ಪಾನಿಯಂ - ಸಂಖ್ಯೆ ಮೂರು

ನಾನು ನನ್ನ ಕಾವಲಿನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವೆನು, ಗೋಪುರದ ಮೇಲೆ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವೆನು; ಆತನು ನನಗೆ ಏನು ಹೇಳುವನೋ ಎಂದು ನೋಡುವೆನು, ಮತ್ತು ನಾನು ಗದರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಏನು ಉತ್ತರಿಸಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸುವೆನು. ಆಗ ಯೆಹೋವನು ನನಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಹೀಗೆಂದನು: ದರ್ಶನವನ್ನು ಬರೆದು, ಫಲಕಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೆತ್ತಿಸು, ಅದನ್ನು ಓದುವವನು ಓಡಬಹುದಾದಂತೆ. ಏಕೆಂದರೆ ದರ್ಶನವು ಇನ್ನೂ ನಿಯೋಜಿತ ಕಾಲಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇದೆ; ಆದರೆ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಮಾತನಾಡುವುದು, ಸುಳ್ಳಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ತಡವಾದರೂ ಅದರಿಗಾಗಿ ಕಾಯು; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೇ ಬರುವುದು, ತಡಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇಗೋ, ಉಬ್ಬಿಕೊಂಡವನ ಪ್ರಾಣವು ಅವನೊಳಗೆ ಸನ್ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ನೀತಿವಂತನು ತನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಬದುಕುವನು. ಹಬಕ್ಕೂಕ 2:1–4.

ಈ ಇಬ್ಬರು ರಾಜರ ಹೃದಯಗಳು ದುಷ್ಕೃತ್ಯಮಾಡಲು ಇರುತ್ತವೆ; ಅವರು ಒಂದೇ ಭೋಜನಮೇಜಿನ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡುವರು; ಆದರೆ ಅದು ಫಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅಂತ್ಯವು ಇನ್ನೂ ನಿಗದಿಯಾದ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಭವಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ದಾನಿಯೇಲನು 11:27.

ಓ ಯೆಹೋವನೇ, ನೀನು ತಿಳಿದಿದ್ದೀಯ; ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸು, ನನ್ನನ್ನು ಸಂದರ್ಶಿಸು, ಮತ್ತು ನನ್ನ ಹಿಂಸಕರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರತೀಕಾರವನ್ನು ನನಗಾಗಿ ತೀರಿಸು; ನಿನ್ನ ದೀರ್ಘಶಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಬೇಡ; ನಿನ್ನ ನಿಮಿತ್ತವಾಗಿ ನಾನು ನಿಂದೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೋ. ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯಗಳು ದೊರಕಿದವು, ನಾನು ಅವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದೆನು; ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯವು ನನಗೆ ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಸಂತೋಷವೂ ಹರ್ಷವೂ ಆಯಿತು; ಏಕೆಂದರೆ, ಸೇನಾಧೀಶ್ವರನಾದ ಯೆಹೋವ ದೇವರೇ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಹಾಸ್ಯಗಾರರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿಲ್ಲ, ಹರ್ಷಿಸಲಿಲ್ಲ; ನಿನ್ನ ಕೈಕಾರಣದಿಂದ ನಾನು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಕೂತಿದ್ದೆನು; ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೋಪೋದ್ರೇಕದಿಂದ ತುಂಬಿಸಿದ್ದಿ. ನನ್ನ ವ್ಯಥೆ ಯಾಕೆ ಸದಾಕಾಲವೂ ಇರುವಂತಾಗಿದೆ? ನನ್ನ ಗಾಯವು ಯಾಕೆ ಗುಣವಾಗಲಾರದಂತಿದ್ದು, ವಾಸಿಯಾಗುವುದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತದೆ? ನೀನು ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮೋಸಗಾರನಂತೆ, ತಪ್ಪಿಹೋಗುವ ನೀರಿನಂತೆ ಆಗುವೆಯೋ? ಆದದರಿಂದ ಯೆಹೋವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ನೀನು ಹಿಂದಿರುಗಿದರೆ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕರೆತರುವೆನು, ಮತ್ತು ನೀನು ನನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವೆ; ಮತ್ತು ನೀನು ಅಲ್ಪವಾದದ್ದಿನಿಂದ ಅಮೂಲ್ಯವಾದದ್ದನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದರೆ, ನೀನು ನನ್ನ ಬಾಯಿಯಂತಾಗುವೆ; ಅವರು ನಿನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಲಿ; ಆದರೆ ನೀನು ಅವರ ಕಡೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಬೇಡ. ಮತ್ತು ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಈ ಜನರಿಗೆ ಕೋಟೆಯಾದ ಕಂಚಿನ ಗೋಡೆಯಾಗಿಸುವೆನು; ಅವರು ನಿನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುವರು, ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಜಯಶಾಲಿಯಾಗರು; ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಮತ್ತು ಬಿಡಿಸಲು ನಾನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗಿದ್ದೇನೆಂದು ಯೆಹೋವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ದುಷ್ಟರ ಕೈಯಿಂದ ಬಿಡಿಸುವೆನು, ಭಯಂಕರರ ಕೈಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ವಿಮೋಚಿಸುವೆನು. ಯೆರೆಮಿಯ 15:15–21.

ಎಂಟನೆಯ ದಿನದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಗುವಿಗೆ ಸುನ್ನತಿ ಮಾಡಿಸಲು ಬಂದರು; ಮತ್ತು ಅವನ ತಂದೆಯ ಹೆಸರಿನ ಪ್ರಕಾರ ಅವನನ್ನು ಜಕರ್ಯನೆಂದು ಕರೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಅವನ ತಾಯಿ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು, ಇಲ್ಲ; ಅವನಿಗೆ ಯೋಹಾನನೆಂದು ಹೆಸರು ಇಡಲ್ಪಡಬೇಕು. ಆಗ ಅವರು ಅವಳಿಗೆ, ಈ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವವರು ನಿನ್ನ ಬಂಧುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲವೆಂದರು. ನಂತರ ಅವರು ಅವನ ತಂದೆಗೆ ಸಂಕೇತಗಳಿಂದ, ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ಹೆಸರು ಇಡಬೇಕೆಂದು ಅವನು ಬಯಸುತ್ತಾನೋ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಆಗ ಅವನು ಬರೆಯುವ ಫಲಕವನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಬರೆದು ಹೇಳಿದನು, ಅವನ ಹೆಸರು ಯೋಹಾನ. ಇದನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಬಾಯಿ ತೆರೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಅವನ ನಾಲಿಗೆ ಬಿಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಮತ್ತು ಅವನು ಮಾತನಾಡಿ, ದೇವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು. ಲೂಕ 1:59–64.

ಆ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜನ ವಿರುದ್ಧ ಅನೇಕರೂ ಎದ್ದೇಳುವರು; ನಿನ್ನ ಜನರೊಳಗಿನ ದರೋಡೆಕೋರರೂ ದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವದಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವರು; ಆದರೆ ಅವರು ಬೀಳುವರು. ದಾನಿಯೇಲನು 11:14.

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಯೇಸು ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ತಾನು ಯೆರೂಸಲೇಮಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಹಿರಿಯರಿಂದಲೂ ಪ್ರಧಾನ ಯಾಜಕರಿಂದಲೂ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳಿಂದಲೂ ಅನೇಕ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟು, ಮೂರನೆಯ ದಿನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಎಬ್ಬಿಸಲ್ಪಡಬೇಕೆಂದು ತೋರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು. ಮತ್ತಾಯ 16:21.

“ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷಗಳಿಗಿಂತ ಈಗ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೆಂಟ್‌ಗಳು ರೋಮನಿಸಂ ಅನ್ನು ಬಹಳ ಹೆಚ್ಚಾದ ಅನುಕೂಲಭಾವದಿಂದ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕತ್ವವು ಪ್ರಾಬಲ್ಯದಲ್ಲಿಲ್ಲದ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಪಾಪಪಕ್ಷೀಯರು ಸಮನ್ವಯಕಾರಿ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವಲ್ಲಿ, ಸುಧಾರಿತ ಸಭೆಗಳನ್ನು ಪಾಪಪದವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸುವ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ವಿಷಯವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವು ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಪ್ರಮುಖ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಊಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಭಿನ್ನರಾಗಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಭಾಗದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಡಿಲಿಕೆ ಮಾಡಿದರೆ ರೋಮಿನೊಂದಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಪರಸ್ಪರ ಅರಿವಿಗೆ ಬರಬಹುದು ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವು ಬಲ ಪಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ—ಅದು ಎಷ್ಟೋ ದೊಡ್ಡ ಬೆಲೆಗೆ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿತೋ—ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೆಂಟ್‌ಗಳು ಮಹತ್ತರ ಮೌಲ್ಯ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲವೊಂದು ಇತ್ತು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪೋಪೀಯತೆಯನ್ನು ಅಸಹ್ಯಪಡಲು ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ರೋಮಿನೊಂದಿಗೆ ಸೌಹಾರ್ದವನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ದೇವರಿಗಾದ ಅವಿಶ್ವಾಸವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಈಗ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿರುವ ಭಾವನೆಗಳು ಎಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿವೆ!”

“ಪಾಪಾಸನದ ಸಮರ್ಥಕರು ಸಭೆಯನ್ನು ಅಪವಾದಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟ್ ಲೋಕವು ಆ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಹೊಂದಿದೆ. ಅಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅಂಧಕಾರದ ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಅವಳ ಆಳ್ವಿಕೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದ ಅಸಹ್ಯಕರ ಕೃತ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಅಸಂಬದ್ಧತೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಇಂದಿನ ಸಭೆಯನ್ನು ತೀರ್ಪು ಮಾಡುವುದು ಅನ್ಯಾಯಕರವೆಂದು ಅನೇಕರೂ ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವಳ ಭಯಾನಕ ಕ್ರೌರ್ಯವು ಆ ಕಾಲದ ಅರಣ್ಯಸ್ವಭಾವದ ಫಲಿತಾಂಶವಾಗಿತ್ತೆಂದು ಅವರು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಪ್ರಭಾವವು ಅವಳ ಮನೋಭಾವಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸಿದೆ ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ.”

“ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಈ ಅಹಂಕಾರಭರಿತ ಶಕ್ತಿಯು ಎಂಟು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದ ದೋಷರಹಿತತ್ವದ ಹಕ್ಕುದಾವೆಯನ್ನು ಮರೆತಿಹರೇನು? ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಬಹುದೂರ, ಈ ಹಕ್ಕುದಾವೆ ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ದೃಢತೆಯಿಂದ ದೃಢೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ರೋಮ್ ‘ಸಭೆಯು ಎಂದಿಗೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ; ಮತ್ತು ಪರಿಶುದ್ಧ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಅದು ಎಂದಿಗೂ ತಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವಂತೆ (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), ಕಳೆದ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದ್ದ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಅವಳು ಹೇಗೆ ತ್ಯಜಿಸಬಲ್ಲಳು?”

“ಪಾಪೀಯ ಸಭೆಯು ತನ್ನ ನಿರ್ದೋಷತ್ವದ ಹಕ್ಕನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವವರ ಮೇಲೆ ತಾನು ನಡೆಸಿದ ಹಿಂಸಾಚಾರದಲ್ಲಿ ತಾನು ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವಳು ಸಮಂಜಸವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಮತ್ತು ಅವಕಾಶ ಒದಗಿದರೆ, ಅದೇ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಅವಳು ಮರುಕಳಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆ? ಈಗ ಲೌಕಿಕ ಸರ್ಕಾರಗಳು ವಿಧಿಸಿರುವ ನಿಯಂತ್ರಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿ, ರೋಮನ್ನು ಅವಳ ಹಿಂದಿನ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಮರುಸ್ಥಾಪಿಸಿದರೆ, ಅವಳ ದೌರ್ಜನ್ಯವೂ ಹಿಂಸಾಚಾರವೂ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳ್ಳುವವು.”

“ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪೋಪ್‌ಪರ ಪದಾನುಕ್ರಮದ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಕುರಿತು, ಮತ್ತು ಅದರ ನೀತಿಯ ಯಶಸ್ಸಿನಿಂದ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್‌ಗೆ ಬೆದರಿಕೆ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಅಪಾಯಗಳನ್ನು ಕುರಿತು, ಒಬ್ಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಲೇಖಕನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ‘ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ರೋಮನ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ ಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಯಾವುದೇ ಭಯವನ್ನು ಧರ್ಮಾಂಧತೆ ಅಥವಾ ಬಾಲಿಶತೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲು ಒಲವುಳ್ಳವರು ಅನೇಕರಿದ್ದಾರೆ. ಇಂಥವರು ರೋಮನಿಸಂನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿಯೂ ಮನೋಭಾವದಲ್ಲಿಯೂ ನಮ್ಮ ಸ್ವತಂತ್ರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿರುವ ಯಾವುದನ್ನೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಅದರ ವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಅಪಶಕುನಕರವಾದ ಯಾವುದನ್ನೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಆದದರಿಂದ, ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರದ ಕೆಲವು ಮೂಲಭೂತ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಚರ್ಚಿನ ತತ್ತ್ವಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸೋಣ.’”

“ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್‌ನ ಸಂವಿಧಾನವು ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಖಾತರಿಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಿಯವಾದುದು ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮೂಲಭೂತವಾದುದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಪೋಪ್ ಪಿಯಸ್ IX ಅವರು, 1854ರ ಆಗಸ್ಟ್ 15ರ ತಮ್ಮ Encyclical Letter ನಲ್ಲಿ, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ‘ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಪರವಾಗಿ ಮಂಡಿಸಲ್ಪಡುವ ಅಸಂಬದ್ಧ ಮತ್ತು ತಪ್ಪಾದ ಉಪದೇಶಗಳು ಅಥವಾ ಪ್ರಲಾಪಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಘೋರವಾದ ದೋಷವಾಗಿದೆ—ಎಲ್ಲ ದೋಷಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಪಡತಕ್ಕ ಮಹಾಮಾರಿ.’ ಅದೇ ಪೋಪ್, 1864ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 8ರ ತಮ್ಮ Encyclical Letter ನಲ್ಲಿ, ‘ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಆರಾಧನೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವವರನ್ನು,’ ಹಾಗೆಯೇ ‘ಸಭೆಯು ಬಲವನ್ನು ಬಳಸಬಾರದು ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವವರೆಲ್ಲರನ್ನು’ ಶಾಪಗ್ರಸ್ತರೆಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು.”

“‘ಅಮೆರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ರೋಮಿನ ವಿಶೇಷ ಧ್ವನಿ ಹೃದಯಪರಿವರ್ತನೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಅಸಹಾಯಳಾಗಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಬಿಷಪ್ ಓ’ಕಾನರ್ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ‘ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅಪಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಅದರ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಕ್ರಮವನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ತನಕ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕೇವಲ ಸಹಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.’… ಒಮ್ಮೆಯು ಸೇಂಟ್ ಲೂಯಿಸ್‌ನ ಮಹಾಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ‘ವಿಧರ್ಮವೂ ಅವಿಶ್ವಾಸವೂ ಅಪರಾಧಗಳಾಗಿವೆ; ಮತ್ತು ಕ್ರೈಸ್ತ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ—ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಇಟಲಿ ಮತ್ತು ಸ್ಪೇನ್‌ನಲ್ಲಿ—ಎಲ್ಲ ಜನರೂ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕರಾಗಿರುವಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಧರ್ಮವು ದೇಶದ ಕಾನೂನಿನ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಇತರ ಅಪರಾಧಗಳಂತೆ ಶಿಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.’…”

“‘ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಚರ್ಚಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕಾರ್ಡಿನಲ್, ಆರ್ಚ್‌ಬಿಷಪ್, ಮತ್ತು ಬಿಷಪ್ ಪೋಪ್‌ಗೆ ನಿಷ್ಠೆಯ ಪ್ರಮಾಣವಚನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಳಗಿನ ಮಾತುಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ: ‘ನಮ್ಮ ಉಕ್ತ ಸ್ವಾಮಿಗೆ (ಪೋಪ್‌ಗೆ), ಅಥವಾ ಅವನ ಮೇಲ್ಕಾಣಿಸಿದ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ, ವಿರುದ್ಧವಾಗಿರುವ ಮತಭ್ರಷ್ಟರನ್ನು, ಭೇದಕಾರರನ್ನು, ಮತ್ತು ಬಂಡುಕೋರರನ್ನು, ನನ್ನ ಪರಮಾವಧಿಯ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾನು ಹಿಂಸಿಸಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತೇನೆ.’—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.

ರೋಮನ್ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಕ್ರೈಸ್ತರು ಇದ್ದಾರೆಂಬುದು ಸತ್ಯ. ಆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ತಮಗೆ ಇರುವ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಬೆಳಕಿನ ಪ್ರಕಾರ ದೇವರನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಆತನ ವಾಕ್ಯದ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ಅನುಮತಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ; ಆದಕಾರಣ ಅವರು ಸತ್ಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಜೀವಂತ ಹೃದಯದ ಸೇವೆಯೂ ಕೇವಲ ಆಚರಣೆಗಳ ಮತ್ತು ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳ ಸುತ್ತಾಟವೂ ಇವೆರಡಿನ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ. ಮೋಸಕಾರಿಯೂ ತೃಪ್ತಿಕರವಾಗದದ್ದೂ ಆದ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದಿರುವ ಈ ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ದೇವರು ಕರುಣಾಮಯ ಸೌಮ್ಯತೆಯಿಂದ ನೋಡುವನು. ಅವರನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿಸಿರುವ ದಟ್ಟವಾದ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಬೆಳಕಿನ ಕಿರಣಗಳು ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತೆ ಆತನು ಮಾಡುವನು. ಯೇಸುವಿನಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆಯೇ ಇರುವ ಸತ್ಯವನ್ನು ಆತನು ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸುವನು; ಮತ್ತು ಅನೇಕರೂ ಇನ್ನೂ ಆತನ ಜನರೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವರು.

“ಆದರೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿ ರೋಮನಿಸಂ ತನ್ನ ಇತಿಹಾಸದ ಹಿಂದಿನ ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸುವಾರ್ತೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಮ್ಮತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲವಾದಂತೆ, ಈಗಲೂ ಸಮ್ಮತವಾಗಿಲ್ಲ. ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಂಟ್ ಸಭೆಗಳು ಮಹಾ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಇವೆ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವು ಕಾಲದ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ರೋಮನ್ ಸಭೆ ತನ್ನ ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೂರವ್ಯಾಪಕವಾಗಿದೆ. ಲೋಕದ ಮೇಲಿನ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಡೆಯಲು, ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸಲು, ಮತ್ತು ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟಿಸಂ ಮಾಡಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ರದ್ದುಗೊಳಿಸಲು ಉಗ್ರವೂ ದೃಢನಿಶ್ಚಯವೂ ಆದ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಆಕೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉಪಾಯವನ್ನೂ ಬಳಸುತ್ತಿದೆ. ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕತ್ವವು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಂಟ್ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಸಭೆಗಳೂ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರಗಳೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿರಿ. ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಕಾಲೇಜುಗಳೂ ಧರ್ಮಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೂ ಎಷ್ಟು ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡಿರಿ; ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟರು ಅವುಗಳಿಗೆ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಆಶ್ರಯ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ಕರ್ಮಕಾಂಡಪ್ರಿಯತೆಯ ವೃದ್ಧಿಯನ್ನೂ, ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕರ ಸಾಲುಗಳಿಗೆ ಆಗಾಗ್ಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸೇರ್ಪಡೆಗಳನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿರಿ. ಸುವಾರ್ತೆಯ ಶುದ್ಧ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಅಮೂಲ್ಯವೆಂದು ಎಣಿಸುವ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಸಂಗತಿಗಳು ಆತಂಕವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ.”

“ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟರು ಪೋಪತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಅದನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಅವರು ಸ್ವತಃ ಪಾಪಿಸ್ಟರು ನೋಡಿದಾಗ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡುವಂತೆಯೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾರಂತೆಯೂ ಇರುವ ರಾಜಿಗಳನ್ನೂ ಸಡಿಲಿಕೆಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಜನರು ರೋಮನ್ ಧರ್ಮವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಿಜಸ್ವರೂಪಕ್ಕೂ ಅದರ ಪ್ರಾಬಲ್ಯದಿಂದ ಉಂಟಾಗಬಹುದಾದ ಅಪಾಯಗಳಿಗೂ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾಗರಿಕ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಆಗಿರುವ ಈ ಶತ್ರುವಿನ ಮುಂದಾಳತ್ವಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿರೋಧಿಸಲು ಜನರನ್ನು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

“ಅನೇಕ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟ್‌ಗಳು ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಧರ್ಮವು ಆಕರ್ಷಕವಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಅದರ ಆರಾಧನೆಯು ನಿರ್ಜೀವ, ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳ ಸುತ್ತಾಟ ಮಾತ್ರವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅವರು ತಪ್ಪಾಗುತ್ತಾರೆ. ರೋಮನ್‌ ಮತವು ಮೋಸದ ಮೇಲೆಯೇ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದು ಒರಟಾದ ಮತ್ತು ಅಜಾಗರೂಕ ವಂಚನೆ ಅಲ್ಲ. ರೋಮನ್ ಚರ್ಚಿನ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸೇವೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ವಿಧಿವಿಧಾನಮಯ ಆಚರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಅದರ ವೈಭವಮಯ ಪ್ರದರ್ಶನವೂ ಗಂಭೀರ ವಿಧಿಗಳೂ ಜನರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ, ವಿವೇಕದ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಮೌನಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಕಣ್ಣು ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಭವ್ಯ ದೇವಾಲಯಗಳು, ಗಾಂಭೀರ್ಯಪೂರ್ಣ ಮೆರವಣಿಗೆಗಳು, ಬಂಗಾರದ ವೇದಿಗಳು, ರತ್ನಖಚಿತ ದೇವಾಲಯಸ್ಥಾನಗಳು, ಆಯ್ದ ಚಿತ್ರಕಲೆಗಳು, ಮತ್ತು ಅತಿ ಸುಂದರ ಶಿಲ್ಪಕಲೆಗಳು ಸೌಂದರ್ಯಪ್ರೇಮವನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತವೆ. ಕಿವಿಯೂ ಸಹ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಸಂಗೀತವು ಸಮಾನರಹಿತವಾಗಿದೆ. ಅವಳ ಮಹಾ ಕ್ಯಾಥೀಡ್ರಲ್‌ಗಳ ಉನ್ನತ ಗುಂಬಜಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ತಂಭಸಾಲೆಯ ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಾ ಉಕ್ಕಿಬರುವ ಅನೇಕ ಕಂಠಗಳ ಮಧುರ ಸಂಗತಿಗೆ ಬೆರೆತು ಕೇಳಿಬರುವ ಗಂಭೀರ ನಾದದ ಆರ್ಗನ್‌ನ ಸಮೃದ್ಧ ಸ್ವರಗಳು, ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಭಯಭಕ್ತಿಯೂ ಗೌರವವೂ ಮೂಡಿಸುವಲ್ಲಿ ತಪ್ಪದೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತವೆ.”

