ເຄິ່ງທຳອິດຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີ່ເກົ້າ ລະບຸເຖິງແກທີຫ້າ ຊຶ່ງເປັນວິບັດປະການທຳອິດ, ແລະເຄິ່ງຫຼັງຂອງບົດນັ້ນລະບຸເຖິງແກທີຫົກ ຊຶ່ງເປັນວິບັດປະການທີສອງ. ແກທັງສອງນີ້ຖືກນຳສະເໜີຢ່າງເດັ່ນຊັດໃນແຜນພູມຜູ້ບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850. ເມື່ອຂໍ້ພຣະຄຳພີຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ 11 ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1989 ພ້ອມກັບການລົ້ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດ, ການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການປະຕິຮູບຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

ໃນບັນດາຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ໃນປີ 1989 ນັ້ນ ມີການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການປະຕິຮູບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຕ່າງໆໃນປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີ, ແລະວ່າການເຄື່ອນໄຫວເຫຼົ່ານັ້ນລ້ວນແຕ່ຂະໜານກັນ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງ, ແລະດັ່ງນັ້ນປະຫວັດສາດສັກສິດທຸກຕອນ, ລວມທັງການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການປະຕິຮູບອັນສັກສິດ, ລ້ວນສະແດງໃຫ້ເຫັນການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການປະຕິຮູບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນການເຄື່ອນໄຫວອັນຊົງລິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມເຊັ່ນກັນ. ເມື່ອຂະບວນການປະທັບຕາເລີ່ມຕົ້ນ, ການປະພົມຂອງຝົນລະດູປາຍກໍເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍເຊັ່ນກັນ. ການເປີດຜະເຜີຍການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການປະຕິຮູບໃນປີ 1989, ຕິດຕາມດ້ວຍການເປີດຜະເຜີຍຂໍ້ພຣະຄຳພີຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດໃນປີ 1992, ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດບັນຍາກາດແຫ່ງການຕໍ່ຕ້ານ ດັ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນສະເໝີເມື່ອຄວາມຈິງໃໝ່ແລະຄວາມຈິງສຳລັບປັດຈຸບັນຖືກເປີດຜະເຜີຍ.

ໃນການຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງຂອງຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍໃນ Daniel 11, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍຄວາມຈິງວ່າ ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມນອກຮີດ, ເມື່ອຖືກນຳມາປະກອບກັບປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມສັນຕະປາປາ, ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ເທິງພະຍານສອງປາກ, ໄດ້ບົ່ງຊີ້ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່. ກົດເກນແຫ່ງການນຳຄຳພະຍາກອນໄປໃຊ້ສາມຊັ້ນໄດ້ຖືກຮັບຮູ້, ແລະນັບແຕ່ນັ້ນມາກໍໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອປ້ອງກັນຕໍ່ຕ້ານຄວາມຫຼົງຜິດ ແລະເພື່ອບົ່ງຊີ້ພ້ອມທັງສະຖາປະນາຄວາມຈິງ. ກົດເກນທີ່ຄ້ຳຈຸນວ່າ ທຸກເສັ້ນທາງແຫ່ງການປະຕິຮູບຍ່ອມຂະໜານກັບເສັ້ນທາງແຫ່ງການປະຕິຮູບອື່ນໆ, ແລະກົດເກນຕ່າງໆທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການນຳຄຳພະຍາກອນໄປໃຊ້ສາມຊັ້ນ, ໄດ້ກາຍເປັນສີລາຫຼັກແຫ່ງກົດເກນທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ແລ້ວໂດຍກົດເກນທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາ, ນຳໃຊ້, ແລະຕີພິມເຜີຍແຜ່ ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຂະບວນການ Millerite.

ຫຼັກການແຫ່ງການນໍາຄໍາພະຍາກອນໄປໃຊ້ສາມຊັ້ນ ໂດຍເປັນກົດເກນນັ້ນ ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກເພື່ອຂະບວນການຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ເພາະພວກເຂົາຄືຂະບວນການແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ, ແລະ ອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມ ກໍຄືຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ. ຫຼັກການແຫ່ງການນໍາຄໍາພະຍາກອນໄປໃຊ້ສາມຊັ້ນນັ້ນ ໄດ້ຖືກລະບຸໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ນານກ່ອນທີ່ອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມຈະມາເຖິງໃນປະຫວັດສາດໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເພາະພຣະອົງປາຖະໜາໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນວັນສຸດທ້າຍ ຈະສາມາດຮັບຮູ້ຂ່າວສານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການມາເຖິງຂອງວິບັດທີສາມໄດ້ໂດຍງ່າຍ ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ນໍາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກັບຄືນສູ່ເສັ້ນທາງເກົ່າແກ່ຂອງ Jeremiah.

ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງບັນພະບຸລຸດຜູ້ບຸກເບີກກ່ຽວກັບແກທີຫ້າແລະແກທີຫົກ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນ Revelation ບົດທີ 9 ນັ້ນ ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈວ່າເປັນຕອນໜຶ່ງໃນພຣະທຳ Revelation ທີ່ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນຈາກປະຫວັດສາດຢ່າງໜັກແໜ້ນແລະຊັດເຈນທີ່ສຸດ. Uriah Smith ເລີ່ມການນຳສະເໜີຂອງລາວກ່ຽວກັບ Revelation ບົດທີ 9 ໂດຍໃຊ້ຖ້ອຍຄຳຂອງນັກປະຫວັດສາດ Keith ເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນຈຸດນັ້ນໂດຍຕົງ.

