ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍເຈັດສິບສາມ

ໃນປຶ້ມທີ່ມີຊື່ວ່າ Hitler’s Pope ຜູ້ປະພັນ John Cornwell ໄດ້ເລີ່ມເລື່ອງລາວຂອງສັນຕະປາປາໃນອະນາຄົດຜູ້ທີ່ຄອງຕຳແໜ່ງໃນຂະນະທີ່ Hitler ປົກຄອງເຢຍລະມັນ ໂດຍເລີ່ມຈາກປູ່ຂອງລາວ ແລະ Pope Pius IX ຜູ້ທີ່ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກນະຄອນໂຣມ. ເມື່ອ Pius IX ຫຼົບໜີອອກຈາກນະຄອນໂຣມ ໂດຍປອມຕົວເປັນແມ່ຊີ ຊາຍຄົນດຽວທີ່ພຣະອົງນຳໄປດ້ວຍຄືປູ່ຂອງສັນຕະປາປາໃນອະນາຄົດ. Cornwell ໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມສຳພັນອັນໃກ້ຊິດຂອງຊາຍທັງສອງ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າບິດາຂອງສັນຕະປາປາໃນອະນາຄົດກໍມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບສູນກາງອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກເຊັ່ນກັນ. ໂດຍການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ລາວໄດ້ລະບຸໃຫ້ເຫັນສະພາບແວດລ້ອມທາງສັງຄົມ ທາງການເມືອງ ແລະທາງສາສະໜາຂອງປະຫວັດສາດ ນັບແຕ່ສະໄໝຂອງ Pius IX ຕະຫຼອດໄປຈົນເຖິງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ II. ພາບລວມຂອງປະຫວັດສາດນີ້ມີຂໍ້ມູນໃຫ້ຄວາມຮູ້ຢ່າງຍິ່ງ.

Gregory VII ເປັນ “ຜູ້ສົ່ງເສີມຄຳສອນເລື່ອງຄວາມບໍ່ຜິດພາດ,” ແຕ່ຂໍ້ອ້າງທີ່ໜ້າຂັນນັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກປະກາດໃຫ້ເປັນຫຼັກຄຳສອນຢ່າງເປັນທາງການ (dogma) ຈົນກວ່າສະໄໝ Pius IX, ຜູ້ທີ່ໄດ້ສະຖາປະນາຂໍ້ອ້າງອັນໂງ່ຈ້ານັ້ນໃຫ້ເປັນຫຼັກຄຳສອນທີ່ຍຶດຖື ໃນສະພາວາຕິກັນຄັ້ງທີໜຶ່ງ. ຫຼັກຄຳສອນນັ້ນໄດ້ຖືກຮັບຜ່ານໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 1870, ຄົບໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີພໍດີກ່ອນວັນແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ.

ສິ່ງທີ່ໃຫ້ຄວາມຮູ້ແຈ້ງໃນປະຫວັດສາດກໍຄື ເມື່ອ Pius IX ໄດ້ຈັດຕັ້ງສະພາ Vatican ຄັ້ງທຳອິດ ແລະໄດ້ນຳຄຳສອນເລື່ອງຄວາມບໍ່ຜິດພາດມາປະຕິບັດ, ແຮງຈູງໃຈຂອງທ່ານເກີດຂຶ້ນຈາກຄວາມຊັງຕໍ່ສິ່ງທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າ “ຄວາມທັນສະໄໝ.” ສິ່ງນັ້ນມິໄດ້ມີຮາກຖານຢູ່ໃນແນວຄິດວ່າ ສັນຕະປາປາອາດຈະບໍ່ຜິດພາດໃດໆ ເມື່ອກຳນົດຄຳສອນຕາມພຣະຄຳພີ, ແຕ່ມັນເປັນການປົກປ້ອງການຄັດຄ້ານຂອງຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາຕໍ່ອິດທິພົນທີ່ໄດ້ຖືກກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍການປະຕິວັດຝຣັ່ງ. ມັນໄດ້ຖືກມຸ່ງໄປຕໍ່ຕ້ານສິ່ງທີ່ໃນທີ່ສຸດຈະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ Communism.

