ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ຫ້າສິບສີ່

ໃນບົດຄວາມໜຶ່ງເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຈົບລົງດ້ວຍຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຈາກ Prophets and Kings ທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຊີ້ວ່າ ດານີເອນກຳລັງສະແຫວງຫາທີ່ຈະ “ເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນທີ່ການເປັນເຊະເລີຍເຈັດສິບປີ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ໂດຍເຢເຣມີຢາ ມີຕໍ່ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ຊຶ່ງໃນນິມິດນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຍິນຜູ້ມາຢ້ຽມຢາມຈາກສະຫວັນປະກາດວ່າຈະຕ້ອງຜ່ານໄປກ່ອນການຊຳລະພະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.”

ພວກມິນເລີໄລທ໌ບໍ່ເຄີຍໄດ້ບັນລຸເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນຂ່າວສານພື້ນຖານທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະກາດ. ເມື່ອເວລາໄດ້ມາເຖິງທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາຊົງປະສົງຈະປະທານຂໍ້ມູນເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ,” ພວກເຂົາໄດ້ປ່ຽນຜ່ານເຂົ້າສູ່ປະສົບການລາໂອດີເຊຍ, ແລະອີກເຈັດປີຕໍ່ມາໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ໂດຍສິ້ນເຊີງ. ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍເຫັນຄວາມສຳພັນຢ່າງຄົບຖ້ວນຂອງເຈັດສິບປີ ແລະ ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ຊຶ່ງດານີເອນໄດ້ສະແຫວງຫາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈດ້ວຍໃຈຈົດຈໍ່. ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ແຜ່ນດິນທີ່ໄດ້ຊື່ນຊົມການຖືສະບາໂຕຂອງມັນນັ້ນ ແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຊຶ່ງລວມເຖິງຂໍ້ກຳນົດເລື່ອງການພັກຂອງແຜ່ນດິນໃນທຸກໆປີທີ່ເຈັດ. ພັນທະສັນຍານັ້ນລວມເຖິງວົງຈອນຂອງເຈັດປີທີ່ຊ້ຳກັນເຈັດເທື່ອ. ມັນຍັງລວມເຖິງການປ່ອຍແລະການຟື້ນຄືນຊັບສິນ ແລະທາດ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດວົງຈອນແຫ່ງເຈັດປີ (ສີ່ສິບເກົ້າປີ) ໃນລະຫວ່າງການສະຫລອງທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າ ປີຢູບີລີ. ຊາວຢິວໄດ້ຂັດຂືນຕໍ່ຫຼັກການແຫ່ງພັນທະສັນຍາເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະ 2 Chronicles ໄດ້ລະບຸວ່າ ເຈັດສິບປີແຫ່ງການຖືກກວາດໄປເປັນຊະເລີຍ, ຊຶ່ງຜູ້ພະຍາກອນ Jeremiah ໄດ້ກ່າວໄວ້, ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດກ່ອນໜ້ານັ້ນສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ. ໃນສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີນັ້ນ, ຖ້າອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ເຊື່ອຟັງຄຳຊີ້ແນະພາຍໃນພັນທະສັນຍາ ຕາມທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນ Leviticus 25, ກໍຈະມີລວມທັງໝົດເຈັດສິບປີໃນບັນດາປີເຫຼົ່ານັ້ນ ທີ່ແຜ່ນດິນໄດ້ພັກ. ປີຕາມພຣະຄຳພີມີສາມຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ແລະ ສາມຮ້ອຍຫົກສິບວັນ ຄູນດ້ວຍເຈັດ (“ເຈັດເທື່ອ”) ເທົ່າກັບສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ.

ເຈັດສິບປີນັ້ນຜູກພັນຢ່າງແນ່ນອນກັບການພັກຂອງແຜ່ນດິນ, ຊຶ່ງກໍຜູກພັນຢ່າງແນ່ນອນກັບ “ເຈັດເທື່ອ.” ດານີເອນກໍາລັງສະແຫວງຫາທີ່ຈະ “ເຂົ້າໃຈຄວາມສໍາພັນ” ຂອງ “ການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີ,” “ກັບສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ” “ກ່ອນການຊໍາລະສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.” ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງກໍາລັງສະແຫວງຫາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມສໍາພັນລະຫວ່າງນິມິດ “chazon” ແລະນິມິດ “mareh.” ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມສໍາພັນນັ້ນ ໂດຍບໍ່ຍອມຮັບເລື່ອງການພັກຂອງແຜ່ນດິນໃນພຣະທໍາເລວີ ບົດທີຊາວຫ້າ ແລະ ຊາວຫົກ ຄຽງຄູ່ກັບການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີທີ່ເຢເຣມີຢາໄດ້ກ່າວເຖິງ. ຖ້າທ່ານບໍ່ເຊື່ອວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ທ່ານກໍຖອນຕົນເອງອອກຈາກການເປັນບຸກຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ດານີເອນເປັນຕົວແທນໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ພວກ Millerites ເຄີຍເຊື່ອວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ເປັນຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ, ແຕ່ Adventism ບໍ່ເຊື່ອເຊັ່ນນັ້ນອີກຕໍ່ໄປ.

ດານີເອນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງ ເປັນພາບສະແດງເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ, ແລະຄໍາເຫັນຂອງ ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ກ່ຽວກັບຄວາມປາຖະໜາຂອງທ່ານທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງເຈັດສິບປີ (the “seven times”) ແລະ ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍພຶງຈະມີ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້, ບໍ່ມີຄວາມຈິງໃດໆທີ່ຖືກນຳສະເໜີຢູ່ໃນແຜນພາບປີ 1843 ແລະ 1850 ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນໂດຍກົງ (ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ) ໃນບົດຂຽນຂອງ ຊິສເຕີ ໄວທ໌.

ອັນຍະມະນີຂອງ Miller ຈະສ່ອງແສງເຈີດຈ້າກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າໃນສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະໃນການນັ້ນ ອັນຍະມະນີເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງບົດທົດສອບສຸດທ້າຍສໍາລັບພວກພົມມະຈັນແຫ່ງ Adventism. ອັນຍະມະນີເຫຼົ່ານັ້ນຄືຄວາມຈິງພື້ນຖານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນແຜ່ນຈາລຶກຂອງ Habakkuk, ແລະອັນຍະມະນີໃນຫີບທີ່ຖືກວາງໄວ້ເທິງໂຕະກາງຫ້ອງຂອງ Miller. ບົດທົດສອບພື້ນຖານແມ່ນບົດທົດສອບສຸດທ້າຍ, ແຕ່ອໍານາດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນກໍເປັນເຊັ່ນກັນ. ການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໂດຍອັນຍະມະນີໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller, ກໍເທົ່າກັບການປະຕິເສດພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນເວລາດຽວກັນ.

ບັດນີ້ ພວກເຮົາກຳລັງກ່າວເຖິງການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງຝ່າຍມິນເລີຣ໌ ນັບແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງ 1844, ແຕ່ພວກເຮົາກໍກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເຖິງແມ່ນວ່າຝ່າຍມິນເລີຣ໌ຈະຖືກຕ້ອງໃນການນຳຄຳພະຍາກອນໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຖືກຈຳກັດໂດຍປະຫວັດສາດທີ່ພວກເຂົາຖືກຍົກຂຶ້ນມາ. ບັດນີ້ ພວກເຮົາຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະຢູ່ໃນຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍ (ຊົ່ວທີສີ່) ຂອງອາດເວັນຕິສຶມ. ໃນຊ່ວງເວລານີ້ ອາດເວັນຕິສຶມໄດ້ຖືກປູກຝັງຄຳສອນດ້ວຍຂົນບຽມປະເພນີ ແລະປະເພນີນິຍົມ (ເພັດພອຍປອມ) ຢ່າງເລິກຊຶ້ງ ຈົນບໍ່ຮູ້ອີກຕໍ່ໄປວ່າ ຄວາມຈິງພື້ນຖານເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຫຍັງ. ການບໍ່ຮູ້ວ່າຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຫຍັງ ຍ່ອມຂັດຂວາງອາດເວັນຕິສຶມຈາກການເຂົ້າໃຈນັຍສຳຄັນຂອງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະເຮັດໃຫ້ຄຳສັ່ງທີ່ຖືກກ່າວຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກໃຫ້ປົກປ້ອງແລະຮັກສາຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນ ກາຍເປັນສິ່ງທີ່ປາດຈາກຄວາມໝາຍ.

