ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສິບແປດ

ເຈັດປີແຫ່ງຄຳເຕືອນນັບແຕ່ປີ 63 ຈົນເຖິງປີ 70 ທີ່ຖືກປະກາດໂດຍຊາຍຜູ້ທີ່ໄດ້ “ຂຶ້ນລົງຕາມຖະໜົນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ປະກາດເຖິງຄວາມວິບັດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງເມືອງນັ້ນ,” ໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍຄຳເຕືອນທີ່ຖືກໃຫ້ແກ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ ຄືກ່ອນອື່ນໝົດໃນພັນທະກິດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະຕໍ່ມາອີກສາມປີເຄິ່ງໃນພັນທະກິດຂອງພວກສາວົກ. ບົດຄວາມກ່ອນໜ້າໄດ້ຊີ້ບອກແລ້ວວ່າ ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມອາດຈະຖືກນຳມາໃຫ້ບັງເກີດໄດ້ຕັ້ງແຕ່ເວລາການຖືກຄຶງໄວ້ເທິງກາງແຂນ ຫຼືຕໍ່ມາໃນເວລາການເອົາຫີນຂວ້າງສະເຕຟາໂນ, ແຕ່ຄວາມອົດທົນຍາວນານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເລື່ອນການພິພາກສາຂອງພຣະອົງເໜືອເມືອງ ແລະປະຊາຊົນນັ້ນອອກໄປ.

ໄລຍະເວລາເຈັດປີທີ່ຊາຍຜູ້ນັ້ນເປັນພະຍານແກ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ໄດ້ຖືກແບ່ງຢູ່ໃນການປິດລ້ອມຄັ້ງທຳອິດອອກເປັນສອງຊ່ວງເວລາທີ່ເທົ່າກັນ ຄືໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ. ເຈັດປີນັ້ນເປັນຕົວແທນເຖິງການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ເຈັດປີແຫ່ງການປະກອບພັນທະກິດຂອງພຣະຄຣິດແລະພວກສາວົກ ເປັນຕົວແທນເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະ ພຣະເຢຊູຊົງຍົກຕອນຈົບຂຶ້ນສະແດງໂດຍອາໄສຕອນເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ. ເຈັດປີນັ້ນຍັງຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໄວ້ລ່ວງໜ້າໂດຍ “ເຈັດວາລະ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງເວລາທີ່ເທົ່າກັນ ຄືໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ.

ເມື່ອໂຣມສະໄໝທັນສະໄໝເຮັດຊ້ຳປະຫວັດສາດຂອງໂຣມນອກສາສະໜາແລະໂຣມສັນຕະປາປາ ທີ່ຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມທັງຕາມຕົວອັກສອນແລະທາງວິນຍານ, ແລະເມື່ອໂຣມສະໄໝທັນສະໄໝເຮັດຊ້ຳສອງປະຫວັດສາດຂອງສອງໄລຍະແຫ່ງການເຕືອນທີ່ໄດ້ຖືກປະທານໂດຍຊາຍຜູ້ນັ້ນຈາກປີ 63 ຈົນເຖິງປີ 70, ແລະເມື່ອໂຣມສະໄໝທັນສະໄໝເຮັດຊ້ຳປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສອງໄລຍະເມື່ອພຣະຄຣິດ ແລະພວກສາວົກໄດ້ຍ່າງເຂົ້າແລະອອກຈາກເຢຣູຊາເລັມເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ, ສອງໄລຍະທີ່ແຕກຕ່າງກັນຈະຖືກສຳແດງໃຫ້ປະກົດ ເຖິງແມ່ນວ່າໃນວັນສຸດທ້າຍ “ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.”

