ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಪ್ರಕಟಣೆ - ಸಂಖ್ಯೆ ಎರಡು

ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಕೆಲವು ಮೂಲಭೂತ ಸೂಚಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿ, ಹಿಂದಿನ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆಯೇ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವೆನು. ನಿಮ್ಮ ಸಹನೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಆರಂಭದಿಂದಲೇ ದೇವರು ತಾನು ಯಾರು ಮತ್ತು ಏನೆಂಬುದರ ಕುರಿತು ನಮ್ಮ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಮನುಷ್ಯರು ಗ್ರಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನೆರವಾಗಲು ಆತನು ಹಲವಾರು ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದಾನೆ; ಆ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ “ಹೆಸರುಗಳ” ಉಪಯೋಗ—ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಅನೇಕ ಹೆಸರುಗಳೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಆತನಿಂದ ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಿಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಹೆಸರುಗಳೂ ಆಗಿವೆ. ಆತನು ಕೆಟ್ಟದಕ್ಕೂ ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನ್ನು ಆರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ತಾನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಜನರ ವಿಭಿನ್ನ ವ್ಯವಸ್ಥಾಕಾಲಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನೂ ಆತನು ಇತಿಹಾಸದ ಮೂಲಕ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದ ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನು ಮಹಿಮಾಪಡಿಸಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆದಕಾರಣ, ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥಾಕಾಲಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಇತಿಹಾಸಗಳು ಸಹ ವಿವಿಧ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಆತನ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸತ್ಯದ ಮಹಿಮಾಪಡಿಸುವಿಕೆಯ ಕುರಿತು ಮಾತಾಡುತ್ತವೆ.

ನಾವು ಪ್ರಕಟನೆಯ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಪರಿಚಯವಾಗಿಯೂ ಒಂದು ಕೀಲಿಯಾಗಿಯೂ ಪರಿಗಣಿಸಿದರೆ, ಆ ಆರಂಭಿಕ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕದ ಉಳಿದ ಭಾಗದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವ ಕೆಲವು ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆ ಸತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನು ಯಾರು ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಒಳಗೊಂಡಿದೆ; ಮತ್ತು ಅದು ಕೇವಲ ಆತನು ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಪ್ರಕಟನೆಯ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮುಂದಿರಿಸಲಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ ಅಂತಿಮ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ವರ್ತಮಾನ ಸತ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಆ ಅಂತಿಮ ತಲೆಮಾರಿಯೇ ಪೇತ್ರನು ಗುರುತಿಸಿದ “ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ತಲೆಮಾರು.”

ನಾವು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸ್ವಭಾವದ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇನಂದರೆ, ಕ್ರಿಸ್ತನು ಅಂತ್ಯದಿಂದ ಆರಂಭವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವವನಾಗಿರುವುದು. ಕ್ರಿಸ್ತನು ಒಂದು ವಾರದ ಕಾಲ ಅನೇಕರೊಂದಿಗೆ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿದ ಸಮಯವು, ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನಿಂದ ಆತ್ಮಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿಗೆ ಒಡಂಬಡಿಕಾ-ವ್ಯವಸ್ಥಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳು, ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಕುರಿತು ಜ್ಞಾನವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವವುಗಳಾಗಿದ್ದು, ಅವು ಅಬ್ರಾಮ, ಇಸಾಕ, ಯಾಕೋಬ, ಯೋಸೇಫ, ಮೋಶೆ, ಕ್ರಿಸ್ತ, ವಿಲಿಯಂ ಮಿಲ್ಲರ್ ಮತ್ತು ಒಂದು ನೂರು ನಲವತ್ತನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರರು ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಸಾಲಿನ ಮೇಲಾಗಿ ಅಚ್ಚಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಮತ್ತೊಂದು ವ್ಯವಸ್ಥಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಸಾಲು ಇದೆ; ಅದು ದೇವರ ಸಭೆಯ ಏಳು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅವು ಪ್ರಕಟನೆ ಎರಡನೆಯ ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಏಳು ಸಭೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಆದರೆ ಈಗಾಗಲೇ ನಾವು ಅವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದಾಮ ಮತ್ತು ಹವ್ವಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ, ಅವರ ಪತನಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆಯೂ ಅವರ ಪತನದ ನಂತರವೂ ಎಂಬ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆ ಇತ್ತು; ಹಾಗೆಯೇ, ನೋಹನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಲಪ್ರಳಯಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚಿನಿಂದ ಜಲಪ್ರಳಯದ ನಂತರದವರೆಗಿನ ವ್ಯವಸ್ಥಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆ ಸಹ ಇದ್ದದ್ದು ನಿಸ್ಸಂಶಯ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಲುಗಳು ನಾವು ಕೈಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಬೆಳಕಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಈಗ ನಾವು ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಜನರ ಮೇಲೆಯೇ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ವಾರದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನು ತನ್ನ ಸೇವೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ಬಾಪ್ತಿಸ್ಮವನ್ನು ಹೊಂದಿದರು.

ಯೇಸು ನೀರಿನಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಈ ಮೂಲಕ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ವಾರವು ಆರಂಭವಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ದೇವರ ಮೊದಲನೇ ಮಾತುಗಳೇ—ತಂದೆಯು ಯೇಸುವೇ ದೇವರ ಪುತ್ರನು ಎಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಘೋಷಣೆಯಾಗಿತ್ತು. “ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮ”ವನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಆ ಸಂಗತಿ ಅತ್ಯಂತ ಬಲವಾದುದಾಗಿದೆ. ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅಷ್ಟಾಗಿ ಅಲ್ಲ.

ಆದಿಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆಯೇ, ಅಭಿಷೇಕ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿಯೂ ದೈವತ್ವದ ಮೂರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಯೇಸು ದೇವರ ಪುತ್ರನೂ, ದಾವೀದನ ಪುತ್ರನೂ, ಮನುಷ್ಯಕುಮಾರನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆಂಬ ಸತ್ಯವು ಮುಂದಿನ ಮೂರೂವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳನ್ನೂ ಫರಿಸಾಯರನ್ನೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಳವಳಗೊಳಿಸಿತು. ಯೇಸು ತನ್ನ ದೀಕ್ಷಾಸ್ನಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಯೇಸುವಿನಿಂದ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನಾದನು. ಯೇಸು ದೀಕ್ಷಾಸ್ನಾನ ಹೊಂದಿದಾಗ, ಆತನು “ಕ್ರಿಸ್ತ”ನಾದನು; ಅದರ ಅರ್ಥ “ಅಭಿಷಿಕ್ತನು,” ಮತ್ತು ಅದು ಹೀಬ್ರೂ ಭಾಷೆಯ “ಮೆಸ್ಸೀಯ” ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ. ಮತ್ತು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ, ಹೀಬ್ರಿಯರು ಒಬ್ಬ ಮೆಸ್ಸೀಯನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಆತನು ದಾವೀದನ ಪುತ್ರನಾಗಿರುವನೆಂದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆತನು ಭೂಮಿಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ ಮೂರೂವರೆ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲು “ಅಭಿಷಿಕ್ತ”ನಾದಾಗ, ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನು ಇಳಿದು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ತಂದೆಯು ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದನು.

ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಗಾಢವಾದ ಅಭಿಷೇಕ ಸಮಾರಂಭವಾಗಿದ್ದು, ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರ ವಿಷಯವಾಗಿಯೂ ಅವರ ಕಾರ್ಯದ ವಿಷಯವಾಗಿಯೂ ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಂದೇಶವೆಂದರೆ, “ಅವರು ದೇವರ ಪುತ್ರನಾಗಿದ್ದನು” ಎಂಬುದು. ಯೆಹೂದ್ಯರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಆತಂಕಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದದ್ದು, ಅವರು ದೇವರ ಪುತ್ರನಾಗಿದ್ದನು ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ದೇವರ ಪುತ್ರನಾಗಿರುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ತಾನೇ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದೇವರಾಗಿದ್ದನು ಎಂದು ಅವರು ದಾವೆ ಮಾಡಿದ್ದನು ಎಂಬುದಾಗಿತ್ತು. ಯೆಹೂದ್ಯರು ಇದನ್ನು ತಾವು ಗ್ರಹಿಸಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಥ ದೂಷಣಾಮಯವಾದ ಹಕ್ಕೊತ್ತಾಯವೆಂದು ಕಂಡು ಅದನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಇದ್ದರು! ಯೆಹೂದ್ಯರಿಗಿದ್ದ ದ್ವಂದ್ವವೇ ಅಬ್ರಹಾಮನ ದ್ವಂದ್ವವೂ ಆಗಿದೆ—ಯಾಕಂದರೆ ಅಬ್ರಹಾಮನು ಯೆಹೂದ್ಯರ ತಂದೆಯಾಗಿದ್ದು, ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ತಂದೆಯಾಗಿದ್ದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ನಂಬಿಕೆಯ ಸಂಕೇತವೂ ಆಗಿದ್ದನು.

ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಅಬ್ರಹಾಮನ ಉದಾಹರಣೆ, ನಿಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಅಬ್ರಹಾಮನ ಪರೀಕ್ಷೆ—ಅವನ ನಂಬಿಕೆ ನಿಜವೋ ಅಥವಾ ದುಸ್ಸಾಹಸಪೂರ್ಣ ಊಹೆಯೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವುದು—ಅವನು ದೇವರ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುವುದರ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಅದು ದೇವರ ಹಿಂದಿನ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ ವಿರೋಧವಾಗಿಯೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಸಹ. ಅಬ್ರಹಾಮನು ಮಾನವ ಬಲಿಯು ಹತ್ಯೆಯೇ ಆಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದು ತಾನು ಆಗ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜನಾಂಗಗಳ ವಿಗ್ರಹಾರಾಧನಾತ್ಮಕ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದನು. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳೂ ಫರಿಸಾಯರೂ ತಮ್ಮ ಆರಂಭಿಕ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಇತಿಹಾಸದಿಂದಲೇ ದೇವರು ಒಬ್ಬನೇ ದೇವರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಯೇಸು ತಾನು ಎರಡನೇ ದೇವರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂಬುದನ್ನೂ ಅವರು ತಿಳಿದಿದ್ದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಂತಿಮ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಮೋಶೆಯು ಹಿಂದಿನ ವಚನವನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿದ ಅದೇ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ, ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ ತಾನು ಯೆಹೋವನಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂದು ದೇವರು ಈಗಾಗಲೇ ಮೋಶೆಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದನು. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಆತನು ಕೇವಲ ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಕರ್ತನಾದ ದೇವರಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಮುಂದುವರಿದು ಯೆಹೋವನಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ನಾಮಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದ ಅರಿವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಿರುವ ಅದೇ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ, ದೇವರು ಒಬ್ಬನೇ ದೇವರು ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿಗೆ ಆತನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ದಿನಗಳ ಯೆಹೂದ್ಯರು ಇದನ್ನು ಕುರಿತು ಏನು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು?

