ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ຊາວ

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ມັກຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ບົດຮຽນຝ່າຍພະຍາກອນທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈນັ້ນ ຖືກສະແດງໃຫ້ປາກົດຜ່ານການຮຸ່ງຂຶ້ນແລະການຕົກຕ່ຳຂອງອານາຈັກທັງຫຼາຍ.

ການ “ລຸກຂຶ້ນແລະການຕົກລົງ” ຂອງບັນດາອານາຈັກທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ແມ່ນຈຸດໃຈກາງຂອງແນວທາງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນການສຶກສາຄຳພະຍາກອນ. ການຕົກລົງຂອງບາບີໂລນ ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍການຕົກລົງຂອງບາເບນຂອງນິມໂຣດໃນ ປະຖົມມະການ ບົດ 11. ຈາກນັ້ນໃນ ດານີເອນ ບົດ 5, ບາບີໂລນກໍຕົກລົງອີກຄັ້ງ. ປະຫວັດຂອງສັນຕະປາປາທີ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນສູ່ອຳນາດໃນປີ 538 ແລະ ການຕົກລົງຂອງມັນຕໍ່ມາໃນປີ 1798 ກໍເປັນແບບຢ່າງໄວ້ລ່ວງໜ້າຂອງການຕົກລົງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງບາບີໂລນເຊັ່ນດຽວກັນ, ເພາະອຳນາດສັນຕະປາປາ ໃນຄຳພະຍາກອນແລ້ວ ຄື ບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ. ສັນຕະປາປາໄດ້ຕົກລົງໃນປີ 1798, ແລະ ພຣະນິມິດ ບົດ 18 ໄດ້ວາງເຄົ້າໂຄງການຕົກລົງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງມັນ. ໃນ ດານີເອນ ບົດ 11 ແລະ ຂໍ້ 45, ສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງຖືກສະແດງໄວ້ທີ່ນັ້ນເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ຈະມາເຖິງຈຸດອວສານຂອງຕົນໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍ. ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອປະຕູແຫ່ງການພິສູດຖືກປິດລົງ, ເພາະວ່າ ຂໍ້ 45 ຂອງບົດ 11 ແລະ ຂໍ້ 1 ຂອງບົດ 12 ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດດຽວກັນ.

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງຖືກຈັດວາງຢູ່ເທິງຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງສອງຄັ້ງ. ບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມໂຣດແລະເບນຊັດຊາ, ໄດ້ລົ້ມລົງສອງຄັ້ງ; ແລະບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານໄດ້ລົ້ມລົງໃນປີ 1798, ແລະຈະລົ້ມລົງອີກຄັ້ງ ເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດສິ້ນສຸດລົງ.

ການກ່າວຊ້ຳເຖິງການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ໄດ້ໃຫ້ຄວາມຊອບທາງພະຍາກອນສຳລັບການລະບຸວ່າ ການທະວີຄຳແລະວະລີພາຍໃນພຣະຄຳພີນັ້ນເປັນສັນຍະລັກຂອງຂ່າວສານທີ່ຖືກປະສານເຂົ້າກັນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະ ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ມັນຍັງຄ້ຳຈູນຫຼັກການທີ່ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸໄວ້ ກ່ຽວກັບການສຶກສາຄຳພະຍາກອນວ່າ ຕ້ອງຕັ້ງຢູ່ເທິງການເກີດຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງຂອງອານາຈັກທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ. ສິ່ງນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນແນວຄວາມຄິດວ່າ ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ ນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນຈະຕ້ອງນຳການລົ້ມລົງທັງໝົດຂອງບາບີໂລນມາຮ້ອຍຮວມກັນ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ເພື່ອສະຖາປະນາຂ່າວສານພະຍາກອນອັນຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບການລົ້ມລົງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງບາບີໂລນ.

