ຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ຊຶ່ງປາກົດພຽງແຕ່ໃນພຣະຄຳພີເດີມໃນພຣະທຳດານີເອນນັ້ນ ມັກຈະສຳພັນຢູ່ສະເໝີກັບການພິພາກສາບາງປະການ. ໃນບົດທີສາມ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ໂດຍເນັ້ນໜັກເຖິງທຸງສັນຍາລັກທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊາດຣັກ, ເມຊາກ ແລະ ອາເບດເນໂກ.
ໃນບົດທີສີ່ ມັນເປັນຕົວແທນເຖິງການມາເຖິງຂອງຄຳເຕືອນແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນປີ 1798. ເມື່ອຄຳນີ້ຖືກໃຊ້ເປັນຄັ້ງທີສອງໃນບົດທີສີ່ ມັນເປັນຕົວແທນເຖິງການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາແບບສືບສວນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໃນບົດທີສີ່ ການໃຊ້ຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ທັງສອງຄັ້ງ ເປັນຕົວແທນເຖິງປະຫວັດສາດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ ນັບແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງ 1844. ປະຫວັດສາດນັ້ນຄືປະຫວັດສາດຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10. ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດຖືກສະແດງໂດຍການໃຊ້ຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ສອງຄັ້ງໃນບົດທີສີ່, ແລະດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມດ້ວຍ ນັບແຕ່ປີ 1989 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ.
ໃນບົດທີຫ້າ, ຄໍາວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ກໍເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດເຊັ່ນກັນ, ແຕ່ຈຸດເນັ້ນໃນບົດນັ້ນຢູ່ທີ່ການສິ້ນສຸດຂອງອານາຈັກທີຫົກໃນຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄໍາພີ, ຄື ສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ດັ່ງທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບໂດຍການສິ້ນສຸດຂອງອານາຈັກທໍາອິດໃນຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄໍາພີ, ຄື ບາບີໂລນ. ໃນບົດທີສາມ, ຈຸດເນັ້ນຢູ່ທີ່ທຸງໝາຍໃນເຕົາໄຟ, ແຕ່ໃນບົດທີຫ້າ ຈຸດເນັ້ນຢູ່ທີ່ຊະຕາກໍາຂອງເບນຊັດຊາ ແລະການພິພາກສາສະເພາະຂອງລາວ, ເຖິງແມ່ນວ່າໃນທີ່ສຸດດານີເອນຈະເຂົ້າມາໃນເລື່ອງ ໂດຍເປັນແບບຂອງທຸງໝາຍນັ້ນ.
ໃນເວລາແຫ່ງກົດວັນອາທິດ, “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງການອຸທິດຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ການຕາຍຂອງເບນຊາຊາ ຖືກນຳມາເປັນພາບແທນ. “ຊົ່ວໂມງ” ທີ່ຖືກນຳສະເໜີເປັນການເປີດຕົ້ນຂອງການພິພາກສາໃນບົດທີສີ່ ຊີ້ບອກເຖິງການເປີດຕົ້ນຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະ ມັນຍັງຊີ້ບອກເຖິງການເປີດຕົ້ນຂອງການພິພາກສາແຫ່ງການປະຕິບັດໃນເວລາແຫ່ງກົດວັນອາທິດ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນການເປີດບັນດາປຶ້ມແຫ່ງການພິພາກສາໃນສະຖານນະມັດສະການແຫ່ງສະຫວັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຫຼື ການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກນຳມາເໜືອບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມລອດ, ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາແຫ່ງການປະຕິບັດໃນເວລາແຫ່ງກົດວັນອາທິດ ຄຳເຕືອນສຳລັບການພິພາກສາທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາບໍ່ວ່າປະເພດໃດກໍຕາມ ຖືກນຳສະເໜີໃນດານີເອນບົດທີສີ່ ໂດຍການໃຊ້ຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ແລະ ການເລີ່ມຕົ້ນອັນແທ້ຈິງຂອງການພິພາກສາທັງສອງປະເພດນັ້ນ ຖືກນຳສະເໜີໂດຍການໃຊ້ຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ເປັນຄັ້ງທີສອງໃນບົດທີສີ່.
ຄຳສັບທາງໄວຍາກອນສຳລັບຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ຕາມທີ່ດານີເອນໄດ້ໃຊ້ ແມ່ນວ່າມັນເປັນ “ຄຳຫຼາຍນັຍ”. ຄຳຫຼາຍນັຍແມ່ນຄຳທີ່ມີຄວາມໝາຍຫຼາຍປະການ ຊຶ່ງທັງໝົດສາມາດຖືກຈັດຮວບໄວ້ພາຍໃຕ້ຫົວຂໍ້ດຽວກັນ. ທັງຫ້າເທື່ອທີ່ດານີເອນໃຊ້ຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ລ້ວນແຕ່ອ້າງເຖິງການພິພາກສາ, ແຕ່ແຕ່ລະເທື່ອກໍກ່າວເຖິງແງ່ມຸມທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນການພິພາກສາໂທດຕອບແທນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເອີ້ນວ່າການພິພາກສາບັງຄັບປະຕິບັດຂອງພຣະອົງ, ຫຼືການພິພາກສາສືບສວນຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ໃນນັ້ນພຣະອົງກຳລັງກຳນົດວ່າຜູ້ໃດຈະໄດ້ຮັບ ຫຼືຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນການພິພາກສາສືບສວນທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຫຼືການພິພາກສາບັງຄັບປະຕິບັດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ມາເຖິງ, ການພິພາກສາທັງສອງຢ່າງນີ້ລ້ວນມີລັກສະນະຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປ. ການພິພາກສາໂທດຕອບແທນ ຫຼື ການພິພາກສາບັງຄັບປະຕິບັດ ຂອງພຣະເຈົ້າ ເລີ່ມຕົ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະຄ່ອຍໆທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ ຈົນໃນທີ່ສຸດໄປເຖິງການປິດໂອກາດແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດ ແລະໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ.
ພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 5 ໃຊ້ຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ເພື່ອສະແດງການພິພາກສາໃນການບໍລິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການສິ້ນພຣະຊົນຂອງເບນຊັດຊາ ແລະການສິ້ນສຸດຂອງຊາດທີ່ທ່ານໄດ້ປົກຄອງ.
ໃນໂມງດຽວກັນນັ້ນ ນິ້ວມືຂອງມືມະນຸດໄດ້ປາກົດອອກມາ ແລະໄດ້ຂຽນຢູ່ຕົງຂ້າມກັບຄັນປະທີບ ເທິງປູນຂາວຂອງຝາພະລາຊະວັງຂອງກະສັດ; ແລະກະສັດກໍໄດ້ເຫັນສ່ວນຂອງມືທີ່ຂຽນນັ້ນ. ດານີເອນ 5:5.
ການພິພາກສາໃນພາກປະຕິບັດເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ມີກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງກໍໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ເຊັ່ນກັນໂດຍການຖວາຍຮູບຄຳຂອງເນບູຄາດເນັດຊາ; ແຕ່ “ໂມງ” ນັ້ນກ່ຽວຂ້ອງຫຼາຍກວ່າກັບການຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວິກິດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການພິພາກສາໃນພາກປະຕິບັດຕໍ່ໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທເຣ, ແລະຕໍ່ສະຫະລັດອາເມຣິກາດ້ວຍ, ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງແມ່ນ “ໂມງ” ທີ່ເປັນສັນຍາລັກຂອງການພິພາກສາໃນພຣະທຳດານີເອນ.
ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງອື່ນຈາກສະຫວັນ ກ່າວວ່າ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ, ແລະເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ. ເພາະວ່າບາບຂອງນາງໄດ້ກອງສູງເຖິງສະຫວັນແລ້ວ, ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຈົດຈຳຄວາມອະທຳຂອງນາງ. ຈົ່ງຕອບແທນນາງດັ່ງທີ່ນາງໄດ້ຕອບແທນພວກເຈົ້າ, ແລະຈົ່ງທະວີຄືນໃຫ້ນາງສອງເທົ່າຕາມການກະທຳຂອງນາງ: ໃນຈອກທີ່ນາງໄດ້ຕຽມໄວ້ນັ້ນ ຈົ່ງຕຽມໃຫ້ນາງສອງເທົ່າ. ນາງໄດ້ຍົກຍ້ອງຕົນເອງ ແລະດຳລົງຢູ່ໃນຄວາມຟຸ່ມເຟືອຍຫຼາຍພຽງໃດ, ກໍຈົ່ງໃຫ້ການທໍລະມານແລະຄວາມໂສກເສົ້າແກ່ນາງຫຼາຍພຽງນັ້ນ: ເພາະນາງກ່າວໃນໃຈຂອງນາງວ່າ, ຂ້ອຍນັ່ງຢູ່ເປັນພຣະລາຊິນີ, ແລະບໍ່ແມ່ນແມ່ໝ້າຍ, ແລະຈະບໍ່ເຫັນຄວາມໂສກເສົ້າເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນ ໄພພິບັດຂອງນາງຈະມາເຖິງໃນມື້ດຽວ, ຄວາມຕາຍ, ການໄວ້ທຸກ, ແລະຄວາມອຶດຢາກ; ແລະນາງຈະຖືກເຜົາຜານດ້ວຍໄຟຢ່າງສິ້ນເຊີງ: ເພາະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄືພຣະເຈົ້າ ຜູ້ພິພາກສານາງນັ້ນມີລິດເດດຍິ່ງ. ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກ, ຜູ້ໄດ້ກະທຳການລ່ວງປະເວນີ ແລະດຳລົງຢູ່ໃນຄວາມຟຸ່ມເຟືອຍກັບນາງ, ຈະພາກັນຮ້ອງໄຫ້ເພາະນາງ ແລະຄວນຄາງເພາະນາງ, ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນຄວັນແຫ່ງການເຜົາໄໝ້ຂອງນາງ, ຢືນຢູ່ໄກໆເພາະຢ້ານກົວການທໍລະມານຂອງນາງ, ກ່າວວ່າ, ອະນິຈຈາ, ອະນິຈຈາ ນະຄອນໃຫຍ່ບາບີໂລນເອີຍ, ນະຄອນທີ່ມີອຳນາດເອີຍ! ເພາະວ່າໃນຊົ່ວໂມງດຽວ ການພິພາກສາຂອງເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ພຣະນິມິດ 18:4–10.
ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ຊຶ່ງເປັນການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາຝ່າຍບໍລິຫານ, ແລະຊຶ່ງເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍໆກ້າວໜ້າດ້ວຍ, ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ທີ່ບຸດຫຼານຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນຖືກເອີ້ນອອກໂດຍທຸງໝາຍ. ນັ້ນແມ່ນ “ຊົ່ວໂມງ” ທີ່ການພິພາກສາມາເຖິງ “ນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ, ບາບີໂລນ”. ການພິພາກສາຂອງນາງ, ທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ,” ຄອບຄຸມໄລຍະເວລາທີ່ຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເອີ້ນອອກຈາກບາບີໂລນ.
ແລະໃນວັນນັ້ນ ຈະມີໜໍ່ຮາກຂອງເຢຊະ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະຢືນເປັນທຸງໝາຍໃຫ້ແກ່ບັນດາຊົນຊາດ; ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດຈະສະແຫວງຫາທ່ານ; ແລະທີ່ພັກຂອງທ່ານຈະມີສະຫງ່າລາສີ. ແລະໃນວັນນັ້ນ ຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອກອບກູ້ຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຖືກເຫຼືອໄວ້ ຈາກອັດຊີເຣຍ, ແລະຈາກເອຢິບ, ແລະຈາກປັດໂຣສ, ແລະຈາກຄູດ, ແລະຈາກເອລາມ, ແລະຈາກຊີນາ, ແລະຈາກຮາມາດ, ແລະຈາກເກາະທັງຫຼາຍໃນທະເລ. ແລະພຣະອົງຈະຕັ້ງທຸງໝາຍຂຶ້ນໃຫ້ແກ່ບັນດາປະຊາຊາດ, ແລະຈະຊຸມນຸມພວກທີ່ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກອິດສະຣາເອນ, ແລະຈະຮວບຮວມພວກທີ່ກະຈັດກະຈາຍຂອງຢູດາ ຈາກທັງສີ່ມຸມໂລກ. ອິຊາຢາ 11:10–12.
ພຣະອົງໄດ້ຊົງເອີ້ນປະຊາຊົນອອກຈາກບາບີໂລນໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນປີ 1844, ແລະທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນປະຫວັດສາດນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກກ່າວຊ້ຳອີກໃນວັນສຸດທ້າຍ, ເມື່ອ “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກອີກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອກູ້ຄືນຊາກທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.” ຊາກທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງປະຊາຊົນຊຶ່ງພຣະອົງກຳລັງ “ເອີ້ນອອກມາອີກ” ນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນທຸງໝາຍ, ເພາະວ່າທຸງໝາຍນັ້ນຄື “ຮາກເຫງົ້າຂອງເຢຊີ,” ຊຶ່ງຍືນຂຶ້ນເປັນ “ທຸງໝາຍ” ຜູ້ທີ່ “ບັນດາຊາດຕ່າງປະເທດຈະສະແຫວງຫາ”. ເປັນຄັ້ງທີສອງ, ພຣະເຈົ້າຈະຊົງເອີ້ນບັນດາປະຊາຊາດອອກຈາກບາບີໂລນ.
ພຣະອົງຈະກະທຳດັ່ງນັ້ນໂດຍເລີ່ມຈາກການຮວບຮວມ “ພວກທີ່ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກອິດສະຣາເອນ,” ຜູ້ຊຶ່ງເປັນ “ພວກທີ່ກະຈັດກະຈາຍໄປຂອງຢູດາ,” ແລະຜູ້ທີ່ມາ “ຈາກສີ່ມຸມຂອງໂລກ,” ເມື່ອພວກເຂົາຖືກຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນໃນຕອນທ້າຍຂອງສາມມື້ເຄິ່ງແຫ່ງການນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນຕາມພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ, ຊຶ່ງພາດຜ່ານຮ່ອມພູແຫ່ງກະດູກຕາຍແລະກະດູກແຫ້ງຂອງເອເຊກຽນ.