ನಂತರ, ಯೆರೂಸಲೇಮಿಗೆ ವಿಜಯೋತ್ಸವದ ಪ್ರವೇಶದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಗೆ ತಲುಪಿದ ತನ್ನ ಸೇವಾಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ, ಯೇಸು ಮಕ್ಕಳು ತನ್ನ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಹಾಡಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಯೆಹೂದ್ಯರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ದಿಗ್ಭ್ರಮಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಫರಿಸಾಯರನ್ನು ಕೋಪೋದ್ರಿಕ್ತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಆ ಗೀತೆಯ ಸಾಲು, ಯೇಸುವನ್ನು ದಾವೀದನ ಮಗನೆಂದು ಗುರುತಿಸಿದ ಭಾಗವೂ, ಹಾಗೆಯೇ ದಾವೀದನ ಮಗ ಎಂಬುದು ಕರ್ತನ ನಾಮವೆಂದು ಗುರುತಿಸಿದ ಭಾಗವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಅವರ ಸೇವಾಕಾರ್ಯದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ, ವಿಜಯಪ್ರವೇಶದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ ಶಿಲುಬೆಯಲ್ಲಿಯೂ, ಈ ವಿವಾದವು ಯೇಸುವಿನ ನಾಮವನ್ನು ಕುರಿತ ಕಲಕಳಿಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.

ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ, ಪಿಲಾತನು ಆ ಬರಹವನ್ನು “ನಾನು ಇದ್ದೇನೆ, ಯೆಹೂದ್ಯರ ಅರಸನು” ಎಂದು ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದರೆ, ಅದು ಮೂಲತಃ ಸರಿಯೇ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು; ಏಕೆಂದರೆ “ನಾನು ಇದ್ದೇನೆ” ಎಂಬುದು ಯೇಸು ತಾನು ತನ್ನ ವಿಷಯವಾಗಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ನಾಮವಾಗಿತ್ತು. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ, ದೇವರ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅದು ಶಿಲುಬೆಯ ಕಥೆಯಾಗಿರುವಾಗ—ಆ ದೋಷಪೂರಿತ ತರ್ಕವನ್ನು ಅನ್ವಯಿಸುವುದು ಎಂದಿಗೂ ಮನುಷ್ಯರು ಮಾಡುವಂಥದ್ದಲ್ಲ, ಅಲ್ಲವೇ? ಯೇಸು “ಯೆಹೂದ್ಯರ ಅರಸನು” ಆಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಆತನು “ನಾನು ಇದ್ದೇನೆ” ಸಹ ಆಗಿದ್ದನು; ಆದಕಾರಣ “ನಾನು ಇದ್ದೇನೆ, ಯೆಹೂದ್ಯರ ಅರಸನು” ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆ ಒಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ನಿಖರವಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ವಿಷಯದ ಮುಖ್ಯಾಂಶ ಅದು ಅಲ್ಲ.

ಆರಂಭದಿಂದ ಮಧ್ಯಭಾಗದ ಮೂಲಕ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ, ಆ ಮೂರುವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಆತನ ಹೆಸರು ಕಲಕದ ವಿಷಯಬಿಂದು ಆಗಿತ್ತು. ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಹೆಸರುಗಳ ಕ್ರಮಸರಣಿಯ ಕುರಿತು ಗ್ರಹಿಸಬೇಕಾದ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳಿವೆ; ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ತೋರಿಸಲು ಬಯಸುವುದು ಏನೆಂದರೆ, ಪುರಾತನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯೆಹೂದ್ಯ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಒಂದು ನಡುಕು ಸಂಭವಿಸಿತ್ತು. ದಾವೀದನ ಪುತ್ರನಾಗಿ, ಆತನು ಮೆಸ್ಸೀಯನಾಗಿರುವ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು; ದೇವರ ಪುತ್ರನಾಗಿ (ಅಂದರೆ ದೇವರೂ ಆಗಿರುವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸಹ) ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯಕುಮಾರನಾಗಿ, ಯೇಸು ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರಿಗೆ ಒಂದು ಭಾರೀ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟನು. ಅವರ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಇತಿಹಾಸದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮೋಶೆಯು ದೇವರು ಒಬ್ಬನೇ ದೇವರು ಎಂದು ಅತೀ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾಗ, ಈ ಮನುಷ್ಯನು ತಾನೇ ದೇವರು ಮತ್ತು ದೇವರ ಪುತ್ರನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ?

ಆದಾಗ್ಯೂ ಮನುಷ್ಯರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಸಂಚರಿಸಿದದ್ದರ ಉದ್ದೇಶವೇ ಅದು. ದೇವರು ಅವನಲ್ಲಿದ್ದು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಆತನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು: ಜನರು ಯೇಸುವನ್ನು ಕಾಣುವಂತಾಗಲು ಅನುಮತಿಸುವ ಮೂಲಕ; ಯಾಕಂದರೆ ಆತನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೂ ನೇರವಾಗಿಯೂ, “ನನ್ನನ್ನು ನೀವು ಕಂಡಿದ್ದರೆ—ತಂದೆಯನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೀರಿ” ಎಂದು ಬೋಧಿಸಿದ್ದನು. ಈ ಇತಿಹಾಸವು ದೇವರ ಆಯ್ಕೆಯ ಜನರಾಗಿ ಅಕ್ಷರಾರ್ಥದ ಇಸ್ರಾಯೇಲನ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಅದರ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ದೇವರು ಯಾರು ಮತ್ತು ದೇವರು ಏನು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂದು ವಿವಾದವಿತ್ತು.

ಫರೋನು ದೇವರ ಜ್ಞಾನದ ವಿರುದ್ಧದ ನಾಸ್ತಿಕ ಧಿಕ್ಕಾರದ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅಬ್ರಹಾಮನ ದೇವರ ಕುರಿತು ಈಜಿಪ್ಟಿನ ಅರಿವನ್ನೂ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮತ್ತು ಯೆಹೋವನು ಪುನಃ ಪುನಃ, ಈಜಿಪ್ಟಿನಲ್ಲಿ ತಾನು ಮಾಡಿದ ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯಗಳು ಮಾನವಕುಲವು ತಾನು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಲು ನಡೆದವು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ದೇವರ ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರಾಗಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಆರಂಭದ ಇತಿಹಾಸವು ಅಂತ್ಯದ ಒಂದು ಮಾದರಿಯಾಗಿದೆ.

ಎರಡೂ ಇತಿಹಾಸಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರು ಯಾರು ಮತ್ತು ಏನು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು—ಅವರ ವಿಭಿನ್ನ ನಾಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುವ—ಒಂದು ಅರ್ಥಗ್ರಹಣದ ಕೊರತೆ ಇದೆ; ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಪರಿಗಣನೆಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಮುಖವಾದುದು ಏನೆಂದರೆ, ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಜನರಾಗಿದ್ದ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಇತಿಹಾಸವು, ಯೆಹೂದ್ಯರು ತಮ್ಮ ಮೆಸ್ಸೀಯನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಡಕಾಡಿದ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವೆಂದರೆ, ಅವರ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಇತಿಹಾಸದ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ದೇವರ ವಾಕ್ಯವು ಆತನು ಒಬ್ಬನೇ ದೇವರು ಎಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟಪಡಿಸಿದ್ದನ್ನು ಅವರು ತಿಳಿದಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಎಂತಹ ದ್ವಂದ್ವ!