“ສໍາລັບການອະທິບາຍແກກນີ້, ພວກເຮົາຈະອ້າງອີງອີກຄັ້ງຈາກບົດຂຽນຂອງທ່ານ Keith. ຜູ້ຂຽນຜູ້ນີ້ໄດ້ກ່າວຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ: ‘ແທບຈະບໍ່ມີຄວາມເຫັນພ້ອມອັນສະໝ່ຳສະເໝີໃນບັນດາຜູ້ຕີຄວາມ ກ່ຽວກັບສ່ວນອື່ນໃດຂອງ Apocalypse ເທົ່າກັບໃນເລື່ອງການນໍາໄປໃຊ້ຂອງແກທີຫ້າແລະແກທີຫົກ, ຫຼືວິບັດຄັ້ງທໍາອິດແລະຄັ້ງທີສອງ, ກັບຊາຣາເຊັນແລະເຕີກ. ມັນແຈ້ງຊັດຢ່າງຍິ່ງຈົນແທບຈະບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈຜິດໄດ້. ແທນທີ່ຈະມີພຽງຂໍ້ພຣະຄໍາພີຂໍ້ໜຶ່ງຫຼືສອງຂໍ້ທີ່ກໍານົດແຕ່ລະຢ່າງ, ພຣະນິມິດບົດທີເກົ້າທັງບົດ, ໃນສັດສ່ວນທີ່ເທົ່າກັນ, ໄດ້ຖືກໃຊ້ໄປກັບການພັນລະນາຂອງທັງສອງ.’ Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.”

ການແບ່ງບົດຂອງໄພພິບັດທີໜຶ່ງແລະທີສອງ ໄດ້ແບ່ງປະຫວັດຂອງໄພພິບັດທີໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Mohammed. ທາງພູມສາດ ມັນຖືກກຳນົດໄວ້ໃນດິນແດນທີ່ນັກປະຫວັດສາດ Alexander Keith ເອີ້ນວ່າ ຊາຣາເຊັນ (Saracens), ຊຶ່ງໃນປັດຈຸບັນເຮົາຈະເອີ້ນວ່າ ອາຣາເບຍ. ປະຫວັດຂອງໄພພິບັດທີສອງ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Osman 1 ນັ້ນ ທາງພູມສາດຖືກກຳນົດໄວ້ໃນປະເທດ Turkey ຊຶ່ງນັກປະຫວັດສາດລະບຸວ່າແມ່ນພວກ Turks. ປະຫວັດຂອງໄພພິບັດທີໜຶ່ງ ໄດ້ຖືກກຳນົດບ່ອນຕັ້ງແລະສຳເລັດລົງໃນອາຣາເບຍ ອັນເປັນບ່ອນກຳເນີດຂອງ Islam ແລະ Mohammed. ປະຫວັດຂອງໄພພິບັດທີສອງ ໄດ້ຖືກກຳນົດບ່ອນຕັ້ງແລະສຳເລັດລົງໃນ Turkey ອັນເປັນບ່ອນກຳເນີດຂອງຈັກກະພັດ Ottoman.

ປະຫວັດຂອງໄພວິບັດປະການທຳອິດ ບົ່ງຊີ້ເຖິງການສົງຄາມທີ່ຖືກມຸ່ງໂຈມຕີຕໍ່ກຸງໂຣມ ໂດຍນັກຮົບທີ່ເປັນເອກະລາດ ຊຶ່ງສາຍສຳພັນຮ່ວມກັນພຽງຢ່າງດຽວຂອງພວກເຂົາຄື ສາສະໜາອິດສະລາມ. ປະຫວັດຂອງໄພວິບັດປະການທີສອງ ບົ່ງຊີ້ເຖິງການສົງຄາມທີ່ຖືກມຸ່ງໂຈມຕີຕໍ່ກຸງໂຣມ ໂດຍອຳນາດຂອງສາສະໜາແລະລັດທີ່ຈັດຕັ້ງເປັນລະບຽບ ຊຶ່ງເອີ້ນວ່າ ຄາລິເຟດ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນກໍລະນີໃດກໍຕາມ ທັງການສົງຄາມແບບເອກະລາດຕໍ່ກຸງໂຣມໃນປະຫວັດທີ່ສະແດງໂດຍ Mohammed ຫຼືການສົງຄາມແບບຈັດຕັ້ງທີ່ສະແດງໂດຍ Ottman ຫຼືຈັກກະພັດ Ottoman ຮູບແບບຂອງການສົງຄາມກໍຄືການໂຈມຕີຢ່າງກະທັນຫັນແລະບໍ່ຄາດຄິດ. ມັນບໍ່ແມ່ນສົງຄາມທີ່ດຳເນີນໄປໂດຍການໃຫ້ທະຫານທັງໝົດນຸ່ງເຄື່ອງແບບສີດຽວກັນ ແລ້ວຈັດທະຫານເປັນແຖວ ແລະເດີນໜ້າເຂົ້າໄປຫາຫ່າກະສຸນ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນປະເພນີທາງທະຫານໃນເວລານັ້ນ. ຄຳວ່າ “assassin” ມີຮາກຖານມາຈາກວິທີການສົງຄາມແບບອິດສະລາມ ທີ່ໂຈມຕີຢ່າງກະທັນຫັນແລະບໍ່ຄາດຄິດ ແລະໂດຍປົກກະຕິແລ້ວກໍນຳໄປສູ່ການຕາຍຂອງຜູ້ໂຈມຕີດ້ວຍ.