ກ່ອນທີ່ເຮົາຈະດໍາເນີນຕໍ່ໄປໃນການອະທິບາຍຂອງກາເບຣີເອນກ່ຽວກັບນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ໍາອູລາຍ, ເຮົາຈະພິຈາລະນາບາງປະເດັນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງ ຊຶ່ງສໍາພັນກັບຄວາມຈິງພື້ນຖານ ແລະອໍານາດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ນັກເທວະວິທະຍາສະໄໝໃໝ່ໂຕ້ຖຽງວ່າ ຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ຊີ້ບອກວ່າ ຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາທີ່ຍາວນານທີ່ສຸດໃນພຣະຄໍາພີຄືສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ.

ຂໍ້ຄວາມນັ້ນກ່າວວ່າ, “Miller ແລະບັນດາຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ປະກາດວ່າ ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດ ແລະເປັນໄລຍະສຸດທ້າຍທີ່ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ໃນພຣະຄໍາພີ ກໍາລັງຈະສິ້ນສຸດລົງ,” ແລະນັກເທວະສາດທັງຫຼາຍອ້າງວ່າ ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດ ແລະເປັນໄລຍະສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄືສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ພວກເຂົາຍັງອ້າງຕໍ່ໄປວ່າ ນີ້ແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ Sister White ກໍາລັງຊີ້ບອກຢູ່ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ, ເພາະພວກເຂົາອ້າງວ່າ ນາງກໍາລັງກ່າວເຖິງໄລຍະສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໂດຍກົງ. ພວກເຂົາຕາບອດຕໍ່ຄວາມສຳພັນໃດໆລະຫວ່າງເຈັດສິບປີກັບໄລຍະສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ພວກເຂົາຕາບອດຕໍ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ Daniel ກໍາລັງສະແຫວງຫາເພື່ອໃຫ້ເຂົ້າໃຈ.

ເອເລນ ໄວທ໌ ເປັນຜູ້ນັບຖືກຸ່ມ Millerite, ແລະນາງໄດ້ຮູ້ຈັກຂ່າວສານຕ່າງໆທີ່ໄດ້ຖືກບັນຈຸໄວ້ໃນແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1843 ແລະໃນແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1850 ທີ່ຖືກຈັດພິມໂດຍ F. D. Nichols. ແຜນພູມປີ 1850 ຊຶ່ງຖືກຈັດທຳຂຶ້ນໂດຍ Nichols ນັ້ນ ໄດ້ຖືກຕຽມຂຶ້ນຢູ່ໃນບ້ານຂອງ Nichol ໃນເວລາດຽວກັນພອດີກັບທີ່ James ແລະ Ellen White ກຳລັງອາໄສຢູ່ກັບ Nichols. ໄລຍະເວລາຄຳພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງຖືກສະແດງຢູ່ໃນແຜນພູມທັງສອງນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ແຕ່ແມ່ນ “ເຈັດເທື່ອ,” ຂອງ Leviticus ບົດທີ 26.

ການອ້າງວ່າຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ເປັນການລະບຸຢ່າງດົນໃຈວ່າສອງພັນສາມຮ້ອຍປີເປັນໄລຍະເວລາຄໍາພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດແລະເປັນຊ່ວງສຸດທ້າຍ ກໍເທົ່າກັບທໍາໃຫ້ງານຂຽນຂອງຊິດສະເຕີໄວທ໌ຂັດແຍ້ງກັນເອງ. ຖ້ານາງເຊື່ອສິ່ງທີ່ນັກເທວະວິທະຍາອ້າງເຖິງຂໍ້ຄວາມນີ້ ແລ້ວຈະໃຫ້ເຂົ້າໃຈຢ່າງໃດ ເມື່ອນາງໃຫ້ການຮັບຮອງແຜນພາບຕ່າງໆທີ່ສະໜັບສະໜູນ “ເຈັດເທື່ອ”?

ຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະທຳນຸບຳລຸງປະເພນີ ແລະ ນິທານປະດິດຂອງຕົນ ອາດຈະໂຕ້ຖຽງວ່າ ໃນແຜນພູມ 1843 ນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ວາງພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເທິງຄວາມຜິດພາດເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ຈົນກວ່າພຣະອົງຈະຍົກພຣະຫັດອອກໃນເວລາຕໍ່ມາ. ບັນຫາຂອງຂໍ້ສັນນິຖານນັ້ນຄື ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸໄວ້ວ່າ ເມື່ອໃດທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຕົວເລກເຫຼົ່ານັ້ນ; ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຖືກຍົກອອກກ່ອນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ພຽງໄມ່ດົນຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງເທື່ອທຳອິດ. ໃນຄຳພະຍານຂອງນາງກ່ຽວກັບເຫດການນັ້ນ ນາງໄດ້ລະບຸຄວາມຜິດພາດທີ່ຖືກແກ້ໄຂ, ແລະ ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ຄວາມຜິດພາດນັ້ນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ.”