ಇದು ಯೆಹೂದ್ಯರಿಗಾಗಿ ನಡೆದ ಅಂತಿಮ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ಅವಧಿಯಾಗಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ನಂತರ, “ಯಾರೂ ಇನ್ನೂ ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನಾದರೂ ಕೇಳುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.” ಕಳೆದುಹೋದ ಮನೆಯ ನಿಮಿತ್ತ ತನ್ನ ಸೇವೆಯ ಅಂತಿಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಆತನು ಇಷ್ಟೇ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದನು (ಮತ್ತು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಕಥನದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಕಳೆದುಹೋದ ಮನೆ ಇರುತ್ತದೆ), ಅನಂತರ ಆತನು ತನ್ನ ಹೆಸರಿನ ವಿಷಯವನ್ನು “ದಾವೀದನ ಕುಮಾರ” ಎಂಬುದಾಗಿ, ಹಾಗೂ ಆದ್ದರಿಂದ ಮೆಸ್ಸೀಯನಾಗಿಯೂ, ಮುಂದಿಡುತ್ತಾನೆ. ಆ ಮೂರುವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯೆಲ್ಲಾ ವಿವಾದವು ಅವನ ವಿವಿಧ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ; ಆ ಹೆಸರುಗಳು ಅವನ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಆರಂಭದಲ್ಲೇ, ಅವನ ಬಾಪ್ತಿಸ್ಮದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ನಂತರ ಕಳೆದುಹೋದ ಮನೆಯೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ಅವನ ಅಂತಿಮ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ—ವಿಜಯೋತ್ಸವದ ಪ್ರವೇಶದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಶಿಲುಬೆಯ ಮೇಲೆಯೂ—ಸುವಾರ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಇತರ ಭಾಗಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಮೆಸ್ಸಿಯಾಗಿಯಾಗಿ ಅವರ ಅಭಿಷೇಕವೂ, ಅವರು ರಕ್ಷಿಸಲು ಬಂದವರೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿದ ಅವರ ಅಂತಿಮ ಸಂವಹನವೂ, ಅವರ ದೈವತ್ವದ ಕುರಿತಾಗಿತ್ತು; ಅವರ ಹೆಸರಗಳ ಸಂಕೇತಾರ್ಥದ ಕುರಿತಾಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮದ ಕುರಿತಾಗಿತ್ತು. ಯೇಸು ಯೆಹೂದ್ಯರಿಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ನೇರ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸುವಾಗ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ದಾವೀದನ ಕುರಿತು ಬೋಧಿಸಲು ಶಾಬ್ದಿಕ ದಾವೀದನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಕರ್ತನು ಕರ್ತನಿಗೆ ತನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕೂತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಹೇಳುವಾಗ ದಾವೀದನು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಏಕೆ ಹೇಳಬೇಕು? ಏಕೆಂದರೆ ಆರಂಭದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜ ದಾವೀದನು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ರಾಜ ದಾವೀದನನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕಳೆದುಹೋದ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಯೇಸು ಮಾಡಿದ ಅಂತಿಮ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮವನ್ನು ಅನ್ವಯಿಸಲು ಸಮರ್ಥರಾಗಿರುವುದು; ಮತ್ತು ನೀವು ಆ ನಿಯಮವನ್ನು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಕಳೆದುಹೋದ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಆತನ ಅಂತಿಮ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು “ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮ”ವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿತ್ತು. ಯೇಸು ತನ್ನ ಅಂತಿಮ ವಾಕ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಳೆದುಹೋದ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮಂಡಿಸಲು ದಾವೀದನನ್ನೂ ದಾವೀದನ ಮಗನನ್ನೂ ಉಪಯೋಗಿಸಿದನು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ದಾವೀದನ ಮನೆತನವೇ ಆಗಿದ್ದರು. ಆದಕಾರಣ ಯೇಸು ತಂದೆಯನ್ನು (ದಾವೀದ) ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು (ದಾವೀದನ ಮಗನಾದ) ಪುತ್ರನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಮಗನನ್ನು (ದಾವೀದನ) ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವನ ತಂದೆಯಾದ (ದಾವೀದನ) ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದನು. “ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ” ಎಲೀಯನ ಸಂದೇಶವು ಮಾಡುವದೆಂದು ಪ್ರವಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವಂತೆ, ಆತನು ತಂದೆಯನ್ನು ಮಗುವಿನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದನು. ಅದುವೇ ಪ್ರಾಚೀನ ನೈಜ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿಗೆ ಆತನ ಅಂತಿಮ ಸಂದೇಶವಾಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು ಅದು ಎಲೀಯನ ಸಂದೇಶವಾಗಿತ್ತು, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮದ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮವೇ, ಯೇಸುವಿನ ಸಂದೇಶವು ಸಹ ಅದೇ ನಿಯಮದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಎಲೀಯನ ಸಂದೇಶವಾಗಿತ್ತೆಂದು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮವು ಹೀಗಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ: ಕಳೆದುಹೋದ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಮನೆತನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೊನೆಯ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಸಂದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಹಾನ ಬಾಪ್ಟಿಸ್ತನ ಎಲೀಯನ ಸಂದೇಶವೇ ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರಿಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಅಂತಿಮ ಸಂದೇಶವೂ ಎಲೀಯನ ಸಂದೇಶವೇ ಆಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು…

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಈಗ ನಾನು ಇದರಿಂದ ಒಂದು ಅಂಶವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಅದು ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮದ ಮೇಲೆ—ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ—ಆಧಾರಿತವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದೇವರು ಯಾರು ಮತ್ತು ದೇವರು ಏನು ಎಂಬ ಅರಿವಿನ ಕುರಿತು ಒಂದು ವಿವಾದವಿತ್ತು; ಅದು ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ವಿವಾದವನ್ನು ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿ ತೋರಿಸಿತು. ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಕ್ರಿಸ್ತನ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಹೋದ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಮನೆತನಕ್ಕೆ ದೇವರು ಯಾರು ಮತ್ತು ದೇವರು ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ಬೋಧಿಸುವುದೂ ಸೇರಿತ್ತು. ಅಂತ್ಯದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ, ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತಗೊಂಡಿದ್ದ ಮೂಲ ಸತ್ಯದ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದ್ದ ಕ್ರಿಸ್ತನ ವಿರುದ್ಧದ ಒಂದು ಪ್ರತಿರೋಧವಿತ್ತು. ಆಧುನಿಕ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲು ತಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ.

ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಎರಡು ಕ್ರೈಸ್ತ ಪಂಥಗಳಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದರು ಎಂದು ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವು ಮೆಥಡಿಸ್ಟ್ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಕನೆಕ್ಷನ್. ಮೆಥಡಿಸಂನ ಮುಖ್ಯ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರೈಸ್ತ ಜೀವನಶೈಲಿಯನ್ನು ನಡೆಸುವುದರ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದ್ದವು. ಅವರ ಬಳಿ “ವಿಧಾನ” ಇತ್ತು. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಕನೆಕ್ಷನ್‌ನ ಮುಖ್ಯ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ತ್ರಿತ್ವ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ವಿರುದ್ಧತೆಯಾಗಿ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದು.

ನನ್ನ ಸಂಶೋಧನೆ ಎಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಿದೆಯೋ ಅಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ, ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳ ನಾಯಕತ್ವದ ಬಹುತೇಕ ಸಮಗ್ರ ವಲಯವು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಕನೆಕ್ಷನ್‌ನ ಆ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಸೆವೆನ್ತ್-ಡೆ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್ ರಿಫಾರ್ಮ್ ಮೂವ್ಮೆಂಟ್ (SDARM)‌ನ ಅನೇಕ ಶಾಖೆಗಳು ಇನ್ನೂ “ತ್ರಿತ್ವವಿರೋಧ” ಎಂಬ ಮೂಲ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಪ್ರಚಾರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಪಯನಿಯರ್‌ಗಳ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವವರಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಸಂಕಟ (ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ವಿವಾದದ ಮೂಲ) ಏನೆಂದರೆ, ಸಿಸ್ಟರ್ ವೈಟ್ ಅವರು ಅವರು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಪ್ರಚಾರಿಸುವ ಆ ಸಿದ್ಧಾಂತಾತ್ಮಕ ನಿಲುವಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಅನೇಕ ಮತ್ತು ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಭಾಗಗಳಿಗೆ ಅವರು ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದಾಗಿದೆ?

ಆ ಭಾಗವು ತಂದೆ, ಮಗ ಮತ್ತು ಆತ್ಮರನ್ನು “ಭೂಮಿಯ ಸಂಗತಿಗಳ” ಮೂಲಕ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ “ಅಂಥವರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು” ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಅವಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ: “ತಂದೆಯನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಸಂಗತಿಗಳ ಮೂಲಕ ವರ್ಣಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.” ಅವಳು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ ಎರಡು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ವಿರೋಧಾಭಾಸದಂತೆ ಕೇಳಿಸಬಹುದು. ನೀವು ಬಯಸಿದರೆ, ಮೂರು ದೇವರುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ದೇವತ್ವದ ಒಂದು ಸುಳ್ಳು ವರ್ಣನೆಯನ್ನು ಅವಳು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಅದು ದೇವತ್ವದ ಒಂದು ತಪ್ಪು ವರ್ಣನೆ; ಆದರೆ ದೇವತ್ವದ ಆ ಸುಳ್ಳು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವು ದೇವತ್ವದಲ್ಲಿ ದೇವರ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದಲೂ ಅಸತ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ಅವಳು ಯಾವುದೇ ಟಿಪ್ಪಣಿಯನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಭೂಮಿಯ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ತಂದೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಬಳಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿರುವುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿರಿ. ಆ ಹೇಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ തന്നೆಯೇ, ಅವಳು ಭೂಮಿಯ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನೇ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಮಕ್ಕಳೂ, ತಾಯಿಯರೂ, ತಂದೆಯರೂ, ಅತ್ತೆಯರೂ, ಬಂಧುಗಳೂ ಇರುವವರು ಮನುಷ್ಯರೇ. ಮತ್ತು ಹೊಸದಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಗೊಳ್ಳುವ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವಿಕೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಯೇಸು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ದೇವದೂತರಂತೆ ಇರುವೆವು. ಗಂಡು ಮತ್ತು ಹೆಣ್ಣು ದೇವದೂತರು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯರು ಪರಸ್ಪರ ಹೊಂದಿರುವ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಚಿಸುವ ಪದಗಳನ್ನು ದೇವರು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಗುಣವನ್ನು ನಮಗೆ ಬೋಧಿಸಲು ಬಳಸಿದ್ದಾನೆ; ಆದರೆ ದೇವರ ಗುಣವೂ ಸ್ವಭಾವವೂ ಕುರಿತು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಬೋಧಿಸಲು ದೈವಪ್ರೇರಣೆಯು ಬಳಸಿರುವ “ಭೂಮಿಯ ಸಂಗತಿಗಳೂ” ಸಹ ಅಪೂರ್ಣವೇ ಆಗಿವೆ.

“ಸ್ವರ್ಗೀಯ ತ್ರಯದಲ್ಲಿರುವ ಮೂವರು ಜೀವಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಇರುವರು” … “ತಂದೆ, ಪುತ್ರ, ಮತ್ತು ಪರಿಶುದ್ಧಾತ್ಮನು” ಎಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಮೂವರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಭೌತಿಕ ಆತ್ಮವಾದಿ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಸಂಬಂಧಿಸುವುದು ಅಸಹ್ಯಕರ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ; ಆದರೆ “ಈ ಮೂರು ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಗಳ ಹೆಸರನ್ನು” ದೈವತ್ವದ ಕುರಿತಾದ ಬೈಬಲಿನ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸುವುದು ಅಸಹ್ಯಕರ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ.

ಭವಿಷ್ಯವಕ್ತ್ರಿಯು ದೇವತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಮೂರು ಮಹಾಶಕ್ತಿಗಳ “ಹೆಸರು” ತಂದೆ, ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೈಬಲಿನ ಸತ್ಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ, ಸಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಸಾಲು ಸೇರಿಸಿ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದಾಗ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾಕ್ಷ್ಯವು ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾರ್ಗಚಿಹ್ನೆಯನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಿರಬೇಕು. ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಬೇಕು. ದಾನಿಯೇಲನು ಕ್ರಿಸ್ತನಿಗೆ ಪಾಲ್ಮೋನಿ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ (ಇತರ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲೊಂದಾಗಿ; ಆದರೆ ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ). ಯೋಹಾನನು ಅವರನ್ನು ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ; ಮೋಶೆಯು ಅವರನ್ನು ಯೆಹೋವ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಎಲೆನ್ ವೈಟ್ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಅವರ ಹೆಸರು ತಂದೆ, ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮ.

