ການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ ແມ່ນສິ່ງທີ່ໃນທີ່ສຸດໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ເທິງແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກຸກ.

“ປະສານເຂົ້າກັບຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຂົາເຄີຍເຂົ້າໃຈວ່າໃຊ້ກັບເວລາແຫ່ງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ນັ້ນ ຍັງມີຄຳສັ່ງສອນທີ່ເໝາະສົມໂດຍສະເພາະກັບສະພາບແຫ່ງຄວາມບໍ່ແນ່ໃຈແລະຄວາມຄອຍຖ້າອັນຕຶງເຄັມຂອງພວກເຂົາ ແລະໜຸນໃຈໃຫ້ພວກເຂົາຄອຍຖ້າຢ່າງອົດທົນໃນຄວາມເຊື່ອ ວ່າສິ່ງທີ່ບັດນີ້ຍັງມືດມົວຕໍ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາ ໃນການເວລາອັນສົມຄວນຈະຖືກເຮັດໃຫ້ແຈ້ງຊັດ.”

ໃນບັນດາຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້ ມີຄຳພະຍາກອນໃນ Habakkuk 2:1–4 ວ່າ: “ຂ້ານ້ອຍຈະຢືນຢູ່ເທິງຍາມເຝົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຈະຂຶ້ນໄປປະຈຳຢູ່ເທິງຫໍຄອຍ ແລະຈະຄອຍເບິ່ງວ່າ ພຣະອົງຈະກ່າວອັນໃດແກ່ຂ້ານ້ອຍ ແລະຂ້ານ້ອຍຈະຕອບຢ່າງໃດເມື່ອຂ້ານ້ອຍຖືກຕຳນິ. ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕອບຂ້ານ້ອຍ ແລະກ່າວວ່າ ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ຊັດແຈ້ງໄວ້ເທິງແຜ່ນຈາລຶກ ເພື່ອຜູ້ທີ່ອ່ານມັນຈະແລ່ນໄດ້. ເພາະວ່ານິມິດນັ້ນຍັງມີໄວ້ສຳລັບເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ ແຕ່ໃນທີ່ສຸດມັນຈະກ່າວ ແລະຈະບໍ່ມຸສາ; ເຖິງແມ່ນມັນຊັກຊ້າ ກໍຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນ; ເພາະມັນຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ. ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນນັ້ນ ບໍ່ຊອບທຳຢູ່ໃນຕົວເຂົາ: ແຕ່ຄົນຊອບທຳຈະມີຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ.”

“ຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າເທົ່າປີ 1842 ຄໍາຊີ້ນໍາທີ່ໃຫ້ໄວ້ໃນຄໍາພະຍາກອນນີ້ໃຫ້ ‘ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ແຈ້ງໄວ້ເທິງແຜ່ນຕາຕະລາງ ເພື່ອຜູ້ທີ່ອ່ານມັນຈະໄດ້ແລ່ນໄປ’ ໄດ້ຊັກນໍາໃຫ້ Charles Fitch ຈັດທໍາແຜນພາບຄໍາພະຍາກອນເພື່ອອະທິບາຍນິມິດໃນພຣະທໍາດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ. ການຕີພິມແຜນພາບນີ້ໄດ້ຖືກເຫັນວ່າເປັນການສໍາເລັດຕາມພຣະບັນຊາທີ່ໃຫ້ໄວ້ແກ່ Habakkuk. ແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດສັງເກດວ່າ ການຊັກຊ້າທີ່ເບິ່ງຄືວ່າຈະມີໃນການສໍາເລັດຂອງນິມິດ—ເວລາແຫ່ງການຖ້າຄອຍ—ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນຄໍາພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນ. ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງ ຂໍ້ພຣະຄໍານີ້ໄດ້ປາກົດວ່າມີຄວາມໝາຍສໍາຄັນຢ່າງຍິ່ງ: ‘ເພາະວ່ານິມິດນັ້ນຍັງມີເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້ ແຕ່ໃນບັ້ນປາຍມັນຈະກ່າວ ແລະຈະບໍ່ຕົວະ; ເຖິງແມ່ນມັນຈະຊັກຊ້າ ກໍຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນ; ເພາະມັນຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ…. ຜູ້ຊອບທໍາຈະດໍາລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ.’ The Great Controversy, 391, 392.”

ແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກຸກ ໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແມ່ນພະຍານສອງຄົນ. ຕາມພຣະຄຳພີ, ພະຍານສອງຄົນຕ້ອງຖືກນຳມາຮ່ວມກັນເພື່ອສະຖາປະນາຄວາມຈິງ.

ແຕ່ຖ້າລາວບໍ່ຍອມຟັງເຈົ້າ, ຈົ່ງພາຄົນອື່ນໄປກັບເຈົ້າອີກໜຶ່ງຄົນ ຫຼື ສອງຄົນ, ເພື່ອວ່າໃນປາກຂອງພະຍານສອງຄົນ ຫຼື ສາມຄົນ ທຸກຖ້ອຍຄຳຈະໄດ້ຮັບການຢືນຢັນ. ມັດທາຍ 18:16.

ເມື່ອນຳຕາຕະລາງສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກຸກ (ຕາຕະລາງຜູ້ບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850) ມາວາງຊ້ອນກັນ, ມັນຢືນຢັນຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນເພັດພອຍແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ. ຄວາມຜິດພາດໃນປີ 1843, ຊຶ່ງຖືກສະແດງໄວ້ໃນຕາຕະລາງແຜ່ນທຳອິດ, ເມື່ອຖືກວາງຊ້ອນກັບຕາຕະລາງແຜ່ນທີສອງ ກໍສະຖາປະນາເວລາຄອຍຖ້າຂອງນິມິດ. ມິນເລີ (ຍາມເຝົ້າເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ) ໄດ້ຖາມວ່າ ລາວຄວນຈະກ່າວຫຍັງໃນລະຫວ່າງການໂຕ້ວາທີແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງລາວ.

ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ເທິງຫໍຍາມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຈະຕັ້ງຕົນຢູ່ເທິງຫໍຄອຍ, ແລະຈະເຝົ້າຄອຍເພື່ອເບິ່ງວ່າພຣະອົງຈະກ່າວຫຍັງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະຕອບຢ່າງໃດເມື່ອຖືກຕັກເຕືອນ. ຮາບາກຸກ 2:1.

ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ມິນເລີຂຽນນິມິດນັ້ນໄວ້, ແລະໃນຄວາມຝັນຂອງລາວ ລາວໄດ້ວາງຫີບທີ່ບັນຈຸນິມິດນັ້ນໄວ້ເທິງໂຕະຢູ່ກາງຫ້ອງຂອງລາວ.

ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕອບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ມັນແຈ້ງແຈ້ງເທິງແຜ່ນຈາລຶກ ເພື່ອວ່າຜູ້ທີ່ອ່ານມັນຈະແລ່ນໄດ້.” ຮາບາກຸກ 2:2.

ຕາຕະລາງເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ແລະຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ.

ເພາະນິມິດນັ້ນຍັງມີໄວ້ສຳລັບເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້; ແຕ່ໃນທີ່ສຸດມັນຈະກ່າວອອກ ແລະຈະບໍ່ມຸສາ: ເຖິງແມ່ນມັນຈະຊັກຊ້າ, ຈົ່ງຄອຍມັນເຖີດ; ເພາະວ່າມັນຈະມາແນ່ນອນ, ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ. ຮາບາກຸກ 2:3.

ຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ (ອັນຍະມະນີຂອງ Miller) ຈຶ່ງຖືກນຳສະເໜີໄວ້.

ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນນັ້ນບໍ່ຊອບທຳຢູ່ໃນຕົວເຂົາ; ແຕ່ຄົນຊອບທຳຈະດຳລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ຮາບາກຸກ 2:4.

ຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກຈະຖືກສະແດງໃຫ້ປາກົດໂດຍກະບວນການທົດສອບໃນພຣະທຳດານຽນ ບົດ 12.

ແລະພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ດານີເອນເອີຍ, ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າເຖີດ; ເພາະວ່າຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຖືກປິດໄວ້ ແລະ ປະທັບຕາໄວ້ຈົນເຖິງເວລາຂອງວາລະສຸດທ້າຍ. ຄົນເປັນອັນຫຼາຍຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະ ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ, ແລະ ຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນອະທຳຈະກະທຳຄວາມອະທຳຕໍ່ໄປ; ແລະ ບໍ່ມີຄົນອະທຳຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ.” ດານີເອນ 12:9, 10.

ຜູ້ມີປັນຍາໃນພຣະທຳດານີເອນ ຄືບັນດາພົມມະຈາຣີຜູ້ມີປັນຍາໃນມັດທາຍບົດທີ 25 ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ ແລະຄົນອະທຳນັ້ນຄືບັນດາພົມມະຈາຣີໂງ່ຜູ້ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຄວາມຈອງຫອງ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ, ເພັດນິນຈິນດາເປັນຕົວແທນຂອງນ້ຳມັນໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ, ຊຶ່ງກໍຄືຂ່າວສານນັ້ນ.

“ພຣະເຈົ້າຖືກລົບຫຼູ່ ເມື່ອພວກເຮົາບໍ່ຮັບຂ່າວສານທີ່ພຣະອົງຊົງສົ່ງມາເຖິງພວກເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງປະຕິເສດນ້ຳມັນຄຳອັນພຣະອົງປະສົງຈະທຣົງເທລົງໃນຈິດວິນຍານຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອຈະຖືກສົ່ງຕໍ່ໄປຫາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄວາມມືດ. ເມື່ອຄຳຮ້ອງຈະມາວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ; ຈົ່ງອອກໄປຕ້ອນຮັບທ່ານ,’ ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບນ້ຳມັນບໍລິສຸດ ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຖະນຸຖະໜອມພຣະຄຸນຂອງພຣະຄຣິດໄວ້ໃນໃຈຂອງຕົນ ຈະພົບວ່າ ເໝືອນກັບຍິງພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ຈ້ານ ພວກເຂົາບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະໄປພົບພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນ. ໃນຕົວພວກເຂົາເອງ ພວກເຂົາບໍ່ມີອຳນາດທີ່ຈະໄດ້ມາຊຶ່ງນ້ຳມັນນັ້ນ ແລະຊີວິດຂອງພວກເຂົາກໍພັງທະລາຍ.” Review and Herald, July 20, 1897.

ແສງສະຫວ່າງຈາກອັນມະນີຂອງ Miller ໃນວັນສຸດທ້າຍຈະສ່ອງສະຫວ່າງເຂັ້ມຂຶ້ນສິບເທົ່າ, ແລະທັງຈໍານວນສິບແລະແສງສະຫວ່າງລ້ວນເປັນສັນຍາລັກຂອງການທົດສອບ. ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຕອນທ້າຍແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງ Miller, ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ຖືກແທນໄວ້ເທິງຕາຕະລາງຂອງ Habakkuk ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບ, ຊຶ່ງໃນຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນໄດ້ຖືກແທນໄວ້ເປັນຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເທິງທ່ຽງຄືນ. ຂະບວນການທົດສອບນັ້ນເປັນການຊ້ໍາຄືນຂອງຂະບວນການທົດສອບໃນປະຫວັດສາດ Millerite, ເພາະວ່າຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນຖືກຊ້ໍາຄືນອີກຢ່າງຄົບຖ້ວນທຸກຕົວອັກສອນໃນວັນສຸດທ້າຍ.

“ຂ້າພະເຈົ້າຖືກກ່າວອ້າງເຖິງຄໍາອຸປະມາເຣື່ອງພຣະຍິງສິບຄົນຢູ່ເລື້ອຍໆ, ຫ້າຄົນໃນນັ້ນສະຫລາດ, ແລະ ຫ້າຄົນໂງ່. ຄໍາອຸປະມານີ້ໄດ້ສໍາເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະສໍາເລັດຕາມຕົວອັກສອນຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ເພາະມັນມີການນໍາໃຊ້ເປັນພິເສດສໍາລັບເວລານີ້, ແລະ ເໝືອນດັ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ມັນໄດ້ສໍາເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະຍັງຄົງເປັນຄວາມຈິງສໍາລັບເວລາປັດຈຸບັນຈົນເຖິງອະວະສານແຫ່ງການເວລາ.” Review and Herald, August 19, 1890.

ສິບເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການທົດສອບ, ແລະເມື່ອຄົບສິບວັນ ດານີເອນແລະສາມສະຫາຍຂອງລາວກໍປາກົດວ່າມີໃບໜ້າງາມຜ່ອງໃສ ແລະຮ່າງກາຍສົມບູນກວ່າຜູ້ທີ່ກຳລັງກິນອາຫານຂອງບາບີໂລນ. ຄົນຈອງຫອງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນຮາບາກຸກ ຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດໂດຍຄວາມອວດອ້າງ ບໍ່ແມ່ນໂດຍຄວາມເຊື່ອ ໄດ້ພັດທະນາລັກສະນະຂອງບາບີໂລນ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ ພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນບັນດາທິດາຂອງບາບີໂລນ, ແລະໃນຮາບາກຸກ ກໍແມ່ນການນຳໃຊ້ລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງສັນຕະປາປາ ເພື່ອບົ່ງຊີ້ລັກສະນະຂອງຜູ້ທີ່ເລືອກບໍ່ດຳລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອ.

ເບິ່ງແມ, ຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນນັ້ນບໍ່ຊອບທຳຢູ່ໃນຕົວເຂົາ; ແຕ່ຜູ້ຊອບທຳຈະມີຊີວິດດ້ວຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ແທ້ຈິງດ້ວຍ, ເພາະລາວລ່ວງລະເມີດໂດຍເຫຼົ້າອະງຸ່ນ, ລາວເປັນຄົນຈອງຫອງ, ບໍ່ຢູ່ນິ່ງໃນບ້ານຂອງຕົນ, ຜູ້ທີ່ຂະຫຍາຍຄວາມປາຖະໜາຂອງຕົນໃຫ້ກວ້າງດັ່ງແດນຄົນຕາຍ, ແລະເປັນດັ່ງຄວາມຕາຍ, ແລະບໍ່ອາດອີ່ມໃຈໄດ້, ແຕ່ກວາດຮວບປະຊາຊາດທັງປວງມາໄວ້ກັບຕົນ, ແລະສະສົມຊົນຊາດທັງຫຼາຍໄວ້ກັບຕົນ: ບັນດາຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈະບໍ່ພາກັນຍົກຄຳອຸປະມາຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານລາວ ແລະຄຳເຢາະເຍີ້ຍທີ່ເປັນສຸພາສິດຕໍ່ລາວ ແລະກ່າວວ່າ, ວິບັດແກ່ຜູ້ທີ່ເພີ່ມພູນສິ່ງທີ່ບໍ່ແມ່ນຂອງຕົນ! ອີກດົນປານໃດ? ແລະແກ່ຜູ້ທີ່ບັນທຸກຕົນເອງໄວ້ດ້ວຍດິນໜຽວໜັກ! ບັນດາຜູ້ທີ່ຈະກັດເຈົ້ານັ້ນຈະບໍ່ລຸກຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນດອກຫລື? ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຈະກວນເຈົ້າຈະບໍ່ຕື່ນຂຶ້ນດອກຫລື? ແລະເຈົ້າຈະເປັນຂອງລິບແກ່ພວກເຂົາ. ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ປຸ້ນສະດົມຫຼາຍປະຊາຊາດ, ບັນດາຊົນຊາດທີ່ເຫຼືອຢູ່ທັງໝົດຈະປຸ້ນສະດົມເຈົ້າ; ເນື່ອງດ້ວຍເລືອດມະນຸດ, ແລະເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງທີ່ກະທຳຕໍ່ແຜ່ນດິນ, ຕໍ່ນະຄອນ, ແລະຕໍ່ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ. ຮາບາກຸກ 2:4–8.

ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບທີ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກພົມມະຈັນໃນມັດທາຍ ບົດທີ 25 ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການຈໍາພວກໜຶ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ພັດທະນາອຸປະນິສັຍຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ (ຕໍາແໜ່ງສັນຕະປາປາ), ຜູ້ຊຶ່ງກໍເປັນອໍານາດນັ້ນເອງທີ່ “ປຸ້ນສະດົມຫຼາຍປະຊາຊາດ.” ອໍານາດຂອງສັນຕະປາປານີ້ແຫຼະທີ່ຖືກກັດຢ່າງກະທັນຫັນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຢຊາເບນຖືກຫມາກິນ.

ດັ່ງນີ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ຊົນຊາດໜຶ່ງກຳລັງມາຈາກແຜ່ນດິນຝ່າຍເໜືອ, ແລະຊາດໃຫຍ່ຊາດໜຶ່ງຈະຖືກປຸກຂຶ້ນຈາກສຸດຂອບແຜ່ນດິນໂລກ. ພວກເຂົາຈະຈັບຄັນທະນູແລະຫອກໄວ້; ພວກເຂົາໂຫດຮ້າຍ ແລະບໍ່ມີຄວາມເມດຕາ; ສຽງຂອງພວກເຂົາຄຳລາມດັ່ງທະເລ; ແລະພວກເຂົາຂີ່ມ້າ, ຈັດແຖວເປັນລະບຽບດັ່ງນັກຮົບເພື່ອເຮັດສົງຄາມຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ, ໂອ ທິດາແຫ່ງຊີໂອນ. ພວກເຮົາໄດ້ຍິນກິດຕິສັບຂອງພວກເຂົາແລ້ວ: ມືຂອງພວກເຮົາອ່ອນແຮງລົງ; ຄວາມທຸກລຳບາກໄດ້ເກາະກຸມພວກເຮົາ, ແລະຄວາມເຈັບປວດດັ່ງແມ່ຍິງທີ່ກຳລັງຈະຄອດລູກ. ຢ່າອອກໄປທົ່ງນາ, ຫຼືຍ່າງໄປຕາມທາງ; ເພາະດາບຂອງສັດຕູ ແລະຄວາມຫວາດກົວຢູ່ທຸກດ້ານ. ໂອ ທິດາແຫ່ງຊົນຊາດຂອງເຮົາ, ຈົ່ງຄາດຜ້າກະສອບ ແລະກິ້ງເກືອກຢູ່ໃນຂີ້ເຖົ່າ: ຈົ່ງໄວ້ທຸກດັ່ງເພື່ອບຸດຄົນດຽວ, ເປັນການຄ່ຳຄວນອັນຂົມຂື່ນຢ່າງຍິ່ງ: ເພາະຜູ້ທຳລາຍຈະມາເຖິງພວກເຮົາຢ່າງກະທັນຫັນ. ເຢເຣມີຢາ 6:22–26.

ຄົນສອງພວກຂອງຮາບາກຸກ ແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຜູ້ທີ່ໄດ້ກິນແລະດື່ມຄຳສອນຂອງບາບີໂລນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ ຊຶ່ງຖືກສະແດງເປັນພົມມະຈັນນັ້ນ ຈະພັດທະນາພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼື ພວກເຂົາຈະພັດທະນາລັກສະນະຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ແລະ ໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.

“ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວສຳລັບແສງສະຫວ່າງແທ້ຈິງທີ່ຈະສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່ທ່າມກາງຄວາມມືດມົນທາງສິນທຳ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຖືກປະກາດອອກໄປສູ່ໂລກແລ້ວ, ເຕືອນມະນຸດທັງຫຼາຍບໍ່ໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຫຼືຂອງຮູບຂອງມັນໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກ ຫຼືທີ່ມືຂອງພວກເຂົາ. ການຮັບເຄື່ອງໝາຍນີ້ ໝາຍຄວາມວ່າ ການມາເຖິງການຕັດສິນໃຈອັນດຽວກັນທີ່ສັດຮ້າຍໄດ້ເຮັດ, ແລະການສົ່ງເສີມແນວຄວາມຄິດອັນດຽວກັນ, ໂດຍຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງກົງໄປກົງມາ. ກ່ຽວກັບຄົນທັງປວງທີ່ຮັບເຄື່ອງໝາຍນີ້, ພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ, ‘ຄົນນັ້ນເອງຈະດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເທອອກໂດຍບໍ່ມີສິ່ງໃດເຈືອປົນ ລົງໃນຈອກແຫ່ງຄວາມພິໂລດອັນແຮງກ້າຂອງພຣະອົງ; ແລະເຂົາຈະຖືກທໍລະມານດ້ວຍໄຟແລະກຳມະຖັນ ຕໍ່ໜ້າບັນດາທູດສະຫວັນບໍລິສຸດ ແລະຕໍ່ໜ້າພຣະເມສານ້ອຍ.’” Review and Herald, July 13, 1897.

ບັນດາພົມມະຈາຣີທີ່ດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງບາບີໂລນ ໃນທີ່ສຸດຈະຕ້ອງດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນພຣະທຳອິຊາຢາ, ບັນດາຄົນຂີ້ເຫຼົ້າແຫ່ງເອຟຣາອິມສະແດງຄວາມມືດບອດອັນເກີດຈາກຄວາມເມົາຂອງຕົນ ໂດຍການພິກກັບສິ່ງທັງປວງໃຫ້ກົງກັນຂ້າມ, ແລະການກະທຳນັ້ນພຶງຖືວ່າເປັນ “ດິນເໜົາຂອງຊ່າງປັ້ນ.”

ການລະບຸວ່າ “ການປະຈໍາວັນ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະຄຣິດ ຍ່ອມກັບຕາລົງຄວາມຈິງຂອງ “ການປະຈໍາວັນ” ຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ເພາະວ່າ “ການປະຈໍາວັນ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງຊາຕານ. ການລະບຸຂອງ Miller ວ່າ “ການປະຈໍາວັນ” ແມ່ນລັດທິນອກສາດສະໜາ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍກົງເທິງຕາຕະລາງຂອງ Habakkuk. ການຄົ້ນພົບຂອງ Miller ກ່ຽວກັບຂໍ້ພຣະຄໍາພີໃນ Thessalonians ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ລາວເຂົ້າໃຈວ່າ ສິ່ງທີ່ຖືກ “ເອົາອອກໄປ” ນັ້ນແມ່ນລັດທິນອກສາດສະໜາ ເພື່ອໃຫ້ “ຄົນແຫ່ງບາບ” ຜູ້ນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ຖືກເປີດເຜີຍອອກມາ, ແມ່ນຄວາມຈິງຫຼັກທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນພຣະທຳ Second Thessalonians ບົດທີ 2.

