ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ສາມສິບສອງ

ບົດທີຫົກຂອງພຣະທຳດານີເອນ ແມ່ນແນວທີສາມໃນຫົກບົດທຳອິດຂອງພຣະທຳດານີເອນ ຊຶ່ງນຳສະເໜີພາບປະກອບຂອງວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດໂດຍກົງ. ໃນບົດທີສາມ ຮູບຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ຜູ້ຊອບທັງສາມ ເປັນຕົວແທນຂອງທຸງສັນຍານທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນ ແລະ ຊາວໂລກທັງໝົດກໍໄດ້ເຫັນ.

ໃນບົດທີສາມ ບຸກຄົນຜູ້ມີຄຸນຄ່າສາມຄົນໄດ້ປະຕິເສດບໍ່ຍອມກົ້ມກາບ ແລະການກະທຳຂອງພວກເຂົາໄດ້ນຳການຂົ່ມເຫັງໂດຍເຕົາໄຟມາເຖິງພວກເຂົາ; ຂະນະທີ່ດານີເອນໃນບົດທີຫົກ ໄດ້ກົ້ມລົງອະທິຖານວັນລະສາມເທື່ອ ແລະການກະທຳຂອງທ່ານໄດ້ນຳການຂົ່ມເຫັງໂດຍຖ້ຳສິງມາເຖິງທ່ານ. ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງການຂົ່ມເຫັງແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຖານະເປັນການຕັດສິນໃຈໃນເລື່ອງການນະມັດສະການ ຊຶ່ງໃນທັງສອງກໍລະນີ ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການປະສົມກັນຂອງສາມແລະໜຶ່ງ ອັນເປັນສັນຍະລັກຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໄດ້ຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ໃນຄວາມຈິງແລ້ວ ກ່ອນທີ່ການສັ່ນຄອນແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຈະມາເຖິງ.

ໃນບົດທີຫ້າ, ກົດໝາຍວັນອາທິດກຳລັງກ່າວເຖິງຈຸດຈົບຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະການພິພາກສາທີ່ຖືກນຳມາໂດຍສັດຕູທີ່ເຂົ້າມາທາງກຳແພງ.

ໃນບົດທີຫົກ ການປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກສະແດງໂດຍການນໍາຕາຂອງກະສັດໄປປະທັບໄວ້ເທິງຖ້ຳສິງ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້.

ສາມເສັ້ນນັ້ນລ້ວນມີສ່ວນປະກອບເຂົ້າໃນລັກສະນະຂອງທຸງສັນຍານທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນເມກ ໃນຍາມແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່ ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11.

ດານີເອນ ບົດທີຫົກ ຊີ້ບອກເຖິງການປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ໂດຍຈົງຈະກວ່ານັ້ນ ມັນກຳລັງກ່າວເຖິງການລົງໂທດຂອງສະຫະພັນຂອງ “ພວກປະທານ, ພວກເຈົ້າແຂວງ, ແລະພວກເຈົ້ານາຍ, ພວກທີ່ປຶກສາ, ແລະພວກນາຍກອງ,” ຜູ້ທີ່ໄດ້ຫລອກລວງກະສັດໃຫ້ຂ້າດານີເອນ. ການຫລອກລວງກະສັດ (ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງລັດ) ເປັນຫົວຂໍ້ຄຳພະຍາກອນທີ່ສຳຄັນ ໂດຍມີພະຍານຄຳພະຍາກອນຫຼາຍປະການຢູ່ໃນນັ້ນ. ບໍ່ເຫມືອນກັບເນບູກາດເນັດຊາໃນບົດທີສາມ ຫຼືເບນຊາຊາໃນບົດທີຫ້າ ຜູ້ຊຶ່ງທັງສອງບໍ່ຮູ້ຈັກດານີເອນ ແລະພະຍານສາມຄົນ ຈົນກວ່າວິກິດຈະມາເຖິງ, “ຄວາມໂປດປານ” ຂອງດາຣິອັດຕໍ່ດານີເອນລ່ວງໜ້າກ່ອນວິກິດ ຊີ້ບອກເຖິງສະພາບແວດລ້ອມອີກແບບໜຶ່ງສຳລັບວິກິດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ດານີເອນໄດ້ຖືກ “ຍົກຍ້ອງ” ເໜືອປະທານອີກສອງຄົນ, ແລະປະທານທັງສາມກໍຢູ່ເໜືອເຈົ້ານາຍຮ້ອຍຊາວຄົນ. ດານີເອນຖືກນຳມາປຽບທຽບໂດຍຫຼັກກັບພວກປະທານແລະພວກເຈົ້ານາຍ, ແລະທ່ານໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານເໜືອອີກສອງຄົນທີ່ກໍ່ຕົວເປັນສະຫະພັນແຫ່ງການຫຼອກລວງ ອັນເປັນຕົວແທນໂດຍເລກຫ້າ (ພົມມະຈາຣີໂງ່ຫ້າຄົນ).