ಈ ಭಾಗದಿಂದ ಒಂದು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಉಪಾಂಶ. ದೇವರ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೂ ಯೇಸುವಿನ ಸಾಕ್ಷಿಗೂ ನಿಮಿತ್ತ ಯೋಹಾನನು ಪಾತ್ಮೋಸಿಗೆ ನಿರ್ವಾಸಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಮೂರನೆಯ ದೂತನ ಸಂದೇಶಕ್ಕೆ ಎರಡು ಗುರಿ-ಶ್ರೋತೃವರ್ಗಗಳಿವೆ: ಅದ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಹೊರಗಿರುವವರು ಮತ್ತು ಅದ್ವೆಂಟಿಸಂನೊಳಗಿರುವವರು. ಯೋಹಾನನು ಒಂದು ಅದ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್‌ನ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ಬೈಬಲಿಗೆ ತನ್ನ ವಿಧೇಯತೆಯ ಕಾರಣ ಲೋಕದಿಂದ ಹಿಂಸೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಪ್ರವಾದನೆಯ ಆತ್ಮದ ಬರಹಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ವಿಧೇಯತೆಯ ನಿಮಿತ್ತವೂ ಹಿಂಸೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಪ್ರವಾದನೆಯ ಆತ್ಮದ ವಿರುದ್ಧ ಎಬ್ಬಿಸಲ್ಪಡುವ ಹಿಂಸೆ ಹೊರಗಿನಿಂದಲ್ಲ, ಒಳಗಿನಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಐಗುಪ್ತದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಜನರಾಗಬೇಕಾಗಿದ್ದವರು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಸಬ್ಬತ್ತನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸ್ವಭಾವವೂ ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಂಧನದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವರು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ದೇವರ ಕುರಿತು ತಪ್ಪುಗ್ರಹಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಹತ್ತು ಮಹಾಮಾರಿಗಳು; ಕೆಂಪು ಸಮುದ್ರದ ಮೂಲಕವಾದ ವಿಮೋಚನೆ; ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಮನ್ನಾ; ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಉಪಕರಣಗಳು; ಪವಿತ್ರ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳು; ಹೊರಾಂಗಣ, ಪರಿಶುದ್ಧಸ್ಥಳ ಮತ್ತು ಪರಮಪರಿಶುದ್ಧಸ್ಥಳ; ದೇವರ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ; ಅವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದ ಶಿಲೆ; ಅವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದ ಆ ಶಿಲೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ನೀರು, ಮತ್ತು ಕಂಬದ ಮೇಲಿದ್ದ ಸರ್ಪವೂ ಸಹ—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಆತನ ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರಲ್ಲಿ ದೇವರ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನೇ ಹೊಂದಿದ್ದವು. ಅದು ಕ್ರಮೇಣ ಮುಂದುವರಿಯುವ ಶಿಕ್ಷಣವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಕ್ರಮೋನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣವು, ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು “ಆತನಿಗೆ ಮತ್ತೇನೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಧೈರ್ಯಪಡಲಿಲ್ಲ” ಎಂಬ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮುಂದುವರಿದಿತು; ನಂತರ ಆತನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ತಾನು ನಡೆಸಲಿರುವ ಮುಕ್ತ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿನ ಅತಿ ಕೊನೆಯ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಗುರುತಿಸಿದನು, ಮತ್ತು ಅದು ದಾವೀದನ ಹೆಸರಿಗೂ, ಕ್ರಿಸ್ತನು ಯಾರು ಮತ್ತು ಏನಾಗಿದ್ದಾನೆಂಬುದಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿತ್ತು.

ಆಧುನಿಕ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬಾಬೆಲಿನಲ್ಲಿ 1260 ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ, ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಜನರಾಗಬೇಕಾಗಿದ್ದವರು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಸಬ್ಬತ್ತನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನಾಗಲಿ, ಸ್ವರೂಪವನ್ನಾಗಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಂಧನದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಾವು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ದೇವರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ತಪ್ಪುಗ್ರಹಿಕೆಗಳನ್ನು ಅವರು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅದರ ಎಲ್ಲ ಮಾರ್ಗಸೂಚಕ ಗುರುತುಗಳು, ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟತೆಗಳು, ರಾಜೀ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ ಹೋರಾಟಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಇತಿಹಾಸವು 1880ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ The Desire of Ages ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ ಒಂದು ಹಂತವನ್ನು ತಲುಪಿತು. ಆ ಪುಸ್ತಕದ 671ನೇ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿರುವುದು, ಹದಿನೆಂಟನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಮೀರಿ ವಿಕಸಿತಗೊಂಡ ದೇವತ್ವದ ಕುರಿತು ಇರುವ ಒಂದು ಅರಿವು ಆಗಿದೆ.

ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿವಾದವು ಉಂಟಾಯಿತು; ಅದು ಅವರ ಆರಂಭಿಕ ಇತಿಹಾಸದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ ಒಂದು ದೇವತ್ವದ ಸೀಮಿತ ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿತ್ತು. ಯೇಸುವಿನ ಸಾಕ್ಷಿಯು ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ತಂದೆಯಾಗಲಿ, ಮಗನಾಗಲಿ, ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನಾಗಲಿ—ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ “ದೈವತ್ವದ ಸಂಪೂರ್ಣತೆ ದೇಹರೂಪದಲ್ಲಿ” ಆಗಿದ್ದಾರೆ (ಕೊಲೊಸ್ಸೆಯವರಿಗೆ 2:9). ಬೈಬಲಿನ ಸಾಕ್ಷಿಯು ಹೇಳುವುದು, “ಓ ಇಸ್ರಾಯೇಲೇ, ಕೇಳು: ನಮ್ಮ ದೇವರಾದ ಕರ್ತನು ಒಬ್ಬನೇ ಕರ್ತನು” (ಧರ್ಮೋಪದೇಶಕಾಂಡ 6:4).

ಆಧುನಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ ದೇವತ್ವದ ಕುರಿತು ವಿವಿಧ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಮತ್ತು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸರಿಯಾಗಿದೆ. ಆಧುನಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಪರೀಕ್ಷಾಕಾಲವು ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ದೇವರು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವನು. ಯಹೂದ್ಯರಿಗಾಗಿ ಆತನು ಅದನ್ನೇ ಮಾಡಿದನು, ಮತ್ತು ಆತನು ಎಂದಿಗೂ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿತ್ಯಕಾಲವಿಡೀ ದೇವರ ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಸ್ವಭಾವದ ಕುರಿತಾದ ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಿತ; ಆದಾಗ್ಯೂ, ದೇವರು ತನ್ನ ಜನರಿಗೆ ತನ್ನ ಕುರಿತು ಬೋಧಿಸಲು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಸತ್ಯದ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ರೇಖೆ ಇದೆ, ಮತ್ತು ಆ ಇತಿಹಾಸವು ಆತನು ಈಗ ಬೋಧಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಶಿಕ್ಷಣದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಆ ಶಿಕ್ಷಣಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಪ್ರವಾದನ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಮಾಹಿತಿ, ಪರೀಕ್ಷಾಕಾಲದ ಮುಕ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ, ಈ ಚರ್ಚೆಯ ಒಂದು ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ.

ಆ ಉದ್ಧರಣದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಯೋಹಾನನ ಅತಿ ಮೊದಲ ಮಾತುಗಳಿಂದಲೇ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಇಬ್ಬರು ದೇವರುಗಳಿದ್ದರು, ಏಕೆಂದರೆ ಯೋಹಾನನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, “ವಾಕ್ಯವು ದೇವರಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ದೇವರ ಸಂಗಡಿತ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಆದಿಕಾಂಡದ ಮೊದಲನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ ಹೀಬ್ರೂ ಪದವಾದ “Elohim” ಅನ್ನು ದೇವರು ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ. ದೇವರ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ “Elohim” ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ವ್ಯಾಕರಣಾತ್ಮಕ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಏಕವಚನದ ದೇವರನ್ನು ಸೂಚಿಸುವಂತೆ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆದಾಗ್ಯೂ ಅದು ತತ್ತ್ವತಃ ಬಹುವಚನವೇ ಆಗಿದೆ. ಈ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ತನ್ನ ಎರಡನೇ ಸಾಕ್ಷಿಯ ಮೂಲಕ, ಆ ವಚನದಲ್ಲಿರುವ “Elohim” ಅನ್ನು ಏಕವಚನದ ದೇವರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಯೋಹಾನನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಸಾಕ್ಷಿಯು ಕನಿಷ್ಠ ಇಬ್ಬರು ದೇವರುಗಳಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ.

ಪ್ರವಚನದ ಆತ್ಮವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತೇವೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರತಿತ್ರಿತ್ವವಾದಿಗಳಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಳವಳಕಾರಿಯಾದ ಸಂಗತಿ ಏನೆಂದರೆ, ಆದಿಯಲ್ಲಿ “ದೇವರ ಆತ್ಮವು ನೀರಿನ ಮೇಲ್ಮೈಯ ಮೇಲೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.” ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಸಂಚರಿಸಿದ ಈ “ಆತ್ಮ” ತಂದೆಯೇನಾ ಅಥವಾ ಪುತ್ರನೇನಾ, ಅಥವಾ ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಅವರು ಅವರನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವಂತೆ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ತ್ರಯದಲ್ಲಿರುವ ಮೂರನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇನಾ? ಯೋಹಾನನು ತನ್ನ ಸುವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಮೊದಲ ಮೂರು ವಚನಗಳ ನಂತರ ಈ ಮಾತುಗಳು ಬರುತ್ತವೆ.

ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಕತ್ತಲೆಯ ಉಲ್ಲೇಖವು ಆದಿಕಾಂಡದ ಆರಂಭದೊಂದಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೊಂದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇದೆ; ಅದು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ.

ದೇವತ್ವದ ಪರಿಚಯದ ನಂತರ ಮುಂದುವರುವ ಸೃಷ್ಟಿ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ವಿಷಯವಾಗಿರುವ ಬೆಳಕಿನ ಕುರಿತ ಈ ಎರಡು ಸಮಾಂತರ ಭಾಗಗಳ ಕಡೆಗೆ ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪದಲ್ಲೇ ಮರಳುವೆವು. ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲಾಗಿ ಉದ್ದೇಶಿಸಲ್ಪಡುವ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ದೇವತ್ವದ ರೂಪುಗೊಳಿಕೆ ಅಥವಾ ಸ್ವಭಾವ. ಆದರೆ ಈ ಭಾಗವು ಎರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದ ಮೂರನೆಯ ವಚನದವರೆಗೆ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿ ವಿವರಣೆಯ ಅಂತಿಮ ಮೂರು ಪದಗಳು ಸೇರಿ “ಸತ್ಯ” ಎಂದು ಭಾಷಾಂತರಿಸಲ್ಪಡುವ ಪದವನ್ನು ರಚಿಸುವ ಮೂರು ಹೀಬ್ರೂ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ.

