ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບສາມ

ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອເປັນຕົວແທນຂອງທໍາມະຊາດຊັ້ນຕ່ໍາໃນພຣະວິຫານແຫ່ງມະນຸດຊາດ, ມັນເປັນຕົວແທນຂອງຮ່າງກາຍໃນພຣະວິຫານແຫ່ງຄຣິດຈັກ, ມັນເປັນຕົວແທນຂອງເນື້ອໜັງມະນຸດໃນພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະຄຣິດ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານທຸກແຫ່ງ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງວາງຮາກຖານທຸກຢ່າງ, ແລະຫີນກ້ອນທໍາອິດໃນພຣະວິຫານ Millerite ຄືຄໍາສອນເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໄມ້ສອງອັນຂອງ Ezekiel. ໃນການກະບົດປີ 1863, Adventism ຝ່າຍ Laodicea ໄດ້ປະຕິເສດ “ຫີນມຸມ” ແຫ່ງການພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາ, ຊຶ່ງເຫດການນີ້ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນເຊັ່ນກັນໃນການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຝ່າຍໂລກ. ຫີນທີ່ຖືກປະຕິເສດນັ້ນຖືກກໍານົດໄວ້ໃຫ້ຖືກເລືອກໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງການຕັ້ງພຣະວິຫານ, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນໄດ້ເປັນຫີນສະດຸດຕະຫຼອດໄລຍະເວລາແຫ່ງການກໍ່ສ້າງທັງໝົດ. ແຕ່ພຣະວາຈາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຫີນສະດຸດທີ່ຖືກປະຕິເສດນັ້ນ ໃນທີ່ສຸດຈະກາຍເປັນຫົວມຸມ.

ໄມ້ເທົ້າແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ,” ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໂດຍອານາຈັກພາກໃຕ້, ເປັນ “ຫົວ,” ໃນຄວາມສຳພັນກັບອານາຈັກພາກເໜືອ. ມັນເປັນ “ຫົວ,” ເພາະວ່າໃນອານາຈັກພາກໃຕ້ນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກທີ່ຈະຊົງລະບຸນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນນະຄອນຂອງພຣະອົງ, ບ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງວາງສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້. ຈົນກວ່າໄມ້ເທົ້າທັງສອງຈະຖືກເຊື່ອມເຂົ້າກັນ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງ 1844, “ຫົວ” ໄດ້ເປັນອານາຈັກພາກໃຕ້ທີ່ຕ່ຳກວ່າ. ເມື່ອໂຢຮັນ, ໃນປີ 1844, ໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ປະຖິ້ມອານາຈັກພາກເໜືອ, ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ, ອານາຈັກພາກໃຕ້ຈຶ່ງຖືກປະໃຫ້ເປັນທຸງໝາຍທີ່ຢືນຢູ່ພຽງລຳພັງໃນຖານະປະເທດດຽວ, ຫຼື ຢ່າງນ້ອຍນັ້ນກໍແມ່ນແຜນການ. ແຜນການນັ້ນໄດ້ຖືກຂັດຂວາງໂດຍການກະບົດໃນປີ 1863, ແລະ “ການກະບົດທີ່ຄາເດດ” ຄັ້ງທຳອິດຂອງອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ພຣະອົງໄດ້ນຳຄຣິສຕະຈັກ Laodicean ຂອງພຣະອົງກັບໄປສູ່ປີ 1863, ກັບໄປສູ່ປີ 1888, ກັບໄປສູ່ປີ 1919, ແລະກັບໄປສູ່ປີ 1957 ເຖິງ “ການກະບົດທີສອງທີ່ Kadesh”. ແຕ່ໃນການກະບົດນັ້ນ ຄຳສັນຍາເລື່ອງຫີນທີ່ຖືກປະຕິເສດຈະກາຍເປັນຫົວມຸມ ບັດນີ້ກຳລັງຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ. ມັນຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກແທນຄ່າເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ໃນຜູ້ຊຶ່ງພຣະຄຣິດຊົງບັນລຸການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພຣະພາບ ແລະມະນຸດພາບໄວ້ຕະຫຼອດໄປ.

