ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ຊາວສອງ

ວິທີການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຮັບຮອງນັ້ນ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈຳເພາະໃນ ເອຊາຢາ ບົດທີ່ 28 ແລະ 29 ເຊິ່ງໃນທີ່ນັ້ນ ວິທີການນີ້ຖືກນຳສະເໜີເປັນ “ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ.” ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດແຫ່ງ ພຣະນິມິດ 18 ໄດ້ລົງມາ ແລະໃນການນັ້ນ ທ່ານໄດ້ທຳຊ້ຳການລົງມາທີ່ທ່ານເຄີຍກະທຳໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ໃນທັງສອງກໍລະນີ ຫຼັງຈາກການລົງມາຂອງທ່ານ ບາບີໂລນໄດ້ຖືກລະບຸວ່າໄດ້ຕົກລົງແລ້ວ ແລະໄດ້ມີການຮຽກຮ້ອງຂຶ້ນ ແລະໃນບໍ່ຊ້ານີ້ຈະມີການຮຽກຮ້ອງອີກຄັ້ງ ໃຫ້ຜູ້ທີ່ຍັງຢູ່ໃນສາມັກຄີທຳຂອງນາງອອກມາ. ໃນທັງສອງກໍລະນີ ເຫດການທີ່ເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນສຳເລັດນັ້ນ ມີຜົນກະທົບໄປທົ່ວໂລກ ເພາະດັ່ງທີ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຖືກນຳໄປຍັງ “ທຸກສະຖານີມິຊຊັນໃນໂລກ” ໃນປີ 1840 ນັ້ນ ທົ່ວໂລກກໍໄດ້ຮັບຜົນກະທົບ ແລະເຂົ້າໃຈເຫດການຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ສຳເລັດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແມ່ນຄຳພະຍາກອນທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການທີ່ຂໍ້ຈຳກັດຖືກວາງໄວ້ເທິງອິສລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສອງ ແລະທັນທີຫຼັງຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຂໍ້ຈຳກັດກໍໄດ້ຖືກວາງໄວ້ເທິງອິສລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ.

ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ເປັນຕົວແທນຂອງການຮັບອໍານາດຂອງຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1798, ແລະວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນຕົວແທນຂອງການຮັບອໍານາດຂອງຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1989. ກົດຫຼັກປະຖົມຂອງການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດອົງທຳອິດໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ແລະກົດນັ້ນຄືຫຼັກການວັນໜຶ່ງເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ. ກົດຫຼັກປະຖົມຂອງການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດອົງທີສາມໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ກົດນັ້ນຄື ຄວາມຈິງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໂດຍການນໍາ “ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ” ມາປະກອບກັນ, ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຕອນຈົບໄດ້ຖືກພັນລະນາໂດຍຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະວ່າປະຫວັດສາດຊ້ຳຮອຍ. ເຫດການພະຍາກອນຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ບໍ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນພຽງແຕ່ໂດຍຖ້ອຍຄໍາອັນກົງໄປກົງມາຂອງ Sister White ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ທີ່ສໍາຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນໂດຍຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າເຫດການຕ່າງໆໄດ້ຂະໜານກັນຢ່າງສົມບູນກັບໝຸດໝາຍດຽວກັນນັ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite. ສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ໃນເຫດການວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ບໍ່ແມ່ນການສໍາເລັດຂອງຄໍາພະຍາກອນເທົ່າໃດນັກ, ແຕ່ເປັນຄວາມໜ້າເຊື່ອຖືແລະຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງວິທີການຕີຄວາມທີ່ Miller ແລະສະຫາຍຂອງລາວໄດ້ຮັບມາໃຊ້.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເມື່ອຝົນປາຍໄດ້ເລີ່ມຖືກວັດແທກ, “ການໂຕ້ວາທີ” ໃນເວລານັ້ນ ແລະຍັງເປັນຢູ່ຈົນທຸກມື້ນີ້ ແມ່ນເລື່ອງວິທີການທີ່ແທ້ ຫຼື ວິທີການທີ່ບໍ່ແທ້. ຄຳພະຍາກອນຕ່າງໆຂອງການເຄື່ອນໄຫວມິນເລີໄຣຕ໌ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ທັງໃນແຜນພາບປີ 1843 ແລະ ປີ 1850, ຊຶ່ງ Sister White ໄດ້ຮັບຮອງວ່າເປັນສິ່ງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງອອກແບບ, ແລະອີກທັງເປັນການສຳເລັດຕາມພຣະທຳ Habakkuk ບົດທີສອງ. ຂ່າວສານຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ທີ່ໄດ້ຖືກຜະລິດຂຶ້ນຜ່ານ “ຫຼັກການແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນທີ່ Miller ແລະບັນດາຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ຮັບເອົາໄວ້, ແລະ” ຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດ “ແຮງຜັກດັນອັນອັດສະຈັນ” ທີ່ໃຫ້ພະລັງແກ່ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ເທິງແຜນພາບສັກສິດທັງສອງນັ້ນ. ຄຳພະຍາກອນຕ່າງໆທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ເທິງແຜນພາບສັກສິດທັງສອງນັ້ນ ໄດ້ຖືກລະບຸ ແລະ ສະຖາປະນາໂດຍກົດເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງ Miller. ແຜນພາບເຫຼົ່ານັ້ນເປັນການສຳເລັດຕາມພຣະບັນຊາໃນ Habakkuk ທີ່ໃຫ້ສະແດງຄຳພະຍາກອນຕ່າງໆທາງທັດສະນະ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໂດຍວິທີການຂອງ Miller ໄວ້ເທິງ “ຕາຕະລາງ,” ໃນຮູບພະຫູພົດ. Habakkuk ບົດທີສອງ ໄດ້ລະບຸເຖິງ ແລະມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບ “ການໂຕ້ວາທີ” ໃນ Isaiah ບົດທີຊາວເຈັດ.