ການປະຕິວັດຝຣັ່ງໄດ້ນຳມາຊຶ່ງການສັ່ນຄອນຢ່າງຮຸນແຮງໃນໂຄງສ້າງການປົກຄອງຂອງບັນດາຊາດເອີຣົບ ໂດຍມີຄວາມຊັງຊັງເປັນພິເສດຕໍ່ລະບອບລາຊາທີ່ເປັນສັນຕະປາປາ. ການກະບົດຂອງພວກສາທາລະນະລັດອິຕາລີໄດ້ຂັບໄລ່ Pius IX ແລະມືຂວາຂອງທ່ານອອກຈາກໂຣມເປັນການຊົ່ວຄາວ. “ຄວາມທັນສະໄໝ,” ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍບັນດາປັດຊະຍາຕ່າງໆທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກການປະຕິວັດຝຣັ່ງ ແມ່ນສັດຕູຄູ່ອາຄາດຂອງ Pius IX, ແລະຫຼັກຄຳສອນເລື່ອງຄວາມບໍ່ຜິດພາດຂອງທ່ານຖືກອອກແບບຂຶ້ນເພື່ອຄ້ຳຈຸນທຸກຂໍ້ອ້າງທີ່ພຣະສັນຕະປາປາໄດ້ກ່າວຂຶ້ນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານແນວຄິດສະໄໝໃໝ່ທີ່ເກີດມາຈາກການປະຕິວັດຝຣັ່ງ.

ດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 40 ລະບຸວ່າ ໃນປີ 1798 ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ (ຝຣັ່ງທີ່ປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ) ໄດ້ນຳບາດແຜອັນເຖິງຕາຍມາສູ່ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ (ອຳນາດສັນຕະປາປາ).

ຫຼັກຄຳສອນເລື່ອງຄວາມບໍ່ຜິດພາດຂອງ Pius IX ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງກັບສົງຄາມທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນຂໍ້ສີ່ສິບຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ແລະນັບແຕ່ຊ່ວງທ້າຍຂອງປີ 1869 ຈົນເຖິງປີຖັດໄປ Pius IX ໄດ້ເອີ້ນໃຫ້ມີການປະຊຸມສັງຄະສະພາວາຕິກັນຄັ້ງທຳອິດ, ທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າ Vatican 1, ເພື່ອຈຸດປະສົງໃນການຢືນຢັນວ່າ ສັນຕະປາປາເປັນຫົວໜ້າຂອງຄາທອລິກ, ແລະວ່າ ຄາທອລິກເປັນຫົວໜ້າຂອງບັນດາຄຣິດຕະຈັກທັງປວງ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດໄວ້ໃນພຣະລາຊດຳລັດຂອງ Justinian ໃນປີ 533.

ສະພາວາຕິກັນຄັ້ງທີສອງ, ຊຶ່ງເອີ້ນອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າ Vatican II, ໄດ້ຖືກຈັດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງປີ 1962 ຫາ 1965. ນີ້ເປັນເຫດການສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໃນປະຫວັດສາດຂອງພຣະສາດສະໜາຈັກກາໂຕລິກ, ແລະເປັນໜຶ່ງໃນສະພາສາກົນຂອງພຣະສາດສະໜາຈັກທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່. ສະພານີ້ໄດ້ຖືກເປີດປະຊຸມພາຍໃຕ້ການນຳພາຂອງ Pope John XXIII ແລະໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນສະໄໝສັນຕະປາປາຂອງ Pope Paul VI ຫຼັງຈາກ John XXIII ໄດ້ເຖິງແກ່ມໍລະນະກຳໃນປີ 1963. ເປັນເລື່ອງສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງອັນແນ່ຊັດລະຫວ່າງສະພາທັງສອງນີ້.

ສະພາຄັ້ງທໍາອິດມີຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນາສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ “ອໍານາດປະມຸກ” ຂອງພຣະສັນຕະປາປາ, ໝາຍຄວາມວ່າພຣະສັນຕະປາປາເປັນຜູ້ປົກຄອງສູງສຸດ, ຄູອາຈານ ແລະ ຜູ້ລ້ຽງດູຂອງພຣະສາສນະຈັກ, ຮັບຜິດຊອບໃນການຮັກສາ ແລະ ການຕີຄວາມບັນດາຄໍາສອນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ. ອໍານາດຂອງພຣະອົງປະກອບດ້ວຍການກໍານົດຫຼັກຄໍາສອນ, ການອອກຂໍ້ກໍານົດດ້ານຄໍາສອນ, ແລະ ການປະກາດຄໍາຕັດສິນທີ່ມີອໍານາດໃນເລື່ອງຄວາມເຊື່ອ ແລະ ສິນທຳ, ຊຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າຄວາມບໍ່ຜິດພາດຂອງພຣະສັນຕະປາປາ. ສິ່ງນີ້ຍັງຮວມເຖິງອໍານາດດ້ານເຂດອໍານາດຂອງພຣະສັນຕະປາປາເໜືອພຣະສາສນະຈັກສາກົນ, ລວມທັງອໍານາດໃນການແຕ່ງຕັ້ງບັນດາອະທິການ, ການຄວບຄຸມສິນລະລຶກສັກສິດ, ແລະ ການປົກຄອງການບໍລິຫານຂອງພຣະສາສນະຈັກ.

