ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສີ່

ເພາະວ່າເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ການພິພາກສາຈະຕ້ອງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະຖ້າມັນເລີ່ມຕົ້ນກ່ອນທີ່ພວກເຮົາ, ບັ້ນປາຍຂອງບັນດາຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະເຈົ້າຈະເປັນຢ່າງໃດ? 1 ເປໂຕ 4:17

“ແຕ່ວ່າ ຄຣິສຕຽນໃນຊົ່ວຄົນລຸ້ນກ່ອນໆໄດ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ ໂດຍເຂົ້າໃຈວ່າ ໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາກຳລັງຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕຕາມພຣະຄຳພີ; ແລະໃນເວລານີ້ ກໍຍັງມີຄຣິສຕຽນແທ້ຢູ່ໃນທຸກໆຄຣິດຕະຈັກ ໂດຍບໍ່ຍົກເວັ້ນແມ່ນແຕ່ຄຣິດຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ ຜູ້ທີ່ເຊື່ອຢ່າງສັດຊື່ວ່າ ວັນອາທິດແມ່ນວັນຊະບາໂຕທີ່ພຣະເຈົ້າກຳນົດໄວ້. ພຣະເຈົ້າຊົງຮັບເອົາຄວາມຈິງໃຈໃນເຈດຕະນາຂອງພວກເຂົາ ແລະຄວາມຊື່ສັດທ່ຽງທຳຂອງພວກເຂົາຕໍ່ພຣະອົງ. ແຕ່ເມື່ອການຖືຮັກສາວັນອາທິດຖືກບັງຄັບໃຊ້ໂດຍກົດໝາຍ ແລະໂລກໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງກ່ຽວກັບພັນທະໃນການຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວ, ເມື່ອນັ້ນຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ລ່ວງລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອເຊື່ອຟັງຂໍ້ກຳນົດອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງບໍ່ມີສິດອຳນາດສູງໄປກວ່າສິດອຳນາດຂອງໂຣມ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະໃຫ້ກຽດແກ່ລະບົບສັນຕະປາປາເໜືອພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ນັ້ນກຳລັງຖວາຍຄວາມຄາລະວະແກ່ໂຣມ ແລະແກ່ອຳນາດທີ່ບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາສະຖາບັນທີ່ໂຣມໄດ້ກຳນົດໄວ້. ຜູ້ນັ້ນກຳລັງນະມັດສະການສັດຮ້າຍ ແລະຮູບຂອງມັນ. ເມື່ອໃດມະນຸດປະຕິເສດສະຖາບັນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະກາດວ່າເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງສິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ ແລະກັບໃຫ້ກຽດແກ່ສິ່ງທີ່ໂຣມໄດ້ເລືອກໄວ້ແທນໃນຖານະເປັນເຄรື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດສູງສຸດຂອງນາງ ພວກເຂົາກໍຈະຍອມຮັບໝາຍສຳຄັນແຫ່ງຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ໂຣມ—‘ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.’ ແລະຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນຈົນກວ່າປະເດັນນີ້ຈະຖືກວາງໄວ້ຢ່າງແຈ້ງແຈ່ງຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນ ແລະພວກເຂົາຖືກນຳໃຫ້ເລືອກລະຫວ່າງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບບັນຍັດຂອງມະນຸດ ຈຶ່ງຈະເປັນເວລານັ້ນ ຜູ້ທີ່ຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່ໃນການລ່ວງລະເມີດ ຈະໄດ້ຮັບ ‘ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.’” The Great Controversy, 449.

ແລະໃນວັນນັ້ນ ຈະມີຮາກໜໍ່ຂອງເຢຊາຍ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຢືນເປັນທຸງໝາຍແກ່ບັນດາຊົນຊາດ; ພວກຄົນຕ່າງຊາດຈະສະແຫວງຫາພຣະອົງ: ແລະທີ່ພັກຂອງພຣະອົງຈະມີລັດສະໝີ. ແລະຢູ່ໃນວັນນັ້ນເຫດການຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອກູ້ເອົາຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງຍັງຫຼົງເຫຼືອຢູ່ ຈາກອັດຊີເຣຍ, ແລະຈາກເອຢິບ, ແລະຈາກປັດໂຣດ, ແລະຈາກຄູດ, ແລະຈາກເອລາມ, ແລະຈາກຊີນາ, ແລະຈາກຮາມາດ, ແລະຈາກເກາະທັງຫຼາຍໃນທະເລ. ແລະພຣະອົງຈະຍົກຕັ້ງທຸງໝາຍໜຶ່ງຂຶ້ນສໍາລັບບັນດາປະຊາຊາດ, ແລະຈະຮວບຮວມບັນດາຜູ້ຖືກຂັບໄລ່ຂອງອິດສະຣາເອນ, ແລະຈະເກັບຮວບຮວມບັນດາຜູ້ກະຈັດກະຈາຍຂອງຢູດາ ຈາກສີ່ມຸມໂລກ. ເອຊາຢາ 11:10–12.

“ພຣະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຄືການເຮັດໃຫ້ໂລກຮູ້ສຶກຜິດເລື່ອງບາບ, ເລື່ອງຄວາມຊອບທຳ ແລະ ເລື່ອງການພິພາກສາ. ໂລກຈະຖືກເຕືອນໄດ້ກໍແຕ່ໂດຍການເຫັນບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອຄວາມຈິງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງ, ດຳເນີນຊີວິດຕາມຫຼັກການອັນສູງສົ່ງແລະບໍລິສຸດ, ສະແດງຢ່າງສູງສົ່ງແລະແນ່ຊັດ ເສັ້ນແຫ່ງການແບ່ງແຍກລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບຜູ້ທີ່ຢຽບຍ່ຳພຣະບັນຍັດເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ໃຕ້ຕີນ. ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍພຣະວິນຍານ ຊີ້ບອກໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບຜູ້ທີ່ຖືຮັກສາວັນພັກອັນປອມ. ເມື່ອການທົດສອບມາເຖິງ, ຈະຖືກສະແດງຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນແມ່ນຫຍັງ. ມັນຄືການຖືຮັກສາວັນອາທິດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ພາຍຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນຄວາມຈິງແລ້ວ ຍັງຄົງຖືວັນນີ້ວ່າເປັນວັນບໍລິສຸດ ກໍຍ່ອມແບກຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມະນຸດແຫ່ງບາບ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຄິດປ່ຽນແປງກຳນົດເວລາ ແລະ ພຣະບັນຍັດ.” Bible Training School, December 1, 1903.

“ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະບໍ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປອີກດົນ. ບັດນີ້ ພຣະເຈົ້າກຳລັງຖອນພຣະຫັດທີ່ຍັບຍັ້ງໄວ້ຂອງພຣະອົງອອກຈາກໂລກ. ເປັນເວລາຍາວນານແລ້ວທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ຊາຍແລະຍິງທັງຫລາຍຜ່ານທາງການຊົງນຳຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈຕໍ່ການຊົງເອີ້ນນັ້ນ. ບັດນີ້ ພຣະອົງກຳລັງກ່າວກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະກັບໂລກ ໂດຍຜ່ານການພິພາກສາຂອງພຣະອົງ. ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາເຫລົ່ານີ້ເປັນເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາສຳລັບຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ທັນມີໂອກາດຮຽນຮູ້ວ່າອັນໃດເປັນຄວາມຈິງ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະທອດພຣະເນດເບິ່ງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມອ່ອນໂຍນ. ພຣະທັຍແຫ່ງພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງຖືກປຸກໃຫ້ໄຫວອ່ອນ; ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຍັງຄົງຢຽດອອກເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ລອດ. ຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍຈະຖືກຮັບເຂົ້າໃນຝູງແຫ່ງຄວາມປອດໄພ ຜູ້ຊຶ່ງໃນວັນສຸດທ້າຍເຫລົ່ານີ້ຈະໄດ້ຍິນຄວາມຈິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ.” Review and Herald, November 22, 1906.

ແລະເຮົາຍັງມີແກະອື່ນອີກ ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນຂອງຄອກນີ້; ເຮົາຈະຕ້ອງນຳພວກມັນມາດ້ວຍ, ແລະພວກມັນຈະຟັງສຽງຂອງເຮົາ; ແລະຈະມີຄອກດຽວ ແລະຜູ້ລ້ຽງດຽວ. ໂຢຮັນ 10:16.

“ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງເລີ່ມພຣະລາຊກິດສາທາລະນະຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກການລົບຫລູ່ອັນເປັນການລ່ວງເກີນສິ່ງບໍລິສຸດ. ໃນບັນດາການກະທຳສຸດທ້າຍແຫ່ງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ ມີການຊຳລະພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງທີສອງ. ສະນັ້ນ ໃນພຣະກິດສຸດທ້າຍເພື່ອການເຕືອນໂລກ ຈຶ່ງມີການເອີ້ນສອງປະການອັນແຍກຈາກກັນທີ່ໄດ້ຖືກສົ່ງໄປຫາບັນດາຄຣິສຕະຈັກ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງຄື, ‘ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ, ເພາະວ່ານາງໄດ້ໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງດື່ມເຫລົ້າແຫ່ງຄວາມພິໂລດອັນເນື່ອງມາຈາກການຫລິ້ນຊູ້ຂອງນາງ’ (ພຣະນິມິດ 14:8). ແລະໃນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ມີສຽງໜຶ່ງຖືກໄດ້ຍິນມາຈາກສະຫວັນກ່າວວ່າ, ‘ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ, ເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ, ແລະເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ຮັບພິບັດຂອງນາງ. ເພາະວ່າບາບທັງຫລາຍຂອງນາງໄດ້ກອງສູງເຖິງສະຫວັນແລ້ວ, ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມອະທຳຂອງນາງ’ (ພຣະນິມິດ 18:4, 5).” Selected Messages, ເຫຼັ້ມ 2, 118.

“ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າເລີຍ ຕາບໃດທີ່ນິໄສອຸປະນິໄສຂອງເຮົາຍັງມີຈຸດດ່າງຫຼືຮອຍດ່າງຢູ່ເທິງນັ້ນ. ໜ້າທີ່ນີ້ຖືກມອບໄວ້ໃຫ້ພວກເຮົາ ໃຫ້ແກ້ໄຂຂໍ້ບົກພ່ອງໃນນິໄສອຸປະນິໄສຂອງເຮົາ ໃຫ້ຊຳລະພຣະວິຫານແຫ່ງຈິດວິນຍານໃຫ້ສະອາດຈາກມົນທິນທຸກຢ່າງ. ແລ້ວຝົນປາຍລະດູຈະຕົກມາເທິງພວກເຮົາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຝົນຕົ້ນລະດູໄດ້ຕົກລົງເທິງພວກສາວົກໃນວັນເພນເຕຄອດ....”

“ພວກພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍ, ພວກທ່ານກໍາລັງເຮັດອັນໃດຢູ່ໃນພາລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການຕຽມພ້ອມ? ຜູ້ທີ່ກໍາລັງຮ່ວມຕົວກັບໂລກ ກໍາລັງຮັບແບບພິມຂອງໂລກ ແລະກໍາລັງຕຽມພ້ອມສໍາລັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄວ້ວາງໃຈໃນຕົນເອງ, ຜູ້ທີ່ກໍາລັງຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ແລະຊໍາລະຈິດວິນຍານຂອງຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍການເຊື່ອຟັງຄວາມຈິງ ຄົນເຫຼົ່ານີ້ກໍາລັງຮັບແບບພິມແຫ່ງສະຫວັນ ແລະກໍາລັງຕຽມພ້ອມສໍາລັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າເທິງໜ້າຜາກຂອງພວກເຂົາ. ເມື່ອຄໍາສັ່ງຖືກປະກາດອອກໄປ ແລະການປະທັບຕາໄດ້ຖືກປະທັບລົງ, ລັກສະນະນິໄສຂອງພວກເຂົາຈະຄົງຢູ່ບໍລິສຸດແລະໄຮ້ມົນທິນຕະຫຼອດນິລັນດອນ.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

ເຈັດສິບອາທິດໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເໜືອຊົນຊາດຂອງທ່ານ ແລະເໜືອນະຄອນບໍລິສຸດຂອງທ່ານ ເພື່ອຍຸດຕິການລະເມີດ, ເພື່ອໃຫ້ບາບສິ້ນສຸດລົງ, ເພື່ອກະທຳການລົບລ້າງບາບຊົ່ວ, ແລະເພື່ອນຳຄວາມຊອບທຳອັນເປັນນິດເຂົ້າມາ, ແລະເພື່ອປະທັບຕານິມິດແລະຄຳພະຍາກອນ, ແລະເພື່ອເຈີມຜູ້ບໍລິສຸດສູງສຸດ. ດານີເອນ 9:24.

“ແລ້ວທູດສະຫວັນໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ພຣະອົງຈະຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ [ເຈັດປີ].’ ຕະຫຼອດເຈັດປີຫຼັງຈາກທີ່ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້ຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ຂ່າວປະເສີດຈະຕ້ອງຖືກປະກາດໂດຍສະເພາະແກ່ພວກຢິວ; ສາມປີເຄິ່ງໂດຍພຣະຄຣິດເອງ; ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນໂດຍອັກຄະສາວົກທັງຫຼາຍ. ‘ໃນທ່າມກາງອາທິດນັ້ນ ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ເຄື່ອງບູຊາແລະເຄື່ອງຖວາຍຢຸດເຊົາ.’ ດານີເອນ 9:27. ໃນລະດູບານໃໝ່ ຄ.ສ. 31, ພຣະຄຣິດຜູ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາອັນແທ້ຈິງໄດ້ຖືກຖວາຍເທິງຄານວາຣີ. ແລ້ວຜ້າມ່ານໃນພຣະວິຫານກໍໄດ້ຂາດອອກເປັນສອງສ່ວນ, ສະແດງວ່າຄວາມສັກສິດແລະຄວາມໝາຍສຳຄັນຂອງພິທີການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໄດ້ໝົດໄປແລ້ວ. ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວທີ່ເຄື່ອງບູຊາແລະເຄື່ອງຖວາຍຝ່າຍໂລກຈະຕ້ອງຢຸດເຊົາ.”