ດາຣິອັສຖືກນໍາມາໃຊ້ເປັນພາບປະກອບເພື່ອສະແດງການຫຼອກລວງທີ່ຖືກກະທໍາຕໍ່ກະສັດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສິບກະສັດ (ສະຫະປະຊາຊາດ) ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ. ການຫຼອກລວງນັ້ນມີສ່ວນເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມກຽດຊັງທີ່ສິບກະສັດ (ສະຫະປະຊາຊາດ) ສະແດງອອກຕໍ່ຍິງໂສເພນີ (ລະບົບສັນຕະປາປາ) ອັນເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຂົາ “ເຮັດໃຫ້ນາງກາຍເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າແລະເປືອຍເປົ່າ,” ແລະ “ກິນເນື້ອຂອງນາງ ແລະ ເຜົານາງດ້ວຍໄຟ.”

ສະຫະປະຊາຊາດ (ອານາຈັກທີເຈັດ) ຈະທໍາລາຍສັນຕະປາປາ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາພຽງແຕ່ຫາກໍໄດ້ມອບອານາຈັກຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ນາງເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້, ເພາະພວກເຂົາປົກຄອງຢູ່ພຽງແຕ່ “ໄລຍະເວລາສັ້ນໆ” ເທົ່ານັ້ນ.

ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ຄືສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ (ສະຫະລັດອາເມລິກາ) ໄດ້ສິ້ນສຸດການປົກຄອງຂອງຕົນຄົບເຈັດສິບປີເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກ ໃນຊ່ວງນັ້ນອານາຈັກທີຫ້າໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ຄືສັດຮ້າຍຈາກທະເລໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ (ລະບົບສັນຕະປາປາ) ໄດ້ຖືກລືມໄປຕະຫຼອດເຈັດສິບປີເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກນັ້ນ ຕາມອິດສະຢາບົດທີຊາວສາມ.

ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ອານາຈັກທີເຈັດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ຄືກະສັດສິບອົງ (ສະຫະປະຊາຊາດ) ເລີ່ມຕົ້ນປົກຄອງ ແຕ່ເປັນເວລາສັ້ນໆເທົ່ານັ້ນ ເພາະກະສັດຜູ້ເປັນໃຫຍ່ເໜືອກະສັດສິບອົງນັ້ນ ຈຶ່ງເລີ່ມວຽກງານຂອງຕົນໃນການບັງຄັບໂລກທັງໝົດໃຫ້ຈັດຮຽງເຂົ້າຢູ່ພາຍໃຕ້ໂຄງສ້າງຂອງສັດຮ້າຍ ຊຶ່ງເປັນການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຈັກແລະລັດ ແລະຖືກເປັນສັນຍາລັກວ່າເປັນຮູບສັດຮ້າຍ.

ອົງປະກອບຫຼັກປະການໜຶ່ງໃນສັນຍະລັກຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ (ສະຫະລັດອາເມລິກາ) ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດັ່ງລູກແກະ ແລະຈົບລົງໂດຍການເວົ້າດັ່ງມັງກອນ ແມ່ນການເວົ້າຂອງມັນ. ໃນຄວາມໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນ ການເວົ້ານັ້ນບົ່ງຊີ້ເຖິງການກະທຳຂອງອຳນາດຝ່າຍນິຕິບັນຍັດ ແລະຝ່າຍຕຸລາການ.