ສະພາຄັ້ງທີສອງໄດ້ຖືກມຸ່ງໝາຍໃຫ້ປ່ຽນທິດທາງຂອງຄຣິດຕະຈັກໃຫ້ໄປເປັນອົງການແບບສາກົນສຳພັນ. ສະພາທັງຫຼາຍນັ້ນເປັນຂໍ້ສະເໜີທີ່ຢູ່ກົງກັນຂ້າມກັນໂດຍກົງ. ສະພາຄັ້ງທຳອິດທີ່ຍຶດແນວອະນຸລັກນິຍົມ ໄດ້ຖືກຄັດຄ້ານໂດຍສະພາຄັ້ງທີສອງທີ່ຍຶດແນວເສລີນິຍົມ. ສອງຝ່າຍນັ້ນແຕກຕ່າງກັນຮາວກັບກາງຄືນແລະກາງວັນ, ແລະຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກອ້າງວ່າເປັນຂອງຄວາມລັບສາມປະການແຫ່ງ Fatima ກໍຊີ້ບອກເຖິງສົງຄາມພາຍໃນອັນເໝາະສົມທີ່ຈະຖືກແທນພາບໂດຍສະພາທັງສອງນີ້.

ຄໍາພະຍາກອນນີ້ຊີ້ບອກເຖິງກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ຍຶດຖືຄວາມເປັນປະທານອັນສູງສຸດທີ່ຖືກແທນໂດຍ Pius IX ວ່າໄດ້ຖືກແທນໂດຍສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ “ສັນຕະປາປາສີຂາວ,” “ສັນຕະປາປາທີ່ດີ,” ຫຼື “ອະທິການທີ່ດີ”; ແລະອີກກຸ່ມໜຶ່ງ ຊຶ່ງກ່ຽວພັນກັບ Vatican II ນັ້ນ ຖືກແທນໂດຍ “ສັນຕະປາປາສີດໍາ,” ຫຼື “ສັນຕະປາປາທີ່ບໍ່ດີ,” ຫຼື “ອະທິການທີ່ບໍ່ດີ.” ຂໍ້ຂັດແຍ້ງຂອງແນວຄິດທາງການເມືອງສອງປະການນີ້ຖືກແທນອອກມາເມື່ອທ່ານໄປຢ້ຽມຢາມສະຖານສັກສິດແຫ່ງອັດສະຈັນຂອງ Fatima ທີ່ Fatima, Portugal. ເມື່ອເຂົ້າໄປ, ທາງເດີນຖືກຈັດໄວ້ລະຫວ່າງຮູບປັ້ນຂອງສັນຕະປາປາສີດໍາຢູ່ຂ້າງໜຶ່ງ ແລະ ສັນຕະປາປາສີຂາວຢູ່ອີກຂ້າງໜຶ່ງ.

ເພາະສະນັ້ນ ສິ່ງນີ້ຈຶ່ງກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນມໍລະດົກຂອງຊາຍຜູ້ນັ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດຈະກາຍເປັນຜູ້ທີ່ໜັງສືເລີ່ມນີ້ລະບຸວ່າເປັນ “ສັນຕະປາປາຂອງຮິດເລີ,” ວ່າຮາກເຫງົ້າຂອງເຂົາພົວພັນຢ່າງແນບແນ່ນຢູ່ໃນການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງສະໄໝນິຍົມໃໝ່ (ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້) ແລະ ອຳນາດສູງສຸດຂອງສັນຕະປາປາ (ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ).

ພຶງເຂົ້າໃຈວ່າ ຜູ້ຂຽນປຶ້ມທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນັ້ນເປັນຄາທອລິກທີ່ດຳລົງຖານະຢ່າງດີ ແລະ ຈຸດປະສົງທີ່ລາວແຈ້ງໄວ້ໃນການຂຽນປຶ້ມເຫຼັ້ມນີ້ ຄືເພື່ອສ່ອງແສງໃຫ້ແກ່ຂໍ້ກ່າວອ້າງທີ່ວ່າ ສັນຕະປາປາຜູ້ທີ່ຄອງຕຳແໜ່ງໃນຊ່ວງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ 2 ໄດ້ໃຫ້ການສະໜັບສະໜູນແກ່ Hitler, ພວກນາຊີ ຫຼືໄດ້ມີຄວາມຜິດຊອບໃດໆໃນການລ້າງຜົນເຜົ່າພັນຕໍ່ຊາວຢິວ ແລະ ຜູ້ອື່ນໆ. ເມື່ອ Cornwell ກ່າວເຖິງປູ່ຂອງ Pius XII, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນມືຂວາທີ່ໄດ້ຈັດຕັ້ງສະພາ Vatican 1, ປະຫວັດສາດແຫ່ງການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ ແລະ ທິດເໜືອ ກໍກຳລັງຖືກສະແດງອອກຢູ່ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນເອງ. ເມື່ອການປະຕິວັດ “Republicanism” ໄດ້ແຜ່ເຖິງອິຕາລີ, ເປັນເວລາປະມານໜຶ່ງປີ, ຊາວອິຕາລີໄດ້ຂັບໄລ່ Pius IX ອອກຈາກນະຄອນໂຣມ, ແລະ ນັບແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ, ແມ່ນແຕ່ພາຍຫຼັງທີ່ທ່ານໄດ້ກັບຄືນມາແລ້ວ, ສິ່ງທັງໝົດທີ່ສັນຕະປາປາເຄີຍຄອບຄອງກໍມີພຽງແຕ່ພື້ນທີ່ໜຶ່ງຮ້ອຍສິບເອເຄີ, ຊຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ Vatican City.