ໂປໂລໄດ້ລະບຸທຳມະຊາດອັນຕ່ຳວ່າເປັນເນື້ອໜັງ, ແລະທຳມະຊາດອັນສູງວ່າເປັນຈິດໃຈ. ທ່ານໄດ້ລະບຸຮ່າງກາຍ (ທຳມະຊາດອັນຕ່ຳ) ວ່າເປັນຄວາມຕາຍ.

ໂປໂລຮູ້ວ່າ ໃນ “ເນື້ອໜັງ” ຂອງທ່ານ ບໍ່ມີ “ສິ່ງດີອັນໃດ” ອາໄສຢູ່. ແນວໂນ້ມຕ່າງໆ ທັງທີ່ສືບທອດມາ ແລະທີ່ໄດ້ຖືກປູກຝັງຂຶ້ນ ທີ່ມີຢູ່ໃນເນື້ອໜັງຂອງທ່ານ (ຮ່າງກາຍຂອງທ່ານ) ລ້ວນແຕ່ທຳງານເພື່ອນຳພາທ່ານໄປສູ່ຄວາມບາບ. ແນວໂນ້ມເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງກົດແຫ່ງຄວາມບາບ, ແຕ່ໂປໂລປາຖະໜາທີ່ຈະຮັກສາກົດຂອງພຣະເຈົ້າ ບໍ່ແມ່ນກົດແຫ່ງຄວາມບາບ. ກົດຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ໂປໂລໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ກົດແຫ່ງຈິດໃຈ” ຂອງທ່ານ (ທຳມະຊາດອັນສູງສົ່ງຂອງທ່ານ). ສຽງຮ້ອງຂອງທ່ານຄື “ຜູ້ໃດຈະຊ່ວຍປົດປ່ອຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຮ່າງກາຍແຫ່ງຄວາມຕາຍນີ້?” ແນ່ນອນ ໂປໂລຮູ້ວ່າ ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້ານັ້ນແຫຼະຈະນຳການປົດປ່ອຍມາໃຫ້, ແຕ່ທ່ານກໍຮູ້ເຊັ່ນກັນວ່າ ພາລະກິດແຫ່ງການປົດປ່ອຍນັ້ນ ຈຳເປັນຕ້ອງມີການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງທ່ານ.

ການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຮ່າງກາຍແຫ່ງຄວາມຕາຍນັ້ນ ໄດ້ສໍາເລັດລົງໂດຍລິດອໍານາດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໄດ້ເຊື່ອມປະສານກັບກໍາລັງຂອງມະນຸດ, ແລະນັ້ນຄືຕົວຢ່າງທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ປະທານແກ່ມະນຸດທັງຫຼາຍ. ແມ່ນແຕ່ເມື່ອກົດຂອງຄວາມບາບກໍາລັງທໍາງານຢ່າງແຂງຂັນຢູ່ໃນທໍາມະຊາດຊັ້ນຕ່ໍາຂອງຮ່າງກາຍ, ພຣະເຢຊູກໍຍັງຮັກສາທໍາມະຊາດຊັ້ນຕ່ໍາຂອງພຣະອົງໃຫ້ຢູ່ໃນການຍອມຈໍານົນຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍການຍອມມອບນ້ໍາໃຈຂອງພຣະອົງແກ່ນ້ໍາໃຈຂອງພຣະບິດາ. ໂປໂລກໍສາມາດພົບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໄດ້ ຖ້າຫາກລາວຍອມມອບນ້ໍາໃຈຂອງຕົນແກ່ນ້ໍາໃຈຂອງພຣະພາວະອັນສູງສົ່ງ. ໃນການກະທໍາດັ່ງນັ້ນ, ລາວກໍກໍາລັງດໍາເນີນໃຫ້ຄວາມພົ້ນຂອງຕົນສໍາເລັດໄປ, ແລະນີ້ແຫຼະແມ່ນຄວາມໝາຍຂອງຊິສເຕີ White ເມື່ອນາງເວົ້າເຖິງວຽກງານແຫ່ງການກໍາຈັດຄວາມບາບອອກຈາກຊີວິດຂອງພວກເຮົາ.

ໂປໂລໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ໂອ ຂ້ານ້ອຍຜູ້ນ່າອະນາດໃຈ! ຜູ້ໃດຈະຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກກາຍແຫ່ງຄວາມຕາຍນີ້?” ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວວ່າ “ເມື່ອພວກເຮົາປາຖະໜາຈະໄດ້ຮັບອິດສະລະຈາກບາບ, ແລະໃນຄວາມຂັດສົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງພວກເຮົາໄດ້ຮ້ອງຂໍຫາລິດອຳນາດອັນຢູ່ນອກເໜືອແລະສູງກວ່າຕົວພວກເຮົາເອງ, ພະລັງອຳນາດແຫ່ງຈິດວິນຍານກໍຖືກຊຸບຊື່ນໃຫ້ເຕັມດ້ວຍພະລັງອັນມາຈາກພຣະເຈົ້າຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແລະພວກມັນກໍນອບນ້ອມຕາມຄຳຊີ້ນຳຂອງເຈດຈຳນົງ ໃນການກະທຳໃຫ້ພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າສຳເລັດ.” ໃນການເຂົ້າຮ່ວມໃນການປະສົມປະສານຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພວກເຮົາກັບພຣະທຳມະຊາດອັນເປັນພຣະຂອງພຣະຄຣິດ, ໂດຍການໃຊ້ເຈດຈຳນົງຂອງພວກເຮົາ, ພວກເຮົາກໍບັນລຸ “ການກະທຳ” ແຫ່ງການຂັບໄລ່ບາບອອກຈາກ “ຈິດວິນຍານ” ຂອງຕົນເອງ.

ແຕ່ສິ່ງທີ່ເຮົາ “ຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈ ຄື ພະລັງອັນແທ້ຈິງຂອງເຈດຈຳນົງ.” ເຈດຈຳນົງນັ້ນແມ່ນ “ອຳນາດທີ່ປົກຄອງຢູ່ໃນທຳມະຊາດຂອງມະນຸດ, ເປັນອຳນາດແຫ່ງການຕັດສິນໃຈ ຫຼື ການເລືອກ. ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຂຶ້ນຢູ່ກັບການກະທຳອັນຖືກຕ້ອງຂອງເຈດຈຳນົງ. ພະເຈົ້າໄດ້ປະທານອຳນາດແຫ່ງການເລືອກໃຫ້ແກ່ມະນຸດ; ອຳນາດນັ້ນເປັນຂອງເຂົາເພື່ອໃຊ້. ທ່ານບໍ່ສາມາດປ່ຽນແປງໃຈຂອງທ່ານໄດ້, ທ່ານບໍ່ສາມາດດ້ວຍຕົນເອງຖວາຍຄວາມຮັກໃນໃຈນັ້ນແດ່ພຣະເຈົ້າໄດ້; ແຕ່ທ່ານສາມາດເລືອກທີ່ຈະຮັບໃຊ້ພຣະອົງ. ທ່ານສາມາດມອບເຈດຈຳນົງຂອງທ່ານແກ່ພຣະອົງ; ແລ້ວພຣະອົງຈະຊົງກະທຳການຢູ່ໃນທ່ານ ໃຫ້ທ່ານປາຖະໜາ ແລະ ກະທຳຕາມຄວາມພໍພຣະໄທອັນດີຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນ ທຳມະຊາດທັງໝົດຂອງທ່ານຈະຖືກນຳມາຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະຄຣິດ; ຄວາມຮັກຄວາມໃຄ່ຂອງທ່ານຈະມຸ່ງໄປຫາພຣະອົງ, ຄວາມຄິດຂອງທ່ານຈະກົມກຽວກັບພຣະອົງ.”

ໂປໂລຮູ້ຈັກຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້, ແລະທ່ານຮູ້ວ່າທຳມະຊາດຝ່າຍຕ່ຳຂອງຕົນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຄວບຄຸມໄວ້ໃຕ້ການປົກຄອງຂອງທຳມະຊາດຝ່າຍສູງຂອງຕົນ, ໂດຍການນຳໃຊ້ເຈດຈຳນົງຂອງຕົນ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ໂປໂລຕາຍທຸກວັນ.

