ພຣະຄຳພີດານີເອນ - ບົດທີ ສາມສິບເກົ້າ

ພວກເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາການນໍາໃຊ້ໃນທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງຄວາມຝັນຂອງ William Miller ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງເປັນສະຖານທີ່ທີ່ຄໍາພະຍາກອນທັງປວງພົບການສໍາເລັດອັນສົມບູນຂອງມັນ. ຄວາມຝັນຂອງ Miller ຊີ້ບອກເຖິງການຄົ້ນພົບ, ການສະຖາປະນາ, ການປະຕິເສດ, ການຝັງໄວ້ ແລະ ການຟື້ນຟູຄືນມາຂອງຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງ Adventism ທີ່ໄດ້ຖືກຮວບຮວມຂຶ້ນຜ່ານການຮັບໃຊ້ຂອງ Miller. ຄວາມຈິງພື້ນຖານເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798. ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມິດແຫ່ງແມ່ນໍ້າ Ulai. ຄວາມຝັນຂອງ Miller, ດັ່ງທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນປຶ້ມ Early Writings, ແມ່ນຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງລາວ, ແລະ ຄວາມຝັນນັ້ນໄດ້ຖືກທໍາໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າໂດຍຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງ Nebuchadnezzar, ເໝືອນດັ່ງທີ່ຕົວ Miller ເອງກໍໄດ້ຖືກທໍາໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າໂດຍ Nebuchadnezzar.

ບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນແລ້ວວ່າ ການສິ້ນສຸດແຫ່ງຊີວິດຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໃນຊ່ວງ “ເຈັດເວລາ” ທີ່ດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍຈິດໃຈຂອງສັດຮ້າຍ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເຊີງສັນຍາລັກໃນປີ 1798. ອານາຈັກຂອງເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຮັບການຟື້ນຄືນ, ແລະເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ທີ່ເນບູກາດເນັດຊາເປັນຕົວແທນຂອງມະນຸດຜູ້ທີ່ກັບໃຈຢ່າງສົມບູນແລ້ວ. ໃນແງ່ຂອງ “ເວລາແຫ່ງທີ່ສຸດ,” ໃນປີ 1798 ເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງ “ຜູ້ມີປັນຍາ.” ພວກເຮົາຍັງໄດ້ຊີ້ບອກອີກວ່າ ໃນຖານະກະສັດອົງທໍາອິດແຫ່ງບາບີໂລນ, ການພິພາກສາຂອງເນບູກາດເນັດຊາທີ່ເປັນ “ເຈັດເວລາ” ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການພິພາກສາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວ (mene, mene, tekel, upharsin) ຂອງເບນຊັດຊາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນກະສັດອົງສຸດທ້າຍແຫ່ງບາບີໂລນ.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸເຖິງ ເບນຊັດຊາ ໃນຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງລາວວ່າເປັນ “ກະສັດຜູ້ໂງ່ຈ້າ.” ໃນບົດສະຫຼຸບຂອງຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງ ເນບູກັດເນັດຊາ, ລາວເປັນຕົວແທນຂອງ “ກະສັດຜູ້ມີປັນຍາ,” ເພາະລາວໄດ້ຮັບຜົນດີຈາກການພິພາກສາແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ,” ແລະ ເບນຊັດຊາ, ເຖິງແມ່ນລາວຮູ້ປະຫວັດການນັ້ນ, ກໍປະຕິເສດທີ່ຈະໄດ້ຮັບຜົນດີຈາກມັນ.

ເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ໃນປີ 1798, ຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້ໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານ.

ເມື່ອສິ້ນສຸດ “ເຈັດກາລະ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ລາວໄດ້ອອກຄຳປະກາດຕໍ່ສາທາລະນະ ຊຶ່ງລວມມີການສາລະພາບຕໍ່ສາທາລະນະດ້ວຍ. ມິນເລີ ໃນຖານະເປັນເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນສັນຍະລັກຂອງ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ໃນປີ 1798 ຜູ້ຊຶ່ງເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້ໃນເວລາສຸດທ້າຍ. ທັງສອງໄດ້ມີຄວາມຝັນສອງຄັ້ງ, ແລະຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງແຕ່ລະຄົນ ຕ່າງກໍລະບຸ “ເຈັດກາລະ” ໂດຍສັນຍະລັກ. ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ໄດ້ສະແດງແລ້ວວ່າ “ເຈັດກາລະ” ເປັນເຄື່ອງໝາຍຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານ.