ວິທີດຽວທີ່ເຂົາສາມາດກັບຄືນໄປຍັງວາຕິກັນໄດ້ນັ້ນ ແມ່ນດ້ວຍການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງກອງທັບຝຣັ່ງ ແລະເງິນກູ້ຈາກຕະກູນ Rothschilds, ນາຍທະນາຄານຊາວຢິວຜູ້ມີຊື່ສຽງອັນເສື່ອມເສຍ. ການຈະເຂົ້າໃຈຢ່າງມີເຫດຜົນເຖິງການຮ່ວມມືຢ່າງຮູ້ເຫັນຂອງສັນຕະສຳນັກໃນເຫດການລ້າງເຜົ່າພັນທະໄລໃນຊ່ວງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ II ຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານບາງປະການກ່ຽວກັບທ່າທີຂອງເອີຣົບຕໍ່ຊາວຢິວນັບຕັ້ງແຕ່ການຖືກຄຶງໄວ້ເທິງກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດ. ໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ສະເໜີວ່າ ການຕໍ່ຕ້ານຊາວຢິວ ແລະ ການເຫຍີຍຜິວພັນ ເປັນທ່າທີສອງຢ່າງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ໂດຍອ້າງວ່າຄວາມກຽດຊັງຊາວຢິວຂອງ Hitler ເປັນລັກສະນະເຫຍີຍຜິວພັນ, ເນື່ອງຈາກ Hitler ມອງຊາວຢິວວ່າເປັນມະນຸດປະເພດທີ່ຕໍ່າກວ່າ, ໃນຂະນະທີ່ການຕໍ່ຕ້ານຊາວຢິວນັ້ນແມ່ນຄວາມກຽດຊັງຊາວຢິວເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ຂ້າພຣະເຈົ້າ. ບໍ່ວ່າທັງສອງຢ່າງນີ້ຈະເປັນສິ່ງດຽວກັນ ຫຼືວ່າແທ້ຈິງແລ້ວຈະມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນລະຫວ່າງມັນ, ຄວາມເປັນຈິງຂອງຊະຕາກຳອັນທຸກຍາກຂອງຊາວຢິວກໍຄວນແກ່ການເຂົ້າໃຈ.

ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ໃນປະເທດອາເມຣິກາໃນປັດຈຸບັນ ຖ້າມີການໃຊ້ຄຳວ່າ “ghetto,” ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າມັນໝາຍເຖິງເຂດທຸກຍາກ ແລະຊຸດໂຊມຂອງເມືອງ. ແຕ່ຄຳວ່າ “ghetto,” ໃນຄວາມໝາຍດັ້ງເດີມນັ້ນ ໝາຍເຖິງເຂດໜຶ່ງຂອງເມືອງ ໂດຍສະເພາະໃນເມືອງເວນິສ ປະເທດອິຕາລີ ບ່ອນທີ່ຊາວຢິວຖືກບັງຄັບໃຫ້ອາໄສຢູ່ໃນຊ່ວງຍຸກກາງ. ghetto ແຫ່ງທຳອິດຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນໃນເມືອງເວນິສໃນປີ 1516 ເມື່ອສາທາລະນະລັດເວນີຊຽນໄດ້ຈຳກັດຊາວຢິວໄວ້ໃນເຂດທີ່ກຳນົດຂອງເມືອງ ຊຶ່ງຮູ້ຈັກກັນໃນນາມ “geto nuovo” (ໂຮງຫລໍ່ໃໝ່), ແລະໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ ghetto.

ໃນທະວີບເອີຣົບຕະຫຼອດຍຸກກາງ ຊາວຢິວໄດ້ຖືກຈຳກັດທັງໃນເລື່ອງບ່ອນທີ່ພວກເຂົາສາມາດອາໄສຢູ່ ແລະໃນອາຊີບທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ປະກອບ. ຂໍ້ຈຳກັດເຫຼົ່ານັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງຄຳນິຍາມເກົ່າຂອງການຕໍ່ຕ້ານຊາວຢິວ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງຄວາມເຊື່ອວ່າຊາວຢິວໄດ້ຂ້າພຣະເຈົ້າ ແລະວ່າບັນຫາທັງປວງທີ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກເຂົາພາຍຫຼັງ ລ້ວນແຕ່ເປັນຜົນທີ່ພວກເຂົານຳມາສູ່ຕົນເອງໂດຍການກະທຳຂອງພວກເຂົາເອງ.

