ພຣະຄຳພີດານີເອນ - ເລກທີ ຫ້າສິບເອັດ

“ນັກບຸນຄົນໜຶ່ງຜູ້ໄດ້ເວົ້າ” ໃນດານີເອນ ບົດ 8, ຂໍ້ 13 ແລະ 14 ນັ້ນ ຄືພຣະຄຣິດໃນຖານະ Palmoni. ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ພຣະຄຣິດຖືກລະບຸພຣະອົງວ່າເປັນ Alpha ແລະ Omega ຊຶ່ງ ທ່າມກາງຄວາມຈິງອັນອັດສະຈັນອື່ນໆ ຍັງຊີ້ບອກພຣະຄຣິດວ່າເປັນນັກພາສາຜູ້ອັດສະຈັນດ້ວຍ, ແລະເມື່ອພິຈາລະນາຮ່ວມກັນ ພຣະທຳດານີເອນແລະພຣະນິມິດໄດ້ສະແດງພຣະຄຣິດໃຫ້ເຫັນເປັນອົງຈອມນາຍແຫ່ງເວລາແລະພາສາ. ມັນຢູ່ເໜືອຄວາມສາມາດຂອງມະນຸດທີ່ຈະເຂົ້າໃຈນັຍສຳຄັນແລະຄວາມເລິກລ້ຳຂອງສິ່ງທີ່ໝາຍເຖິງ ທີ່ວ່າພຣະຄຣິດ ໃນຖານະ Palmoni (ຜູ້ນັບຄວາມລັບ) ໄດ້ນຳສະເໜີຄຸນລັກສະນະປະການນັ້ນແຫ່ງພຣະອຸປນິສັຍຂອງພຣະອົງໃນສອງຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ສະຖາປະນາເສົາຫຼັກກາງຂອງ Adventism, ແຕ່ຄວາມລັບທັງຫຼາຍທີ່ຜູ້ນັບຄວາມລັບເລືອກທີ່ຈະເປີດເຜີຍນັ້ນ ເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງພວກເຮົາທີ່ຈະຮັບຮູ້ແລະປົກປ້ອງ.

ຄວາມລັບອັນໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແມ່ນວ່າ ຜູ້ນັບເລກແຫ່ງຄວາມລັບ (Palmoni) ນັ້ນ ຄື “ທ່ານຜູ້ບໍລິສຸດອົງໜຶ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້,” ແລະໃນສອງຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ພຣະອົງສຳແດງພຣະອົງເອງນັ້ນ ເສົາກາງຂອງ Adventism ຖືກຊີ້ບອກຢ່າງແນ່ຊັດ. ໃນສອງຂໍ້ນັ້ນ ຜູ້ນັບເລກອັນມະຫັດສະຈັນໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງ “ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້” ຊຶ່ງພຣະອົງ, ໃນຖານະສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ໄດ້ແກະຜະນຶກໃນປີ 1798. ໃນສອງຂໍ້ນັ້ນ ອັນຍະມະນີແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງ Miller, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ “ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້,” ໄດ້ຖືກຕີພິມລົງໄວ້ເທິງສອງແຜ່ນຈາລຶກຂອງ Habakkuk ໂດຍການນຳພາແຫ່ງພຣະຫັດຂອງ Palmoni.

ຫຼັງຈາກດານີເອນໄດ້ຮັບນິມິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເກື່ອງອານາຈັກທັງຫຼາຍໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ, ແລ້ວໄດ້ຍິນການສົນທະນາຈາກສະຫວັນໃນຂໍ້ທີສິບສາມແລະສິບສີ່, ທ່ານໄດ້ສະແຫວງຫາຄວາມເຂົ້າໃຈເຖິງ “ນິມິດ” ນັ້ນ.