“ຂ້າພະເຈົ້າອ່ານຕໍ່ໄປ ແລະບໍ່ພົບກໍລະນີອື່ນໃດທີ່ມັນ [ການປະຈຳ] ປາກົດຢູ່ ນອກຈາກໃນພຣະທຳດານີເອນ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າ [ໂດຍອາໄສຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກສາລະບານຄຳພີ] ໄດ້ນຳເອົາຄຳເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ຢືນຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບມັນຄື, ‘ເອົາອອກໄປ;’ ລາວຈະເອົາການປະຈຳອອກໄປ; ‘ນັບແຕ່ເວລາທີ່ການປະຈຳຈະຖືກເອົາອອກໄປ,’ ເປັນຕົ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າອ່ານຕໍ່ໄປ ແລະຄິດວ່າຕົນຄົງຈະບໍ່ພົບແສງສະຫວ່າງໃດໆກ່ຽວກັບຂໍ້ຄວາມນັ້ນ; ໃນທີ່ສຸດຂ້າພະເຈົ້າກໍມາເຖິງ 2 ເທຊະໂລນິກ 2:7, 8. ‘ເພາະວ່າຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າກໍກຳລັງທຳງານຢູ່ແລ້ວ; ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ບັດນີ້ຍັບຍັ້ງຢູ່ນັ້ນຈະຍັງຍັບຍັ້ງຕໍ່ໄປ ຈົນກວ່າລາວຈະຖືກນຳອອກໄປໃຫ້ພົ້ນທາງ, ແລ້ວຄົນຊົ່ວນັ້ນຈະຖືກເປີດເຜີຍ,’ ເປັນຕົ້ນ. ແລະເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າມາເຖິງຂໍ້ຄວາມນັ້ນ, ໂອ, ຄວາມຈິງໄດ້ປາກົດຢ່າງແຈ້ງກະຈ່າງ ແລະຮຸ່ງໂລດສົດໃສພຽງໃດ! ມັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ! ນັ້ນແຫຼະຄືການປະຈຳ! ດີລະ, ບັດນີ້ ໂປໂລໝາຍເຖິງຫຍັງໂດຍຄຳວ່າ ‘ຜູ້ທີ່ບັດນີ້ຍັງຍັບຍັ້ງຢູ່,’ ຫຼືຂັດຂວາງ? ໂດຍ ‘ຄົນແຫ່ງບາບ,’ ແລະ ‘ຄົນຊົ່ວ,’ ໝາຍເຖິງລະບົບສັນຕະປາປາ. ດີລະ, ແລ້ວສິ່ງໃດແມ່ນສິ່ງທີ່ຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ລະບົບສັນຕະປາປາຖືກເປີດເຜີຍ? ເຫດຜົນກໍຄື ມັນແມ່ນລັດທິນອກສາສະໜາ; ດັ່ງນັ້ນ ແລ້ວ ‘ການປະຈຳ’ ກໍຈະຕ້ອງໝາຍເຖິງລັດທິນອກສາສະໜາ.’—William Miller, Second Advent Manual, ໜ້າ 66.” Advent Review and Sabbath Herald, ວັນທີ 6 ມັງກອນ 1853.

ຄວາມໝາຍຂອງ “the daily” ໃນພຣະທຳ Thessalonians, ຊຶ່ງ Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບວ່າເປັນຄວາມຈິງຫຼັກຂອງຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນ. ເມື່ອ Paul ຊີ້ບອກເຖິງບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັກຄວາມຈິງ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການຫຼອກລວງຢ່າງແຮງກ້າ, ທ່ານກໍກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງຄວາມກຽດຊັງຄວາມຈິງໃນຄວາມໝາຍທົ່ວໄປຢ່າງແນ່ນອນ, ແຕ່ຄວາມຈິງທີ່ຖືກອ້າງເຖິງໂດຍກົງໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນ ຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ “the daily” ເປັນຕົວແທນຂອງ pagan Rome.

ແສງສະຫວ່າງຂອງກາຍກໍຄືຕາ: ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າຕາຂອງທ່ານບໍລິສຸດ, ກາຍທັງໝົດຂອງທ່ານຈະເຕັມໄປດ້ວຍແສງສະຫວ່າງ. ແຕ່ຖ້າຕາຂອງທ່ານຊົ່ວ, ກາຍທັງໝົດຂອງທ່ານຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມມືດ. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າແສງສະຫວ່າງທີ່ຢູ່ໃນທ່ານກາຍເປັນຄວາມມືດ, ຄວາມມືດນັ້ນຈະໃຫຍ່ຫຼວງສັກພຽງໃດ! ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຮັບໃຊ້ນາຍສອງຄົນໄດ້: ເພາະວ່າເຂົາຈະຊັງຄົນໜຶ່ງ ແລະຮັກອີກຄົນໜຶ່ງ; ຫຼືບໍ່ຊັ້ນ ເຂົາຈະຍຶດມັ່ນຕໍ່ຄົນໜຶ່ງ ແລະດູຖູກອີກຄົນໜຶ່ງ. ພວກທ່ານຈະຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າແລະມາມອນພ້ອມກັນບໍ່ໄດ້. ມັດທາຍ 6:22–24.

ມີພຽງແຕ່ຄວາມຮັກຕໍ່ຄວາມຈິງ ຫຼື ຄວາມຊັງຕໍ່ຄວາມຈິງເທົ່ານັ້ນ. ບໍ່ມີຈຸດຢືນກາງ. ຄວາມຫຼົງແຮງກ້າທີ່ມາເຖິງພວກພຣະຍິງບໍລິສຸດທີ່ໂງ່ເຂົາລາໃນ Matthew ບົດທີສອງສິບຫ້າ ນັ້ນ ມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງການປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງຈາກອັນມະນີຂອງ Miller ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການທົດສອບສຸດທ້າຍ. ການທົດສອບສຸດທ້າຍຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແມ່ນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບຂອງເຂົາ, ແລະ ອັນມະນີຂອງ Miller ສ່ອງແສງແຮງກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າໃນວັນສຸດທ້າຍ. ສັນຍາລັກແຫ່ງການປະຕິເສດອັນມະນີຂອງ Miller ຄື “the daily,” ຊຶ່ງພວກຄົນເມົາແຫ່ງ Ephraim ໄດ້ປີ້ນກັບຫົວລົງໃນຄົນລຸ້ນທີສາມຂອງ Adventism. “The daily” ເປັນສັນຍາລັກແບບຊາຕານຂອງຄວາມນອກຮີດ. ພວກຄົນເມົາໄດ້ນໍາເຂົ້າອັນມະນີປອມອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງພວກເຂົານໍາມາຈາກ Protestantism ທີ່ຫຼົງຫຼັງ ແລະ ຊຶ່ງລະບຸວ່າ “the daily” ເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະຄຣິດ.

ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ກ່ຽວກັບອັນມະນີຂອງລາວນັ້ນຖືກຈຳກັດໂດຍປະຫວັດສາດທີ່ລາວໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາຢູ່ໃນນັ້ນ. ເນື່ອງຈາກລາວເຊື່ອຢ່າງແນ່ນອນວ່າ ການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງເປັນເຫດການຄຳພະຍາກອນຖັດໄປ, ບາດແຜຮ້າຍແຮງຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນປີ 1798 ຈຶ່ງສາມາດເປັນໄດ້ພຽງແຕ່ຕົວແທນຂອງອານາຈັກໂລກລຳດັບທີສີ່ ແລະສຸດທ້າຍໃນ Daniel ບົດທີສອງ. Miller ຍັງຖືກຈຳກັດໃນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວກ່ຽວກັບ “the daily” ອີກດ້ວຍ, ເພາະຄຳພະຍານຂອງລາວລະບຸວ່າ ໂດຍການສຳແດງພະໂອດ ລາວໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ໄປສູ່ວິທີການສຶກສາອັນໜຶ່ງໂດຍສະເພາະ, ຊຶ່ງໃນນັ້ນລາວໄດ້ກ່າວວ່າ ລາວໃຊ້ພຣະຄຳພີຂອງລາວ, Cruden’s Concordance ແລະອ່ານໜັງສືພິມບາງສະບັບ. ການຕັດສິນໃຈຂອງລາວທີ່ຈະສຶກສາໃນລັກສະນະນັ້ນ ພຽງແຕ່ເກີດຂຶ້ນໃນຈິດໃຈຂອງລາວ.

“ໃນລະຫວ່າງສິບສອງປີທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ເຊື່ອແບບ deist, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອ່ານປະຫວັດສາດທຸກເລື່ອງທີ່ຫາໄດ້; ແຕ່ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຮັກພຣະຄຳພີ ເພາະມັນສອນເຖິງພຣະເຢຊູ! ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ຍັງມີພຣະຄຳພີອີກຫຼາຍສ່ວນທີ່ຍັງມືດມົນສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ. ໃນປີ 1818 ຫຼື 19, ໃນຂະນະທີ່ສົນທະນາກັບໝູ່ຄົນໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປຢ້ຽມ ແລະຜູ້ທີ່ເຄີຍຮູ້ຈັກ ແລະໄດ້ຍິນຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າໃນເວລາທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເປັນ deist, ເຂົາໄດ້ຖາມຂຶ້ນດ້ວຍທ່າທາງທີ່ມີນັຍສຳຄັນພໍຄວນວ່າ, ‘ທ່ານຄິດແນວໃດກ່ຽວກັບຂໍ້ຄວາມນີ້, ແລະຂໍ້ຄວາມນັ້ນ?’ ໂດຍອ້າງເຖິງຂໍ້ຄວາມເກົ່າໆ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍຄັດຄ້ານໃນເວລາເປັນ deist. ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າເຂົາກຳລັງໝາຍເຖິງຫຍັງ, ແລະຈຶ່ງຕອບວ່າ—ຖ້າທ່ານໃຫ້ເວລາແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກທ່ານວ່າມັນໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ. ‘ທ່ານຕ້ອງການເວລາດົນປານໃດ?’ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກທ່ານ, ຂ້າພະເຈົ້າຕອບ, ເພາະຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດເຊື່ອໄດ້ວ່າພຣະເຈົ້າຈະປະທານພຣະຄຳສຳແດງທີ່ບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ແລ້ວໃນເວລານັ້ນເອງ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຕັດສິນໃຈທີ່ຈະສຶກສາພຣະຄຳພີຂອງຕົນ, ໂດຍເຊື່ອວ່າຂ້າພະເຈົ້າສາມາດຄົ້ນພົບໄດ້ວ່າພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ. ແຕ່ທັນທີທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕັ້ງມະຕິນີ້ຂຶ້ນ, ຄວາມຄິດໜຶ່ງກໍເກີດຂຶ້ນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ—‘ຖ້າຫາກທ່ານພົບຂໍ້ພາກຕອນໜຶ່ງທີ່ທ່ານບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້, ທ່ານຈະເຮັດຢ່າງໃດ?’ ແລ້ວວິທີການສຶກສາພຣະຄຳພີແບບນີ້ກໍເຂົ້າມາໃນໃຈຂ້າພະເຈົ້າ:—ຂ້າພະເຈົ້າຈະນຳເອົາຖ້ອຍຄຳຂອງຂໍ້ພາກຕອນດັ່ງກ່າວ, ແລະຕິດຕາມມັນໄປທົ່ວພຣະຄຳພີ, ແລະຈະຄົ້ນຫາຄວາມໝາຍຂອງມັນດ້ວຍວິທີນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າມີ Cruden’s Concordance, ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າເປັນສາລະບານຄຳທີ່ດີທີ່ສຸດໃນໂລກ; ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງນຳເອົາມັນ ແລະພຣະຄຳພີຂອງຕົນ, ແລ້ວນັ່ງລົງທີ່ໂຕະຂຽນໜັງສື, ແລະບໍ່ອ່ານສິ່ງອື່ນໃດອີກ, ຍົກເວັ້ນໜັງສືພິມເລັກນ້ອຍ, ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈແນ່ວ່າຈະຮູ້ວ່າພຣະຄຳພີຂອງຂ້າພະເຈົ້າໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ. Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65.”

ອັນມີຄ່າຂອງ Miller ບໍ່ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ພຽງແຕ່ໂດຍວິທີການສຶກສາຂອງລາວເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງໂດຍການເປີດເຜີຍໂດຍກົງຈາກພຣະເຈົ້າອີກດ້ວຍ.

“ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງໄປດົນໃຈຫົວໃຈຂອງຊາວນາຄົນໜຶ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍເຊື່ອພຣະຄຳພີ ເພື່ອນຳພາເຂົາໃຫ້ຄົ້ນຄວ້າຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍ. ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາຢ້ຽມຢາມຜູ້ຖືກເລືອກຄົນນັ້ນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ເພື່ອຊີ້ນຳຈິດໃຈຂອງເຂົາ ແລະເປີດຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍທີ່ເຄີຍມືດມົນສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ແກ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສາຍໂສ້ແຫ່ງຄວາມຈິງໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ເຂົາ ແລະເຂົາຖືກນຳພາໃຫ້ສືບຄົ້ນຫາຂໍ້ເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ລະຂໍ້ ຈົນກະທັ້ງເຂົາໄດ້ເບິ່ງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມພິສົງແລະຄວາມເລື່ອມໃສ. ເຂົາໄດ້ເຫັນໃນນັ້ນສາຍໂສ້ແຫ່ງຄວາມຈິງອັນສົມບູນ. ພຣະຄຳນັ້ນ ຊຶ່ງເຂົາເຄີຍຖືວ່າບໍ່ໄດ້ຮັບການດົນໃຈ ບັດນີ້ໄດ້ເປີດອອກຕໍ່ໜ້າສາຍຕາຂອງເຂົາໃນຄວາມງາມແລະສະຫງ່າລາສີຂອງມັນ. ເຂົາໄດ້ເຫັນວ່າ ພຣະຄຳພີຕອນໜຶ່ງອະທິບາຍອີກຕອນໜຶ່ງ ແລະເມື່ອຂໍ້ຕອນໜຶ່ງຖືກປິດບັງຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາ ເຂົາກໍພົບໃນອີກພາກໜຶ່ງຂອງພຣະຄຳສິ່ງທີ່ອະທິບາຍຂໍ້ນັ້ນໄດ້. ເຂົາໄດ້ຖືພຣະຄຳອັນສັກສິດຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມ ແລະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບນັບຖືແລະຄວາມຢຳເກງຢ່າງເລິກຊຶ້ງທີ່ສຸດ.” Early Writings, 230.

