ພຣະຄຳພີດານີເອນ - ເລກໜຶ່ງຮ້ອຍເຈັດ

ໃນປີ 1844, ພວກໂປຣແຕສແຕນໃນສະຫະລັດໄດ້ຖອນຕົວອອກຈາກຂະບວນການມິນເລີ ແລະໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງທາງຄຳພະຍາກອນຂອງຕົນໃນຖານະເປັນບຸດສາວຂອງບາບີໂລນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍເຢໂຣໂບອາມເມື່ອລາວສະຖາປະນາລະບົບການນະມັດສະການປອມຂຶ້ນ ໃນເວລາທີ່ສິບເຜົ່າທາງເໜືອຂອງລາວແຍກອອກຈາກອານາຈັກທາງໃຕ້ຄື ຢູດາ. ລູກງົວຄຳສອງໂຕຂອງເຢໂຣໂບອາມ, ໂຕໜຶ່ງຢູ່ໃນເມືອງເບັດເອນ (ຫມາຍຄວາມວ່າ “ພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ”/ຄຣິດຈັກ), ແລະອີກໂຕໜຶ່ງຢູ່ໃນດານ (ຫມາຍຄວາມວ່າ ການພິພາກສາ/ລັດ) ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງຂອງລະບົບປອມແຫ່ງຄຣິດຈັກແລະລັດ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດ. ອົງປະກອບທັງໝົດຂອງລະບົບປອມແຫ່ງຄຣິດຈັກແລະລັດຂອງເຢໂຣໂບອາມ ຖືກວາງແບບຕາມໂຄງສ້າງດຽວກັນທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງອອກໄວ້ໃນການກະບົດຂອງອາໂຣນ. ດັ່ງນັ້ນ ລະບົບການນະມັດສະການປອມຂອງເຢໂຣໂບອາມ ຈຶ່ງເປັນຮູບຈຳລອງຂອງລະບົບການນະມັດສະການປອມຂອງອາໂຣນ.

ລະບົບປອມແປງຂອງເຢໂຣໂບອາມເປັນຕົວແທນຂອງລະບົບການນະມັດສະການທີ່ຝ່າຍໂປຣແຕສແຕນໄດ້ຄ້ຳຊູ ເມື່ອມັນໄດ້ແຍກຕົວອອກຈາກຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະໄດ້ກາຍເປັນລູກສາວ ຫຼື ຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍໂຣມັນແຫ່ງລະບົບສັນຕະປາປາ. ໃນຂະນະທີ່ມີການສະຖາປະນາລະບົບປອມແປງຂອງເຢໂຣໂບອາມນັ້ນເອງ ຜູ້ພະຍາກອນຄົນໜຶ່ງຈາກຢູດາໄດ້ເຜີຍໜ້າປະເຊີນກັບແທ່ນບູຊາຂອງເຂົາ ແລະລະບົບການນະມັດສະການປອມນັ້ນ. ໃນປີ 1844 ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຢ່າງແທ້ຈິງຂອງບົດບາດຂອງໂປຣແຕສແຕນທີ່ຫຼົງຖອຍ ໃນການສະຖາປະນາລະບົບການນະມັດສະການອັນຖືກພັນລະນາວ່າເປັນລູກສາວຂອງໂຣມ ພວກມິນເລີໄລຕ໌ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດແຫ່ງພະວິຫານສະຫວັນໂດຍຄວາມເຊື່ອ ແລະໄດ້ຮັບຮູ້ວັນຊະບາໂຕ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການຕຳໜິຕາມຄຳພະຍາກອນຕໍ່ບັນດາລູກສາວຂອງໂຣມ ຜູ້ທີ່ເລືອກຈະສືບຕໍ່ຖືຮັກສາເຄรື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງໂຣມ—ການນະມັດສະການໃນວັນອາທິດ.

ຜູ້ພະຍາກອນແຫ່ງຢູດາ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຜີຍໜ້າປະເຊີນກັບເຢໂຣໂບອາມ ໃນທີ່ນັ້ນແລະໃນຂະນະນັ້ນ ໄດ້ປະກາດຄຳພະຍາກອນຂຶ້ນ.

ຄໍາພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ຮວມເຖິງການກ່າວຄໍາວ່າ “ແທ່ນບູຊາ” ຊ້ໍາສອງເທື່ອ. ການຊ້ໍາຂອງຄໍາຫຼືວະລີໃນຄໍາພະຍາກອນເປັນຕົວແທນຂອງສັນຍາລັກແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກປີ 1844 ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສອງມາເຖິງ ແລະ ໂປຣແຕສຕັນໄດ້ຕົກລົງ, ກາຍເປັນບຸດສາວຂອງບາບີໂລນ. ໃນເວລາດຽວກັນ ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ສະໜອງໝາຍສໍາຄັນອັນໜຶ່ງ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກມິນເລີໄຣດ໌ໃນປີ 1844 ໄດ້ຮັບຮູ້ໝາຍສໍາຄັນຂອງວັນຊະບາໂຕ. ດັ່ງທີ່ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ຂົ່ມຂູ່ຜູ້ພະຍາກອນໃນຂໍ້ພຣະຄໍາຕໍ່ໄປ, ມືຂອງລາວໄດ້ເປັນອໍາມະພາດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງອ້າງເຖິງເຄື່ອງໝາຍຂອງບາບີໂລນທີ່ຖືກບັງຄັບໃຫ້ຮັບໄວ້ບໍ່ວ່າຈະທີ່ໜ້າຜາກຫຼືທີ່ມື, ແລະເມື່ອໄດ້ຮັບນັ້ນໃນທາງຈິດວິນຍານແລ້ວ ກໍທໍາໃຫ້ຄົນໜຶ່ງພິການໄປຕະຫຼອດນິລັນດອນ.

ເພື່ອຈຸດປະສົງຂອງການສຶກສານີ້, ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຄຳທຳນາຍທີ່ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ປະກາດໄວ້ ໂດຍຊີ້ບອກວ່າ “ຈະມີເດັກຄົນໜຶ່ງເກີດແກ່ພົງພັນຂອງດາວິດ, ມີຊື່ວ່າ ໂຢຊີຢາ; ແລະເທິງເຈົ້ານັ້ນ ລາວຈະຖວາຍພວກປະໂຣຫິດແຫ່ງບັນດາບ່ອນສູງຜູ້ທີ່ເຜົາເຄື່ອງຫອມເທິງເຈົ້າ, ແລະກະດູກຂອງມະນຸດຈະຖືກເຜົາເທິງເຈົ້າ.” ໂຢຊີຢາໝາຍເຖິງ “ຮາກຖານຂອງພຣະເຈົ້າ”, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງຮາກຖານຕ່າງໆ ຂອງ Adventism ທີ່ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໂດຍການສະຖາປະນາລະບົບການນະມັດສະການອັນເທັດຂອງເຢໂຣໂບອາມ. ເທິງລະບົບການນະມັດສະການອັນເທັດທີ່ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ສະຖາປະນານັ້ນ, ໂຢຊີຢາຈະລົງໂທດພວກປະໂຣຫິດຜູ້ນຳໜ້າໃນການນະມັດສະການອັນປອມແປງ.

ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ຝ່າຝືນພຣະບັນຊາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ທີ່ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ລາວກັບຄືນໄປທາງເດີມທີ່ລາວໄດ້ມາ ໃນເວລາໄປຍັງພິທີສະຖາປະນາຂອງເຢໂຣໂບອາມ, ແລະທີ່ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ກິນຫຼືດື່ມໃນເບັດເອນ. ເມື່ອລາວໄດ້ກິນອາຫານຂອງຜູ້ພະຍາກອນມຸສາໃນເບັດເອນ ລາວຈຶ່ງຖືກສະແດງອອກເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຄວາມຕາຍ ທີ່ຈະຖືກນຳມາເຖິງເຫຼົ່າຜູ້ທີ່ຫຼັງຈາກ 1844 ຈະເລືອກກັບໄປແລະກິນຄຳສອນ ແລະລະບຽບວິທີການພະຍາກອນອັນມຸສາຂອງພຣົດເຕສະແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍ, ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໂດຍການກະບົດໃນປີ 1863. ຕຽງມໍລະນາຂອງຜູ້ທີ່ກະບົດໃນປີ 1863 ຈະເປັນຕຽງມໍລະນາດຽວກັນກັບຂອງຜູ້ພະຍາກອນມຸສາໃນເບັດເອນ. ຕຽງມໍລະນາຂອງພຣົດເຕສະແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍ ແມ່ນປະຫວັດສາດຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງ 1844, ເມື່ອພວກເຂົາ; ຊົນຊາດທີ່ເຄີຍຖືກຊົງເລືອກຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຖືກຜ່ານໄປ ແລະກາຍເປັນບັນດາທິດາຂອງໂຣມ. ຕຽງມໍລະນາຂອງແອັດເວັນຕິດແຫ່ງເລົາດີເຊຍ ຈະຢູ່ລະຫວ່າງວັນທີທີ່ທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດອຳນາດໄດ້ລົງມາ ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ດັ່ງທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນໃນ 1840, ແລະຊົ່ວໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ການປະທັບຕາຂອງຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະທູດສະຫວັນໄດ້ເລີ່ມເຄື່ອນຜ່ານເຢຣູຊາເລັມ ໂດຍປະທັບເຄື່ອງໝາຍໄວ້ເທິງໜ້າຜາກຂອງຜູ້ທີ່ຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້ເພາະບັນດາສິ່ງນ່າກຽດຊັງທີ່ຖືກກະທຳຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ (ສະຫະລັດອາເມລິກາ), ແລະໃນຄຣິດຕະຈັກ (Laodicean Adventism). ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ບາບຂອງບັນພະບຸລຸດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສີ່ສິ່ງນ່າກຽດຊັງໃນ Ezekiel, ໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຈິງແຫ່ງການທົດສອບທີ່ມີຢູ່ໃນຂະບວນການປະທັບຕາທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ.

ການທົດສອບໃນປີ 1863 ໄດ້ກ່ຽວພັນກັບຮາກຖານຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະບັນຍັດເລວີຕິກົດ ບົດ 26 ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະຕິເສດໃນປີ 1863. ການທົດສອບນັ້ນເກີ່ຍວຂ້ອງກັບຄວາມເຕັມໃຈ ຫຼື ຄວາມບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະກັບຄືນໄປຫາທາງເກົ່າແກ່ຂອງເຢເຣມີຢາ ເພື່ອຈະໄດ້ພົບການພັກສະຫງົບແຫ່ງຝົນປາຍ. ການທົດສອບໃນປີ 1888 ຄື ຂ່າວສານສຳລັບຄຣິດຈັກລາໂອດີເຊຍ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳມາໂດຍຜູ້ເຖົ້າ Jones ແລະ Waggoner ຊຶ່ງກໍແມ່ນຂ່າວສານເລື່ອງການຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ.

