ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວສອງ

ເມື່ອແສງສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 40 ຫາ 45 ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານ ໃນປີ 1989, ສັດຕູຂອງຄວາມຈິງໄດ້ສະໜອງການຕໍ່ຕ້ານທີ່ເປັນຊ່ອງທາງໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊົງເປີດເຜີຍຄວາມຈິງຕ່າງໆ ເພື່ອປົກປ້ອງຫຼັກຕັ້ງພື້ນຖານຂອງຂໍ້ພຣະຄຳໃນພຣະທຳດານີເອນນັ້ນ ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ກາຍເປັນປະເດັນແລະຈຸດມຸ່ງໝາຍແຫ່ງການໂຈມຕີຂອງຊາຕານ. ຂໍ້ຂັດແຍ້ງເລື່ອງຄວາມຈິງແລະຄວາມຜິດໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ໄດ້ຖືກໃຊ້ໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ເພື່ອລະບຸກົດເກນພຣະຄຳພະຍາກອນບາງປະການ ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຮູ້ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວນັ້ນເພີ່ມພູນຂຶ້ນອີກ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນຈະເປັນສິ່ງທົດສອບຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍໃນປະຫວັດສາດໂລກ. ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາເຖິງ “ການປະຍຸກໃຊ້ຄຳພະຍາກອນສາມຊັ້ນ,” ແລະລະບຸວ່າການປະຍຸກໃຊ້ເຫຼົ່ານັ້ນເປັນກົດເກນຫຼັກປະການໜຶ່ງ ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍຈາກຂະບວນການແຫ່ງການຕໍ່ຕ້ານ ຊຶ່ງຊາຕານໄດ້ນຳສະເໜີໃນຊ່ວງວັນເວລາໃນອະດີດນັ້ນ. ຂະບວນການແຫ່ງການຂັດແຍ້ງນັ້ນ ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ການສັ່ນສະເທືອນ.”

“ການສັ່ນສະເທືອນ” ເກີດຂຶ້ນເມື່ອຄວາມຈິງຖືກເປີດຕາປະທັບໂດຍພະຍາສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ແລະຈາກນັ້ນຈຶ່ງຖືກນຳສະເໜີ.

ການນໍາເອົາ “ຄວາມຈິງ” ເຂົ້າມາຍ່ອມກ່ອນໃຫ້ເກີດການສັ່ນສະເທືອນຢູ່ສະເໝີ, ແລະຄວາມຈິງຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989 ກໍໄດ້ກະທໍາສິ່ງນັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ. ໜຶ່ງໃນຜົນດີທີ່ເກີດຈາກການຕໍ່ຕ້ານທີ່ຖືກນໍາມາຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງ ຄື ການພັດທະນາຊຸດກົດເກນເພື່ອສະຖາປະນາການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ຕະຫຼອດບັນດາປີທີ່ຕິດຕາມຫຼັງຈາກປີ 1989. ການພັດທະນາຂອງກົດເກນເຫຼົ່ານີ້ ດໍາເນີນໄປຄຽງຄູ່ກັນກັບການພັດທະນາຊຸດກົດເກນໃນຊ່ວງເວລາຂອງພວກ Millerites. ການນໍາໃຊ້ຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີທັງສາມຊັ້ນທັງໝົດ ລ້ວນມີສ່ວນເພີ່ມພູນຄວາມແຈ່ມແຈ້ງແກ່ເຫດການໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ການນໍາໃຊ້ໂຣມແລະບາບີໂລນໃນສາມລັກສະນະໄດ້ສະຖາປະນາຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຍິງນັ້ນກັບສັດຮ້າຍທີ່ນາງຂີ່ຢູ່ເທິງ ແລະປົກຄອງຢູ່ເໜືອມັນ ໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດຂອງວິກິດກົດຫມາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງກໍເປັນປະຫວັດສາດແຫ່ງການພິພາກສາໂດຍການກະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອແມ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງບາບີໂລນ.

ການນຳໃຊ້ສາມປະການຂອງ “ຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ,” ແລະອີກທັງຂອງ “ເອລີຢາ,” ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງພາລະກິດ ແລະຂ່າວສານໃນສອງຊ່ວງເວລາທີ່ເປັນພາບປະກອບຂອງການປິດສິ້ນແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງໃນວັນສຸດທ້າຍ. ຊ່ວງເວລາທຳອິດເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສຽງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພິພາກສາສືບສວນຂອງຜູ້ມີຊີວິດສຳລັບອັດເວັນຕິດແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ, ແລະຊ່ວງເວລາສຸດທ້າຍເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສຽງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພິພາກສາແບບປະຕິບັດໂທດເໜືອຍິງແພດແຫ່ງບາບີໂລນ.

