ರೋಮ್ ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ - ಸಂಖ್ಯೆ ಆರು

1798ರಿಂದ ಇಂದಿನ ದಿನದವರೆಗೆ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಇತಿಹಾಸದೊಳಗೆ ಸಂಭವಿಸಿರುವ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ವಿವಾದದ ಆರು ಧಾರೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಹಿಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ರೋಮನ್ ಅಧಿಕಾರದ ಕುರಿತು ಮೊದಲನೆಯದೂ ಕೊನೆಯದೂ ಆದ ವಿವಾದವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಯಿತು; ಈಗ ನಾವು ಉರಿಯಾ ಸ್ಮಿತ್ ಮತ್ತು ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಇವರ ಮಧ್ಯೆ ಸಂಭವಿಸಿದ ವಿವಾದವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವೆವು. ಉರಿಯಾ ಸ್ಮಿತ್ ತನ್ನದೇ ಆದ “ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ”ವನ್ನು ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿದನು.

ಹಿಂದಿನ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ಶಕ್ತಿ “ಪಾಪಮಂಡಿತ ರೋಮ್” ಎಂದು ಸ್ಮಿತ್ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಮೂವತ್ತಾರನೇ ವಚನದ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಪಾಪಮಂಡಿತ ರೋಮನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲವೆಂದು ಆತನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ದಾವು ಸುಳ್ಳಾಗಿದೆ. 1863ರ ಬಂಡಾಯದಲ್ಲಿ ಲೇವ್ಯಕಾಂಡ ಅಧ್ಯಾಯ ಇಪ್ಪತ್ತಾರುದಲ್ಲಿರುವ “ಏಳು ಕಾಲಗಳು” ಬದಿಗಿಡಲ್ಪಟ್ಟವು, ಮತ್ತು ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಹಬಕ್ಕೂಕನ ಎರಡೂ ಫಲಕಗಳಲ್ಲಿರುವ ಏಳು ಕಾಲಗಳ ನಿರೂಪಣೆಯೂ ತಿರಸ್ಕೃತವಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. 1843 ಹಾಗೂ 1850ರ ಎರಡೂ ಚಾರ್ಟ್‌ಗಳು ಏಳು ಕಾಲಗಳನ್ನು ಚಾರ್ಟ್‌ಗಳ ನಿಖರ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲೇ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಆ ಎರಡೂ ಚಿತ್ರಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಏಳು ಕಾಲಗಳ ರೇಖೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗಿದೆ. 1856ರಲ್ಲಿ ಏಳು ಕಾಲಗಳ ಹೊಸ ಬೆಳಕು ಬಂದಾಗ ಮತ್ತು ನಂತರ ಅದು ತಿರಸ್ಕೃತವಾದಾಗ, ಅದು ಹಬಕ್ಕೂಕನ ಎರಡು ಫಲಕಗಳನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಎರಡೂ ಚಾರ್ಟ್‌ಗಳು ದೇವರಿಂದ ನಿರ್ದೇಶಿತವಾಗಿದ್ದವು ಎಂದು ಅತಿಶಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಆತ್ಮದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ಗುರುತಾಯಿತು.

ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಸೈತಾನನ ಕೊನೆಯ ಮೋಸವೆಂದರೆ ದೇವರ ಆತ್ಮದ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಪರಿಣಾಮರಹಿತಗೊಳಿಸುವುದಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಮೋಸವೂ ದೇವರ ಆತ್ಮದ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಪರಿಣಾಮರಹಿತಗೊಳಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು; ಜೊತೆಗೆ ಅದು ಎರಡು ಚಾರ್ಟ್‌ಗಳ ಮೇಲಿರುವ ಅಡಿಪಾಯದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಏಳು ಕಾಲಗಳನ್ನು, ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದನ್ನೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿತು.