“ໂມງ” ທີ່ການພິພາກສາແບບບັງຄັບດຳເນີນເລີ່ມຕົ້ນຕໍ່ “ບາບີໂລນ” ເມືອງ “ອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ນັ້ນ ແມ່ນ “ໂມງ” ດຽວກັນກັບຂອງ “ແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11. ການພິພາກສາແບບບັງຄັບຂອງພຣະເຈົ້າເລີ່ມຂຶ້ນໃນ “ໂມງ” ນັ້ນ, ເພາະວ່າໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ມີຄົນເຈັດພັນຄົນຖືກຂ້າຕາຍໃນ “ໂມງ” ຂອງແຜ່ນດິນໄຫວນັ້ນ. ຄົນເຈັດພັນຄົນນັ້ນ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ບັນດາຊາຍທີ່ເຂັ້ມແຂງທີ່ສຸດ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ຜູ້ທີ່ຕາຍຂະນະທີ່ໂຍນຊາດຣັກ, ເມຊາກ ແລະ ອາເບດເນໂກ ລົງໃນເຕົາໄຟທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ຮ້ອນຂຶ້ນ “ເຈັດເທົ່າ” ເໜືອກວ່າປົກກະຕິ. ໃນການປະຕິວັດຝຣັ່ງ “ເຈັດພັນ” ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງພວກລາຊະວົງຂອງຝຣັ່ງ ຫຼື ບັນດາຊາຍຜູ້ມີອຳນາດຂອງມັນ. ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເບນຊັດຊາຖືກຂ້າຕາຍໃນບົດທີ 5 ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ກອງທັບຂອງເຂົາກໍຖືກທຳລາຍດ້ວຍ. “ໂມງ” ຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງການຂົ່ມເຫັງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກໂຍນລົງໃນເຕົາໄຟ, ແຕ່ມັນກໍເປັນໝາຍເຫດເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາແບບບັງຄັບຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອເມືອງໃຫຍ່ບາບີໂລນ.
ມັນຍັງເປັນ “ຊົ່ວໂມງ” ຂອງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ອີກດ້ວຍ, ເມື່ອກະດູກທີ່ເຄີຍຕາຍ ຊຶ່ງຖືກຂ້າຢູ່ຕາມຖະໜົນໂດຍສັດຮ້າຍຈາກຫຸບເຫວເລິກລັບ ຖືກຍົກຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນເປັນທຸງສັນຍານ. ໃນທີ່ນັ້ນ ມັນຍັງເປັນ “ຊົ່ວໂມງ” ດຽວກັນທີ່ໄພພິບັດປະການທີສາມ ຊຶ່ງກໍຄືແກແຫ່ງທີເຈັດ ໄດ້ຖືກເປົ່າຂຶ້ນ. ແກແຫ່ງທີເຈັດແມ່ນໄພພິບັດປະການທີສາມ, ແລະຈຸດປະສົງຂອງແກແຫ່ງໄພພິບັດສຸດທ້າຍນັ້ນ ບໍ່ພຽງແຕ່ເພື່ອນຳການພິພາກສາມາເໜືອບັນດາຜູ້ທີ່ບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການວັນອາທິດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເພື່ອເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນອີກດ້ວຍ. ໄພພິບັດປະການທີສາມ, ແກແຫ່ງທີເຈັດ, ແລະການເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນ ລ້ວນແຕ່ເປັນສັນຍະລັກທີ່ກ່າວເຖິງບົດບາດໃນຄຳພະຍາກອນຂອງອິສລາມ, ແລະທັງໝົດນັ້ນຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ຂອງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່.
ແລະພວກເຂົາໄດ້ຍິນສຽງດັງໃຫຍ່ຈາກສະຫວັນກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງຂຶ້ນມາທີ່ນີ້.” ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນໃນເມກ; ແລະພວກສັດຕູຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ເຫັນພວກເຂົາ. ແລະໃນໂມງດຽວກັນນັ້ນໄດ້ເກີດແຜ່ນດິນໄຫວຄັ້ງໃຫຍ່, ແລະສ່ວນໜຶ່ງໃນສິບຂອງນະຄອນໄດ້ພັງລົງ, ແລະໃນແຜ່ນດິນໄຫວນັ້ນມີມະນຸດເສຍຊີວິດເຈັດພັນຄົນ; ແລະຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ກໍໄດ້ຢ້ານກົວ ແລະຖວາຍພຣະສິລິແດ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ. ວິບັດປະການທີສອງໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປແລ້ວ; ແລະເບິ່ງແມ, ວິບັດປະການທີສາມກຳລັງມາໂດຍໄວ. ແລະທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດໄດ້ເປົ່າແກ; ແລະມີສຽງດັງໃຫຍ່ໃນສະຫວັນກ່າວວ່າ, “ອານາຈັກທັງຫຼາຍຂອງໂລກນີ້ໄດ້ກາຍເປັນອານາຈັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ແລະຂອງພຣະຄຣິດຂອງພຣະອົງ; ແລະພຣະອົງຈະປົກຄອງສືບໄປເປັນນິດນິລັນດອນ.” ແລະພວກຜູ້ເຖົ້າທັງສີ່ສິບສອງຄົນ, ຜູ້ນັ່ງຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າບນບັນລັງຂອງຕົນ, ໄດ້ຊົບໜ້າລົງ ແລະນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ, ກ່າວວ່າ, “ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ, ຜູ້ຊົງເປັນຢູ່, ແລະເຄີຍເປັນຢູ່, ແລະຈະສະເດັດມາ; ພວກຂ້ານ້ອຍຂໍຖວາຍຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຮັບເອົາຣິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງໄວ້ ແລະໄດ້ປົກຄອງ. ແລະບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ໂກດເຄືອງ, ແລະພຣະພິໂຣດຂອງພຣະອົງກໍໄດ້ມາເຖິງ, ແລະເວລາຂອງຄົນຕາຍທີ່ພວກເຂົາຈະຖືກພິພາກສາ, ແລະທີ່ພຣະອົງຈະປະທານບຳເໜັດແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຄືພວກຜູ້ພະຍາກອນ, ແລະແກ່ພວກວິສຸດ, ແລະແກ່ຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ທັງຜູ້ນ້ອຍແລະຜູ້ໃຫຍ່; ແລະຈະທຳລາຍພວກທີ່ທຳລາຍແຜ່ນດິນໂລກ.” ພຣະນິມິດ 11:12–18.
ກະດູກແຫ້ງຂອງເອເຊກຽນຂຶ້ນໄປ “ສູ່ສະຫວັນໃນເມກໜຶ່ງ; ແລະສັດຕູຂອງພວກເຂົາ” ເຫັນ “ພວກເຂົາ” ໃນ “ໂມງ” ທີ່ດົນຕີຂອງເນບູກາດເນັດຊາເລີ່ມບັນເລງ, ແລະຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂລເລີ່ມຂັບຮ້ອງ, ແລະອິດສະຣາເອນຜູ້ຫຼົງຖອຍເລີ່ມເຕັ້ນລຳ. ອິດສະຣາເອນຜູ້ຫຼົງຖອຍກຳລັງເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ພະຍາກອນເທັດ, ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາແມ່ນພະຍານາກ ແລະຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂລແມ່ນສັດຮ້າຍ. ການເຕັ້ນລຳນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງບາອານ ແລະບັນດາຜູ້ພະຍາກອນແຫ່ງດົງສັກສິດ ໃນເລື່ອງຂອງເອລີຢາ. ມັນຍັງໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍການເຕັ້ນຂອງຊາໂລເມ, ບຸດສາວຂອງເຮໂຣດີອາດ. ບາອານແມ່ນເທບພະເຈົ້າຊາຍປອມ ແລະອາຊະທາໂຣດແມ່ນບັນດາຜູ້ພະຍາກອນແຫ່ງດົງສັກສິດ ຊຶ່ງເປັນເທບພະເຈົ້າຍິງ. ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງການປະສົມກັນລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກ (ຜູ້ຍິງ) ແລະລັດ (ຜູ້ຊາຍ). ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ພະຍາກອນເທັດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ຊາໂລເມຊີ້ບອກວ່າຜູ້ພະຍາກອນເທັດເປັນບຸດສາວຂອງໂຣມ, ຊຶ່ງຮູບຈຳລອງຂອງນາງແມ່ນການປະສົມກັນລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກ ແລະລັດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ.
ເຫດສະນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນພວກຊາວຄານເດອາບາງຄົນໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ ແລະກ່າວໂທດພວກຢິວ. ພວກເຂົາກາບທູນແລະກ່າວແກ່ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາວ່າ, ຂ້າແຕ່ກະສັດ ຂໍຊົງມີພະຊົນຍືນຍາວຕະຫຼອດໄປ. ຂ້າແຕ່ກະສັດ ພຣະອົງໄດ້ຊົງອອກພຣະບັນຊາວ່າ ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນສຽງແກ, ປີ່, ພິນ, ສັກບັດ, ພະສອນເຕີຣີ, ແລະດັນຊິເມີ, ທັງດົນຕີທຸກຊະນິດ, ຈະຕ້ອງກົ້ມລົງ ແລະນະມັດສະການຮູບທອງຄໍານັ້ນ; ແລະຜູ້ໃດບໍ່ກົ້ມລົງ ແລະບໍ່ນະມັດສະການ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນທ່າມກາງເຕົາໄຟທີ່ລຸກໄໝ້ຢ່າງແຮງ. ມີຊາວຢິວບາງຄົນ ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງແຕ່ງຕັ້ງໄວ້ເຫນືອກິດຈະການຂອງແຂວງບາບີໂລນ ຄື ຊາດຣາກ, ເມຊາກ, ແລະ ອາເບດເນໂກ; ຄົນເຫຼົ່ານີ້, ຂ້າແຕ່ກະສັດ, ບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈພຣະອົງເລີຍ: ພວກເຂົາບໍ່ຮັບໃຊ້ພຣະຂອງພຣະອົງ ແລະບໍ່ນະມັດສະການຮູບທອງຄໍາທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງຂຶ້ນ. ດານີເອນ 3:8–12.
ໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ນັ້ນ, ສັດຕູຂອງ Shadrach, Meshach ແລະ Abednego ໄດ້ເຫັນວ່າພວກເຂົາປະຕິເສດເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ, ແລະຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຍື່ນຄຳຮ້ອງຕໍ່ກະສັດໃຫ້ດຳເນີນການພິພາກສາຕາມທີ່ກຳນົດໄວ້. ໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ນັ້ນ, ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງເປັນການສັ່ນສະເທືອນທີ່ເຂົ້າເຜີຍໜ້າກັບສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ (ແຜ່ນດິນໄຫວ), ຄວາມເດືອດດານ ແລະຄວາມພິໂລດຂອງ Nebuchadnezzar ກໍຖືກສຳແດງອອກ.
ແລ້ວ ເນບູກາດເນດຊາ ໃນຄວາມໂກດແຄ້ນແລະຄວາມພິໂລດຂອງຕົນ ໄດ້ມີຄໍາສັ່ງໃຫ້ນໍາ ຊາດຣັກ, ເມຊາກ, ແລະ ອາເບດເນໂກ ມາ. ແລ້ວ ພວກເຂົາໄດ້ນໍາຄົນເຫຼົ່ານີ້ມາຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງກະສັດ. ດານີເອນ 3:13.
ການຂົ່ມເຫັງທີ່ຖືກດຳເນີນຕໍ່ພະຍານສອງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ (Shadrach, Meshach and Abednego) ນັ້ນ ເກີດຂຶ້ນເມື່ອພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະກົ້ມກາບ, ຫຼືດັ່ງທີ່ Revelation ບົດທີ 11 ລະບຸໄວ້—ພວກເຂົາຢືນຢູ່ເທິງຕີນຂອງຕົນ.
ແລະພາຍຫຼັງສາມວັນກັບເຄິ່ງ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຊີວິດຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ໃນເຂົາທັງສອງ, ແລະເຂົາທັງສອງກໍຢືນຢູ່ເທິງຕີນຂອງຕົນ; ແລະຄວາມຢ້ານກົວຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງໄດ້ຕົກໃສ່ຜູ້ທີ່ເຫັນເຂົາທັງສອງ. ແລະເຂົາທັງສອງໄດ້ຍິນສຽງອັນດັງຈາກສະຫວັນກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງຂຶ້ນມາທີ່ນີ້.” ແລະເຂົາທັງສອງໄດ້ຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນໃນເມກ; ແລະບັນດາສັດຕູຂອງເຂົາທັງສອງກໍໄດ້ເຫັນເຂົາ. ພຣະນິມິດ 11:11, 12.
ໂດຍປະຕິເສດທີ່ຈະກົ້ມກາບ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຢືນຢູ່ເທິງຕີນຂອງຕົນ ດັ່ງກອງທັບອັນເຂັ້ມແຂງຂອງເອເຊກຽນ. ພວກເຂົາຢືນຢູ່ເມື່ອພວກເຂົາຮັບ ແລະຈາກນັ້ນປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາ ຊຶ່ງຄັດຄ້ານການກໍ່ຕັ້ງສະຫະພັນລະຫວ່າງຄຣິດຈັກແລະລັດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະເຕືອນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້າ, ແລະຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າການພິພາກສາຕອບແທນຂອງພຣະເຈົ້າກໍາລັງຈະຖືກດໍາເນີນໃຫ້ສໍາເລັດໂດຍອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມ. ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ຄວາມລັບ” ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ດານີເອນໃນບົດທີສອງ, ແລະເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ໃນ “ຄວາມຈິງ” ນັ້ນ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ສາມາດ ແລະຈະບໍ່ຖືກສັ່ນຄອນໂດຍແຜ່ນດິນໄຫວທີ່ກໍາລັງຈະມາເຖິງ.
“ວຽກງານໃນ Battle Creek ກໍເປັນໄປຕາມແບບຢ່າງດຽວກັນ. ບັນດາຜູ້ນຳໃນສະຖານພະຍາບານໄດ້ປະປົນຕົນເຂົ້າກັບຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ, ຍອມຮັບໃຫ້ພວກເຂົາເຂົ້າຮ່ວມໃນການປຶກສາຂອງຕົນບໍ່ຫຼາຍກໍນ້ອຍ, ແຕ່ນັ້ນກໍເປັນດຸດດັ່ງການໄປເຮັດວຽກໂດຍຫຼັບຕາຢູ່. ພວກເຂົາຂາດການຢັ່ງຮູ້ແຍກແຍະທີ່ຈະເຫັນວ່າ ສິ່ງໃດຈະປະທະເຂົ້າມາເທິງພວກເຮົາໃນເວລາໃດກໍຕາມ. ມີວິນຍານແຫ່ງຄວາມສິ້ນຫວັງ, ແຫ່ງສົງຄາມ ແລະການນອງເລືອດ, ແລະວິນຍານນັ້ນຈະເພີ່ມທະວີຂຶ້ນຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງເວລາ. ທັນທີທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກປະທັບຕາໄວ້ໃນໜ້າຜາກຂອງພວກເຂົາ—ມັນບໍ່ແມ່ນຕາປະທັບ ຫຼື ເຄື່ອງໝາຍໃດໆທີ່ສາມາດເຫັນໄດ້, ແຕ່ເປັນການຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ໃນຄວາມຈິງ ທັງທາງສະຕິປັນຍາ ແລະທາງວິນຍານ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ອາດຖືກເຮັດໃຫ້ຫວັ່ນໄຫວໄດ້—ທັນທີທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກປະທັບຕາ ແລະຕຽມພ້ອມສຳລັບການສັ່ນສະເທືອນ, ມັນຈະມາເຖິງ. ແທ້ຈິງແລ້ວ, ມັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນແລ້ວ. ບັນດາການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ເໜືອແຜ່ນດິນ, ເພື່ອໃຫ້ຄຳເຕືອນແກ່ພວກເຮົາ, ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ສິ່ງໃດກຳລັງຈະມາ.” Manuscript Releases, volume 10, 252.
