ພຣະຄຳພີດານີເອນ - ພາກທີສີ່

ພວກເຮົາກຳລັງກ່າວເຖິງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດທີ 26 ຕາມທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳ Daniel. ພວກເຮົາກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ເນື່ອງຈາກວ່າ ໜຶ່ງໃນລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ນັ້ນ ຄືມັນເປັນຕົວແທນຂອງ “ຫີນສະດຸດ” ທີ່ບັນດາຊ່າງກໍ່ສ້າງໄດ້ປະຕິເສດ. ຂ້າພະເຈົ້າກຳນົດຄວາມໝາຍຂອງຫີນແຫ່ງການສະດຸດ ຕາມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນພຣະຄຳພີ ວ່າເປັນຄວາມຈິງອັນໜຶ່ງທີ່ສາມາດຖືກເຫັນໄດ້ ແຕ່ຫາກບໍ່ຖືກເຫັນ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ເຫັນມັນ ມັນເປັນສິ່ງລ້ຳຄ່າ ແຕ່ສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຫັນມັນ ມັນບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາສະດຸດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນຫີນທີ່ບົດພວກເຂົາໃຫ້ແຕກເປັນຜົງລະອຽດອີກດ້ວຍ.

ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງນຳເສີນຫີນກ້ອນທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງໄດ້ປະຕິເສດນັ້ນ, ພຣະອົງຊົງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຫີນເອກຂອງມຸມນັ້ນຈະກາຍເປັນ “ຫົວ” ຂອງມຸມ. ຂໍ້ຄວາມເລື່ອງຫີນທີ່ຖືກປະຕິເສດໃນພຣະຄຳພີນັ້ນ ສະເໝີໄປກ່ຽວຂ້ອງກັບການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຂ້າມຜ່ານປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກຸ່ມເກົ່າ, ໃນຂະນະດຽວກັນພຣະເຈົ້າກໍຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດຜູ້ທີ່ແຕ່ກ່ອນບໍ່ເຄີຍເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

“ຄຳພະຍາກອນເວລາ” ຂໍ້ທຳອິດທີ່ທູດບໍລິສຸດໄດ້ນຳພາ William Miller ໃຫ້ເຂົ້າໃຈ ຄື “ເຈັດເວລາ” ໃນ ພຣະນິຕິກຳ ບົດທີຊາວຫົກ. ລາວໂອດີເຊຍນ ແອັດເວນຕິດສຶມ ໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການແຫ່ງການຮື້ທຳລາຍຄວາມຈິງອັນເປັນຮາກຖານ ຊຶ່ງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສະຖາປະນາຂຶ້ນຜ່ານພັນທະກິດຂອງ Miller ໂດຍການປະຕິເສດການຄົ້ນພົບຂໍ້ທຳອິດທີ່ສຸດຂອງ Miller ນັ້ນເອງ. ແນ່ນອນວ່າ ຮູບປະກອບທາງພະຍາກອນໃດໆກ່ຽວກັບຮາກຖານອັນສັກສິດ ຍ່ອມເປັນຮູບປະກອບຂອງພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນ “ສີລາ”, ດັ່ງນັ້ນ ການປະຕິເສດ “ເຈັດເວລາ” ໃນປີ 1863 ຈຶ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ຊີ້ບອກເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແຫ່ງການປະຕິເສດຄວາມຈິງອັນເປັນຮາກຖານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມັນຍັງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະຕິເສດພຣະຄຣິດອີກດ້ວຍ. ເໝືອນດັ່ງໃນຄຳພະຍານຂອງພຣະຄຣິດເກືອບກັບສີລາທີ່ຖືກປະຕິເສດ, Peter ກໍໄດ້ລະບຸເຊັ່ນກັນວ່າ ໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບສີລາຮາກຖານນັ້ນ ຄືວ່າ ໃນທີ່ສຸດມັນຈະກາຍເປັນ “ຫົວມຸມເອກ”.

ຫີນຮາກຖານໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການ Adventism ກາຍເປັນຫີນສຳຄັນທີ່ຫົວມຸມ. ອິຊາຢາເຫັນພ້ອມກັບພຣະຄຣິດແລະເປໂຕ, ແລະອິຊາຢາໃຊ້ຫີນຮາກຖານເພື່ອເປັນຕົວແທນຂອງຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາພວກໜຶ່ງທີ່ກຳລັງຖືກປະຖິ້ມໄປ ເພື່ອແທນທີ່ດ້ວຍຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່. ໃນຄຳພະຍານຂອງທ່ານ ທ່ານໄດ້ສະແດງເຖິງຄົນຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ ແລະໄດ້ຮັບເອົາຄວາມຕົວະ. ຄວາມຕົວະທີ່ພວກເຂົາຮັບເອົານັ້ນ ຄືຄວາມຕົວະທີ່ໂປໂລໄດ້ຊີ້ບອກວ່ານຳມາຊຶ່ງຄວາມຫຼົງຜິດຢ່າງແຮງກ້າແກ່ຜູ້ທີ່ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຄວາມຮັກແຫ່ງຄວາມຈິງ.

“ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ຖືກປົກປິດໄວ້ພາຍໃຕ້ຄວາມເທັດ, ແລະເມື່ອພຣະເຈົ້າສະເດັດຜ່ານຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມຂອງພຣະອົງ ແລະເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຫີນທີ່ໃນອະດີດເຄີຍເປັນຫີນມຸມທີ່ຖືກປະຕິເສດນັ້ນ ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນ “ຫົວ” ຂອງມຸມ. ສໍາລັບຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງນີ້ ມັນເປັນສິ່ງລ້ໍາຄ່າ, ແລະສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ຫີນທີ່ກາຍເປັນຫົວຂອງມຸມນັ້ນ ບໍ່ພຽງແຕ່ຈະບົດຂະຍີ້ພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໃນຄວາມໝາຍອຸປະມາ ມັນຍັງກາຍເປັນຫີນຫົວຫຼຸມສົບຂອງພວກເຂົາອີກດ້ວຍ.

ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 19 ພວກເຮົາພົບເຫັນ “ວາລະສຸດທ້າຍ” ຂອງຄວາມພຣະພິໂຣດ ອັນເປັນການຊີ້ບອກວ່າ ຈະຕ້ອງມີ “ວາລະທໍາອິດ” ຂອງຄວາມພຣະພິໂຣດເຊັ່ນກັນ. ຊ່ວງເວລາຕັ້ງແຕ່ 677 ປີກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ສະຖານນະມັດສະການ (ແລະພົນໂຍທາ) ຈະຖືກຢຽບຍ່ຳລົງ. ແຕ່ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຈົນກວ່າຄວາມພຣະພິໂຣດຈະສໍາເລັດລົງ ຕາມດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 36. ຖ້າການສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພຣະພິໂຣດໃນບົດທີ 8 ເປັນຕົວແທນຂອງການສິ້ນສຸດແຫ່ງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ແລ້ວການສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພຣະພິໂຣດໃນບົດທີ 11 ກໍເປັນຕົວແທນຂອງການສິ້ນສຸດແຫ່ງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງເຊັ່ນດຽວກັນ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຄຳພີສອນຢ່າງແຈ້ງຊັດ ເຖິງແມ່ນວ່າຄວາມຈິງນີ້ໄດ້ຖືກປົກປິດດ້ວຍຄວາມຕົວະ ໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ.

ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດທັງສອງ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາອັນດຽວກັນ, ເພາະວ່າທັງສອງເປັນການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງຄຳສາບແຊ່ງອັນດຽວກັນ ຄື ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ, ການເປັນເຊີຍ, ແລະຄວາມເປັນທາດ. ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໄດ້ປະສົບກັບການກະຈັດກະຈາຍ, ການເປັນເຊີຍ, ແລະຄວາມເປັນທາດແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ກ່ອນ, ເມື່ອໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ນຳພວກເຂົາໄປເປັນເຊີຍ. ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ໄດ້ປະສົບຊະຕາກຳດຽວກັນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເຢເຣມີຢາໄດ້ຢືນຢັນຂໍ້ເທັດຈິງນີ້.

ເຢເຣມີຢາກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນການພິພາກສາທີ່ດຳເນີນໄປເປັນລຳດັບ. ຊາວອັດຊີເຣຍໄດ້ກວາດເອົາອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໄປໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຈາກນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ນຳມະນັດເຊໄປບາບີໂລນ ເມືອງຫຼວງຂອງພວກເຂົາ ໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຕໍ່ມາ ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ນຳເຢໂຮຢາກີມໄປ ອັນເປັນການໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊີຍໃນປີ 606 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈາກນັ້ນ ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ນຳເຊເດກີຢາໄປ ແລະທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນປີ 586 ກ່ອນ ຄ.ສ.

ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ໄດ້ຖືກເຕືອນແລ້ວວ່າ ພວກເຂົາຈະປະສົບຊະຕາກຳດຽວກັນກັບອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ຖ້າພວກເຂົາຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການກະບົດຂອງຕົນ. ການພິພາກສາຂອງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຈະສຳເລັດລົງເໜືອອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້, ແລະສັນຍາລັກຂອງການພິພາກສານັ້ນຄືສາຍວັດເສັ້ນໜຶ່ງ ທີ່ຈະຖືກຂຶງອອກເໜືອຢູດາ. ໃນຄຳພະຍານຂອງເອຊາຢາ ມັນເປັນພຽງ “ສາຍວັດ” ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໃນຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ “ສາຍວັດ” ນັ້ນແມ່ນ “ສາຍວັດຂອງຊາມາເຣຍ.”

ມີສອງສຳນວນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ຫາກໍໄດ້ອ້າງເຖິງນັ້ນ ທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາ. ປະການທຳອິດຄື ການທີ່ຫູຮູ້ສຶກຊາບຊ່າ ແລະ ອີກປະການໜຶ່ງຄື ລູກດິ່ງ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ ເສັ້ນວັດຂອງຊາມາເຣຍຍັງຖືກລະບຸວ່າເປັນລູກດິ່ງຂອງວົງວານອາຫາບອີກດ້ວຍ. ເສັ້ນວັດ ແລະ ລູກດິ່ງ ເປັນເຄື່ອງມືແຫ່ງການພິພາກສາ ຊຶ່ງຖືກນຳໃຊ້ໃນຂະບວນການກໍ່ສ້າງ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ມັນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການພິພາກສາດຽວກັນທີ່ໄດ້ຖືກດຳເນີນຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຊາມາເຣຍ ແລະ ວົງວານອາຫາບ ຈະຖືກນຳມາເໜືອຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມ. ເມື່ອຄຳເຕືອນໄດ້ຖືກປະກາດອອກໄປນັ້ນ ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ຖືກບຸກລຸກ, ຖືກພິຊິດ, ຖືກທຳລາຍ ແລະ ຖືກກວາດຕ້ອນໄປເປັນທາດແລ້ວ. ຂ່າວສານແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຊາບຊ່າໃນຫູຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຄຳເຕືອນນັ້ນ. ທັງລູກດິ່ງ ແລະ ການຊາບຊ່າຂອງຫູ ປາກົດຢູ່ໃນພຣະຄຳພີຢ່າງລະສາມຄັ້ງ. ໃນແຕ່ລະກໍລະນີ ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເອງ.

ການລົ້ມລ້າງເຮືອນຂອງເອລີເປັນຄໍາພະຍາກອນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຫູທັງສອງຂ້າງຂອງຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ຍິນມັນຊ່າ. ການຊ່າຂອງຫູ, ໃນສະໄໝຂອງຊາມູເອນ, ເປັນສັນຍະລັກເຖິງການຜ່ານພົ້ນໄປຂອງເຮືອນເອລີ. ການສໍາເລັດເປັນຈິງຂອງຄໍາທໍານາຍທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ຊາມູເອນ ຄື ການລົ້ມລ້າງເຮືອນຂອງເອລີ ແລະ ການສະຖາປະນາຊາມູເອນໃຫ້ເປັນສາດສະດາ. ຊາມູເອນເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ດັ່ງທີ່ເປໂຕກ່າວໄວ້ວ່າ ໃນອະດີດບໍ່ແມ່ນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ບັດນີ້ເປັນແລ້ວ, ເພາະເມື່ອຊາມູເອນໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາເປັນສາດສະດາ ເຮືອນຂອງເອລີກໍຖືກທໍາລາຍ. ເຢເຣມີຢາກໍປະກາດການພິພາກສາຕໍ່ບັນດາຜູ້ນໍາແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຫູຊ່າເຊັ່ນກັນ.

ທັງສາມຂໍ້ອ້າງອີງກ່ຽວກັບຫູທີ່ຊາບຊ່ານນັ້ນ ລ້ວນແຕ່ກ່ຽວໂຍງກັບປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງຖືກບຸກລຸກ, ຖືກພິຊິດ, ຖືກທຳລາຍ, ຖືກກະຈັດກະຈາຍ, ແລະຖືກນຳໄປເປັນຂ້າທາດ. ຫູທີ່ຊາບຊ່ານເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະພິໂລດອັນຮ້ອນແຮງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະສັນຍາລັກຂອງການພິພາກສານັ້ນກໍຍັງຖືກສະແດງໄວ້ອີກສາມຄັ້ງໃນພຣະຄຳພີ ໂດຍໃຊ້ຄຳວ່າ “plummet.” ພວກເຮົາໄດ້ອ່ານມັນແລ້ວໃນ 2 Kings ແລະ Isaiah, ແຕ່ຍັງມີຂໍ້ອ້າງອີງອື່ນອີກໜຶ່ງແຫ່ງກ່ຽວກັບ “plummet” ໃນພຣະຄຳພີ, ແລະໃນຂໍ້ອ້າງອີງນັ້ນ ຄຳວ່າ plummet ຖືກແປມາຈາກຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ແຕກຕ່າງຈາກສອງຂໍ້ອ້າງອີງກ່ອນໜ້າ.

ຄຳທີ່ແປວ່າ “plummet” ໃນ 2 ກະສັດ ແລະ ເອຊາຢາ 28 ແມ່ນ “mishqâl” ແລະມັນໝາຍເຖິງນ້ຳໜັກ. ໃນທັງສອງຂໍ້ຄວາມ ນ້ຳໜັກ (plummet) ກຳລັງຈະຖືກເພີ່ມເຂົ້າໃສ່ເສັ້ນ. ນ້ຳໜັກແມ່ນສິ່ງທີ່ໃຊ້ໃນຕາຊັ່ງ ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພິພາກສາ. ເສັ້ນທີ່ມີນ້ຳໜັກແມ່ນເສັ້ນແຫ່ງການພິພາກສາ. ເສັ້ນຂອງຊາມາເຣຍແມ່ນຊ່ວງເວລາແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ,” ຫຼື ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ຊ່ວງເວລາດຽວກັນນັ້ນກຳລັງຈະຖືກນຳມາວາງໄວ້ເທິງອານາຈັກພາກໃຕ້ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາເທິງອານາຈັກພາກເໜືອແລ້ວ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເສັ້ນໃດເສັ້ນໜຶ່ງ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ ວ່າເປັນບໍ່ວ່າຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງຄວາມພະຍົດຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຫຼື ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງຄວາມພະຍົດຄັ້ງທຳອິດ. ຊ່ວງເວລານີ້ຖືກນຳສະເໜີໃນພຣະທຳດານີເອນ ວ່າເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພົນໂຮດ ຈະຖືກຢຽບຍ່ຳໂດຍອຳນາດສອງປະການທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຄື ລັດທິນອກຮີດ ແລະ ລັດທິສັນຕະປາປາ. ທັງສອງຊ່ວງເວລາຈະເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອນະຄອນຫຼວງຂອງແຕ່ລະຝ່າຍຖືກບຸກຮານ, ຖືກພິຊິດ, ຖືກທຳລາຍ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພວກເຂົາຖືກນຳໄປເປັນທາດ.