“ಪಾಪದಿಂದ ಅಸ್ವಸ್ಥಗೊಂಡ ಆತ್ಮದ ಹಂಬಲಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಪರಿಹಾಸ ಮಾಡುವ ಈ ಬಾಹ್ಯ ವೈಭವ, ಆಢಂಬರ ಮತ್ತು ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳು ಅಂತರಂಗದ ಭ್ರಷ್ಟತೆಯ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿವೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ಧರ್ಮವು ತನ್ನನ್ನು ಶಿಫಾರಸುಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಂತಹ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಶಿಲುಬೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಕ್ರೈಸ್ತಧರ್ಮವು ಅಷ್ಟು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿಯೂ ಮನೋಹರವಾಗಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಅದರ ನಿಜವಾದ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಯಾವುದೇ ಬಾಹ್ಯ ಅಲಂಕಾರಗಳು ಹೆಚ್ಚಿಸಲಾರವು. ಅದು ಪವಿತ್ರತೆಯ ಸೌಂದರ್ಯ, ದೇವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೌಲ್ಯವುಳ್ಳ ಸೌಮ್ಯ ಮತ್ತು ಶಾಂತ ಆತ್ಮವಾಗಿದೆ.”

“ಶೈಲಿಯ ದೀಪ್ತಿಯು ಶುದ್ಧವಾದ, ಉನ್ನತಗೊಂಡ ಚಿಂತನೆಯ ಸೂಚಕವೆಂದು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕಲೆಯ ಉನ್ನತ ಕಲ್ಪನೆಗಳು, ರುಚಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರವು, ಅನೇಕವೇಳೆ ಭೌತಿಕ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಾಸಕ್ತ ಮನಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಗೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯರು ಆತ್ಮದ ಅಗತ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುವಂತೆ, ಭವಿಷ್ಯದ ಅಮರ ಜೀವನವನ್ನು ಕಣ್ಮರೆಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ತಮ್ಮ ಅನಂತ ಸಹಾಯಕನಿಂದ ತಿರುಗಿಹೋಗುವಂತೆ, ಮತ್ತು ಈ ಲೋಕಕ್ಕಷ್ಟೇ ಬದುಕುವಂತೆ ಮಾಡಲು, ಇವುಗಳನ್ನು ಸೈತಾನನು ಅನೇಕವೇಳೆ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಾನೆ.”

“ಬಾಹ್ಯ ಆಚರಣೆಗಳ ಧರ್ಮವು ನವೀಕರಿಸದ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದೆ. ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಆರಾಧನೆಯ ವೈಭವ ಮತ್ತು ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಿಗೆ ಮೋಹಗೊಳಿಸುವ, ವಶೀಕರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ; ಅದರಿಂದ ಅನೇಕರನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಅವರು ರೋಮನ್ ಚರ್ಚನ್ನೇ ಸ್ವರ್ಗದ ನಿಜವಾದ ಬಾಗಿಲೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಸತ್ಯದ ಅಸ್ತಿವಾರದ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ನೆಟ್ಟಿರುವವರೂ, ದೇವರ ಆತ್ಮನಿಂದ ಅವರ ಹೃದಯಗಳು ನವೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವವರೂ ಮಾತ್ರ ಅವಳ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ಅನುಭವಾತ್ಮಕ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ ಸಾವಿರಾರು ಜನರು, ಅದರ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ದೈವಭಕ್ತಿಯ ರೂಪಗಳನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುವಂತೆ ನಡೆಸಲ್ಪಡುವರು. ಅಂತಹ ಧರ್ಮವೇ ಜನಸಮೂಹಗಳು ಬಯಸುವುದಾಗಿದೆ.”

“ಪಾಪಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಚರ್ಚಿಗೆ ಇದೆ ಎಂಬ ಹಕ್ಕುದಾವೆ ರೋಮನಿಸ್ಟನನ್ನು ಪಾಪಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ತನ್ನನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರನೆಂದು ಭಾವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಅವಳ ಕ್ಷಮಾಪಣೆ ದೊರೆಯದಿರಲು ಕಾರಣವಾಗುವ ಅಂಗೀಕಾರದ ವಿಧಿಯೂ ದುರಾಚಾರಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಪತನಗೊಂಡ ಮನುಷ್ಯನ ಮುಂದೆ ಮಣಿದು, ತನ್ನ ಹೃದಯದ ಗುಪ್ತ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನೂ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನೂ ಅಂಗೀಕಾರದಲ್ಲಿ ಹೊರಹಾಕುವವನು, ತನ್ನ ಮಾನವಗೌರವವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಆತ್ಮದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಹೋನ್ನತ ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನೂ ಅವನತಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಜೀವನದ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಒಬ್ಬ ಯಾಜಕನಿಗೆ—ತಪ್ಪಿಗೆ ಒಳಪಡುವ, ಪಾಪಪರನಾದ ನಶ್ವರನಿಗೆ, ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಮದ್ಯಪಾನವೂ ದುರಾಚಾರವೂ ಅವನನ್ನು ಭ್ರಷ್ಟಗೊಳಿಸಿರುವವನಿಗೆ—ಬಿಚ್ಚಿಡುವುದರಿಂದ ಅವನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮಾನದಂಡ ತಳಮಳಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದರ ಫಲವಾಗಿ ಅವನು ಕಲ್ಮಷನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಯಾಜಕನು ದೇವರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದರಿಂದ, ದೇವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅವನ ಮನೋಭಾವವು ಪತನಗೊಂಡ ಮಾನವಕುಲದ ಸಾದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮಾಡುವ ಈ ಅವಮಾನಕರ ಅಂಗೀಕಾರವೇ ಲೋಕವನ್ನು ಕಲ್ಮಷಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೂ ಅದನ್ನು ಅಂತಿಮ ನಾಶಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾದ ಬಹುಶಃ ಅನೇಕ ದುಷ್ಟತೆಯು ಹರಿದುಬಂದಿರುವ ಗುಪ್ತ ಮೂಲಸ್ರೋತವಾಗಿದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಸ್ವಇಂದ್ರಿಯಸುಖವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವನಿಗೆ ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ದೇವರ ಮುಂದೆ ತೆರೆದುಹಾಕುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಹ ನಶ್ವರನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಅಂಗೀಕರಿಸುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು ಮನೋಹರವಾಗಿ ತೋರುತ್ತದೆ. ಪಾಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸುವುದೇ ಮಾನವಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ರುಚಿಕರವಾಗಿದೆ; ದಪ್ಪವಸ್ತ್ರ, ಕುರುಚಲುಗಿಡಗಳು ಮತ್ತು ದೇಹವನ್ನು ನೋಯಿಸುವ ಸಂಕೋಲೆಗಳಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ಶೋಷಿಸುವುದು, ದೈಹಿಕ ಕಾಮವಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಶಿಲುಬೆಗೆ ಹಾಕುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸುಲಭವಾಗಿದೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ನೊಗಕ್ಕೆ ತಲೆಬಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಶಾರೀರಿಕ ಹೃದಯವು ಹೊರುವುದಕ್ಕೆ ಸಮ್ಮತಿಸುವ ನೊಗವು ಭಾರವಾದದ್ದಾಗಿದೆ.

“ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮೊದಲ ಆಗಮನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಯೆಹೂದ್ಯ ಸಭೆಯಿಗೂ ರೋಮ ಸಭೆಯಿಗೂ ನಡುವೆ ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ಸಾಮ್ಯವಿದೆ. ಯೆಹೂದ್ಯರು ದೇವರ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನೂ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ತುಳಿದುಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೂ, ಹೊರಗೆ ಅದರ ಆಜ್ಞೆಗಳ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿದ್ದು, ವಿಧೇಯತೆಯನ್ನು ವೇದನಾಕರವಾಗಿಯೂ ಭಾರವಾಗಿಯೂ ಮಾಡುವ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನೂ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನೂ ಅದರ ಮೇಲೆ ಹೇರಿದ್ದರು. ಯೆಹೂದ್ಯರು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇವೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡಂತೆಯೇ, ರೋಮನ್‌ವಾದಿಗಳೂ ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇವೆಂದು ದಾವೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಬಾಧೆಗಳ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಉನ್ನತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಜೀವನಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಆತನನ್ನೇ ಅವರು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.”

“ಪಾಪಮತಸ್ಥರು ತಮ್ಮ ಚರ್ಚುಗಳ ಮೇಲೆಯೂ, ತಮ್ಮ ವೇದಿಗಳ ಮೇಲೆಯೂ, ತಮ್ಮ ವಸ್ತ್ರಗಳ ಮೇಲೆಯೂ ಶಿಲುಬೆಗಳನ್ನು ಇರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಶಿಲುಬೆಯ ಚಿಹ್ನೆಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅದನ್ನು ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿ ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಉಪದೇಶಗಳು ಅರ್ಥಹೀನ ಪರಂಪರೆಗಳ, ತಪ್ಪು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳ, ಮತ್ತು ಕಠಿಣ ಬೇಡಿಕೆಗಳ ಒಂದು ರಾಶಿಯಡಿ ಹೂಣಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಸಂಕುಚಿತ ಮನೋಭಾವದ ಯೆಹೂದ್ಯರ ಕುರಿತು ರಕ್ಷಕನು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ರೋಮನ್ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಚರ್ಚಿನ ನಾಯಕರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಲದಿಂದ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತವೆ: ‘ಅವರು ಭಾರವಾದ, ಹೊರುವುದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಹೊರೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಬಿಗಿದು ಜನರ ಭುಜಗಳ ಮೇಲೆ ಇಡುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ತಾವೇ ಅವುಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಒಂದೇ ಬೆರಳಿನಿಂದಲೂ ಕದಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.’ ಮತ್ತಾಯ 23:4. ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯುಳ್ಳ ಆತ್ಮಗಳು ಅವಮಾನಿತನಾದ ದೇವರ ಕೋಪವನ್ನು ಭಯಪಟ್ಟು ನಿರಂತರ ಭೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇಡಲ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತವೆ; ಇದೇ ವೇಳೆ ಚರ್ಚಿನ ಅನೇಕ ಉನ್ನತಾಧಿಕಾರಿಗಳು ವೈಭವದಲ್ಲಿಯೂ ಇಂದ್ರಿಯಸುಖದಲ್ಲಿಯೂ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

“ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಅವಶೇಷಗಳ ಆರಾಧನೆ, ಸಂತರನ್ನು ಆವಾಹಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ಪೋಪನನ್ನು ಉನ್ನತಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಏರಿಸುವುದು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ದೇವರಿಂದಲೂ ಆತನ ಮಗನಿಂದಲೂ ಬೇರೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯುವ ಸೈತಾನನ ಉಪಾಯಗಳಾಗಿವೆ. ಅವರ ನಾಶವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ, ಅವರು ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಏಕೈಕಾತನಿಂದ ಅವರ ಗಮನವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಲು ಅವನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ‘ಶ್ರಮಿಸುವವರೂ ಭಾರದಿಂದ ಒತ್ತಡಗೊಂಡವರೂ ಆಗಿರುವ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬನ್ನಿರಿ; ನಾನು ನಿಮಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿರುವ ಆ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಬದಲಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಬಹುದಾದ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವಿನ ಕಡೆಗೆ ಅವನು ಅವರನ್ನು ನಡೆಸುವನು.” ಮತ್ತಾಯ 11:28.

“ದೇವರ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು, ಪಾಪದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು, ಮತ್ತು ಮಹಾ ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ಪಣಕ್ಕಿರುವ ನಿಜವಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುವುದು ಸೈತಾನನ ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿದೆ. ಅವನ ಕುತರ್ಕವು ದೈವಿಕ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದ ಬಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸಿ, ಮಾನವರಿಗೆ ಪಾಪಮಾಡುವ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವರು ದೇವರ ಬಗ್ಗೆ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಅವರು ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲ್ಲ, ಭಯ ಮತ್ತು ದ್ವೇಷದಿಂದ ನೋಡುವವರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವನ ಸ್ವಂತ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿರುವ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಿಗೆ ಆರೋಪಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ಧರ್ಮವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಂಡು, ಆರಾಧನೆಯ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾನವರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಕುರುಡಾಗುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ದೇವರ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧಮಾಡುವ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಾಗಿ ಸೈತಾನನು ಅವರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ದೈವಿಕ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳ ವಿಕೃತ ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಮೂಲಕ, ಅನ್ಯಜನಾಂಗಗಳು ದೇವರ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮಾನವ ಬಲಿಗಳು ಅಗತ್ಯವೆಂದು ನಂಬುವಂತೆ ನಡೆಸಲ್ಪಟ್ಟವು; ಮತ್ತು ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನೆಯ ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕ ಕ್ರೌರ್ಯಗಳು ನಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.”