ໃນປີ 1856 ຂ່າວສານເຖິງ Laodicea ໄດ້ມາເຖິງການເຄື່ອນໄຫວຂອງພວກ Millerites ເປັນຄັ້ງທໍາອິດ, ແລະມັນໄດ້ມາພ້ອມກັບແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຂອງ “ເຈັດເວລາ”, ແຕ່ທັງປະສົບການທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຢາຮັກສາໃນຂ່າວສານເຖິງ Laodicea, ແລະທັງຂ່າວສານແຫ່ງປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນ ໄດ້ຖືກປະຕິເສດໃນປີ 1863. ປະສົບການນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມິດ (mareh) ແຫ່ງ “ການປາກົດ”, ແລະນິມິດ (chazon) ແຫ່ງ “ປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນ” ຊຶ່ງທັງສອງຢ່າງນັ້ນໄດ້ຖືກປະຕິເສດ. ນິມິດທັງສອງນັ້ນໄດ້ພົບການສໍາເລັດຂອງມັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະສິບເກົ້າປີຕໍ່ມາມັນທັງສອງກໍໄດ້ຖືກປະຕິເສດ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງລະບຸຈຸດຈົບໄວ້ຄຽງຄູ່ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ບົດທົດສອບແຫ່ງການກະບົດຂອງປີ 1863 ແລະ 1888 ໄດ້ກາຍມາເປັນຄວາມຈິງທີ່ໃຊ້ທົດສອບອີກຄັ້ງ, ເພາະວ່າທັງສອງສິ່ງນັ້ນລ້ວນແຕ່ເຊື່ອມໂຍງກັບວິຖີເກົ່າແກ່ຂອງ Jeremiah. ໃນວັນທີນັ້ນ ຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູໄດ້ມາເຖິງ, ແລະບົດທົດສອບຂອງປີ 1919 ກໍໄດ້ມາເຖິງເຊັ່ນກັນ, ເພາະວ່າໃນປີ 1919 ພຣະກິດຕິຄຸນຈອມປອມຂອງພຣະຄຣິດຜູ້ປາດຈາກຄວາມສຳຄັນທາງຄຳພະຍາກອນໃດໆ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີອອກມາເປັນຂ່າວສານ “ສັນຕິພາບແລະຄວາມປອດໄພ” ອັນຈອມປອມ. ເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດອຳນາດໃນ Revelation ບົດທີສິບແປດ ໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຂໍ້ 1 ຫາ 3 ກໍໄດ້ສຳເລັດ, ແລະຂໍ້ 1 ຫາ 3 ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງ “ສຽງທຳອິດ”.

ເມື່ອການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນໃນ Revelation ບົດ 18 ເກີດຂຶ້ນ, ຝົນປາຍລະດູໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໂປຍລົງ, ແລະ “ການໂຕ້ວາທີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ” ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນ Habakkuk ບົດ 2 ກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ການໂຕ້ວາທີນັ້ນເປັນເລື່ອງວິທີການສອງຢ່າງໃນການເຂົ້າໃຈຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ແລະຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູທີ່ເປັນເທັດຢ່າງໜຶ່ງ ແລະທີ່ເປັນຄວາມຈິງອີກຢ່າງໜຶ່ງ. ການໂຕ້ວາທີນັ້ນສິ້ນສຸດລົງເມື່ອ “ສຽງທີສອງ” ໃນ Revelation ບົດ 18 ມາເຖິງ ແລະຊີ້ບອກຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາໃນພາກປະຕິບັດຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່, ແລະຮ້ອງເອີ້ນຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ. ການມາເຖິງຂອງສຽງທີສອງເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການສິ້ນສຸດຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງການປະທັບຕາໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສິ່ງນ່າກຽດຊັງປະການທີສີ່, ແລະສິ່ງນັ້ນກໍເປັນຕົວແທນຕໍ່ໄປອີກຂອງຄົນຮຸ່ນທີສີ່ ແລະເປັນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງ Laodicean Adventism ທີ່ກົ້ມລົງນະມັດສະການດວງອາທິດ ໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້.

ຕຽງມໍລະນະຂອງພຣະໂປຣແຕສແຕນທີ່ຫັນຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອ, ລະຫວ່າງການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນແລະປະຕູທີ່ຖືກປິດໃນປີ 1844, ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຕຽງມໍລະນະແຫ່ງອັດເວັນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ ລະຫວ່າງການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນແລະປະຕູທີ່ຖືກປິດຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້. ສາດສະດາຈາກຢູດາໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ໃນອຸບມຸງດຽວກັນກັບສາດສະດາຜູ້ຕົວະຈາກເບັດເອນ, ແລະເມື່ອກະສັດໂຢຊີຢາໄດ້ເລີ່ມການປະຕິຮູບຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າອຸບມຸງນັ້ນເອງ. ການປະຕິຮູບຂອງກະສັດໂຢຊີຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງນາມຂອງພຣະອົງເປັນຕົວແທນຂອງ “ຮາກຖານຂອງພຣະເຈົ້າ”, ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລີ່ມນຳພາປະຊາຊົນໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງກັບໄປສູ່ຮາກຖານໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ການປະຕິຮູບຂອງພຣະອົງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນແລ້ວເມື່ອວຽກງານແຫ່ງການຟື້ນຟູພຣະວິຫານໄດ້ຖືກຮັບຂຶ້ນມາ.