ໃນຍຸກກາງ ມີປະເພນີທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວວ່າ ຊາວຄຣິດບໍ່ອາດປ່ອຍເງິນກູ້ ຫຼືຮັບດອກເບ້ຍຈາກເງິນກູ້ໄດ້. ຊາວຢິວໄດ້ຮັບການຍົກເວັ້ນຈາກຂໍ້ຈຳກັດນັ້ນ, ແລະການປ່ອຍເງິນກູ້ກໍໄດ້ກາຍເປັນໜຶ່ງໃນອາຊີບທີ່ຊາວຢິວຖືກອະນຸຍາດໃຫ້ປະກອບໄດ້. ນາຍທະນາຄານຊາວຢິວ ເຊັ່ນ ຕະກູນ Rothschild, ເປັນຜູ້ແລກປ່ຽນເງິນ ອັນເປັນຜົນຕອບສະໜອງຕໍ່ຂໍ້ຈຳກັດທາງກົດໝາຍວ່າ ພວກເຂົາຖືກອະນຸຍາດໃຫ້ປະກອບອາຊີບໃດໄດ້ແນ່. ເມື່ອ Pius IX ຕ້ອງການທຶນຊັບເພື່ອກັບຄືນສູ່ Vatican, ຄວາມອຶດອັດໃຈຈາກການທີ່ບໍ່ໄດ້ປົກຄອງນະຄອນ Rome ອີກຕໍ່ໄປ ກໍຖືກເພີ່ມທະວີຂຶ້ນໂດຍຄວາມຈຳເປັນທີ່ທ່ານຕ້ອງຫັນໄປຫາຊາວຢິວເພື່ອຂໍເງິນ.

ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກໂຣມ, Pius IX ເຄີຍປາກົດວ່າຢູ່ໃນຫນຶ່ງໃນສອງຝ່າຍ ກ່ຽວກັບຊາວຢິວ ແລະ ຄວາມສຳພັນຂອງຄຣິດຕະຈັກຕໍ່ຊາວຢິວ. ສອງຝ່າຍນັ້ນປະກອບດ້ວຍຝ່າຍຜູ້ທີ່ເຊື່ອວ່າ ຊາວຢິວ, ບໍ່ວ່າຈະມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຂົາ, ກໍເປັນພຽງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ຕົນສົມຄວນໄດ້ຮັບ, ແລະ ອີກຝ່າຍຫນຶ່ງມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະສະແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ຊາວຢິວຢູ່ແດ່ເລັກນ້ອຍ. ເມື່ອ Pius IX ກັບຄືນສູ່ວາຕິກັນ ຫຼັງຈາກຖືກຂັບໄລ່ອອກໄປແລ້ວ, ຄວາມເມດຕາທີ່ບາງຄັ້ງທ່ານເຄີຍສະແດງອອກກ່ອນການຖືກເນລະເທດນັ້ນ ກໍບໍ່ໄດ້ຖືກສະແດງອອກອີກເລີຍ. ກ່ອນການຖືກເນລະເທດ ທ່ານໄດ້ສັ່ງປິດເຂດກັກຂັງຊາວຢິວໃນນະຄອນໂຣມ, ແລະ ຫຼັງຈາກກັບຄືນມາ ທ່ານໄດ້ສ້າງເຂດກັກຂັງນັ້ນຂຶ້ນອີກຄັ້ງ, ແລະ ເລີ່ມຈັດເກັບພາສີຕໍ່ຊາວຢິວ ເພື່ອຟື້ນຟູຄວາມສູນເສຍທາງການເງິນຂອງທ່ານ.

ຜູ້ຊ່ວຍມືຂວາຂອງ Pope Pius IX ແມ່ນ Marcantonio Pacelli, ຜູ້ເປັນປູ່ຂອງ pope ຂອງ Hitler. ລາວເປັນທະນາຍຄວາມຜູ້ສັງກັດຢູ່ໃນຊົນຊັ້ນພິເສດຂອງທະນາຍຄວາມທີ່ສະໜັບສະໜູນສັນຕະປາປາ. ບຸດຂອງລາວໄດ້ກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຊົນຊັ້ນຊັ້ນສູງດຽວກັນນັ້ນ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຫຼານຊາຍຂອງລາວ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດຈະກາຍເປັນ pope ຂອງ Hitler. ຫຼັງຈາກປຶ້ມໄດ້ທົບທວນປະຫວັດຂອງປູ່ຂອງ Eugenio Pacelli, ບິດາຂອງລາວ, ແລະຊ່ວງເວລາໜຸ່ມສາວພ້ອມທັງການສຶກສາຂອງລາວແລ້ວ, ມັນໄດ້ກ່າວເຖິງຕຳແໜ່ງທີ່ Pacelli ໄດ້ເຂົ້າຮັບ ເມື່ອລາວເລີ່ມວຽກງານໃຫ້ແກ່ສັນຕະປາປາ. ໃນຖານະເປັນທະນາຍຄວາມ, ຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກບັນດາທະນາຍຄວາມຊັ້ນສູງຂອງສັນຕະປາປາ, ລາວຖືກຄັດເລືອກໃຫ້ເປັນຫົວໜ້າພະແນກໜຶ່ງທີ່ຊຳນານດ້ານສັນຍາ, ຊຶ່ງເອີ້ນວ່າ concords. ໃນປີ 1901 Pacelli ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າໄປປະຈຳຢູ່ສຳນັກງານເລຂາທິການແຫ່ງລັດຂອງສັນຕະສຳນັກ.