ຄໍາ​ວ່າ “reproved” ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນ ໝາຍຄວາມວ່າ ‘ໄດ້ໂຕ້ຖຽງກັນກັບ.’ ຮາບາກຸກ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຍາມເຝົ້າທັງໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສາມ ຈະຕ້ອງຖືກໂຕ້ຖຽງນຳ, ແລະທ່ານປາຖະໜາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ທ່ານຄວນຈະຕອບຢ່າງໃດເມື່ອການໂຕ້ວາທີເລີ່ມຂຶ້ນ. ຄໍາຕອບໃນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແມ່ນການຈັດທໍາແຜນພາບສັກສິດສອງແຜ່ນ, ແລະຄໍາຕອບໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແມ່ນການຈັດທໍາຊຸດຄໍາພະຍາກອນທີ່ມີຊື່ວ່າ, Habakkuk’s Two Tables. ແຜນພາບແລະຊຸດນັ້ນ ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງວິທີການທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນແຕ່ລະປະຫວັດອັນສົມຄວນເຫຼົ່ານັ້ນ. ໃນຮາບາກຸກ, ວິທີການນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງທີ່ຍາມເຝົ້າໃຊ້ເພື່ອສະຖາປະນາຂ່າວສານ, ແລະມັນຍັງຊີ້ບອກປະເດັນທີ່ຖືກ “ໂຕ້ຖຽງ” ອີກດ້ວຍ, ຊຶ່ງຕໍ່ມາກໍ່ກໍາເນີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈໍາພວກ.

ຊົນຊັ້ນໜຶ່ງໄດ້ຖືກນັບວ່າຊອບທໍາໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ແລະອີກຊົນຊັ້ນໜຶ່ງຖືກຍົກຕົນຂຶ້ນໃນຈິດໃຈ, ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຟາຣິສີ ແລະ ຄົນເກັບພາສີ. ພວກຟາຣິສີໄວ້ວາງໃຈໃນວິທີການທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຂະທຳນຽມ ແລະ ປະເພນີ, ແລະຟາຣິສີຍັງເປັນຕົວແທນຂອງລະບົບສາສະໜາທີ່ຮັກສາການຄວບຄຸມຝູງຊົນຂອງຕົນໄວ້ໂດຍການນໍາໃຊ້ລະບົບຊັ້ນລໍາດັບ ທີ່ຖືກປົກຄອງໂດຍຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນປະຊາຊົນທີ່ຖືກພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ ແລະ ເປັນຜູ້ພິທັກຄວາມຈິງ, ແຕ່ໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການຄຶງຄວາມຈິງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ. “ການໂຕ້ວາທີ” ໃນເຊຢາ ບົດທີ 27 ໃນຄໍາພະຍາກອນນັ້ນ ແມ່ນວ່າດ້ວຍວິທີການຕີຄວາມພຣະຄໍາພີທີ່ແທ້ ແລະ ທີ່ປອມ. ຄູ່ຕໍ່ຕ້ານໃນ “ການໂຕ້ວາທີ” ນັ້ນ ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ຕິດຕາມວິທີການຂອງເອລີຢາສໍາລັບເວລານັ້ນ, ແລະລະບົບອັນຝັງຮາກມາດົນນານຂອງບັນດາຜູ້ຊ່ຽວຊານທາງເທວະວິທະຍາ, ຊຶ່ງຖືກສະແດງແບບຢ່າງໂດຍສານເຮດຣິນໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ.

ບົດທີຊາວເຈັດຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ “ການໂຕ້ຖຽງ” ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອພຣະອົງ “ຢັບຢັ້ງ,” ຫຼືເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງຫ້າມ “ລົມພາຍຸອັນຮຸນແຮງຂອງພຣະອົງ,” ໃນ “ວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ.” “ໃນຂອບເຂດອັນພໍຄວນ, ເມື່ອມັນແຜ່ອອກໄປ, ພຣະອົງຈະຊົງໂຕ້ຖຽງກັບມັນ: ພຣະອົງຊົງຢັບຢັ້ງລົມພາຍຸອັນຮຸນແຮງຂອງພຣະອົງໃນວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ. ສະນັ້ນ ດ້ວຍເຫດນີ້ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຢາໂຄບຈຶ່ງຈະຖືກຊຳລະ.” ຄຳວ່າ “ຊຳລະ” ຫມາຍເຖິງການລົບລ້າງບາບໂດຍການລົບລ້າງໂທດ, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງການລຶບບາບອອກໃນການພິພາກສາສືບສວນ. ວິທີການທີ່ຖືກໂຕ້ຖຽງກັນນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງຜ່ານ ຖ້າບາບຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກລຶບອອກ. ວິທີການຂອງເອລີຢາໃນຖານະເປັນການທົດສອບ ຖືກສະແດງໃນປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດ, ບ່ອນທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຖືກເຕືອນໄວ້ລ່ວງຫນ້າວ່າ ໃນເວລານັ້ນ ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ (ຜູ້ທີ່ພຣະຄຣິດຊົງລະບຸວ່າເປັນເອລີຢາ) ກໍບໍ່ສາມາດໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກຄຳສອນຂອງພຣະເຢຊູ.

ຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ໄດ້ຖືກສະແດງແທນເປັນຄຳສອນຂອງພຣະເຢຊູ ເພາະວ່າພຣະອົງຄືພຣະວັດຈະນະ; ແລະຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຝົນປາຍລະດູຍັງຖືກສະແດງແທນວ່າເປັນ “ຄວາມຊຸ່ມຊື່ນຟື້ນຄືນກຳລັງ” ຊຶ່ງຖືກນິຍາມວ່າເປັນ “ການສະຖິດຢູ່ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ”.

ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ໄດ້ລົງມາໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບ ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ນັ້ນ “ມິໄດ້ເປັນຜູ້ໃດອື່ນນ້ອຍໄປກວ່າພຣະເຢຊູຄຣິດ.” ດັ່ງນັ້ນ ທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ກໍຈະເປັນ “ມິໄດ້ເປັນຜູ້ໃດອື່ນນ້ອຍໄປກວ່າພຣະເຢຊູຄຣິດ” ເຊັ່ນດຽວກັນ. ການລົງມາຂອງພຣະອົງໃນປະຫວັດສາດທັງສອງເຫດການນັ້ນ ຊີ້ບອກເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງ “ການໂຕ້ວາທີ” ໃນແງ່ພະຍາກອນ ກ່ຽວກັບວິທີການທີ່ແທ້ຫຼືທີ່ປອມ ເພາະວ່າສິ່ງນັ້ນຖືກແທນດ້ວຍໜັງສືທີ່ຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກບັນຊາໃຫ້ກິນ. ເມື່ອຢູ່ໃນແຂວງຄາລິເລ ພຣະເຢຊູໄດ້ສັ່ງສອນພວກສາວົກວ່າ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງກິນເນື້ອຂອງພຣະອົງ ແລະດື່ມເລືອດຂອງພຣະອົງ ເພາະໃນທີ່ນັ້ນພຣະອົງໄດ້ປະກາດວ່າ ພຣະອົງເປັນເຂົ້າຈີ່ທີ່ຖືກສົ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ. ໃນທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ສູນເສຍສາວົກຫຼາຍກວ່າທຸກຈຸດອື່ນໃດໃນພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຈາກໄປນັ້ນ ກໍບໍ່ເຄີຍກັບຄືນມາອີກເລີຍ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຈາກໄປນັ້ນ ໄດ້ຈາກໄປກໍເພາະພວກເຂົາເລືອກທີ່ຈະວິເຄາະຄຳສອນຂອງພຣະອົງດ້ວຍວິທີການອັນປອມ ຄືການຖືຄຳຕັດສອນຂອງພຣະອົງຕາມຄວາມໝາຍຕົວອັກສອນ ແທນທີ່ຈະນຳໄປໃຊ້ຕາມຄວາມໝາຍຝ່າຍວິນຍານອັນຖືກຕ້ອງ. “ການໂຕ້ວາທີ” ໃນເອຊາຢາ ບົດທີຊາວເຈັດ ເປັນໝຸດໝາຍທາງພະຍາກອນ ທີ່ມີພະຍານຫຼາຍປະການເພື່ອສະຖາປະນາວ່າ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງລະບົບການວິເຄາະພຣະຄຳພີທີ່ຖືກຮັບຮູ້ແລ້ວໂດຍການປະກາດຕົນ ໃນການເຜີຍໜ້າປະທະກັບວິທີການທີ່ຖືກແທນໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວເອລີຢາ.

ນີ້ເປັນໝາຍເຫດເຖິງຈຸດໜຶ່ງທີ່ຈຳເພາະໃນການຜ່ານພົ້ນໄປຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຂອງພັນທະສັນຍາເກົ່າ ແລະ ຂອງປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ ແລະ ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບຜູ້ທີ່ “ໃນອະດີດການນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.” “ການໂຕ້ຖຽງ” ນັ້ນ ທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ເປັນຕົວແທນເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາທີ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. Alpha and Omega ສະເໝີເປັນຕົວແທນເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຄຽງຄູ່ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະ ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ “ການໂຕ້ຖຽງ” ນັ້ນເອງຈຶ່ງກາຍເປັນສັນຍາລັກຂອງບາບປະການໜຶ່ງໃນບາບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ ທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຍອມຮັບ ແລະ ສາລະພາບ ເພື່ອຈະໃຫ້ຄຳອະທິຖານໃນ Leviticus ບົດທີສອງສິບຫົກ ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.

ຄຳອະທິຖານຂອງດານີເອນໃນບົດທີເກົ້າ ເປັນຕົວແທນຂອງຄຳອະທິຖານທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຖວາຍໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສາມວັນເຄິ່ງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ. ໄລຍະເວລານັ້ນຖືກພັນລະນາໄວ້ໃນເອຊາຢາບົດທີຊາວເຈັດ ວ່າເປັນໄລຍະເວລາເມື່ອ “ນະຄອນທີ່ມີກຳແພງແໜ້ນໜາຈະຖືກປະໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ ແລະທີ່ຢູ່ອາໄສຈະຖືກປະຖິ້ມ ແລະຖືກປະໄວ້ເໝືອນຖິ່ນກັນດານ: ທີ່ນັ້ນລູກງົວຈະກິນຫຍ້າ ແລະທີ່ນັ້ນມັນຈະນອນລົງ ແລະກິນກິ່ງງ່າຂອງມັນເສຍ. ເມື່ອກິ່ງງ່າຂອງມັນແຫ້ງຫ່ຽວ ມັນຈະຖືກຫັກອອກ: ພວກຍິງຈະມາ ແລະເອົາມັນໄປເຜົາໄຟ: ເພາະວ່ານີ້ເປັນປະຊາຊົນທີ່ຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈ: ສະນັ້ນ ພຣະອົງຜູ້ຊົງສ້າງພວກເຂົາຈະບໍ່ຊົງເມດຕາພວກເຂົາ ແລະພຣະອົງຜູ້ຊົງປັ້ນແຕ່ງພວກເຂົາຈະບໍ່ຊົງສະແດງຄວາມໂປດປານແກ່ພວກເຂົາ.”