ການທີ່ບາບີໂລນລົ້ມລົງສອງຄັ້ງໃນຂ່າວສານຂອງທູດອົງທີສອງ ມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງກົດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຊີ້ວ່າ ຄວາມຈິງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍຄຳພະຍານຂອງພະຍານສອງຄົນ. ການກ່າວຊ້ຳເຖິງການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນພາຍໃນຂ່າວສານນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງວິທີການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງໃນພຣະຄຳພີຖືກລະບຸວ່າເປັນຝົນປາຍລະດູ. ວິທີການອັນສັກສິດນັ້ນ ຊຶ່ງກໍຄືຝົນປາຍລະດູ ແມ່ນການນຳເອົາແນວຄຳພະຍາກອນຫຼາຍແນວມາປະກອບເຂົ້າດ້ວຍກັນ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ.” ເມື່ອນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນນຳວິທີການນີ້ໄປໃຊ້ ວິທີການນັ້ນກໍສະຖາປະນາ “ຂ່າວສານ” ແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ. ຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູທີ່ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍຜ່ານການນຳໃຊ້ວິທີການອັນສັກສິດນັ້ນ ຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງຖືກປະກາດອອກໄປໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກປະສານຮ່ວມກັນຂອງທູດອົງທີສອງແລະສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ. ສິ່ງນີ້ເປັນຄວາມຈິງໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການຂອງທູດອົງທຳອິດ ແລະໃນປັດຈຸບັນນີ້ກໍເປັນຄວາມຈິງເຊັ່ນກັນ ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການຂອງທູດອົງທີສາມ.

ບົດທີສີ່ ແລະ ບົດທີຫ້າໃນພຣະທຳດານີເອນ ເປັນຕົວແທນຂອງແນວເສັ້ນແຫ່ງປະຫວັດສາດ ຊຶ່ງຄອບຄຸມການລຸກຂຶ້ນ ແລະ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງບາບີໂລນ ອັນເປັນຕົວແທນໂດຍເນບູກາດເນັດຊາໃນບົດທີສີ່ ແລະ ຕໍ່ມາຄືການລົ້ມສະລາຍ ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງບາບີໂລນ ອັນເປັນຕົວແທນໂດຍເບນຊັດຊາໃນບົດທີຫ້າ. ທັງສອງບົດຮ່ວມກັນກໍ່ໃຫ້ເກີດເປັນແນວເສັ້ນຄຳພະຍາກອນອັນດຽວ. ແນວເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທີ່ເກີດຈາກສອງບົດນັ້ນ ຈະຕ້ອງຖືກວາງທັບລົງເທິງພຣະທຳດານີເອນບົດທີໜຶ່ງຮອດບົດທີສາມ ເພື່ອຈະສະຖາປະນາຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູ.

ສອງບົດນີ້ໄດ້ນໍາສະເໜີການລົ້ມລົງແລະການລຸກຂຶ້ນອີກຄັ້ງຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ແລະການລົ້ມລົງກັບການຖືກທໍາລາຍຂອງເບນຊັດຊາ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງນໍາສະເໜີການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະຕອນສິ້ນສຸດຂອງແນວລໍາດັບ. ແນວລໍາດັບແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍສອງບົດນີ້ ຖືກຈັດໂຄງສ້າງໄວ້ເທິງພື້ນຖານທີ່ວ່າ ບາບີໂລນລົ້ມລົງ, ລຸກຂຶ້ນ, ແລະຈາກນັ້ນກໍລົ້ມລົງອີກຄັ້ງ. ຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນພຽງຢ່າງດຽວກໍຊີ້ບອກແລ້ວວ່າ ສອງບົດນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດອົງທີສອງ. ສອງບົດນີ້ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກໃນ Revelation ບົດທີສິບສາມ, ແລະໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ຂ່າວສານຂອງທູດອົງທີສອງແລະຂ່າວຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ຖືກປະກາດສອງຄັ້ງ.

ດັ່ງນັ້ນ ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະເລີ່ມການພິຈາລະນາບົດທີສີ່ ແລະ ບົດທີຫ້າຂອງດານີເອນ ພວກເຮົາຈະຊີ້ບອກວິທີການອັນສັກສິດ ຊຶ່ງແມ່ນຝົນປາຍລະດູ ແລ້ວຈາກນັ້ນໂດຍການນໍາໃຊ້ວິທີການນັ້ນ ພວກເຮົາຈະຈໍາແນກຂ່າວສານຂອງຝົນປາຍລະດູ.