“ໜຶ່ງອາທິດ—ເຈັດປີ—ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນ ຄ.ສ. 34. ແລ້ວໂດຍການເອົາຫີນຂວ້າງສະເຕຟາໂນ ພວກຢິວໄດ້ປະທັບຕາການປະຕິເສດຂ່າວປະເສີດຂອງພວກເຂົາຢ່າງສຸດທ້າຍ; ພວກສາວົກທີ່ຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປເນື່ອງຈາກການຂົ່ມເຫັງ ‘ໄດ້ໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງ ປະກາດພຣະຄຳ’ (ກິດຈະການ 8:4); ແລະໄມ່ດົນຫຼັງຈາກນັ້ນ ຊາອູນ ຜູ້ຂົ່ມເຫັງ ໄດ້ກັບໃຈໃໝ່ ແລະໄດ້ກາຍເປັນໂປໂລ ອັກຄະສາວົກແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ.” The Desire of Ages, 233.

“ເນື່ອງຈາກວ່າລະບົບພິທີກຳທັງສິ້ນເປັນສັນຍະລັກຊີ້ໄປຫາພຣະຄຣິດ, ມັນຈຶ່ງບໍ່ມີຄຸນຄ່າແຕ່ຢ່າງໃດນອກຈາກໃນພຣະອົງ. ເມື່ອພວກຢິວໄດ້ປະທັບຕາການປະຕິເສດພຣະຄຣິດຂອງຕົນໂດຍການມອບພຣະອົງໃຫ້ຖືກປະຫານຊີວິດ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ປະຕິເສດທຸກສິ່ງທີ່ໃຫ້ຄວາມໝາຍແກ່ພຣະວິຫານແລະພິທີການຮັບໃຊ້ຂອງມັນ. ຄວາມສັກສິດຂອງມັນໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ. ມັນຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອການທຳລາຍ. ນັບຈາກມື້ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ເຄື່ອງບູຊາແລະການປະກອບພິທີທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບມັນກໍໄຮ້ຄວາມໝາຍ. ເໝືອນດັ່ງຂອງຖວາຍຂອງກາອິນ, ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ສະແດງຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ. ໃນການປະຫານພຣະຄຣິດໃຫ້ເຖິງຄວາມຕາຍ, ພວກຢິວໂດຍແທ້ຈິງແລ້ວໄດ້ທຳລາຍພຣະວິຫານຂອງຕົນເອງ. ເມື່ອພຣະຄຣິດຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ມ່ານຊັ້ນໃນຂອງພຣະວິຫານໄດ້ຖືກສີກອອກເປັນສອງສ່ວນຈາກເທິງລົງລຸ່ມ, ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນວ່າເຄື່ອງບູຊາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂັ້ນສຸດທ້າຍໄດ້ຖືກຖວາຍແລ້ວ, ແລະວ່າລະບົບແຫ່ງເຄື່ອງບູຊາຈະສິ້ນສຸດລົງຕະຫຼອດໄປ.” The Desire of Ages, 165.