“ນິມິດ” ທີ່ດານີເອນກໍາລັງສະແຫວງຫາຄວາມເຂົ້າໃຈນັ້ນ ແມ່ນນິມິດ “chazon,” ແຕ່ນິມິດ “mareh” ນັ້ນ ແມ່ນສິ່ງທີ່ກາບຣີເອນໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈ. ຂໍ້ເທັດຈິງທຸກປະການລ້ວນມີນ້ໍາໜັກແລະຄວາມກ່ຽວພັນຂອງມັນ, ແລະຖ້າຂໍ້ເທັດຈິງຂໍ້ນີ້ຖືກພາດໄປ, ໂຄງສ້າງແລະແບບແຜນຂອງຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ກໍຈະຖືກທໍາລາຍໃນແກ່ນສໍາຄັນຂອງມັນ. ໃນຂໍ້ທີສິບຫ້າ, ເມື່ອດານີເອນສະແຫວງຫາຄວາມເຂົ້າໃຈນິມິດ “chazon,” ນິມິດ “mareh” ຖືກປົກປິດໄວ້, ແຕ່ກໍຍັງຖືກສະແດງແທນຢູ່, ເພາະວ່າໃນຄໍາວ່າ “ຮູບຮ່າງຂອງມະນຸດ” (ກາບຣີເອນ), ຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “mareh” ຖືກແປວ່າ “ຮູບຮ່າງ”. ໃນຂໍ້ທີສິບຫ້າ ຄໍາທັງສອງຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ນິມິດ” ລ້ວນຖືກສະແດງອອກ. ດານີເອນ, ໃນຂໍ້ທີສິບຫ້າ, ສະແຫວງຫາຄວາມເຂົ້າໃຈ “chazon,” ແຕ່ປານໂມນີໄດ້ບັນຊາກາບຣີເອນ, ໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ, ໃຫ້ເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈ “mareh.” ແບບແຜນຂອງສອງຂໍ້ນີ້ເປັນໄປດ້ວຍເຈດຈໍານົງ, ແລະເນັ້ນຫນັກເຖິງທັງຄວາມເຊື່ອມໂຍງແລະຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງຄໍານີ້.

ແມ່ນ Palmoni ຜູ້ບັນຊາ Gabriel ໃຫ້ເຮັດໃຫ້ Daniel ເຂົ້າໃຈ “mareh,” ເພາະພຣະອົງຜູ້ບັນຊາ Gabriel ນັ້ນ ຄືພຣະອົງຜູ້ຊົງຢືນຢູ່ເທິງນ້ຳ, ແລະ Gabriel ໄດ້ຍິນພຣະສຽງຂອງພຣະອົງ, “ສຽງຂອງຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງຢູ່ລະຫວ່າງຝັ່ງທັງສອງຂອງ Ulai.” ແມ່ນແມ່ນ້ຳ Ulai ທີ່ໄຫຼຢູ່ລະຫວ່າງຝັ່ງທັງສອງ, ແລະແມ່ນພຣະຄຣິດຜູ້ຊົງຢືນຢູ່ເທິງນ້ຳໃນພຣະຄຳພີ. ຄຽງຄູ່ກັບຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນ ຍັງມີຂໍ້ເທັດຈິງອີກວ່າ ພຣະຄຣິດ, ໃນຖານະເທວະທູດເອກ, ຄືພຣະອົງຜູ້ບັນຊາບັນດາທູດສະຫວັນ. ສຽງທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງຝັ່ງທັງສອງນັ້ນ ຄືສຽງຂອງ “ນັກບຸນຜູ້ໜຶ່ງ” ໃນຂໍ້ທີສິບສາມ, ແລະແມ່ນພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງທີ່ບັນຊາ Gabriel ໃຫ້ເຮັດໃຫ້ Daniel ເຂົ້າໃຈນິມິດ “mareh.” ໃນບົດທີສິບສອງຂອງພຣະທຳ Daniel, ພຣະຄຣິດຊົງຢູ່ລະຫວ່າງຝັ່ງທັງສອງຂອງແມ່ນ້ຳອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ໃນບົດທີສິບສອງ ພຣະອົງຊົງນຸ່ງຫົ່ມປ່ານ, ແລະຊົງປະຕິຍານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດ.