ການນໍາໃຊ້ສາມຊັ້ນຂອງໂຣມ ແລະ ບາບີໂລນ ເປັນຕົວແທນປະຫວັດພາຍນອກຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ໃນຂະນະທີ່ການນໍາໃຊ້ສາມຊັ້ນຂອງເອລີຢາ ແລະ ຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຜູ້ຈັດຕຽມທາງ ເປັນຕົວແທນປະຫວັດພາຍໃນຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ການນໍາໃຊ້ສາມຊັ້ນຂອງຄວາມວິບັດທັງສາມ ຊີ້ບອກເຖິງຂ່າວສານທີ່ດໍາເນີນຜ່ານທັງສອງຊ່ວງເວລາ ຊຶ່ງຮ່ວມກັນເປັນຕົວແທນໄລຍະສຸດທ້າຍຂອງການພິພາກສາ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນກັບຄົວເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນກັບຜູ້ທີ່ຢູ່ນອກຄົວເຮືອນຂອງພຣະອົງ. ຄວາມວິບັດທັງສາມຊີ້ບອກວ່າ ອິສລາມເປັນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ແລະ ເປັນເຄື່ອງມືແຫ່ງການພິພາກສາອີກດ້ວຍ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ຕໍ່ບັນດາຜູ້ທີ່ບັງຄັບໃຫ້ມວນມະນຸດທັງປວງນະມັດສະການດວງອາທິດ. ການສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາເປັນຕົວແທນ “ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ,” ທັງຕໍ່ຄຣິດຈັກທີ່ຫລົງຖອຍຂອງພຣະອົງ ແລະ ຕໍ່ຄົນຊົ່ວທີ່ຢູ່ນອກຄຣິດຈັກຂອງພຣະອົງ.

ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງເລີ່ມພັນທະກິດຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນທີ່ຊຸມນຸມແຫ່ງນາຊາເຣັດ ພຣະອົງໄດ້ໃຊ້ເອຊາຢາບົດທີ່ຫົກສິບເອັດ ເພື່ອກຳນົດພັນທະກິດ, ຂ່າວສານ ແລະພຣະກິດຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງລວມເຖິງການຊີ້ບອກເຖິງເວລາແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພັນທະກິດ, ຂ່າວສານ ແລະພຣະກິດຂອງພຣະອົງເປັນພາບລ່ວງໜ້າເຖິງພັນທະກິດ, ຂ່າວສານ ແລະພຣະກິດຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ເພາະພວກເຂົາໃນຄວາມໝາຍຝ່າຍຄຳພະຍາກອນໄດ້ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປທຸກແຫ່ງທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ.

ພຣະເຢຊູຊົງໄດ້ຮັບການເຈີມໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ແລະໝຸດໝາຍນັ້ນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເມື່ອການເຈີມໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ເລີ່ມລົງມາເທິງຜູ້ທີ່ຮັບຮູ້ວ່າການເທລົງມາຢ່າງບໍລິບູນຂອງຝົນປາຍໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerites, ຊຶ່ງເປັນບ່ອນຮ້າງເກົ່າທີ່ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຈະສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ກັບຄືນໄປສູ່ທາງເກົ່າຂອງ Jeremiah.