ເມື່ອສະຫະລັດອາເມລິກາໄດ້ກ່າວເປັນຄັ້ງທຳອິດດັ່ງລູກແກະ, ມັນໄດ້ສ້າງລັດຖະທຳມະນູນແຫ່ງສະຫະລັດ, ອັນເປັນການສະຖາປະນາແຜ່ນດິນແຫ່ງທີ່ລີ້ໄພສຳລັບຜູ້ທີ່ຫຼົບໜີຈາກການຂົ່ມເຫັງຂອງສັນຕະປາປາ ແລະ ບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູໂຣບ.

ໃນຕອນທ້າຍຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງສັນຍະລັກ, ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກເວົ້າອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ແຕ່ເວລານັ້ນມັນເວົ້າເປັນດັ່ງພະຍານາກ, ເມື່ອມັນບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການໃນວັນອາທິດ, ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ. ເມື່ອເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາຖືກບັງຄັບໃຊ້, ສັນຕະປາປາກໍຖືກລະນຶກເຖິງ, ແລະນາງກໍຖືກລະນຶກເຖິງ, ເມື່ອພຣະບັນຍັດທີ່ຈະບໍ່ໃຫ້ຖືກລືມເປັນອັນຂາດ ກັບຖືກເຮັດໃຫ້ການຖືຮັກສາເປັນສິ່ງຜິດກົດໝາຍ.

ຈາກນັ້ນ ການຫລົງຫາຍຈາກຄວາມເຊື່ອໃນລະດັບຊາດ ຍ່ອມຖືກຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ, ແລະອໍານາດທັງສາມທີ່ນໍາໂລກໄປສູ່ອາມາເກດດອນກໍຈັບມືກັນ.

ເມື່ອ “ລັດທິໂປຣແຕສແຕນ” (ສະຫະລັດອາເມຣິກາ), “ອຳນາດໂຣມັນ” (ວາຕິກັນ) ແລະ “ລັດທິຈິດວິນຍານ” (ສະຫະປະຊາຊາດ), ຈັບມືກັນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ພວກເຂົາກໍເລີ່ມນຳພາໂລກໄປສູ່ອາມາເກດດອນ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ວ່າ ໃນເບື້ອງຕົ້ນແມ່ນການບັງຄັບໂລກໃຫ້ຍອມຮັບອຳນາດຂອງລັດຖະບານໂລກດຽວ, ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ, ໂດຍທີ່ຄຣິສຕະຈັກເປັນຝ່າຍຄວບຄຸມຄວາມສຳພັນນັ້ນ. ອຳນາດແຫ່ງການອັດສະຈັນທີ່ຖືກນຳໃຊ້ໂດຍສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກ ບໍ່ພຽງແຕ່ນຳໄປສູ່ການຜິດປະເວນີຂອງຍິງແພດແຫ່ງເມືອງຕີເຣ ກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງບັງຄັບໃຫ້ເກີດການ “ເວົ້າ” ຂອງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍທົ່ວໂລກນັ້ນດ້ວຍ. ຕາມຄຳນິຍາມໃນຄຳພະຍາກອນ ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ລັດຖະບານໂລກດຽວນັ້ນຈະຕ້ອງມີອົງການນິຕິບັນຍັດ (ຕັ້ງຢູ່ນະຄອນນິວຢອກ), ແລະອົງການຕຸລາການ (ຕັ້ງຢູ່ນະຄອນເຮກ).

ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ (ສະຫະລັດອາເມຣິກາ) ຈະຫລອກລວງໂລກທັງປວງໃຫ້ຍອມຮັບຮູບຂອງສັດຮ້າຍທົ່ວໂລກ, ຊຶ່ງແມ່ນຮູບດຽວກັນນັ້ນທີ່ສະຫະລັດອາເມຣິກາໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ ເມື່ອມັນນໍາໄປສູ່ ແລະໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ມັນຈະມອບອໍານາດໃຫ້ແກ່ລັດຖະບານໂລກດຽວເພື່ອບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍຂອງມັນ ໂດຍມີໂທດເຖິງຂັ້ນປະຫານຊີວິດ ແລະ/ຫຼື ການລົງໂທດທາງເສດຖະກິດ. ການຫລອກລວງກະສັດດາຣິອຸສ ເປັນສັນຍາລັກຂອງການຫລອກລວງບັນດາກະສັດ ຊຶ່ງຖືກຊີ້ບອກຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກໃນຄໍາພະຍາກອນ; ເພາະເມື່ອສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນເລີ່ມບັງຄັບໂລກໃຫ້ຍອມຮັບລັດຖະບານໂລກດຽວ, ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງທີ່ຖືກໃຊ້ເພື່ອບີບບັງຄັບໂລກໃຫ້ຍອມຮັບການຈັດຕັ້ງນັ້ນ ກໍຄືວ່າ ອໍານາດທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດເກີດຄວາມໂກດເຄືອງ (ອິສລາມ) ຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກຕໍ່ຕ້ານດ້ວຍສົງຄາມທົ່ວໂລກ.

ສະຫະລັດອາເມຣິກາບັງຄັບໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ, ເພາະວ່າການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳພາໃຫ້ເກີດສະພາບວິກິດຮ້າຍແຮງເຊັ່ນນັ້ນໃນສະຫະລັດ ກ່ອນຈະເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຈົນເຖິງຂັ້ນມີການສະເໜີທາງອອກວ່າ ໂດຍການຫວນກັບໄປຫາພະຂອງຄາທອລິກ ຄວາມລຳບາກທາງເສດຖະກິດທີ່ໄດ້ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນນັ້ນຈະຖືກຍຸດຕິ. ແຕ່ເມື່ອເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ສັດຕູຜູ້ໄດ້ລັກລອບເຂົ້າມາທາງກຳແພງຕ່ຳນັ້ນ ກໍນຳມາຊຶ່ງການພິພາກສາແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງຊາດ.

ໃນ “ໂມງ” ຂອງ “ແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ ສິບເອັດ, “ວິບັດ” ທີສາມ ຂອງອິດສະລາມ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນ ແກທີເຈັດ ນັ້ນ, ຈະດັງຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ, ແລະມັນຈະເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງ. ຄວາມໂກດເຄືອງຂອງບັນດາປະຊາຊາດຕໍ່ອິດສະລາມນັ້ນ ຈະຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອຫລອກລວງໂລກ ໃຫ້ຍອມຮັບຄຳສັນຍາອັນຫວ່າງເປົ່າອັນດຽວກັນ ທີ່ຫາກໍໄດ້ລົ້ມເຫຼວສຳລັບສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ. ຄຳສັນຍາອັນຫວ່າງເປົ່ານັ້ນຄື; ວ່າ ໂດຍການຍອມຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງຄາທອລິກ, ຕາມທີ່ໄດ້ເປັນຕົວແທນໂດຍເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດສັນຕະປາປາ, ການພິພາກສາອັນເພີ່ມຂຶ້ນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຢຸດລົງ. ຄຳສັນຍານັ້ນ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກພິສູດແລ້ວວ່າໄຮ້ປະສິດທິຜົນສຳລັບສະຫະລັດອາເມລິກາ, ຈະຖືກນຳໄປໃຊ້ຕໍ່ໄປເປັນຄຳສັນຍາແກ່ໂລກທີ່ກຳລັງຕົກໃຈຫວາດຫວັ່ນ.