ໃນປີ 1798, ເນບູຄັດເນັດຊາ ເປັນເຄรື່ອງໝາຍແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານຈາກສະພາບແຫ່ງຄວາມຍິ່ງຈອງຫອງຂອງທ່ານ ໄປສູ່ສະພາບຂອງຜູ້ມີປັນຍາ. ການນັ້ນລວມເຖິງການສາລະພາບຕໍ່ສາທາລະນະຂອງທ່ານດ້ວຍ. ປີ 1798 ຍັງເປັນຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານລະຫວ່າງອານາຈັກທີຫ້າ ແລະ ອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ. ມັນຍັງເປັນເຄรື່ອງໝາຍແຫ່ງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຄรື່ອງໝາຍແຫ່ງຍຸກການແບ່ງສັນປັນສ່ວນໃໝ່, ເພາະວ່າຄຳເຕືອນເລື່ອງການພິພາກສາທີ່ກຳລັງຈະມານັ້ນ ບໍ່ອາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ ຈົນກວ່າອານາຈັກທີຫ້າໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ຈະໄດ້ຮັບບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງມັນ.

ໃນປີ 1798, ຍຸກແຫ່ງພຣະກິດການແຫ່ງຄວາມລອດໃໝ່ໄດ້ມາເຖິງ, ແລະຍຸກໃໝ່ນັ້ນໄດ້ໃຫ້ຄໍາເຕືອນເຖິງອີກຍຸກໜຶ່ງທີ່ຈະເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1844. ເມື່ອເກີດການປ່ຽນແປງຂອງຍຸກນັ້ນ, ປະຕູໜຶ່ງຈະຖືກປິດ, ແລະອີກປະຕູໜຶ່ງຈະຖືກເປີດ.

ການເປີດຂອງປະຕູເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການຈັດສັນຍຸກໃໝ່. ໄດ້ມີການປ່ຽນແປງຍຸກແຫ່ງອານາຈັກ ແລະ ຂ່າວສານໃນປີ 1798 ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດລົງຕັ້ງແຕ່ 723 BC ຈົນເຖິງ 1798. ຍັງໄດ້ມີການປ່ຽນແປງຍຸກອີກໃນປີ 1844 ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດລົງຕັ້ງແຕ່ 677 BC ຈົນເຖິງ 1844. ໃນປີ 1798 ຍຸກແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຊຶ່ງໄດ້ເຕືອນເຖິງການພິພາກສາທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາ ໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ທັງເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ມິນເລີ ຖືກນຳສະເໜີໃຫ້ເຫັນເປັນ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ໃນ “ເວລາແຫ່ງອວສານ” ເມື່ອ “ປະຕູ” ໄດ້ຖືກເປີດໄປສູ່ຍຸກພາຍໃນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ໄປສູ່ການປ່ຽນແປງຍຸກພາຍນອກຈາກສັດຮ້າຍຈາກທະເລໄປສູ່ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ. ຍຸກແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ບັນລຸຄວາມສົມບູນ ເມື່ອປະຕູເຂົ້າໄປສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໄດ້ຖືກເປີດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະ ຍຸກຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ພ້ອມທັງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ ກໍໄດ້ມາເຖິງ.

ຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງ Miller ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອປະຕູໜຶ່ງໄດ້ຖືກເປີດໃນປີ 1798, ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງເມື່ອປະຕູໜຶ່ງໄດ້ຖືກເປີດໃນໄລຍະປ່ຽນຜ່ານຂອງ “ພະຍານທັງສອງ” ຜູ້ຊຶ່ງຖືກໃຫ້ກັບມີຊີວິດອີກເພື່ອປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງ Midnight Cry. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ທັງ Nebuchadnezzar ແລະ Miller ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງການປ່ຽນຜ່ານຈາກອານາຈັກຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງທະເລໄປສູ່ອານາຈັກຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໃນປີ 1798. ທັງສອງຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການປະກາດເຖິງການໃກ້ເຂົ້າມາ ແລະການມາເຖິງຂອງການພິພາກສາສືບສວນໃນປີ 1844. ປີ 1798 ແລະ 1844 ເປັນຕົວແທນຂອງການສິ້ນສຸດຂອງ “ຄວາມພິໂລດ” ຄັ້ງທຳອິດແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຕະຫຼອດໄລຍະເວລາຂອງ “ເຈັດເທົ່າ,” ດັ່ງທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນ Leviticus ບົດທີຊາວຫົກ. ສີ່ສິບຫົກປີຈາກປີ 1798 ເຖິງປີ 1844 ເປັນຕົວແທນຂອງການສ້າງພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານຂຶ້ນ ຊຶ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສະເດັດມາເຖິງຢ່າງກະທັນຫັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ປ່ຽນຈາກບ່ອນບໍລິສຸດໄປສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ.

ປີ 1798 ແລະ 1844 ຊີ້ບອກເຖິງການປ່ຽນຜ່ານ (ຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຄັ້ງ) ທີ່ໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍ “ເຈັດເທື່ອ.” ການປ່ຽນຜ່ານຈາກ Millerite Philadelphian Adventism ໄປສູ່ Millerite Laodicean Adventism ໃນປີ 1856 ກໍໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ເຊັ່ນກັນໂດຍການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ຖືກປະຕິເສດໃນປີ 1863. ໃນປີ 1798 ໄດ້ມີການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ຈາກພຣະທຳດານີເອນ, ຊຶ່ງລວມເຖິງ “ເຈັດເທື່ອ” ດຽວກັນນັ້ນຂອງ ເລວີນິຕິ 26, ອັນຈະຖືກປະຕິເສດໃນຕອນທ້າຍຂອງ Millerite Philadelphian Adventism.