1863ರ ಬಂಡಾಯದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಏಳು ಕಾಲಗಳ ರೇಖೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿದ 1863ರ ನಕಲಿ ಚಾರ್ಟ್ ಅನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದವನು ಮತ್ತಾರೂ ಅಲ್ಲ, ಉರಿಯ ಸ್ಮಿತ್‌ನೇ ಆಗಿದ್ದನು. 1863ರ ವೇಳೆಗೆ ಉರಿಯ ಸ್ಮಿತ್ ಏಳು ಕಾಲಗಳ ಬೆಳಕಿಗೆ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದನು; ಆದಕಾರಣ ದಾನಿಯೇಲನು ಗುರುತಿಸುವ ಎರಡು “ಕ್ರೋಧಗಳು” ಇವೆಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಕಾಣಲಾರದೆ ಹೋದನು. ಆ ಎರಡು ಕ್ರೋಧಗಳು ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಉತ್ತರ ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲಿನ ಏಳು ಕಾಲಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಯೆಹೂದದ ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲಿನ ಏಳು ಕಾಲಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಮೊದಲನೆಯದು ಉತ್ತರದ ಹತ್ತು ಗೋತ್ರಗಳ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದ್ದು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 723ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗಿ 1798ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯವಾಯಿತು; ಎರಡನೆಯದು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 677ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗಿ 1844ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯವಾಯಿತು.

ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಗಾಬ್ರಿಯೇಲ್ ಮರಾದರ್ಶನವನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ದಾನಿಯೇಲನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು; ಮತ್ತು ತನ್ನ ಆ ಕಾರ್ಯದ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ, ಅವನು 1844ನೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಎರಡನೆಯ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿದನು. ದಾನಿಯೇಲನ ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿನ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳು 1844ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡವು; ಆದರೆ ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳ ವಿರುದ್ಧದ ಎರಡು ಆಕ್ರೋಶಗಳಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯದೂ ಸಹ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿತು.

ಕೊನೆಯ ಅಂತ್ಯವು ಮೊದಲ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಪೂರ್ವಾನುಮಾನಿಸುತ್ತದೆ. ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ “ಏಳು ಕಾಲಗಳು” ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರುವ ಈ ಎರಡು ಕ್ರೋಧಗಳಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯದು 1844ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿತು, ಮತ್ತು ಮೊದಲ ಕ್ರೋಧವು 1798ರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿತು. ಪಾಪೀಯ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಯಾವುದೇ ವಿಶೇಷ ನಿರ್ದಿಷ್ಟತೆಗಳು ಆ ವಚನದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಸ್ಮಿತ್ ಹೇಳಿದ್ದರೂ, ಪಾಪಾಸನವು ತನ್ನ ಮಾರಕ ಗಾಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ವರ್ಷವನ್ನು ಅದೇ ವಚನವು ಗುರುತಿಸಿತು.

ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ “ರಾಜನು” “ಕೋಪವು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವ ತನಕ ಅಭಿವృద్ధಿಯಾಗುವನು.” ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಪಾಪೀಯ ಶಕ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಇಲ್ಲವೆಂದು ಅದೇ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಅವನು ಹೇಳುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ, ದಾನಿಯೇಲನ ಎಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದ ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ಮತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕನೆಯ ವಚನಗಳ ಕುರಿತು ಸ್ಮಿತ್ ಏನು ಬರೆಯುತ್ತಾನೆಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ.