ຄຳວ່າ “assassin” ມີຮາກມາຈາກຄຳອາຣັບ “hashshashin,” ຊຶ່ງສືບມາຈາກຄຳວ່າ “hashish,” ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຢາເສບຕິດຮາຊິຊ” ຫຼື “ກັນຊາ.” ແຕ່ເດີມ ຄຳນີ້ຖືກໃຊ້ເພື່ອຮຽກເຖິງກຸ່ມມຸດສະລິມນິຊາຣີອິສມາອີລີທີ່ມີລັກສະນະລັບລັບ ແລະ ຄັ່ງໄຄ້ ຢູ່ໃນຕາເວັນອອກກາງໃນຍຸກກາງ. ສະມາຊິກຂອງກຸ່ມນີ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນດ້ານວິທີການທີ່ບໍ່ຕາມແບບແຜນ ແລະ ມັກຈະໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງ ລວມທັງການລອບສັງຫານທາງການເມືອງເພື່ອບັນລຸເປົ້າໝາຍຂອງພວກເຂົາ. ມີການກ່າວກັນວ່າ ບາງຄັ້ງພວກເຂົາຈະເສບຮາຊິຊເພື່ອຕຽມຕົວສຳລັບພາລະກິດຂອງຕົນ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ການໃຊ້ຄຳວ່າ “hashshashin” ຫຼື “assassins” ໃນໂລກຕາເວັນຕົກ. ກຸ່ມ Assassins ມີບົດບາດເຄື່ອນໄຫວຢູ່ໃນຍຸກກາງ ໂດຍຫຼັກແລ້ວຢູ່ໃນເປີເຊຍ ແລະ ຊີເຣຍ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ມີບົດບາດສຳຄັນໃນຄວາມຂັດແຍ້ງທາງການເມືອງ ແລະ ການລອບສັງຫານຫຼາຍກໍລະນີໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ. ໃນທີ່ສຸດ ຄຳວ່າ “assassin” ໄດ້ເຂົ້າໄປສູ່ພາສາເອີຣົບ ບ່ອນທີ່ມັນມີຄວາມໝາຍກວ້າງຂວາງຂຶ້ນ ໝາຍເຖິງບຸກຄົນຜູ້ດຳເນີນການສັງຫານທາງການເມືອງ ຫຼື ການສັງຫານທີ່ມຸ່ງເປົ້າໝາຍໂດຍສະເພາະ.

ຮູບແບບແຫ່ງການສົງຄາມນີ້ເປັນລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນອັນສຳຄັນຂອງວິບັດທັງສາມ, ເພາະບົດບາດທາງຄຳພະຍາກອນຂອງອິດສະລາມຄືການກໍ່ໃຫ້ເກີດສົງຄາມ. ອິດສະລາມໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກນັ້ນກ່ຽວພັນຢູ່ທັງໝົດກັບການສົງຄາມ, ແລະໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ເກົ້າ, ອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດທີໜຶ່ງແລະວິບັດທີສອງເປັນພາບປະກອບແຫ່ງການສົງຄາມຂອງພວກເຂົາ. ການສົງຄາມຂອງພວກເຂົາຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ວ່າເປັນການກະທຳທີ່ເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງ, ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງ.

ແລະບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ໂກດແຄ້ນ, ແລະພຣະພິໂລດຂອງພຣະອົງກໍໄດ້ມາເຖິງ, ແລະເຖິງເວລາຂອງພວກຄົນຕາຍ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາຖືກພິພາກສາ, ແລະເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງປະທານບໍາເໜັດແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຄືພວກສາດສະດາ, ແລະແກ່ພວກວິສຸດ, ແລະແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຢໍາເກງພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ທັງຜູ້ນ້ອຍແລະຜູ້ໃຫຍ່; ແລະເພື່ອທໍາລາຍພວກທີ່ທໍາລາຍແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະນິມິດ 11:18

“ປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ” ຖືກເຮັດໃຫ້ “ໂກດແຄ້ນ” ຂຶ້ນ ກ່ອນທີ່ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຈະມາ; ແລະພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ຄື ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ທີ່ມາເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດສິ້ນສຸດລົງ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ມີຫຼັກໝາຍສາມປະການ; ການທີ່ປະຊາຊາດທັງຫຼາຍຖືກເຮັດໃຫ້ໂກດແຄ້ນ, ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເວລາສຳລັບພິພາກສາຄົນຕາຍທັງຫຼາຍ. ການພິພາກສາຄົນຕາຍທີ່ອ້າງເຖິງໃນທີ່ນີ້ ແມ່ນການພິພາກສາຄົນຕາຍທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງພັນປີແຫ່ງມິນເລນນຽມ, ແລະບໍ່ແມ່ນການພິພາກສາໄຕ່ສວນຂອງຄົນຕາຍ ທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ຫຼັກໝາຍທັງສາມປະການໃນຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ແຍກຕ່າງຫາກຈາກກັນ ແລະເກີດຂຶ້ນຕາມລຳດັບທີ່ປາກົດຢູ່ໃນຂໍ້ນັ້ນ.

“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງບັນດາປະຊາຊາດ, ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຄົນຕາຍນັ້ນ ເປັນເຫດການທີ່ແຍກອອກຈາກກັນ ແລະແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ, ໂດຍເກີດຕິດຕາມກັນໄປເທື່ອລະຢ່າງ; ອີກທັງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ມີຄາເອນຍັງບໍ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ແລະເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນນັ້ນ ກໍຍັງບໍ່ທັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ບັນດາປະຊາຊາດກຳລັງໂກດແຄ້ນຢູ່ໃນບັດນີ້, ແຕ່ເມື່ອມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພວກເຮົາໄດ້ສຳເລັດພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງໃນພຣະວິຫານແລ້ວ, ພຣະອົງຈະລຸກຂຶ້ນ, ສວມເສື້ອຜ້າແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ, ແລ້ວໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະຖືກເທລົງມາ.”

“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ທູດສະຫວັນທັງສີ່ຈະຍັບຍັ້ງລົມທັງສີ່ໄວ້ ຈົນກວ່າພຣະເຢຊູຈະຊົງສຳເລັດພະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນພຣະວິຫານບໍລິສຸດ, ແລະແລ້ວໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະມາ.” Early Writings, 36.

ບົດບາດຂອງອິດສະລາມໃນພຣະຄຳພີເລັ່ມສຸດທ້າຍແຫ່ງພຣະຄຳພີ ຄືການກະຕຸ້ນໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດເກີດຄວາມໂມໂຫ, ແລະພວກເຂົາກະທຳສິ່ງນີ້ຜ່ານທາງສົງຄາມ. ບົດບາດຂອງອິດສະລາມໃນພຣະຄຳພີເລັ່ມຕົ້ນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ຄືການນຳໃຫ້ມືຂອງມະນຸດທຸກຄົນໃນໂລກຮ່ວມກັນຕໍ່ຕ້ານອິດສະລາມ, ໂດຍມີອິດສະມາເອນເປັນຕົວແທນ.

ແລະທູດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ນາງວ່າ, ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າກຳລັງຖືພາ ແລະຈະຄອດບຸດຊາຍຄົນໜຶ່ງ, ແລະຈະເອີ້ນນາມຂອງເຂົາວ່າ ອິດຊະມາເອນ; ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຟັງຄວາມທຸກລຳບາກຂອງເຈົ້າແລ້ວ. ແລະເຂົາຈະເປັນດັ່ງລາປ່າໃນໝູ່ມະນຸດ; ມືຂອງເຂົາຈະຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ, ແລະມືຂອງທຸກຄົນຈະຕໍ່ຕ້ານເຂົາ; ແລະເຂົາຈະອາໄສຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກພີ່ນ້ອງທັງປວງຂອງເຂົາ. ປະຖົມມະການ 16:11, 12.

ຄໍາວ່າ “ມື” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ ກໍເຫມືອນກັບສັນຍາລັກທັງປວງໃນພຣະຄໍາພີ ຄືສາມາດມີຄວາມຫມາຍໄດ້ຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງ ໂດຍຂຶ້ນກັບບໍລິບົດທີ່ມັນຖືກໃຊ້. ໂດຍຫຼັກແລ້ວ “ມື” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກໃນຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄໍາພີ ເປັນສັນຍາລັກຂອງສົງຄາມ. ຄໍາພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ຄົນປ່າ” ນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນຄໍາທີ່ໃຊ້ສໍາລັບລາປ່າອາຣະເບຍ ຊຶ່ງມີນັຍສໍາຄັນທາງຄໍາພະຍາກອນຫຼາຍປະການ, ຫນຶ່ງໃນນັ້ນຄື ລາອາຣະເບຍເປັນສະມາຊິກຂອງວົງ Equidae ຂອງສັດ, ເຊັ່ນດຽວກັບມ້າ. ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີເກົ້າ, ແລະໃນແຜນພູມສັກສິດທັງສອງຂອງ Habakkuk (ແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850), ມ້າຖືກໃຊ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງສົງຄາມທີ່ຖືກແທນໂດຍອິດສະລາມແຫ່ງຄວາມວິບັດທັງສາມ. ການກ່າວເຖິງອິດສະລາມເປັນຄັ້ງທໍາອິດແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຕາມທີ່ຖືກແທນໃນພຣະທໍາປະຖົມມະການ ແລະໃນພຣະນິມິດ ໄດ້ລະບຸອິດສະລາມໄວ້ກັບສັນຍາລັກຂອງວົງ Equidae (ລາ ຫຼື ມ້າ), ແລະທັງສອງຕ່າງກໍເນັ້ນບົດບາດຂອງອິດສະລາມວ່າເປັນການນໍາສົງຄາມມາສູ່ “ທຸກຄົນ” (ບັນດາປະຊາຊາດ).

ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ບົດທີ NINE ຂໍ້ທີ ELEVEN ລັກສະນະຂອງອິສລາມໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ ເພາະວ່າໃນຄຳພະຍາກອນ ລັກສະນະຖືກສະແດງໂດຍຊື່. ຊື່ທີ່ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ກະສັດຜູ້ປົກຄອງເໜືອອິສລາມ ສະທ້ອນເຖິງການກ່າວເຖິງອິສລາມເປັນຄັ້ງທຳອິດນັ້ນໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ ບ່ອນທີ່ມີຂຽນໄວ້ວ່າ ລັກສະນະ ຫຼື ວິນຍານຂອງອິດຊະມາເອນ “ຈະອາໄສຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກພີ່ນ້ອງທັງໝົດຂອງຕົນ.” ກະສັດຜູ້ປົກຄອງເໜືອອິສລາມທັງໝົດ ຄືວິນຍານຂອງອິດຊະມາເອນ (ກະສັດຂອງພວກເຂົາ) ຜູ້ຊຶ່ງມືຂອງລາວ “ຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ”.