ຊາວຄາທອລິກໂຣມັນຍອມຮັບວ່າ ການປ່ຽນແປງວັນຊະບາໂຕນັ້ນໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍຄຣິດຈັກຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຍົກການປ່ຽນແປງນີ້ເອງຂຶ້ນເປັນຫຼັກຖານແຫ່ງອຳນາດສູງສຸດຂອງຄຣິດຈັກ. ພວກເຂົາປະກາດວ່າ ໂດຍການຖືຮັກສາວັນທຳອິດຂອງອາທິດເປັນວັນຊະບາໂຕ, ພວກໂປຣແຕສຕັງກຳລັງຍອມຮັບອຳນາດຂອງນາງໃນການບັນຍັດເລື່ອງທີ່ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄຣິດຈັກໂຣມັນບໍ່ເຄີຍລະຖິ້ມການອ້າງສິດຂອງນາງວ່າບໍ່ອາດຜິດພາດໄດ້; ແລະເມື່ອໂລກແລະຄຣິດຈັກໂປຣແຕສຕັງຍອມຮັບວັນຊະບາໂຕອັນປອມປົນຊຶ່ງນາງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາປະຕິເສດວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະເຢໂຮວາ, ພວກເຂົາກໍຍອມຮັບການອ້າງສິດນີ້ໂດຍພາກປະຕິບັດ. ພວກເຂົາອາດອ້າງເຖິງອຳນາດເພື່ອການປ່ຽນແປງນີ້, ແຕ່ຄວາມຜິດພາດໃນເຫດຜົນຂອງພວກເຂົາກໍສາມາດມອງເຫັນໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ. ພວກຄາທອລິກນັ້ນສະຫຼາດພໍທີ່ຈະເຫັນວ່າ ພວກໂປຣແຕສຕັງກຳລັງຫຼອກລວງຕົນເອງ ໂດຍເຕັມໃຈປິດຕາຂອງຕົນຕໍ່ຂໍ້ເທັດຈິງໃນກໍລະນີນີ້. ເມື່ອສະຖາບັນວັນອາທິດໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມຫຼາຍຂຶ້ນ, ນາງກໍຊື່ນຊົມຍິນດີ ໂດຍຮູ້ສຶກໝັ້ນໃຈວ່າ ໃນທີ່ສຸດມັນຈະນຳໂລກໂປຣແຕສຕັງທັງໝົດເຂົ້າມາຢູ່ໃຕ້ທຸງຂອງໂຣມ.

“ການປ່ຽນແປງວັນຊະບາໂຕເປັນເຄື່ອງໝາຍ ຫຼື ຕາລາງປະທັບ ແຫ່ງອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນ. ບັນດາຜູ້ທີ່, ເມື່ອເຂົ້າໃຈຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ແລ້ວ, ເລືອກຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕອັນປອມແທນວັນຊະບາໂຕອັນແທ້, ດ້ວຍການນັ້ນເຂົາກໍກຳລັງຖວາຍການຄາລະວະແກ່ອຳນາດນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນອຳນາດດຽວທີ່ໄດ້ບັນຊາໃຫ້ຖືຮັກສາວັນນັ້ນ. ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍຄືວັນຊະບາໂຕແບບສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງໂລກໄດ້ຍອມຮັບເອົາແທນວັນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້.”

“ແຕ່ເວລາທີ່ຈະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຕາມທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນ ຍັງບໍ່ທັນມາ. ເວລາແຫ່ງການທົດສອບຍັງບໍ່ທັນມາ. ມີຄຣິສຕຽນແທ້ຢູ່ໃນທຸກຄຣິດຈັກ ຮວມທັງໃນສັງຄົມໂຣມັນຄາທອລິກດ້ວຍ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຖືກພິພາກສາລົງໂທດ ຈົນກວ່າເຂົາຈະໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງ ແລະໄດ້ເຫັນພັນທະອັນຈຳເປັນຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່. ແຕ່ເມື່ອຄຳສັ່ງຈະຖືກປະກາດອອກໄປ ເພື່ອບັງຄັບໃຊ້ວັນຊະບາໂຕປອມ, ແລະເມື່ອສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະເຕືອນມະນຸດທັງຫຼາຍໃຫ້ລະວັງການນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ ເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງຂອງປອມແລະຂອງແທ້ຈະຖືກຂີດໄວ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດ. ເມື່ອນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່ໃນການລະເມີດຈະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກ ຫຼືທີ່ມືຂອງຕົນ.”

“ພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ຍຸກເວລານີ້ຢ່າງຮວດເລັວ. ເມື່ອບັນດາຄຣິສຕະຈັກໂປຣເຕສຕັງຈະຮ່ວມມືກັບອຳນາດຝ່າຍໂລກເພື່ອຄ້ຳຈູນສາສະໜາອັນເປັນເທັດ ເພາະການຕໍ່ຕ້ານສາສະໜານັ້ນ ບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາໄດ້ອົດທົນຕໍ່ການຂົ່ມເຫັງອັນຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ ໃນເວລານັ້ນ ວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາຈະຖືກບັງຄັບໃຊ້ໂດຍອຳນາດຮ່ວມກັນຂອງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ. ຈະມີການຫັນເຫອອກຈາກຄວາມເຊື່ອໃນລະດັບຊາດ ຊຶ່ງຈະສິ້ນສຸດລົງພຽງແຕ່ໃນຄວາມພິນາດຂອງຊາດເທົ່ານັ້ນ.” Bible Training School, February 2, 1913.