ການປະທັບຕາເປັນຕົວແທນເຄື່ອງໝາຍອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງໃນເບື້ອງຕົ້ນມະນຸດບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້, ແຕ່ຕໍ່ຈາກນັ້ນທຸກຄົນຈະເຫັນ. ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຍອມຮັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ, ອັນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ຄວາມລັບ” ທີ່ໄດ້ຖືກເຜີຍແກ່ດານີເອນໃນບົດທີສອງ, ພວກເຂົາໄດ້ຍອມຮັບ “ຄວາມລັບ” ຂອງຮູບສັດຮ້າຍ ຊຶ່ງນໍາໄປສູ່ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ, ຊຶ່ງນໍາການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າມາ, ຊຶ່ງຖືກດໍາເນີນໃຫ້ສໍາເລັດຜ່ານອິສລາມ. ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ “ຈິດວິນຍານແຫ່ງຄວາມສິ້ນຫວັງ, ແຫ່ງສົງຄາມ ແລະການນອງເລືອດ” ກໍາລັງເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ. ເວລານັ້ນແມ່ນບັດນີ້. ມັນເກີດຂຶ້ນເມື່ອຜູ້ນໍາຂອງອັດເວນຕິສຶມບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ເນື່ອງຈາກຄວາມຕາບອດແຫ່ງລາວດີເກຍ. ໃນລະຫວ່າງຂະບວນການປະທັບຕາ ອັນຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນໃນສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ, ຕາປະທັບຖືກປະທັບລົງເທິງໜ້າຜາກຂອງພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫຼາດ, ແຕ່ຍັງບໍ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນ. ຊາດຣັກ, ເມຊາກ ແລະ ອາເບດເນໂກ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ໃນຄວາມຈິງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນຜ່ານບົດສົນທະນາຂອງພວກເຂົາກັບເນບູກາດເນັດຊາ.
ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ກ່າວແລະຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ໂອ ຊາດຣາກ, ເມຊາກ, ແລະ ອາເບດເນໂກ, ເປັນຄວາມຈິງຫຼືທີ່ພວກເຈົ້າບໍ່ຮັບໃຊ້ພະຂອງເຮົາ ແລະບໍ່ນະມັດສະການຮູບຄໍາທີ່ເຮົາໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນ? ບັດນີ້ ຖ້າພວກເຈົ້າພ້ອມ ເມື່ອໃດທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງແກ, ຂຸ່ຍ, ພິນ, ຊັກບັດ, ພິນສາລະເຕຣີ, ແລະ ດັນຊີເມີ, ພ້ອມທັງດົນຕີທຸກຊະນິດ, ແລ້ວກໍລົ້ມລົງແລະນະມັດສະການຮູບທີ່ເຮົາໄດ້ສ້າງໄວ້ ກໍດີຢູ່; ແຕ່ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ນະມັດສະການ ໃນໂມງນັ້ນເອງ ພວກເຈົ້າຈະຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນທ່າມກາງເຕົາໄຟທີ່ລຸກໄໝ້ຢ່າງແຮງ; ແລະພະອົງໃດຈະຊ່ວຍພວກເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງເຮົາໄດ້?” ຊາດຣາກ, ເມຊາກ, ແລະ ອາເບດເນໂກ ໄດ້ຕອບແລະກ່າວຕໍ່ກະສັດວ່າ, “ໂອ ເນບູກາດເນັດຊາ, ໃນເລື່ອງນີ້ ພວກຂ້ານ້ອຍບໍ່ຈໍາເປັນຈະຕອບທ່ານ. ຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນ ພະຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຜູ້ທີ່ພວກຂ້ານ້ອຍຮັບໃຊ້ ຊົງສາມາດຊ່ວຍພວກຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກເຕົາໄຟທີ່ລຸກໄໝ້ຢ່າງແຮງນັ້ນໄດ້, ແລະພຣະອົງຈະຊ່ວຍພວກຂ້ານ້ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງທ່ານ, ໂອ ກະສັດ. ແຕ່ຖ້າບໍ່ເປັນດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ທ່ານຊາບເຖີດ, ໂອ ກະສັດ, ວ່າພວກຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຮັບໃຊ້ພະຂອງທ່ານ ຫຼືນະມັດສະການຮູບຄໍາທີ່ທ່ານໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນ.” ດານີເອນ 3:14–18.
ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຜູ້ມີຄຸນຄ່າທັງສາມຈະສະແດງຕາພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ສາມາດເຫັນໄດ້. ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຕານັ້ນຢູ່ພາຍໃນເສຍກ່ອນ ຊຶ່ງບໍ່ອາດເຫັນໄດ້ ເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຈະມີສ່ວນໃນການສະແດງຕາພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນເວລາທີ່ມັນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກເຫັນ.
ແລ້ວເນບູຄາດເນັດຊາກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍ ແລະໃບໜ້າຂອງພະອົງກໍປ່ຽນໄປຕໍ່ສັດຣາກ ເມຊາກ ແລະອາເບດເນໂກ; ເພາະສະນັ້ນພະອົງຈຶ່ງຮັບສັ່ງໃຫ້ເຜົາເຕົາໄຟໃຫ້ຮ້ອນກວ່າປົກກະຕິເຈັດເທົ່າ. ແລະພະອົງໄດ້ຮັບສັ່ງແກ່ບັນດາທະຫານຜູ້ເຂັ້ມແຂງທີ່ສຸດໃນກອງທັບຂອງພະອົງ ໃຫ້ມັດສັດຣາກ ເມຊາກ ແລະອາເບດເນໂກ ແລະໂຍນພວກເຂົາລົງໃນເຕົາໄຟທີ່ລຸກໄໝ້ຢ່າງຮຸນແຮງ. ແລ້ວຄົນເຫຼົ່ານີ້ກໍຖືກມັດໄວ້ ທັງເສື້ອຄຸມ, ກາງເກງ, ໝວກ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງອື່ນໆຂອງພວກເຂົາ ແລ້ວຖືກໂຍນລົງໄປໃນກາງເຕົາໄຟທີ່ລຸກໄໝ້ຢ່າງຮຸນແຮງ. ເພາະສະນັ້ນ ເນື່ອງຈາກພຣະບັນຊາຂອງກະສັດເຮັດຢ່າງຮີບດ່ວນ ແລະເຕົາໄຟຮ້ອນຢ່າງຍິ່ງ ແປວໄຟຈຶ່ງຂ້າຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ນຳສັດຣາກ ເມຊາກ ແລະອາເບດເນໂກຂຶ້ນໄປ. ແລະຊາຍສາມຄົນນີ້ ຄື ສັດຣາກ ເມຊາກ ແລະອາເບດເນໂກ ກໍລົ້ມລົງທັງທີ່ຖືກມັດຢູ່ໃນກາງເຕົາໄຟທີ່ລຸກໄໝ້ຢ່າງຮຸນແຮງ. ແລ້ວເນບູຄາດເນັດຊາກະສັດກໍປະຫລາດໃຈ ແລະລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຮີບຮ້ອນ ແລະຕັດພໍ້ກັບບັນດາທີ່ປຶກສາຂອງພະອົງວ່າ, “ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ໂຍນຊາຍສາມຄົນທີ່ຖືກມັດລົງໃນກາງໄຟດອກຫລື?” ພວກເຂົາທູນຕອບກະສັດວ່າ, “ແທ້ແລ້ວ ຂ້າແຕ່ກະສັດ.” ພະອົງຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ເຮົາເຫັນຊາຍສີ່ຄົນບໍ່ຖືກມັດ ກຳລັງຍ່າງຢູ່ໃນກາງໄຟ ແລະພວກເຂົາບໍ່ມີອັນຕະລາຍແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ; ແລະຮູບລັກຂອງຄົນທີສີ່ກໍຄ້າຍຄືພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.” ດານີເອນ 3:19–25.