ແລະພວກມັນມີກະສັດຄອບຄອງຢູ່ເໜືອພວກມັນ ຄືທູດສະຫວັນແຫ່ງຫຸບເຫວເລິກສຸດ ຜູ້ທີ່ຊື່ໃນພາສາເຮັບເຣີວ່າ ອະບາດດອນ ແຕ່ໃນພາສາກຣີກ ທ່ານມີຊື່ວ່າ ອະໂພລີອອນ. ພຣະນິມິດ 9:11

ໃນພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເດີມ ຊຶ່ງຖືກແທນຄ່າໂດຍພາສາເຮັບເຣີ ຫຼືໃນພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາໃໝ່ ຊຶ່ງຖືກແທນຄ່າໂດຍພາສາກຣີກ ລັກສະນະອຸປນິສັຍທີ່ປົກຄອງເໜືອຜູ້ຍຶດຖືສາສະໜາອິດສະລາມ ຖືກລະບຸວ່າເປັນບໍ່ Abaddon ຫຼື Apollyon ຊຶ່ງໃນທັງສອງກໍຫມາຍເຖິງ “ຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມພິນາດ.” ຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມພິນາດ ແມ່ນລັກສະນະອຸປນິສັຍຂອງອິດສະລາມ ບໍ່ວ່າຈະຖືກແທນຄ່າໃນພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເດີມ ຫຼື ພັນທະສັນຍາໃໝ່. ລັກສະນະຈຳເພາະຂອງວິນຍານທີ່ປົກຄອງຢູ່ພາຍໃນຜູ້ຍຶດຖືອິດສະລາມທຸກຄົນ ໃນຄວາມກ່ຽວໂຍງກັບສັນຍາລັກຂອງລາ ຫຼື ມ້າ ລ້ວນແຕ່ເປັນອົງປະກອບຂອງຄຳອ້າງອີງຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍ ກ່ຽວກັບອິດສະລາມ. ຄຸນລັກສະນະດ້ານພະຍາກອນສອງປະການນີ້ ມີເຄື່ອງໝາຍປະຈຳຕົວຂອງ Alpha ແລະ Omega. ເມື່ອ Sister White ລະບຸຂ່າວສານທີ່ນຳເອົາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນໃຫ້ມີຊີວິດຂຶ້ນມາ ວ່າເປັນກອງທັບອັນຊົງຣິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ນາງໄດ້ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້:

“ບັນດາທູດສະຫວັນກຳລັງຍຶດໄວ້ຊຶ່ງລົມທັງສີ່, ອັນຖືກສະແດງເປັນດັ່ງມ້າທີ່ໂກດແຄ້ນ ຊອກຫາທາງຈະຫຼຸດພົ້ນ ແລະແລ່ນກວາດໄປເທິງໜ້າແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ, ນຳພາຄວາມພິນາດແລະຄວາມຕາຍໄປຕາມທາງຂອງມັນ.”

“ພວກເຮົາຈະນອນຫຼັບຢູ່ແຄມຂອງໂລກນິລັນດອນຢ່າງນັ້ນບໍ? ພວກເຮົາຈະເສື່ອມຊາ, ເຢັນຊາ, ແລະດັ່ງຄົນຕາຍບໍ? ໂອ, ຂໍໃຫ້ໃນບັນດາຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຮົາມີພຣະວິນຍານ ແລະ ລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເປົ່າເຂົ້າໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນແລະມີຊີວິດ. ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງເຫັນວ່າ ທາງນັ້ນຄັບແຄບ ແລະ ປະຕູນັ້ນແຄບຍິ່ງ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາຜ່ານເຂົ້າໄປທາງປະຕູແຄບນັ້ນແລ້ວ, ຄວາມກວ້າງຂອງມັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

ລົມທັງສີ່ຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ໃນລະຫວ່າງການປະທັບຕາຂອງຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະລົມທັງສີ່ນັ້ນເປັນ “ມ້າແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍ” ທີ່ນຳ “ຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມພິນາດ” ໄປຕາມເສັ້ນທາງຂອງມັນ. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ວິບັດປະການທີສາມໄດ້ເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໂດຍນຳ “ຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມພິນາດ,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງ “ເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງ,” ເມື່ອມັນໂຈມຕີແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຝ່າຍວິນຍານ “ຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະ ບໍ່ຄາດຄິດ.” ໃນວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023, ວິບັດປະການທີສາມໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປຕາມເສັ້ນທາງແຫ່ງ “ຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມພິນາດ” ຂອງມັນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງ “ເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງ” ຫຼາຍຂຶ້ນອີກ ເມື່ອມັນໂຈມຕີແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຕາມຕົວອັກສອນ “ຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະ ບໍ່ຄາດຄິດ.” ການໂຈມຕີອັນບໍ່ຄາດຄິດຄັ້ງທຳອິດໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະການໂຈມຕີເມື່ອໄມ່ດົນມານີ້ໃນວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023 ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການສິ້ນສຸດ ຫຼື “ການຜູກປິດ” ຂອງການປະທັບຕາຂອງຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ພວກເຮົາຈະນອນຫຼັບຢູ່ຕົງຂອບເຂດແຫ່ງໂລກນິລັນດອນແທ້ຫຼື?