ການພະຍາກອນວ່າຈະມີເດັກນ້ອຍຜູ້ໜຶ່ງເກີດມາໂດຍມີຊື່ວ່າ Josiah ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດໄດ້ລົງມາ ແລະນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນວາລະສຸດທ້າຍໃຫ້ກັບໄປສູ່ບັນດາທາງເດີມ. ການລົງມານັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ກ່ອນໂດຍການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນອົງດຽວກັນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ການລົງມາທັງສອງຄັ້ງໄດ້ໝາຍເຖິງການສຳເລັດຜົນຂອງຄຳພະຍາກອນປະການໜຶ່ງກ່ຽວກັບ Islam. ບຸກຄົນທາງປະຫວັດສາດຜູ້ທີ່ຊື່ຂອງເຂົາຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບການຊີ້ລະບຸລ່ວງໜ້າ ແລະການຕີພິມການພະຍາກອນລ່ວງໜ້າເຖິງການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນເວລາກ່ຽວກັບ Islam ທີ່ພົບໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ຂໍ້ 15 ນັ້ນ ຄື Josiah.

ໃນການສະເດັດລົງມາທັງສອງຄັ້ງຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ ບົດ 10 ຫຼື 18, ຊື່ “Josiah” ຖືກກຳນົດໄວ້. Josiah Litch ໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານເກື່ອນກັບອິດສະລາມ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ແລະໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຄຳພະຍາກອນເກື່ອນກັບການເກີດຂອງເດັກຜູ້ໜຶ່ງຊື່ Josiah, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະກາດໄວ້ໂດຍຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງໃນປະຫວັດຂອງ Jeroboam, ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນ Laodicean Adventism ເມື່ອທູດສະຫວັນໄດ້ນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນຍຸກສຸດທ້າຍກັບຄືນໄປສູ່ປະຫວັດພື້ນຖານ ບ່ອນທີ່ການເຜຊິນໜ້າລະຫວ່າງຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງກັບ Jeroboam ໄດ້ພົບກັບການສຳເລັດຂອງມັນ. ພະຍານຫຼັກຖານໃນພຣະຄຳພີໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການທຳນາຍກ່ຽວກັບ Josiah ຜູ້ຈະມາ, ແລະເມື່ອປະຫວັດທີ່ຖືກເປັນແບບໂດຍຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງໄດ້ຖືກເຮັດຊ້ຳອີກໃນປີ 1844, ຄຳທຳນາຍຂອງລາວເກື່ອນກັບຊື່ນັ້ນກໍໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າມາໄວ້ໃນເນື້ອເລື່ອງຄຳພະຍາກອນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ນຳປະຊາຊົນແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງກັບຄືນໄປສູ່ທາງເກົ່າຂອງເຢເຣມີຢາ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສີ່ສິບຫົກປີທີ່ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານເພື່ອຈະສະເດັດມາຢ່າງກະທັນຫັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໂຢສີຢາໄດ້ຄົ້ນພົບຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊໃນຂະນະທີ່ທ່ານໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນພາລະກິດການສ້ອມແປງພຣະວິຫານ. ວຽກງານຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນຖືກອິຊາຢານຳສະເໜີເປັນວຽກງານແຫ່ງການຟື້ນຟູ.