ພະຍານສອງຄົນ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Shadrach, Meshach ແລະ Abednego, ຈາກນັ້ນຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ, ແລະຕໍ່ມາຕາປະທັບນັ້ນຈະຖືກເຫັນ.
“ພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແມ່ນເພື່ອຊົງໃຫ້ໂລກສຳນຶກເຖິງບາບ, ເຖິງຄວາມຊອບທຳ ແລະ ເຖິງການພິພາກສາ. ໂລກຈະຮັບຄຳເຕືອນໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອເຫັນຜູ້ທີ່ເຊື່ອຄວາມຈິງໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງນັ້ນ, ດຳເນີນຊີວິດຕາມຫຼັກການອັນສູງສົ່ງແລະບໍລິສຸດ, ສະແດງໃຫ້ປະຈັກໃນຄວາມໝາຍອັນສູງສົ່ງ ເຖິງເສັ້ນແຫ່ງການແບ່ງແຍກລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຜູ້ທີ່ຢຽບຍ່ຳພຣະບັນຍັດເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ໃຕ້ຕີນຂອງຕົນ. ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍພຣະວິນຍານ ຊີ້ບອກໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບຜູ້ທີ່ຖືຮັກສາວັນພັກຜ່ອນອັນປອມ. ເມື່ອການທົດສອບມາເຖິງ, ຈະຖືກສຳແດງຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນແມ່ນຫຍັງ. ມັນຄືການຖືວັນອາທິດ. ຜູ້ທີ່ພາຍຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນຄວາມຈິງແລ້ວ ຍັງຄົງຖືວ່າວັນນີ້ເປັນວັນບໍລິສຸດ ກໍຍ່ອມແບກຮັບເຄື່ອງໝາຍຮັບຮອງຂອງມະນຸດແຫ່ງບາບ ຜູ້ທີ່ຄິດຈະປ່ຽນແປງກາລະ ແລະ ພຣະບັນຍັດ. Bible Training School, December 1, 1903.”
ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ສະຫະລັດອາເມລິກາຈະຫັນໄປຫາສະຫະປະຊາຊາດ ເພື່ອໃຫ້ບັນລຸວຽກງານຕາມຄໍາພະຍາກອນຂອງນາງ. ນາງຈະຫຼອກລວງໂລກດ້ວຍການອັດສະຈັນທີ່ນາງກະທໍາ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍການຟ້ອນຂອງຊາໂລເມ. ໃນຂະນະທີ່ນາງກໍາລັງຟ້ອນແຫ່ງການຫຼອກລວງນັ້ນ ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີເຣຈະຮ້ອງເພງຂອງນາງ ແລະວົງດົນຕີຂອງເນບູກາດເນັດຊາຈະບັນເລງດົນຕີ. ສະຫະລັດອາເມລິກາຈະເປັນຜູ້ນໍາໃນການບັງຄັບໂລກໃຫ້ຍອມຮັບບົດເພງນັ້ນ ແລະກົ້ມລົງນະມັດສະການຕໍ່ຮູບຈໍາລອງນັ້ນ.
ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສັດຮ້າຍອີກຕົວໜຶ່ງຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະມັນມີເຂົາສອງເຂົາຄ້າຍລູກແກະ, ແລະມັນເວົ້າດັ່ງພະຍານາກ. ແລະມັນໃຊ້ອຳນາດທັງໝົດຂອງສັດຮ້າຍຕົວທຳອິດຕໍ່ໜ້າມັນ, ແລະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນນະມັດສະການສັດຮ້າຍຕົວທຳອິດ, ຜູ້ຊຶ່ງບາດແຜອັນເຖິງຕາຍຂອງມັນໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ດີ. ແລະມັນເຮັດການອັດສະຈັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ຈົນກະທັ້ງມັນເຮັດໃຫ້ໄຟຕົກລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນສູ່ແຜ່ນດິນໂລກຕໍ່ໜ້າມະນຸດທັງຫຼາຍ, ແລະລໍ້ລວງບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກໂດຍທາງໝາຍສຳຄັນອັນອັດສະຈັນເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງມັນໄດ້ຮັບອຳນາດໃຫ້ເຮັດຕໍ່ໜ້າສັດຮ້າຍ; ໂດຍກ່າວແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ສ້າງຮູບເຄົາລົບແກ່ສັດຮ້າຍ, ຜູ້ຊຶ່ງມີບາດແຜຈາກດາບ ແລະຍັງມີຊີວິດຢູ່. ແລະມັນໄດ້ຮັບອຳນາດໃຫ້ປະທານລົມຫາຍໃຈແກ່ຮູບເຄົາລົບຂອງສັດຮ້າຍ, ເພື່ອໃຫ້ຮູບເຄົາລົບຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນທັງເວົ້າໄດ້ ແລະເຮັດໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ນະມັດສະການຮູບເຄົາລົບຂອງສັດຮ້າຍຕ້ອງຖືກຂ້າ. ແລະມັນເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນ, ທັງຜູ້ນ້ອຍແລະຜູ້ໃຫຍ່, ຄົນຮັ່ງມີແລະຄົນຍາກຈົນ, ຄົນເສລີແລະຂ້າທາດ, ຮັບເຄື່ອງໝາຍໄວ້ທີ່ມືຂວາ ຫຼືທີ່ໜ້າຜາກຂອງພວກເຂົາ; ແລະເພື່ອວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດອາດຊື້ຫຼືຂາຍໄດ້, ນອກຈາກຜູ້ທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍນັ້ນ, ຫຼືຊື່ຂອງສັດຮ້າຍ, ຫຼືເລກຈຳນວນຂອງຊື່ຂອງມັນ. ນີ້ແຫຼະຄືປັນຍາ. ໃຫ້ຜູ້ທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຄຳນວນເລກຈຳນວນຂອງສັດຮ້າຍ: ເພາະວ່າມັນເປັນເລກຈຳນວນຂອງມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງ; ແລະເລກຈຳນວນຂອງມັນແມ່ນ ຫົກຮ້ອຍຫົກສິບຫົກ. ພຣະນິມິດ 13:11–18.