ಸ್ಮಿತ್, ಆ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಾರಿ, ಪೇಗನ್ ರೋಮ್ ಮತ್ತು ಪಾಪಲ್ ರೋಮ್‌ಗಳ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಪರಸ್ಪರ ವಿನಿಮಯಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ, ಯಾಕಂದರೆ ಅವು ಕೇವಲ ರೋಮ್ ತನ್ನ ಎರಡು ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುವ ರೂಪಗಳಾಗಿವೆ; ಇದನ್ನು ದಾನಿಯೇಲನ ಎರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿರುವ ಕಬ್ಬಿಣ ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಮಿಶ್ರಣದಂತೆ ನೋಡಬಹುದು, ಅದನ್ನು ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಸಭಾ-ರಾಜಕಾರಣ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯ-ರಾಜಕಾರಣಗಳ ಸಂಕೇತಗಳೆಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಸ್ಮಿತ್ ಉದ್ದೇಶಿಸುತ್ತಿರುವ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ದಾನಿಯೇಲನು, ರೋಮ್ “ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ನಡೆಯುವುದು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಸಾಧಿಸುವುದು,” ಹಾಗೂ ರೋಮ್ “ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕುಯುಕ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವುದು” ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದಾಗ, ಮுப்பತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ “ಕೋಪವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗುವ ತನಕ ಪ್ರಬಲವಾಗಿರುವ” “ರಾಜನು” ಪೇಗನ್ ರೋಮ್ ಮತ್ತು ಪಾಪಲ್ ರೋಮ್ ಎರಡಕ್ಕೂ ಸೇರಿದ ಒಂದು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಸ್ಮಿತ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ, ಮுப்பತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ರೋಮ್‌ನ ಯಾವ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಪಾಪಲ್ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಅವನು ವಾದಿಸುತ್ತಾನೆ.

ರೋಮನ್ನು ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ದರೋಡೆಕೋರರೆಂದು ಗುರುತಿಸುವ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಾವು ಸ್ಮಿತ್‌ರನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದೇವೆ; ಮತ್ತು ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ನಾಲ್ಕು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇನೆಂದರೆ, ರೋಮ್ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಉನ್ನತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಮுப்பತ್ತಾರುನೇ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ಅರಸನ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಪಾಪಸಭೆಯ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಸ್ಮಿತ್ ವಾದಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆಯೇ, ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ತಾನೇ ತನ್ನನ್ನು ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ರೋಮವೇ ಎಂದು ಅವನು ಸಮರ್ಥಿಸಿದ್ದನು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಮுப்பತ್ತಾರುನೇ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಅರಸನು “ತನ್ನನ್ನು ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು.” ಅದೇ ಮுப்பತ್ತಾರುನೇ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಅರಸನು “ದೇವತೆಗಳ ದೇವರ ವಿರುದ್ಧ ಅದ್ಭುತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುವನು.” ದಾನಿಯೇಲನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಪಾಪಸಭೆಯ ಅಧಿಕಾರವು “ಪರಾತ್ಪರನ ವಿರುದ್ಧ ದೊಡ್ಡ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುವದು,” ಮತ್ತು ಪ್ರಕಟನೆಯ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಪಾಪಸಭೆಯ ಅಧಿಕಾರವು ಪರಾತ್ಪರನ ವಿರುದ್ಧ ದೂಷಣೆಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತದೆ.

ಪೋಪ್‌ಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ವಿಶೇಷಣವೂ ಮೂವತ್ತಾರುನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಮಾನವ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಅರ್ಹರಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅನೇಕ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರು, ಅಪೋಸ್ತಲ ಪೌಲನು ಪಾಪದ ಮನುಷ್ಯನ ಕುರಿತು ದ್ವಿತೀಯ ಥೆಸಲೋನಿಕದವರಿಗೆ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಪುನರ್ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನವೇ ಆಗಿತ್ತು ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನವು “ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇವರಿಗಿಂತಲೂ ತನ್ನನ್ನು ಮಹಿಮಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಪೌಲನು, “ಆ ಪಾಪದ ಮನುಷ್ಯನು, ನಾಶದ ಮಗನು, ಪ್ರಕಟವಾಗಲಿ; ಅವನು ದೇವರೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವುದಾದರೂ, ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಡುವುದಾದರೂ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ವಿರೋಧವಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವನು” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜನು, ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದವರೆಗೆ ಬಂದಿರುವ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಜನಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನನು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ಮಿತ್‌ಗೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರವಾದಿಕ ಅಧಿಕಾರವಿರಲಿಲ್ಲ. ವ್ಯಾಕರಣದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ತನ್ನ ದೋಷಪೂರಿತ ಅನ್ವಯವನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಆಧಾರವಿರಲಿಲ್ಲ; ಮತ್ತು ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ ಪಾಪಾಸನ ಶಕ್ತಿಯ ಯಾವುದೇ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ತಾನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದನೆಂದು ಅವನು ಮಾಡಿದ ಹೇಳಿಕೆಯು, ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರವಚನವನ್ನು ವಿಕೃತಗೊಳಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು.