ການປ່ຽນຜ່ານຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຈາກ Philadelphia ໄປສູ່ Laodicea ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໄລຍະເວລາເຈັດປີຈາກ 1856 ຫາ 1863. ຂ່າວສານ Laodicea ໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1856, ແລະຕະຫຼອດເຈັດປີນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງໃໝ່ຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວ ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນ ຊຶ່ງ Adventism ໄດ້ສອບຕົກໃນປີ 1863. ໄດ້ມີການປະທານເວລາເຈັດປີໃຫ້ແກ່ແສງສະຫວ່າງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ເພື່ອຈະໃຫ້ຖືກຮັບໄວ້ ຫຼື ຖືກປະຕິເສດ. ການປ່ຽນຜ່ານຂອງຂະບວນການ Millerite Philadelphian Adventism ໄປສູ່ Millerite Laodicean Adventism ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການກັບລຳດັບໃນຕອນທ້າຍ ຄືການປ່ຽນຜ່ານຂອງຂະບວນການ Laodicean ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄປສູ່ຂະບວນການ Philadelphian ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ຄຳພະຍາກອນຫົກສິບຫ້າປີຂອງອິຊາຢາ ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຕໍ່ອານາຈັກອິດສະຣາເອນຝ່າຍເໜືອ ແລະ ຕໍ່ມາຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້.

ຄໍາພະຍາກອນຂອງເອຊາຢາກ່ຽວກັບຫົກສິບຫ້າປີໄດ້ຖືກປະທານໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະພາຍໃນຫົກສິບຫ້າປີ ອານາຈັກພາກເໜືອຈະສູນສິ້ນໄປ. ສິບເກົ້າປີຫຼັງຈາກປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຄືໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ., ອານາຈັກພາກເໜືອໄດ້ຖືກອັດຊີເຣຍກວາດຕ້ອນເຂົ້າໄປເປັນທາດ. ເມື່ອສິ້ນສຸດຫົກສິບຫ້າປີ ຄວາມພິໂລດຕໍ່ອານາຈັກພາກໃຕ້ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ., ເມື່ອມານາເສຖືກຈັບເປັນເຊີຍໂດຍຊາວບາບີໂລນ. ດັ່ງນັ້ນ ຫົກສິບຫ້າປີນີ້ຈຶ່ງໝາຍເຖິງໄລຍະເວລາສິບເກົ້າປີໄປສູ່ການເປັນເຊີຍຄັ້ງທໍາອິດຂອງອານາຈັກພາກເໜືອ, ແລ້ວຕາມດ້ວຍອີກສີ່ສິບຫົກປີຈົນເຖິງການເປັນເຊີຍຂອງມານາເສ.

ຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ບັນລຸຄວາມສຳເລັດຕາມລຳດັບຂອງຕົນໃນປີ 1798, 1844 ແລະ 1863. ໃນປີ 1798 ໄດ້ເກີດການປ່ຽນຜ່ານພາຍໃນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມລອດ ດ້ວຍການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະໄດ້ເກີດການປ່ຽນຜ່ານພາຍນອກຂອງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີດ້ວຍ. ໃນປີ 1844 ໄດ້ເກີດການປ່ຽນຜ່ານພາຍໃນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມລອດ ເມື່ອປະຕູໄດ້ຖືກປິດສຳລັບສະຖານບໍລິສຸດ ແລະການພິພາກສາໄຕ່ສວນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ ດ້ວຍການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ໃນປີ 1863 ໄດ້ເກີດການປ່ຽນແປງພາຍນອກ ເມື່ອເຂົາທັງສອງຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ແບ່ງອອກເປັນສອງຈຳພວກ.

ເຂົາສັດຂອງຝ່າຍສາທາລະນະໄດ້ແຍກອອກເປັນສອງພັກການເມືອງ ຊຶ່ງຈະຄອບງໍາປະຫວັດສາດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກນັບແຕ່ເວລານັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ. ເຂົາສັດຂອງໂປຣແຕສແຕນໄດ້ແຍກອອກເປັນສອງຮູບການແຫ່ງການອັດສາດສະໜາ, ຝ່າຍໜຶ່ງອ້າງວ່າເປັນໂປຣແຕສແຕນ ແລະອ້າງວ່າຮັກສາວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ, ແລະອີກພວກໜຶ່ງທີ່ອ້າງວ່າເປັນໂປຣແຕສແຕນ ແຕ່ຍຶດຖືວັນແຫ່ງດວງອາທິດເປັນວັນນະມັດສະການທີ່ຕົນເລືອກ.

ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ, ເຂົາສັດປະທ້ວງທີ່ໄດ້ອອກມາຈາກຍຸກມືດ ໄດ້ຖືກທົດສອບຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນຂະບວນການທົດສອບນັ້ນ ແລະໄດ້ປ່ຽນຜ່ານຈາກປະຊາຊົນໂປຣແຕສຕັງຜູ້ຖືວັນອາທິດ ໄປເປັນປະຊາຊົນໂປຣແຕສຕັງຜູ້ຖືວັນອາທິດທີ່ເສື່ອມຖອຍ.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງເຂົາສັດໂປຣແຕສຕັງທີ່ແທ້ຈິງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາແລະຖືກລະບຸໃນປີ 1844 ມີຂະບວນການທົດສອບເກີດຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ປີ 1856 ຈົນເຖິງ 1863. ຈາກນັ້ນ ເຂົາສັດໂປຣແຕສຕັງທີ່ແທ້ຈິງທີ່ຖືວັນຊະບາໂຕ ໄດ້ປ່ຽນຜ່ານທັງຈາກ Philadelphia ໄປສູ່ Laodicea ແລະຍັງຈາກປະຊາຊົນໂປຣແຕສຕັງທີ່ແທ້ຈິງຜູ້ຖືວັນຊະບາໂຕ ໄປສູ່ເຂົາສັດໂປຣແຕສຕັງຜູ້ຖືວັນຊະບາໂຕທີ່ກາຍເປັນຄົນຫຼົງຖອຍ. “ເຈັດເທື່ອ,” ມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບປີ 1798, 1844, 1856 ແລະ 1863. “ເຈັດເທື່ອ,” ເປັນສັນຍາລັກທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານ ແລະຄວາມຈິງນີ້ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໂດຍພະຍານຫຼາຍປະການ.

ໃນປີ 1798 ໄດ້ມີການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເວລາ,” ເພາະຄຳພະຍາກອນເວລາຂໍ້ທຳອິດທີ່ Miller ຄົ້ນພົບ ກໍຄືຄວາມຈິງນັ້ນເອງ. ພໍຮອດປີ 1863, ຄວາມຈິງນັ້ນໄດ້ຖືກປະຕິເສດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງຊ່ວງສິ້ນສຸດແຫ່ງຫົກສິບຫ້າປີຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ໃນ ເອຊາຢາ ບົດທີ 7.

ຄໍາພະຍາກອນຄົບຖ້ວນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີນັ້ນ ມີຊ່ວງເວລາຫົກສິບຫ້າປີຢູ່ທັງຕອນຕົ້ນ ແລະ ຕອນທ້າຍ ໃນລັກສະນະກັບພາບກັນ ດຸດດັ່ງພາບສະທ້ອນໃນກະຈົກ. ໃນຕອນຕົ້ນຂອງຕອນທ້າຍ ຄືຊ່ວງຫົກສິບຫ້າປີ (1798) ອັນເປັນແບບຢ່າງໂດຍຕອນຕົ້ນຂອງຕອນຕົ້ນ ຄືຊ່ວງຫົກສິບຫ້າປີໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເມື່ອຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຖືກປະທານນັ້ນ ມີການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງພວກມິນເລີໄຣທ໌ຜູ້ “ສະຫລາດ” ໄດ້ເຂົ້າໃຈ ແລະ ປະກາດອອກໄປ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງຕອນທ້າຍ ຄືຊ່ວງຫົກສິບຫ້າປີໃນ 1863 ໄດ້ມີການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ອີກຄັ້ງໜຶ່ງກ່ຽວກັບຄວາມຈິງດຽວກັນນັ້ນ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ຖືກປະຕິເສດໂດຍ “ປະໂລຫິດ” ຜູ້ໄດ້ຮັບມົງກຸດໃໝ່ໆ ຂອງເຂົາສັດພຣົດເຕສຕັງທີ່ແທ້ຈິງ.

ການເພີ່ມພູນຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້ ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ ນັ້ນມີຄວາມສຳພັນກັບ “ເຈັດເວລາ,” ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສັນຍາລັກຂອງຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງການເປີດເຜີຍສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອີກດ້ວຍ.

ການປ່ຽນຜ່ານອີກຄັ້ງໜຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມ “ເວລາແຫ່ງການລໍຄອຍ” ແລະໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສາມມື້ເຄິ່ງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ທີ່ພະຍານສອງຄົນນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນຂອງນະຄອນໃຫຍ່ຄື ໂຊໂດມ ແລະ ອີຢິບ.

ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສາມວັນເຄິ່ງແບບສັນຍາລັກ (a “seven times”), ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1856 ຈົນເຖິງ 1863. ທັງສອງຊ່ວງເວລາເປັນສັນຍາລັກຂອງ “seven times.” ທັງສອງຊ່ວງເວລາໝາຍເຖິງການປ່ຽນແປງຂອງຍຸກການປົກຄອງ (a transition). ທັງສອງຊ່ວງເວລາເປັນຕົວແທນຂອງການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ທີ່ກ່ຽວພັນກັບ “seven times.”

ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານຈາກອານາຈັກບາບີໂລນໄປສູ່ອານາຈັກເມໂດ-ເປີເຊຍນັ້ນ ດານີເອນໄດ້ອະທິຖານຄຳອະທິຖານໃນພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດທີສອງສິບຫົກ ໂດຍເຫດນັ້ນ ຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າຄຳອະທິຖານໃນພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດທີສອງສິບຫົກ ເປັນໝຸດໝາຍໜຶ່ງຂອງການປ່ຽນຜ່ານໃນວັນສຸດທ້າຍ. ໃນຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ ເມື່ອສິ້ນສຸດການປາກົດຂຶ້ນເຈັດເທື່ອຂອງຄຳວ່າ “ການກະຈັດກະຈາຍ” ມິນເລີທັງຮ້ອງໄຫ້ແລະອະທິຖານ. ການຮ້ອງໄຫ້ນັ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍຈຸດເວລາທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ (ຊາຍຖືແປງປັດຝຸ່ນ) ເປີດຜະນຶກຂ່າວສານໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້.

ຄຳອະທິຖານຂອງ Miller ເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງຄຳອະທິຖານໃນ Leviticus ບົດທີ 26 ຂອງ Daniel, ຊຶ່ງເກີ່ຍວຂ້ອງກັບ “ເຈັດເທື່ອ,” ແລະເກີດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ປະຕູ ແລະ ປ່ອງຢ້ຽມຖືກເປີດໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller. ແຕ່ຄຳອະທິຖານຂອງ Daniel ໃນບົດທີ 9 ນັ້ນ ກໍສອດຄ່ອງກັບຄຳອະທິຖານຂອງ Daniel ໃນບົດທີ 2 ເຊັ່ນກັນ. ມັນຍັງສອດຄ່ອງກັບຄຳອະທິຖານແຫ່ງການສາລະພາບຜິດຂອງ Nebuchadnezzar ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງລາວ.

ດັ່ງນັ້ນ ຄໍາອະທິຖານຂອງມິນເລີ ຈຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄໍາອະທິຖານໃນພຣະທໍາເລວີ ບົດ 26, ຊຶ່ງເປັນຄໍາອະທິຖານແຫ່ງການສາລະພາບບາບຕໍ່ສາທາລະນະ ແລະເປັນຄໍາອະທິຖານທີ່ທູນຂໍໃຫ້ຄວາມລັບທາງຄໍາພະຍາກອນສຸດທ້າຍຖືກເປີດຜະນຶກອອກ, ເນື່ອງຈາກຄໍາພະຍາກອນທັງປວງລ້ວນສະແດງເຖິງວັນສຸດທ້າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມລັບໃນດານີເອນ ບົດ 2 ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມລັບສຸດທ້າຍທີ່ຈະຖືກເປີດຜະນຶກອອກ. ຄໍາອະທິຖານຂອງມິນເລີ, ໃນຄວາມຝັນຂອງລາວ, ເປັນຄໍາອະທິຖານແຫ່ງຄວາມກັງວົນ ແລະຄວາມຂັດເຄືອງອັນຊອບທໍາ ກ່ຽວກັບສິ່ງນ່າສະອິດສະອືນທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ອັນຍະມະນີໃນຫ້ອງຂອງລາວ. ຄວາມກັງວົນຂອງລາວຖືກສະແດງໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ຖອນຫາຍໃຈ ແລະຮ້ອງໄຫ້ໃນເອເຊກຽນ ບົດ 9, ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ມິນເລີໄດ້ເຝົ້າເບິ່ງເມື່ອຄວາມຈິງທັງຫຼາຍຖືກຝັງກົບລົງເປັນລຳດັບໂດຍຄຳສອນປອມແປງ, ແລະໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ມາເຖິງຈຸດໜຶ່ງທີ່ໂລງສົບ (ຄື ພຣະຄຳພີເອງ) ຖືກທຳລາຍ. ການທຳລາຍໂລງສົບຂອງມິນເລີໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທີສາມຂອງຂະບວນການແອັດເວນຕິສ ເມື່ອມີການເຄື່ອນໄຫວຢ່າງຈົງໃຈເພື່ອປະຖິ້ມພຣະຄຳພີ King James ໄປຫາພຣະຄຳພີສະບັບສະໄໝໃໝ່ທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເສື່ອມໂດຍອີງໃສ່ຄາທອລິກ.

ມິນເລີຮ້ອງໄຫ້, ແລ້ວໄດ້ອະທິຖານ, ແລະທັນໃດນັ້ນປະຕູກໍໄດ້ເປີດອອກ, ແລະຜູ້ຄົນທັງໝົດກໍໄດ້ອອກໄປ. ຈາກນັ້ນຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ (ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ) ໄດ້ເຂົ້າມາ, ເປີດປ່ອງຢ້ຽມ ແລະເລີ່ມຕົ້ນທຳຄວາມສະອາດ. ແລ້ວມິນເລີໄດ້ສະແດງຄວາມກັງວົນຂອງຕົນກ່ຽວກັບເພັດພອຍທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່, ແລະຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນໄດ້ສັນຍາວ່າລາວຈະດູແລເພັດພອຍເຫຼົ່ານັ້ນ. ໃນຄວາມຄຶກຄື້ນຂອງໂຄງການທຳຄວາມສະອາດຂອງຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ, ມິນເລີໄດ້ຫຼັບຕາລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ, ແລະເມື່ອລາວເປີດຕາອອກ, ຂີ້ເຫຍື້ອກໍໄດ້ຫາຍໄປ. ເພັດພອຍທັງຫຼາຍໄດ້ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ທົ່ວຫ້ອງ, ແລະຈາກນັ້ນຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນໄດ້ນຳຫີບໃຫຍ່ກວ່າໃບນັ້ນມາວາງເທິງໂຕະ, ຮວບຮວມເພັດພອຍທັງຫຼາຍ ແລະໂຍນພວກມັນລົງໃນຫີບນັ້ນ ແລ້ວກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ.”

