ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສິບເກົ້າ

ຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກນໍາສະເໜີວ່າເປັນຜູ້ທີ່ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະຝູງຊົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ຖືກນໍາສະເໜີໂດຍອາພອນຂາວແຫ່ງການເປັນມໍລະນະສັກຂີ. ຊ່ວງເວລາສັກສິດທີ່ໜຶ່ງໃນສອງຊ່ວງຂອງວັນສຸດທ້າຍ ຊີ້ບອກເຖິງພາລະກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະຊ່ວງທີສອງ ເປັນຕົວແທນພາລະກິດຂອງເອລີຢາ. ຊ່ວງທຳອິດ ເປັນຕົວແທນການພິພາກສາໄຕ່ສວນເໜືອຜູ້ມີຊີວິດຂອງອັດເວນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ, ແລະຊ່ວງທີສອງ ເປັນຕົວແທນການພິພາກສາບັງຄັບປະຕິບັດເໜືອໂຣມັນສະໄໝໃໝ່.

“ໝາຍສຳຄັນ” ທີ່ໃຫ້ຫຼົບໜີອອກຈາກບັນດາເມືອງໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນ ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຜິດໂດຍອັດເວັນຕິສມ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ໃນຊ່ວງປີ ຄ.ສ. 66 ຫາ 70 ເປັນພາບປະກອບຂອງໝາຍເຕືອນສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ການປິດລ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນໃຫ້ຫຼົບໜີນັ້ນ ແມ່ນການປິດລ້ອມຄັ້ງທຳອິດທີ່ຖືກນຳມາໂດຍເຊສຕີອຸສ. ດັ່ງນັ້ນ ເຊສຕີອຸສຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພາວະຄຸກຄາມທີ່ຖືກຍົກອອກໄປຊົ່ວຄາວ, ເພາະເມື່ອລາວໄດ້ຕັ້ງການປິດລ້ອມແລ້ວ ລາວກໍຖອນທັບອອກໄປຢ່າງເປັນປິດລັບ, ແລະນັກປະຫວັດສາດທັງຫຼາຍກໍບໍ່ເຄີຍສາມາດກຳນົດເຫດຜົນຂອງລາວໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນໄດ້.

ໃນທົດສະວັດ 1880 ແລະ 1890 ວຸດທິສະມາຊິກ Henry W. Blair ຈາກລັດ New Hampshire ໄດ້ສະເໜີຮ່າງກົດໝາຍຫຼາຍສະບັບໃນລັດຖະສະພາ ເພື່ອກຳນົດໃຫ້ວັນອາທິດເປັນວັນພັກແຫ່ງຊາດ. ຮ່າງກົດໝາຍເຫຼົ່ານີ້ໂດຍທົ່ວໄປຖືກເອີ້ນວ່າ “Blair Sunday Bills.” ວຸດທິສະມາຊິກ Blair ເປັນຜູ້ສົ່ງເສີມຢ່າງແຂງຂັນໃຫ້ຖືວັນອາທິດເປັນວັນພັກ ແລະເປັນວັນສຳລັບການປະກອບພິທີທາງສາສະໜາ. ລາວເຊື່ອວ່າການມີວັນພັກທີ່ເປັນແບບດຽວກັນຈະກ່ອນໃຫ້ເກີດຜົນທາງສິນທຳ ແລະທາງສັງຄົມທີ່ເປັນຄຸນຕໍ່ສັງຄົມອາເມຣິກາ. ແມ່ນວ່າຄວາມພະຍາຍາມຂອງລາວໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຢູ່ບາງສ່ວນ ໂດຍສະເພາະຈາກກຸ່ມທາງສາສະໜາ ແຕ່ກໍໄດ້ປະເຊີນກັບການຄັດຄ້ານເຊັ່ນກັນ ລວມທັງຄວາມກັງວົນກ່ຽວກັບການແຍກລະຫວ່າງສາສະໜາຈັກ ແລະລັດ.