ಲಾವೋದಿಕೀಯ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಮ್‌ನ ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಸ್ಮಿತ್ ಅವರ ಅನ್ವಯಿಕೆ ಸರಿಯೇ ತಪ್ಪೇ ಎಂಬ ವಿಷಯವನ್ನು ಕುರಿತು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಅನೇಕ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು, ಪಾಸ್ಟರ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಲೇಖಕರು ಇದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಬಹುಕಾಲದ ಹಿಂದೆ ನಿಧನರಾದ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಒಬ್ಬ ಪಾಸ್ಟರ್ ಲೂಯಿಸ್ ವೆರ್, ತಮ್ಮ ಸೇವಾಕಾರ್ಯದ ಬಹುಪಾಲನ್ನು ಸ್ಮಿತ್ ಅವರ ಸುಳ್ಳು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಕಳೆದರು. ಅವರ ಈ ವಿರೋಧದ ಕಾರಣವೆಂದರೆ, ಸ್ಮಿತ್ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಲವತ್ತೈದನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಬರುವ ರಾಜನನ್ನು ಟರ್ಕಿ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸ್ಮಿತ್ ಅವರ ವೇದಿಕೆಯು ಅರ್ಮಗೆದ್ದೋನಿನ ಕುರಿತು ಸಹ ತಪ್ಪಾದ ಅನ್ವಯಿಕೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತ್ತು. 1980ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಅದರ ಸುತ್ತಮುತ್ತ, ಒಬ್ಬ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಲೇಖಕರು Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ರಚಿಸಿದರು. ಆ ಲೇಖಕರ ಹೆಸರು ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಮಾನ್ಸೆಲ್, ಮತ್ತು ಆ ಪುಸ್ತಕ ಇನ್ನೂ ಲಭ್ಯವಿದೆ.

ಮ್ಯಾನ್ಸೆಲ್ ಪ್ರಥಮ ವಿಶ್ವಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ದ್ವಿತೀಯ ವಿಶ್ವಯುದ್ಧಗಳಿಗೆ ಮುನ್ನಡೆಸಿದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಆ ಎರಡೂ ಯುದ್ಧಗಳು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಸುವಾರ್ತಿಕರು ಆರ್ಮಗೆದ್ದೋನಿನೂ ಲೋಕಾಂತ್ಯದೂ ಸೂಚಕವಾಗಿ ಟರ್ಕಿಯು ಶಾಬ್ದಿಕ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುವುದು ಎಂಬ ಸ್ಮಿತ್‌ನ ಸುಳ್ಳು ಅನ್ವಯವನ್ನು ಬಳಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರೆಂದು ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸ್ಮಿತ್‌ನ ದೋಷಪೂರ್ಣ ಆರ್ಮಗೆದ್ದೋನಿನ ದೃಷ್ಟಿಕೋಣದಿಂದ ಎಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಸುವಾರ್ತಿಕರ ಪ್ರವಾದಿತ್ವಾತ್ಮಕ ಒತ್ತುಗೆಯನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುದ್ಧವೂ ಸಮೀಪಿಸಿದಂತೆ ಅನೇಕ ಆತ್ಮಗಳು ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯತ್ವಕ್ಕೆ ತರಲ್ಪಟ್ಟವು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಸಭಾ ಸದಸ್ಯತ್ವ ದಾಖಲೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಯಾವ ಯುದ್ಧವು ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಾಗಲೂ, ಮತ್ತು ದೋಷಪೂರಿತ ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಗಳು ನೆರವೇರದಾಗಲೂ, ಸ್ಮಿತ್ ರೂಪಿಸಿದ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿಯಿಂದ ಅವರು ಗಳಿಸಿದ್ದ ಸದಸ್ಯರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಸಭೆಯು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು.

ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳ ಮೂಲಭೂತ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಸ್ಮಿತ್ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದುದರಿಂದಲೂ, ದಾನಿಯೇಲನ ಮுப்பತ್ತಾರನೆಯಿಂದ ನಲವತ್ತೈದನೆಯ ವಚನಗಳವರೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ತನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಮುಂದಿರಿಸಲು ತೋರಿದ ಅವನ ಸಿದ್ಧತೆಯಿಂದಲೂ, ಸ್ಮಿತ್‌ನ ತರ್ಕವು ಸಮಕಾಲೀನ ಘಟನೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಒಂದು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು.

ದಾನಿಯೇಲನು ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಕೊನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಬರುವ ಅರಸನ ವಿಷಯವಾಗಿ ಸ್ಮಿತ್ ಮತ್ತು ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಇವರ ನಡುವೆ ನಡೆದ ವಾದದಲ್ಲಿ, ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಸ್ಮಿತ್‌ನ ಮರಳಿನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರವಾದಿತ್ವದ ಅಸ್ತಿವಾರವನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದ ಒಂದು ತರ್ಕವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟನು. ವೈಟ್ ಹೀಗೆ ಬೋಧಿಸಿದನು: “ಪ್ರವಾದನೆಯೇ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸವು ಪ್ರವಾದನೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.”

ಎರಡೂ ಯುದ್ಧಗಳಿಗಿಂತ ಮುಂಚೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಸುವಾರ್ತಿಕರು, ವಿಕಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಸ್ಮಿತ್‌ನ ದೋಷಪೂರಿತ ಅರ್ಮಗೆದ್ದೋನಿನ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದರು; ಮತ್ತು ಯುದ್ಧಗಳ ಮುನ್ನಡೆವರೆಗೆ ಅತಿ ಆಶೀರ್ವದಿತವಾಗಿ ಕಂಡಿದ್ದ ಅವರ ಕಾರ್ಯವು, ಆ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ತೋರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಒಟ್ಟು ನಷ್ಟವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು.

ಮೂವತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜನ ಕುರಿತು ಖಾಸಗಿ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಮುಂದಿರಿಸಲು ಸ್ಮಿತ್ ತೋರಿದ ಸಿದ್ಧತೆ, ಆರನೆಯ ಪೀಡೆ ಹಾಗೂ ಆರ್ಮಗೆದ್ದೋನಿನ ತಪ್ಪಾದ ಅನ್ವಯವನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಫಲವನ್ನು ತಂದಿತು.

ನಾವು ಹಿಂದೆ ಸೂಚಿಸಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಆರನೆಯ ಪೀಡೆ ಮಾನವನ ಕೃಪಾಕಾಲ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಬರುತ್ತದೆ; ಆದಕಾರಣ, “ನಿನ್ನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೋ” ಎಂಬುದಾಗಿ ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆ, ಮೀಕಾಯೇಲನು ಏಳುವ ಮೊದಲು, ಮಾನವನ ಕೃಪಾಕಾಲ ಮುಗಿಯುವ ಮೊದಲು, ಮತ್ತು ಮೊದಲನೆಯ ಪೀಡೆ ಆರಂಭವಾಗುವ ಮೊದಲು ಉಂಟಾಗುವ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷಾತ್ಮಕ ವಿಷಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆರನೆಯ ಪೀಡೆ, ದ್ರಾಕ್ಷಸನ, ಮೃಗದ ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳು ಪ್ರವಾದಿಯ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ; ಇವರು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರುವ ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗುವ ತ್ರಿವಿಧ ಐಕ್ಯತೆಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆ ತ್ರಿವಿಧ ಐಕ್ಯತೆ ಆಧುನಿಕ ರೋಮಾಗಿದ್ದು, ಆಧುನಿಕ ರೋಮಿನ ಆ ತ್ರಿವಿಧ ಐಕ್ಯತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಸಂಕೇತವೆಂದರೆ, “ನಿನ್ನ ಜನರ ದರೋಡೆಕೋರರು”; ಅವರು “ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕೆಂದು ತಮ್ಮನ್ನು ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವರು” ಮತ್ತು “ಬೀಳುವರು.”