ພະຍານທັງສອງຖືກສະແດງວ່າ “ບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະຄຸນ,” ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປະກາດຄຳພະຍາກອນອັນເທັດທີ່ນຳເຂົ້າສູ່ຊ່ວງເວລາ “ຖິ່ນກັນດານ” ສາມມື້ເຄິ່ງ. ຈາກນັ້ນພວກເຂົາກາຍເປັນ “ປະຊາຊົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ,” ເຖິງແມ່ນວ່າກ່ອນນັ້ນພວກເຂົາເຄີຍເປັນ “ນະຄອນທີ່ມີກຳແພງປ້ອງກັນ.” ແລ້ວນະຄອນນັ້ນກໍກາຍເປັນ “ຮ້າງເປົ່າ” ແລະເປັນ “ທີ່ອາໄສ” ອັນ “ຖືກປະຖິ້ມ.” ມັນກາຍເປັນກະດູກແຫ້ງຕາຍ ນອນຢູ່ຕາມຖະໜົນແຫ່ງນະຄອນໂຊໂດມແລະອີຢິບ. ເມື່ອຈາກນັ້ນຄົນຕາຍຖືກເອີ້ນໃຫ້ລຸກຂຶ້ນ, ພວກເຂົາຖືກທົດສອບໂດຍບາບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ, ຊຶ່ງລວມເຖິງ “ການໂຕ້ຖຽງ” ໃນຕອນຕົ້ນແຫ່ງຊ່ວງເວລາທີ່ເລີ່ມດ້ວຍການມອບອຳນາດແກ່ຂ່າວສານທຳອິດ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການມາຮອດຂອງຂ່າວສານທີສາມ. ປະເດັນແຫ່ງການໂຕ້ຖຽງນັ້ນແມ່ນ ຈະຍອມຮັບ ຫຼືປະຕິເສດວິທີການທີ່ເອລີຢາແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງພວກເຂົາເປັນຕົວແທນ. ໃນປີ 1863 ບັນພະບຸລຸດຂອງລັດທິແອັດເວນຕິສໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊ ຊຶ່ງເອລີຢາໄດ້ນຳສະເໜີ.

ເລີ່ມຕົ້ນໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023 ກິ່ງງ່າທີ່ແຫ້ງຫ່ຽວໃນອິຊາຢາ ບົດທີ 27 ຈະຕ້ອງຕັດສິນໃຈວ່າ ພວກເຂົາຈະເຮັດບາບຊ້ຳອີກຕາມຄຣິດຕະຈັກໃນຄາລີເລ ແລະປະຫວັດສາດຂອງປີ 1863 ພ້ອມທັງປະຫວັດສາດຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຫຼືບໍ່. ການປະຕິເສດລະບຽບວິທີການທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ແລະອິຊາຢາ ບົດທີ 27 ແລະໂດຍເອລີຢາ ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະ William Miller ກໍຄືການເຮັດບາບຊ້ຳອີກຕາມບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ ແທນທີ່ຈະໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກແບບຢ່າງອັນສັກສິດທີ່ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ສຳລັບຜູ້ທັງຫຼາຍ ຜູ້ທີ່ປາຍຍຸກຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງ.

ວິທີການອັນສັກສິດໄດ້ສະຖາປະນາຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ. ຂ່າວສານນັ້ນ ເມື່ອຖືກກິນຝ່າຍວິນຍານແລ້ວ ຍ່ອມກ່ອຍໃຫ້ເກີດປະສົບການອັນສອດຄ່ອງກັນ ຢ່າງແນ່ນອນພໍໆກັນກັບທີ່ອາຫານຜັກຂອງດານີເອນ ແລະສາມຜູ້ມີຄຸນຄ່ານັ້ນ ໄດ້ກ່ອຍໃຫ້ໃບໜ້າຂອງພວກເຂົາງາມກວ່າ ແລະອ້ວນທ້ວມກວ່າ. ແຕ່ໃນພຣະທຳຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ ສິ່ງກີດຂວາງສຳລັບຜູ້ທີ່ປະຕິເສດການຍື່ນສະເໜີແຫ່ງການຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ ຄືຄວາມຈອງຫອງ ຊຶ່ງຂັດຂວາງພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປເພື່ອຈະຮູ້ຈັກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຖ້າເຄີຍມີເວລາໃດໜຶ່ງທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ອາດຜັດຜ່ອນວຽກງານແຫ່ງການຍອມຮັບວິທີການອັນແທ້ຈິງ ແລະການກິນຂ່າວສານຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ ໄດ້ ກໍແມ່ນເວລານີ້ແຫຼະ!

ພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ໆຂອງນະຄອນນິວຢອກຖືກໂຄ່ນລົງ ທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດຈະລົງມາ ແລະ “ພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ຂໍ້ໜຶ່ງເຖິງຂໍ້ສາມ ຈະສຳເລັດເປັນຈິງ.” ອິຊາຢາບົດທີຊາວເຈັດໄດ້ລະບຸເວລານັ້ນວ່າເປັນ “ວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ,” ແລະເປັນເວລາທີ່ “ລົມແຮງ” ຖືກຍັບຢັ້ງໄວ້. “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind.” ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຊີ້ລະບຸເວລາດຽວກັນນີ້ຢ່າງຊັດເຈນ.

ອໍານາດທີ່ເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດແຄ້ນນັ້ນໄດ້ມາເຖິງເມື່ອຝົນປາຍລະດູເລີ່ມຕົກລົງ. ແຕ່ທັນທີທີ່ອໍານາດນັ້ນເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດແຄ້ນ, ມັນກໍຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້, ເພາະວ່າອິຊາຢາໄດ້ບັນທຶກວ່າ ພຣະອົງ “ຍັບຍັ້ງລົມແຮງຂອງພຣະອົງໄວ້.” ລົມແຮງນັ້ນ ຄືລົມຕາເວັນອອກ, ແລະລົມນັ້ນຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ເມື່ອຝົນປາຍລະດູເລີ່ມປະພອຍລົງ, ແລະພາລະກິດແຫ່ງຄວາມພົ້ນກໍາລັງຈະປິດລົງ. ພາລະກິດສຸດທ້າຍແຫ່ງຄວາມພົ້ນ ຄືເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ. “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ລົມແຮງ, ຫຼືລົມຕາເວັນອອກ, ທີ່ຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ໃນລະຫວ່າງການປະທັບຕາຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ກໍຄືລົມທັງສີ່ໃນພຣະນິມິດບົດທີເຈັດ.

ການປະທັບຕາຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ໄດ້ຖືກເປັນເງົາລ່ວງຫນ້າໂດຍການເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊຊະນະຂອງພຣະຄຣິດ. ທີ່ນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ຂີ່ລາ (ສັນຍະລັກຂອງອິສລາມ) ເປັນຄັ້ງດຽວໃນຊີວິດຂອງພຣະອົງ, ແລະ ລາຊາໂຣໄດ້ນໍາຂະບວນເຂົ້າສູ່ເຢຣູຊາເລັມ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ລາຊາໂຣເປັນສັນຍະລັກຂອງການປະທັບຕາໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ.

ເວລາແຫ່ງການຖ່ວງຊ້າທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການທີ່ພຣະຄຣິດຖ່ວງຊ້າກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ລາຊະໂຣຟື້ນຄືນມາ. ເວລາແຫ່ງການຖ່ວງຊ້າໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອຄົບສາມວັນເຄິ່ງ. ໃນຊ່ວງວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ພະຍານທັງສອງໄດ້ນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນ. ແລະເໝືອນດັ່ງທີ່ລາຊະໂຣຈະຕ້ອງຖືກໃຫ້ຟື້ນຄືນມາພາຍຫຼັງເວລາແຫ່ງການຖ່ວງຊ້າ ພະຍານທັງສອງຂອງໂຢຮັນກໍເຊັ່ນດຽວກັນ. ເມື່ອພວກເຂົາຟື້ນຄືນມາແລ້ວ ພວກເຂົານໍາຂະບວນເຂົ້າສູ່ເຢຣູຊາເລັມ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງ “ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ” ແລະ “ການອັດສະຈັນອັນສູງສຸດ” ທີ່ເປັນພະຍານຢືນຢັນພຣະພາບຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະຄຣິດ. ການຟື້ນຄືນມານັ້ນຊີ້ບອກເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງການປະທັບຕາແກ່ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະທີ່ລົມທັງສີ່, ລົມຕາເວັນອອກ, ລົມຮ້າຍແຮງ, ທີ່ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້.

ໃນເວລາອັນເປັນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ລົມເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປ່ອຍອອກເພື່ອນຳການພິພາກສາຕອບແທນມາເໜືອສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ. ບັດນີ້ພວກມັນກຳລັງແມ່ນແຕ່ຫຼຸດລອດຜ່ານນິ້ວມືຂອງທູດສະຫວັນທັງສີ່ອົງຜູ້ກຳລັງຫ້າມພວກມັນໄວ້ໃນໄລຍະແຫ່ງການປະທັບຕາ. ໜຶ່ງໃນຄຳອ້າງອີງທີ່ເລິກຊຶ້ງທີ່ສຸດໃນ Spirit of Prophecy ອັນກ່ຽວຂ້ອງກັບວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ ພົບໄດ້ໃນ Testimonies, volume nine. ເຫຼັ້ມນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນຖ້ອຍຄຳອັນດົນໃຈໃນໜ້າທີສິບເອັດ, ດັ່ງນັ້ນໃນທາງສັນຍະລັກມັນຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນ “nine-eleven”. ຫົວຂໍ້ຂອງບົດນັ້ນແມ່ນ “The Final Crisis”, ແຕ່ມັນກໍເປັນບົດທຳອິດຂອງພາກໜຶ່ງທີ່ມີຊື່ວ່າ “For the Coming of the King”.

ບໍ່ມີຫຼັກຖານໃດວ່າ ພາກສ່ວນແລະຫົວຂໍ້ຂອງບົດນັ້ນ ຖືກຜູ້ບັນນາທິການທີ່ຮວບຮວມເຫຼັ້ມນັ້ນ ດັດແປງຢ່າງຈົງໃຈ; ແຕ່ການສະເດັດມາຂອງກະສັດນັ້ນ ຍ່ອມຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍວ່າເປັນການມາຂອງເຈົ້າບ່າວ ຊຶ່ງໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງສາວພົມມະຈັນສິບຄົນນັ້ນ ເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັບວິກິດຕອນທ່ຽງຄືນ ທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ບັງເກີດໃນບັນດາສາວພົມມະຈັນ ໂດຍການມີ ຫຼື ຂາດນ້ຳມັນໃນພາຊະນະຂອງພວກນາງ. ວິກິດຕອນທ່ຽງຄືນທີ່ກຳລັງມາຮອດໃນຂະນະນີ້ນັ້ນ ເປັນດັ່ງທີ່ຫົວຂໍ້ໄດ້ສະແດງໄວ້—ວິກິດສຸດທ້າຍສຳລັບສາວພົມມະຈັນສິບຄົນ. ໃນວິກິດນັ້ນ ພວກນາງສະແດງໃຫ້ປາກົດວ່າ ພວກນາງມີນ້ຳມັນ ຫຼື ບໍ່ມີ. ນ້ຳມັນນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເທົ່ານັ້ນ; ມັນຖືກນິຍາມໄວ້ຢ່າງແນ່ນອນວ່າເປັນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແລະເປັນຂ່າວສານທີ່ຖືກຕ້ອງ, ແລະເປັນອຸປະນິໄສທີ່ຖືກຕ້ອງດ້ວຍ.

ວິທີການທີ່ຖືກຕ້ອງສະຖາປະນາຂ່າວສານທີ່ຖືກຕ້ອງແຫ່ງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ, ແລະຂ່າວສານນັ້ນ, ເມື່ອໄດ້ຮັບເອົາແລະນຳໄປປະຕິບັດ, ຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດລັກສະນະນິໄສທີ່ຖືກຕ້ອງ. ລັກສະນະນິໄສນັ້ນໃນວິກິດການສຸດທ້າຍ ແມ່ນລັກສະນະນິໄສທີ່ໄດ້ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂະບວນການແຫ່ງການປະທັບຕາເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອມາຮອດຂອງວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ, ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຂ່າວສານໃນເວລານັ້ນຈຶ່ງຕ້ອງຖືກກິນ. ການຈະກິນຫຼືບໍ່ກິນ ໄດ້ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍ “ການໂຕ້ວາທີ” ຂອງ Isaiah, ແລະຍັງໂດຍຄຳຖາມຂອງ Habakkuk ກ່ຽວກັບວ່າຜູ້ເຝົ້າຍາມຄວນຕອບຢ່າງໃດໃນການໂຕ້ແຍ້ງນັ້ນ. ເວລາຊັກຊ້າຂອງ Matthew ບົດທີຊາວຫ້າ ແລະ Habakkuk ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍພາບແທນຂອງຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ. ເວລາຊັກຊ້າ, ຊຶ່ງຖືກເປັນພາບແທນໂດຍສາມວັນເຄິ່ງໃນ Revelation ບົດທີສິບເອັດ, ກຳລັງໃກ້ຈະສິ້ນສຸດຢູ່ແລ້ວ.