ຂ່າວສານເລື່ອງຄວາມຊອບທໍາຂອງພຣະຄຣິດຈາກການກະບົດປີ 1888 ໄດ້ກັບມາເປັນຄວາມຈິງສໍາລັບເວລານີ້ອີກຄັ້ງ, ແລະ ຂ່າວສານຈາກການກະບົດປີ 1888 ນັ້ນແມ່ນຂ່າວປະເສີດທີ່ມີອໍານາດຜູກພັນຫົວໃຈທີ່ແຕກສະລາຍ, ແຕ່ບໍ່ມີອໍານາດທີ່ຈະເປີດຫົວໃຈທີ່ແຂງກະດ້າງຂອງຜູ້ທີ່ມີຕາໄວ້ເບິ່ງ ແຕ່ບໍ່ເຫັນແຈ້ງ, ແລະ ມີຫູໄວ້ຟັງ ແຕ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈ. ຂ່າວສານເລື່ອງຄວາມຊອບທໍາຂອງພຣະຄຣິດຈາກການກະບົດປີ 1888 ຍັງເປັນຂ່າວສານເຖິງຊາວລາໂອດີເກຍ ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນໄດ້ມາຮອດອີກຄັ້ງເພື່ອເປີດປະຕູຄຸກໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ເປັນຊະເລີຍຂອງບາບ ໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງມີອໍານາດເປີດປະຕູທີ່ບໍ່ມີມະນຸດຜູ້ໃດເປີດໄດ້, ແລະ ປິດປະຕູທີ່ບໍ່ມີມະນຸດຜູ້ໃດປິດໄດ້.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຜູ້ທີ່ຈະຕ້ອງນຳຂ່າວດີນັ້ນໄປປະກາດ ກໍຈະຕ້ອງປະກາດດ້ວຍເຖິງປີອັນເປັນທີ່ຊົງໂຜດຮັບຂອງພຣະອົງ ແລະວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ. ປີແຫ່ງການຊົງຮັບຂອງພຣະອົງກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນດ້ວຍ, ແລະພຣະອົງຊົງເຕັມພຣະທັຍທີ່ຈະຊົງຮັບການກັບໃຈຂອງຊາວ Laodicean, ຈົນກວ່າວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າຈະມາເຖິງ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ເມື່ອນັ້ນ ການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະອົງຈະຖືກສະແດງອອກເໜືອຄรິດຈັກທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮູ້ເວລາແຫ່ງການຊົງຢ້ຽມຢາມຂອງນາງ, ແລະໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ການພິພາກສາອັນຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປເໜືອແມ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງບາບີໂລນກໍເລີ່ມຂຶ້ນ.

ໃນວັນແຫ່ງການຊົງຍອມຮັບຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຊົງສັນຍາວ່າຈະຊົງປອບໂຍນບັນດາຜູ້ທີ່ໄວ້ທຸກທັງປວງ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ໄວ້ທຸກຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນ ເອເຊກຽນ ບົດ 9. ການປອບໂຍນຂອງເຂົາທັງຫຼາຍເກີດຂຶ້ນໂດຍພຣະຜູ້ປອບໂຍນ ຜ່ານການຮັບຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນກຳລັງຖືກເທລົງເທິງເຂົາທັງຫຼາຍ. ແຕ່ຈະເປັນໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອເຂົາຮັບຮູ້ຝົນນັ້ນ. ເມື່ອເຂົາຄອບຄອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນແລ້ວ ແລະກະທຳວຽກງານແຫ່ງການສ້າງບູຮານສະຖານທີ່ຮ້າງເປົ່າຄືນໃໝ່ ຜ່ານວິທີການ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຂອງ ເອຊາຢາ ວ່າເປັນວຽກງານແຫ່ງການນຳເອົາບັນທັດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າຂອງປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ ໄປວາງໄວ້ເທິງອີກບັນທັດໜຶ່ງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງສະແດງເຖິງຄວາມຮ້າງເປົ່າ. ໃນວຽກງານນັ້ນ ເຂົາທັງຫຼາຍຍົກຄືນຄວາມຮ້າງເປົ່າຂອງຫຼາຍຊົ່ວຄົນ. ແລ້ວ “ຄົນຕ່າງດ້າວ” ຈະຕອບສະໜອງຕໍ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄວ້ທຸກ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານ ເພື່ອໃຫ້ຄົນຕ່າງດ້າວໄດ້ເຫັນ.