ຈະມີການຜັກດັນຢ່າງແຮງວ່າ ຖ້າບັນດາຊາດທັງຫຼາຍໃນໂລກພຽງແຕ່ຍອມຕົກລົງກັນ ແລະອະນຸຍາດໃຫ້ຈັດຕັ້ງລັດຖະບານໂລກດຽວຂຶ້ນ ເພື່ອຈຸດປະສົງໃນການຮັບມືກັບສົງຄາມທີ່ອິດສະລາມນຳມາ, ຄວາມໝັ້ນຄົງກໍຈະກັບຄືນມາ. ອິດສະລາມແມ່ນອຳນາດທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າເປັນຜູ້ນຳເອົາມະນຸດທຸກຄົນໃຫ້ມາຮ່ວມກັນຕໍ່ຕ້ານອິດສະລາມ, ແຕ່ການມາຮ່ວມກັນນັ້ນເປັນການລວງລວງຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງບັນດາກະສັດ.

ອິດສະມາເອນແມ່ນບິດາຝ່າຍວິນຍານຂອງສາສະໜາອິສະລາມ. ເປັນຄວາມຈິງຢູ່ວ່າ ໂມຮຳມັດ, ບິດາຂອງອິສະລາມ, ບໍ່ໄດ້ປາກົດໃນປະຫວັດສາດຈົນກວ່າສັດຕະວັດທີເຈັດ, ແຕ່ຊົນຊາດຕາມຕົວອັກສອນໃນສະໄໝໂບຮານນັ້ນ ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອເປັນຕົວແທນແກ່ຜູ້ຄົນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສຸດທ້າຍ.

ກ່ອນທີ່ອິຊະມາເອນຈະເກີດ, ຊື່ຂອງເຂົາໄດ້ຖືກຕັ້ງໄວ້ແລ້ວ ແລະ ບົດບາດຝ່າຍພະຍາກອນຂອງເຂົາກໍໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ແລ້ວ. ມືຂອງລູກຫຼານຝ່າຍວິນຍານຂອງເຂົາຈະ “ຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ, ແລະ ມືຂອງທຸກຄົນ” ກໍຈະຕໍ່ຕ້ານ “ເຂົາ.” ແລະ ບໍ່ເໝືອນກັບຄຳສອນອັນໂງ່ເຂລາຂອງເສລີນິຍົມກ້າວໜ້າ, ພຣະຄຳພີສອນວ່າ ອິຊະມາເອນຈະ “ອາໄສຢູ່ໃນທ່າມກາງພີ່ນ້ອງທັງປວງຂອງເຂົາ.” ພວກເຂົາບໍ່ຫຼອມລວມເຂົ້າກັບວັດທະນະທຳທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງພວກເຂົາ, ແຕ່ກັບກັນ ຫຼາຍຄົນກ່າວໂທດມັນ, ປະທ້ວງຕໍ່ມັນ ແລະ ໂຈມຕີມັນ. ຈິດວິນຍານຂອງອິຊະມາເອນຄືວ່າ “ເຂົາ” ຈະ “ເປັນຄົນປ່າ.” ແນວຄວາມຄິດທີ່ວ່າມີຊົນຊັ້ນອັນສັນຕິຂອງຄວາມເຊື່ອອິສລາມຢູ່ນັ້ນ ບໍ່ມີການຮອງຮັບຢູ່ໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼື ໃນຄຣານ.

ການຫລອກລວງຂອງກະສັດສອງອົງ ແລະ ເຈົ້ານາຍຮ້ອຍຊາວຄົນໃນ ດານີເອນ ບົດທີ 6 ນັ້ນ ກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງການຫລອກລວງທີ່ຖືກນໍາມາເທິງກະສັດສິບອົງ ເມື່ອພວກເຂົາຖືກນໍາໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ຈຸດປະສົງ ແລະ ຄວາມຮີບດ່ວນໃນການຈັດຕັ້ງລັດຖະບານໂລກໜຶ່ງດຽວ ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງໂຣມ ແມ່ນເພື່ອແກ້ໄຂວິກິດການສົງຄາມອິດສະລາມທີ່ກໍາລັງທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ ຊຶ່ງເປັນ “ວິບັດປະການທີສາມ”. ເມື່ອຮູບຂອງສັດຮ້າຍຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ຮັບອໍານາດໃຫ້ “ເວົ້າ” ແລ້ວ ໂລກຈະພົບວ່າ ມັນສາຍເກີນໄປແລ້ວ ວ່າ ຈຸດປະສົງຂອງອໍານາດສັນຕະປາປາ ແມ່ນເພື່ອຈັດການກັບຜູ້ທີ່ຍຶດຖືວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ (Daniel), ບໍ່ແມ່ນສັດຕູທີ່ລັກລອບເຂົ້າມາທາງກໍາແພງດ້ານໃຕ້ທີ່ບໍ່ມີການເຝົ້າລະວັງ.