ໃນແຜນພູມຜູ້ບຸກເບີກອັນສັກສິດທັງສອງ, ອິດສະລາມຂອງວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງແລະຄັ້ງທີສອງ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ຢ່າງເດັ່ນຊັດໂດຍນັກຮົບອິດສະລາມທີ່ຂີ່ມ້າສົງຄາມຂອງພວກເຂົາ. ຜູ້ຂີ່ມ້າສົງຄາມຂອງວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງໃນຮູບສະແດງທັງສອງຖືຫອກ, ແລະຜູ້ຂີ່ມ້າທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງ ກໍາລັງຍິງປືນ. ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 9, ເພາະວ່າໃນປະຫວັດສາດຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງນັ້ນ ດິນປືນໄດ້ຖືກປະດິດຂຶ້ນ ແລະຖືກນໍາໃຊ້ໃນການສົງຄາມເປັນຄັ້ງທໍາອິດ. ໃນການອະທິບາຍຂໍ້ທີ 17 ຫາ 19 ຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີ 9, Uriah Smith ໄດ້ບັນທຶກຄໍາຕໍ່ໄປນີ້:

“ສ່ວນຕົ້ນຂອງຄຳບັນຍາຍນີ້ອາດຈະອ້າງເຖິງຮູບລັກຂອງບັນດາຜູ້ຂີ່ມ້າເຫຼົ່ານີ້. ໄຟ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສີ ໝາຍເຖິງສີແດງ, ໂດຍທີ່ຄຳວ່າ ‘ແດງດັ່ງໄຟ’ ເປັນສຳນວນທີ່ໃຊ້ກັນຢ່າງຫຼາຍ; ແຈຊິນທ໌, ຫຼື ໄຮອາຊິນທ໌, ໝາຍເຖິງສີຟ້າ; ແລະ ກຳມະຖັນ ໝາຍເຖິງສີເຫຼືອງ. ແລະສີເຫຼົ່ານີ້ເປັນສີທີ່ເດັ່ນຢ່າງຍິ່ງໃນເຄື່ອງນຸ່ງຂອງນັກຮົບເຫຼົ່ານີ້; ດັ່ງນັ້ນ ຄຳບັນຍາຍນີ້, ຕາມທັດສະນະນີ້, ກໍຈະກົງກັບເຄື່ອງແບບຂອງພວກເຕີກຢ່າງແມ່ນຍຳ, ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍສີແດງ ຫຼື ສີແດງເຂັ້ມ, ສີຟ້າ, ແລະ ສີເຫຼືອງ ເປັນສ່ວນໃຫຍ່. ຫົວຂອງມ້າມີຮູບລັກຄ້າຍດັ່ງຫົວສິງໂຕ ເພື່ອສະແດງເຖິງກຳລັງ, ຄວາມກ້າຫານ, ແລະ ຄວາມດຸຮ້າຍຂອງພວກມັນ; ຂະນະທີ່ສ່ວນທ້າຍຂອງຂໍ້ນີ້ຢ່າງບໍ່ຕ້ອງສົງໄສແລ້ວ ໝາຍເຖິງການໃຊ້ດິນປືນແລະອາວຸດປືນເພື່ອຈຸດປະສົງໃນສົງຄາມ, ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນຫາກໍໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າມາໃຊ້ໃໝ່ໆ. ເນື່ອງຈາກພວກເຕີກຍິງອາວຸດປືນຂອງພວກເຂົາໃນຂະນະຂີ່ມ້າ, ມັນຈຶ່ງຈະປາກົດແກ່ຜູ້ເບິ່ງທີ່ຢູ່ໄກວ່າ ໄຟ, ຄວັນ, ແລະ ກຳມະຖັນ ໄດ້ພຸ່ງອອກມາຈາກປາກຂອງມ້າ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນພາບປະກອບທີ່ແນບມາ.”

“ກ່ຽວກັບການໃຊ້ອາວຸດປືນຂອງພວກຕວກໃນການຍົກທັບຕໍ່ຕ້ານ Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) ໄດ້ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້:—‘ການສັງຫານມະນຸດສ່ວນທີສາມ ຄື ການຕີເອົາ Constantinople ໄດ້, ແລະໂດຍຜົນຕາມມາ ຄື ການທຳລາຍອານາຈັກກຣີກ, ນັ້ນ ເກີດຂຶ້ນເນື່ອງດ້ວຍ “ໄຟ ແລະ ຄວັນ ແລະ ກຳມະຖັນ,” ຄື ປືນໃຫຍ່ ແລະ ອາວຸດປືນຂອງ Mahomet. ບັດນີ້ ເວລາໄດ້ລ່ວງໄປແລ້ວຫນຶ່ງພັນຫນຶ່ງຮ້ອຍປີກວ່າ ນັບແຕ່ການສ້າງຕັ້ງນະຄອນນີ້ໂດຍ Constantine. ຕະຫຼອດໄລຍະເວລານັ້ນ, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, ແລະແມ່ນກະທັ້ງພວກ Ottoman Turks ເອງ, ໄດ້ທຳການຈູ່ໂຈມຢ່າງເປັນສັດຕູ ຫຼື ລ້ອມເມືອງນີ້ໄວ້. ແຕ່ປ້ອມປາການຂອງນະຄອນນັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາບໍ່ອາດຕີແຕກໄດ້. Constantinople ຈຶ່ງຍັງຄົງຢູ່, ແລະອານາຈັກກຣີກກໍຄົງຢູ່ກັບນາງດ້ວຍ. ເຫດນີ້ເອງ ຈຶ່ງເປັນທີ່ມາແຫ່ງຄວາມພະວົນພະວາຍຂອງ Sultan Mahomet ທີ່ຈະຊອກຫາສິ່ງທີ່ຈະຂະຈັດອຸປະສັກນັ້ນອອກໄປ. “ເຈົ້າຈະຫລໍ່ປືນໃຫຍ່ໄດ້ຫຼືບໍ,” ນີ້ແມ່ນຄຳຖາມຂອງລາວຕໍ່ຊ່າງຫລໍ່ປືນໃຫຍ່ຜູ້ທີ່ແປພັກມາຫາລາວ, “ໃຫ້ມີຂະໜາດພຽງພໍທີ່ຈະຍິງກຳແພງ Constantinople ໃຫ້ພັງລົງໄດ້ບໍ?” ແລ້ວໂຮງຫລໍ່ກໍຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນທີ່ Adrianople, ປືນໃຫຍ່ກໍຖືກຫລໍ່ຂຶ້ນ, ກອງປືນໃຫຍ່ກໍຖືກຕຽມພ້ອມ, ແລະການລ້ອມເມືອງກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.’”