ແຕ່ໃນພຣະທຳເຊຄາຣິຢາ, ຄຳວ່າ “plummet” ເກີດຂຶ້ນຈາກການປະສົມກັນຂອງຄຳພາສາເຮັບເຣີສອງຄຳ. ຄຳທຳອິດແມ່ນ “‘eben”, ແລະມັນໝາຍເຖິງ “ກໍ່ສ້າງ”, ແລະຍັງໝາຍເຖິງ “ຫີນ” ອີກດ້ວຍ. ມັນໝາຍເຖິງ “ຫີນກໍ່ສ້າງ”. ຈາກນັ້ນຄຳນັ້ນຖືກນຳໄປປະສົມກັບຄຳພາສາເຮັບເຣີ “bedı̂yl”, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ “ແບ່ງອອກ ຫຼື ແຍກອອກ”. “plummet” ໃນພຣະທຳເຊຄາຣິຢາ ຈຶ່ງແມ່ນຫີນທີ່ຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນເທິງນັ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ເກີດການແຍກແລະການແບ່ງອອກ. ການແບ່ງແຍກນັ້ນແມ່ນລະຫວ່າງຜູ້ນະມັດສະການສອງພວກ; ພວກໜຶ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີເມື່ອເຫັນຫີນນັ້ນ, ຕັ້ງມັນໃຫ້ເປັນຫີນເອກແຫ່ງມຸມຂອງຕົນ, ແລະກໍ່ສ້າງເທິງມັນ; ແລະອີກພວກໜຶ່ງບໍ່ເຫັນມັນ, ປະຕິເສດມັນ, ສະດຸດລົ້ມເພາະມັນ, ແລະໃນທີ່ສຸດກໍຖືກມັນບົດຂະຍີ້, ແລ້ວມັນຈຶ່ງກາຍເປັນຫີນປິດຫຼຸມສົບ ຫຼື ຫີນຫຼຸມສົບຂອງພວກເຂົາ. ພວກໜຶ່ງເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຊີວິດ, ອີກພວກໜຶ່ງເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ.

ໃນປະຫວັດຂອງເຊກາຣີຢາ, ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຫາກໍອອກມາຈາກບາບີໂລນເພື່ອສ້າງຄືນແລະຟື້ນຟູນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ເຊຣຸບບາເບນໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງເປັນເຈົ້າເມືອງ ແລະຕ້ອງຄວບຄຸມດູແລວຽກງານນັ້ນ. ທ່ານໄດ້ວາງຫີນຮາກຖານໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງງານ ແລະທ່ານໄດ້ວາງຫີນຍອດ ຫຼື ຫີນປິດຍອດ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງງານ. ຊື່ ເຊຣຸບບາເບນ ໝາຍຄວາມວ່າ “ລູກຫຼານຂອງບາບີໂລນ”. ຄຳພະຍາກອນທັງປວງກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະຊື່ຂອງເຊຣຸບບາເບນເປັນສັນຍາລັກຂອງປະຫວັດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ເມື່ອຫີນຮາກຖານຖືກວາງລົງ, ແລະຊື່ຂອງທ່ານກໍເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມດ້ວຍ ເມື່ອຫີນຍອດ ຫຼື ຫີນປິດຍອດ ຖືກວາງລົງ. ການສຳແດງອອກແຫ່ງການຫຼັ່ງເທລົງຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ບໍ່ວ່າໃນຂະບວນການທຳອິດ ຫຼື ໃນຂະບວນການທີສອງ ລ້ວນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊື່ຂອງເຊຣຸບບາເບນ (ລູກຫຼານຂອງບາບີໂລນ), ເພາະວ່າມັນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທີ່ເອີ້ນຮ້ອງໃຫ້ຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍຂອງ “ລູກຫຼານຂອງບາບີໂລນ” ອອກມາ. ມັນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຂະບວນການທຳອິດ ແລະກຳລັງຈະເກີດຂຶ້ນໃນຂະບວນການສຸດທ້າຍຂອງສຽງຮ້ອງດັງ.