ບຸລຸດຜູ້ທີ່ “ນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍຜ້າປ່ານ ຜູ້ຢູ່ເໜືອນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳ,” “ໄດ້ຍົກມືຂວາແລະມືຊ້າຍຂຶ້ນສູ່ຟ້າສະຫວັນ ແລະໄດ້ສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດ,” ແລະພຣະອົງກໍເປັນບຸລຸດອົງດຽວກັນນັ້ນ ຜູ້ທີ່ໃນບົດທີແປດໄດ້ບັນຊາກາເບຣຽນ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ, ພຣະຄຣິດກໍໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂຶ້ນ ແລະສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດເໝືອນກັນ, ແຕ່ທີ່ນັ້ນພຣະອົງຊົງຢືນຢູ່ເໜືອທັງນ້ຳແລະແຜ່ນດິນ.

ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ ຄື ປານໂມນີ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ກ່າວແກ່ກາບຣີເອນຈາກລະຫວ່າງຝັ່ງແມ່ນ້ຳໃນບົດທີແປດ, ແລະໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ “ທີ່ສຸດຂອງ” “ສິ່ງອັດສະຈັນ” ຈະມາເຖິງເມື່ອໃດໃນບົດທີສິບສອງ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ, ພຣະອົງຄືພຣະອົງຜູ້ທີ່ຄຳລາມດັ່ງ “ສິງໂຕ,” ເພາະພຣະອົງໄດ້ຮັບການສຳແດງຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ.

ໃນຖານະທີ່ພຣະຄຣິດເປັນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ພຣະອົງກໍເປັນລູກແກະຜູ້ຊົງມີໄຊ ເພື່ອຈະເປີດຜະນຶກປຶ້ມທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ດ້ວຍຕາປະທັບເຈັດອັນ. ບໍ່ວ່າພຣະອົງຈະຊົງດຳເນີນຢູ່ເທິງນ້ຳໃນພຣະທຳດານີເອນ, ຫຼືຊົງວາງພຣະບາດຂ້າງໜຶ່ງເທິງທະເລ ແລະອີກຂ້າງໜຶ່ງເທິງແຜ່ນດິນໃນພຣະນິມິດ, ພາບສະແດງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນແຕ່ລະຢ່າງນັ້ນລ້ວນກ່ຽວພັນກັບເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ແລະໃນຖານະທີ່ພຣະອົງເປັນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ພຣະຄຣິດຊົງທັງຜະນຶກ ແລະເປີດຜະນຶກພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງຜະນຶກປຶ້ມຂອງດານີເອນ, ພຣະອົງກໍໄດ້ຊົງຜະນຶກຟ້າຮ້ອງເຈັດສຽງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບດ້ວຍ.

ພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີໃນຐານະພາລໂມນີ ຊາຍຜູ້ນັ້ນໃນບົດທີ່ແປດແລະສິບສອງ ຜູ້ຊຶ່ງຢືນຢູ່ເທິງນ້ຳ ກໍຄືທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດເດດທີ່ມີໜັງສືນ້ອຍຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງດ້ວຍ. ພຣະອົງຄືສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ຜູ້ຊົງປະທັບຕາແລະເປີດຜະນຶກພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະອົງຄືຜູ້ທີ່ບັນຊາກາບຣີເອນ ເພາະວ່າພຣະອົງຄືມີຄາເອນ ຫົວໜ້າທູດສະຫວັນ.

ມີຄາເອນເປັນພຣະນາມຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະພຣະນາມນັ້ນສະແດງວ່າ ພຣະອົງຊົງເປັນຈອມພົນບັນຊາການບໍ່ແມ່ນແຕ່ເຫລົ່າທູດສະຫວັນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພຣະອົງຍັງເປັນພຣະອົງຜູ້ຊົງມີຣິດອຳນາດໃນການໃຫ້ຄົນຄືນຄືນມາມີຊີວິດອີກດ້ວຍ. ພຣະນາມ ມີຄາເອນ ຫມາຍຄວາມວ່າ “ຜູ້ໃດເປັນເໝືອນພຣະເຈົ້າ”. ເມື່ອເນບູກາດເນັດຊາເຫັນຜູ້ໜຶ່ງຜູ້ຄ້າຍດັ່ງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນເຕົາໄຟກັບຜູ້ຊອບທັງສາມນັ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ເຫັນມີຄາເອນ. ແລະ ມີຄາເອນ ຫົວໜ້າທູດສະຫວັນ ກໍເປັນເຈົ້ານາຍຂອງຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ເຂົານ້ອຍຂອງໂຣມນອກຮີດໄດ້ຍົກຕົນຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານຢູ່ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ຕາມການສຳເລັດແຫ່ງດານີເອນ ບົດທີ 8, ຂໍ້ 11.