ໝາຍສຳຄັນປະການໜຶ່ງໃນປະຫວັດຂອງທູດອົງທຳອິດແລະທູດອົງທີສອງ ຄື ວິທີການທີ່ຖືກສະແດງອອກໂດຍກົດເກນຂອງ William Miller ສຳລັບການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ. ກົດເກນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ໂດຍມະນຸດເພື່ອລະບຸຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ, ແລະຂ່າວສານນັ້ນກໍແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍໃນສຳລັບປະຫວັດນັ້ນ. ໝາຍສຳຄັນປະການໜຶ່ງໃນປະຫວັດຂອງທູດອົງທີສາມ ຄື ວິທີການທີ່ຖືກສະແດງເປັນ “Prophetic Keys”. ກົດເກນເຫຼົ່ານັ້ນຈະຕ້ອງຖືກນຳໃຊ້ຄວບຄູ່ກັນກັບກົດເກນຂອງ William Miller ເພື່ອລະບຸຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດປັດຈຸບັນຂອງພວກເຮົາ, ແລະຂ່າວສານທີ່ບັດນີ້ກຳລັງຖືກສະຖາປະນາໂດຍກົດເກນເຫຼົ່ານັ້ນ ກໍແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍໃນຂອງວັນສຸດທ້າຍ. ກົດເກນຂອງ Miller ເປັນຕົວແທນຂອງຝົນຕົ້ນໃນປະຫວັດຄຳພະຍາກອນຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ, ແລະກົດເກນເຫຼົ່ານັ້ນເມື່ອປະສົມກັນກັບ “Prophetic Keys” ກໍເປັນຕົວແທນຂອງຝົນປາຍໃນໃນປະຫວັດຄຳພະຍາກອນຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ.

ຝົນປາຍລະດູແມ່ນວິທີການທີ່ຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອໃຫ້ເກີດຂ່າວສານນັ້ນ. ມີບາງຄົນຖືກຫລອກລວງ ເພາະພວກເຂົາສະແຫວງຫາປະສົບການແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ໂດຍບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາຂ່າວສານທີ່ກ່ອນ ຊຶ່ງເປັນຕົນເຫດໃຫ້ເກີດປະສົບການນັ້ນ. ຄຣິດຕະຈັກເພນເຕຄອດໃນຄຣິດສາສະໜາເປັນຕົວຢ່າງອັນແຈ້ງເຈນຂອງການຫລອກລວງນັ້ນ. ແນວທາງທີ່ຫລົງຜິດປະເພດດຽວກັນນັ້ນ ກໍມີຢູ່ສຳລັບຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູດ້ວຍ ແຕ່ປະຕິເສດທີ່ຈະສະແຫວງຫາວິທີການທີ່ລະບຸແລະສະຖາປະນາຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ. ຫາກບໍ່ມີວິທີການທີ່ຖືກຕ້ອງ ກໍບໍ່ອາດລະບຸຂ່າວສານທີ່ຖືກຕ້ອງໄດ້. ຫາກບໍ່ມີຂ່າວສານທີ່ຖືກຕ້ອງ ປະສົບການທີ່ຖືກຕ້ອງກໍເປັນໄປບໍ່ໄດ້ເລີຍ.