ເວລາແຫ່ງການລ່າຊ້ານັ້ນ ຍັງຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນຕອນຕົ້ນຂອງບົດນັ້ນໃນເຫຼັ້ມທີເກົ້າ ດ້ວຍຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຈາກພຣະທຳ ເຮັບເຣີ, ບ່ອນທີ່ໂປໂລໄດ້ຖອດຄວາມຈາກຂໍ້ທີສີ່ແຫ່ງພຣະທຳ ຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ. ການອ້າງອີງຂອງໂປໂລນຳເອົາ ຮາບາກຸກ 2 ເຂົ້າໄປໄວ້ໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ເພາະວ່າໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປສູ່ສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ແລະໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງພາລະກິດມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍ, ແລະໃນພຣະທຳ ເຮັບເຣີ ນັ້ນເອງ ທີ່ໂປໂລກຳລັງເປີດເຜີຍຄຳເປີດເຜີຍທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດກ່ຽວກັບພາລະກິດມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພຣະຄຣິດໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃນ Habakkuk 2 ໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ຂະບວນການທີ່ພຣະຄຣິດເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພາະເຫດການນັ້ນຍັງບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຈົນກວ່າທ້າຍແຫ່ງການປະກາດຂ່າວຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ເວລາແຫ່ງການຄອຍຊ້າທີ່ໂປໂລໄດ້ກ່າວເຖິງນັ້ນ ແມ່ນເວລາແຫ່ງການຄອຍຊ້າຂອງ Habakkuk ແລະ Matthew ແຕ່ມັນເປັນເວລາແຫ່ງການຄອຍຊ້າທີ່ຈະເລີ່ມໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງ Habakkuk 2 ເປັນຕົວແທນເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງຂ່າວຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດສາດຂອງ Millerite ແລະການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ:

ໜັງສື Testimonies, ເຫຼັ້ມທີ 9 ເນັ້ນຢ່າງໜັກ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ໜ້າທີ 11 (9-11), ເລື່ອງອຸປະມາຂອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ, ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ແລະຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງມັນກັບ Habakkuk ແລະ Matthew, ພ້ອມທັງວິກິດການສຸດທ້າຍ ແລະ ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເມື່ອການໂຕ້ຖຽງທາງຄຳພະຍາກອນໄດ້ມາເຖິງ.

“ການໂຕ້ຖຽງ” ທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກ່ຽວກັບວິທີການ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາທີ່ດານີເອນບົດທີ 1 ເປັນຕົວແທນ; ແລະຍັງເປັນຕົວແທນໂດຍດານີເອນບົດ 1 ຫາ 3; ແລະຍັງເປັນຕົວແທນໂດຍປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840; ແລະຍັງເປັນຕົວແທນໃນປະຫວັດສາດຂອງໂຢຮັນບົດທີ 6, ໃນວິກິດການທີ່ຄາລີເລ; ແລະຍັງເປັນຕົວແທນໂດຍປະຫວັດສາດຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 (ຈົນເຖິງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020), ບັດນີ້ກຳລັງຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ, ບໍ່ແມ່ນພາຍໃນອັດເວນຕິສຶມໂດຍທົ່ວໄປ, ແຕ່ທ່າມກາງກະດູກແຫ້ງຕາຍທີ່ກຳລັງຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຈາກຄວາມຊຶມເຊົາຂອງພວກເຂົາ ໂດຍ “ສຽງ” ໜຶ່ງທີ່ກຳລັງຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ.

ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາເຖິງວິທີການ ອັນເປັນຝົນປາຍລະດູ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳອິຊາຢາ ບົດທີສອງສິບແປດ ແລະ ສອງສິບເກົ້າ.