ໄລຍະຫຼັງສຸດໃນສອງໄລຍະນັ້ນ ຄື ສີ່ສິບສອງເດືອນໃນເຊີງສັນຍາລັກ ຊຶ່ງໃນໄລຍະນັ້ນ ໂຣມສະໄໝໃໝ່ຈະເຮັດການຂົ່ມເຫັງຄັ້ງສຸດທ້າຍຕໍ່ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ ຫຼັງຈາກບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງນາງໄດ້ຮັບການຮັກສາ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ສີ່ສິບສອງເດືອນໃນເຊີງສັນຍາລັກນັ້ນ ເປັນໄລຍະທີສອງໃນສອງໄລຍະ, ແລະເປັນໄລຍະແຫ່ງການພິພາກສາໃນຂັ້ນດຳເນີນການຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່. ໄລຍະນັ້ນຖືກນຳໜ້າໂດຍການພິພາກສາສືບສວນເຫຼົ່າຜູ້ມີຊີວິດໃນອັດເວັນຕິສຶມແບບລາໂອດີເກຍ.

ຊາຍຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີຄຳເຕືອນແກ່ເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ສິ້ນຊີວິດໃນລະຫວ່າງການລ້ອມເມືອງຂອງຕີໂຕ. ທ່ານບໍ່ໄດ້ຕາຍໃນການທຳລາຍນັ້ນ, ແຕ່ໃນລະຫວ່າງການລ້ອມເມືອງທີ່ເກີດຂຶ້ນກ່ອນການທຳລາຍ, ເພາະວ່າບໍ່ມີຄຣິສຕຽນແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວໄດ້ຕາຍໃນການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ.

ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ຕາຍໃນການລ້ອມເມືອງ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໃນການທຳລາຍຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ແລະການທຳລາຍຄັ້ງສຸດທ້າຍນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ ແລະໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຊາຍຄົນນັ້ນຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານທີ່ໃຫ້ອອກຈາກເຢຣູຊາເລັມໃນການລ້ອມເມືອງຄັ້ງທຳອິດ. ໃນເວລານັ້ນ ຄຣິສຕຽນໄດ້ຫຼົບໜີໄປ, ແລະໃນສາມປີເຄິ່ງທຳອິດ ຊາຍຄົນນັ້ນເປັນສັນຍາລັກຂອງກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ບໍ່ຕາຍໃນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະໃນສາມປີເຄິ່ງທີສອງ ລາວເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິສຕຽນກຸ່ມສຸດທ້າຍທີ່ຈະຕາຍກ່ອນການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ. ໃນຊ່ວງທຳອິດ ລາວກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ແລະໃນຊ່ວງສາມປີເຄິ່ງທີສອງ ລາວເປັນຕົວແທນຂອງຝູງຊົນໃຫຍ່ທີ່ຕາຍໃນລະຫວ່າງຊ່ວງທີສອງ.

ຂໍ້ຄວາມຂອງຊາຍຜູ້ນັ້ນໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໂດຍນັກປະຫວັດສາດ, ແລະໄດ້ຖືກສະແດງອອກໂດຍຫົກສຽງ. ເມື່ອໃນທີ່ສຸດເຂົາຖືກຈຳຄຸກ ຂໍ້ຄວາມທີ່ເປັນຂໍ້ສຸດທ້າຍຄັ້ງທີເຈັດຂອງເຂົາຄື “ວິບັດ, ວິບັດ” ແກ່ເຢຣູຊາເລັມ ແລະຊາວເມືອງຂອງນາງ. “ສຽງ” ທຳອິດທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ແມ່ນ “ສຽງຈາກທິດຕາເວັນອອກ,” ແລະຂໍ້ຄວາມສຸດທ້າຍຂອງເຂົາແມ່ນ “ວິບັດ.” ອົງປະກອບທຳອິດຂອງຂໍ້ຄວາມຂອງເຂົາ ແລະອົງປະກອບສຸດທ້າຍຂອງຂໍ້ຄວາມຂອງເຂົາ ແມ່ນສັນຍະລັກຕາມພຣະຄຳພີທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອິສລາມ, ເພາະອິສລາມແມ່ນລູກຫຼານຂອງ “ທິດຕາເວັນອອກ” ໃນພຣະຄຳພີ, ແລະພວກເຂົາຖືກແທນດ້ວຍ “ລົມຕາເວັນອອກ.” ການກ່າວຄຳ “ວິບັດ” ຊ້ຳສອງຄັ້ງໃນຂໍ້ຄວາມສຸດທ້າຍຂອງເຂົາ ສະທ້ອນເຖິງຈຸດຈົບຂອງບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່, ເມື່ອກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຮ້ອງຂຶ້ນສາມເທື່ອວ່າ “ອະນິຈາ, ອະນິຈາ ເມືອງໃຫຍ່ນັ້ນ.” ຄຳພາສາກຣີກທີ່ແປວ່າ “ອະນິຈາ” ໃນສາມຂໍ້ພຣະຄຳພີໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ໄດ້ຖືກແປເປັນ “ວິບັດ” ໃນບົດທີແປດ ຂໍ້ທີສິບສາມ.