ຕົ້ນໝາກກອກສອງຕົ້ນ, ກິ່ງໝາກກອກສອງກິ່ງ, ແລະຜູ້ຖືກເຈີມສອງຄົນ ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງພາຊະນະທີ່ທໍ່ຄຳສອງທໍ່ເທນ້ຳມັນເຂົ້າໄປໃນນັ້ນ:

ຊາກາຣີຢາໄດ້ຖາມຊ້ຳໆ ວ່າຕົ້ນມະກອກທັງສອງນັ້ນແມ່ນຜູ້ໃດ ໂດຍດຶງຄວາມສົນໃຈໄປສູ່ບັນດາສັນຍາລັກອັນຫຼາກຫຼາຍຂອງພະຍານທັງສອງ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ຕົ້ນມະກອກທັງສອງນັ້ນແມ່ນພະຍານທັງສອງໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 11.

ເຊກາຣິຢາໄດ້ປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈວ່າພະຍານສອງຄົນນີ້ແມ່ນໃຜ. ໃນການປະຕິວັດຝຣັ່ງ ພວກເຂົາແມ່ນພຣະຄຳພີເດີມ ແລະ ພຣະຄຳພີໃໝ່. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກນຳສະແດງເປັນໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ຜູ້ທີ່ຖືກສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເຫວລຶກລັບຂ້າເສຍໃນຖະໜົນ. ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງພັນທະກິດຂອງ Future for America ທີ່ຖືກສັງຫານໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020.

ໃນຕອນຕົ້ນຂອງບົດນີ້ ຫຼັງຈາກທີ່ເຊກາຣີຢາຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນ ເມື່ອກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວຖືກນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າກັນ ແຕ່ຍັງບໍ່ມີຊີວິດ ກາບຣີເອນໄດ້ຖາມວ່າ “ເຈົ້າເຫັນຫຍັງ?” ເຊກາຣີຢາໄດ້ພັນລະນາສິ່ງທີ່ຕົນໄດ້ເຫັນ ແລ້ວຈຶ່ງຖາມວ່າ “ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ?” ກາບຣີເອນເນັ້ນຫົວຂໍ້ຂອງຄຳຖາມນັ້ນ ໂດຍຕອບຄຳຖາມຂອງເຊກາຣີຢາດ້ວຍຄຳຖາມອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ທ່ານໄດ້ຖາມເຊກາຣີຢາວ່າ “ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ດອກຫລືວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ຈາກນັ້ນ ກາບຣີເອນຈຶ່ງຕອບວ່າ “ນີ້ແຫຼະແມ່ນພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວຫາເຊຣູບາເບນ ກ່າວວ່າ, ບໍ່ແມ່ນໂດຍກຳລັງ ຫຼືໂດຍອຳນາດ ແຕ່ໂດຍພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາກ່າວດັ່ງນັ້ນ.”

ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ເຊຣຸບາເບນນັ້ນຄືວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນໂດຍກຳລັງ, ຫຼືໂດຍອຳນາດ, ແຕ່ໂດຍພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ. ເຈົ້າເປັນຜູ້ໃດ, ໂອ ພູເຂົາໃຫຍ່? ຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຊຣຸບາເບນ ເຈົ້າຈະກາຍເປັນທົ່ງພຽງ; ແລະທ່ານຈະນຳຫີນຫົວມຸມນັ້ນອອກມາ ດ້ວຍສຽງໂຫ່ຮ້ອງ, ຮ້ອງວ່າ, ພຣະຄຸນ, ພຣະຄຸນ ແກ່ມັນ.”

ເຊຣຸບບາເບນ, ເຈົ້າເມືອງ, ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ໃນປະຫວັດສາດເບື້ອງຕົ້ນແລະເບື້ອງປາຍ, ຕໍ່ໜ້າຜູ້ນັ້ນພູເຂົາຈະກາຍເປັນດັ່ງທົ່ງພຽງ. ເອຊາຢາໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງພາລະກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນດຽວກັນນັ້ນ ແລະກ່າວວ່າ ລາວຈະ “ເຮັດທາງໃນຖິ່ນກັນດານໃຫ້ກົງສໍາລັບພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ,” ແລະວ່າ ລາວຈະເຮັດໃຫ້ “ທຸກຫຸບເຂົາ” “ຖືກຍົກຂຶ້ນ.” ລາວຈະເຮັດໃຫ້ “ທຸກພູເຂົາແລະເນີນພູ” “ຕໍ່າລົງ” ດ້ວຍ, ເພາະວ່າ “ພູເຂົາໃຫຍ່” ທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າເມືອງເຊຣຸບບາເບນ “ຈະກາຍເປັນທົ່ງພຽງ.”