ಸೃಷ್ಟಿಯ ವರದಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದೇವತ್ವವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿ, ನಂತರ ಆತನ ವಾಕ್ಯದ ಸೃಜನಶೀಲ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಆಮೇಲೆ ಸತ್ಯವನ್ನು, ಮೂರನೆಯ ದೇವದೂತನ ಸಂದೇಶವನ್ನು, ಮತ್ತು ಆಲ್ಫಾ ಹಾಗೂ ಓಮೇಗಾ ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ದೇವರ ನಾಮವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ದೈವೀ ಸಹಿಯೊಂದಿಗೆ ಆ ಭಾಗವನ್ನು ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ದೇವರ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸಲಾದ ಮೊದಲ ಸತ್ಯಗಳ ಅಂತ್ಯವು ಆ ವಿಭಾಗದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯಾಗಿದೆ. ಅದು “God,” “created,” ಮತ್ತು “made” ಎಂಬ ಮೂರು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ಅದು ಆ ವಿಭಾಗದ ಆರಂಭಕ್ಕೆ ಒತ್ತನ್ನು ನೀಡುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಏಳನೆಯ ದಿನದ ಸಬ್ಬತ್ತಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಒತ್ತನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ ಸಬ್ಬತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಂಕೇತವೂ ಆಗಿದ್ದು, ದೇವರು ಮತ್ತು ಆತನ ಆರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರ ನಡುವಿನ ಚಿಹ್ನೆಯೂ ಆಗಿದೆ. ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆ ಅಂತಿಮ ಮೂರು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪದದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿರುವ ಮೂರು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ “ಸತ್ಯ” ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಈ ಸಾಕ್ಷ್ಯವು ಸಬ್ಬತ್ತಿನ ಸತ್ಯವು ಎಷ್ಟೊಂದು ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣವೂ ಮುಖ್ಯವೂ ಆಗಿದೆಯೆಂಬುದನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಆಳವಾದ ಸಂಗತಿಯೇನಂದರೆ, ಆ ಮೂರು ಅಕ್ಷರಗಳು ಮೊದಲನೆಯ, ಎರಡನೆಯ ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯ ದೂತರ ಸಂದೇಶಗಳ ಮೂರು ಹಂತಗಳನ್ನೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಬೈಬಲಿನ ಅತ್ಯಂತ ಮೊದಲ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿಯೇ, ದೇವರ ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿಯ ಚಿಹ್ನೆಯಾಗಿರುವ ಸಬ್ಬತ್ತು ಕಾಲಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ವಿಷಯವಾಗಿಯೂ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಬೈಬಲಿನ ಕೊನೆಯ ಪುಸ್ತಕವು ಯೋಹಾನನು ತನ್ನ ಸುವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ಸಾಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಜೊತೆಯಾಗುವ ಮೂರನೆಯ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಕಟನೆಯ ಪುಸ್ತಕದ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದ ಮೊದಲ ಮೂರು ವಚನಗಳು ಅಂತಿಮ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹಾಗೂ ಆ ಸಂದೇಶವು ದೇವರಿಂದ ಮಾನವಕುಲಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಸಾರಲ್ಪಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ. ಅದು ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಪ್ರಕಟನೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದೂ ಅವು ಹೇಳುತ್ತವೆ; ಹೀಗೆ ಪ್ರಕಟನೆಯ ಪುಸ್ತಕ ಮತ್ತು ದಾನಿಯೇಲನ ಪುಸ್ತಕಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಭೇದವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ಒಂದೊಂದು ಪ್ರವಾದನೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಕಟಣೆ.

ಪ್ರಕಟನೆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಬೇಕಾದ ಮತ್ತು ಸಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಸಾಲು ಸೇರಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರವಾದನೆಯ ರೇಖೆಗಳು ಇವೆ. ಆ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ರೇಖೆಗಳು ಪ್ರಕಟನೆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕವು ಪ್ರಕಟನೆ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದೇ ಕೇವಲ ದಾನಿಯೇಲನ ಪುಸ್ತಕವೂ ಅಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ದಾನಿಯೇಲನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದದ್ದು “ಕಡೇ ದಿನಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ದಾನಿಯೇಲನ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಆ ಭಾಗ”ವಾಗಿತ್ತು.

“ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳು” ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರೇರಿತ ವಚನಗಳೆಂದು (ಅವು ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ) ಗ್ರಹಿಸುವುದು, “ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳು” ಎಂಬ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಸಂಕೇತಾರ್ಥವೂ ಲಗತ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಸಹ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. “ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳು” ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಇತಿಹಾಸದ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅವಧಿಯಾಗಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ಬೆಂಬಲದ ಆಧಾರರೇಖೆಗಳು ಇವೆ. ಸಮೀಪದ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಮಂಡಿಸುವ ಆಶೆಯನ್ನು ನಾನು ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ 1798ರಿಂದ ಅನುಗ್ರಹಾವಕಾಶದ ಮುಕ್ತಾಯದವರೆಗೆ ಇರುವ ಇತಿಹಾಸವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಒಂದು ವಿಧಾನವೆಂದರೆ, ನೈಜ ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದ್ದ ವರ್ಷದ ಒಂದು ದಿನವಿತ್ತು; ಅದೇ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದ ದಿನವಾಗಿತ್ತು. ಆ ನೈಜ ವಿಧಿಯು ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಅವರು ಪ್ರತಿರೂಪಾತ್ಮಕ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದ ದಿನವೆಂದು ಕರೆಯುವ ಸಂಗತಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಅಥವಾ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದ ದಿನವು ಅನುಗ್ರಹಾವಕಾಶದ “ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳನ್ನು” ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ; ಅದು ಅಂತಿಮ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿನ ಅವಧಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ.

ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ದಾನಿಯೇಲನಲ್ಲಿನ ಪ್ರವಾದನೆ ಎರಡು ವಿಧವಾಗಿತ್ತು. ತೀರ್ಪಿನ ಆರಂಭವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದಂತೆ ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳು ಗುರುತಿಸಿದ ಅಂತ್ಯಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಒಂದು ಪ್ರವಾದನೆ ಅಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ದಾನಿಯೇಲನ ಆ ಭಾಗವು ಎಂಟನೇ ಮತ್ತು ಒಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ಉಲಾಯಿ ನದಿಯ ದರ್ಶನದ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ದಾನಿಯೇಲನಲ್ಲೇ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರವಾದನೆ ತೀರ್ಪಿನ ಮುಕ್ತಾಯವನ್ನೂ, ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ, ಅಮೇರಿಕಾ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ, ಲೋಕದ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ದರ್ಶನವು ಹಿದ್ದೆಕೆಲ್ ನದಿಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

ಉಲಾಯಿ ದರ್ಶನವು 1798ರಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಾವಿಮೋಚನಗೊಂಡಿತು ಮತ್ತು ಅದು ದೇವರ ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯವನ್ನೂ ಆತನ ಜನರನ್ನೂ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ. ಹಿದ್ದೆಕೆಲ್ ದರ್ಶನವು 1989ರಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಾವಿಮೋಚನಗೊಂಡಿತು; ಆಗ ದಾನಿಯೇಲನು ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೊಂದು, ವಚನ ನಲವತ್ತರಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ಹಿಂದಿನ ಸೋವಿಯೆಟ್ ಒಕ್ಕೂಟವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ದೇಶಗಳನ್ನು ಪಾಪಾಸ್ತಾನವೂ ಅಮೇರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳೂ ಒಯ್ಯಿಹಾಕಿದವು; ಮತ್ತು ಅದು ದೇವರ ಜನರ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ಎರಡು ದರ್ಶನಗಳು ಪ್ರಕಟನೆಯ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿರುವ ಏಳು ಸಭೆಗಳೂ ಏಳು ಮುದ್ರೆಗಳೂ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ. ಒಂದೊಂದು ಸಭೆಯ ಆಂತರಿಕ ಇತಿಹಾಸವಾಗಿದ್ದು, ಮತ್ತೊಂದು ಸಭೆಯ ಬಾಹ್ಯ ಇತಿಹಾಸವಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಅವೆರಡೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವಧಿಯನ್ನೇ ಆವರಿಸಿ “ವಿಶೇಷವಾಗಿ” “ಈ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಿಗಾಗಿಯೇ” ಇವೆ.

ಆದರೆ ಪ್ರಕಟನೆಯ ಪುಸ್ತಕವು ಮುದ್ರಿತ ಪುಸ್ತಕವಲ್ಲವೆಂದು ನಮಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಮುದ್ರಿತ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿದೆಯೆಂದೂ ನಮಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ದಾನಿಯೇಲನಲ್ಲಿನ ಪ್ರವಾದನೆಗಳು ಮುದ್ರಾವಿಮೋಚಿತವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಪ್ರಕಟನೆ ಪುಸ್ತಕವೂ ಮುದ್ರಾವಿಮೋಚಿತವಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ದಾನಿಯೇಲನಲ್ಲಿಯೇ ಮುದ್ರಾವಿಮೋಚಿತಗೊಂಡ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಅದೇ ಸಾಲುಗಳೇ ಪ್ರಕಟನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಪ್ರಕಟನೆಯ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದದ್ದು ಪ್ರಕಟನೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿದ್ದು, ಅದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ “ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ” ದೇವರ ಜನರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಸಹೋದರಿ ವೈಟ್ ಈ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಬರೆದಾಗ, ಅವರು ಅದನ್ನು ಬರೆದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ “ಏಳು ಗುಡುಗುಗಳು” ಮುದ್ರಿತವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದವು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು “ಇದು ಮುದ್ರಿತವಾದ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿದೆ” ಎಂದು ಬರೆದರು. ಅವರು ದಾನಿಯೇಲನ ಪುಸ್ತಕವೇ “ಮುದ್ರಿತವಾಗಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕ” ಎಂದು, ಭೂತಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಸಹ ಹೇಳಿದರು. ಅವರಿಗಂತೂ ಅದು 1798ರಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಾವಿಮೋಚಿತವಾಗಿತ್ತು.