ການປະກາດຂອງຊາຍຜູ້ນັ້ນທີ່ກ່າວວ່າ “ວິບັດ, ວິບັດ” ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການນຳໃຊ້ສາມຊັ້ນຂອງວິບັດທັງສາມ, ເພາະວ່າອົງປະກອບຂອງວິບັດທີໜຶ່ງ ເມື່ອຖືກນຳມາຮ່ວມກັບອົງປະກອບຂອງວິບັດທີສອງ “ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ” ກໍຊີ້ບອກເຖິງອົງປະກອບຂອງວິບັດທີສາມ, ດັ່ງທີ່ຄຳອຸທານທັງສາມຄັ້ງວ່າ “ອະນິຈາ, ອະນິຈາ” ຂອງກະສັດທັງຫລາຍແຫ່ງໂລກໃນບົດທີສິບແປດ ເປັນຕົວແທນຂອງວິບັດທີສາມ, ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໂດຍວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະ ວິບັດທີສອງ. ຕອນຕົ້ນ ແລະ ຕອນທ້າຍຂອງຂ່າວສານຂອງຊາຍຜູ້ນັ້ນ ໄດ້ຖືກໃຊ້ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງຂ່າວສານຂອງອິສລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມ.

ການສະແດງອອກຄັ້ງທຳອິດແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທ່ານແມ່ນສຽງໜຶ່ງຈາກ “ຕາເວັນອອກ,” ແລະ “ຕາເວັນອອກ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງອິດສະລາມ, ແຕ່ມັນກໍເປັນການລະບຸເຖິງທູດສະຫວັນຜູ້ປະທັບຕາທີ່ປາກົດຂຶ້ນຈາກຕາເວັນອອກດ້ວຍ.

ໃນເລື່ອງລາວຂອງເອລີຢາເທິງພູເຂົາຄາເມນ, ເມື່ອທ່ານເບິ່ງໄປທາງທະເລ ແລະເຫັນເມກກ້ອນໜຶ່ງ, ທ່ານກຳລັງເບິ່ງໄປທາງຕາເວັນຕົກ, ເພາະພູເຂົາຄາເມນຕັ້ງຢູ່ໃກ້ທະເລເມດິເຕີເຣນຽນ.

ເອລີຢາຈະໄດ້ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນຕົກ, ຄືໃນທິດທາງຂອງທະເລເມດີເຕີເຣນຽນ. ໃນພຣະທຳລູກາ ບົດທີ 12, ພຣະຄຣິດຊົງກ່າວເຖິງຂ່າວສານຂອງພຣະອົງວ່າເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການແບ່ງແຍກ.

ຂ່າວສານຂອງຜູ້ສົ່ງສານເຖິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມມີລາຍເຊັນຂອງອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເພາະວ່າການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດໄດ້ຊີ້ບອກອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ, ແລະພ້ອມກັນນັ້ນດ້ວຍສຽງຈາກ “ຕາເວັນອອກ” ກໍໄດ້ຊີ້ບອກຂ່າວສານຂອງອິດສະລາມວ່າເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາ. “ສຽງທີສອງ” ຈາກ “ຕາເວັນຕົກ” ຊີ້ບອກຝົນປາຍລະດູ, ຊຶ່ງເປັນຝົນຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ແລະບັນດາສາດສະດາທັງປວງກໍາລັງກ່າວເຖິງວັນເວລາສຸດທ້າຍ. ຂ່າວສານຈາກ “ຕາເວັນຕົກ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ, ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງພວກ. ພວກໜຶ່ງບໍ່ສາມາດຮັບຮູ້ຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູໄດ້ ເພາະພວກເຂົາ “ບໍ່ຈໍາແນກເວລານີ້.”