ປາເຊລລີໄດ້ກາຍເປັນທູດຜູ້ແທນປະຈຳບັນດາປະຊາຊາດ. ໃນຄວາມໝາຍເຊິງພະຍາກອນ ປາເຊລລີໄດ້ກາຍເປັນຈຸດຕິດຕໍ່ທາງນິຕິກຳທີ່ເຮັດໃຫ້ການຫຼິ້ນຊູ້ຂອງກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກກັບຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາບັນລຸຄວາມສົມບູນ. ໃນປີ 1903, ປີຢຸສ ທີ X ໄດ້ຮັບພິທີສວມມົງກຸດເປັນສັນຕະປາປາ. ທັນທີນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ເລີ່ມໂຈມຕີ “ພິດທາງປັນຍາ” ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດ “ລັດທິສຳພັດນິຍົມ ແລະ ຄວາມສົງໄສ.” ບຸກຄົນຜູ້ບໍລິຫານຄວາມພະຍາຍາມຂອງປີຢຸສ ທີ X ເພື່ອກຳຈັດ “ລັດທິທັນສະໄໝ” ຄື ອຸມແບຣໂຕ ເບນີນີ, ຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກຢູ່ໃນຫ້ອງການດຽວກັນກັບປາເຊລລີ. ເບນີນີເຄີຍກ່າວເຖິງກຸ່ມນັກປະຫວັດສາດລະດັບໂລກກຸ່ມໜຶ່ງວ່າ ພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ສຳລັບພວກເຂົານັ້ນ, “ປະຫວັດສາດບໍ່ແມ່ນຫຍັງນອກໄປຈາກຄວາມພະຍາຍາມອັນສິ້ນຫວັງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເພື່ອອາເຈີຍ.” ສຳລັບມະນຸດຈຳພວກນີ້ມີຢາຮັກສາພຽງຢ່າງດຽວເທົ່ານັ້ນ: “ສານໄຕ່ສວນສາສະໜາ!” ສຳລັບເບນີນີ ນັກປະຫວັດສາດຄົນໃດກໍຕາມທີ່ສະແດງຄວາມເຫັນອົກອົດໃຈໃດໆຕໍ່ແນວຄວາມຄິດທີ່ມາຈາກການປະຕິວັດຝຣັ່ງ ຄວນຖືກປະຫານຊີວິດ.

ໂດຍທາງການແລ້ວ, Benigni ໄດ້ຄຸ້ມຄອງກະຊວງໂຄສະນາຊວນເຊື່ອໃຫ້ແກ່ສັນຕະສຳນັກ, ແຕ່ໂດຍບໍ່ເປັນທາງການແລ້ວ ເຂົາຍັງໄດ້ດຳເນີນເຄືອຂ່າຍສອດແນມລັບອີກດ້ວຍ, ຊຶ່ງຖືກອອກແບບໄວ້ເພື່ອລະບຸຕົວກາໂຕລິກຄົນໃດກໍຕາມທີ່ມີຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈຕໍ່ “ລັດທິທັນສະໄໝ,” ຊຶ່ງໄດ້ມີຕົ້ນກຳເນີດຈາກກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້. ໃນທີ່ສຸດ ໃນປີ 1910, ຜົນງານຂອງເຂົາໄດ້ນຳໄປສູ່ຄຳສັ່ງສະບັບໜຶ່ງທີ່ບັງຄັບໃຫ້ພະນັກງານຂອງສັນຕະສຳນັກຕ້ອງສາບານຕົນ, ເອີ້ນວ່າ ຄຳປະຕິຍານຕ້ານລັດທິທັນສະໄໝ. ມັນຍັງຄົງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຢູ່. ການຈະໄດ້ຮັບຈ້າງໂດຍ Vatican ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງສາບານວ່າຈະກຽດຊັງແນວຄິດແບບລັດທິທັນສະໄໝ, ຊຶ່ງໃນປັດຈຸບັນນີ້ ພວກເຮົາຈະເອີ້ນວ່າ ແນວຄິດແບບຄອມມູນິດ.