ຂ່າວສານເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງ William Miller ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ລາວໂດຍພຣະເຈົ້າ. ເຊຣຸບບາເບນເປັນຕົວແທນຂອງ William Miller ຜູ້ທີ່ໄດ້ວາງສິລາຮາກຖານຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ແລະທ່ານຍັງເປັນຕົວແທນຂອງມືທີ່ “ຈະນໍາສິລາຍອດອອກມາ” ພ້ອມກັບ “ການໂຫ່ຮ້ອງ, ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ພຣະຄຸນ, ພຣະຄຸນແກ່ມັນ.” ການກ່າວຊ້ຳຂອງຄໍາວ່າ “ພຣະຄຸນ” ສອງເທື່ອ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງ Midnight Cry. “ການໂຫ່ຮ້ອງ” ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານດຽວກັນກັບທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສຽງຮ້ອງດັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະ “ການຮ້ອງຂຶ້ນ” ເປັນຕົວແທນຂອງ Midnight Cry. ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ທັງໝົດເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບຂ່າວສານ Midnight Cry. ມັນເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບພວກຍິງພົມມະຈັນທີ່ນອນຫຼັບຢູ່ໃນຄວາມຕາຍຕາມຖະໜົນໃນ Revelation ບົດ 11, ຊຶ່ງພາດຜ່ານໄປຕາມຫຸບເຂົາແຫ່ງກະດູກແຫ້ງຕາຍ. ມັນເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບການຄືນຊີບຂອງກະດູກແຫ້ງຕາຍເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະມັນເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບບົດບາດທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງ “ລູກດິ່ງ” ທີ່ພວກຍິງພົມມະຈັນທີ່ສະຫລາດເຫັນ ແລະເປັນເຫດໃຫ້ນາງເຫຼົ່ານັ້ນຊື່ນຊົມຍິນດີ.

ແລ້ວ ເຊກາຣີຢາ ກ່າວວ່າ, “ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ.” ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຫມາຍເຖິງການນໍາຂໍ້ຄວາມຕອນຕໍ່ໄປວາງທັບເທິງຂໍ້ຄວາມຕອນກ່ອນ. ນີ້ເປັນການອ້າງເຖິງຫຼັກການຄໍາພະຍາກອນທີ່ວ່າ ເສັ້ນໜຶ່ງທັບເທິງອີກເສັ້ນໜຶ່ງ. ບົດສົນທະນາກ່ອນໜ້າໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການຕື່ນຂຶ້ນໃນຕອນທ່ຽງຄືນຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ ເຊກາຣີຢາ. ບົດສົນທະນາກ່ອນໜ້າໄດ້ເນັ້ນຢ້ຳຊ້ຳໆເຖິງຄວາມປາຖະໜາຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ທີ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ພະຍານສອງຄົນໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 11 ແມ່ນໃຜ. ບົດສົນທະນາກ່ອນໜ້າໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ເຊຣຸບບາເບນ ເປັນຕົວແທນຂອງພາລະກິດໃນການເຄື່ອນໄຫວຄັ້ງທໍາອິດ ແລະທັງເປັນຕົວແທນຂອງພາລະກິດໃນການເຄື່ອນໄຫວຄັ້ງສຸດທ້າຍອີກດ້ວຍ. ມັນໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ “ມື” ຂອງ ເຊຣຸບບາເບນ (ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອໍານາດມະນຸດ) ຈະຕ້ອງວາງຫີນຮາກຖານ ແລະຫີນຍອດ, ແຕ່ວ່າພາລະກິດແຫ່ງມືຂອງເຂົານັ້ນ ໄດ້ສໍາເລັດແລ້ວ ແລະກໍສໍາເລັດຢູ່ ໂດຍອໍານາດຝ່າຍພຣະເຈົ້າຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນເທົ່ານັ້ນ.

ບົດສົນທະນາທີ່ຕິດຕາມມາ ຊຶ່ງຕ້ອງຖືກວາງທັບເທິງບົດສົນທະນາກ່ອນໜ້ານັ້ນ ຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອ “ມືຂອງ Zerubbabel” ກຳລັງເຮັດໃຫ້ວຽກງານສຳເລັດ ແລ້ວປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍຈະ “ຮູ້ວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ໄດ້ “ສົ່ງ” Gabriel ຜູ້ນຳແສງສະຫວ່າງ “ມາຫາ” ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາຈະຮັບຮູ້ຂະບວນການສື່ສານຈາກສະຫວັນ ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຄວາມເກື່ອງໂຍງກັບພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ການປະຕິເສດຂ່າວສານ ແລະ ພຣະລາຊະກິດຂອງ Zerubbabel ກໍເທົ່າກັບເປັນການປະຕິເສດຂ່າວສານທີ່ມາຈາກ Gabriel ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ຮັບມາຈາກພຣະຄຣິດ ແລະ ພຣະອົງກໍໄດ້ຮັບມາຈາກພຣະບິດາ.