ຄໍາກ່າວວ່າ “ຈົ່ງມາ ແລະ ເບິ່ງ” ເປັນສັນຍາລັກວ່າ ຄວາມຈິງໜຶ່ງໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວ. ຄວາມຈິງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກສໍາລັບ Miller ແມ່ນຄວາມຈິງສຸດທ້າຍ, ເພາະວ່າສິ່ງຕໍ່ໄປທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຄືການຕື່ນຂຶ້ນຂອງ Miller ໃນເວລາ “ສຽງຮ້ອງ,” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສຽງຮ້ອງດັງ. Miller ເປັນຜູ້ສຸດທ້າຍທີ່ໄດ້ຮັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດຂອງພວກ Millerites, ແລະ ກ່ອນໜ້າສຽງຮ້ອງທີ່ປຸກເຂົາໃນຄວາມຝັນພຽງເລັກນ້ອຍນັ້ນ, ເຂົາໄດ້ຫຼັບຕາລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ. ຂໍ້ພຣະຄໍາພີພຽງຂໍ້ດຽວທີ່ອ້າງເຖິງ “ຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ” ແລະ “ຕາ” ກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງການເປັນຄືນມາຊີວິດຄັ້ງທໍາອິດ.

ໃນປະຫວັດການປ່ຽນຜ່ານຂອງຂະບວນການ Laodicean ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄປສູ່ຂະບວນການ Philadelphian ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ, Miller ເປັນຕົວແທນຂອງພວກພົມມະຈາລີທີ່ມີປັນຍາຄົນສຸດທ້າຍທີ່ໄດ້ຮັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບມັນກ່ອນໝູ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ມີຈິດວິນຍານສູງສຸດ.

ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງສາມມື້ເຄິ່ງແບບສັນຍາລັກໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ, ຂໍ້ຄວາມທຳອິດໃນສອງຂໍ້ຄວາມ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໃນເອເຊກຽນບົດທີສາມສິບເຈັດ, ໄດ້ຖືກປະກາດ. ຂໍ້ຄວາມທຳອິດນຳກະດູກທີ່ຕາຍແລະກະຈັດກະຈາຍໃຫ້ມາຮວມກັນ, ແຕ່ພວກມັນກໍຍັງຄົງຕາຍຢູ່. ຂໍ້ຄວາມນັ້ນໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍສຽງທີ່ຮ້ອງຂຶ້ນ “ໃນຖິ່ນກັນດານ”, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ຂໍ້ຄວາມຂອງເອເຊກຽນເລີ່ມຕົ້ນກ່ອນທີ່ສາມມື້ເຄິ່ງແບບສັນຍາລັກນັ້ນຈະສິ້ນສຸດລົງ. ສາມມື້ເຄິ່ງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງ “ຖິ່ນກັນດານ”, ແລະຂໍ້ຄວາມກໍຖືກປະກາດອອກມາຈາກ “ຖິ່ນກັນດານ” ນັ້ນ. “ຖິ່ນກັນດານ” ຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດກາລະ”, ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງການປ່ຽນຜ່ານ ແລະຂອງການເປີດຜະນຶກ ທີ່ນຳເຂົ້າສູ່ຂະບວນການທົດສອບ.

ມີການພັດທະນາຂອງຂ່າວສານຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ແລະມີການຮັບເອົາຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໃນສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌. ຜູ້ທີ່ຝ່າຍວິນຍານຫຼາຍທີ່ສຸດແມ່ນກຸ່ມທຳອິດທີ່ຮັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຂອງຜູ້ຮ້ອງໃນຖິ່ນກັນດານ, ແລະນັກປະຫວັດສາດແຫ່ງອັດເວນຕິດຊຶມຊີ້ໄປຫາຈົດໝາຍສະບັບໜຶ່ງທີ່ William Miller ຂຽນໄວ້ພຽງບໍ່ກີ່ມື້ກ່ອນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ໃນນັ້ນ Miller ເປັນພະຍານວ່າ ໃນທີ່ສຸດລາວໄດ້ເຂົ້າໃຈ ແລະຍອມຮັບຂ່າວສານສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນຂອງ Samuel Snow.