ຄວາມສຳຄັນຂອງຂໍ້ເທັດຈິງໃນພຣະຄຳພີຂໍ້ນີ້ ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຫາໄດ້ສັງເກດເຫັນບໍ່, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍພິຈາລະນາຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ວ່າ ມີວິທີທີ່ຖືກຕ້ອງພຽງວິທີດຽວໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີ, ແລະມີຫຼາຍວິທີທີ່ຜິດໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີ. ວິທີທີ່ຜິດໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງເປັນວິທີທີ່ຖືກເລືອກຫຼາຍທີ່ສຸດໂດຍຫ່າງໄກ, ຄືການໄວ້ວາງໃຈຄວາມຄິດເຫັນຂອງມະນຸດອື່ນ ກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ພຣະຄຳພີສອນ. ນີ້ເປັນບັນຫາທີ່ພົບໄດ້ທົ່ວໄປຢ່າງຍິ່ງໃນບັນດາມະນຸດ ຈົນທຸກຄຣິສຕະຈັກຈັດຕັ້ງລະບົບໜຶ່ງຂຶ້ນເພື່ອຈັດການກັບຄວາມຈຳເປັນທີ່ຮັບຮູ້ຜິດນີ້ຂອງຝູງແກະຂອງຕົນ. ຄວາມຈຳເປັນອັນປອມນັ້ນ ໄດ້ກ່ອນໃຫ້ເກີດການງານອັນປອມ ຄືການສ້າງລະບົບຂອງຜູ້ນຳຜູ້ທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານຝ່າຍວິນຍານໃນຄວາມເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີ ຜູ້ທີ່ຈະຊີ້ນຳຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຝູງແກະທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການຝຶກຝົນໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ພຣະຄຳພີໄດ້ລະບຸລະບົບອັນມີລະບຽບຢ່າງຊັດເຈນສຳລັບໂຄງສ້າງຂອງຄຣິສຕະຈັກ ຊຶ່ງລວມມີພວກຜູ້ອາວຸໂສ, ຜູ້ພະຍາກອນ ແລະຄູອາຈານ, ແຕ່ພຣະຄຳພີບໍ່ເຄີຍຮັບຮອງການເສື່ອມຊາມຂອງການຈັດອົງການຄຣິສຕະຈັກ ທີ່ກ່ອນໃຫ້ເກີດລະບົບຂອງຜູ້ນຳຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ລະບຸວ່າ ສິ່ງໃດເປັນຄວາມຈິງ ຫຼືສິ່ງໃດບໍ່ເປັນຄວາມຈິງ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃຜເປັນພວກນອກຮີດ ແລະໃຜບໍ່ເປັນພວກນອກຮີດ.

ຜູ້ນໍາຄຣິສຕະຈັກພຶງຕ້ອງຕັກເຕືອນ, ຕໍາໜິ, ສັ່ງສອນ ແລະ ປົກປ້ອງຕ້ານທານຫຼັກຄໍາສອນເທັດ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ເຜີຍແຜ່ຫຼັກຄໍາສອນເທັດນັ້ນ, ແຕ່ພວກເຮົາແຕ່ລະຄົນພຶງຕ້ອງ “ຂະຫຍັນສຶກສາເພື່ອສະແດງ” ຕົນເອງໃຫ້ເປັນ “ທີ່ຊອບພຣະໄທແກ່ພຣະເຈົ້າ,” ໂດຍ “ແບ່ງພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ.” ໃນການກະທໍາດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຮົາຈໍາຕ້ອງຮູ້ຈັກວິທີການທີ່ພຣະຄໍາພີລະບຸວ່າເປັນວິທີອັນຖືກຕ້ອງໃນການແບ່ງພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ພຣະທໍາເອຊາຢາໄດ້ວາງປະເດັນເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງຝົນປາຍລະດູ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ກ່າວເຖິງ “ທຸງສັນຍານ” ຢ່າງຊ້ຳໆ ຊຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນເພື່ອເອີ້ນບຸດຫຼານອື່ນໆຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ. ຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງອິດສະຢາ ບົດທີ ຊາວເຈັດ ໄດ້ກ່າວເຖິງພາລະກິດຂອງທຸງສັນຍານນັ້ນ ເມື່ອກ່າວວ່າ “ແລະຈະເປົ່າແກໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ແລະພວກທີ່ໃກ້ຈະພິນາດໃນແຜ່ນດິນອັດຊີເຣຍຈະມາ.” ອັດຊີເຣຍເປັນສັນລັກຂອງບາບີໂລນໃນວາລະສຸດທ້າຍ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຂ່າວສານເຕືອນໃຫ້ອອກຈາກບາບີໂລນໃນຂໍ້ນັ້ນ ກໍຈະມາ ແລະນະມັດສະການຮ່ວມກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກແທນຄ່າເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ຊຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ທີ່ “ພູບໍລິສຸດທີ່ເຢຣູຊາເລັມ.”

ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ກ່າວວ່າ, “ແລະມັນຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນນັ້ນ.” “ວັນນັ້ນ,” ຊຶ່ງເປັນວັນທີ່ສຽງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ຮຽກບຸດອື່ນໆຂອງພຣະເຈົ້າອອກມາຈາກບາບີໂລນ, ເປັນສະພາບແວດລ້ອມຂອງທັງບົດ. ສຽງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ຮ້ອງປະກາດໃນເວລາທີ່ມີກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອແມ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂລຖືກລະນຶກເຖິງ.

ອິດສະຢາ ບົດທີຊາວເຈັດ ເລີ່ມຕົ້ນໂດຍລະບຸເຖິງວັນດຽວກັນກັບທີ່ບົດນັ້ນສິ້ນສຸດລົງ, ເມື່ອມັນກ່າວວ່າ, “ໃນວັນນັ້ນ ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ດ້ວຍພຣະແສງອັນຮ້າຍແຮງ ໃຫຍ່ ແລະແຂງກ້າຂອງພຣະອົງ ຈະລົງໂທດເລວີອາທານ ງູຜູ້ແລ່ນໄວ, ຄື ເລວີອາທານ ງູຜູ້ຄົດຄ້ຽວ; ແລະພຣະອົງຈະປະຫານມັງກອນທີ່ຢູ່ໃນທະເລ.”

ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ການພິພາກສາແບບບໍລິຫານ ແລະແບບຕອບແທນຂອງພຣະເຈົ້າ ເລີ່ມຕົ້ນຕົກລົງເຫນືອອານາຈັກທັງຫລາຍຂອງມັງກອນ (ສະຫະປະຊາຊາດ), ສັດຮ້າຍ (ລະບົບສັນຕະປາປາ) ແລະຜູ້ພະຍາກອນທຽມ (ສະຫະລັດອາເມລິກາ). ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຜູ້ພະຍາກອນທຽມຖືກໂຄ່ນລົ້ມໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ, ແລະການຫັນຫຼັງລະດັບຊາດນຳມາຊຶ່ງຄວາມພິນາດລະດັບຊາດ. ກົດໝາຍວັນອາທິດແມ່ນຈຸດທີ່ການພິພາກສາແບບບໍລິຫານຂອງພຣະເຈົ້າເລີ່ມຕົ້ນຕົກລົງເຫນືອມັງກອນ ຜູ້ຊຶ່ງຄືຊາຕານ (ແລະອານາຈັກຝ່າຍໂລກຂອງມັນຖືກນຳສະເໜີເປັນມັງກອນ), ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນທຽມ. ນີ້ເປັນການລົງໂທດແບບຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງບົດທີຊາວເຈັດໃນເອຊາຢາ ຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະບົດນັ້ນໄດ້ນຳສະເໜີປະເດັນສະເພາະຕ່າງໆທີ່ເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບປະຫວັດການທີ່ນຳໄປສູ່ ແລະຕິດຕາມຫຼັງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ພວກເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາບົດທີຊາວເຈັດ ເພາະວ່າບົດນີ້ໄດ້ສະຖາປະນາພື້ນຖານທາງຄໍາພະຍາກອນສໍາລັບບົດທີຊາວແປດ ແລະ ຊາວເກົ້າ. ໃນບົດເຫຼົ່ານັ້ນ ພວກເຮົາຈະພົບຄໍານິຍາມຂອງຝົນລະດູທ້າຍໃນຖານະເປັນວິທີການ ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈນັຍສໍາຄັນຂອງການວາງບົດທີສີ່ ແລະ ຫ້າ ຂອງດານີເອນ ຊ້ອນທັບເທິງບົດທີໜຶ່ງຫາບົດທີສາມຂອງດານີເອນ. ຫຼັງຈາກອິຊາຢາບົດທີຊາວເຈັດໄດ້ລະບຸການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການລົງໂທດອັນຄ່ອຍໆດໍາເນີນໄປຕໍ່ອານາຈັກຂອງມັງກອນແລ້ວ ທ່ານກໍໄດ້ບັນທຶກວ່າ ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກບັນຊາໃຫ້ “ຮ້ອງເພງແດ່ນາງ.” ຮ້ອງເພງແດ່ໃຜ?