ແລ້ວຜູ້ນະມັດສະການສອງພວກນັ້ນກໍຖືກກຳນົດຂຶ້ນ. ພວກໜຶ່ງ “ໄດ້ດູໝິ່ນວັນແຫ່ງສິ່ງນ້ອຍນິດບໍ?” ອີກພວກໜຶ່ງ “ຈະຊື່ນຊົມຍິນດີ” ເມື່ອພວກເຂົາ “ຈະເຫັນລູກດິ່ງຢູ່ໃນມືຂອງເຊຣູບາເບນ ກັບທັງເຈັດນັ້ນ” ຜູ້ຊຶ່ງ “ເປັນພຣະເນດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ທີ່ແລ່ນໄປມາທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ດູໝິ່ນວັນແຫ່ງສິ່ງນ້ອຍນິດ ກໍກຳລັງດູໝິ່ນພາລະກິດທາງປະຫວັດສາດຂອງ William Miller ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ລູກດິ່ງ.” ພວກເຂົາຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຊື່ນຊົມຍິນດີ ເມື່ອເຫັນ “ລູກດິ່ງ” ຢູ່ໃນມືຂອງເຊຣູບາເບນ. “ລູກດິ່ງ” ຂອງເຊກາຣີຢາແມ່ນກ້ອນຫີນສຳລັບການກໍ່ສ້າງ ທີ່ກ່ອຍໃຫ້ເກີດການແບ່ງແຍກ. ພວກໜຶ່ງດູໝິ່ນ “ລູກດິ່ງ,” ເພາະພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນວ່າ “ລູກດິ່ງ” ຢູ່ໃນມືຂອງເຊຣູບາເບນນັ້ນຢູ່ກັບ “ທັງເຈັດນັ້ນ.” ຄຳວ່າ “ເຈັດ” ຊຶ່ງຢູ່ກັບ “ລູກດິ່ງ” ນັ້ນ ແມ່ນຄຳພາສາເຮັບເຣີດຽວກັນທີ່ຖືກແປວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳລະບຽບພວກປະໂລຫິດ ບົດທີ ຊາວຫົກ.

ແລ້ວ ເຊກາຣີຢາ ກໍກ່າວຊ້ຳອີກເຖິງຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ເມື່ອທ່ານຕື່ນຂຶ້ນ ທ່ານບໍ່ຮູ້ວ່າພະຍານທັງສອງນັ້ນແມ່ນຜູ້ໃດ. ເພາະສະນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງຖາມອີກເປັນຄັ້ງທີສອງວ່າ, “ຕົ້ນຫມາກກອກເທດທັງສອງນີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ແລະທ່ານກໍກ່າວຊ້ຳອີກ ໂດຍຖາມວ່າ, “ກິ່ງຫມາກກອກເທດທັງສອງນີ້ແມ່ນຫຍັງ ຊຶ່ງທາງທໍ່ຄຳທັງສອງ ໄດ້ຖ່າຍນ້ຳມັນຄຳອອກຈາກຕົນເອງ?” ແລະ ກາບຣີເອນ ໄດ້ເນັ້ນຄຳຖາມນັ້ນ ໂດຍຕອບຄຳຖາມຂອງ ເຊກາຣີຢາ ດ້ວຍຄຳຖາມອີກຄັ້ງວ່າ, “ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ດອກຫລືວ່າ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ຊຶ່ງ ເຊກາຣີຢາ ຕອບວ່າ, “ບໍ່ຮູ້.” ແລ້ວ ກາບຣີເອນ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ “ເຫລົ່ານີ້ຄືຜູ້ຮັບການເຈີມທັງສອງ ຜູ້ຢືນຢູ່ຂ້າງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ.”

ບົດນີ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການທີ່ກາບຣີເອນປຸກເຊກາຣິຢາໃຫ້ຕື່ນຈາກການນອນຫຼັບຂອງທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນ ເຊກາຣິຢາຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພວກພົມມະຈາຣີທີ່ຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນໃນເວລາທ່ຽງຄືນ, ແລະເມື່ອພວກພົມມະຈາຣີເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນ, ພວກເຂົາກໍຖືກສະແດງວ່າມີພາລະອັນໜັກໜ່ວງຢ່າງລົ້ນເຫຼືອທີ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງໃດ. ໜັງສືທັງປວງໃນພຣະຄຳພີມາພົບກັນ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະນິມິດ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງສອດຄ່ອງກັນ, ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົນ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງກຳລັງກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າຍຸກສະໄໝທີ່ພວກເຂົາດຳລົງຊີວິດຢູ່.

ກາເບຣຽນໄດ້ນຳໃຊ້ຫຼັກການ Alpha ແລະ Omega ໂດຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເຊຣຸບບາເບນຈະເປັນຜູ້ເລີ່ມຕົ້ນແລະເປັນຜູ້ສິ້ນສຸດວຽກງານໃນການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ. ວຽກງານຂອງລາວໄດ້ຖືກນຳສະເໜີເປັນການວາງຫີນຮາກຖານໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະຫີນຍອດທີ່ຕອນສຸດທ້າຍ. ເຊຣຸບບາເບນເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການ Millerites ແລະຂະບວນການ Future for America.