ແມ່ນມີຄາເອນເອງຜູ້ຊົງບັນຊາບັນດາທູດສະຫວັນ, ຜູ້ຊົງໃຫ້ຄົນຕາຍຟື້ນຄືນມາ ແລະ ຜູ້ຊົງກຳນົດວ່າເມື່ອໃດເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດລົງ.

ຄວາມລັບສຸດທ້າຍທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາຊົງເປີດຜະນຶກອອກນັ້ນ ຄື ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ແລະສິ່ງນັ້ນຮວມເຖິງວ່າ ພຣະອົງຊົງຄວບຄຸມການອອກແບບແລະໂຄງສ້າງຂອງທຸກອົງປະກອບໃນພຣະວັດຈະນະພາກຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ. ບຸລຸດຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານລະອຽດຜູ້ຊຶ່ງຢືນຢູ່ເທິງນ້ຳ, ຜູ້ຊູມືຂຶ້ນແລະສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດ, ແລະຜູ້ຮ້ອງດັງດັ່ງສິງໂຕ, ອັນເປັນເຫດໃຫ້ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດເປັ່ງສຽງຂອງຕົນອອກມາ, ແມ່ນພຣະອົງຜູ້ຊົງຜະນຶກປຶ້ມຂອງດານີເອນ ແລະຜະນຶກຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດໄວ້. ພຣະອົງນັ້ນເອງເປັນຜູ້ຊົງເປີດຜະນຶກປຶ້ມທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ດ້ວຍຜະນຶກທັງເຈັດ, ຜູ້ຊົງມີອຳນາດໃນການໃຫ້ຄືນມາມີຊີວິດອີກ, ແລະຜູ້ຊົງເປັນເຈົ້ານາຍໃຫຍ່ຜູ້ຊົງລຸກຂຶ້ນແລະປະກາດການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ. ເມື່ອ Palmoni ຊົງບັນຊາ Gabriel ໃຫ້ເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈນິມິດ “mareh,” ພຣະອົງຊົງຫມາຍເຖິງຢ່າງນັ້ນໂດຍແທ້.

ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງບັນຊາໃຫ້ກາບຣີເອນເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈນິມິດ “chazon” ນັ້ນ. ນິມິດ “chazon” ແມ່ນນິມິດກ່ຽວກັບອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄໍາພີໃນດານີເອນ ບົດ 8 ຂໍ້ 1 ຫາ 12, ແລະມັນຍັງແມ່ນ “ນິມິດ” ທີ່ຖືກກ່າວເຖິງໃນຂໍ້ 13 ອີກດ້ວຍ ພາຍໃນຄໍາຖາມກ່ຽວກັບໄລຍະເວລາ. “ນິມິດນັ້ນຈະດໍາເນີນໄປອີກດົນປານໃດ?” ນິມິດ “chazon” ກ່ຽວຂ້ອງກັບອໍານາດແຫ່ງການທໍາລາຍລ້າງທີ່ເກີດຈາກການຖວາຍປະຈໍາວັນ (ລັດທິນອກສາສະໜາ) ແລະການລ່ວງລະເມີດ (ລັດທິສັນຕະປາປາ) ຊຶ່ງຢຽບຍໍ່າສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງທັບ.

ພຣະຄຣິດ, ໃນຖານະເປັນ Palmoni (ພຣະອົງຜູ້ນັບຈໍານວນຢ່າງອັດສະຈັນ), ຖືກທູນຖາມວ່າ “ດົນປານໃດ” ນິມິດ “chazon” ຈຶ່ງຈະເປັນໄປ, ແລະພຣະອົງຊົງຕອບວ່າ, “ຈົນເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ; ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດຈະໄດ້ຮັບການຊໍາລະ.” ຫຼັງຈາກນັ້ນ ດານີເອນປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈນິມິດ “chazon” ຊຶ່ງເກື່ອງກັບ “ເຄື່ອງບູຊາປະຈໍາວັນ, ແລະການລ່ວງລະເມີດແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ, ເພື່ອມອບທັງສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນໃຫ້ຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໃຕ້ຕີນ.” ແຕ່ກາບຣີເອນຖືກບັນຊາໃຫ້ເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈນິມິດ “mareh”. ທຸກຂໍ້ເທັດຈິງລ້ວນມີນ້ໍາໜັກຂອງມັນໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ນິມິດ “mareh” ນັ້ນ ຄືນິມິດເລື່ອງຄໍ່າແລະເຊົ້າທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ທີຊາວຫົກ.