ນີ້ແມ່ນຄວາມພະຍາຍາມຄັ້ງທຳອິດໃນປະຫວັດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ທີ່ຈະຜ່ານກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງຖືກກຳນົດໄວ້ວ່າໃນທີ່ສຸດມັນຈະເວົ້າດັ່ງມັງກອນ ເມື່ອມັນຜ່ານກົດໝາຍວັນອາທິດ. ບັນດາຮ່າງກົດໝາຍ Blair ເຫຼົ່ານີ້ນີ້ແຫຼະທີ່ A. T. Jones, ໜຶ່ງໃນຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານແຫ່ງກອງປະຊຸມໃຫຍ່ປີ 1888, ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຫໍປະຊຸມລັດຖະສະພາ ແລະຄັດຄ້ານຢ່າງມີຄວາມສາມາດໃນວາທະສິນເປັນຢ່າງຍິ່ງ. ຫຼັງຈາກຄວາມພະຍາຍາມສອງສາມຄັ້ງ Senator Blair ກໍສູນເສຍແຮງຂັບເຄື່ອນໃນການຜັກດັນຂອງລາວເພື່ອວັນພັກແຫ່ງຊາດ. ໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບປະຫວັດສາດນັ້ນ ແລະນັຍສຳຄັນຂອງວັນພັກແຫ່ງຊາດ (ວັນອາທິດ), ບັນທຶກທາງປະຫວັດສາດຂອງຄຳແນະນຳຂອງ Ellen White ສາມາດນຳມາທົບທວນໄດ້.

ສິ່ງທີ່ພົບເຫັນໃນການທົບທວນຄຳເຕືອນຂອງນາງກ່ຽວກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ ແມ່ນເລື່ອງຮ້າຍແຮງ ແລະ ຖືກເຂົ້າໃຈຜິດຢ່າງກວ້າງຂວາງໃນອາດເວນຕິດແບບລາໂອດິເຊຍ. ໃນບໍລິບົດຂອງຄວາມຈຳເປັນທີ່ຈະຕ້ອງອອກຈາກເມືອງ, ຊຶ່ງໃນຂໍ້ຄວາມທີ່ຫາກໍຖືກອ້າງເຖິງນັ້ນ, ນາງໄດ້ຂຽນວ່າ, “ເມື່ອນັ້ນຈະເປັນເວລາທີ່ຈະອອກຈາກນະຄອນໃຫຍ່ທັງຫຼາຍ ເພື່ອຕຽມພ້ອມສຳລັບການອອກຈາກເມືອງນ້ອຍທັງຫຼາຍໄປຢູ່ບ້ານອັນສະຫງົບສະງັດ ໃນສະຖານທີ່ໂດດດ່ຽວທ່າມກາງພູເຂົາ.” ນາງໄດ້ສັ່ງສອນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກວ່າ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງອາໄສຢູ່ຊົນນະບົດ, ແຕ່ຄຳແນະນຳຂອງນາງໃນເລື່ອງການດຳລົງຊີວິດຊົນນະບົດກ່ອນປີ 1888 ໄດ້ວາງທິດທາງຂອງນາງເລື່ອງການອອກຈາກເມືອງໄວ້ໃນບໍລິບົດວ່າ ໃນອະນາຄົດອັນໃກ້ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຈຳເປັນຕ້ອງອອກຈາກເມືອງ. ຫຼັງຈາກປີ 1888 ແລ້ວ, ໃນຄຳຊີ້ນຳທີ່ນາງຂຽນໄວ້ກ່ຽວກັບການດຳລົງຊີວິດຊົນນະບົດ, ນາງບໍ່ເຄີຍຫັນເຫອອກຈາກຄຳແນະນຳທີ່ວ່າ ພວກເຮົາຄວນອອກຈາກເມືອງມາແລ້ວ.