ಆರನೆಯ ಪೀಡೆಯ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಅರ್ಥವಾಗಿದಾಗ, ಅದು ಒಬ್ಬ ಆತ್ಮನು ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರೆ, ಅದು ಒಬ್ಬ ಆತ್ಮನನ್ನು ನಗ್ನನಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತದೆ; ಇದು ಲವೊದಿಕಾಯನನ ಐದು ಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. ಆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಸಂಕೇತವೆಂದರೆ, ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಬೀಳುವ ನಿನ್ನ ಜನರ ದರೋಡೆಕೋರರು. ಸೊಲೊಮೋನನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವಜನರಿಗೆ ಆ ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅವರು ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಹೀಬ್ರೂ ಪದ “perish” ಎಂಬುದಕ್ಕೆ “ಬೆತ್ತಲನ್ನಾಗಿಸುವುದು” ಎಂಬ ಅರ್ಥವಿದೆ; ಮತ್ತು ಯೋಹಾನನು ಹೀಗೆ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾನೆ: “ಜಾಗರೂಕರಾಗಿದ್ದು ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವನು ಧನ್ಯನು; ಅವನು ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ನಡೆಯದೆ, ಜನರು ಅವನ ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ಕಾಣದಿರಲಿ.” ಸ್ಮಿತ್ ಉತ್ತರದ ರಾಜನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿದ್ದನು; ಮತ್ತು ಆ ಸುಳ್ಳು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅಡಿಪಾಯವು ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅನ್ವಯವನ್ನು ವಿಕಸಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿತು; ಅದನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದರೆ, ಅದು ಬೆತ್ತಲತನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ; ಇದು ಲವೊದಿಕಾಯರ ಸಂಕೇತವಾಗಿದ್ದು, ಅವರು ಕರ್ತನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಉಗುಳಲ್ಪಡುವರು.

ಉತ್ತರದ ರಾಜನ ಕುರಿತು ತನ್ನ ಹೊಸ ಸುಳ್ಳು ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರವಾದಿನಿಯ ಪತಿ ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ವಾದಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸ್ಮಿತ್‌ಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಇತಿಹಾಸಕಾರರೂ ಹಾಗೂ ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಕೂಡ, ಅವರ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರದ ರಾಜನಿಂದ ಯಾರು ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯಕ್ಕೆ ತರುವಂತೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಎಲೆನ್ ವೈಟ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಪತಿಯಾದರೂ, ಸ್ಮಿತ್ ಆದರೂ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಗದರಿಸಿದರು. 1844ರ ಮಹಾ ನಿರಾಶೆಯ ನಂತರದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಥಮ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಪ್ರಕಟಣೆಯಲ್ಲಿ ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಹೀಗೆ ಬರೆದರು:

ಡಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಇರುವ “ಕೊನೆಯ ಶಕ್ತಿ” ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಸ್ಮಿತ್ ತನ್ನ ಹೇಳಿಕೆಯ “ಹೊಸ ಬೆಳಕನ್ನು” ಪರಿಚಯಿಸಿದಾಗ, ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಸ್ಮಿತ್‌ನ ಅನ್ವಯವನ್ನು ಹೊಸ ಬೆಳಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಅಸ್ತಿವಾರಗಳ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಯಾಗಿ ಕಂಡನು. ಡಾನಿಯೇಲ ಹನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರದ ಅರಸನಾಗಿ ರೋಮನ್ನು ಕುರಿತು ಉರಿಯಾ ಸ್ಮಿತ್ ಮತ್ತು ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಇವರ ಮಧ್ಯೆ ಉಂಟಾದ ವಿವಾದವು, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ; ಮತ್ತು ಪ್ರವಾದನೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾದ ನಾವು, ರೋಮಿನ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಕುರಿತು ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿರುವ ಇತರ ವಿವಾದಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಆ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇನಂದರೆ ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಪರಿಚಯ. ಮತ್ತೊಂದು ಗುಣಲಕ್ಷಣವೆಂದರೆ, ಆ ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಅನ್ವಯವು ಸರಳವಾದ ವ್ಯಾಕರಣದ ಬಲವಂತದ ವಕ್ರಿಕರಣವನ್ನು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಯಾಕಂದರೆ ಸ್ಮಿತ್ ಅವರು ಮுப்பತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರವಾದನಾ-ಗುಣಲಕ್ಷಣವೂ ರೋಮನ್ನೇ ಉದ್ದೇಶಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ವ್ಯಾಕರಣಾತ್ಮಕ ರಚನೆಯೇ ಮுப்பತ್ತಾರನೆಯ ವಚನದಲ್ಲಿನ ರಾಜನು ಹಿಂದಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅದೇ ರಾಜನಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಬಿಟ್ಟರು.

ಇನ್ನೊಂದು ಎಂದರೆ, ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವು ಮೂಲಭೂತ ಸತ್ಯಗಳ ನಿರಾಕರಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತೊಂದು ಎಂದರೆ, ಅದು ಪ್ರವಾದಿತ್ವದ ಆತ್ಮನ ಅಧಿಕಾರದ ನಿರಾಕರಣೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಲಕ್ಷಣವೆಂದರೆ, ರೋಮನ್ನು ಕುರಿತು ಇರುವ ಮೊದಲ ದೋಷಪೂರಿತ ಕಲ್ಪನೆ, ಮಾನವೀಯ ಕೃಪಾಕಾಲದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುವಾಗ ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡದ ಪ್ರವಾದಿತ್ವದ ಮಾದರಿಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಎಂದರೆ, ತನ್ನ ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಲು ಹೊಂದಿದ್ದ ಸಿದ್ಧತೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಎಂದರೆ, ಆ ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊಸ ಬೆಳಕಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ “ನಿನ್ನ ಜನರ ದರೋಡೆಕೋರರು” ಎಂಬ ಪ್ರಸ್ತುತ ಚರ್ಚೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

“ನಿನ್ನ ಜನರ ದರೋಡೆಕೋರರು” ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರ ಮೂಲಕ ರೋಮಿನ ಮೊದಲ ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿರೂಪಿತಗೊಂಡ ರೋಮಿನ ಕೊನೆಯ ವಿವಾದವನ್ನು, ಉರಿಯಾ ಸ್ಮಿತ್ ಮತ್ತು ಜೇಮ್ಸ್ ವೈಟ್ ಅವರ ವಿವಾದದ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ರೇಖೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿದಾಗ, ಒಂದು ವರ್ಗವು ಮೂಲಭೂತ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವ ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುವೆವು.

ಮೂಲಭೂತ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದು, ಆ ಮೂಲಭೂತ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಅತಿ ದೃಢವಾಗಿ ಸಮರ್ಥಿಸುವ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಆತ್ಮದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೇ ತಾನಾಗಿಯೇ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ವರ್ಗದವರು, ಆ ಬೋಧನೆಯು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತಿರುವ ದೇವಜನರ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದೆಂಬ ಕುರಿತು ಎಷ್ಟೇ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿದರೂ, ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಮಂಡಿಸಲು ಸಹ ಸಿದ್ಧರಾಗಿರುವರು.