ເອຢິບໃນວັນສຸດທ້າຍເປັນຕົວແທນຂອງໂລກ (ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນຢູ່ພາຍໃຕ້ການປົກຄອງຂອງສະຫະປະຊາຊາດ), ແຕ່ມີ “ວິບັດ” ໜຶ່ງ (ເປັນສັນຍາລັກຂອງອິດສະລາມ) ທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດໄວ້ຕໍ່ບັນດາຜູ້ (ສະຫະລັດອາເມຣິກາ) ທີ່ຫັນໄປພຶ່ງພາເອຢິບເພື່ອຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ. ເມື່ອຜູ້ຊອບທໍາທັງສາມຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນເຕົາໄຟ ແລະ ກາຍເປັນທຸງໝາຍແກ່ໂລກ, ເຕົາໄຟນັ້ນບໍ່ແມ່ນເຕົາໄຟຂອງເນບູກາດເນັດຊາຢ່າງແທ້ຈິງ.
ວິບັດແກ່ພວກທີ່ລົງໄປຍັງອີຢິບເພື່ອຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ; ແລະອາໄສມ້າ, ແລະໄວ້ວາງໃຈໃນລົດຮົບ, ເພາະມັນມີຫຼາຍ; ແລະໃນພົນມ້າ, ເພາະພວກເຂົາເຂັ້ມແຂງຫຼາຍ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຫລຽວໄປຫາອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິສຣາເອນ, ແລະບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະເຢໂຮວາ! ແຕ່ພຣະອົງກໍຊົງມີພຣະປັນຍາດ້ວຍ, ແລະຈະນຳຄວາມພິບັດມາ, ແລະຈະບໍ່ຖອນຄຳຂອງພຣະອົງຄືນ: ແຕ່ຈະລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ເຮືອນຂອງພວກກະທຳຊົ່ວ, ແລະຕໍ່ຕ້ານຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຂອງພວກທີ່ກະທຳຄວາມອະທຳ. ບັດນີ້ຊາວອີຢິບເປັນພຽງມະນຸດ, ບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າ; ແລະມ້າຂອງພວກເຂົາເປັນເນື້ອໜັງ, ບໍ່ແມ່ນວິນຍານ. ເມື່ອພຣະເຢໂຮວາຈະຊູພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ, ທັງຜູ້ທີ່ໃຫ້ຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອກໍຈະສະດຸດລົ້ມ, ແລະຜູ້ທີ່ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອກໍຈະລົ້ມລົງ, ແລະພວກເຂົາທັງໝົດຈະພິນາດຮ່ວມກັນ. ເພາະພຣະເຢໂຮວາໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍດັ່ງນີ້ວ່າ, ດັ່ງສິງ ແລະສິງໜຸ່ມຄຳລາມເໜືອເຫຍື່ອຂອງມັນ, ເມື່ອຝູງຜູ້ລ້ຽງແກະຈຳນວນຫຼາຍຖືກເອີ້ນອອກມາຕໍ່ຕ້ານມັນ, ມັນກໍບໍ່ຢ້ານສຽງຂອງພວກເຂົາ, ຫຼືຖ່ອມຕົນລົງເພາະສຽງອຶກກະທຶກຂອງພວກເຂົາ: ພຣະເຢໂຮວາຈອມໂຍທາກໍຈະສະເດັດລົງມາເພື່ອຮົບສູ້ເພື່ອພູເຂົາຊີໂອນ, ແລະເພື່ອເນີນຂອງມັນສັນນັ້ນ. ດັ່ງນົກທີ່ບິນຢູ່, ພຣະເຢໂຮວາຈອມໂຍທາກໍຈະປົກປ້ອງເຢຣູຊາເລັມ; ຊົງປົກປ້ອງແລ້ວພຣະອົງຈະຊ່ວຍກູ້ມັນ; ແລະຊົງຜ່ານຂ້າມໄປພຣະອົງຈະສະຫງວນຮັກສາມັນ. ຈົ່ງຫັນກັບມາຫາພຣະອົງ, ຈາກຜູ້ທີ່ບັນດາບຸດຂອງອິສຣາເອນໄດ້ກະບົດຢ່າງເລິກຊຶ້ງ. ເພາະໃນວັນນັ້ນທຸກຄົນຈະຖິ້ມຮູບເຄົາລົບເງິນຂອງຕົນ, ແລະຮູບເຄົາລົບຄຳຂອງຕົນ, ຊຶ່ງມືຂອງພວກທ່ານເອງໄດ້ເຮັດໄວ້ເປັນບາບແກ່ພວກທ່ານ. ແລ້ວຊາວອັດຊີເຣຍຈະລົ້ມລົງດ້ວຍດາບ, ບໍ່ແມ່ນຂອງວິລະບຸລຸດ; ແລະດາບ, ບໍ່ແມ່ນຂອງຄົນສາມັນ, ຈະກືນກິນເຂົາ: ແຕ່ເຂົາຈະໜີຈາກດາບ, ແລະບັນດາຊາຍໜຸ່ມຂອງເຂົາຈະຖືກກະທຳໃຫ້ພ່າຍແພ້. ແລະເຂົາຈະຂ້າມໄປຍັງທີ່ກຳບັງອັນແຂງແຮງຂອງເຂົາເພາະຄວາມຢ້ານກົວ, ແລະບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາຈະຕົກໃຈຢ້ານເພາະທຸງສັນຍານ, ພຣະເຢໂຮວາຜູ້ຊຶ່ງໄຟຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນຊີໂອນ, ແລະເຕົາໄຟຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ, ໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນ. ເອຊາຢາ 31:1–9.
ເຢຣູຊາເລັມແມ່ນເຕົາໄຟທີ່ໂລກຈະຫັນມາເບິ່ງ, ແລະພວກເຂົາຈະເຫັນຊາຍສີ່ຄົນກຳລັງດຳເນີນຢູ່ໃນນັ້ນ.
ແລ້ວ ເນບູກາດເນັດຊາ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃກ້ປາກເຕົາໄຟທີ່ລຸກໂຊນ ແລະ ໄດ້ກ່າວຂຶ້ນວ່າ, ຊາດຣັກ, ເມຊາກ, ແລະ ອາເບດເນໂກ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າສູງສຸດ, ຈົ່ງອອກມາ ແລະ ຈົ່ງເຂົ້າມານີ້. ແລ້ວ ຊາດຣັກ, ເມຊາກ, ແລະ ອາເບດເນໂກ ກໍໄດ້ອອກມາຈາກກາງໄຟ. ແລະ ບັນດາເຈົ້ານາຍ, ຜູ້ປົກຄອງ, ນາຍທະຫານ, ແລະ ທີ່ປຶກສາຂອງກະສັດ, ເມື່ອໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນແລ້ວ, ກໍໄດ້ເຫັນຄົນເຫຼົ່ານີ້ ຊຶ່ງໄຟບໍ່ມີອຳນາດເໜືອຮ່າງກາຍຂອງເຂົາເລີຍ; ແມ່ນແຕ່ເສັ້ນຜົມສັກເສັ້ນໜຶ່ງໃນຫົວຂອງເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຖືກໄໝ້ເກີມ, ເສື້ອຜ້າຂອງເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ປ່ຽນໄປ, ແລະ ກິ່ນໄຟກໍບໍ່ໄດ້ຕິດຢູ່ຕົວເຂົາ. ແລ້ວ ເນບູກາດເນັດຊາ ໄດ້ກ່າວວ່າ, ຂໍຖວາຍພຣະພອນແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງຊາດຣັກ, ເມຊາກ, ແລະ ອາເບດເນໂກ, ຜູ້ຊົງໄດ້ສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງມາ ແລະ ຊ່ອຍກູ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ວາງໃຈໃນພຣະອົງ, ແລະ ໄດ້ປ່ຽນແປງພຣະບັນຊາຂອງກະສັດ, ແລະ ໄດ້ຍອມມອບຮ່າງກາຍຂອງຕົນ, ເພື່ອວ່າເຂົາຈະບໍ່ຮັບໃຊ້ ຫຼື ນະມັດສະການພຣະໃດໆ ນອກຈາກພຣະເຈົ້າຂອງຕົນເທົ່ານັ້ນ. ດານີເອນ 3:26–28.