ເມື່ອ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວວ່າ “ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ” ໄປຫາ ມິນເລີ, ນັ້ນແມ່ນການລະບຸວ່າ ກາເບຣີເອນ ແມ່ນທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ຖືກສົ່ງໄປຫາ ມິນເລີ, ເພາະວ່າ “ທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ” ເປັນຄຳທີ່ກຳນົດໃຊ້ສຳລັບ ກາເບຣີເອນ.

“ຖ້ອຍຄໍາຂອງທູດສະຫວັນທີ່ວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍແມ່ນກາບຣີເອນ, ຜູ້ຍືນຢູ່ໃນພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ,’ ສະແດງວ່າທ່ານດໍາຮົງຕໍາແໜ່ງອັນສູງສົ່ງແຫ່ງກຽດຕິຍົດໃນລານພຣະຮາຊວັງແຫ່ງສະຫວັນ. ເມື່ອທ່ານໄດ້ມາພ້ອມຂ່າວສານເຖິງດານີເອນ, ທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ຢືນຢັດຮ່ວມກັບຂ້ານ້ອຍໃນບັນດາເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ ນອກຈາກມີຄາເອນ [ພຣະຄຣິດ] ເຈົ້ານາຍຂອງທ່ານ.’ ດານີເອນ 10:21. ກ່ຽວກັບກາບຣີເອນ ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ຕັດໄວ້ໃນພຣະນິມິດ ໂດຍກ່າວວ່າ ‘ພຣະອົງໄດ້ຊົງສົ່ງ ແລະສໍາແດງມັນໂດຍທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງແກ່ໂຢຮັນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.’ ພຣະນິມິດ 1:1.” The Desire of Ages, 99.

ກາບຣີເອນ ແລະ ທູດສະຫວັນອື່ນໆ ຖືກສົ່ງມາເພື່ອນຳພາຄວາມຄິດຂອງ Miller ແລະ “ເປີດເຜີຍແກ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາ ຄຳພະຍາກອນທີ່ເຄີຍມືດມົນສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ສະເໝີ.” ຂ່າວສານຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກພັດທະນາຂຶ້ນພຽງແຕ່ໂດຍວິທີການສຶກສາຂອງເຂົາເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງໂດຍການສຳແດງຈາກສະຫວັນດ້ວຍ. ແມ່ນແຕ່ວິທີການທີ່ເຂົາໃຊ້ໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີ ກໍໄດ້ເຂົ້າມາໃນຄວາມຄິດຂອງເຂົາ. ເມື່ອພຣະເຈົ້ານຳຄວາມຈິງເຂົ້າມາໃນຄວາມຄິດຂອງເຮົາ ນັ້ນກໍເປັນການສຳແດງຈາກສະຫວັນ ຕົງກັນຂ້າມກັບການມາເຖິງຄວາມຈິງໂດຍຜ່ານຂະບວນການແບ່ງພຣະຄຳພີຢ່າງຖືກຕ້ອງ. Miller ໄດ້ເຮັດທັງສອງຢ່າງ, ແຕ່ການສຳແດງຈາກສະຫວັນຈຳເປັນຕ້ອງເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນວິທີທີ່ Miller ໄດ້ມາເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈເລື່ອງ “the daily.”

ມິນເລີ ຄົງຈະບໍ່ສາມາດສັງເກດເຫັນການສະຫຼັບໄປມາຂອງເພດໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີແປດ ຂໍ້ທີເກົ້າເຖິງສິບສອງ ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ທ່ານມີກໍມີພຽງແຕ່ພຣະຄຳພີ ແລະປຶ້ມສືບຄົ້ນຄຳສັບທີ່ປາສະຈາກຂໍ້ມູນໃດໆກ່ຽວກັບພາສາໃນພຣະຄຳພີ. ທ່ານຄົງຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງ “sur” ແລະ “rum” ຊຶ່ງທັງສອງຖືກແປວ່າ “ເອົາອອກໄປ.” ທ່ານຄົງຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງ “miqdash” ແລະ “qodesh” ຊຶ່ງທັງສອງຖືກແປວ່າ “ສະຖານນະມັດສະການ.”

ເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມຈິງຂອງຄຳວ່າ “tamid” ທີ່ພົບຢູ່ໃນພຣະຄຳພີໜຶ່ງຮ້ອຍສີ່ຄັ້ງ. ຄວາມຈິງທີ່ເຂົາບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ (ຊຶ່ງກໍເປັນຄວາມຈິງທີ່ເຂົາໄດ້ເຫັນດ້ວຍ) ຄືວ່າ ໃນບັນດາໜຶ່ງຮ້ອຍສີ່ຄັ້ງທີ່ຄຳພາສາເຮັບເຣີ “tamid” ຖືກໃຊ້ໃນພຣະຄຳພີ, ມີແຕ່ໃນພຣະທຳດານີເອນເທົ່ານັ້ນທີ່ຄຳພາສາເຮັບເຣີ “tamid” ຖືກໃຊ້ເປັນນາມ. “Tamid” ແມ່ນຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຕໍ່ເນື່ອງ”, ແລະຖືກແປວ່າ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນ.

ມີພຽງແຕ່ໃນພຣະທຳດານີເອນເທົ່ານັ້ນທີ່ຄຳນີ້ຖືກໃຊ້ເປັນນາມ; ແລະໃນອີກເກົ້າສິບເກົ້າຄັ້ງນັ້ນ ມັນຖືກໃຊ້ເປັນຄຳວິເສດ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ເມື່ອຜູ້ແປພຣະຄຳພີ King James ປະເຊີນກັບການທີ່ດານີເອນໃຊ້ຄຳນີ້ຫ້າຄັ້ງເປັນນາມ, ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ຂຽນພຣະຄຳພີຄົນອື່ນໆທັງໝົດໃຊ້ຄຳນີ້ເກົ້າສິບເກົ້າຄັ້ງເປັນຄຳວິເສດ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກບັງຄັບໂດຍນ້ຳໜັກແຫ່ງຫຼັກຖານໃຫ້ແກ້ໄຂການໃຊ້ຄຳນັ້ນຂອງດານີເອນທີ່ເປັນນາມ. ເພື່ອຈະແກ້ໄຂດານີເອນ, ພວກເຂົາໄດ້ເພີ່ມຄຳວ່າ “sacrifice” ເຂົ້າໄປໃນພຣະຄຳ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງປ່ຽນນາມໃຫ້ກາຍເປັນຄຳວິເສດ. ແລ້ວຕໍ່ມາ ເພື່ອຈະແກ້ໄຂຜູ້ແປ, Ellen White ໄດ້ຮັບການດົນໃຈໃຫ້ບັນທຶກວ່າ ນາງ “ໄດ້ເຫັນກ່ຽວກັບ ‘Daily,’ ວ່າຄຳວ່າ ‘sacrifice’ ເປັນຄຳທີ່ຖືກເພີ່ມເຂົ້າໂດຍປັນຍາຂອງມະນຸດ, ແລະບໍ່ໄດ້ເປັນສ່ວນຂອງຂໍ້ຄວາມ; ແລະວ່າພຣະອົງໄດ້ປະທານທັດສະນະທີ່ຖືກຕ້ອງເກືອບເລື່ອງນີ້ແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດສຽງຮ້ອງແຫ່ງຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາ.”