“ರೋಮನ್ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಸಭೆಯು, ಪೌರಾಣಿಕ ಧರ್ಮದ ರೂಪಗಳನ್ನೂ ಕ್ರೈಸ್ತಧರ್ಮವನ್ನೂ ಒಂದಾಗಿಸಿ, ಹಾಗೂ ಪೌರಾಣಿಕ ಧರ್ಮದಂತೆಯೇ ದೇವರ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಕ್ರೂರವೂ ಅಸಹ್ಯಕರವೂ ಅಲ್ಲದ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆ ಮೊರೆಹೋಯಿತು. ರೋಮಿನ ಪ್ರಭುತ್ವದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಬೋಧನೆಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆಯನ್ನು ಬಲವಂತಪಡಿಸಲು ಯಾತನೆಯ ಉಪಕರಣಗಳಿದ್ದವು. ತನ್ನ ಹಕ್ಕುಹಾಕಿಕೆಗಳಿಗೆ ಮಣಿಯದವರಿಗಾಗಿ ದಹನಕಂಬವಿತ್ತು. ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವವರೆಗೂ ಎಂದಿಗೂ ತಿಳಿಯಲಾಗದಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಕ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡಗಳೂ ನಡೆದವು. ಸಭೆಯ ಉನ್ನತಾಧಿಕಾರಿಗಳು, ತಮ್ಮ ಸ್ವಾಮಿ ಸಾತಾನನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿ, ಬಾಧಿತನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತೆಗೆಯದೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಅತಿ ಭೀಕರ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಆವಿಷ್ಕರಿಸಲು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರು. ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ಮಾನವ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಪರಮ ಮಿತಿವರೆಗೂ ಆ ನರಕೀಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ನಡೆಸಲಾಯಿತು; ಕೊನೆಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟಾಗ, ಬಾಧಿತನು ಮರಣವನ್ನು ಮಧುರ ವಿಮೋಚನೆ ಎಂದು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದನು.”

“ರೋಮಿನ ವಿರೋಧಿಗಳ ಗತಿ ಅಂಥದ್ದಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗಾಗಿ ಅವಳು ಚಾವಟಿಯ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನೂ, ಉಪವಾಸದ ಹಸಿವಿನ ಕಠೋರತೆಯನ್ನೂ, ದೇಹಪೀಡನೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಲ್ಪಿಸಬಹುದಾದ, ಹೃದಯವ್ಯಥೆ ಉಂಟುಮಾಡುವ ರೂಪವನ್ನೂ ಹೊಂದಿದ್ದಳು. ಪರಲೋಕದ ಕೃಪೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ, ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಿಗಳು ಪ್ರಕೃತಿನಿಯಮಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವ ಮೂಲಕ ದೇವರ ನಿಯಮಗಳನ್ನೇ ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದರು. ಮಾನವನ ಭೌತಿಕ ಜೀವನಯಾನವನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ಆನಂದಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಆತನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಬಂಧಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿಬಿಡುವಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಬೋಧಿಸಲಾಯಿತು. ಸಮಾಧಿಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಸ್ನೇಹಭಾವಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಸಹಜೀವಿಗಳ ಕಡೆಗಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಹಾನುಭೂತಿಯ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಭಾವವನ್ನೂ ದೇವರಿಗೆ ಅಸಹ್ಯವಾದದ್ದು ಎಂದು ಒತ್ತಿಹಾಕುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಬಲಿಗಳಿವೆ.”

“ನಾವು ದೇವರ ವಿಷಯವಾಗಿ ಎಂದಿಗೂ ಕೇಳಿರದವರ ನಡುವೆ ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಕ್ರೈಸ್ತಲೋಕದ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿಯೂ ಅದರ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯೆಲ್ಲಿಯೂ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ವ್ಯಕ್ತಗೊಂಡ ಸೈತಾನನ ಸಂಕಲ್ಪಿತ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ, ರೋಮನಿಸಂನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಸಾಕು. ಈ ಮಹಾಕಾಯ ಮೋಸಪೂರಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲಕ ಕೆಡುಕಿನ ಅಧಿಪತಿ ದೇವರಿಗೆ ಅವಮಾನವನ್ನೂ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ದುಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡುವ ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಸಭೆಯ ನಾಯಕರ ಮೂಲಕ ತಾನು ತಾನೇ ಹೇಗೆ ವೇಷಧರಿಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಅವನು ಹೇಗೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತಾನೆಯೋ ಅದನ್ನು ನಾವು ನೋಡುವಾಗ, ಬೈಬಲಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಏಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ತೀವ್ರ ವೈರಾಗ್ಯವಿದೆಯೆಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಬಹುದು. ಆ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಓದಿದರೆ, ದೇವರ ಕರುಣೆಯೂ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಪ್ರಕಟವಾಗುವವು; ಮನುಷ್ಯರ ಮೇಲೆ ಈ ಭಾರವಾದ ಹೊರೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ಆತನು ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಆತನು ಕೇಳುವುದು ಒಡೆದೂ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪೂರ್ಣವಾದ ಹೃದಯವನ್ನೂ, ವಿನಯಶೀಲವಾದ, ವಿಧೇಯವಾದ ಆತ್ಮವನ್ನೂ ಮಾತ್ರ.”

“ಪುರುಷರೂ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಪರಲೋಕಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯರಾಗುವುದಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಮಠಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಕ್ರಿಸ್ತನು ತನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮಾದರಿಯನ್ನೂ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೂ ಸಹಾನುಭೂತಿಯನ್ನೂ ಒತ್ತಿಹಾಕಬೇಕು ಎಂದು ಆತನು ಎಂದಿಗೂ ಬೋಧಿಸಿಲ್ಲ. ರಕ್ಷಕರ ಹೃದಯವು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉಕ್ಕಿಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮನುಷ್ಯನು ನೈತಿಕ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದಷ್ಟೂ ಅವನ ಸಂವೇದನೆಗಳು ಅಷ್ಟು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗುತ್ತವೆ, ಪಾಪದ ಬಗ್ಗೆ ಅವನ ಗ್ರಹಿಕೆ ಅಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗುತ್ತದೆ, ಪೀಡಿತರಿಗಾಗಿಯ ಅವನ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಅಷ್ಟು ಆಳವಾಗುತ್ತದೆ. ಪೋಪನು ತಾನೇ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಅವನ ಸ್ವಭಾವವು ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಕರ ಸ್ವಭಾವದೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಕೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ತಾಳುತ್ತದೆ? ಪರಲೋಕದ ಅರಸನಾಗಿ ತಮಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲವೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಕಾರಾಗೃಹಕ್ಕೋ ಯಾತನಾ ಸಾಧನಕ್ಕೋ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದಾನೆಂದು ತಿಳಿದಿದೆಯೇ? ತನ್ನನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸದವರನ್ನು ಮರಣಕ್ಕೆ ದಂಡಿಸುತ್ತಾ ಆತನ ಧ್ವನಿ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಕೇಳಿಬಂದಿದೆಯೇ? ಸಮಾರ್ಯದ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ಆತನನ್ನು ಅಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅಪೋಸ್ತಲ ಯೋಹಾನನು ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ ತುಂಬಿ, ‘ಕರ್ತನೇ, ಏಲೀಯನು ಮಾಡಿದಂತೆಯೇ ನಾವು ಆಕಾಶದಿಂದ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಇಳಿದುಬಂದು ಅವರನ್ನು ದಹಿಸಬೇಕೆಂದು ನೀನು ಇಚ್ಛಿಸುವೆಯಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಯೇಸು ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯನ ಕಡೆ ಕರುಣೆಯಿಂದ ನೋಡಿದನು; ಅವನ ಕಠೋರ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಗದರಿಸಿ, ‘ಮನುಷ್ಯಕುಮಾರನು ಮನುಷ್ಯರ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಬಂದವನಲ್ಲ, ರಕ್ಷಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.” ಲೂಕ 9:54, 56. ಕ್ರಿಸ್ತನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಆತ್ಮಭಾವಕ್ಕೂ, ತಾನೇ ಆತನ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವವನ ಆತ್ಮಭಾವಕ್ಕೂ ಎಷ್ಟೋ ಮಹತ್ತರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ.

“ರೋಮನ ಚರ್ಚ್ ಈಗ ಲೋಕದ ಮುಂದೆ ಸುಂದರ ಮುಖವಾಡವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಭೀಕರ ಕ್ರೌರ್ಯಗಳ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಕ್ಷಮಾಪಣೆಯ ಹೊದಿಕೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಕ್ರಿಸ್ತಸಮಾನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ; ಆದರೆ ಅವಳು ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಹಳೆಯ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ಪಾಪಾಸಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತವೂ ಇಂದು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ. ಅತ್ಯಂತ ಅಂಧಕಾರಮಯ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಯಾರೂ ತಮ್ಮನ್ನೇ ಮೋಸಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೆಂಟರು ಈಗ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿರುವ ಪಾಪಾಸಿಯೇ, ದೇವರ ಮನುಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣಾಪಾಯವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಅವಳ ಅಧರ್ಮವನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯಲು ಎದ್ದುನಿಂತ ಸುಧಾರಣಾ ಯುಗದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಲೋಕವನ್ನು ಆಳಿದ ಅದೇ ಪಾಪಾಸಿಯಾಗಿದೆ. ಅವಳಲ್ಲಿ ರಾಜರು ಮತ್ತು ಪ್ರಭುಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭುತ್ವ ಸಾಧಿಸಿ, ದೇವರ ವಿಶೇಷಾಧಿಕಾರಗಳನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡ ಅದೇ ಗರ್ವವೂ ದರ್ಪಭರಿತ ಆತ್ಮಾಭಿಮಾನವೂ ಇವೆ. ಅವಳು ಮಾನವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ ಪರಮೋನ್ನತನ ಸಂತರನ್ನು ಕೊಂದುಹಾಕಿದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಷ್ಟೇ ಅವಳ ಆತ್ಮ ಈಗಲೂ ಕ್ರೂರವೂ ನಿರಂಕುಶವೂ ಆಗಿದೆ.”

“ಪಾಪಾಸನವು ಪ್ರವಾದನೆಯು ಆಕೆ ಯಾವಳಾಗಿರುವಳೆಂದು ಘೋಷಿಸಿದ್ದಿತ್ತೋ ಅದೇ ಆಗಿದೆ, ಅಂದರೆ ಅಂತ್ಯಕಾಲದ ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟತೆ. 2 ಥೆಸಲೋನಿಕದವರಿಗೆ 2:3, 4. ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿ ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಆಕೆಯ ನೀತಿಯ ಒಂದು ಅಂಗವಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ಊಸರವಳ್ಳಿಯ ಬದಲಾಯಿಸುವ ಹೊರರೂಪದ ಕೆಳಗೆ ಆಕೆ ಸರ್ಪದ ಬದಲಾಗದ ವಿಷವನ್ನು ಮರೆಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ‘ಮತಭ್ರಷ್ಟರೊಂದಿಗೆ, ಅಥವಾ ಮತಭ್ರಷ್ಟತೆಯ ಅನುಮಾನಕ್ಕೊಳಗಾದವರೊಂದಿಗೆ, ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ’ (Lenfant, volume 1, page 516), ಎಂದು ಆಕೆ ಘೋಷಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತನ್ನ ದಾಖಲೆಯನ್ನು ಪರಿಶುದ್ಧರ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಟ್ಟಿರುವ ಈ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಈಗ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸಭೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವೆಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸಬಹುದೇ?”

“ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟ್ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ಹಿಂದಿನ ಕಾಲಗಳಿಗಿಂತ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಸಿಸಮ್ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟಿಸಂನಿಂದ ಅಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟಿರುವುದು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇ ಅಲ್ಲ. ಬದಲಾವಣೆ ಸಂಭವಿಸಿದೆ; ಆದರೆ ಆ ಬದಲಾವಣೆ ಪಾಪಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾಗಿ, ಈಗ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟಿಸಂನ ಬಹುಭಾಗವನ್ನು ಕ್ಯಾಥೋಲಿಸಿಸಮ್ ಹೋಲುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಸುಧಾರಕರ ದಿನಗಳಿಂದ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟಿಸಂ ಬಹಳವಾಗಿ ಅಧೋಗತಿಗಿಳಿದಿದೆ.

“ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೆಂಟ್ ಸಭೆಗಳು ಲೋಕದ ಕೃಪೆಯನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ, ಸುಳ್ಳು ಪರೋಪಕಾರವು ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕುರುಡಾಗಿಸಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಕೆಟ್ಟದರಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ನಂಬುವುದು ಸರಿಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಅವರು ಇನ್ನೇನನ್ನೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಮತ್ತು ಅದರ ಅನಿವಾರ್ಯ ಫಲವಾಗಿ ಅವರು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯದರಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನೇ ನಂಬುವರು. ಪರಿಶುದ್ಧರಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಒಪ್ಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಿಶ್ವಾಸದ ಪರವಾಗಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ, ಅವರು ಈಗ, ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ರೋಮಿನ ವಿಷಯವಾಗಿ ತಾವು ಹೊಂದಿದ್ದ ಅಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಅವಳ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಪಂಗುಪಾತಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಬೇಡುತ್ತಿರುವಂತಿದ್ದಾರೆ.”

“ರೋಮನ್‌ಧರ್ಮವನ್ನು ಯಾವ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ನೋಡುವವರಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ವರ್ಗವು ಅವಳ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಅಪಾಯವನ್ನು ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೇ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ. ಮಧ್ಯಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲವಾಗಿದ್ದ ಬೌದ್ಧಿಕ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಕತ್ತಲೆಯೇ ಅವಳ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು, ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗಳು, ಮತ್ತು ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ವಿಸ್ತಾರಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಯಿತು; ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದ ಹೆಚ್ಚಿದ ಬೌದ್ಧಿಕತೆ, ಜ್ಞಾನದ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿ, ಹಾಗೂ ಧರ್ಮಸಂಬಂಧ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಉದಾರ ಮನೋಭಾವವು ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮತ್ತು ನಿರಂಕುಶತೆಯ ಪುನರುದ್ಭವವನ್ನು ಅಸಾಧ್ಯಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅನೇಕರು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಈ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಯುಗದಲ್ಲಿಯೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನೇ ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಗುರಿಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ತಲೆಮಾರಿನ ಮೇಲೆ ಬೌದ್ಧಿಕ, ನೈತಿಕ, ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಮಹಾಪ್ರಕಾಶವು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ. ದೇವರ ಪವಿತ್ರ ವಾಕ್ಯದ ತೆರೆದಿರುವ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ, ಪರಲೋಕದ ಬೆಳಕು ಲೋಕದ ಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು: ದತ್ತವಾಗುವ ಬೆಳಕು ಎಷ್ಟೇ ಹೆಚ್ಚಿನದಾಗಿರಲಿ, ಅದನ್ನು ವಿಕೃತಗೊಳಿಸಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವವರ ಕತ್ತಲೆ ಅಷ್ಟೇ ಹೆಚ್ಚಿನದಾಗಿರುತ್ತದೆ.”

“ಬೈಬಲಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನಾಪೂರ್ವಕ ಅಧ್ಯಯನವು ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೆಂಟ್‌ಗಳಿಗೆ ಪಾಪಾಸನದ ನಿಜಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಅಸಹ್ಯಪಟ್ಟು ದೂರವಿರಲು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಆದರೆ ಅನೇಕರಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಬುದ್ಧಿಯ ಕುರಿತು ಅಷ್ಟು ಅಹಂಕಾರವಿರುವದರಿಂದ, ಸತ್ಯದೊಳಗೆ ನಡೆಸಲ್ಪಡುವಂತೆ ದೇವರನ್ನು ವಿನಯದಿಂದ ಹುಡುಕಬೇಕೆಂಬ ಅಗತ್ಯವೇ ಅವರಿಗೆ ಅನುಭವವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಪ್ರಕಾಶದ ಬಗ್ಗೆ ಗರ್ವಪಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ದೇವರ ಶಕ್ತಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸಾಧನ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಆದಕಾರಣ ಅವರು ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಆತ್ಮಿಕವಾಗಿರುವುದನ್ನೂ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಅವಮಾನಕರವಾಗಿರುವುದನ್ನೂ ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಬಯಸುವುದು, ದೇವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವ ವಿಧಾನವೆಂದು ತೋರುವಂತಿದ್ದರೂ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುವ ವಿಧಾನವೇ ಆಗಿದೆ. ಈ ಎಲ್ಲರ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ಪಾಪಾಸನವು ತುಂಬ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದು ಮಾನವಕುಲದ ಎರಡು ವರ್ಗಗಳಿಗೆ—ಸುಮಾರು ಸಮಸ್ತ ಲೋಕವನ್ನೇ ಒಳಗೊಂಡಂತೆ—ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ: ತಮ್ಮ ಪುಣ್ಯಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡಲು ಬಯಸುವವರು, ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಪಾಪಗಳಲ್ಲಿಯೇ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡಲು ಬಯಸುವವರು. ಇಲ್ಲಿಯೇ ಅದರ ಶಕ್ತಿಯ ರಹಸ್ಯವಿದೆ.”

“ಮಹಾ ಬೌದ್ಧಿಕ ಅಂಧಕಾರದ ಒಂದು ದಿನವು ಪಾಪಾಸನದ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಅನುಕೂಲಕರವೆಂದು ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆ, ಮಹಾ ಬೌದ್ಧಿಕ ಪ್ರಕಾಶದ ಒಂದು ದಿನವೂ ಅದರ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಅನುಕೂಲಕರವೆಂದು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲ್ಪಡುವುದು. ಕಳೆದ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿ, ಮನುಷ್ಯರು ದೇವರ ವಾಕ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಹಾಗೂ ಸತ್ಯದ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದಾಗ, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಪಟ್ಟಿಬಿಗಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು; ತಮ್ಮ ಪಾದಗಳ ಮುಂದೆ ಹರಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಬಲೆಯನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಸಾವಿರಾರು ಜನರು ಅದರಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದರು. ಈ ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ‘ವಿಜ್ಞಾನ’ವೆಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಮಾನವೀಯ ಊಹಾಪೋಹಗಳ ಮಿನುಗಿನ ಹೊಳಪಿನಿಂದ ಅನೇಕರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಚಕಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ; ಅವರು ಬಲೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಪಟ್ಟಿಬಿಗಿದವರಂತೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಬೌದ್ಧಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಅವನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಿಂದ ಬಂದ ವರವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕೆಂದು, ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಸತ್ಯ ಹಾಗೂ ನೀತಿಯ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಬೇಕೆಂದು ದೇವರು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ ಪೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ದೇವರ ವಾಕ್ಯದಿಗಿಂತ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿದಾಗ, ಆಗ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿ ಅಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾದ ಹಾನಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬಲ್ಲದು. ಹೀಗೆ, ಬೈಬಲಿನ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುವ ಇಂದಿನ ಯುಗದ ಸುಳ್ಳು ವಿಜ್ಞಾನವು, ತನ್ನ ಮನೋಹರ ರೂಪಗಳೊಂದಿಗೆ ಪಾಪಾಸನವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಲು ದಾರಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವಲ್ಲಿ, ಅಂಧಕಾರ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ ಪ್ರಭಾವವರ್ಧನೆಗೆ ದಾರಿಯನ್ನು ತೆರೆದ ಜ್ಞಾನನಿರೋಧದಷ್ಟೇ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವುದು.”

“ಈಗ ಅಮೇರಿಕಾ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸಭೆಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆ ರಾಜ್ಯದ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಚಳುವಳಿಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೆಂಟರು ಪಾಪೀಯರ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತುಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಅವರು ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೆಂಟ್ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಪಾಪಾಧಿಪತ್ಯವು ಹಳೆಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಪರಮಾಧಿಕಾರವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಡೆಯುವಂತೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತು ಈ ಚಳುವಳಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮಹತ್ವವನ್ನು ನೀಡುವ ಸಂಗತಿಯೇನಂದರೆ, ಇದರಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶವು ಭಾನುವಾರ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವುದಾಗಿದೆ—ಇದು ರೋಮಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಒಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯವಾಗಿದ್ದು, ರೋಮು ಅದನ್ನೇ ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರದ ಚಿಹ್ನೆ ಎಂದು ಹಕ್ಕುಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇದು ಪಾಪಾಧಿಪತ್ಯದ ಆತ್ಮವೇ ಆಗಿದೆ—ಲೌಕಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ಆತ್ಮ, ದೇವರ ಆಜ್ಞೆಗಳಿಗಿಂತ ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗೌರವವನ್ನು ನೀಡುವ ಆತ್ಮವೇ—ಅದು ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೆಂಟ್ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿ, ಪಾಪಾಧಿಪತ್ಯವು ಅವರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ಮಾಡಿದ ಅದೇ ಭಾನುವಾರದ ಉನ್ನತೀಕರಣದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲು ಅವರನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ.

“ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಸಂಭವಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಿಸಲ್ಪಡುವ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಓದುಗನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಹಿಂದಿನ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ರೋಮ್ ಬಳಸಿದ ವಿಧಾನಗಳ ದಾಖಲೆಯನ್ನು ಅವನು ಅನುಸರಿಸಿದರೆ ಸಾಕು. ಪಾಪೀಯರೂ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟರೂ ಒಗ್ಗೂಡಿ ತಮ್ಮ ಮತಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕುವವರೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುವರು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಸಬ್ಬತ್ತಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅದರ ರಕ್ಷಕರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ರೋಮ್ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಆತ್ಮಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಅವನು ಗಮನಿಸಲಿ.

“ರಾಜಾಜ್ಞೆಗಳು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಭೆಗಳು, ಮತ್ತು ಲೌಕಿಕ ಅಧಿಕಾರದ ಬೆಂಬಲದಿಂದ ಸ್ಥಿರಗೊಂಡ ಚರ್ಚಿನ ನಿಯಮಾವಳಿಗಳೇ ಆ ಪೈಗನ್ ಹಬ್ಬವು ಕ್ರೈಸ್ತ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗೌರವದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಹಂತಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಭಾನುವಾರದ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದ ಮೊದಲ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕ್ರಮವು ಕಾನ್ಸ್ಟಾಂಟಿನ್ ಹೊರಡಿಸಿದ ಕಾನೂನಾಗಿತ್ತು. (A.D. 321) ಈ ರಾಜಾಜ್ಞೆಯು ಪಟ್ಟಣವಾಸಿಗಳು “ಸೂರ್ಯದ ಪೂಜ್ಯ ದಿನದಲ್ಲಿ” ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ವಿಧಿಸಿತು; ಆದರೆ ಗ್ರಾಮವಾಸಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕೃಷಿ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯಲು ಅನುಮತಿಸಿತು. ಸ್ವರೂಪತಃ ಇದು ಒಂದು ಹೀನಜಾತೀಯ ವಿಧಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಕ್ರೈಸ್ತಧರ್ಮವನ್ನು ನಾಮಮಾತ್ರವಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ ನಂತರ ಸಾಮ್ರಾಟನು ಅದನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದನು.”