ໃນການເກີດຊ້ຳຄືນຂອງປະຫວັດຂອງການຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະແດງໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller, Miller ໄດ້ຫຼັບຕາລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ “ໃນຊົ່ວຂະນະດຽວ, ໃນພິບຕາດຽວ, ເມື່ອສຽງແກຄັ້ງສຸດທ້າຍດັງຂຶ້ນ: ເພາະວ່າສຽງແກນັ້ນຈະດັງ, ແລະຄົນຕາຍຈະຖືກປຸກໃຫ້ຟື້ນຂຶ້ນ.” ໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller ລາວເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ສຸດທ້າຍທີ່ຮັບຂ່າວສານແຫ່ງການຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ, ເຫມືອນດັ່ງທີ່ລາວໄດ້ເປັນໃນປະຫວັດຂອງລາວເອງ. ລາວເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໃນທີ່ສຸດຍອມຮັບຂ່າວສານນັ້ນ ກ່ອນໜ້າທີ່ຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນຈະເກັບເອົາເພັດພອຍທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ ແລະໂຍນພວກມັນເຂົ້າໃນຫີບໃຫຍ່ກວ່າ. ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11, ຜູ້ສຸດທ້າຍທີ່ຍອມຮັບຂ່າວສານທີສອງຂອງ Ezekiel, ຊຶ່ງແມ່ນຂ່າວສານເລື່ອງລົມທັງສີ່ຂອງ Islam, ອັນເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕານັ້ນດ້ວຍ, ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນກ່ອນໜ້າທີ່ສຽງແກຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນຈຳນວນເຈັດຄັ້ງຈະດັງຂຶ້ນ, ຊຶ່ງແມ່ນສຽງແກແຫ່ງ “ວິບັດຄັ້ງທີສາມ.” “ໃນຊົ່ວຂະນະດຽວ, ໃນພິບຕາດຽວ, ເມື່ອສຽງແກຄັ້ງສຸດທ້າຍດັງຂຶ້ນ: ເພາະວ່າສຽງແກນັ້ນຈະດັງ, ແລະຄົນຕາຍຈະຖືກປຸກໃຫ້ຟື້ນຂຶ້ນຢ່າງບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ, ແລະພວກເຮົາຈະຖືກປ່ຽນແປງ.” (1 Corinthians 15:52)

ຂໍ້ຄວາມນີ້ກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງການຄືນມາມີຊີວິດຄັ້ງທຳອິດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ, ແຕ່ຍັງມີການຄືນມາມີຊີວິດຂອງກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວ (ພະຍານທັງສອງ) ອີກດ້ວຍ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນຊົ່ວໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ. ໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວນັ້ນ, ແກສຸດທ້າຍໃນເຈັດແກດັງຂຶ້ນ, ແລະພະຍານທີ່ຕາຍແລ້ວຜູ້ທີ່ນອນຢູ່ໃນຖະໜົນກໍຖືກນຳກັບຄືນສູ່ຊີວິດ, ບໍ່ແມ່ນໃນຖານະຊາວ Laodiceans, ແຕ່ເປັນຊາວ Philadelphians, ເພາະວ່າໃນສຽງແກຂອງວິບັດທີສາມ ພະຍານທັງສອງໄດ້ຖືກປະທັບຕາແລ້ວ ແລະຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນຜູ້ບໍ່ເນ່າເປື່ອຍ, ເພາະພວກເຂົາຈະບໍ່ກະທຳບາບອີກຕໍ່ໄປເລີຍ. Miller ເປັນຕົວແທນຂອງຄົນສຸດທ້າຍທີ່ຈະໄດ້ຮັບຂ່າວສານຊຶ່ງນຳພະຍານທັງສອງໃຫ້ຄືນມາມີຊີວິດ, ຊຶ່ງກໍຄືຂ່າວສານເລື່ອງລົມທັງສີ່ຂອງ Islam, ແລະເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາ.

ສຽງຂອງແກດນັ້ນປຸກກະດູກແຫ້ງຂອງຄົນຕາຍຊຸດສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍຢູ່ຕາມຖະໜົນແຫ່ງເມືອງໂຊໂດມແລະເອຢິບ. ມິນເລີໄດ້ເຝົ້າເບິ່ງໃນຂະນະທີ່ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍຖືກຝັງກົບຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປໂດຍຄຳສອນປອມ. ໃນທີ່ສຸດ ມິນເລີໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ ໂດຍເປັນການໝາຍເວລາເມື່ອການເປີດຜະນຶກຈະເລີ່ມຕົ້ນ ເພາະການເປີດຜະນຶກນັ້ນເປັນພຣະລາຊະກິດທີ່ດຳເນີນໄປເປັນຂັ້ນເປັນຕອນ. ການເປີດຜະນຶກນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນຊ່ວງປາຍຂອງສາມມື້ເຄິ່ງ.