ວຽກງານຂອງໂຢສີຢາໃນການສ້ອມແປງແລະຟື້ນຟູພຣະວິຫານ ແມ່ນວຽກງານທີ່ອິຊາຢາຊີ້ບອກວ່າຈະສຳເລັດໂດຍປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ເພາະບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫລາຍລ້ວນເວົ້າເຖິງວັນສຸດທ້າຍຫລາຍກວ່າວັນເວລາທີ່ພວກເຂົາດຳລົງຊີວິດຢູ່. ວຽກງານນັ້ນຍັງໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນໃນສະໄໝຂອງເອຊະຣາ.

ວຽກງານທີ່ເອຊະຣາໄດ້ດຳເນີນນັ້ນ ສຳເລັດລົງເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ, ແລະມັນເປັນຕົວແທນຂອງວຽກງານການຟື້ນຟູພຣະວິຫານທີ່ໂຢສີຢາກຳລັງກະທຳ, ຄືວຽກງານທີ່ເອຊາຢາໄດ້ລະບຸວ່າເປັນຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະມັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ໃນພຣະນິມິດ ໂຢຮັນກໍໄດ້ລະບຸວຽກງານນັ້ນເຊັ່ນກັນ.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງພວກ Millerites ຜູ້ທີ່ໄດ້ກິນຂ່າວສານທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງທູດສະຫວັນ ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ທົນທຸກຕໍ່ຄວາມຜິດຫວັງອັນຂົມຂື່ນຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ດ້ວຍ. ໃນຂະນະທີ່ຢືນຢູ່ທີ່ຄວາມຜິດຫວັງອັນຂົມຂື່ນຂອງປີ 1844 ນັ້ນ ໂຢຮັນໄດ້ຮັບຄໍາບອກວ່າ ລາວ ໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ຈະຕ້ອງທຳຊ້ຳປະສົບການທີ່ຖືກສະແດງໂດຍໄລຍະ 1840 ຫາ 1844 ອີກ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ໄປຂ້າງໜ້າເຖິງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ລາວໄດ້ຖືກບອກວ່າ “ເຈົ້າຈະຕ້ອງພະຍາກອນອີກຄັ້ງຕໍ່ໜ້າຊົນຊາດ ແລະ ປະຊາຊາດ ແລະ ພາສາ ແລະ ກະສັດຫຼາຍຄົນ,” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນວ່າໂລກທັງໝົດຈະສະຫວ່າງໄສວ່າງຂຶ້ນ ເມື່ອທູດສະຫວັນລົງມາໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18 ເມື່ອປະຫວັດສາດຂອງພຣະນິມິດບົດທີ 10 ຖືກທຳຊ້ຳອີກ—“line upon line.”

ໃນຄວາມກ່ຽວພັນກັບການຈຳແນກປະຫວັດສາດທີ່ຈະຖືກທຳຊ້ຳເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍພະຍາກອນອີກຄັ້ງ, ໂຢຮັນໄດ້ຮັບຄຳບອກໃຫ້ “ລຸກຂຶ້ນແລະວັດ” ພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ການ “ວັດ” ຂອງລາວໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈຳເພາະ, ເພາະລາວຖືກນຳໄປວາງໄວ້ໃນປີ 1844, ບ່ອນທີ່ທ້ອງຂອງລາວຂົມຂື່ນເນື່ອງຈາກຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ. ລາວໄດ້ຮັບຄຳບອກໃຫ້ວັດພຣະວິຫານ, ແຕ່ໃຫ້ລະເວັ້ນເດີ່ນຊັ້ນນອກ, ຊຶ່ງລາວໄດ້ຖືກແຈ້ງວ່າເປັນຕົວແທນເຖິງເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດ, ເມື່ອພວກເຂົາຈະຢຽບຍ່ຳເດີ່ນນັ້ນເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ໂຢຮັນຈະຕ້ອງເລີ່ມການວັດຂອງລາວໃນປີ 1798, ແລະລະເວັ້ນໄລຍະໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ໃນໄລຍະທີ່ພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານແລະເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານໄດ້ຖືກຢຽບຍ່ຳ. ລາວກຳລັງຢືນຢູ່ໃນຄວາມຜິດຫວັງແຫ່ງປີ 1844, ດັ່ງນັ້ນ ຈາກ 1798 ຫາ 1844 ຈຶ່ງເປັນສີ່ສິບຫົກປີ. ສີ່ສິບຫົກປີນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວິຫານ.