ການປະກາດຂອງພຣະຄຣິດເຖິງພະລະກິດແລະພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນອິຊາຢາ ບົດທີຫົກສິບເອັດ ແມ່ນພະລະກິດແລະພັນທະກິດຂອງຄົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ. ພະລະກິດນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງເປັນພາບໃນການເຄື່ອນໄຫວປະຕິຮູບອັນສັກສິດ, ແລະໃນປີ 1989 ເວລາແຫ່ງອວສານໄດ້ມາເຖິງ ຊຶ່ງ “ເວລາແຫ່ງອວສານ” ທັງຫລາຍກ່ອນໜ້ານັ້ນໄດ້ເປັນເງົາລ່ວງໜ້າໄວ້. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ພຣະຄໍາຂໍ້ໜຶ່ງ, ດານີເອນ ບົດທີແປດ ຂໍ້ທີສິບສີ່, ໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນຮາກຖານແລະເສົາຫຼັກກາງຂອງການເຄື່ອນໄຫວມິນເລີໄຣທ໌, ຂໍ້ພຣະຄໍາທີ່ເປັນຮາກຖານແລະເສົາຫຼັກກາງຂອງການເຄື່ອນໄຫວ Future for America ແມ່ນ ດານີເອນ ບົດທີສິບເອັດ ຂໍ້ທີສີ່ສິບ. ສໍາລັບພວກມິນເລີໄຣທ໌ ແສງສະຫວ່າງຂອງເສົາຫຼັກກາງໄດ້ຖືກສະແດງເປັນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງນິມິດຂອງແມ່ນ້ໍາອູໄລ, ແລະສໍາລັບການເຄື່ອນໄຫວ Future for America ແສງສະຫວ່າງຂອງເສົາຫຼັກກາງໄດ້ຖືກສະແດງເປັນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງນິມິດຂອງແມ່ນ້ໍາຮິດເດເກນ.

ແສງສະຫວ່າງຂອງນິມິດທັງສອງ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳສອງສາຍນັ້ນ ຖືກເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າດ້ວຍກັນ ແລະຈະບັງເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ. “ການເຊື່ອມ” ຮ່ວມກັນຂອງມັນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງມະນຸດກັບພຣະອົງ, ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຊີ້ບອກຊ້ຳໆວ່າເປັນຂ່າວສານຂອງພຣະຄຣິດ ໃນບໍລິບົດທີ່ວ່າ ຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ຖືກປະສານເຂົ້າກັບພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະອົງນັ້ນບໍ່ເຮັດບາບ. ແມ່ນ້ຳສອງສາຍນັ້ນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເຊື່ອມໂຍງນັ້ນໂດຍແທ້.

ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ໃນປີ 1798 ແລະໃນປີ 1989 ເປັນຕົວແທນຂອງການເປີດຜະນຶກພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງຈັດຫາລິດອຳນາດເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຊະນະດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊະນະ, ແລະ “ຊີວິດຂອງພຣະອົງປະກາດວ່າ ມະນຸດຊາດ, ເມື່ອລວມເຂົ້າກັບຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ, ຍ່ອມບໍ່ເຮັດບາບ.” ນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູລາຍແມ່ນນິມິດ marah ວ່າດ້ວຍການປາກົດຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຳພະຍາກອນເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ. ນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນແມ່ນນິມິດ chazon ຂອງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຳພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ນິມິດ marah ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະພາວະ ແລະ ນິມິດ chazon ເປັນຕົວແທນຂອງມະນຸດພາວະ.

ແມ່ນ້ຳທັງສອງຂອງຊີນາຣ໌ໃນສະໄໝບູຮານ ຄື ອູລາຍ ແລະ ຮິດເດເກນ, ຫຼື ທີ່ໃນປັດຈຸບັນຮູ້ຈັກກັນວ່າ ໄທກຣິສ ແລະ ເອີເຟຣຕີສ, ໃນທີ່ສຸດກໍຫຼອມຮວມກັນເຂົ້າສູ່ທາງນ້ຳຊັດ ອັນ-ອາຣັບ ໃນພາກໃຕ້ຂອງອີຣັກ, ແລະ ຊັດ ອັນ-ອາຣັບ ນັ້ນກໍໄຫຼລົງສູ່ອ່າວເປີເຊຍ. ພຣະເຢຊູຊົງນຳໃຊ້ສິ່ງທາງກາຍະພາບແລະຕາມທຳມະຊາດເພື່ອເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງທາງວິນຍານ, ແລະ ນິມິດທີ່ກ່ຽວພັນກັບແມ່ນ້ຳທັງສອງ ຊຶ່ງບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສຳເລັດຜົນ ເປັນຕົວແທນຂອງການເຊື່ອມປະສານລະຫວ່າງມະນຸດແລະພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນເມື່ອພວກມັນກຳລັງມຸ່ງໄປຮອດບົດສະຫຼຸບຂອງການເດີນທາງໄປສູ່ທະເລ. ຄວາມຈິງນີ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນຕອນຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນທັງສອງ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມິດທັງສອງໃນດານີເອນ ບົດ 8 ຂໍ້ 13 ແລະ 14. ນິມິດໜຶ່ງແມ່ນຄຳຖາມ, ອີກນິມິດໜຶ່ງແມ່ນຄຳຕອບ, ແລະ ຕາມຫຼັກເຫດຜົນແລ້ວ ທັງສອງບໍ່ອາດແຍກອອກຈາກກັນໄດ້.