ຄໍາວ່າ “ນິມິດ” ຖືກກ່າວເຖິງສອງຄັ້ງໃນຂໍ້ພຣະຄໍານີ້. ການອ້າງອີງຄັ້ງທໍາອິດແມ່ນນິມິດ “mareh” ແລະ ຄັ້ງທີສອງແມ່ນນິມິດ “chazon.” ນິມິດ “mareh” ແມ່ນນິມິດກ່ຽວກັບ “ຕອນແລງແລະຕອນເຊົ້າ.” ສໍານວນພາສາເຮັບເຣີຂອງ “ຕອນແລງແລະຕອນເຊົ້າ” ພົບເຫັນຢູ່ເລື້ອຍໆໃນພຣະຄໍາພີ, ແລະ ມັນຖືກແປເປັນ “ຕອນແລງແລະຕອນເຊົ້າ” ສະເໝີ, ດັ່ງທີ່ເປັນຢູ່ໃນຂໍ້ທີຊາວຫົກ. ບ່ອນດຽວໃນພຣະຄໍາພີທີ່ມັນຖືກແປແຕກຕ່າງຈາກ “ຕອນແລງແລະຕອນເຊົ້າ” ແມ່ນໃນຂໍ້ທີສິບສີ່, ບ່ອນທີ່ມັນຖືກແປຢ່າງງ່າຍໆວ່າ “ວັນ.” ພາສາເຮັບເຣີຕາມຕົວຈິງຂອງຂໍ້ທີສິບສີ່ຈະອ່ານວ່າ, “ຈົນເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍຕອນແລງແລະຕອນເຊົ້າ.”

ຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ເປັນເສົາຫຼັກກາງຂອງລັດທິແອັດເວັນຕິດ ແມ່ນຂໍ້ດຽວໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຄຳວ່າ “evening and mornings” ຖືກຖ່າຍທອດອອກມາຢ່າງງ່າຍໆວ່າ “days.” ທຸກຂໍ້ເທັດຈິງລ້ວນມີນ້ຳໜັກຂອງມັນ, ແລະຖ້າບໍ່ມີສິ່ງອື່ນໃດອີກ ກໍເຫັນໄດ້ແຈ້ງວ່າ Palmoni ໄດ້ເນັ້ນຂໍ້ນັ້ນຢ່າງຈົງໃຈ. ທ່ານໄດ້ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນໂດຍຊົງນຳຈິດໃຈຂອງຜູ້ທີ່ແປພຣະຄຳພີ King James ໃຫ້ຂຽນວະລີນັ້ນໃນຮູບແບບທີ່ແຕກຕ່າງຈາກວິທີທີ່ພຣະຄຳຂອງພຣະອົງຂຽນໄວ້ຢູ່ເປັນນິດ. ປະເດັນທີ່ຕ້ອງດຶງອອກມາຈາກຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ ຄື ເມື່ອ Gabriel ຖືກບອກໃຫ້ເຮັດໃຫ້ Daniel ເຂົ້າໃຈນິມິດ “mareh” ກໍໝາຍຄວາມວ່າ ທ່ານຖືກບອກໃຫ້ເຮັດໃຫ້ Daniel ເຂົ້າໃຈນິມິດແຫ່ງການປາກົດຂອງປີ 1844 ແລະບໍ່ແມ່ນນິມິດ “chazon” ທີ່ກ່ຽວກັບການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະພົນໄພ່.