ເມື່ອໂຢຮັນ, ດັ່ງທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍຈະຕ້ອງພະຍາກອນອີກຄັ້ງ, ເຊັ່ນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳມາແລ້ວໃນຊ່ວງປີ 1840 ຫາ 1844, ພວກເຂົາຈະເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາທີ່ທູດສະຫວັນລົງມາ ໃນການສຳເລັດຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງກ່ຽວກັບອິດສະລາມ. ວຽກງານແຫ່ງການພະຍາກອນອີກຄັ້ງຂອງພວກເຂົາ ຈະຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີວຽກງານແຫ່ງການວັດພຣະວິຫານ, ແລະວຽກງານນັ້ນຈະເປັນຕົວແທນຂອງການສືບສວນ “ເສັ້ນທາງເກົ່າ”, ຊຶ່ງແມ່ນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ພຣະວິຫານ”, ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1798, ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນປີ 1844. ເມື່ອພວກເຂົາເລີ່ມວຽກງານແຫ່ງການສືບສວນເສັ້ນທາງເກົ່າຂອງເຢເຣມີຢາ, ຊຶ່ງແມ່ນ “ພຣະວິຫານສີ່ສິບຫົກປີ” ຂອງໂຢຮັນ, ຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊໄດ້ຖືກພົບເຫັນໃນກອງເສດຫັກພັງທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ທົ່ວພຣະວິຫານ, ແລະຄຳທຳນາຍເຖິງໂຢຊີຢາຜູ້ຈະມານັ້ນກໍໄດ້ສຳເລັດລົງ. ວຽກງານຂອງໂຢຊີຢາຍັງໄດ້ຖືກຊີ້ບອກອີກຄັ້ງໂດຍເອຊາຢາ:

ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍຈະຕ້ອງຟື້ນຟູ “ເສັ້ນທາງເພື່ອຢູ່ອາໄສ,” ຊຶ່ງກໍຄື “ເສັ້ນທາງເກົ່າ” ຂອງເຢເຣມີຢາ. ພວກເຂົາຈະຕ້ອງກໍ່ສ້າງບ່ອນຮ້າງເປົ່າເກົ່າແກ່ຂຶ້ນໃໝ່ ດັ່ງທີ່ຄົນງານໃນປະຫວັດຂອງໂຢຊີຢາ ແລະ ເອຊຣາກຳລັງກະທຳຢູ່. ພວກເຂົາຈະຕ້ອງນຳໃຊ້ວິທີການ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ,” ເພາະພວກເຂົາຈະບໍ່ພຽງແຕ່ “ຍົກຂຶ້ນ” ປະຫວັດຮາກຖານຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິສຶມ ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍພຣະວິຫານສີ່ສິບຫົກປີ, ແຕ່ໃນການກະທຳນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງ “ຍົກຂຶ້ນຮາກຖານຂອງຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນ.” ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ທຸກຂະບວນການປະຕິຮູບລ້ວນແທນໃຫ້ເຫັນວຽກງານຮາກຖານ, ແລະ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ຊີ້ບອກຮາກຖານໃນວັນສຸດທ້າຍຈາກ 1798 ຫາ 1844. ພວກເຂົາຈະຕ້ອງສ້ອມແປງ “ຮອຍແຕກ,” ແລະ ຮອຍແຕກນັ້ນແທນເຖິງການແຕກຮ້າວເບື້ອງຕົ້ນໃນພາຊະນະ ຫຼື ກຳແພງ ທີ່ເປີດທາງໃຫ້ໄພພິບັດຕໍ່ໆໄປ. “ຮອຍແຕກ” ທີ່ຈະຕ້ອງຖືກສ້ອມແປງນັ້ນ ຄືການກະບົດໃນປີ 1863.

ເມື່ອໂຢຊີຢາໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍໄດ້ກັບຄືນໄປສູ່ວິຖີເກົ່າແກ່ຂອງເຢເຣມີຢາ ແລະເລີ່ມຕົ້ນວັດແທກປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີໄຣດ໌. ພວກເຂົາໄດ້ຄົ້ນພົບ “ຮອຍແຕກ.” ພວກເຂົາໄດ້ລະບຸຄວາມຈິງແຫ່ງອັນມະນີຂອງຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກໍ່ສ້າງ “ບ່ອນຮ້າງເສົ້າເກົ່າແກ່.” ພວກເຂົາໄດ້ຄົ້ນພົບ “ເຈັດເທື່ອ,” ເໝືອນດັ່ງທີ່ໂຢຊີຢາໄດ້ຄົ້ນພົບ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຟື້ນຟູຄວາມຈິງຂອງພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດທີ 26, ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຍົກຕັ້ງຂຶ້ນ “ຄວາມຮ້າງເສົ້າໃນອະດີດ.” ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຟື້ນຟູຄວາມຮ້າງເສົ້າ “ຄັ້ງທຳອິດ” ແລະ “ຄັ້ງສຸດທ້າຍ” ຂອງພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດທີ 26 ແລ້ວ ພວກເຂົາກໍຮັບຮູ້ວ່າອັນໜຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798 ແລະອີກອັນໜຶ່ງໃນປີ 1844. ດັ່ງນັ້ນ ວຽກງານຂອງພວກເຂົາໃນການຍົກຕັ້ງຄວາມຮ້າງເສົ້າໃນອະດີດຂຶ້ນ ຈຶ່ງເປັນ “ໄມ້ເທົ້າ” ນັ້ນເອງທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ໂຢຮັນ ເພື່ອໃຫ້ທ່ານສາມາດວັດແທກພຣະວິຫານ.

ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກັບຄືນສູ່ບັນດາທາງເກົ່າແກ່ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ພົບຂ່າວສານຝົນລະດູທ້າຍ, ແລະຂ່າວສານຝົນລະດູທ້າຍນັ້ນກໍແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງອິດສະລາມຂອງວິບັດທີສາມ. ເມື່ອໃນທີ່ສຸດພວກເຂົາໄດ້ຄົ້ນພົບກະດານສັກສິດສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກຸກ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍແຜນພູມຜູ້ບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850, ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນວ່າຮາກຖານນັ້ນລວມເຖິງ “ວິບັດສາມປະການ” ໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ແປດ, ແລະວ່າວິບັດທີສອງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວໃນປະຫວັດຮາກຖານທີ່ພຣະວິຫານຂອງພວກມິນເລີຣາຍທ໌ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ຄວາມເຂົ້າໃຈເກື່ອນກົດແຫ່ງການນຳໃຊ້ຄຳພະຍາກອນແບບສາມຊັ້ນນັ້ນ ໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງໄວ້ກ່ອນແລ້ວໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ເພື່ອວ່າເມື່ອພວກເຂົາຫວນກັບຄືນສູ່ທາງເກົ່າແກ່ຂອງເຢເຣມີຢາ ພວກເຂົາຈະສາມາດຮັບຮູ້ “ການພັກຜ່ອນ ແລະ ຄວາມຊຸ່ມຊື່ນຟື້ນຟູ” ຊຶ່ງແມ່ນຂ່າວສານຝົນລະດູທ້າຍຂອງວິບັດທີສາມ ອັນຖືກລະບຸແລະສະຖາປະນາໄວ້ຄຽງຄູ່ກັບພະຍານສອງຄົນຂອງວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະ ທີສອງ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.