ໂປໂລຮູ້ວ່າ ທ່ານຈໍາເປັນຕ້ອງຕອກກາງແຂນທໍາມະຊາດອັນຕໍ່າຂອງຕົນທຸກໆ ວັນ ໂດຍການໃຊ້ເຈດຈໍານົງຂອງຕົນເພື່ອຄວບຄຸມທໍາມະຊາດອັນຕໍ່ານັ້ນໃຫ້ຢູ່ໃນການຍອມຈໍານົນ. ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງຕອກເນື້ອໜັງຂອງຕົນໄວ້ທີ່ກາງແຂນ.

ໂປໂລຮູ້ວ່າເນື້ອໜັງທີ່ເປັນບາບຂອງຕົນຈະດຳລົງຢູ່ໃນມະນຸດຊາດຈົນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ, ເມື່ອບັນດາຜູ້ສັດຊື່, ໃນພິບຕາດຽວ, ຈະໄດ້ຮັບກາຍໃໝ່ອັນຊົງສະຫງ່າລາສີ. ດ້ວຍເຫດນີ້ 1798 ຈຶ່ງຊີ້ບອກຮາກຖານຂອງສີ່ສິບຫົກປີທີ່ພຣະວິຫານຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນ, ເພາະພຣະຄຣິດ, ໃນຖານະຮາກຖານດຽວ, ຄືລູກແກະທີ່ຖືກປະຫານຕັ້ງແຕ່ການວາງຮາກຖານ. ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອແມ່ນຮ່າງກາຍ, ຊຶ່ງໂດຍຜ່ານຄວາມບາບໄດ້ຍຶດອຳນາດເໜືອມະນຸດຊາດ, ແລະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນເປັນອານາຈັກຝ່າຍເໜືອປອມ. ໃນປີ 1844 ໂຢຮັນໄດ້ຮັບຄຳບອກໃຫ້ “ປະຖິ້ມໄວ້ຂ້າງນອກ” ເດີ່ນຊັ້ນນອກ, ຊຶ່ງໃນພາສາກຣີກໝາຍເຖິງການປະຕິເສດທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ, ທີ່ໄດ້ຍຶດອຳນາດເໜືອທຳມະຊາດຊັ້ນສູງ ບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກວາງພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້, ແລະໃນປີ 1798 ເນື້ອໜັງ (ທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ) ພ້ອມດ້ວຍ “ຄວາມເສນ່ຫາ ແລະ ຕັນຫາ” ຈະຕ້ອງຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ກາງແຂນ.

ໃນພື້ນຖານແລ້ວ, ເນື້ອໜັງຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຕາຍໃນການຖືກຕອກໄມ້ກາງແຂນ, ເພາະພຣະອົງຖືກຕັດຂາດອອກຈາກບັນດາຜູ້ມີຊີວິດ. ແລ້ວອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຈະຕ້ອງເປັນຊາດດຽວ, ມີກະສັດອົງດຽວ, ຢູ່ໃນພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າ, ແລະເປັນຊາດທີ່ມີສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນທ່າມກາງພວກເຂົາ. ບັນທັດເທິງບັນທັດ, “ເຈັດເວລາ,” ບັດນີ້ແມ່ນ “ຫົວມຸມເອກ,” ເພາະວ່ານັບແຕ່ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ພຣະເຈົ້າກໍາລັງຍົກກອງທັບຝ່າຍເໜືອຂອງພຣະອົງຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານ. ກອງທັບນັ້ນຈະຕ້ອງເປັນຊາດດຽວ, ແລະຊາດນັ້ນຈະສະທ້ອນພຣະສະຫງ່າລັກຂອງພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ, ແລະມັນກໍເຮັດເຊັ່ນນັ້ນໃນເວລາດຽວກັນພໍດີກັບທີ່ຊາຕານກໍາລັງຍົກ “ເຂົາ” ຂອງມັນຂຶ້ນ ຊຶ່ງເປັນຮູບຂອງສັດຮ້າຍ. ໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 37 ຂ່າວສານເລື່ອງລົມທັງສີ່ ໄດ້ພັດລົມແຫ່ງຝົນປາຍລະດູລົງເທິງຜູ້ທີ່ຈາກນັ້ນລຸກຂຶ້ນຢືນເປັນກອງທັບນັ້ນ. ຂ່າວສານເລື່ອງລົມທັງສີ່ ແມ່ນຂ່າວສານຂອງແກແຫ່ງອັນທີເຈັດ, ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າສໍາເລັດ.

ວຽກງານຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງການປະທັບຕາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023. ເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ສຳເລັດລົງໃນລະຫວ່າງການເປົ່າແກຄັ້ງທີເຈັດ, ແລະ ແກນັ້ນໄດ້ເປົ່າດັງຂຶ້ນສາມຄັ້ງໃນລະຫວ່າງຂະບວນການປະທັບຕາ. ມັນເປັນເຄື່ອງໝາຍສະເໝີເຖິງການໂຈມຕີຂອງອິສລາມຕໍ່ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ. “ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ” ຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ໄດ້ຖືກໂຈມຕີໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະ ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດແບບໂບຮານຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ຖືກໂຈມຕີໃນວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023, ຊຶ່ງເປັນປີດຽວກັນນັ້ນເອງທີ່ພະຍານສອງຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຂ້າກັບມີຊີວິດຄືນມາ. ການໂຈມຕີຄັ້ງທີສາມຈະເກີດຂຶ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້ານີ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

ນັບແຕ່ວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023, ເຂົາກະທິງພັກລີພັບລິກັນ ແລະ ເຂົາກະທິງໂປຣແຕສຕັນທີ່ແທ້ຈິງຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ ກຳລັງບັນລຸການປ່ຽນຜ່ານຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງພວກມັນ ໄປສູ່ເຂົາກະທິງທີ່ຈະເວົ້າດັ່ງມັງກອນ ຫຼື ດັ່ງລູກແກະ, ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ. ການສຳແດງອອກສອງປະການຂອງຄູ່ປໍລະປັກພາຍໃນ ແລະ ພາຍນອກ ໃນການຂັດແຍ່ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທີ່ຖືກດຳເນີນໃຫ້ປາກົດອອກໃນລະຫວ່າງເຫດການປິດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດໂລກ, ລ້ວນແຕ່ຕັ້ງຢູ່ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຂໍ້ທີສີ່ສິບໃນດານີເອນບົດທີສິບເອັດ. ການພັດທະນາຂັ້ນສຸດທ້າຍສອງປະການຂອງສອງເຂົາກະທິງນັ້ນ ສຳເລັດລົງໃນລະຫວ່າງການເປົ່າແກຄັ້ງທີເຈັດ. ແກຄັ້ງທີເຈັດແມ່ນແກແຫ່ງວິບັດອັນທີສາມໃນບັນດາແກແຫ່ງວິບັດສາມຄັ້ງ.

ວິບັດທັງສາມນັ້ນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການນຳຄຳພະຍາກອນໄປປະຍຸກໃຊ້ສາມຊັ້ນ, ແລະໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ມັນໄດ້ເປັນພະຍານອັນໜັກແໜ້ນແກ່ໝຸດໝາຍວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023. ໃນທັງວິບັດທຳອິດ ແລະ ວິບັດທີສອງ ການສົງຄາມຂອງອິດສະລາມໄດ້ຖືກດຳເນີນຕໍ່ຕ້ານກອງທັບຂອງໂຣມ, ຊຶ່ງໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນຄື ສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ມີພະຍານຢືນຢັນໂດຍການພິຊິດສະຫະພາບໂຊວຽດ ອັນເກີດຂຶ້ນຈາກພັນທະມິດລັບລະຫວ່າງປໍລະປັກ (Pope John Paul II) ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນເທັດ (Ronald Reagan) ໃນປີ 1989.