ຕາມຄໍາພະຍານຂອງ Miller ເອງ, ລາວກໍາລັງສະແຫວງຫາຄວາມເຂົ້າໃຈເລື່ອງ “the daily,” ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດລາວໄດ້ເຂົ້າໃຈມັນໃນ 2 Thessalonians. ແຕ່ອີກດ້ານໜຶ່ງ, ຕາມຄໍາພະຍານຂອງລາວເອງ, ເມື່ອສະແຫວງຫາຄວາມເຂົ້າໃຈຄໍາໃດໜຶ່ງ, ລາວຈະພິຈາລະນາທຸກບ່ອນທີ່ຄໍານັ້ນຖືກໃຊ້, ແລະຄໍານັ້ນຖືກໃຊ້ອີກເກົ້າສິບເກົ້າຄັ້ງໃນພຣະຄໍາພີ. ແຕ່ຄໍາພະຍານຂອງລາວກ່ຽວກັບ “the daily,” ກໍຄືວ່າ ລາວບໍ່ພົບມັນທີ່ໃດເລີຍນອກຈາກໃນພຣະທໍາດານີເອນ, ເມື່ອລາວກ່າວວ່າ, “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel.” Miller ຖືກນໍາໄປສູ່ອັນມະນີເຫຼົ່ານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນໂດຍວິທີການສຶກສາຂອງລາວເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງໂດຍການສໍາແດງຈາກພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໄດ້ປະທານແກ່ລາວຜ່ານການປະກອບພັນທະກິດຂອງທູດສະຫວັນ.

ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນວ່າຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວກ່ຽວກັບ “the daily” ນັ້ນ ຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ຈຳກັດ. ລາວບໍ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ວ່າ ໃນຫ້າຄັ້ງທີ່ “the daily” ຖືກກ່າວເຖິງໃນພຣະທຳດານີເອນ, ມີໜຶ່ງໃນສາມຄັ້ງທີ່ “the daily” ຖືກ “taken away” ຊຶ່ງສະແດງເຖິງຄວາມໝາຍທີ່ແຕກຕ່າງຈາກອີກສອງຄັ້ງ. ໃນຄັ້ງໜຶ່ງ “the daily” ຖືກໃຊ້ຄູ່ກັບຄຳພາສາເຮັບເຣີ “rum” ແລະ ອີກສອງຄັ້ງຖືກໃຊ້ຄູ່ກັບຄຳພາສາເຮັບເຣີ “sur”. ທັງສອງຄຳນີ້ຖືກແປວ່າ take away, ແຕ່ “rum” ໃນດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 11 ໝາຍເຖິງ “to lift up and exalt”, ແລະ ໃນບົດທີ 11 ຂໍ້ 31 ແລະ ບົດທີ 12 ຂໍ້ 11 ຄຳວ່າ “sur” ໝາຍເຖິງ “to remove”.

ນັກເທວະວິທະຍາທີ່ກິນແລະດື່ມອາຫານຂອງບາບີໂລນ ໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ບໍ່ວ່າທ່ານຈະເອົາສິ່ງໜຶ່ງອອກ ຫຼືເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ທ່ານຍົກສິ່ງໜຶ່ງຂຶ້ນ ທັງສອງຢ່າງລ້ວນແທນເຖິງການເອົາອອກປະເພດໜຶ່ງ ດັ່ງນັ້ນ ທັງສອງຄໍາຈຶ່ງຕ້ອງເຂົ້າໃຈວ່າມີຄວາມໝາຍດຽວກັນ. ພວກເຂົາໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ສາມຄັ້ງທີ່ປາກົດຄໍາວ່າ “the daily,” ທີ່ຖືກ “taken away” ນັ້ນ ຫມາຍເຖິງການເອົາອອກຢູ່ສະເໝີ, ແລະໂດຍການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍຊີ້ວ່າ ດານີເອນປະມາດໃນການເລືອກໃຊ້ຖ້ອຍຄໍາຂອງຕົນ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເວົ້າຢ່າງເປີດເຜີຍເຊັ່ນນັ້ນ ແຕ່ໂດຍນັຍະແຫ່ງການອະນຸມານ ພວກເຂົາສອນວ່າ ດານີເອນຄວນຈະໃຊ້ຄໍາວ່າ “sur” ໃນທັງສາມຄັ້ງທີ່ປາກົດ, ເພາະວ່າ ຕາມທັດສະນະຂອງນັກເທວະວິທະຍາເຫຼົ່ານັ້ນ ລາວຖືກອ້າງວ່າມີເຈດນາຫມາຍເຖິງສິ່ງດຽວກັນໃນແຕ່ລະຄັ້ງທີ່ “the daily” ຖືກ “taken away.”

ເຂົາເຈົ້າກະທຳແບບດຽວກັນນັ້ນກັບຄຳວ່າ “miqdash” ແລະ “qodesh” ຊຶ່ງທັງສອງຖືກແປວ່າ “ສະຖານບໍລິສຸດ” ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດຫາສິບສີ່ຂອງບົດທີແປດ. ໃນທຸກການອ້າງເຖິງ “ສະຖານບໍລິສຸດ” ໃນສີ່ຂໍ້ນັ້ນ, ເຂົາເຈົ້າຍືນຢັນວ່າທັງໝົດລ້ວນໝາຍເຖິງສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໂດຍການອະນຸມານອີກເຊັ່ນກັນ, ດານີເອນກໍຄວນຈະໄດ້ໃຊ້ພຽງແຕ່ “qodesh” ໃນການອ້າງເຖິງທັງສາມຄັ້ງ, ແລະບໍ່ຄວນໃຊ້ “miqdash” ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ. Miller ຄົງຈະບໍ່ໄດ້ສັງເກດເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ, ແຕ່ນັກເທວະວິທະຍາສະໄໝໃໝ່ຮູ້, ແລະເມື່ອເຂົາເຈົ້າຮູ້, ເຂົາເຈົ້າກໍຍືນຢັນວ່າບໍ່ຄວນຍອມຮັບວ່າມີຄວາມແຕກຕ່າງໃດໆ. ແຕ່ກັບກັນ, Miller ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ສັງເກດຮູ້ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ກັບມາເຂົ້າໃຈໃນທິດທາງກົງກັນຂ້າມກັບນັກເທວະວິທະຍາສະໄໝໃໝ່.

ຄວາມເປັນຈິງຄື ດານີເອນເປັນນັກຂຽນທີ່ລະມັດລະວັງຢ່າງຍິ່ງ, ຜູ້ຮູ້ພາສາເຮັບເຣີ ແລະ ຖືກຕັດສິນວ່າມີສະຕິປັນຍາເໜືອກວ່ານັກປັນຍາທັງປວງແຫ່ງບາບີໂລນເຖິງສິບເທົ່າ, ຜູ້ຊຶ່ງເອງກໍເປັນຄົນສະຫຼາດຢ່າງຫຼາຍໃນສັງຄົມຂອງຕົນ. ຖ້າມີຜູ້ໃດຮູ້ການໃຊ້ພາສາເຮັບເຣີຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ແລະ ຮູ້ວ່າຄວນຖືກສະແດງຢ່າງຖືກຕ້ອງແນວໃດໃນປະຫວັດສາດສະເພາະນັ້ນ, ຜູ້ນັ້ນກໍຄື ດານີເອນ. ຖ້າດານີເອນໃຊ້ຄຳທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ກໍເປັນເພາະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນມີເຈດຈຳນົງໃຫ້ສື່ຄວາມໝາຍທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ພະຍາຍາມສະແດງໄວ້ຢ່າງຈົ່ງໃຈ. ເມື່ອຍອມຮັບການໃຊ້ຄຳຢ່າງຈຳແນກຂອງດານີເອນ ສຳລັບຄຳທີ່ຖືກແປວ່າ “ສະຖານນະມັດສະການ” ຫຼື “ເອົາອອກໄປ,” ມັນກໍຢືນຢັນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ກ່ຽວກັບ “ສິ່ງປະຈຳວັນ,” ຊຶ່ງ Miller ໄດ້ຮັບຮູ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນເອງ ທີ່ Paul ລະບຸວ່າ ຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ກຽດຊັງຄວາມຈິງ ຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ຮັບເອົາຄວາມຫຼອກລວງອັນຮ້າຍແຮງ.