ໃນບົດສະຫຼຸບຂອງໜັງສືຂອງ Cronwell, ຢູ່ໃນໃບຮອງປົກໄດ້ລະບຸວ່າ, “ໃນທົດສະວັດທໍາອິດຂອງສະຕະວັດ, ໃນຖານະນັກກົດໝາຍໜຸ່ມຜູ້ສະຫຼາດໂດດເດັ່ນຂອງວາຕິກັນ, Pacelli ໄດ້ຊ່ວຍຫຼໍ່ຫຼອມອຸດົມການແຫ່ງອໍານາດຂອງສັນຕະປາປາທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ; ໃນຊ່ວງທົດສະວັດ 1920 ລາວໄດ້ໃຊ້ກົນອຸບາຍແລະການຂົ່ມຂູ່ເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ອໍານາດນັ້ນຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນເຢຍລະມັນ. ໃນປີ 1933, Hitler ກາຍເປັນຄູ່ເຈລະຈາທີ່ສົມບູນແບບຂອງລາວ ແລະມີການຈັດຕັ້ງຂໍ້ຕົກລົງ concordat ຂຶ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ມອບຜົນປະໂຫຍດດ້ານສາສະໜາແລະການສຶກສາແກ່ສາດສະໜາຈັກຄາທໍລິກ ເພື່ອແລກກັບການຖອນຕົວຂອງຄາທໍລິກອອກຈາກການກະທໍາທາງສັງຄົມແລະການເມືອງ. ການສະຫຼະອໍານາດແບບ ‘ສະໝັກໃຈ’ ຂອງລັດທິຄາທໍລິກທາງການເມືອງ ຊຶ່ງຖືກບັງຄັບຈາກ Rome ໄດ້ເອື້ອອໍານວຍໃຫ້ການຜຸດຂຶ້ນຂອງ Nazism.”

ໃນການປະຊຸມຄະນະລັດຖະມົນຕີໃນວັນທີ 14 ກໍລະກົດ 1933, ອາໂດຣຟ ຮິດເລີ ໄດ້ສະແດງຄວາມເຫັນໃນເດືອນນັ້ນເອງວ່າ ຂໍ້ຕົກລົງທີ່ Pacelli ຈັດເຮັດຂຶ້ນກັບພວກນາຊີ ໄດ້ສ້າງໃຫ້ແກ່ເຢຍລະມັນ “ຂອບເຂດແຫ່ງຄວາມໄວ້ວາງໃຈ…. ໃນການຕໍ່ສູ້ທີ່ກຳລັງພັດທະນາຕໍ່ຕ້ານຊາວຢິວສາກົນ.”

ປຶ້ມຂອງ Cornwell ບໍ່ໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບຢ່າງດີຈາກພວກຄາທອລິກ ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບຫຼັກຖານວ່າ Pacelli ເປັນເຫດຜົນຫຼັກທີ່ເຮັດໃຫ້ Hitler ສາມາດຂຶ້ນສູ່ອຳນາດໄດ້, ເພາະວ່າເຢຍລະມັນເປັນປະເທດທີ່ມີປະຊາກອນສ່ວນໃຫຍ່ເປັນຄາທອລິກ. Pacelli ໄດ້ເຮັດຂໍ້ຕົກລົງອັນໜຶ່ງທີ່ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ໂຮງພິມຄາທອລິກ, ສຳນັກຂ່າວຄາທອລິກ ແລະ ໂຮງຮຽນຄາທອລິກ ກ່າວສິ່ງໃດໆກ່ຽວກັບທິດທາງຂອງ Hitler ຕັ້ງແຕ່ປີ 1933 ເປັນຕົ້ນໄປ. ປຶ້ມເລັ່ມນີ້ຕິດຕາມໃຫ້ເຫັນແນວໂນ້ມຕໍ່ຕ້ານຊາວຢິວຢ່າງຊັດເຈນຂອງ Pacelli, ຜູ້ທີ່ຕໍ່ມາໄດ້ກາຍເປັນສັນຕະປາປາໃນຊ່ວງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ II. ຢ່າງນ້ອຍສາມປະການສາມາດຖືກພິສູດໄດ້ໂດຍອ້າງອີງໃສ່ແຫຼ່ງປະຫວັດສາດທີ່ໜ້າເຊື່ອຖືຢ່າງຍິ່ງຈາກປຶ້ມເລັ່ມນີ້.