ນິມິດເລື່ອງ “ຕອນແລງແລະຕອນເຊົ້າ” ແມ່ນກ່ຽວກັບການປາກົດອັນໜຶ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອການຊຳລະສະຖານບໍລິສຸດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ນິມິດກ່ຽວກັບການປາກົດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນກ່ຽວກັບການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດລົງ, ແຕ່ແມ່ນກ່ຽວກັບການຊຳລະສະຖານບໍລິສຸດ. ມີການປາກົດແບບພະຍາກອນໃນວັນທີນັ້ນບໍ?

ກາບຣີເອນໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈການປາກົດໃນແບບຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະຄຣິດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ດ້ວຍເຫດນີ້ ກາບຣີເອນຈຶ່ງໄດ້ໃຫ້ພະຍານຄົນທີສອງແກ່ດານີເອນກ່ຽວກັບວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເພາະວ່າກາບຣີເອນໄດ້ນໍາພາຜູ້ຂຽນພຣະຄໍາພີທຸກຄົນທີ່ໄດ້ບັນທຶກຫຼັກການພຣະຄໍາພີບາງຮູບແບບທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ຄວາມຈິງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍຄໍາພະຍານຂອງສອງຄົນ. ຖ້າກາບຣີເອນຈະຕ້ອງເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ທ່ານກໍຈໍາເປັນຕ້ອງມີພະຍານຄົນທີສອງເພື່ອສະຖາປະນາ “ນິມິດແຫ່ງການປາກົດ.”

ກາບຣີເອນເລີ່ມຕົ້ນວຽກງານຂອງທ່ານໂດຍກ່າວເຖິງຄວາມປາຖະໜາຂອງດານີເອນທີ່ຈະເຂົ້າໃຈນິມິດ “chazon” ກ່ອນ, ແລະທ່ານໄດ້ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນໂດຍຊີ້ບອກວ່ານິມິດ “chazon” ຄືນິມິດທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໃນປີ 1798.

“ນິມິດ” ໃນຂໍ້ກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ຄື “ໃນເວລາແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດ” ແມ່ນນິມິດ “chazon”, ແລະ “ເວລາແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດ” ໃນພຣະທຳດານີເອນແມ່ນປີ 1798. ນີ້ແມ່ນ “ນິມິດ” ຊຶ່ງດານີເອນໄດ້ພະຍາຍາມສະແຫວງຫາຄວາມເຂົ້າໃຈ, ແຕ່ມັນບໍ່ແມ່ນ “ນິມິດ” ທີ່ກາບຣີເອນໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈ. ເພາະສໍາລັບເລື່ອງນັ້ນ ກາບຣີເອນຈະໃຫ້ພະຍານທີສອງ.

ກາເບຣີເອນເລີ່ມຕົ້ນໜ້າທີ່ທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍຂອງຕົນ ໂດຍແຈ້ງແກ່ດານີເອນໃຫ້ “ເບິ່ງເຖິງ,” ຊຶ່ງເປັນການບອກໃຫ້ດານີເອນພິຈາລະນາຂໍ້ເທັດຈິງຖັດໄປ. ຂໍ້ເທັດຈິງຖັດໄປນັ້ນຄື ວ່າ “ຄວາມພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍ” ຂອງສອງ “ເຈັດເທົ່າ” ໃນພຣະທຳເລວີ 26 ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844. “ຄວາມພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍ” ນີ້ຖືກລະບຸໂດຍກົງວ່າເປັນຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລາ, ເພາະມັນມີ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ທີ່ມັນຈະ “ສິ້ນສຸດ.” “ຄວາມພິໂລດ” ນີ້ຈຳເປັນຕ້ອງໝາຍເຖິງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ, ເພາະມັນມີ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ສຳລັບການສິ້ນສຸດຂອງມັນ. ຖ້າ “ຄວາມພິໂລດ” ເປັນພຽງຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ ມັນກໍຈະບໍ່ມີຈຸດສິ້ນສຸດ, ແຕ່ຈະເປັນພຽງຈຸດເວລາທີ່ມັນເກີດຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.