ຜູ້ທີ່ກຽດຊັງຄວາມຈິງ ແລະ ເຊື່ອຄວາມຕົວະອັນກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຫຼົງຜິດຢ່າງແຮງກ້າ ກໍຖືກນໍາສະເໜີເຊັ່ນກັນວ່າເປັນພວກຄົນເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມ ຊຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີອອກເປັນສອງພວກ. ພວກໜຶ່ງແມ່ນຜູ້ນໍາທີ່ມີຄວາມຮຽນ ແລະ ອີກພວກໜຶ່ງແມ່ນຝ່າຍຆະຫຍຸດຊົນຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຮຽນ ຜູ້ທີ່ຈະຟັງແຕ່ສິ່ງທີ່ພວກຜູ້ມີຄວາມຮຽນສັ່ງສອນເຂົາເທົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ຫຼົບຊ່ອນຢູ່ໃຕ້ຄວາມຕົວະ ແລະ ຜູ້ທີ່ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ. ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ຈິດວິນຍານຖືກຍົກຂຶ້ນໃນ Habakkuk ບົດທີ 2 ແລະ ພວກເຂົາແມ່ນພວກຍິງພົມມະຈາຣີໂງ່ຈ້າໃນ Matthew ບົດທີ 25. ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງ Miller ຊຶ່ງສ່ອງແສງສະຫວ່າງກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າໃນຕອນທ້າຍ (ອັນເປັນຕົວແທນເຖິງການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍສໍາລັບອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່), ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກພິມແບບໄວ້ລ່ວງໜ້າໂດຍການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍສໍາລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.

ແລະພຣະເຢໂຫວາໄດ້ຕັດກັບໂມເຊວ່າ, “ຊົນຊາດນີ້ຈະຍົ່ວຍຸໃຫ້ເຮົາກິ້ວດົນພຽງໃດ? ແລະຈະອີກດົນພຽງໃດກ່ອນທີ່ເຂົາຈະເຊື່ອເຮົາ, ເຖິງແມ່ນວ່າບັນດາໝາຍສຳຄັນທັງຫລາຍທີ່ເຮົາໄດ້ສະແດງທ່າມກາງເຂົານັ້ນ? ເຮົາຈະປະທັບເຂົາດ້ວຍໂລກລະບາດ ແລະຈະຕັດເຂົາອອກຈາກມໍຣະດົກ ແລະຈະກະທຳໃຫ້ເຈົ້າເປັນຊົນຊາດທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ແລະມີກຳລັງຫລາຍກວ່າເຂົາ.” ແລະໂມເຊໄດ້ທູນພຣະເຢໂຫວາວ່າ, “ເຊັ່ນນັ້ນຊາວອີຢິບຈະໄດ້ຍິນ, (ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳຊົນຊາດນີ້ຂຶ້ນມາຈາກທ່າມກາງເຂົາດ້ວຍຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ) ແລະເຂົາຈະບອກແກ່ຊາວເມືອງແຫ່ງແຜ່ນດິນນີ້; ເພາະເຂົາໄດ້ຍິນແລ້ວວ່າພຣະອົງ ພຣະເຢໂຫວາ ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງຊົນຊາດນີ້, ວ່າພຣະອົງ ພຣະເຢໂຫວາ ຖືກເຫັນໜ້າຕໍ່ໜ້າ, ແລະເມກຂອງພຣະອົງຕັ້ງຢູ່ເໜືອເຂົາ, ແລະພຣະອົງຊົງນຳໜ້າເຂົາ, ໃນເວລາກາງວັນເປັນເສົາເມກ, ແລະໃນເວລາກາງຄືນເປັນເສົາໄຟ. ບັດນີ້ ຖ້າພຣະອົງຈະປະຫານຊົນຊາດນີ້ທັງໝົດເໝືອນດັ່ງຄົນດຽວ, ແລ້ວບັນດາປະຊາຊາດທີ່ໄດ້ຍິນກຽດຕິສັກຂອງພຣະອົງຈະເວົ້າວ່າ, ‘ເພາະພຣະເຢໂຫວາບໍ່ສາມາດນຳຊົນຊາດນີ້ເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງພຣະອົງຊົງສາບານແກ່ເຂົາ ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ປະຫານເຂົາໃນຖິ່ນກັນດານ.’ ແລະບັດນີ້ ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ, ຂໍໃຫ້ຣິດອຳນາດແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຍິ່ງໃຫຍ່ເຖີດ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວໄວ້ວ່າ, ‘ພຣະເຢໂຫວາຊົງກັ້ນພຣະໄທໄວ້ດົນ ແລະຊົງພຣະກະຣຸນາອັນໄພສານ, ຊົງອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າ ແລະການລ່ວງລະເມີດ, ແຕ່ຈະບໍ່ຊົງຍົກໂທດໃຫ້ຜູ້ທີ່ມີຄວາມຜິດເປັນອັນຂາດ, ຊົງໃຫ້ໂທດຄວາມຊົ່ວຂອງບິດາຕົກແກ່ລູກຫລານເຖິງຊົ່ວຄົນທີສາມ ແລະທີສີ່.’ ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ, ຂໍຊົງອະໄພຄວາມຊົ່ວຂອງຊົນຊາດນີ້ຕາມຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະອົງ, ແລະດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງອະໄພຊົນຊາດນີ້ ຕັ້ງແຕ່ອີຢິບຈົນເຖິງບັດນີ້.” ແລະພຣະເຢໂຫວາໄດ້ຕັດວ່າ, “ເຮົາໄດ້ອະໄພຕາມຄຳຂອງເຈົ້າແລ້ວ; ແຕ່ຕາບໃດທີ່ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ແທ້ສັນໃດ, ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດຈະເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະເຢໂຫວາສັນນັ້ນ. ເພາະບັນດາຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ເຫັນພຣະສິຣິຂອງເຮົາ ແລະການອັດສະຈັນຂອງເຮົາ ທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳໃນອີຢິບ ແລະໃນຖິ່ນກັນດານ, ແລະບັດນີ້ໄດ້ທົດລອງເຮົາຄົບສິບເທື່ອ ແລະບໍ່ໄດ້ຟັງສຽງຂອງເຮົາ; ແນ່ນອນວ່າເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນແຜ່ນດິນຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສາບານແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາ, ແລະຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກທີ່ຍົ່ວຍຸເຮົາໄດ້ເຫັນແຜ່ນດິນນັ້ນ: ແຕ່ຄາເລັບ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ, ເພາະວ່າລາວມີຈິດໃຈອີກຢ່າງໜຶ່ງຢູ່ໃນຕົວລາວ ແລະໄດ້ຕິດຕາມເຮົາຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ເຮົາຈະນຳລາວເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນທີ່ລາວໄດ້ໄປນັ້ນ; ແລະເຊື້ອສາຍຂອງລາວຈະຄອບຄອງແຜ່ນດິນນັ້ນ.” ຈົດເລກ 14:11–24.