ນິມິດແຫ່ງມະນຸດຊາດ ຊຶ່ງລະບຸເຖິງການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງທັບ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະນິມິດແຫ່ງພຣະພາບ ຊຶ່ງລະບຸເຖິງການປາກົດຂອງພຣະຄຣິດ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ການເຊື່ອມໂຍງຂອງພຣະພາບແລະມະນຸດຊາດ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສອງຮ້ອຍຊາວປີ ຊຶ່ງເຊື່ອມຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທັງສອງຂອງນິມິດທັງສອງ. ສອງຮ້ອຍຊາວ ເປັນສັນຍະລັກຂອງ “ການເຊື່ອມໂຍງຂອງມະນຸດຊາດກັບພຣະພາບ,” ແລະຍັງຖືກເປັນຕົວແທນອີກດ້ວຍໂດຍການເຊື່ອມໂຍງຂອງການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798, ກັບການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1989.

ຂໍ້ຄວາມທີ່ຖືກຈັດໃຫ້ເປັນຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການ ອັນເກີດຈາກການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ໃນປີ 1798 ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີເປັນຄັ້ງທຳອິດໂດຍ Miller ໃນປີ 1831 (ແລະຕໍ່ມາໃນໜັງສືພິມ Vermont Telegraph ໃນປີ 1833). ປີ 1831 ແມ່ນສອງຮ້ອຍຊາວປີຫຼັງຈາກການຕີພິມ King James Bible ໃນປີ 1611. King James Bible ເປັນເອກະສານສອງພາກຂອງພຣະຄຳພີເດີມແລະພຣະຄຳພີໃໝ່. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາສອງຮ້ອຍຊາວປີນັ້ນໄດ້ “ເຊື່ອມໂຍງ” ການຕີພິມອັນມາຈາກພຣະເຈົ້າເຂົ້າກັບການຕີພິມຂອງມະນຸດ. ຂໍ້ມູນຂອງການຕີພິມຂອງມະນຸດນັ້ນ ຖືກດຶງອອກມາຈາກແສງສະຫວ່າງອັນສະຫວັນທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1798, ແລະຕໍ່ມາຈຶ່ງຖືກຈັດໃຫ້ເປັນຮູບແບບໂດຍຜ່ານງານຂອງເຄື່ອງມືມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕີພິມມັນໃນປີ 1831. ນັ້ນແມ່ນການຕີພິມອັນມາຈາກພຣະເຈົ້າ ພ້ອມກັບຂໍ້ຄວາມທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ໂດຍພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງພາຍຫຼັງໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໂດຍມະນຸດ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງຖືກນຳສະເໜີໂດຍເຄື່ອງມືມະນຸດ. ຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກແປວ່າ “publish” ໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ຫມາຍເຖິງ ການຮ້ອງເອີ້ນອອກມາ, ຮ້ອງໄຫ້ (ຕໍ່), ມີຊື່ສຽງ, ແຂກ, ເຊີນ, ກ່າວເຖິງ, (ໃຫ້) ຊື່, ປະກາດເທດສະໜາ, ປະກາດ, ກ່າວອອກສຽງ, ຕີພິມ. Miller ໄດ້ເລີ່ມຕີພິມຂ່າວສານຂອງລາວໃນປີ 1831, ແລະຈາກນັ້ນໃນປີ 1833 ມັນກໍໄດ້ຖືກຕີພິມຢ່າງແທ້ຈິງໃນ Vermont Telegraph.