ಅವಳ ಜೀವಿತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಏಳು ಗುಡುಗುಗಳ ಕುರಿತು ಮುದ್ರೆಯಿಟ್ಟು ಮರೆಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದದ್ದು, ಏಳು ಗುಡುಗುಗಳು ಸೂಚಿಸುವ ಭವಿಷ್ಯದ ಘಟನೆಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, “ಏಳು ಗುಡುಗುಗಳು” ಎಂದರೆ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಆರಂಭವು ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಅಂತ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು. “ಏಳು ಗುಡುಗುಗಳು” ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಪ್ರಕಟಣೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಅತಿ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ನಿಯಮವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿರುವುದರೊಂದಿಗೆ, ದೇವರ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಗುಣಚರಿತ್ರೆಯ ಒಂದು ಲಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತವೆ; ಅಂದರೆ, ಆತನು ಸಮಸ್ತ ವಸ್ತುಗಳ ಆದಿಯೂ ಅಂತ್ಯವೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಪ್ರವಾದನೆಯು ದೇವರ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಗುಣಚರಿತ್ರೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾದ ವಿಕಾಸವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ.

ಯೇಸು, “ಯೆಹೂದ ಕುಲದ ಸಿಂಹ” ಎಂದು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಇತಿಹಾಸದ ಮೂಲಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕ್ರಮೇಣ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವಾಗ ಆತನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯಾವ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೋ ಆ ಸಮಯ ಬರುವವರೆಗೆ ಆತನು ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಮುದ್ರಿತವಾಗಿರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬೋಧನೆಯ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಆತನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಮುದ್ರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪಾಲ್ಮೋನಿಯಾಗಿ, ಯೇಸು ಅದ್ಭುತ ಸಂಖ್ಯಾಕರ್ತನು, ತನ್ನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಕಾಲದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗನಾಗಿ, ಇತರ ವಿಷಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ಆತನು ಭಾಷೆಯ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಯೆಹೂದ ಕುಲದ ಸಿಂಹನಾಗಿ ಆತನೇ ಸತ್ಯವು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಪ್ರಕಟವಾಗಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವವನು.

ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ, ಮೊದಲ ಮೂರು ವಚನಗಳ ನಂತರ, ದೇವತ್ವವು ಮೂರು ವಿಭಿನ್ನ ಸತ್ತ್ವಗಳಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಬೈಬಲಿನ ಕೊನೆಯ ಪುಸ್ತಕದ ಪರಿಚಯವು ತಂದೆ, ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ಪುತ್ರರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ಸಭೆಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವಂದನೆಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತದೆ. ದೇವರ ವಾಕ್ಯದ ಅಂತ್ಯವು ಅದರ ಆರಂಭವನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ದೇವತ್ವದ ಸರಿಯಾದ ಅರ್ಥೈಸಿಕೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇದು ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯರು ಆಗುವವರಿಗಾಗಿಯೂ ಮತ್ತು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ನಲವತ್ತುನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರರ ಸಮೂಹವನ್ನು ರಚಿಸುವವರಿಗಾಗಿಯೂ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಅವರು ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಇತಿಹಾಸದ ರೇಖೆಗಳಾದ್ಯಂತ ಪೂರ್ವಛಾಯೆಯಾಗಿ ತೋರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅಂತಿಮ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಜನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳು, ಇತರ ಸತ್ಯಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ, ಪ್ರವಾದನಾತ್ಮಕ ಇತಿಹಾಸದ ಅವಧಿಯೆಲ್ಲೆಡೆ ದೇವರು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಗುಣಚರಿತ್ರೆಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತವೆ.

ದೇವರ ಜ್ಞಾನದ ಅಭಾವಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಬೈಬಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಅತಿ ಮಹತ್ತಾದ ಸಂಕೇತವು ಫರೋನಾಗಿದ್ದನು; ಅವನು ಈಜಿಪ್ಟನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಅದು ಸಮಸ್ತ ಲೋಕದ ಸಂಕೇತವಾಗಿದ್ದು, ಆದಕಾರಣ ಸಮಸ್ತ ಮಾನವಕುಲದ ಸಂಕೇತವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಆ ಮಾರ್ಗಚಿಹ್ನೆಯು, ದೇವರು ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಶಾಬ್ದಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ, ಆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಶಾಬ್ದಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ದೇವರ ಹೆಸರಿನ ಕುರಿತ ವಿವಾದವು ಮರುಕಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಶಾಬ್ದಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಯೇಸು, ದಾವೀದನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಯೆಹೂದ್ಯರ ಲವೊದಿಕೀಯರ ಅಂಧತ್ವದ ಕುರಿತು ಅಂತಿಮ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲು “ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖದ ನಿಯಮ”ವನ್ನು ಬಳಸಿ, ಯೆಹೂದ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿದ ತನ್ನ ಸಂವಹನವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದನು. ಆತನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಅವರು ಗ್ರಹಿಸಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೆಗಾದ ನಿಯಮ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವರ ಮುಂದೆಯೇ ನಿಂತಿದ್ದ ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೆಗನನ್ನೂ ಅವರು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆತ್ಮಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಮೋಶೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿರೂಪಗೊಂಡಿದ್ದ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾಂತರವು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲನ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂ “ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳ” ಇತಿಹಾಸದ ಮೂಲಕ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ ಕುರಿತು ಇನ್ನಷ್ಟು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಅನೇಕ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆಯೇ, ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕೇಳಲ್ಪಡದ ಒಂದು ಸಮಯ ಬರುವುದು.

ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿರುವ ಆ ವಚನಭಾಗಕ್ಕೆ ಮರಳಿದಾಗ, ಕೃಪೆಯೂ ಸಮಾಧಾನವೂ ಇರುವವನಿಂದಲೂ, ಇದ್ದವನಿಂದಲೂ, ಬರುವವನಿಂದಲೂ, ಹಾಗೂ ಏಳು ಆತ್ಮಗಳಿಂದಲೂ, ಮತ್ತು ಯೇಸುವಿನಿಂದಲೂ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ ಎಂದು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ದೈವಸ್ವರೂಪವು ಯೇಸು, ಏಳು ಆತ್ಮಗಳು, ಮತ್ತು ಇರುವವನೂ, ಇದ್ದವನೂ, ಬರುವವನೂ ಆಗಿರುವವನಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಇದರಿಂದ, ಇರುವವನೂ, ಇದ್ದವನೂ, ಬರುವವನೂ ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು ತಂದೆಯೇ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಈ ಲಕ್ಷಣಗಳು ದೇವರ ನಿತ್ಯಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಆತನು ಸದಾಕಾಲವೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ; ಮತ್ತು ಎಂಟನೆಯ ಹಾಗೂ ಒಂಬತ್ತನೆಯ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಗುಣಲಕ್ಷಣವು ಯೇಸುವಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಯೇಸುವಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿಸುವ ಬೈಬಲನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು, ಎಂಟನೇ ಹಾಗೂ ಹನ್ನೊಂದನೇ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವವರು ಯೇಸುವೇ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಯೇಸು ತನ್ನನ್ನು “ಇದ್ದವನೂ, ಇದ್ದಿದ್ದವನೂ, ಬರುವವನೂ ಆಗಿರುವ ಕರ್ತನು” ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ, ತಾನು ತಂದೆಯಂತೆಯೇ ಅದೇ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆಂದು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ, ತಾನೇ “ಸರ್ವಶಕ್ತನು” ಆಗಿದ್ದಾನೆಂದೂ ಯೇಸು ಸೇರಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರಕಟನೆ ಪುಸ್ತಕದ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ, ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಪ್ರಕಟಣೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ತಾನೇ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ, ಯೇಸು ಹೇಳುವ ಅತ್ಯಂತ ಮೊದಲ ಮಾತು ಇದೇ: ಆತನು ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗ ಆಗಿದ್ದಾನೆ; ತಂದೆಯು ಇರುವಂತೆಯೇ ಆತನವೂ ನಿತ್ಯನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಮತ್ತು ಆತನವೂ ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ದೇವರಾಗಿದ್ದಾನೆ. ದೇವರ ಸ್ವಭಾವದ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳೇ ಯೇಸುವಿನ ಬಾಯಿಂದ ಪ್ರಕಟಣೆ ಪುಸ್ತಕದ ಅತ್ಯಂತ ಮೊದಲ ಮಾತುಗಳಾಗಿವೆ. ಆ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳು ದೇವತ್ವದ ಕುರಿತು ಮೂಲಭೂತ ನಿಲುವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಸಮರ್ಥಿಸುವ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟ್‌ಗಳಿಗೆ ನೇರವಾದ ತೊಡಕುಗಳಾಗಿವೆ. ತಂದೆಯು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೊರತಂದನು ಎಂದು ಅವರು ನಂಬುತ್ತಾರೆ.

ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಅಂತ್ಯವು ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಆರಂಭದೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ದ್ವಿತೀಯ ಆಗಮನವು ದೇವತ್ವದ ವಿವರಣೆಯ ನಂತರ ಬರುತ್ತದೆ. ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ, ಗ್ರಂಥದ ಅಂತ್ಯವು ಗ್ರಂಥದ ಆರಂಭದೊಡನೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ; ಮತ್ತು ದ್ವಿತೀಯ ಆಗಮನವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಹನ್ನೆರಡನೇ ವಚನವು ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದ ಏಳನೇ ವಚನಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಎರಡನೆಯ ಆಗಮನವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ನಂತರ, ಯೇಸು, ಪ್ರಕಟನೆಯ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿರುವಂತೆಯೇ, ತಾನು ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಆತನು, ಆತ್ಮನು ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಕೇಳುವವರಿಗೂ ಕೇಳದವರಿಗೂ ಇರುವ ಭೇದವನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದ ಒಂದು ರಿಂದ ಮೂರು ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಲಾದ ಸಂವಹನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾ, ಸಂದೇಶದೊಂದಿಗೆ ಗಬ್ರಿಯೇಲನನ್ನು ಯೋಹಾನನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು ಎಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

ನಂತರ, ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆತನು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳಿಗೂ ಫರಿಸಾಯರಿಗೂ ಮಾಡಿದ ಅಂತಿಮ ಹೇಳಿಕೆಗೆ ಆತನು ಮರಳುತ್ತಾನೆ. “ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ” ಇರುವವರಿಗಾಗಿ ಪ್ರಕಟನೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ನೀಡಿ, ಯೆಹೂದ್ಯರು ತಮ್ಮ “ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ” ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾರದೆ ಹೋದ ವಿಷಯವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಆತನು ಅಕ್ಷರಶಃ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಮತ್ತು ಆತ್ಮೀಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಎರಡೂ ಅಂತ್ಯಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆತನು ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ತಾನು ದಾವೀದನ ಮೂಲ (ಆರಂಭ)ವೂ ಸಂತಾನ (ಅಂತ್ಯ)ವೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ದಾವೀದನ ಮತ್ತು ಅವನ ಕರ್ತನ ವಿಷಯವೇ ಯೇಸು ವಾದವಿವಾದಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಯೆಹೂದ್ಯರಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಅಂತಿಮ ಹೇಳಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು ಅದು, ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯ ಸಭೆಗೆ ನೀಡಿದ ಸಂದೇಶದ ಪ್ರಕಾರ, ತಾವು ಯೆಹೂದ್ಯರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವವರಾದರೂ ಹಾಗಲ್ಲದ “ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ” ಇರುವವರಿಗಾಗಿ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಅಂತಿಮ ಘೋಷಣೆಯ ಪೂರ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ.

ಪವಿತ್ರರ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಆರಾಧಿಸುವವರು ಲವೋದಿಕೀಯ ಸಭೆಯ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟರು; ಅವರು ಕರ್ತನ ಬಾಯಿಂದ ಉಗುಳಲ್ಪಟ್ಟವರು.

ಬೈಬಲಿನ ಪ್ರಕಾರವೂ ಪ್ರವಾದನೆಯ ಆತ್ಮದ ಪ್ರಕಾರವೂ, ಪರಿಶುದ್ಧರ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡುವವರು ಸೈತಾನದ ಸಭಾಮಂದಿರದ ಸದಸ್ಯರು. ಅವರು ತಾವು ಯೆಹೂದ್ಯರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಅವರು ಅಂಥವರಲ್ಲ. ನೀತಿವಂತ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟರನ್ನು ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯಾ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಲಕ್ಷ ನಲವತ್ತನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರವರು ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯರು; ಮತ್ತು ತಾವು ಯೆಹೂದ್ಯರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಅಂಥವರಲ್ಲದವರು—ಲವೊದಿಕೀಯರು. “ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ” ನಂಬಿಗಸ್ತರ ಎರಡು ವರ್ಗಗಳಿವೆ: ಒಂದು ಲಕ್ಷ ನಲವತ್ತನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರವರು ಮತ್ತು ಹುತಾತ್ಮರಾಗುವವರು. ಏಳು ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಗದರಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲದವು ಎರಡು ಮಾತ್ರ. ಒಂದೇನಂದರೆ ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯಾ—ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಸಾಯದವರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತೊಂದೇ ಸ್ಮುರ್ನಾ—ಅದು ನಂಬಿಗಸ್ತ ಹುತಾತ್ಮರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಹುತಾತ್ಮರೂ ಸಾಯದವರೂ, ಅಂದರೆ ಸ್ಮುರ್ನಾ ಮತ್ತು ಫಿಲಡೆಲ್ಫಿಯಾ, ಅವರಿಗೆ ನೀಡಲಾದ ಸಂದೇಶಕ್ಕೆ ಯಾವ ದಂಡನೆಯೂ ಸಂಲಗ್ನವಾಗಿರದ ಏಳು ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಏಕೈಕ ಸಭೆಗಳಾಗಿವೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ಎರಡೂ ಸಭೆಗಳು ತಾವು ಯೆಹೂದ್ಯರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಅಂಥವರಲ್ಲದವರೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಇದು ಹೀಗೆಯೇ ಇದೆ; ಏಕೆಂದರೆ “ಅಂತ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ” ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದು, ಒಂದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ—ಒಂದು ವರ್ಗವು ತಮ್ಮ ರಕ್ತದ ಮೂಲಕ ಸಾಕ್ಷಿ ನೀಡಲು ನೇಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ರೂಪಾಂತರದ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮೋಶೆಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಇನ್ನೊಂದು ವರ್ಗವು ಎಂದಿಗೂ ಸಾಯದ ಎಲೀಯನ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಯೇಸು ಸ್ಮಿರ್ನ ಸಭೆಯ ಭೀಕರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವಾಗ, “ಆದರೂ ನೀನು ಶ್ರೀಮಂತನು” ಎಂದು ಹೇಳುವುದರ ಮೂಲಕ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಟಿಪ್ಪಣಿಯನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಆತನು ಅವರನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತರಲ್ಲದ ಸೈತಾನನ ಸಭಾಮಂದಿರದ ಸದಸ್ಯರೊಂದಿಗೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಕಟನೆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ತಾವು ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ, ಆದರೆ ಶ್ರೀಮಂತರಲ್ಲದ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟರು, ತಾವು ಯೆಹೂದ್ಯರು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವರೂ ಯೆಹೂದ್ಯರಲ್ಲದವರೇ—ಯಾಕಂದರೆ ಅವರು ಲವೊದಿಕೀಯದ ಸೆವೆಂತ್-ಡೇ ಅಡ್ವೆಂಟಿಸ್ಟರು.

ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದೈವತ್ವವು ಮೂರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಯೇಸುವೂ ಆತ್ಮನವೂ ನೇರವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ತಂದೆಯು ಅಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಏನೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ “ಸಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಸಾಲು” ಎಂಬ ತತ್ತ್ವವು, “ಮೊದಲನೆಯದು ಕೊನೆಯದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ” ಎಂಬ ಸಂಗತಿಯೊಡನೆ ಸೇರಿ, ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಕೊನೆಯ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ತಂದೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕೆಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಯಾಕಂದರೆ ಮೊದಲ ವಚನಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಆತನು ಅಲ್ಲಿ ಇರುವವನಾಗಿ ಈಗಾಗಲೇ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಇದು ಯೋಹಾನನ ಸುವಾರ್ತೆಯ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದಿಂದ ಭಿನ್ನವಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿ ಯೋಹಾನನು ಆತ್ಮನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ಆತ್ಮನು ಅಲ್ಲಿ ಇರುವವನೆಂದು ಅರ್ಥೈಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ, ಏಕೆಂದರೆ “ಆದಿಯಲ್ಲಿ” ಎಂಬ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಾಗಲೇ ಆತ್ಮನು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು. ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿನ ಯೋಹಾನನ ಸುವಾರ್ತಾ ಸಾಕ್ಷ್ಯವು ಇದೇ ಪದಬಂಧದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ: “ಆದಿಯಲ್ಲಿ.”

“ಆರಂಭ”ವು ಒಂದು ಪ್ರವಾದಿಕ ಸಂಕೇತವಾಗಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಸಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಸಾಲು ಎಂಬ ನಿಯಮ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರವಾದಿಕ ನಿಯಮಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮೋಶೆಯ ಆರಂಭವು, ಯೋಹಾನನ ಸುವಾರ್ತೆಯ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ; ಅದು ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಆರಂಭವೂ ಆಗಿದೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಟನೆ ಗ್ರಂಥದ ಅಂತ್ಯವೂ ಆಗಿದೆ. ಆ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಾರಿ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ತ್ರಯದ ಮೂವರೂ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ಮತ್ತು ಒಂದು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ (ಯೋಹಾನನ ಸುವಾರ್ತೆ) ಆತ್ಮನು ಕಾಣೆಯಾಗಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ, ನಾಲ್ಕನೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ತಂದೆಯು ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೈವಿಕ ಮೂವರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ತಂದೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಪಡಿಸುವದಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಬಂದನು, ಮತ್ತು ಪುತ್ರನನ್ನು ಪ್ರಕಟಪಡಿಸುವದಕ್ಕಾಗಿ ಪರಿಶುದ್ಧಾತ್ಮನು ಬಂದನು. ಈ ಮೂರೂ ಜನರೂ ನಿತ್ಯವಾದ ತ್ಯಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ತಂದೆಯು ಲೋಕವನ್ನು ಅಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಿದನು ಎಂದು ಯೇಸುವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಯೇಸುವೂ ಲೋಕವನ್ನು ಅಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಿದನು ಎಂದು ತಾನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವರ ಮಾಂಸವನ್ನು ನಿತ್ಯಕಾಲಕ್ಕೂ ತನ್ನ ಮೇಲೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ತಾನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಸೃಷ್ಟಿಯೊಂದರ ಭಾಗವಾಗುವದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಧದ ದಾನವು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ? ದೇವತ್ವದ ಮೂರನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ತನ್ನನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟನು, ಏಕೆಂದರೆ ಮನುಕುಲವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಸೃಷ್ಟಿತ ಅಸ್ತಿತ್ವದೊಳಗೆ—ನಿತ್ಯಕಾಲವಿಡೀ—ವಾಸಿಸುವ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಆತನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