ರಾಜಾಜ್ಞೆಯು ದೈವಿಕ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಪಕ ಪರ್ಯಾಯವೆಂದು ತೋರಿಸದಿದ್ದಾಗ, ರಾಜಕುಮಾರರ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಷಪ್ ಯೂಸೇಬಿಯಸ್‌, ಮತ್ತು ಕಾನ್ಸ್ಟಾಂಟೈನ್‌ನ ವಿಶೇಷ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಹೊಗಳಿಗನೂ ಆಗಿದ್ದ ಅವನು, ಕ್ರಿಸ್ತನು ಸಬ್ಬತ್ತನ್ನು ಭಾನುವಾರಕ್ಕೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿದ್ದಾನೆಂಬ ಹಕ್ಕನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟನು. ಈ ಹೊಸ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿ ಪವಿತ್ರಶಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಒಂದು ಸಾಕ್ಷಿಯೂ ಸಹ ಮುಂದಿಡಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲ. ಯೂಸೇಬಿಯಸ್‌ ತಾನೇ ಅರಿಯದೆ ಅದರ ಅಸತ್ಯತೆಯನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ, ಈ ಬದಲಾವಣೆಯ ನಿಜವಾದ ಕರ್ತೃಗಳ ಕಡೆಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ. “ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನೂ,” ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, “ಸಬ್ಬತ್ತಿನಂದು ಮಾಡುವುದು ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿತ್ತೋ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ನಾವು ಕರ್ತನ ದಿನಕ್ಕೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿದ್ದೇವೆ.”—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, ಪುಟ 538. ಆದರೆ ಭಾನುವಾರದ ಪರವಾದ ಈ ವಾದವು, ಎಷ್ಟೇ ಆಧಾರರಹಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಜನರಿಗೆ ಕರ್ತನ ಸಬ್ಬತ್ತನ್ನು ತುಳಿಯುವಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವಂತೆ ಕೆಲಸಮಾಡಿತು. ಲೋಕದಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡಲು ಬಯಸಿದ ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಜನಪ್ರಿಯ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದರು.

“ಪಾಪಾಸನವು ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದಂತೆ, ಭಾನುವಾರದ ಉನ್ನತೀಕರಣದ ಕಾರ್ಯವು ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ಕೆಲವು ಕಾಲ ಜನರು ಸಭೆಗೆ ಹಾಜರಾಗದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷಿಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಏಳನೇ ದಿನವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಸಬ್ಬತ್ತಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕ್ರಮೇಣ ಒಂದು ಬದಲಾವಣೆ ಜಾರಿಗೆ ತರಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಪವಿತ್ರ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ಭಾನುವಾರದಂದು ಯಾವುದೇ ನಾಗರಿಕ ವಿವಾದದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಪು ನೀಡುವುದನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಲಾಯಿತು. ಅದರ ಸ್ವಲ್ಪಕಾಲದ ನಂತರ, ಯಾವ ಸ್ಥಾನಮಾನದ್ದವರೇ ಆಗಿರಲಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೆಲಸದಿಂದ ದೂರವಿರಬೇಕೆಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಲಾಯಿತು; ಇದನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದ ಸ್ವತಂತ್ರರಿಗೆ ದಂಡ ವಿಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಸೇವಕರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಚಾಟಿಯ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅನಂತರ, ಧನಿಕರು ತಮ್ಮ ಆಸ್ತಿಯ ಅರ್ಧಭಾಗವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗಬೇಕೆಂದು ಆದೇಶಿಸಲಾಯಿತು; ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ, ಇನ್ನೂ ಹಠದಿಂದ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಅವರನ್ನು ದಾಸರನ್ನಾಗಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿಧಿಸಲಾಯಿತು. ಕೆಳವರ್ಗದವರು ಶಾಶ್ವತ ದೇಶನಿರ್ಬಂಧವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು.”

“ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಕರೆಯಲಾಯಿತು. ಇತರ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಘಟನೆಗಳ ನಡುವೆ, ಭಾನುವಾರ ತನ್ನ ಹೊಲವನ್ನು ಉಳುಮೆ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಕೃಷಿಕನು ತನ್ನ ಉಳುಮೆ ಸಲಕರಣೆಯನ್ನು ಕಬ್ಬಿಣದ ಸಾಧನದಿಂದ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಕಬ್ಬಿಣವು ಅವನ ಕೈಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು; ಮತ್ತು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವನು ಅದನ್ನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ನಡೆಯಬೇಕಾಯಿತು, ‘ತನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ವೇದನೆಗೂ ಲಜ್ಜೆಗೂ ಕಾರಣವಾಗಿ.’—Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, page 174.”

“ನಂತರ ಪೋಪನು, ಭಾನುವಾರವನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವವರನ್ನು ಪಾರಿಷ್ ಯಾಜಕನು ಗದರಿಸಿ, ಅವರು ಚರ್ಚಿಗೆ ಹೋಗಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಸೂಚಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ದೇಶನ ನೀಡಿದನು; ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮೇಲೆಯೂ ತಮ್ಮ ನೆರೆಹೊರೆಯವರ ಮೇಲೆಯೂ ಯಾವುದೋ ಮಹಾ ವಿಪತ್ತನ್ನು ತರಿಕೊಳ್ಳುವರು. ಒಂದು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಭೆಯು, ನಂತರದಿಂದ ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೆಂಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಬಹಳ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಈ ವಾದವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟಿತು: ಭಾನುವಾರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕೆಲವರು ಮಿಂಚಿಗೆ ಬಲಿಯಾದದ್ದರಿಂದ, ಅದು ಸಬ್ಬತ್ ಆಗಿರಬೇಕು. ‘ಈ ದಿನದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಮೇಲೆ ದೇವರ ಅಸಮಾಧಾನವು ಎಷ್ಟೋ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ,’ ಎಂದು ಆ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರು ಹೇಳಿದರು. ನಂತರ, ಯಾಜಕರೂ ಸೇವಕರೂ, ರಾಜರೂ ಯುವರಾಜರೂ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳೂ, ‘ತಮ್ಮ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನೂ ಜಾಗ್ರತೆಯನ್ನೂ ಉಪಯೋಗಿಸಿ, ಆ ದಿನವು ತನ್ನ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಮರುಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಡುವಂತೆ, ಮತ್ತು ಕ್ರೈಸ್ತಧರ್ಮದ ಮಾನಕ್ಕಾಗಿ, ಇನ್ನು ಮುಂದಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಆಚರಿಸಲಾಗುವಂತೆ’ ಮಾಡುವಂತೆ ಮನವಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು.”—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.

“ಸಭೆಗಳ ನಿರ್ಣಯಗಳು ಅಪರ್ಯಾಪ್ತವೆಂದು ತೋರಿಬಂದದರಿಂದ, ಜನರ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಭೀತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿ, ಭಾನುವಾರದಂದು ಶ್ರಮದಿಂದ ದೂರವಿರಲು ಅವರನ್ನು ಬಲವಂತಪಡಿಸುವಂತಹ ಒಂದು ರಾಜಾಜ್ಞೆಯನ್ನು ಹೊರಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಲೌಕಿಕ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ವಿನಂತಿಸಲಾಯಿತು. ರೋಮಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಒಂದು ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿ, ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲಾ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಲ ಮತ್ತು ಗಾಂಭೀರ್ಯದಿಂದ ಪುನರುದ್ಧರಿಸಲಾಯಿತು. ಅವುಗಳನ್ನು ಚರ್ಚಿನ ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿಯೂ ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು; ಮತ್ತು ಕ್ರೈಸ್ತಲೋಕದ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನಾಗರಿಕ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಂದ ಅವು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು. (See Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)”

“ಆದರೂ ಭಾನುವಾರಾಚರಣೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಶಾಸ್ತ್ರಾಧಾರವು ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿನ ಗೊಂದಲವನ್ನೇ ಉಂಟುಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ‘ಏಳನೆಯ ದಿನವು ನಿನ್ನ ದೇವರಾದ ಯೆಹೋವನ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ದಿನವಾಗಿದೆ’ ಎಂಬ ಯೆಹೋವನ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಬದಿಗಿರಿಸಿ ಸೂರ್ಯದ ದಿನಕ್ಕೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಹಕ್ಕು ತಮ್ಮ ಉಪದೇಶಕರಿಗೆ ಇದೆಯೇ ಎಂದು ಜನರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಬೈಬಲ್ ಸಾಕ್ಷ್ಯದ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಇತರ ಉಪಾಯಗಳು ಅಗತ್ಯವಾದವು. ಹನ್ನೆರಡನೆಯ ಶತಮಾನದ ಅಂತ್ಯದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ ಭಾನುವಾರದ ಒಬ್ಬ ಉತ್ಸಾಹಿ ಪರಿವಾದಿಯನ್ನು ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದ ಸಾಕ್ಷಿಗಳು ವಿರೋಧಿಸಿದರು; ಅವನ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಅಷ್ಟೊಂದು ವ್ಯರ್ಥವಾದವು; ಅವನು ಕೆಲಕಾಲ ಆ ದೇಶವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿ ತನ್ನ ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ತರುವ ಯಾವುದೋ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹುಡುಕತೊಡಗಿದನು. ಅವನು ಹಿಂದಿರುಗಿದಾಗ ಆ ಕೊರತೆ ಪೂರೈಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು, ಮತ್ತು ನಂತರದ ಅವನ ಪರಿಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಯಶಸ್ಸು ದೊರೆಯಿತು. ಆತನು ದೇವರ ಸ್ವಂತ ಸನ್ನಿಧಿಯಿಂದ ಬಂದದ್ದೆಂದು ಹೇಳಲಾದ ಒಂದು ಸುರಳಿಯನ್ನು ತನ್ನೊಡನೆ ತಂದನು; ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾನುವಾರಾಚರಣೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಆಜ್ಞೆಯೂ, ವಿಧೇಯರಾಗದವರನ್ನು ಭೀತಿಗೊಳಿಸುವ ಭಯಾನಕ ಬೆದರಿಕೆಗಳೂ ಸೇರಿದ್ದವು. ಈ ಅಮೂಲ್ಯ ದಾಖಲೆ—ಅದು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ ಸಂಸ್ಥೆಯಷ್ಟೇ ಹೀನವಾದ ಕಪಟಕೃತಿಯಾಗಿದ್ದರೂ—ಪರಲೋಕದಿಂದ ಬಿದ್ದಿದ್ದು, ಯೆರೂಸಲೇಮಿನಲ್ಲಿ, ಗೊಲ್ಗೊಥದಲ್ಲಿರುವ ಸಂತ ಸಿಮಿಯೋನನ ವೇದಿಯ ಮೇಲಿಂದ ಅದು ದೊರೆತಿತೆಂದು ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ಅದು ಹೊರಟು ಬಂದ ಮೂಲವು ರೋಮಿನ ಪೋಪೀಯ ಅರಮನೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಸಭೆಯ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೂ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನೂ ಮುಂದುವರಿಸಲು ವಂಚನೆಗಳನ್ನೂ ಕಪಟಲಿಖಿತಗಳನ್ನೂ ಬಳಸುವುದು ಪೋಪೀಯ ಅಧಿಕಾರವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.”