ຮ່າງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວັນພັກແຫ່ງຊາດຂອງ Blair ທີ່ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດ ແມ່ນ “ໝາຍສຳຄັນ” ໃຫ້ອອກຈາກເມືອງ; ແລະເຖິງແມ່ນວ່າຮ່າງກົດໝາຍຂອງ Blair ຈະສູນເສຍແຮງຜັກດັນທີ່ຈຳເປັນເພື່ອໃຫ້ບັນລຸພາລະກິດນັ້ນ ແລະຖອຍຫາຍເຂົ້າໄປໃນຄວາມມືດແຫ່ງປະຫວັດສາດ, “ໝາຍສຳຄັນ” ໃຫ້ຫຼົບໜີກໍໄດ້ຖືກປະທານແລ້ວ. ມັນໄດ້ຖືກປະທານໄວ້ໃນຫຼັກໝາຍທາງປະຫວັດສາດແຫ່ງການປິດລ້ອມຄັ້ງທຳອິດ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳມາໂດຍ Cestius. ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍການປິດລ້ອມຂອງ Titus, ແລະຖ້າຍັງມີຊາວ Adventist ຝ່າຍ Laodicea ຄົນໃດຍັງຢູ່ໃນເມືອງເມື່ອການປິດລ້ອມນັ້ນມາເຖິງ, ພວກເຂົາຈະຕາຍພ້ອມກັບຄົນອະທຳ.

ມີສອງໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນວັນສຸດທ້າຍ. ທັງສອງໄລຍະນີ້ຖືກແຍກອອກຈາກກັນໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້. ໄລຍະທຳອິດແມ່ນການພິພາກສາສືບສວນຂອງຜູ້ມີຊີວິດໃນອາດເວັນຕິດແຫ່ງລາວດີເຊຍ, ແລະໄລຍະທີສອງແມ່ນການພິພາກສາລົງໂທດຕໍ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງໂຣມ. ສອງໄລຍະນັ້ນຖືກນຳສະແດງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ, ເພາະວ່າໃນສອງໄລຍະນັ້ນນີ້ເອງ ຄຳອຸປະມາເຣື່ອງຍິງພົມມະຈາຣີສິບຄົນໄດ້ສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຄີຍເກີດໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣຕ໌. ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນຄຳອຸປະມານັ້ນ ຄືເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ, ດັ່ງນັ້ນ ສອງໄລຍະທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້ ກໍໄດ້ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໂດຍຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ ເຊັ່ນກັນ. ຄຳອຸປະມາເຣື່ອງຍິງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ແລະ ຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ ໄດ້ສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣຕ໌, ແລະເມື່ອສິ່ງນັ້ນໄດ້ສຳເລັດ, ເອເຊກຽນ ບົດທີສິບສອງ ຂໍ້ທີຊາວເອັດເຖິງຂໍ້ທີຊາວແປດ ກໍໄດ້ສຳເລັດດ້ວຍ.

ແປດຂໍ້ສຸດທ້າຍໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 12 ຊີ້ບອກເຖິງເວລາໜຶ່ງ ເມື່ອ “ຜົນສຳເລັດຂອງນິມິດທຸກປະການ” ຈະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ໃນເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າຈະ “ບໍ່ຍືດເວລາ” ນິມິດທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປ. ສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກກ່າວຊ້ຳຢູ່ເລື້ອຍໆ ແລະຊີ້ບອກການພິພາກສາໄຕ່ສວນຂອງຜູ້ມີຊີວິດໃນ Laodicean Adventism, ແລະການພິພາກສາແບບບັງຄັບປະຕິບັດເໜືອຍິງໂສເພນີແຫ່ງ Tyre, ແມ່ນຊ່ວງເວລາພະຍາກອນທີ່ນິມິດທຸກປະການໃນພຣະຄຳພີບັນລຸການສຳເລັດຢ່າງສົມບູນແລະຂັ້ນສຸດທ້າຍ. ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ກຸ່ມຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຈະຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ, ແລະພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງຈຳພວກທີ່ບໍ່ຕາຍ ແລະມີຊີວິດຢູ່ຈົນກວ່າພຣະຄຣິດຈະສະເດັດກັບຄືນມາ. ໃນລູກາ ບົດທີ 21 ພຣະຄຣິດຊົງຊີ້ບອກ “ໝາຍສຳຄັນ” ໜຶ່ງ ທີ່ຊີ້ບອກເມື່ອຄົນຮຸ່ນນັ້ນໄດ້ມາເຖິງ.

ໃນສອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ໝາຍສຳຄັນ” ໃຫ້ຫລົບໜີ ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງວາງໄວ້ໃນຄວາມກ່ຽວພັນກັບສິ່ງອັນໜ້າຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່ານັ້ນ ມີສອງຊ່ວງເວລາຖືກກຳນົດໄວ້ ແລະການເລີ່ມຕົ້ນກັບການສິ້ນສຸດຂອງມັນກໍມີ “ໝາຍສຳຄັນ” ຢູ່ໃນຕອນຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາ ແລະມີ “ໝາຍສຳຄັນທັງຫລາຍ” ຢູ່ໃນຕອນທ້າຍ. “ໝາຍສຳຄັນ” ທີ່ພຣະຄຣິດຊົງລະບຸວ່າເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຜູ້ຊຶ່ງຈະມີຊີວິດຢູ່ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະສະເດັດມາໃນເມກ ແມ່ນຫຼັກຖານວ່າບັດນີ້ເຮົາກຳລັງຢູ່ໃນຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດໂລກ.

ໃນພຣະທຳລູກາ ບົດທີ 21, ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຊີ້ບອກເຖິງປະຫວັດສາດ ຕັ້ງແຕ່ຊ່ວງສາມປີເຄິ່ງແຫ່ງການຢຽບຍໍ່າ ແລະການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນ ນັບແຕ່ປີ 66 ເຖິງປີ 70 ໄປຈົນຮອດຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງສາມປີເຄິ່ງແຫ່ງການຢຽບຍໍ່ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 538 ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798.

“ເວລາທັງຫຼາຍ” ທີ່ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມນັ້ນໃຊ້ໃນຮູບພະຫູພົດ, ເພາະມັນເປັນຕົວແທນຂອງການຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 70, ແລະການຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດເປັນຕົວແທນທັງລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະລັດທິສັນຕະປາປາ, ແລະອຳນາດສອງປະການນັ້ນແຫຼະເປັນຫົວຂໍ້ຂອງນິມິດໃນຄຳຖາມແຫ່ງດານີເອນບົດທີ່ແປດ, ທີ່ຖາມວ່າ, “ດົນເທົ່າໃດ.”

“ເວລາຂອງຊາວຕ່າງຊາດ” ໃນລູກາ ບົດທີຊາວເອັດ ໝາຍເຖິງຊ່ວງເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ປີ 538 ເປັນຈຸດໝາຍເມື່ອຄົນແຫ່ງບາບໄດ້ຢືນຢູ່ໃນສະຖານບໍລິສຸດ ແລະປະກາດວ່າຕົນເອງເປັນພຣະເຈົ້າ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງແບ່ງຊ່ວງເວລານັ້ນອອກເປັນສອງຊ່ວງເທົ່າກັນ ຄື ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ຊ່ວງທີສອງແຫ່ງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ເປັນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ວ່າສິ້ນສຸດລົງໃນລູກາ ບົດທີຊາວເອັດ ຂໍ້ຊາວສີ່ ເມື່ອ “ເວລາຂອງຊາວຕ່າງຊາດ” ໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ໃນລຳດັບເຫດການທາງປະຫວັດສາດທີ່ພຣະເຢຊູກຳລັງຊົງຊີ້ແຈງແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງນັ້ນ ຂໍ້ຊາວສີ່ໄດ້ນຳພາຄຳພະຍານທີ່ປະທານແກ່ພວກສາວົກໄປເຖິງ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1798. ຈາກຈຸດນັ້ນ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງເລີ່ມຊົງລະບຸເຖິງ “ໝາຍສຳຄັນ” ທີ່ກ່ຽວພັນກັບຂະບວນການ Millerite.

ພຣະເຢຊູຊົງຕັດວ່າ “ຈະມີໝາຍສຳຄັນ,” ແລະພຣະອົງຊົງລະບຸວ່າໝາຍສຳຄັນເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນໝາຍສຳຄັນໃນດວງອາທິດ ແລະດວງຈັນ, ແລະໃນດວງດາວ, ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກຂອງບັນດາປະຊາຊາດ, ອຳນາດແຫ່ງຟ້າສະຫວັນຖືກສັ່ນຄອນ ແລ້ວຈາກນັ້ນບຸດແຫ່ງມະນຸດຈຶ່ງສະເດັດມາໃນເມກ. “ໝາຍສຳຄັນ” ທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການ Millerite.