“ຄວາມໂກດພິໂລດ” ນັ້ນມີຈຸດສິ້ນສຸດທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້, ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການສິ້ນສຸດແຫ່ງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ. ຊ່ວງເວລານັ້ນຖືກນຳສະເໜີເປັນ “ຄວາມໂກດພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍ.” ຖ້າມີຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ກໍຈຳເປັນຕ້ອງມີຄັ້ງທຳອິດ. “ຄວາມໂກດພິໂລດຄັ້ງທຳອິດ” ຖືກລະບຸໄວ້ໃນດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ແລະໃນບ່ອນນັ້ນມັນກໍເປັນຊ່ວງເວລາເຊັ່ນກັນ, ເພາະວ່າອຳນາດສັນຕະປາປາກຳລັງຈະ “ປະຕິບັດ ແລະ ຈະຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ” ຈົນເຖິງວາລະສິ້ນສຸດຂອງ “ຄວາມໂກດພິໂລດ”.

ໃນສອງຂໍ້ນີ້, ກະສັດຜູ້ກະທຳຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງຕົນ ແລະ ຍົກຕົນເອງຂຶ້ນ ແມ່ນເປັນຫົວເລື່ອງ. ຂໍ້ທີສາມສິບຫົກແມ່ນຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ໂປໂລໄດ້ຖອດຄວາມ, ເມື່ອທ່ານລະບຸເຖິງ “ມະນຸດແຫ່ງບາບ” ຜູ້ນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍສະແດງຕົນວ່າຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ. ການຂົ່ມເຫັງໃນຍຸກມືດ ນັບແຕ່ປີ 538 ຈົນເຖິງ 1798 ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫ້າ, ແລະມັນດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ຊຶ່ງຄື 1798, ອັນເປັນ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້.” ຈາກນັ້ນ ຂໍ້ທີສາມສິບຫົກລະບຸວ່າ ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະ “ຈະເລີນ” “ຈົນກວ່າຄວາມພິໂລດຈະສຳເລັດ.” ຂໍ້ນີ້ລະບຸວ່າ ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ຈະເລີນຈົນເຖິງປີ 1798, ໃນເວລານັ້ນ “ຄວາມພິໂລດ” ຄັ້ງທຳອິດ ກໍໄດ້ “ສຳເລັດ” ແລ້ວ. ພຣະວະຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ “ກຳນົດ” ໄວ້ວ່າ ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະດຳລົງຢູ່ຕໍ່ໄປເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ຈົນເຖິງປີ 1798, ຊຶ່ງເປັນ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ.”

“ຄວາມພິໂລດ” ຄັ້ງທຳອິດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798, ແລະ “ຄວາມພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844. ຄວາມພິໂລດທັງສອງຄັ້ງນີ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນເປັນຊ່ວງເວລາ ຊຶ່ງມີຈຸດສິ້ນສຸດທີ່ແນ່ນອນ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບົ່ງຊີ້ວ່າທັງສອງເປັນຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລາ. Gabriel ໄດ້ຖືກ Palmoni ບັນຊາໃຫ້ເຮັດໃຫ້ Daniel ເຂົ້າໃຈນິມິດແຫ່ງການປາກົດ (“mareh”), ກ່ຽວກັບ “ຕອນແລງແລະຕອນເຊົ້າ” (ວັນ) ທີ່ບົ່ງຊີ້ເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະທ່ານກໍໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນໂດຍຈັດໃຫ້ມີພະຍານຄົນທີສອງເພື່ອຢືນຢັນວັນທີນັ້ນ.

ນິມິດ “chazon” ໃນຂໍ້ທີສິບສາມ, ຊຶ່ງດານີເອນປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈນັ້ນ, ແມ່ນນິມິດກ່ຽວກັບການຢຽບຍໍ່າທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນ “ເວລາແຫ່ງອວະສານ” ໃນປີ 1798. ນິມິດ “mareh” ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການປາກົດຂອງພຣະຄຣິດໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາສອງພັນສາມຮ້ອຍປີສຳເລັດຄົບຖ້ວນ, ແລະອີກທັງເປັນການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີດ້ວຍ. ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາທັງສອງນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເທິງແຜ່ນຕາຕະລາງອັນສັກສິດຂອງຮາບາກຸກ, ຊຶ່ງ Sister White ລະບຸວ່າໄດ້ຖືກຊົງນຳໂດຍພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະບໍ່ຄວນຖືກປ່ຽນແປງ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.