ອົງປະກອບຖັດໄປຂອງຂ່າວສານຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ຄື ສຽງຂອງ “ລົມທັງສີ່”, ຊຶ່ງເປັນທັງຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາ ແລະ ຂ່າວສານຂອງມ້າແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງອິດສະລາມ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນຄ່າໂດຍວິບັດປະການທີສາມ. ອົງປະກອບຖັດໄປແມ່ນຕໍ່ຕ້ານນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພຣະວິຫານ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກຂ່າວສານຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງ ຊຶ່ງຈຳແນກຄົນກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ກຳລັງຖືກຜ່ານໄປ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ວາງການອ້າງສິດວ່າຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນ ບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນພຣະຄຣິດ ແຕ່ຢູ່ໃນພຣະວິຫານ ແລະ ເຊື້ອສາຍມໍລະດົກຂອງພວກເຂົາໃນຖານະເປັນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ. ພວກເຂົາຄືບັນດາຜູ້ຕະຫຼອດປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກແທນຄ່າວ່າກຳລັງປະກາດວ່າ “ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ, ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ແມ່ນພວກເຮົາ.” ຂ່າວສານຕໍ່ຕ້ານນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພຣະວິຫານ ຄື ຂ່າວສານເຖິງລາວດີເຊຍ.

ແລ້ວຜູ້ສົ່ງຂ່າວນັ້ນໄດ້ຍົກສຽງແຫ່ງຂໍ້ຄວາມເຕືອນຂອງລາວຂຶ້ນຕໍ່ບັນດາເຈົ້າບ່າວແລະເຈົ້າສາວ ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງວິທີການຂອງ “line upon line,” ເພາະວ່າແນວຄຳພະຍາກອນໃນວັນສຸດທ້າຍຈະເປັນເຊັ່ນດຽວກັນກັບແນວຄຳພະຍາກອນໃນສະໄໝຂອງໂນອາ ເມື່ອພວກເຂົາກຳລັງຍົກລູກສາວໃຫ້ແຕ່ງງານກັນຢູ່ໃນເວລາດຽວກັນກັບທີ່ນ້ຳຖ້ວມແຫ່ງການທຳລາຍກຳລັງຈະຫຼັ່ງລົ້ນທັບຖົມຄວາມທະນົງແລະແຜນການຝ່າຍໂລກຂອງພວກເຂົາ.

ອົງປະກອບສຸດທ້າຍຂອງຄຳເຕືອນນັ້ນ ໄດ້ຮັບການເນັ້ນຢ່າງຊັດໃນຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້າ. ຂ່າວສານທີ່ຖືກສະແດງເປັນສຽງຕໍ່ຕ້ານ “ຊົນຊາດທັງປວງ” ນັ້ນ ຄືຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ ຊຶ່ງຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຈຳເປັນທີ່ຈະຕ້ອງບັນລຸຂໍ້ກຳນົດຂອງຂ່າວປະເສີດເພື່ອຈະໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນ. ຂໍ້ກຳນົດປະການທຳອິດຂອງຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ ຄືການເກງກົວພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມເກງກົວນັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມເປັນຈິງວ່າ ບາບຂອງພວກເຮົາເອງນັ້ນໄດ້ນຳພຣະຄຣິດ ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ ຂຶ້ນໄປເທິງໄມ້ກາງແຂນ.

ທຸກອົງປະກອບຂອງຜູ້ຖືຂ່າວສານໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມໃນຊ່ວງເຈັດປີແຫ່ງການຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ ຊຶ່ງເປັນຂ່າວປະເສີດດຽວກັນນັ້ນທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນຊ່ວງເຈັດປີທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍ ຕັ້ງແຕ່ປີ 27 ຫາປີ 34. ມັນຍັງເປັນຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດທີ່ຖືກປະກາດໃນສອງຊ່ວງສຸດທ້າຍຂອງຍຸກສຸດທ້າຍ ແລະເປັນຂ່າວສານທີ່ຈຳເພາະຕໍ່ຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ ໂດຍເປັນຂ່າວສານຂອງອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ. ມັນຊີ້ບອກເຖິງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ການແຍກຂ້າວສາລີແລະຫຍ້າລະຫວ່າງກັນ, ສະພາບລາວດີເກຍຂອງຫຍ້າ, ແລະການນຳໃຊ້ຄຳພະຍາກອນສາມຊັ້ນໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງວິທີການຂອງຝົນປາຍ ຊຶ່ງແມ່ນ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ.”