ຢ່າງທຳອິດ ແມ່ນສົງຄາມຂອງກະສັດຝ່າຍເໜືອ ແລະ ກະສັດຝ່າຍໃຕ້ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 11. ໃນສົງຄາມນັ້ນ ຄູ່ຕໍ່ສູ້ຄື ຄາທອລິກຕໍ່ຕ້ານອະເທວະນິຍົມ, ສັນຕະປາປາຕໍ່ຕ້ານຄອມມູນິດ. ອີກປະເດັນໜຶ່ງຄື ສັນຕະປາປາໄດ້ໃຊ້ນາຊີນິຍົມເປັນກອງທັບຕົວແທນຂອງຕົນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານອະເທວະນິຍົມໃນລະຫວ່າງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ II, ເໝືອນດັ່ງທີ່ສັນຕະປາປາໄດ້ໃຊ້ໂປຣເຕສຕັນທີ່ເສື່ອມຖອຍໃນປີ 1989 ເປັນກອງທັບຕົວແທນຂອງຕົນ ເພື່ອຕໍ່ຕ້ານອະເທວະນິຍົມຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດ. ໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ຍັງຊີ້ບອກໂຄງສ້າງເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນທັງພາຍໃນ ແລະ ພາຍນອກ ທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຂໍ້ຄວາມຂອງຊາຕານທີ່ໄດ້ອອກມາຈາກປາຏິຫານທີ່ Fatima.

ສົງຄາມຊາຍແດນແຫ່ງຣາເຟຍ ທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີ 11 ແລະ 12 ຂອງດານີເອນ 11 ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງສົງຄາມຊາຍແດນທີ່ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ໃນປະເທດຢູເຄຣນໃນເວລານີ້. ສົງຄາມໃນສະໄໝບູຮານເປັນສົງຄາມຮ້ອນ, ສ່ວນສົງຄາມຄັ້ງທີສອງແມ່ນສົງຄາມຕົວແທນຄັ້ງທີສອງ, ໂດຍມີກອງທັບຕົວແທນເຂົ້າຮ່ວມໃນການປະທະກັນເຖິງຊີວິດ. ຣາເຟຍຊີ້ບອກວ່າສົງຄາມຊາຍແດນນັ້ນເປັນສົງຄາມລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ແລະ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້, ແຕ່ຄຳພະຍາກອນສອນວ່າ ຈົນກວ່າກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣຖືກລືມ, ເຢເຊເບນຢູ່ໃນສະມາເຣຍ, ແລະ ເຮໂຣດີອາໄດ້ຂ້າມງານວັນເກີດຂອງເຮໂຣດ. ພະຍານທັງສາມນັ້ນກ່ຽວກັບບົດບາດຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນປະຫວັດສາດປັດຈຸບັນນີ້ ຄືວ່ານາງຢູ່ຫຼັງສາກ ແລະຄວບຄຸມຊັກໃຍ. ສົງຄາມຮ້ອນ, ສົງຄາມຕົວແທນ ແລະ ສົງຄາມເຢັນ ທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະທີ່ນາງຖືກລືມນັ້ນ ຖືກດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດໂດຍກອງທັບຕົວແທນຂອງນາງ.

ຣັດເຊຍແມ່ນກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້, ແລະໃນຂະນະນີ້ກໍກຳລັງພົວພັນຢູ່ໃນສົງຄາມຕາມແນວຊາຍແດນ ທີ່ຖືກສະໜອງທຶນໂດຍພວກໂກລບາລິສຕ໌ແຫ່ງໂລກຕາເວັນຕົກ, ໂດຍສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນພວກເດໂມແຄຣັດສາຍກ້າວໜ້າ ແລະພວກຣີພັບລິກັນ RINO (Republican In Name Only) ໃນສະຫະລັດ. ເມື່ອສະຫະລັດຖືກນຳສະເໜີເປັນກອງທັບຕົວແທນຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນສອງປະການຂອງມັນແມ່ນອຳນາດທາງທະຫານ ແລະອຳນາດທາງການເງິນ. ສະຫະລັດກຳລັງກະທຳວຽກງານຢ່າງດຽວກັນໃນຢູເຄຣນກັບທີ່ມັນໄດ້ກະທຳໃນປີ 1989, ຄືການຊ່ວຍເຫຼືອສັນຕະປາປາຕໍ່ຕ້ານຣັດເຊຍ, ແລະກອງທັບຕົວແທນທີ່ຢູ່ໃນພາກສະໜາມ ຜູ້ປ້ອງກັນຢູເຄຣນ ນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຜູ້ສະໜັບສະໜູນນາຊີ ຈົນແມ່ນແຕ່ສື່ມວນຊົນກະແສຫຼັກກໍບໍ່ອາດປະຕິເສດໄດ້. ໃນຂະນະນີ້ ໂຣມກຳລັງໃຊ້ກອງທັບຕົວແທນຊຸດດຽວກັນກັບທີ່ນາງເຄີຍໃຊ້ໃນສົງຄາມຮ້ອນ ອັນເປັນສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ II, ແລະໃນປີ 1989, ເພື່ອເຮັດສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານຣັດເຊຍ. ຈົ່ງອ່ານໜັງສື: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.