ການນຳໃຊ້ແບບສາມຊັ້ນຂອງໂຣມທັງສາມຊີ້ບອກວ່າ ໃນການຢຽບຍ່ຳນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໂດຍໂຣມນອກຮີດ ແລະຕໍ່ມາໂດຍໂຣມສັນຕະປາປາ, ການຢຽບຍ່ຳພຣະວິຫານ ແລະກອງພົນໂດຍໂຣມສະໄໝໃໝ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໂດຍຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ຄື ສິບສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ (ໂຣມນອກຮີດ) ຫຼື ສິບສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ (ໂຣມສັນຕະປາປາ). ສິບສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກ (ສີ່ສິບສອງເດືອນ) ທີ່ຊີ້ບອກໄລຍະເວລາແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຜູ້ຊື່ສັດຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍໂຣມສະໄໝໃໝ່ ຈະເປັນແຕ່ລະໄລຍະທີ່ມີ “ໝາຍສຳຄັນ” ອັນດຽວ ຊຶ່ງລະບຸເວລາແຫ່ງການຫຼົບໜີຂອງຜູ້ຊື່ສັດໃນໄລຍະນັ້ນ. ແຕ່ລະໄລຍະທັງສາມສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການປາກົດຂອງ “ໝາຍສຳຄັນ” ຫຼາຍປະການ ບໍ່ແມ່ນ “ໝາຍສຳຄັນ” ອັນດຽວດັ່ງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະນັ້ນ.

ໄລຍະເວລາແຫ່ງການພິພາກສາໃນຂັ້ນບັງຄັບປະຕິບັດເໜືອຍິງໂສເພນີແຫ່ງໂຣມ ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນດ້ວຍການຍົກຂຶ້ນແຫ່ງທຸງໝາຍ ທີ່ບົ່ງຊີ້ວ່າຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນ ຄວນຈະຫລົບໜີອອກໄປ. ໄລຍະເວລານັ້ນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍ “ໝາຍສຳຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນ.” ໄລຍະເວລານັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ “ສຽງທີສອງ” ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບແປດ, ແລະມັນສິ້ນສຸດດ້ວຍພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ. ແນ່ນອນວ່າ ສຽງທຳອິດ ແລະ ສຽງທີສອງ ຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີສິບແປດ ຄືພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ. ສຽງທຳອິດບົ່ງຊີ້ເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາສືບສວນຂອງຄຣິດຈັກອັດເວັນຕິສ ລາວດີເຊຍ ທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່, ແລະສຽງທີສອງບົ່ງຊີ້ເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລານັ້ນ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນກໍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາໃນຂັ້ນບັງຄັບປະຕິບັດເໜືອຍິງໂສເພນີແຫ່ງໂຣມ.

ປະຫວັດສາດທັງໝົດຖືກຄວບຄຸມໂດຍອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ, ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ຖືກໃຫ້ເປັນແບບລ່ວງໜ້າໃນຖານະເປັນໝຸດໝາຍກາງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກໃຫ້ເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍໄມ້ກາງແຂນ. ປະຫວັດສາດທັງສອງລ້ວນມີເຄື່ອງໝາຍຂອງອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເພາະວ່າການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດໃນແຕ່ລະປະຫວັດສາດຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະສຸລຽງຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງອີກດ້ວຍ, ເພາະວ່າໝຸດໝາຍກາງແມ່ນການກະບົດຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະຄຳພາສາເຮັບເຣີ “ຄວາມຈິງ” ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍອັກສອນຕົວທຳອິດ, ຕົວທີສິບສາມ, ແລະຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກຂະລະພາສາເຮັບເຣີ. ພຣະສຸລຽງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດແມ່ນພຣະສຸລຽງຂອງພຣະຄຣິດ, ພຣະສຸລຽງສຸດທ້າຍແມ່ນພຣະສຸລຽງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະສຸລຽງໃນທ່າມກາງ, ຊຶ່ງເປັນພຣະສຸລຽງຂອງພຣະເຈົ້າເໝືອນກັນ, ກໍແມ່ນບ່ອນທີ່ການກະບົດຂອງອັກສອນຕົວທີສິບສາມຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທີ່ “ເວົ້າ” ດຸດັ່ງມັງກອນ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນພຣະນິມິດບົດທີ THIRTEEN.

ທຸງສັນຍາລັກໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້ານີ້ ເປັນ “ເຄື່ອງໝາຍ” ໃຫ້ຫລົບໜີສໍາລັບບັນດາຜູ້ຊື່ສັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນ ມັນຍັງຊີ້ບອກອີກວ່າ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຍົກທຸງສັນຍາລັກຂຶ້ນ ກໍຈະຕ້ອງມີ “ເຄື່ອງໝາຍ” ເຊັ່ນກັນ. “ເຄື່ອງໝາຍ” ນັ້ນ ຄືສິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູຊົງຊີ້ບອກວ່າ ເປັນຫຼັກຖານວ່າ ຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງໂລກນີ້ໄດ້ມາຮອດແລ້ວ. ໃນພຣະທຳລູກາ ບົດທີ ຊາວເອັດ ພວກສາວົກໄດ້ທູນຖາມວ່າ ພຣະຄຣິດຊົງໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ ເມື່ອພຣະອົງຊົງລະບຸວ່າ ພຣະວິຫານກຳລັງຈະຖືກທຳລາຍ.

ຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຊົງເລີ່ມລະບຸປະຫວັດການທີ່ນຳໄປສູ່ປີ 70 ເມື່ອພຣະວິຫານແລະນະຄອນຈະຖືກທຳລາຍ, ແລະຊົງດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງຂໍ້ທີຊາວສີ່ ບ່ອນທີ່ພຣະອົງຊົງລະບຸວ່າ “ເວລາ” ຂອງຄົນຕ່າງຊາດຈະຄົບຖ້ວນເມື່ອໃດ.

ແນວຄວາມຄິດທີ່ວ່າຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ກຳລັງກ່າວເຖິງເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນ ແມ່ນຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມໂງ່ຈ້າທາງເທວະວິທະຍາຂອງຄາທອລິກທີ່ເອີ້ນວ່າ futurism ຊຶ່ງນຳເອົາສິ່ງທີ່ເປັນສັນຍາລັກໄປໃຊ້ແບບຕາມຕົວອັກສອນ ແລະຈັດວາງການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນໄວ້ສະເພາະໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ. ການໂຈມຕີຕໍ່ການນຳຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ໄປໃຊ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ໄດ້ເປັນການໂຈມຕີອັນສຳຄັນຂອງຊາຕານຕະຫຼອດການອ່ານພຣະສັນຍາໃໝ່. ເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ຢຸດເປັນສັນຍາລັກຂອງເຢຣູຊາເລັມຕາມຄຳພະຍາກອນໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ ເມື່ອຄຳພະຍາກອນຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ປ່ຽນໄປສູ່ການນຳໃຊ້ທາງຝ່າຍຈິດວິນຍານ. ການເປີດເຜີຍນີ້ເປັນຄຳສອນສຳຄັນຢ່າງໜຶ່ງທີ່ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້. ການຢຽບຢ່ຳເຢຣູຊາເລັມບົ່ງຊີ້ເຖິງໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງຄວາມມືດຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ຫາ 1798.

ເຢຣູຊາເລັມໃນຄຳພະຍາກອນໄດ້ຢຸດເປັນສັນຍະລັກຂອງນະຄອນທີ່ຖືກຊົງເລືອກໄວ້ໃນທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.

ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ນໍາພາພວກສາວົກໄປສູ່ເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798 ໃນຂໍ້ທີຊາວສີ່ແລ້ວ, ຈາກນັ້ນພຣະອົງກໍໄດ້ນໍາສະເໜີເຖິງຍຸກເວລາຂອງກຸ່ມມິນເລີ ເມື່ອການປະກາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ເຂົ້າມາສູ່ປະຫວັດສາດ.

ໝາຍສຳຄັນທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ນຳເຂົ້າສູ່ປະຫວັດການຂອງຝ່າຍ Millerite ໄດ້ສຳເລັດລົງຢ່າງສອດຄ່ອງກັບລິດອຳນາດອັນບໍ່ເຄີຍຜິດພາດຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ.

ເຮົາຈະສືບຕໍ່ພຣະທຳລູກາ ບົດທີຊາວເອັດ ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.