ຫຼັງຈາກທີ່ມິນເລີໄດ້ຮ້ອງໄຫ້, ພຣະອົງຜູ້ຊົງມີອໍານາດທີ່ຈະເປີດຜະນຶກປຶ້ມທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ໄດ້ເຂົ້າມາໃນເຫດການເລື່ອງລາວ. ໃນຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ, ພຣະອົງນັ້ນແມ່ນຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ. ຈາກນັ້ນ ມິນເລີໄດ້ອະທິຖານ, ແລະໃນທັນທີກໍມີປະຕູບານໜຶ່ງເປີດອອກ, ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດທີ່ການເຄື່ອນໄຫວລາວດີເຊຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມກໍາລັງຈະປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ການເຄື່ອນໄຫວຟີລາເດນເຟຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຄໍາອະທິຖານຂອງລາວແມ່ນຄໍາອະທິຖານໃນພຣະທໍາເລວີນິຕິ ບົດທີ 26; ມັນເປັນຄໍາອະທິຖານເພື່ອຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຄວາມລັບແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນສຸດທ້າຍ ແລະເປັນການສາລະພາບຕໍ່ໜ້າສາທາລະນະເຖິງການກະບົດທີ່ໄດ້ນໍາສາມວັນເຄິ່ງມາເຖິງພະຍານທັງສອງ; ມັນເປັນຄໍາອະທິຖານຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກປະທັບຕາໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 9.

ພາຍຫຼັງການອະທິຖານນັ້ນ, ພຣະຄຣິດ (ຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ) ໄດ້ເຂົ້າມາ ແລະເລີ່ມຊໍາລະຫ້ອງໃຫ້ສະອາດ. ເມື່ອສິ້ນສຸດໂຄງການຊໍາລະຂອງຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ, ມິນເລີໄດ້ຫຼັບຕາລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ ຊຶ່ງບົ່ງຊີ້ເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາທີ່ກະດູກແຫ້ງຂອງຄົນຕາຍຈະຖືກຊຸບໃຫ້ຄືນຊີວິດ. ຕໍ່ມາ ຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນໄດ້ເກັບຮວບຮວມອັນມະນີທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ໃນຫ້ອງຂອງມິນເລີ, ແລະໄດ້ນໍາໄປວາງໄວ້ໃນຫີບໃໝ່ທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ເທິງໂຕະກາງຫ້ອງຂອງມິນເລີ, ດັ່ງທີ່ພະຍານທັງສອງຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ. ເມື່ອເປັນທຸງໝາຍແລ້ວ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຮ້ອງເອີ້ນຝູງອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນໃຫ້ “ມາ ແລະ ເບິ່ງ” ຂ່າວສານທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ຫາກໍໂຍນລົງໃນຫີບໃໝ່ທີ່ໃຫຍ່ກວ່ານັ້ນ.

ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ ພວກເຮົາຈະເລີ່ມພິຈາລະນານິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ ໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກຂອງຄວາມຈິງຈາກພຣະທຳດານີເອນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798. ກ່ອນການພິຈາລະນານັ້ນ ພວກເຮົາໄດ້ວາງຈຸດອ້າງອີງບາງປະການໄວ້ລ່ວງໜ້າ. ປະການທຳອິດຄື ຂ່າວສານຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ນັ້ນສົມບູນແບບ (ໃນຂັ້ນຂອງການເຕີບໂຕຂອງມັນ) ແຕ່ຍັງບໍ່ຄົບຖ້ວນ. ມັນຖືກຈັດວາງຢູ່ໃນກອບໂຄງຂອງອຳນາດທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາສອງອຳນາດ ບໍ່ແມ່ນສາມອຳນາດ. ປະການທີສອງຄື ເມື່ອຄວາມຝັນຂອງ Miller ລະບຸເຖິງການຟື້ນຟູສູງສຸດຂອງຄວາມຈິງພື້ນຖານ ເມື່ອນັ້ນຄວາມຈິງພື້ນຖານດັ່ງກ່າວ “ສະຫວ່າງກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າ” ກວ່າລັດສະໝີເດີມຂອງມັນ. ຈຸດປະການທີສາມຄື ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ (ຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌) ຖືກຊ້ຳຄືນອີກໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແຕ່ມີຂໍ້ຈຳກັດສຳຄັນບາງປະການ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກນັ້ນແມ່ນຊາວຟີລາເດວເຟຍ; ພວກເຂົາແມ່ນເນບູກາດເນັດຊາຜູ້ທີ່ໄດ້ກັບໃຈໃໝ່ ແຕ່ໃນທີ່ສຸດ ແລະເປັນທີ່ໜ້າເສຍດາຍ ພວກເຂົາໄດ້ “ກໍ່ສ້າງເຢຣິໂກຄືນໃໝ່” ໃນປີ 1863.

ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນຖານະເປັນຊາວລາໂອດີເຊຍ ຜູ້ທີ່ຈໍາເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການກັບໃຈໃໝ່ ແຕ່ໃນທີ່ສຸດ ພວກເຂົາຈະມີສ່ວນຮ່ວມໃນການທໍາລາຍເມືອງເຢຣິໂຄຄັ້ງສຸດທ້າຍ (ເຢຣິໂຄໃນຍຸກສຸດທ້າຍ).