“ສົມຄວນແກ່ການສັງເກດຢ່າງຍິ່ງ ວ່າ Gibbon, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜູ້ອະທິບາຍຄຳພະຍາກອນໃນພຣະນິມິດໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວຢູ່ສະເໝີ, ໄດ້ນຳເຄື່ອງມືໃໝ່ແຫ່ງສົງຄາມນີ້ໄວ້ໃນສ່ວນໜ້າຂອງພາບທີ່ລາວວາດຂຶ້ນ ໃນບົດບັນຍາຍອັນຄົມຄາຍ ແລະ ຊວນປະທັບໃຈຂອງລາວ ກ່ຽວກັບຫາຍະນະສຸດທ້າຍຂອງອານາຈັກກຣີກ. ເພື່ອຕຽມການສຳລັບເຫດການນັ້ນ, ລາວໄດ້ກ່າວເຖິງປະຫວັດແຫ່ງການປະດິດດິນປືນຂຶ້ນໃໝ່ໃນໄລຍະບໍ່ດົນມານີ້, ‘ສ່ວນປະສົມຂອງດິນປະສິວ, ກຳມະຖັນ, ແລະ ຖ່ານໄມ້;’ ເລົ່າເຖິງການໃຊ້ມັນໃນໄລຍະກ່ອນໜ້າໂດຍ Sultan Amurath, ແລະ ອີກທັງ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນແລ້ວ, ເຖິງໂຮງຫລໍ່ປືນໃຫຍ່ຂອງ Mahomet ທີ່ Adrianople; ແລ້ວໃນລະຫວ່າງຄວາມຄືບໜ້າຂອງການລ້ອມເມືອງນັ້ນເອງ, ລາວບັນຍາຍວ່າ ‘ຫ່າຝົນຂອງຫອກ ແລະ ລູກທະນູ ໄດ້ຖືກປະກອບຄູ່ໄປດ້ວຍຄວັນ, ສຽງ, ແລະ ໄຟ ຂອງປືນຍາວ ແລະ ປືນໃຫຍ່;’ ວ່າ ‘ແນວຍາວຂອງກອງປືນໃຫຍ່ຕວກກີໄດ້ຫັນປາກກະບອກໃສ່ກຳແພງ, ປ້ອມປືນສິບສີ່ແຫ່ງຄຳຮາມພ້ອມກັນໃສ່ຈຸດທີ່ເຂົ້າເຖິງໄດ້ງ່າຍທີ່ສຸດ;’ ວ່າ ‘ປ້ອມຄຸ້ມກັນຊຶ່ງໄດ້ຢືນຢູ່ມາເປັນຫລາຍຍຸກສະໄໝຕ້ານທານຄວາມຮຸນແຮງຂອງສັດຕູ ຖືກຮື້ຖອນທຸກດ້ານໂດຍປືນໃຫຍ່ອົດໂຕມັນ, ຊ່ອງແຕກຫລາຍແຫ່ງຖືກເປີດອອກ, ແລະ ໃກ້ປະຕູ St. Romanus, ຫໍສີ່ຫໍຖືກທຳໃຫ້ຮາບກັບດິນ:’ ວ່າ, ເມື່ອ ‘ຈາກແນວຄ່າຍ, ເຮືອຮົບ, ແລະ ຂົວ, ກອງປືນໃຫຍ່ອົດໂຕມັນຄຳຮາມຢູ່ທຸກດ້ານ, ທັງຄ່າຍ ແລະ ຕົວເມືອງ, ທັງຊາວກຣີກ ແລະ ຊາວຕວກກີ, ຕົກຢູ່ໃນເມກແຫ່ງຄວັນ, ຊຶ່ງຈະຖືກກຳຈັດໄປໄດ້ກໍແຕ່ໂດຍການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ຫລື ການທຳລາຍອັນເປັນທີ່ສຸດຂອງອານາຈັກໂຣມັນ:’ ວ່າ ‘ກຳແພງສອງຊັ້ນຖືກປືນໃຫຍ່ຍິງຈົນຫລຸດລົງເປັນກອງຊາກຫັກພັງ:’ ແລະ ວ່າໃນທີ່ສຸດ ພວກຕວກກີ ‘ພາກັນລຸກຂຶ້ນຜ່ານຊ່ອງແຕກ,’ ‘Constantinople ກໍຖືກພິຊິດ, ຈັກກະພັດຂອງນາງຖືກຄວ້ຳລົງ, ແລະ ສາສະໜາຂອງນາງຖືກຜູ້ພິຊິດຊາວມຸສລິມຢຽບຢ່ຳລົງໃນຜົງດິນ.’ ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ ສົມຄວນແກ່ການສັງເກດຢ່າງຍິ່ງ ວ່າ Gibbon ໄດ້ຍົກການຍຶດເມືອງນັ້ນ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນການທຳລາຍອານາຈັກນັ້ນ, ໃຫ້ເປັນຜົນຂອງກອງປືນໃຫຍ່ອົດໂຕມັນ ຢ່າງເດັ່ນຊັດ ແລະ ຊວນສະດຸດຕາພຽງໃດ. ເພາະສິ່ງນີ້ຄືຫຍັງ ຖ້າບໍ່ແມ່ນຄຳອະທິບາຍຕໍ່ຖ້ອຍຄຳໃນຄຳພະຍາກອນຂອງເຮົາ? ‘ດ້ວຍສາມສິ່ງນີ້ ຄົນທັງຫລາຍສ່ວນທີສາມຈຶ່ງຖືກຂ້າຕາຍ, ຄືດ້ວຍໄຟ, ແລະ ດ້ວຍຄວັນ, ແລະ ດ້ວຍກຳມະຖັນ, ຊຶ່ງອອກມາຈາກປາກຂອງພວກມັນ.’”