ການຫຼອກລວງຂອງສະຫະປະຊາຊາດທີ່ຖືກດຳເນີນໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດການແກ້ແຄ້ນຂອງໃຈພວກເຂົາ, ມັກຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະຄຳພີ, ແລະເລື່ອງຂອງດາຣິອຸສແມ່ນຕົວຢ່າງສຳຄັນອັນໜຶ່ງຂອງຄວາມຈິງນີ້. ມັນເປັນການຫຼອກລວງທີ່ຖືກກະທຳຂຶ້ນກ່ອນໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລ້ວຈຶ່ງຖືກທຳຊ້ຳໃນໂລກ. ຄວາມຈິງນີ້ຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນໃນເລື່ອງຂອງເອລີຢາ ແລະ ເຢເຊເບນ, ແລ້ວອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃນເລື່ອງຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະ ເຮໂຣດີອາດ, ຕະຫຼອດຈົນເຖິງການຕອກກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດ. ການຍຸແຍ່ໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງໂດຍອິດສະລາມ ແມ່ນກົນອຸບາຍທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປານຳໃຊ້, ຊຶ່ງຈັດຫາຖານະໄດ້ປຽບໃຫ້ແກ່ນາງໃນການໂຈມຕີຜູ້ຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕທົ່ວໂລກ.

ການກ່າວເຖິງອິສລາມເປັນຄັ້ງທຳອິດ ຄືການນຳອິຊະມາເອນເຂົ້າມາໃນພຣະຄຳພີ, ແລະບົດບາດຂອງອິສລາມທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຄືການເຮັດໃຫ້ໂລກຕົກຢູ່ໃນຄວາມຕື່ນຕະໜົກທົ່ວໄປ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະຍອມຮັບຂໍ້ສະເໜີໃດໆກໍຕາມເປັນທາງອອກ, ນັ້ນແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ການຫຼອກລວງສາມາດສຳເລັດໄດ້. ການຫຼອກລວງນັ້ນແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ກະຕຸ້ນໃຫ້ສະຫະປະຊາຊາດ (ກະສັດສິບອົງ) ປະຕິບັດຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເຫັນພ້ອມທີ່ຈະມອບອານາຈັກຂອງພວກເຂົາ (ອານາຈັກທີ່ເຈັດ) ໃຫ້ແກ່ສັນຕະປາປາ (ສັດຮ້າຍ).

ການຫລອກລວງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍດາຣິອຸດ ແລະໂດຍເສັ້ນຄຳພະຍາກອນອື່ນໆ ນັ້ນ ຮວມເຖິງບົດບາດຂອງອິດສະລາມໃນການຍຸແຍງບັນດາປະຊາຊາດໃຫ້ໂກດແຄ້ນ, ເຫດຜົນສູງສຸດທີ່ສັນຕະປາປາຖືກທຳລາຍໂດຍສະຫະປະຊາຊາດ, ແລະທີ່ສຳຄັນພໍໆກັນນັ້ນ ມັນຍັງຊີ້ບອກເຖິງສະພາບການແວດລ້ອມຄວາມລີ້ລັບຂອງອານາຈັກທີແປດ, ຊຶ່ງເປັນຂອງເຈັດ, ທີ່ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນເປັນຫົວໜ້າຂອງບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່.

ດານີເອນໃນຖ້ຳສິງໂຕເປັນພາບແທນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຊັບຊ້ອນຢ່າງຫຼາຍ, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈນັ້ນຈະມີໄດ້ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອນຳໃຊ້ວິທີການ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ເທົ່ານັ້ນ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ບົດທີຫົກຂອງພຣະທຳດານີເອນໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.