ໃນວິບັດຄັ້ງທຳອິດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ນັ້ນ ມີຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຫ້າເດືອນ ຊຶ່ງເທົ່າກັບໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ. ໃນວິບັດຄັ້ງທີສອງ ມີຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ. ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາທັງສອງນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານໂຣມທີ່ອິສລາມໄດ້ນຳມາໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດສອງຕອນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງວິບັດຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຄັ້ງທີສອງ. ຄຳພະຍາກອນທັງສອງນັ້ນມີຜົນລັບສອງປະການທີ່ແຕກຕ່າງກັນຂອງສົງຄາມ. ໃນໄລຍະໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທຳອິດ ອິສລາມຈະຕ້ອງ “ເຮັດຮ້າຍ” ໂຣມ, ແລະ ໃນຄຳພະຍາກອນສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນນັ້ນ ອິສລາມຈະຕ້ອງ “ຂ້າ” ໂຣມ. ຄຳພະຍາກອນທັງສອງນີ້ມີຄວາມເຊື່ອມຕໍ່ກັນໂດຍກົງ. ການສິ້ນສຸດຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ອິສລາມຈະຕ້ອງເຮັດຮ້າຍໂຣມ ໄດ້ຊີ້ບອກຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ ທີ່ອິສລາມຈະຕ້ອງຂ້າໂຣມ. ວິບັດຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຄັ້ງທີສອງ ຖືກແບ່ງແຍກອອກຈາກກັນໂດຍການສິ້ນສຸດຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ ແລະ ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ.

ສະຫະລັດອາເມຣິກາຢຸດເຊົາທີ່ຈະເປັນອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ໃນເວລາໃກ້ຈະມາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະໃນເວລານັ້ນເອງ ມັນຈຶ່ງຖືກ “ຂ້າ” ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ. ຊົ່ວໂມງແຫ່ງ “ແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ແລະເມື່ອຊົ່ວໂມງນັ້ນມາເຖິງ, ສຽງແກຄັ້ງທີເຈັດຂອງອິດສະລາມກໍມາເຖິງດ້ວຍເຊັ່ນກັນ. ມັນມາເພື່ອໝາຍເຖິງຈຸດຈົບ, ຫຼືຄວາມຕາຍຂອງອານາຈັກທີຫົກ, ຊຶ່ງແມ່ນກອງທັບຂອງໂຣມໃນວັນສຸດທ້າຍ. ຄວາມຕາຍນັ້ນໄດ້ຖືກນຳໜ້າໂດຍເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ອິດສະລາມໄດ້ທຳຮ້າຍກອງທັບຂອງໂຣມ. ຕາມສື່ມວນຊົນກະແສຫຼັກ, ຊຶ່ງພະຍາຍາມຫຼຸດທອນຄວາມຮຸນແຮງຂອງອິດສະລາມສຸດໂຕ່ງໃນໂລກສະໄໝປະຈຸບັນ, ນັບແຕ່ວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023 ຈົນເຖິງເວລາຂຽນບົດຄວາມນີ້ໃນວັນທີ 12 ກຸມພາ 2024, ອິດສະລາມໄດ້ດຳເນີນການໂຈມຕີໜຶ່ງຮ້ອຍຫົກສິບຫ້າຄັ້ງຕໍ່ຜົນປະໂຫຍດຂອງອາເມຣິກາທົ່ວໂລກ.

ໄລຍະເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ອິສລາມເຮັດອັນຕະລາຍແກ່ກອງທັບແຫ່ງໂຣມ ອັນນຳໄປສູ່ການສັງຫານກອງທັບແຫ່ງໂຣມໃນວິບັດທີໜຶ່ງແລະທີສອງ ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດຂອງວິບັດທີສາມ, ເພາະນັ້ນແມ່ນວິທີທີ່ການປະຍຸກຕາມຄຳພະຍາກອນແບບສາມຊັ້ນດຳເນີນໄປ. ການເປົ່າແກສຽງຂອງແກທີເຈັດ, ຊຶ່ງເປັນການຜະນຶກຕາປະທັບຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຊຶ່ງເປັນເວລາທີ່ການປະສົມປະສານຂອງພຣະພາວະເຂົ້າກັບມະນຸດສະພາບເກີດຂຶ້ນ, ດັ່ງທີ່ຖືກແທນຄ່າໂດຍການເຊື່ອມໄມ້ສອງທ່ອນເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ມີຫຼັກໝາຍສາມປະການ. ປະການທຳອິດແມ່ນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດທາງຝ່າຍວິນຍານ ແລະປະການສຸດທ້າຍກໍແມ່ນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດທາງຝ່າຍວິນຍານ. ຫຼັກໝາຍກາງແມ່ນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຕາມຕົວອັກສອນ.

ໃນປີ 2023, ການເປົ່າແກເຕືອນຄັ້ງທີສອງຈາກຄວາມວິບັດອັນທີສາມ ໄດ້ຊີ້ບອກການທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຂອງສົງຄາມຂອງອິສລາມ ເມື່ອມັນເຂົ້າສູ່ໄລຍະໜຶ່ງທີ່ມັນຈະ “ເຮັດອັນຕະລາຍ” ແກ່ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ໃນປີດຽວກັນນັ້ນ, ພະຍານສອງຄົນຄື ເຂົາຂອງຝ່າຍຣີພັບລິກັນ ແລະ ເຂົາໂປຣແຕສະແຕນທີ່ແທ້ຈິງ ໄດ້ກັບຄືນມີຊີວິດ ແລະ ເລີ່ມຕົ້ນການປ່ຽນຜ່ານຮ່ວມກັນຂອງພວກເຂົາໄປສູ່ເຂົາສັນຍາລັກສຸດທ້າຍຂອງຕົນ. ສຳລັບເຂົາຂອງຝ່າຍຣີພັບລິກັນ, ມັນແມ່ນການຮວມເອົາອຳນາດໂປຣແຕສະແຕນທີ່ຫຼົງຖອຍທັງໝົດ ເຂົ້າກັບອຳນາດຣີພັບລິກັນທີ່ຫຼົງຖອຍທັງໝົດ ເພື່ອສ້າງເປັນເຂົາອັນດຽວ ຊຶ່ງເປັນຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ. ສ່ວນເຂົາໂປຣແຕສະແຕນທີ່ແທ້ຈິງນັ້ນ, ມັນແມ່ນການຮວມພຣະພາບເຂົ້າກັບມະນຸດສະພາບ ໃນຂະນະທີ່ເຂົານັ້ນໄດ້ປ່ຽນຜ່ານຈາກລັກສະນະແບບ Laodicean ໄປສູ່ລັກສະນະແບບ Philadelphian ເພື່ອສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນສິ່ງທີ່ກົງກັນຂ້າມກັບຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ. ປີ 2023 ເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກປີ 2001 ຢູ່ຊາວສອງປີ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມເຊື່ອມໂຍງທາງສັນຍາລັກຂອງພຣະພາບທີ່ຮວມເຂົ້າກັບມະນຸດສະພາບ.

ປະຫວັດສາດທັງໝົດນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນຂໍ້ສີ່ສິບຂອງດານີເອນ ບົດທີ 11, ຊຶ່ງເປັນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະໄດ້ກ່ອນໃຫ້ເກີດການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ໃນປີ 1989, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳຮິດເດເຄວ. ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງຂໍ້ນັ້ນ, ພະລາຊະກິດສຸດທ້າຍໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດກໍໄດ້ສຳເລັດເຊັ່ນກັນ, ຊຶ່ງເປັນແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798, ແລະນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳອູໄລ. ຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂໍ້ສີ່ສິບບົ່ງຊີ້ເຖິງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1798, ແລະຕອນສິ້ນສຸດຂອງຂໍ້ນັ້ນບົ່ງຊີ້ເຖິງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989, ແລະແມ່ນ້ຳທັງສອງໄຫຼມາບັນຈົບກັນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ແມ່ນ້ຳໄທກຣິສ ແລະ ເອີເຟຣດ (ອູໄລ ແລະ ຮິດເດເຄວ) ໄຫຼມາພົບກັນກ່ອນທີ່ຈະໄຫຼລົງສູ່ອ່າວເປີເຊຍ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.