“‘ຂໍ້ 18. ໂດຍສາມສິ່ງນີ້ ມະນຸດສ່ວນທີສາມໄດ້ຖືກຂ້າຕາຍ ຄືໂດຍໄຟ, ແລະໂດຍຄວັນ, ແລະໂດຍກຳມະຖັນ ຊຶ່ງອອກມາຈາກປາກຂອງພວກມັນ. 19. ເພາະອຳນາດຂອງພວກມັນຢູ່ໃນປາກຂອງພວກມັນ ແລະຢູ່ໃນຫາງຂອງພວກມັນ; ເພາະຫາງຂອງພວກມັນເໝືອນງູ ແລະມີຫົວ, ແລະໂດຍຫາງນັ້ນພວກມັນຈຶ່ງທຳອັນຕະລາຍ.’”

“ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ສະແດງເຖິງຜົນທີ່ຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍຂອງວິທີການສົງຄາມແບບໃໝ່ທີ່ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າມາ. ກໍໂດຍອາໄສເຄື່ອງມືເຫຼົ່ານີ້—ດິນປືນ, ອາວຸດປືນໄຟ, ແລະປືນໃຫຍ່—ທີ່ນະຄອນຄອນສະແຕນຕິໂນເປີນຈຶ່ງຖືກພິຊິດລົງໃນທີ່ສຸດ, ແລະຖືກມອບເຂົ້າໄປຢູ່ໃນມືຂອງຊາວເຕີກ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສາເຖິງໄພພິບັດປະການທີສາມ ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

“ໃນຄືນຜ່ານມານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕື່ນຈາກການນອນຫລັບ ພ້ອມດ້ວຍພາລະອັນໜັກໃນຈິດໃຈ. ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຖ່າຍທອດຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງແກ່ພີ່ນ້ອງຊາຍຍິງຂອງພວກເຮົາ, ແລະນັ້ນເປັນຂໍ້ຄວາມແຫ່ງການເຕືອນແລະການສັ່ງສອນ ກ່ຽວກັບວຽກງານຂອງບາງຄົນຜູ້ກຳລັງສົ່ງເສີມທິດສະດີອັນຜິດພາດ ກ່ຽວກັບການຮັບພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະການຊົງກະທຳຂອງພຣະວິນຍານນັ້ນຜ່ານຕົວແທນມະນຸດ.”

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄໍາຊີ້ແນະວ່າ ຄວາມຄັ່ງໄຄ້ຢ່າງສຸດຂົ້ນທີ່ຄ້າຍຄືກັນກັບທີ່ພວກເຮົາເຄີຍຖືກເອີ້ນໃຫ້ເຜີຍໜ້າຮັບມືຫຼັງຈາກການລ່ວງຜ່ານຂອງເວລາໃນປີ 1844 ຈະກັບເຂົ້າມາທ່າມກາງພວກເຮົາອີກໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງຂ່າວສານນີ້, ແລະວ່າ ພວກເຮົາຈໍາເປັນຕ້ອງເຜີຍໜ້າຮັບມືກັບຄວາມຊົ່ວຮ້າຍນີ້ດ້ວຍຄວາມແນ່ວແນ່ຢ່າງດຽວກັນໃນເວລານີ້ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກເຮົາເຄີຍເຜີຍໜ້າຮັບມືກັບມັນໃນປະສົບການຕອນຕົ້ນຂອງພວກເຮົາ.

“ພວກເຮົາກໍາລັງຢືນຢູ່ເທິງທາງເຂົ້າສູ່ເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະຂຶ້ນສານ. ຄໍາພະຍາກອນກໍາລັງສໍາເລັດລົງ. ປະຫວັດສາດອັນແປກປະຫຼາດແລະເຕັມໄປດ້ວຍເຫດການກໍາລັງຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນບັນດາປຶ້ມແຫ່ງສະຫວັນ—ເຫດການທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດໄວ້ວ່າຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄມ່ຊ້ານີ້ກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າ. ທຸກສິ່ງໃນໂລກຢູ່ໃນສະພາບບໍ່ໝັ້ນຄົງ. ບັນດາປະຊາຊາດເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດເຄືອງ, ແລະການຕຽມການອັນຫຼວງຫຼາຍເພື່ອສົງຄາມກໍາລັງຖືກຈັດເຮັດຂຶ້ນ. ຊາດໜຶ່ງກໍາລັງວາງແຜນຕໍ່ຕ້ານອີກຊາດໜຶ່ງ, ແລະອານາຈັກຫນຶ່ງຕໍ່ຕ້ານອີກອານາຈັກຫນຶ່ງ. ວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າກໍາລັງເລັ່ງເຂົ້າມາຢ່າງຍິ່ງ. ແຕ່ເຖິງແມ່ນບັນດາປະຊາຊາດກໍາລັງລະດົມກໍາລັງຂອງຕົນເພື່ອສົງຄາມແລະການນອງເລືອດ, ຄໍາບັນຊາທີ່ມີແກ່ບັນດາທູດສະຫວັນຍັງຄົງມີຜົນບັງຄັບຢູ່, ໃຫ້ພວກເຂົາຍຶດຫມັ້ນລົມທັງສີ່ໄວ້ ຈົນກວ່າບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກປະທັບຕາໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກຂອງເຂົາ.” Selected Messages, book 1, 221.