ແລ້ວເນບູກາດເນັດຊາກໍໄດ້ອອກພຣະລາຊະໂອງການອີກສະບັບໜຶ່ງ. ພຣະລາຊະໂອງການນັ້ນເປັນສັນຍາລັກແທນພຣະລາຊະໂອງການສຸດທ້າຍໃນວັນສຸດທ້າຍ. ພຣະອົງອອກກົດໝາຍປະຫານຊີວິດ ຊຶ່ງໃນຄວາມພະຍາຍາມອັນອ່ອນແອຂອງພຣະອົງທີ່ຈະຍົກຍ້ອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວກໍເປັນສັນຍາລັກທາງຄຳພະຍາກອນຂອງກົດໝາຍປະຫານຊີວິດໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ. ເນບູກາດເນັດຊາ ຜູ້ເປັນຕົວແທນຂອງກະສັດອົງໜຶ່ງໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ເປັນສັນຍາລັກຂອງກະສັດສິບອົງຂອງມັງກອນ ຜູ້ທີ່ກະທຳການຜິດປະເວນີກັບຍິງໂສເພນີແຫ່ງໂຣມ. ພຣະລາຊະໂອງການຖັດໄປໃນສະຖານະການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຄືກົດໝາຍປະຫານຊີວິດ, ແລະເຖິງແມ່ນວ່າເນບູກາດເນັດຊາກຳລັງອອກຄຳປະກາດສຳລັບເວລາຂອງຕົນ ແທ້ຈິງແລ້ວລາວກໍກຳລັງເປັນຕົວແທນຂອງພຣະລາຊະໂອງການສຸດທ້າຍຂອງສະຫະພັນສາມປະການໃນວັນສຸດທ້າຍ. ພຣະລາຊະໂອງການນັ້ນຄືກົດໝາຍປະຫານຊີວິດ ຊຶ່ງຖືກນຳໃຊ້ໃຫ້ມີຜົນບັງຄັບຫຼັງຈາກເວລາແຫ່ງການທົດລອງສິ້ນສຸດລົງ ແຕ່ບໍ່ເຄີຍຖືກນຳໄປປະຕິບັດຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.
ເພາະສະນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງອອກພຣະລາຊະກຳນົດວ່າ ທຸກຊົນເຜົ່າ ທຸກປະຊາຊາດ ແລະທຸກພາສາ ທີ່ກ່າວສິ່ງໃດໆຜິດຕໍ່ພຣະເຈົ້າຂອງຊາດຣາກ ເມຊາກ ແລະອາເບດເນໂກ ຈະຕ້ອງຖືກຟັນເປັນທ່ອນໆ ແລະເຮືອນຂອງເຂົາຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນກອງຂີ້ສັດ; ເພາະບໍ່ມີພຣະເຈົ້າອື່ນໃດທີ່ສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໄດ້ຢ່າງນີ້. ແລ້ວກະສັດກໍໄດ້ຊົງຍົກຍ້ອງຊາດຣາກ ເມຊາກ ແລະອາເບດເນໂກ ໃຫ້ມີຕຳແໜ່ງສູງຂຶ້ນໃນແຂວງບາບີໂລນ. ດານີເອນ 3:29, 30.
ບັດນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ບັນທຶກເນື້ອຫາຈາກສາມບົດທຳອິດຂອງພຣະທຳດານີເອນໄວ້ຢ່າງພຽງພໍແລ້ວ ເພື່ອເລີ່ມການພິຈາລະນາບົດທີສີ່ແລະບົດທີຫ້າ ຊຶ່ງຢູ່ພາຍໃຕ້ຫຼັກການຄຳພະຍາກອນຂອງ “ເວັ້ນຕາມເສັ້ນ ແລະ ຂະຫຍາຍຄວາມ”. ດານີເອນບົດທີສີ່ຊີ້ໄປຍັງປີ 1798 ແລະການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະດານີເອນບົດທີຫ້າຊີ້ໄປຍັງກົດວັນອາທິດ ແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ເມື່ອມັນເວົ້າດຸດັ່ງມັງກອນ. ທັງສອງບົດນີ້ຈະຕ້ອງນຳມາປະກອບເຂົ້າກັນ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ກັບສາມບົດທຳອິດ ເພື່ອສ້າງຕໍ່ເທິງໂຄງສ້າງຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນສາມອົງ. ເນື່ອງຈາກຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ ພວກເຮົາຈຶ່ງຈະນິຍາມຫຼັກການຂອງ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ຢ່າງລະມັດລະວັງເສຍກ່ອນ.
ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.
“ເບນຊັດຊາໄດ້ຮັບໂອກາດຫຼາຍຄັ້ງສໍາລັບການຮູ້ແລະປະຕິບັດນ້ໍາພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າ. ລາວໄດ້ເຫັນປູ່ຂອງລາວ ເນບູກາດເນັດຊາ ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກສັງຄົມຂອງມະນຸດ. ລາວໄດ້ເຫັນສະຕິປັນຍາທີ່ກະສັດຜູ້ຈອງຫອງນັ້ນເຄີຍອວດອ້າງ ຖືກເອົາໄປໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ປະທານມັນໃຫ້. ລາວໄດ້ເຫັນກະສັດຖືກຂັບອອກຈາກອານາຈັກຂອງຕົນ ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຄູ່ສະຫາຍຂອງສັດໃນທົ່ງນາ. ແຕ່ຄວາມຮັກໃນການມ່ວນຊື່ນແລະການຍົກຍໍຕົນເອງຂອງເບນຊັດຊາ ໄດ້ລຶບລ້າງບົດຮຽນທີ່ລາວບໍ່ຄວນຫຼົງລືມເລີຍ; ແລະລາວໄດ້ກະທໍາບາບທີ່ຄ້າຍຄືກັນກັບບາບເຫຼົ່ານັ້ນ ທີ່ໄດ້ນໍາການພິພາກສາອັນໂດດເດັ່ນມາເຖິງເນບູກາດເນັດຊາ. ລາວໄດ້ໃຊ້ໂອກາດທີ່ປະທານໃຫ້ແກ່ລາວດ້ວຍພຣະຄຸນຢ່າງສູນເປົ່າ ໂດຍລະເລີຍທີ່ຈະໃຊ້ໂອກາດທີ່ຢູ່ໃນກໍາມືຂອງຕົນ ເພື່ອຈະໄດ້ຮູ້ຈັກຄວາມຈິງ. ‘ຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງເຮັດສິ່ງໃດ ເພື່ອຈະຮອດຄວາມລອດ?’ ເປັນຄໍາຖາມທີ່ກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແຕ່ໂງ່ເຂົາຜ່ານພົ້ນໄປຢ່າງບໍ່ໃສ່ໃຈ.” Bible Echo, April 25, 1898.