ಬಹುಶಃ ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನು ದೇವಜನರ ಚಿಹ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಸಂಬಂಧಿತನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆತನು ಮಾನವ ಸೃಷ್ಟಿಯೊಂದಿಗೆ ವಾಸಮಾಡಬೇಕಾಗಿರುವ ದೇವತ್ವದ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಆದಕಾರಣ, ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಬಹುಪಾಲು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನನ್ನಾಗಲಿ ಮಾನವಕುಲವನ್ನಾಗಲಿ ಸೂಚಿಸುವ ಒಂದು ಚಿಹ್ನೆಯ ಮೂಲಕವೇ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಆತ್ಮನು ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಮೋಶೆಯು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಉಪಕರಣಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾರ್ಮಿಕರು ಅನುಸರಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಾದರಿಯಿಲ್ಲದ ಏಕೈಕ ವಸ್ತು ಏಳು ಶಾಖೆಗಳಿದ್ದ ದೀಪಸ್ತಂಭವಾಗಿತ್ತು. ದೀಪಸ್ತಂಭವು ಮಾನವತ್ವ ಮತ್ತು ದೈವತ್ವದ ಸಂಯೋಗವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ, ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಉಪಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ದೀಪಸ್ತಂಭದ ವಿನ್ಯಾಸವೇ ಮನುಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಪಾಲನ್ನು ನೀಡಲು ಬಿಡಲ್ಪಟ್ಟ ಏಕೈಕ ಅಂಶವಾಗಿತ್ತು. ಕ್ರಿಸ್ತನು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಏಳು ದೀಪಸ್ತಂಭಗಳು ಏಳು ಸಭೆಗಳೆಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಆದಾಗ್ಯೂ, ದೀಪಸ್ತಂಭವು ಎಣ್ಣೆಯಿಂದ ಪೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು, ಅದು ಪರಿಶುದ್ಧಾತ್ಮನನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಬೆಳಕುಗಾಗಿ ಜ್ವಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದ ದೀಪಗಳ ತಂತಿಗಳು ಯಾಜಕರ ಬಳಕೆಯಾದ ಬಿಳಿ ನಾರುಬಟ್ಟೆಯ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಅವು ಲೋಕದ ಬೆಳಕಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಕ್ರಿಸ್ತನ ನೀತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ದೇವರ ಜನರು ಲೋಕದ ಬೆಳಕಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ಆ ಬೆಳಕು ಪರಿಶುದ್ಧಾತ್ಮನ ಎಣ್ಣೆಯಿಂದಲೇ ಪೋಷಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಪರಿಶುದ್ಧಾತ್ಮನನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸುವ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ, ಆತನು ಅನೇಕವೇಳೆ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಏಳು ದೀಪಗಳನ್ನು “ದೇವರ ಏಳು ಆತ್ಮಗಳು” ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ಏಳು ದೀಪಸ್ತಂಭಗಳು ಏಳು ಸಭೆಗಳು ಎಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಏಳು ದೀಪಸ್ತಂಭಗಳು ಏಳು ಆತ್ಮಗಳೂ ಆಗಿವೆ; ಅವು ದೇವರ ಸಭೆಯೂ ಆಗಿವೆ.

ಏಳು ಕೊಂಬುಗಳೂ ಏಳು ಕಣ್ಣುಗಳೂ ಸಹ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಡುವ ಪರಿಶುದ್ಧಾತ್ಮನೇ ಆಗಿದ್ದಾನೆ; ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಕ್ರೈಸ್ತನು ದೀಕ್ಷಾಸ್ನಾನ ಹೊಂದಿದಾಗ, ಅವನೂ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ತಂದೆಯ, ಪುತ್ರನ ಮತ್ತು ಪರಿಶುದ್ಧಾತ್ಮನ ನಾಮದಲ್ಲಿ ದೀಕ್ಷಾಸ್ನಾನ ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಭಾನುವಾರದ ಕಾನೂನು ಸಂಕಟದ ಹುತಾತ್ಮರ ಮೇಲೆಯೂ, 1844ರಿಂದ ಆಧುನಿಕ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ಸತ್ತ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೆಯೂ ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆಶೀರ್ವಾದದಲ್ಲಿ, ಅವರ ಸಮಾಧಿ ವಿಧಿಗಳಿಗೆ ಶೋಕಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು ಆತ್ಮನೇ ಆಗಿದ್ದಾನೆ; ಯಾಕಂದರೆ ಆತನು, “ಹೌದು,” “ಅವರು ತಮ್ಮ ಪರಿಶ್ರಮಗಳಿಂದ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಹೊಂದುವರು” ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ, ಅವರ ಪರಿಶ್ರಮಗಳ ಕಾಲವೆಲ್ಲದಲ್ಲಿಯೂ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವ ತನಕ, ಆತನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದನು.

ಪ್ರಕಟನೆಯ ಪುಸ್ತಕದ ಅಂತ್ಯ ಮತ್ತು ಆರಂಭವನ್ನು, ಬೈಬಲಿನ ಆರಂಭವನ್ನು, ಹಾಗೂ ಯೋಹಾನನ ಸುವಾರ್ತೆಯ ಆರಂಭವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವಾಗ, ಸಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಸಾಲು ಅನ್ವಯಿಸುವ ವಿಧಾನದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ, ಈ ಮೂರಲ್ಲಿಯೂ ದೈವತ್ವದ ಮೂರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ; ಆದಾಗ್ಯೂ ತಂದೆಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಇರುವನು. ಪುತ್ರನು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದು, ತಾನೇ ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಮಾನವತ್ವವು ದೈವತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದುವ ಸಂಯೋಗವು ಪರಿಶುದ್ಧ ಆತ್ಮನೂ ಮಾನವಕುಲವೂ ಹೊಂದುವ ಸಂಯೋಗವೇ ಆಗಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ಅರಿತರೆ, ಪರಿಶುದ್ಧ ಆತ್ಮನ ಸಂಕೇತಗಳು ಮಾನವಕುಲದ ಸಂಕೇತಗಳೊಂದಿಗೆ ಏಕೆ ಒಂದರೊಡನೊಂದು ಸಂಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಗ ನಾವು ಗ್ರಹಿಸಬಹುದು. ಈ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ನಾವು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತ ಬಂದಿರುವ ಆ ಎರಡು “ಆರಂಭಗಳಲ್ಲಿ” ಎನ್ನುವ ವಿಷಯದತ್ತ ಮತ್ತೆ ಮರಳುತ್ತೇವೆ.

“ಆದಿಯಲ್ಲಿ” ಎಂಬ ಈ ಎರಡು ಸಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಸಮಸ್ತವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ದೇವರಾದ ವಾಕ್ಯನು ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟನು; ಏಕೆಂದರೆ “ಆತನಲ್ಲಿ ಜೀವವಿತ್ತು,” ಮತ್ತು ಆತನ ಜೀವವೇ ಮನುಷ್ಯರ “ಬೆಳಕಾಗಿತ್ತು.” ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮನುಷ್ಯನ “ಬೆಳಕು” ಎಂದರೆ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ನೀತಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ನೀತಿಯೇ ಪರಿಶುದ್ಧಸ್ಥಳದಲ್ಲಿರುವ ದೀಪಗಳಲ್ಲಿನ ವತ್ತಿಯಾಗಿದೆ.

ವತ್ತಿಗೆ ಇಂಧನವಾಗಿರುವ ಎಣ್ಣೆಯು ವಿಶ್ವಾಸಿಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯು ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಯೇಸು ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನು, ತನ್ನೊಳಗಿದ್ದ ಆ ಜೀವವನ್ನೇ, ಮಾನವರಿಗೆ ಬೆಳಕು ಉಂಟಾಗುವಂತೆ ಕೊಟ್ಟನು.

ಯೇಸು ಮಾನವಕುಲಕ್ಕಾಗಿ ತಾನೇ ಬಲಿಯಾಗಲು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ, ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಬೆಳಕು ದೊರಕುವಂತೆ ಆತನು ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಈ ಎರಡು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವಂತೆಯೇ, ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಬೆಳಕನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಆ ಬೆಳಕು ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಕತ್ತಲೆ, ಹಗಲಿನ ಮಕ್ಕಳು ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಎಂದು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಡುವ ಆರಾಧಕರ ಎರಡು ವರ್ಗಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಪವಿತ್ರ ಆತ್ಮನು ಹಗಲಿನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿರುವ ಆಪ್ತವಾದ ನಿತ್ಯಸಂಬಂಧವನ್ನು ನಾವು ಗುರುತಿಸಿದಾಗ, ದೇವರ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಪವಿತ್ರ ಆತ್ಮನಿಗೂ ಇರುವ ಸಂಕೇತಗಳು ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ಆಪ್ತವಾಗಿ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಪ್ರಕಟನೆ ಪುಸ್ತಕದ ಕೊನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ನಾವು ಯೇಸುವನ್ನು ಆಲ್ಫಾ ಮತ್ತು ಓಮೇಗಾ ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ; ಸಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಸಾಲು ಎಂಬ ಅನ್ವಯದ ಮೂಲಕ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ; ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಆತ್ಮನು ತನ್ನ ಅಂತಿಮ ಸಂಕೇತಾತ್ಮಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯನ್ನು ತಾನೇ ಒದಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಯಾಕಂದರೆ ಪುರಾತನ ಕಾಲದ ಪವಿತ್ರಜನರು ಪವಿತ್ರ ಆತ್ಮನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದರು. ಆದಿಕಾಂಡದಲ್ಲಿರುವ ಆತನ ಕುರಿತು ಮೊದಲ ಹೇಳಿಕೆಯು, ಆತನು ಜಲಗಳ ಮೇಲೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು ಎಂಬುದಾಗಿ, ಅಥವಾ ಮಾನವಕುಲದ ಮೇಲೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು ಎಂಬುದಾಗಿ ಆತನನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ತನ್ನ ಕುರಿತು ಆತನ ಕೊನೆಯ ಉಲ್ಲೇಖವು ಹೀಗಿದೆ.

ಆರಂಭದಿಂದ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನು ಮಾನವಕುಲದೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಯಾಕಂದರೆ ಹಗಲಿನ ಮಕ್ಕಳು ದೈವತ್ವ ಮತ್ತು ಮಾನವತ್ವಗಳ ಸಂಯೋಗವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪೌಲನು, ಯೆಶಾಯನೂ ಮಾಡುವಂತೆ, ಮನುಷ್ಯರು ಪಾತ್ರೆಗಳೆಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಪರಿಶುದ್ಧಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದ ದೀಪಸ್ತಂಭಗಳಿಗೆ ಬತ್ತಿಯನ್ನು ಇರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಇತ್ತವು, ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ರಿಸ್ತನ ನೀತಿಯೇ ಆಗಿರುವ ಬೆಳಕನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಇಂಧನವನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಎಣ್ಣೆಯು ಆ ಪಾತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಇಳಿದುಬರುತ್ತಿತ್ತು. ದೇವರ ವಾಕ್ಯದ ಆರಂಭದಿಂದ ಅಂತ್ಯದವರೆಗೆ, ಹಾಗೂ ಆತ್ಮಪ್ರವಾದನೆಯ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಸಹ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ದೈವತ್ವದ ಮೂರನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನ ಪಾತ್ರೆಗಳು ನಾವೇ.

ಅಡ್ವೆಂಟಿಸಂನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೂ ಅಂತ್ಯದ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ನೆರವೇರಿದ ಎರಡನೆಯ ದೂತನ ಸಂದೇಶದಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಸಂದೇಶಗಳಿವೆ; ಒಂದು ಸಭೆಗೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಲೋಕಕ್ಕೆ.