“ಆ ಸ್ಕ್ರೋಲು ಶನಿವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಒಂಬತ್ತನೇ ಗಂಟೆಯಿಂದ, ಅಂದರೆ ಮೂರು ಗಂಟೆಯಿಂದ, ಸೋಮವಾರದ ಸೂರ್ಯೋದಯದವರೆಗೆ ಶ್ರಮಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿತು; ಮತ್ತು ಅದರ ಅಧಿಕಾರವು ಅನೇಕ ಅದ್ಭುತಗಳಿಂದ ದೃಢೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು. ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ ಸಮಯವನ್ನು ಮೀರಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವರು ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯುವಿಗೆ ಒಳಗಾದರು ಎಂದು ವರದಿಯಾಯಿತು. ತನ್ನ ಧಾನ್ಯವನ್ನು ಅರೆಹಾಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ಗಿರಣಿ-ಮನುಷ್ಯನು, ಹಿಟ್ಟಿನ ಬದಲು, ರಕ್ತದ ಪ್ರವಾಹವೇ ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು; ಮತ್ತು ನೀರಿನ ಬಲವಾದ ಪ್ರವಾಹವಿದ್ದರೂ ಗಿರಣಿಯ ಚಕ್ರವು ನಿಂತೇ ಉಳಿಯಿತು. ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀಯು ಹಿಟ್ಟನ್ನು ಒಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಳು; ಆದರೆ ಒಲೆ ಬಹಳ ಬಿಸಿ ಇದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದಾಗ ಅದು ಕಚ್ಚಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಒಂಬತ್ತನೇ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಲು ಹಿಟ್ಟನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದಳು; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಸೋಮವಾರದವರೆಗೆ ಬದಿಗಿಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು; ಮುಂದಿನ ದಿನ ಅವಳು ಅದು ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಉಂಡೆಗಳಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡು ಬೇಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಕಂಡಳು. ಶನಿವಾರ ಒಂಬತ್ತನೇ ಗಂಟೆಯ ನಂತರ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಬೇಯಿಸಿದ ಒಬ್ಬನು, ಮುಂದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅದನ್ನು ಮುರಿದಾಗ, ಅದರಿಂದ ರಕ್ತವು ಹೊರಚಿಮ್ಮುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಇಂತಹ ಅಸಂಬದ್ಧ ಮತ್ತು ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯ ಕಲ್ಪಿತ ಕಥೆಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಭಾನುವಾರದ ಪರವಲಂಬಿಗಳು ಅದರ ಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. (ನೋಡಿ Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530.)”

ಸ್ಕಾಟ್ಲೆಂಡ್‌ನಲ್ಲಿ, ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್‌ನಲ್ಲಿರುವಂತೆಯೇ, ಪುರಾತನ ಸಬ್ಬತ್ತಿನ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಅದರೊಡನೆ ಸಂಯೋಜಿಸುವ ಮೂಲಕ ಭಾನುವಾರದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗೌರವವನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಪವಿತ್ರವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಸ್ಕಾಟ್ಲೆಂಡ್‌ನ ರಾಜನೊಬ್ಬ ಹೊರಡಿಸಿದ ಆದೇಶದಲ್ಲಿ, “ಶನಿವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಪವಿತ್ರವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು,” ಮತ್ತು ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಸೋಮವಾರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯವರೆಗೆ ಯಾರೂ ಲೋಕಸಂಬಂಧಿ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು.—Morer, ಪುಟಗಳು 290, 291.

“ಆದರೆ ಭಾನುವಾರದ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಪಾಪಪಂಥಸ್ಥರು ತಾವೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಸಬ್ಬತ್ತಿನ ದೈವಿಕ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮಾನವೋತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಹದಿನಾರನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಪಾಪೀಯ ಮಂಡಲಿಯೊಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಘೋಷಿಸಿತು: ‘ಎಲ್ಲ ಕ್ರೈಸ್ತರೂ ಏಳನೆಯ ದಿನವನ್ನು ದೇವರು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಲಿ; ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಯೆಹೂದ್ಯರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇವೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಇತರರೆಲ್ಲರೂ ಸಹ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಆಚರಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಆದಾಗ್ಯೂ ನಾವು ಕ್ರೈಸ್ತರು ಅವರ ಸಬ್ಬತ್ತನ್ನು ಕರ್ತನ ದಿನವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದೇವೆ.’—Ibid., ಪುಟಗಳು 281, 282. ದೈವಿಕ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೈಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವರು ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯದ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಅರಿಯದವರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ದೇವರಿಗಿಂತ ಮೇಲಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.

“ತನ್ನೊಡನೆ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿರುವವರ ಕಡೆಗೆ ರೋಮ್ ಅನುಸರಿಸಿದ ನೀತಿಯ ಒಂದು ಗಮನಾರ್ಹ ಉದಾಹರಣೆ ವಾಲ್ಡೆನ್ಸಿಯರ ಮೇಲಿನ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಮತ್ತು ರಕ್ತರಂಜಿತ ಹಿಂಸೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿತು; ಅವರಲ್ಲಿನ ಕೆಲವರು ಸಬ್ಬತ್ತಿನ ಪಾಲಕರಾಗಿದ್ದರು. ನಾಲ್ಕನೇ ಆಜ್ಞೆಗೆ ತಮ್ಮ ನಿಷ್ಠೆಯ ನಿಮಿತ್ತ ಇತರರೂ ಸಹ ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸೆ ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಇಥಿಯೋಪಿಯ ಮತ್ತು ಅಬಿಸ್ಸಿನಿಯ ಸಭೆಗಳ ಇತಿಹಾಸವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಅಂಧಕಾರಯುಗಗಳ ಕತ್ತಲೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯ ಆಫ್ರಿಕೆಯ ಕ್ರೈಸ್ತರು ಲೋಕದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದು, ಮರೆತಲ್ಪಟ್ಟವರಾಗಿದ್ದರು; ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಅವರು ತಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸುವಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ರೋಮ್ ಅವರ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿತು, ಮತ್ತು ಅಬಿಸ್ಸಿನಿಯ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಪೋಪನ್ನು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸುವಂತೆ ಮೋಸಗೊಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಇತರ ಸಡಿಲಿಕೆಗಳೂ ನಂತರ ಬಂದವು.”

“ಶನಿವಾರದ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ದಂಡನೆಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಷೇಧಿಸುವ ಒಂದು ಆದೇಶವನ್ನು ಹೊರಡಿಸಲಾಯಿತು. (ನೋಡಿ Michael Geddes, Church History of Ethiopia, ಪುಟಗಳು 311, 312.) ಆದರೆ ಪಾಪಸತ್ತೆಯ ದೌರ್ಜನ್ಯವು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಅಷ್ಟು ಕಠೋರವಾದ ನೊಗವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು; ಅಬಿಸ್ಸೀನಿಯರು ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಕುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಮುರಿದುಹಾಕುವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಭಯಾನಕ ಹೋರಾಟದ ನಂತರ ರೋಮನಿಸ್ಟರನ್ನು ಅವರ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಪ್ರಾಚೀನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಮರುಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು. ಸಭೆಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟವು; ಮತ್ತು ರೋಮಿನ ಮೋಸ, ಮತಾಂಧತೆ, ಹಾಗೂ ನಿರಂಕುಶಾಧಿಕಾರದ ಕುರಿತು ತಾವು ಕಲಿತಿದ್ದ ಪಾಠವನ್ನು ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆತಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಏಕಾಂಗಿ ರಾಜ್ಯದೊಳಗೆ ಅವರು ಕ್ರೈಸ್ತಲೋಕದ ಉಳಿದ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಅಜ್ಞಾತರಾಗಿಯೇ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು.”

ಆಫ್ರಿಕಾದ ಸಭೆಗಳು, ಪಾಪೀಯ ಸಭೆಯು ತನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟತೆಯ ಮೊದಲು ಸಬ್ಬತ್ತನ್ನು ಹೇಗೆ ಆಚರಿಸಿತ್ತೋ ಹಾಗೆಯೇ ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರು ದೇವರ ಆಜ್ಞೆಗೆ ವಿಧೇಯರಾಗಿ ಏಳನೆಯ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸಭೆಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಭಾನುವಾರದಲ್ಲಿ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ದೂರವಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಪರಮಾಧಿಕಾರವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ನಂತರ, ರೋಮವು ತನ್ನದೇ ಆದುದನ್ನು ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಲು ದೇವರ ಸಬ್ಬತ್ತನ್ನು ತುಳಿದುಹಾಕಿತ್ತು; ಆದರೆ ಸುಮಾರು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಸಭೆಗಳು ಈ ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟತೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗಾರರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ರೋಮಿನ ಅಧೀನಕ್ಕೆ ತಂದುಬಿಡಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಸತ್ಯವಾದ ಸಬ್ಬತ್ತನ್ನು ಬದಿಗಿರಿಸಿ ಸುಳ್ಳಾದ ಸಬ್ಬತ್ತನ್ನು ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಲು ಅವರನ್ನು ಬಲಾತ್ಕರಿಸಲಾಯಿತು; ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಮರುಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಅವರು ನಾಲ್ಕನೇ ಆಜ್ಞೆಗೆ ವಿಧೇಯರಾಗುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರುಳಿದರು.

“ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದ ಈ ದಾಖಲೆಗಳು, ರೋಮವು ನಿಜವಾದ ಸಬ್ಬತ್ತಿನ ಹಾಗೂ ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವವರ ವಿರುದ್ಧ ಹೊಂದಿರುವ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನೂ, ತಾನೇ ರೂಪಿಸಿದ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಲು ಅದು ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಸಾಧನಗಳನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತವೆ. ದೇವರ ವಾಕ್ಯವು, ಭಾನುವಾರವನ್ನು ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ರೋಮನ್ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕರೂ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟರೂ ಒಂದಾಗುವಾಗ, ಈ ದೃಶ್ಯಗಳು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪುನರಾವರ್ತಿಸಲ್ಪಡುವವು ಎಂದು ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ.”

“ಪ್ರಕಟನೆ 13ರ ಪ್ರವಾದನೆಯು, ಕುರಿಮರಿಯಂತಿರುವ ಕೊಂಬುಗಳಿರುವ ಮೃಗದಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶಕ್ತಿಯು ‘ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಅದರಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರನ್ನೂ’ ಪಾಪಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಘೋಷಿಸುತ್ತದೆ—ಅದು ಅಲ್ಲಿ ‘ಚಿರತೆಯಂತಿರುವ’ ಮೃಗದ ಮೂಲಕ ಸಂಕೇತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಎರಡು ಕೊಂಬುಗಳಿರುವ ಮೃಗವು ‘ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರಿಗೆ, ಅವರು ಮೃಗಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು’ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಇದಲ್ಲದೆ, ‘ಚಿಕ್ಕವರಿಗೂ ದೊಡ್ಡವರಿಗೂ, ಐಶ್ವರ್ಯವಂತರಿಗೂ ದರಿದ್ರರಿಗೂ, ಸ್ವತಂತ್ರರಿಗೂ ದಾಸರಿಗೂ’ ಮೃಗದ ಗುರುತನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕೆಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಪ್ರಕಟನೆ 13:11–16. ಕುರಿಮರಿಯಂತಿರುವ ಕೊಂಬುಗಳಿರುವ ಮೃಗದಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶಕ್ತಿಯೇ ಅಮೇರಿಕಾ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನವೆಂದು, ಮತ್ತು ರೋಮು ತನ್ನ ಪರಮಾಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಅಂಗೀಕಾರವೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಭಾನುವಾರದ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಅಮೇರಿಕಾ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನವು ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವಾಗ ಈ ಪ್ರವಾದನೆಯು ನೆರವೇರಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಪಾಪಾಧಿಪತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಿಸಲ್ಪಡುವ ಈ ವಂದನೆಯಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನವು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ್ದ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ರೋಮಿನ ಪ್ರಭಾವವು ಇನ್ನೂ ನಾಶವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಬಹಳ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಮತ್ತು ಪ್ರವಾದನೆಯು ಅವಳ ಅಧಿಕಾರದ ಪುನಃಸ್ಥಾಪನೆಯನ್ನು ಮುಂತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ‘ಅವನ ತಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಮರಣಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದಂತೆಯೇ ನಾನು ಕಂಡೆನು; ಆದರೆ ಅವನ ಮರಣಕರವಾದ ಗಾಯವು ಗುಣವಾಯಿತು; ಆಗ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕವು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟು ಆ ಮೃಗವನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿತು.’ ವಚನ 3. ಮರಣಕರವಾದ ಗಾಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದದ್ದು 1798ರಲ್ಲಿ ಪಾಪಾಧಿಪತ್ಯದ ಪತನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರ ನಂತರ ಪ್ರವಾದಿಯು, ‘ಅವನ ಮರಣಕರವಾದ ಗಾಯವು ಗುಣವಾಯಿತು; ಆಗ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕವು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟು ಆ ಮೃಗವನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿತು’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ‘ಪಾಪದ ಮನುಷ್ಯನು’ ಎರಡನೆಯ ಆಗಮನದವರೆಗೆ ಮುಂದುವರಿಯುವನು ಎಂದು ಪೌಲನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. 2 ಥೆಸಲೊನಿಕದವರಿಗೆ 2:3–8. ಕಾಲಾಂತ್ಯದ ಅತಿ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಅವನು ವಂಚನೆಯ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಪ್ರಕಟನೆಗಾರನು, ಪಾಪಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನೇ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾ, ಹೀಗೆ ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ: ‘ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ವಾಸಿಸುವವರಲ್ಲಿ, ಲೋಕದ ಆದಿಯಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ ಕುರಿಯ ಜೀವಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಹೆಸರುಗಳೂ ಬರೆಯಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲವೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವರು.’ ಪ್ರಕಟನೆ 13:8. ಹಳೆಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಹೊಸ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ, ರೋಮನ ಸಭೆಯ ಅಧಿಕಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಮಾತ್ರ ಆಧಾರಿಸಿರುವ ಭಾನುವಾರದ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಲ್ಪಡುವ ಗೌರವದಲ್ಲಿ, ಪಾಪಾಧಿಪತ್ಯವು ವಂದನೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು.”

“ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೆಯ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಿಂದಲೂ, ಅಮೆರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾದನೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಈ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಲೋಕದ ಮುಂದೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ, ಆ ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಯ ನೆರವೇರಿಕೆಗೆ ಶೀಘ್ರಗತಿಯ ಮುನ್ನಡೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಾಂಟ್ ಬೋಧಕರಲ್ಲಿಯೂ, ದೇವರಿಂದಾದ ಆಜ್ಞೆಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತುಂಬುವ ಸಲುವಾಗಿ ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುಕಥೆಯಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದ ಪಾಪಸಂಬಂಧಿ ನಾಯಕರಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆಯೇ, ಭಾನುವಾರಾಚರಣೆಗೆ ದೈವಿಕ ಅಧಿಕಾರವಿದೆ ಎಂಬ ಅದೇ ಹಕ್ಕೊತ್ತಾಯವೂ, ಶಾಸ್ತ್ರಾಧಾರದ ಅದೇ ಕೊರತೆಯೂ ಇದೆ. ಭಾನುವಾರ-ಶಬ್ಬತ್ತಿನ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯ ನಿಮಿತ್ತ ದೇವರ ತೀರ್ಪುಗಳು ಮಾನವರ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿವೆ ಎಂಬ ವಾದವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಉಚ್ಚರಿಸಲಾಗುವುದು; ಅದು ಈಗಾಗಲೇ ಒತ್ತಿ ಹೇಳಲ್ಪಡಲು ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಮತ್ತು ಭಾನುವಾರದ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವ ಒಂದು ಚಳವಳಿ ವೇಗವಾಗಿ ಬಲ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.”

ತನ್ನ ಚಾತುರ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಕುತಂತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ರೋಮನ್ ಚರ್ಚ್ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿದೆ. ಏನಾಗಲಿರುವುದನ್ನು ಅವಳು ಓದುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೆಂಟ್ ಚರ್ಚುಗಳು ಸುಳ್ಳು ಸಬ್ಬತ್ತನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅವಳಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ, ಅವಳು ತಾನೇ ಕಳೆದ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ್ದ ಅದೇ ಸಾಧನಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲು ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ನೋಡಿ, ಅವಳು ತನ್ನ ಸಮಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾಳೆ. ಸತ್ಯದ ಬೆಳಕನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವವರು, ತಾನೇ ತಪ್ಪಿಲ್ಲದವಳೇ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಅಧಿಕಾರದ ಸಹಾಯವನ್ನು, ಅವಳಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಒಂದು ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಉನ್ನತಿಗೇರಿಸಲು, ಇನ್ನೂ ಹುಡುಕುವರು. ಈ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೆಂಟರ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಅವಳು ಎಷ್ಟು ಸಿದ್ಧತೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಊಹಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಲ್ಲ. ಚರ್ಚಿಗೆ ವಿಧೇಯರಾಗಿರದವರೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಪಾಪಸತ್ತೆಯ ನಾಯಕರುಗಿಂತ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಯಾರು ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ?

ರೋಮನ್ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಚರ್ಚು, ಲೋಕಮೆಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಶಾಖೋಪಶಾಖೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಪಾಪಾಸನದ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಅಧೀನದಲ್ಲಿದ್ದು, ಅದರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿರುವ ಒಂದು ಮಹತ್ತರ ಸಂಘಟನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ. ಭೂಮಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ಅದರ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ, ತಾವು ಪೋಪ್‌ಗೆ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಬದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕೆಂದು ಬೋಧಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಅಥವಾ ಅವರ ಸರ್ಕಾರ ಯಾವದೇ ಆಗಿರಲಿ, ಅವರು ಚರ್ಚಿನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಇತರೆಲ್ಲ ಅಧಿಕಾರಗಳಿಗಿಂತ ಮೇಲಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಮಾಡುವ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಅವರು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಅದರ ಹಿಂದೆ ರೋಮ್‌ಗೆ ವಿಧೇಯತೆಯ ವ್ರತವು ಅಡಕವಾಗಿದೆ; ಅದು ಅವಳ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯಿಂದಲೂ ಅವರನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

“ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ನುಸುಳಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಳ ಕುಶಲ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಗೆ ಇತಿಹಾಸವು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಒಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿ ಪಾದಾರ್ಪಣೆ ಪಡೆದ ನಂತರ, ರಾಜಕುಮಾರರು ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆಗಳ ನಾಶವನ್ನೇಂಟಿಸಿದರೂ ಸಹ, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಅವಳು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಕ್ರಿ.ಶ. 1204ರಲ್ಲಿ, ಪೋಪ್ ಇನ್ನೊಸೆಂಟ್ III, ಅರಗೋನ್‌ನ ರಾಜನಾದ ಪೀಟರ್ IIನಿಂದ ಕೆಳಗಿನ ಅಪೂರ್ವ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು: ‘ನಾನು, ಅರಗೋನಿಯರ ರಾಜನಾದ ಪೀಟರ್, ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ ಪೋಪ್ ಇನ್ನೊಸೆಂಟ್‌ಗಿಗೂ, ಅವನ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೂ, ಮತ್ತು ರೋಮನ್ ಚರ್ಚಿಗೂ ಸದಾಕಾಲ ನಿಷ್ಠಾವಂತನಾಗಿಯೂ ವಿಧೇಯನಾಗಿಯೂ ಇರುವೆನೆಂದು ಘೋಷಿಸಿ ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ, ಮತಭ್ರಷ್ಟ ದುರಾಚಾರವನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾ, ನನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಅವನ ವಿಧೇಯತೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಾಪಾಡುವೆನು.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.

“55. ಇದು ರೋಮನ್ ಪಾಂಟಿಫ್‌ನ ಅಧಿಕಾರದ ಕುರಿತು ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ಹೇಳಿಕೆಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ: ‘ಚಕ್ರವರ್ತಿಗಳನ್ನು ಪದಚ್ಯುತಿಗೊಳಿಸುವುದು ಅವನಿಗೆ ವಿಧಿಸಮ್ಮತವಾಗಿದೆ’ ಮತ್ತು ‘ಅಧರ್ಮಿಗಳಾದ ಆಳುವವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಅವನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಬಲ್ಲನು.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

“ಮತ್ತು ಇದು ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿ: ತಾನು ಎಂದಿಗೂ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬುದೇ ರೋಮಿನ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಮಾತಾಗಿದೆ. ಗ್ರೆಗೊರಿ VII ಮತ್ತು ಇನೊಸೆಂಟ್ III ಅವರ ತತ್ತ್ವಗಳೇ ಇನ್ನೂ ರೋಮನ್ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಚರ್ಚಿನ ತತ್ತ್ವಗಳಾಗಿವೆ. ಅವಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಅಧಿಕಾರವಿದ್ದರೆ, ಕಳೆದ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದಷ್ಟೇ ಬಲಪ್ರಯೋಗದೊಂದಿಗೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಈಗಲೂ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಭಾನುವಾರದ ಮಹಿಮಾಪನದ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ರೋಮಿನ ಸಹಾಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುವಾಗ, ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟೆಂಟರು ತಾವು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬುದನ್ನು ಅಲ್ಪವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ತಾವು ತಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶದ ಸಾಧನೆಗೆ ಮನಸ್ಸೊಡ್ಡಿರುವಾಗ, ರೋಮ್ ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಮರುಸ್ಥಾಪಿಸಲು, ತಾನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಪುನಃಪಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅಮೇರಿಕಾ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ, ಚರ್ಚು ರಾಜ್ಯದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಬಹುದು ಅಥವಾ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ತತ್ತ್ವ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದರೆ; ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಲೌಕಿಕ ಕಾನೂನುಗಳ ಮೂಲಕ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟರೆ; ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಚರ್ಚು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯದ ಅಧಿಕಾರವು ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯ ಮೇಲೆ ಅಧಿಪತ್ಯ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ಸ್ಥಿರವಾದರೆ, ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ರೋಮಿನ ಜಯ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ.

“ದೇವರ ವಾಕ್ಯವು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಪಾಯದ ಕುರಿತು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಿದೆ; ಇದನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಯಿಸದೆ ಬಿಡಲಾದರೆ, ಬಲೆಗೆ ಸಿಲುಕುವುದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತಡವಾಗಿ ಹೋದಾಗ ಮಾತ್ರ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಂಟ್ ಲೋಕವು ರೋಮಿನ ಉದ್ದೇಶಗಳು ನಿಜವಾಗಿ ಏನೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಅವಳು ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗಿ ಶಕ್ತಿಯೊಳಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಶಾಸನ ಸಭಾಂಗಣಗಳಲ್ಲಿ, ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರುತ್ತಿವೆ. ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಹಿಂಸೆಗಳು ಪುನರಾವರ್ತಿಸಲ್ಪಡುವ ಆ ಗುಪ್ತ ಅಂತರಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳು ತನ್ನ ಉನ್ನತ ಮತ್ತು ಭಾರೀ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದನ್ನು ಕೂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಸಮಯವು ಬಂದು ಅವಳು ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡುವಾಗ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು, ಅವಳು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಮತ್ತು ಯಾರಿಗೂ ಅನುಮಾನ ಬಾರದೆ ತನ್ನ ಬಲಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳು ಬಯಸುವುದೆಲ್ಲ ಅನುಕೂಲಕರ ನೆಲೆಯಷ್ಟೇ, ಮತ್ತು ಅದು ಈಗಾಗಲೇ ಅವಳಿಗೆ ನೀಡಲ್ಪಡುತ್ತಿದೆ. ರೋಮನ್ ಅಂಶದ ಉದ್ದೇಶವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ನೋಡುವೆವು ಮತ್ತು ಅನುಭವಿಸುವೆವು. ದೇವರ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಯಾರು ನಂಬಿ ವಿಧೇಯರಾಗುವರೋ ಅವರು ಅದರ ಫಲವಾಗಿ ನಿಂದೆಯನ್ನೂ ಹಿಂಸೆಯನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುವರು.” The Great Controversy, 563–581.