1844ರ ತಕ್ಷಣದ ನಂತರ, ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಮೊದಲ ತಲೆಮಾರಿನಲ್ಲಿ, ರೋಮ್ ಕುರಿತು ಮತ್ತೊಂದು ವಿವಾದವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಲಾಯಿತು. ಆ ವಿವಾದವು ಮುಂದುವರಿದು ಚರ್ಚೆಗೆ ಒಳಪಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಮೂರನೇ ತಲೆಮಾರಿನಲ್ಲಿ ಆ ತಪ್ಪು ದೃಷ್ಟಿಕೋನವು ಅಂಗೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಈಗ ನಾವು line upon line ಎಂಬ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಆರು ರೇಖೆಗಳಲ್ಲಿ, “daily” ಎಂಬ ವಿವಾದವನ್ನು ನಾಲ್ಕನೆಯದಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವೆವು.

ಆದರೆ ರೋಮಿನ ವಿವಾದಗಳ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಸಾಲನ್ನು ನಾವು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಮೊದಲು, ಹಿಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ, ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೊಂದರ ಹತ್ತನೇ ವಚನವನ್ನು ನಾವು ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, “ಹತ್ತನೇ ವಚನವೂ ಸಹ ಲೇವ್ಯಕಾಂಡ ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ಅಧ್ಯಾಯದ ‘ಏಳು ಕಾಲಗಳನ್ನು’ ಗುಪ್ತ ಇತಿಹಾಸದೊಂದಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಆ ಸತ್ಯದ ಆ ಸಾಲು ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಹೊರತಾಗಿದೆ” ಎಂದು ನಾವು ಹೇಳಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ.

1863ರಲ್ಲಿ ಏಳು ಕಾಲಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವಲ್ಲಿ ಉರಿಯಾ ಸ್ಮಿತ್ ನಾಯಕನಾಗಿದ್ದನು. 1856ರಲ್ಲಿ ಹೈರಮ್ ಎಡ್ಸನ್ ಅವರು ಆ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಬರೆದೂ Reviewನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ, ಆ ವಿಷಯದ ಮೇಲಿನ ಜ್ಞಾನವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಅವನು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದನು. ಏಳು ಕಾಲಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದ ಒಂದು ಚಳವಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ಮಿತ್ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದ್ದನು, ಆದರೆ ನಂತರ ಅದೇ ವಿಷಯದ ಮೇಲಿನ ಜ್ಞಾನವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದನು ಎಂಬುದರ ಅರ್ಥಸೂಚನೆಗಳೂ ಸಹ, ಉತ್ತರದ ರಾಜನ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ತಾನು ಹೊಸ ಬೆಳಕು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಸ್ಮಿತ್ ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಲಕ್ಷಣಗಳ ವಿಷಯದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಹೊರಗಿನದ್ದೇ ಆಗಿದೆ; ಆದರೆ ರೋಮಿನ ಕುರಿತ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ವಿವಾದಗಳ ರೇಖೆಯ ನಮ್ಮ ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ನಾವು ಮುಗಿಸಿದಾಗ, ದಾನಿಯೇಲ ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೊಂದರ ಹತ್ತನೇ ವಚನದ ಮಹತ್ವಕ್ಕೂ, ಮತ್ತು 1856ರಲ್ಲಿ ಏಳು ಕಾಲಗಳ ಮೇಲಿನ ಜ್ಞಾನವೃದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಬಂದ ಲವೊದಿಕಾಯದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಸ್ಮಿತ್ ನಿರಾಕರಿಸಿದುದರಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಡುವ ಅರ್ಥಕ್ಕೂ ನಾವು ಮತ್ತೆ ಮರಳುವೆವು.