ຂ່າວສານທີ່ຖືກຈັດຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການ ອັນເກີດຂຶ້ນຈາກການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ໃນປີ 1989 ໄດ້ຖືກຕີພິມເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1996 (ໃນວາລະສານ The Time of the End) ຊຶ່ງເປັນເວລາສອງຮ້ອຍຊາວປີຫຼັງຈາກການຕີພິມເອກະສານສັກສິດສອງສະບັບ ທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນນາມຄຳປະກາດເອກະລາດ ໃນປີ 1776 (ແລະຕໍ່ມາຄື ລັດຖະທຳມະນູນຂອງສະຫະລັດ) ໃນປີ 1789. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາສອງຮ້ອຍຊາວປີນີ້ ເຊື່ອມໂຍງພຣະພາວະເຂົ້າກັບມະນຸດຊາດ, ແລະການນັ້ນກໍເກີດຂຶ້ນໂດຍຜ່ານການຕີພິມເອກະສານສອງສະບັບອັນສູງສົ່ງ ໂດຍເລີ່ມໃນປີ 1776. ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1989 ຂ່າວສານທີ່ຖືກຈັດຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳມາໂດຍຜ່ານການທຳງານຂອງເຄື່ອງມືມະນຸດ ໄດ້ຖືກຕີພິມໃນປີ 1996. ລຳດັບນັ້ນຄື ການຕີພິມໂດຍພຣະເຈົ້າ, ຈາກນັ້ນການເປີດຜະນຶກ, ແລະຈາກນັ້ນການຕີພິມໂດຍມະນຸດ.

ໃນທັງສອງໄລຍະເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ, ສາມຂັ້ນຕອນຂອງຄວາມຈິງຖືກຊີ້ບອກຢ່າງແນ່ຊັດ. ທັງສອງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສິ່ງພິມອັນເປັນພຣະຈາກພຣະເຈົ້າເປັນຂັ້ນຕອນທຳອິດ, ແລະສິ່ງພິມຂອງມະນຸດທີ່ອະທິບາຍຂ່າວສານອັນເປັນພຣະເຈົ້າແມ່ນຂັ້ນຕອນສຸດທ້າຍ. ຂັ້ນຕອນກາງແມ່ນເມື່ອສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ແກະຜະນຶກຂ່າວສານອັນເປັນພຣະຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນໂດຍສະເພາະ, ແລະຈາກນັ້ນຈຶ່ງຄັດເລືອກເຄື່ອງມືມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງເພື່ອຮວບຮວມແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ຖືກແກະຜະນຶກອອກຈາກເອກະສານອັນເປັນພຣະນັ້ນ. ເມື່ອການແກະຜະນຶກເກີດຂຶ້ນ, ການກະບົດຍ່ອມປາກົດອອກໂດຍຄົນຊົ່ວທີ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້. ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງພິມອັນເປັນພຣະຖືກແທນດ້ວຍອັກສອນຕົວທຳອິດຂອງອັກຂະລະຮີບຣູ, ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ຖືກແທນດ້ວຍອັກສອນຕົວທີສິບສາມ ບ່ອນທີ່ການກະບົດຖືກສຳແດງອອກ, ແລະສິ່ງພິມຂອງມະນຸດກ່ຽວກັບຂ່າວສານອັນເປັນພຣະອັນພິເສດສຳລັບປະຫວັດສາດນັ້ນແມ່ນອັກສອນຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກຂະລະຮີບຣູ, ແລະເມື່ອນຳມາຮວມກັນ ອັກສອນທັງສາມນັ້ນໝາຍເຖິງ “ຄວາມຈິງ”.

ນິມິດເກືອບແມ່ນ້ຳອູລາຍ ແລະ ແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ ຊຶ່ງບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສຳເລັດນັ້ນ ບົ່ງຊີ້ວ່າ ໃນວັນສຸດທ້າຍ ການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ຈາກແມ່ນ້ຳທັງສອງຈະຫຼອມເຂົ້າເປັນອັນດຽວກັນ ເພື່ອພິສູດວ່າ ພຣະພາວະທີ່ລວມເຂົ້າກັບມະນຸດສະພາບນັ້ນບໍ່ເຮັດບາບ. ດານີເອນໄດ້ຮັບນິມິດທີ່ເປັນຕົວແທນເຖິງການປາກົດຂອງພຣະຄຣິດໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ໃນປີ 1844 ໃນຂະນະທີ່ຢູ່ຮິມແມ່ນ້ຳອູລາຍ.

ດານີເອນໄດ້ຮັບນິມິດຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງນິມິດຂອງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ.

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ກາບຣີເອນໄດ້ລະບຸຈຸດປະສົງຂອງນິມິດ chazon ທີ່ແມ່ນ້ຳ Hiddekel ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່.

ນິມິດທີ່ໄດ້ຮັບທີ່ແມ່ນ້ຳອູໄລ ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງ “ການປາກົດ” ຂອງພຣະຄຣິດ, (ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ) ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ສິ່ງນີ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງ “ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ” ທີ່ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ (ມະນຸດສະພາບ) ໃນວັນທີນັ້ນ, ເພື່ອວັນລົບມົນທິນ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງວັນແຫ່ງ “ການເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວ”, ອັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດສະພາບ. ນິມິດທີ່ໄດ້ຮັບທີ່ແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງສິ່ງທີ່ຈະບັງເກີດແກ່ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ (ມະນຸດສະພາບ) ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ.

ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງນິມິດແຫ່ງ “ການປາກົດ” ແມ່ນໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ສອງຮ້ອຍຊາວປີຫຼັງຈາກໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະພົນໄພ່ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ການສິ້ນສຸດຂອງສອງຮ້ອຍຊາວປີທີ່ຖືກເຊື່ອມເຂົ້າກັນໄວ້ທີ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງນິມິດທັງສອງ ໄດ້ຖືກກຳນົດໝາຍໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງນັບຈຳນວນອັນມະຫັດສະຈັນ, ຜູ້ຊຶ່ງກໍແມ່ນພຣະອົງຜູ້ຊົງພາສາອັນມະຫັດສະຈັນໃນ ຮາບາກຸກ 2:20.

ສາຍສຳພັນລະຫວ່າງມະນຸດສະພາບແລະພຣະພາບ ຊຶ່ງໃນເບື້ອງຕົ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນສອງບົດນັ້ນ ໄດ້ຖືກລະບຸໃນຈຸດສິ້ນສຸດຮ່ວມກັນຂອງມັນ ໂດຍບົດແລະຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ພັນລະນາການປາກົດຂຶ້ນຂອງພຣະພາບ ຊຶ່ງສະເດັດມາຢ່າງກະທັນຫັນເຂົ້າສູ່ພຣະວິຫານທີ່ພຣະອົງໄດ້ສ້າງໄວ້ໃນຊ່ວງສີ່ສິບຫົກປີ ເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ເວລາແຫ່ງອວະສານໃນປີ 1798 ແລະສິ້ນສຸດລົງອີກສີ່ສິບຫົກປີຕໍ່ມາໃນວັນທີ October 22, 1844.

ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ສອດຄ່ອງກັບນິມິດແຫ່ງ “ການປາກົດ”, ຮາບາກຸກໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ພຣະອົງຢູ່ໃນພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານທີ່ຖືກທຳລາຍ ແລະ ຖືກຢຽບຍ່ຳນັ້ນຂຶ້ນອີກ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກທຳລາຍ ແລະ ຖືກຢຽບຍ່ຳມາເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ໃນໄລຍະສີ່ສິບຫົກປີ.

ໃນ ໂຢຮັນ 2:20 ຫຼັງຈາກພຣະຄຣິດໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ສະອາດແລ້ວ, ຊຶ່ງຕາມທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວໄວ້ ນັ້ນເປັນການສຳເລັດຄຳພະຍາກອນຂອງມາລາຄີບົດທີສາມ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ.

ໃນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳມາລາຄີບົດທີສາມ, ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ເມື່ອພຣະອົງຊຳລະພຣະວິຫານໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນພຣະທຳໂຢຮັນບົດທີສອງ, ຊຶ່ງເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ການຊຳລະພຣະວິຫານໂດຍພຣະຄຣິດໃນພຣະທຳໂຢຮັນບົດທີສອງ ແລະ ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນການສຳເລັດຕາມພຣະທຳມາລາຄີບົດທີສາມ. ໃນພຣະທຳໂຢຮັນບົດທີສອງ ແລະ ຂໍ້ທີຊາວ, ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ພຣະວິຫານຝ່າຍມະນຸດໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນສີ່ສິບຫົກປີ, ແລະ ພຣະວິຫານຝ່າຍພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນສາມວັນ. ພຣະວິຫານຝ່າຍມະນຸດຈະກາຍເປັນ “ພຣະວິຫານບໍລິສຸດ” ຂອງຮາບາກຸກ ກໍຕໍ່ເມື່ອພຣະພາວະເສດັດມາຢູ່ໃນນັ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເພາະວ່າພຣະພາວະທີ່ປະສານກັບມະນຸດຊາດນັ້ນບໍ່ໄດ້ກະທຳບາບ. ນິມິດເຖິງແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ສອງສາຍແຫ່ງຊິນາຣ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ມະນຸດຊາດເມື່ອປະສານກັບພຣະພາວະແລ້ວບໍ່ໄດ້ກະທຳບາບ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາຂໍ້ທີສີ່ສິບຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.