ຂໍ້ຄວາມເລື່ອງເຈັດປີໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນທາງຄຳພະຍາກອນພາຍໃນ “ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ” ຊຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການກ່າວເຖິງພຣະຂ່າວ ແລະ ພະລະກິດຂອງພຣະຄຣິດເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ສຸດ, ແລະ ພຣະຂ່າວ ແລະ ພະລະກິດຂອງພຣະອົງຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກໃນຍຸກສຸດທ້າຍໂດຍຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ແລ້ວພວກເຂົາຈະລະບຸຂໍ້ຄວາມຂອງຕົນໄວ້ພາຍໃນກອບພະຍາກອນຂອງ “ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ”. ມີແບບຢ່າງຕາມພຣະຄຳພີສອງປະການຂອງ “ການແກ້ແຄ້ນ” ຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ, ຄື ການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະອົງເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະ ອີກທັງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະອົງເໜືອສັດຕູຂອງພຣະອົງ.

“ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ພຣະບັນຍັດລະບຽບ ບົດ 26 ສະແດງໃຫ້ເຫັນການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງທີ່ກະບົດ, ແລະການແກ້ແຄ້ນນັ້ນຮວມທັງການຢ່ຳຍີສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນ ທັງໃນຄວາມໝາຍຕົວອັກສອນ ແລະ ທາງຝ່າຍວິນຍານ. ພາຍໃນສັນຍາລັກຂອງການຢ່ຳຍີສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນນັ້ນ ກໍມີການສະແດງເຖິງສັນຍາລັກແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອສັດຕູຂອງພຣະອົງດ້ວຍ. ໃນວັນສຸດທ້າຍ ການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຖືກສະແດງເປັນການຄາຍອອກຂອງ Adventism ແບບ Laodicean ໃນເວລາອັນໃກ້ຈະມາຮອດຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ທີ່ຫຼັກໝາຍນັ້ນ ການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະອົງເໜືອບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ກໍເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນດ້ວຍ.

ການພິພາກສາໄຕ່ສວນຂອງຜູ້ມີຊີວິດເທິງອັດເວນຕິສມ໌ແຫ່ງລາໂອດີເກຍ, ຊຶ່ງຕາມມາດ້ວຍການພິພາກສາເພື່ອລົງໂທດເທິງຍິງແພດແຫ່ງເມືອງໄທເຣ ແລະ ເທິງສັດຮ້າຍທີ່ນາງຂີ່ຢູ່ເທິງ ແລະ ປົກຄອງເຫນືອມັນ, ແມ່ນປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ, ບ່ອນທີ່ຜົນສຳເລັດຂອງທຸກນິມິດຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ. ທຸກນິມິດຈະຕ້ອງນຳໄປປະຍຸກຕໍ່ສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ, ເພາະວິທີການຂອງຝົນປາຍລະດູແມ່ນການນຳເສັ້ນຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງມາປະຍຸກໃສ່ເສັ້ນຄຳພະຍາກອນອີກເສັ້ນໜຶ່ງ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສອງປະຫວັດສາດນັ້ນ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງລະບຸ “ໝາຍສຳຄັນ” ອັນໜຶ່ງ ທີ່ພິສູດວ່າບັນດາຜູ້ມີຊີວິດຢູ່ໃນຈຸດເວລານັ້ນແມ່ນຢູ່ໃນຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກ.

ໄລຍະທໍາອິດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອການປະທັບຕາຂອງຜູ້ຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຢູ່ພາຍໃນໝຸດໝາຍແຫ່ງເວລານັ້ນ ໄດ້ມີການວາງ “ໝາຍສໍາຄັນ” ທີ່ພຣະຄຣິດຊົງລະບຸໄວ້ໃນ ລູກາ 21.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.