ຄຳຕອບວ່າຈະຕ້ອງຂັບຮ້ອງແກ່ຜູ້ໃດນັ້ນຢູ່ໃນຊື່ເພງນັ້ນເອງ, ເພາະວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະຂັບຮ້ອງເຖິງ “ສວນອະງຸ່ນແຫ່ງເຫຼົ້າອະງຸ່ນສີແດງ ທີ່ພຣະຢາເວຊົງຮັກສາໄວ້.” ເລື່ອງຂອງສວນອະງຸ່ນນັ້ນແມ່ນເລື່ອງຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະອິດສະຢາໄດ້ກ່າວເຖິງມັນເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນບົດທີຫ້າ.

ໃນປະຫວັດຂອງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ, ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຂັບຮ້ອງບົດເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນໃຫ້ແກ່ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະບົດເພງນັ້ນກ່າວວ່າ, “ແລະບັດນີ້, ໂອ ຊາວເຢຣູຊາເລັມ ແລະຊາຍຊາວຢູດາ, ຂໍໃຫ້ພິພາກສາລະຫວ່າງເຮົາກັບສວນອະງຸ່ນຂອງເຮົາ.” ບົດເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນເປັນບົດເພງທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການຖືກຂ້າມຜ່ານໄປຂອງຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາກ່ອນໜ້າ, ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຈົ້າກຳລັງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຜູ້ທີ່ເປໂຕໄດ້ກ່າວວ່າ “ໃນເວລາກ່ອນບໍ່ແມ່ນຊົນຊາດໜຶ່ງ, ແຕ່ບັດນີ້ເປັນປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ.” ມັນຊີ້ບອກວ່າບໍ່ມີຝົນຕົກລົງເທິງສວນອະງຸ່ນນັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງພັນທະກິດຂອງເອລີຢາຜູ້ທີ່ມາໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ, ແລະຜູ້ຊຶ່ງພຽງຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນສາມາດໃຫ້ເກີດຝົນໄດ້ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ. ພວກເຮົາຮູ້ວ່າບົດເພງນີ້ເກີ່ຍວກັບການຖືກຂ້າມຜ່ານໄປຂອງຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ເພາະວ່າບົດເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນໄດ້ຖືກຂັບຮ້ອງໂດຍພຣະຄຣິດແກ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ອິສຣາເອນບູຮານກຳລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ, ໃນຂະນະດຽວກັນນັ້ນພຣະເຈົ້າກຳລັງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ.

ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຂັບຂານບົດເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະເຈົ້າແກ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ພວກເຂົາກໍຖືກດຶງເຂົ້າໄປໃນຕັກກະແລະພະລັງອັນແຂງກ້າຂອງຂໍ້ຄວາມນັ້ນຢ່າງເລິກຊຶ້ງ, ຈົນເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງຖາມພວກຢິວທີ່ຄອຍໂຕ້ແຍ້ງຫາເລື່ອງວ່າ ເຈົ້າຂອງສວນອະງຸ່ນຈະເຮັດອັນໃດແກ່ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຜູ້ໄດ້ຂ້າພຣະບຸດ, ພວກເຂົາກໍອົດບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະໃຫ້ຄໍາຕອບອັນຖືກຕ້ອງ, ເມື່ອພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ທ່ານຈະທໍາລາຍຄົນຊົ່ວເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງອະນາດ, ແລະຈະຍົກສວນອະງຸ່ນຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຊາວສວນອື່ນ, ຜູ້ຈະຖວາຍຜົນຂອງສວນແກ່ທ່ານຕາມລະດູຂອງມັນ.”

ຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູໄດ້ເພີ່ມອີກຂໍ້ໜຶ່ງເຂົ້າໃນບົດເພງນັ້ນທັນທີ ເມື່ອພຣະອົງຂັບຮ້ອງເຖິງຫີນທີ່ຖືກປະຕິເສດ ແລະໄດ້ຮວບຮວມຄຳຕອບຂອງພວກເຂົາເຂົ້າກັບບົດສຸດທ້າຍ ເມື່ອພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຂໍບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ ແຜ່ນດິນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເອົາໄປຈາກພວກທ່ານ ແລະຈະຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ເກີດຜົນຂອງມັນ. ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຕົກລົງເທິງຫີນກ້ອນນີ້ ຜູ້ນັ້ນຈະແຕກຫັກ; ແຕ່ຫີນນັ້ນຈະຕົກໃສ່ຜູ້ໃດ ມັນຈະບົດຜູ້ນັ້ນໃຫ້ກາຍເປັນຜົງ.” ຄຳວ່າ “ບົດ…ໃຫ້ກາຍເປັນຜົງ” ນັ້ນ ສະທ້ອນກ້ອງໄປຫາເອຊາຢາ ບົດທີຊາວເຈັດ ທີ່ເວົ້າເຖິງການເຮັດໃຫ້ “ຫີນທັງໝົດຂອງແທ່ນບູຊາເປັນເໝືອນຫີນປູນຂາວທີ່ຖືກທຸບໃຫ້ແຕກອອກ, ສະຖານບູຊາໃນດົງໄມ້ ແລະຮູບເຄົາລົບຈະບໍ່ຕັ້ງຢູ່.” ທັງສອງສິ່ງນີ້ເປັນການອ້າງເຖິງພາລະກິດແຫ່ງການຟື້ນຟູທີ່ໂຢຊີຢາໄດ້ດຳເນີນ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກແທນຜູ້ຄົນໃນວັນສຸດທ້າຍຜູ້ຄົ້ນພົບ “ເຈັດເທື່ອ” ອີກຄັ້ງ ອັນເປັນຫີນສະດຸດທີ່ບົດທຳລາຍຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມເຫັນວ່າມັນມີຄ່າປະເສີດ.

ໃນວັນແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນອິຊາຢາ ບົດທີຊາວເຈັດ ຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ “ໃນເວລາກ່ອນບໍ່ແມ່ນຊົນຊາດໜຶ່ງ” ຈະຮ້ອງເພງເຖິງສວນອະງຸ່ນແຫ່ງເຫຼົ້າແດງຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຢູ່ເລື້ອຍໆວ່າ ບໍ່ມີຂ່າວສານທີສາມ ຫາກປາດສະຈາກຂ່າວສານທີໜຶ່ງແລະທີສອງ. ກົດໝາຍວັນອາທິດແມ່ນຂ່າວສານທີສາມ, ແລະວັນແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນລວມເອົາປະຫວັດຂອງຂ່າວສານທີໜຶ່ງແລະທີສອງໄວ້ດ້ວຍ. ໃນອິຊາຢາ ບົດທີຊາວເຈັດ ກົດໝາຍວັນອາທິດກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນດານີເອນ ບົດທີໜຶ່ງ, ແລະຈາກນັ້ນອີກຄັ້ງໃນດານີເອນ ບົດທີໜຶ່ງຮອດບົດທີສາມ. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ, ວັນແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນບົດທີຊາວເຈັດ ກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງປະຫວັດຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເມື່ອຂ່າວສານທີໜຶ່ງໄດ້ຮັບພະລັງ ໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້.

ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາເຖິງບົດເພງທີ່ບັນດາຜູ້ໄຖ່ຄວນຈະປະກາດໃນຊ່ວງເວລາທີ່ນໍາໄປສູ່ຈຸດທີ່ໂສເພນີແຫ່ງໂຣມຈະເລີ່ມຂັບຮ້ອງບົດເພງຂອງນາງ.