ສິ່ງທີ່ກາເບຣຍນໍາສະເໜີແກ່ເຊກາຣີຢາຄືວ່າ ພາລະກິດຂອງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ບໍ່ວ່າໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຫຼືໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ລ້ວນແລ້ວແຕ່ສຳເລັດລົງໄດ້ດ້ວຍຣິດເດດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົານອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນ, ໂລກໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີເໜືອຊາກສົບຂອງພວກເຂົາ; ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນ, ໂລກກໍເກີດຄວາມຢ້ານກົວ ແລະ ພວກເຂົາກໍຊື່ນຊົມຍິນດີ. ພວກເຂົາຊື່ນຊົມຍິນດີ ເພາະພວກເຂົາເຫັນສາຍດິ່ງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຢູ່ໃນມືຂອງເຊຣູບາເບນ. ສາຍດິ່ງນັ້ນຄືຫີນທີ່ໃຊ້ເປັນຮາກຖານໃນການກໍ່ສ້າງ, ຊຶ່ງແຍກຄົນມີປັນຍາອອກຈາກຄົນໂງ່.

ເຊກາຣີຢາບໍ່ໄດ້ກ່າວວ່າ “ເຈັດ,” ແຕ່ທ່ານກ່າວວ່າ “ເຈັດນັ້ນ.” ພວກມັນເຫັນທັງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ. ຄຳທີ່ແປວ່າ “ເຈັດ” ແມ່ນຄຳດຽວກັນກັບຄຳທີ່ແປວ່າ “ເຈັດເທົ່າ” ໃນ ພຣະນິຕິບັນຍັດ ບົດ 26, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງ “ຄຳສາບແຊ່ງ” ແຫ່ງຄວາມເປັນທາດ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳມາເຫນືອອານາຈັກທັງຝ່າຍເໜືອແລະຝ່າຍໃຕ້ຂອງອິສຣາເອນ. ໜັງສືດານີເອນໄດ້ລະບຸ “ເຈັດນັ້ນ” ວ່າເປັນຄວາມພິໂລດເທື່ອຕົ້ນ ແລະ ເທື່ອສຸດທ້າຍ.

ຫີນຮາກຖານທີ່ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ວາງໄວ້ຄື “ເຈັດເທື່ອ,” ແລະຫີນຫົວມຸມທີ່ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ວາງໄວ້ກໍຄື “ເຈັດເທື່ອ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ຊື່ນຊົມເມື່ອພວກເຂົາເຫັນ “ທັງເຈັດນັ້ນ” ໃນການປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນຂອງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ ຈະເປັນພະຍານເຫັນການແບ່ງແຍກ ແລະການຄັດແຍກລະຫວ່າງຂອງມີຄ່າກັບຂອງໄຮ້ຄ່າ. ຂອງມີຄ່າຈະຊື່ນຊົມຍິນດີເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວຢ່າງບໍລິບູນ, ແລະຂອງໄຮ້ຄ່າຈະຮູ້ຕົວຊ້າເກີນໄປວ່າພວກເຂົາບໍ່ມີນ້ຳມັນທີ່ໄດ້ໄຫຼລົງມາທາງທໍ່ຄຳສອງທໍ່ນັ້ນ. ຄວາມຈິງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນຈຳພວກໜຶ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີ ຈະເປັນຫີນແຫ່ງການສະດຸດສຳລັບອີກຈຳພວກໜຶ່ງ, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນໄດ້ມີໄວ້ໃຫ້ເຫັນແກ່ທຸກຄົນທີ່ເຕັມໃຈຈະເຫັນກໍຕາມ.

ດັ່ງທີ່ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ກາຍເປັນບົດທົດສອບໃນເບື້ອງຕົ້ນໃນປີ 1856 ເມື່ອອັດເວນຕິສມ໌ແຫ່ງຟີລາເດນເຟຍໄດ້ປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ອັດເວນຕິສມ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ, “ເຈັດເທື່ອ” ກໍໄດ້ກາຍເປັນບົດທົດສອບອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃນຕອນສິ້ນສຸດ, ໃນຈຸດດຽວກັນທີ່ອັດເວນຕິສມ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍກຳລັງຖືກປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ອັດເວນຕິສມ໌ແຫ່ງຟີລາເດນເຟຍ. ບົດທົດສອບໃນເບື້ອງຕົ້ນນັ້ນໄດ້ຖືກສອບຕົກໃນປີ 1863 ໂດຍການປະຕິເສດຄຳສອນຕາມພຣະຄຳພີເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ສອບຕົກໃນບົດທົດສອບໃນຕອນສິ້ນສຸດໃນປີ 2023 ກໍຈະສອບຕົກດ້ວຍເຫດທີ່ພວກເຂົາປະຕິເສດປະສົບການທີ່ຖືກຮຽກຮ້ອງໂດຍວິທີແກ້ໄຂທີ່ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດ 26 ໄດ້ຊີ້ບອກ.

ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຮັບຮອງ “ເຈັດເວລາ” ຢ່າງສົມບູນ ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະເລີ່ມພິຈາລະນາຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງຫົກບົດທຳອິດໃນພຣະທຳດານີເອນ ເພາະວ່າບົດທີສີ່ ແລະ ບົດທີຫ້າ ກ່າວເຖິງ “ເຈັດເວລາ,” ແລະບົດເຫຼົ່ານັ້ນຊີ້ບອກຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເຂົາສອງເຂົາຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສາມ.

ພວກເຮົາຈະເລີ່ມການພິຈາລະນາບົດທັງຫົກບົດແລກນັ້ນໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.