ເມື່ອ “ພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຍົກອອກຈາກແຜນພາບຕ່າງໆ, ແລະຄວາມຜິດພາດນັ້ນຖືກອະທິບາຍ,” ໃນເວລານັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຮັບຮູ້ວ່າ “ຫຼັກຖານດຽວກັນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ນຳສະເໜີເພື່ອສະແດງວ່າຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1843, ແທ້ຈິງແລ້ວໄດ້ພິສູດວ່າມັນຈະສິ້ນສຸດໃນປີ 1844.” ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ໃນເບື້ອງຕົ້ນຖືກເຂົ້າໃຈວ່າຈະສິ້ນສຸດໃນປີ 1843 ນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນແຜນພາບປີ 1843, ຊຶ່ງເປັນແຜນພາບທີ່ນັກປະກາດຂ່າວສານກຸ່ມ Millerite ທັງສາມຮ້ອຍຄົນໄດ້ນຳໃຊ້. ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນແຜນພາບນັ້ນ ແລະຖືກເຂົ້າໃຈວ່າສິ້ນສຸດໃນປີ 1843 ມີດັ່ງນີ້: ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ຂອງ Daniel ບົດທີ່ແປດ ຂໍ້ທີ່ສິບສີ່, ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ຂອງ Leviticus ບົດທີ່ຊາວຫົກ ແລະ ໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າປີ ຂອງ Daniel ບົດທີ່ສິບສອງ. ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຄວາມຜິດພາດນັ້ນ ແລະໃນເວລານັ້ນພວກ Millerite ກໍໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ຫຼັກຖານດຽວກັນທີ່ຊີ້ບອກການສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນປີ 1843 ແທ້ທີ່ຈິງແລ້ວໄດ້ພິສູດວ່າຊ່ວງເວລາເຫຼົ່ານັ້ນສິ້ນສຸດໃນປີ 1844.

ແຜນພາບປີ 1850 ໄດ້ຖືກຈັດທຳຂຶ້ນໃນປີ 1850 ແລະໄດ້ນຳອອກຈຳໜ່າຍໃນເດືອນມັງກອນ ຂອງປີ 1851. Ellen White ໄດ້ບັນທຶກວ່າ ແຜນພາບນັ້ນກໍເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນໃນ Habakkuk ເຊັ່ນດຽວກັນ, ດັ່ງທີ່ນາງໄດ້ບັນທຶກໄວ້ກ່ຽວກັບແຜນພາບປີ 1843 ເຊັ່ນກັນ. ແຜນພາບນັ້ນຍັງໄດ້ສະແດງໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດ ໃນຖານະເປັນ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງ Leviticus twenty-six.

ການອ້າງວ່າ ການອ້າງອີງຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຕໍ່ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ “ໄດ້ປະກາດວ່າ ຊ່ວງເວລາຄຳພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດ ແລະ ຊ່ວງສຸດທ້າຍ ທີ່ຖືກນຳມາໃຫ້ເຫັນໃນພຣະຄຳພີ ກຳລັງຈະສິ້ນສຸດລົງ,” ນັ້ນແມ່ນຖືກຕ້ອງ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປະກາດເຊັ່ນນັ້ນຈິງ. ການອ້າງວ່າ “ຊ່ວງເວລາຄຳພະຍາກອນ” ທີ່ “ຍາວທີ່ສຸດ” ຄືສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ນັ້ນ ເປັນການຫັນຄຳພະຍານຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໃຫ້ກັບຕໍ່ຕ້ານຕົນເອງ ແລະ ຕໍ່ຕ້ານບັນທຶກທາງປະຫວັດສາດ. ການເຊື່ອນິທານເລື່ອງນັ້ນ ກໍຄືການເຊື່ອຄຳຕົວະ, ແລະ ໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ທີ່ເລືອກເຊື່ອຄຳຕົວະ ກໍເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຮັກຄວາມຈິງ.

ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ກະທຳການອັດສະຈັນປະດຸດວ່າພຣະອົງຊົງສັກຢາຊາອັນເປັນຂອງພຣະເຈົ້າບາງຊະນິດໃຫ້ແກ່ພຣະອົງເອງ ເພື່ອຈະຜ່ານຄວາມທຸກທໍລະມານແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ. ພຣະເຢຊູໄດ້ທົນທຸກດ້ວຍຄວາມທຸກທໍລະມານອັນເປັນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງເກີນກວ່າສິ່ງຊົງສ້າງໃດໆຂອງພຣະອົງຈະອົດທົນໄດ້. ແຕ່ມະນຸດຊາດໄດ້ຖືກຊົງສ້າງຕາມພຣະສະຫລັກຂອງພຣະອົງ, ແລະການດົນໃຈໄດ້ຊີ້ບອກວ່າມະນຸດຊາດຈະຕ້ອງມີໄຊດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ມີໄຊ. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະຄຣິດອາດທົນຕໍ່ຄວາມທຸກທໍລະມານແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນໄດ້ ຄືຄຸນລັກສະນະປະການໜຶ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງມີ ແລະມະນຸດກໍມີເໝືອນກັນ.

ພຣະເຢຊູໄດ້ທົນທຸກກັບຄວາມທຸກລຳບາກແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ ເພາະວ່າພຣະອົງມີເປົ້າໝາຍທີ່ຕັ້ງຢູ່ຂ້າງໜ້າພຣະອົງ, ແລະພວກເຮົາກໍໄດ້ຖືກຊົງສ້າງຂຶ້ນຕາມພຣະສະຫຼັກຂອງພຣະອົງ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງເປັນສິ່ງມີຊີວິດທີ່ຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍເປົ້າໝາຍ. ສິ່ງນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງແບບທີ່ຊົງອອກແບບເຮົາໄວ້. ຖ້າພວກເຮົາຖືກນຳໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ການເຂົ້າໃຈຮາກຖານຂອງອັດເວນຕິດບໍ່ແມ່ນເລື່ອງສຳຄັນ ພວກເຮົາກໍຈະບໍ່ມີແຮງຈູງໃຈທີ່ຈະເຮັດສິ່ງນັ້ນເລີຍ. ແຮງຈູງໃຈອັນຊອບທຳຈາກພຣະເຈົ້າພຽງປະການດຽວທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດສາມາດປຸກເຮົ້າຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ເອົາຊະນະສະພາບແຫ່ງລາໂອດີເຊຍນັ້ນ ຄື ຄວາມຮັກຕໍ່ຄວາມຈິງ. ຄວາມຮັກຕໍ່ຄວາມຈິງນັ້ນຈະຖືກທົດສອບໂດຍການມີຢູ່ຂອງຂົນບັນນີດແລະປະເພນີອັນງ່າຍດາຍທີ່ຖືກຈັດຂຶ້ນເພື່ອປອບໂຍນຫູທີ່ຄັນຢາກຟັງຂອງພວກເຮົາ. ຖ້າໃນຄວາມສະບາຍແບບລາໂອດີເຊຍຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງດ້ວຍຕົນເອງ ພວກເຮົາຈະພິນາດ. ນີ້ແຫຼະຄືຈຸດທີ່ອັດເວນຕິດຢືນຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ.

ດານີເອນເປັນຕົວຢ່າງຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ຊຶ່ງກໍາລັງສະແຫວງຫາ ຜ່ານພຣະວັດຈະນະຄໍາພະຍາກອນ ເພື່ອເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງການຕົກເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີ ແລະ ຄໍາພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ການລະບຸວ່າຄໍາພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີເປັນຊ່ວງເວລາຄໍາພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດແລະເປັນຊ່ວງສຸດທ້າຍ ກໍເທົ່າກັບການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງອັດເວນຕິສ ແລະ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍປະຕິເສດສິດອໍານາດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ການອ້າງວ່າ ເມື່ອພວກມິນເລີໄລທ໌ໄດ້ນໍາສະເໜີຊ່ວງເວລາຄໍາພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດແລະເປັນຊ່ວງສຸດທ້າຍນັ້ນ ມັນຄືສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ກໍເທົ່າກັບການປະຕິເສດບັນທຶກທາງປະຫວັດສາດ.

ກາເບຣີເອນໄດ້ມາເພື່ອໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈທັງນິມິດ “mareh” ແລະ “chazon” ແລະທ່ານໄດ້ສັ່ງສອນດານີເອນໃຫ້ແຍກນິມິດທັງສອງນັ້ນອອກຈາກກັນໃນທາງຄວາມຄິດ ເຖິງແມ່ນວ່າໂດຍແຈ້ງຊັດແລ້ວນິມິດທັງສອງນັ້ນມີຄວາມສຳພັນໃນທາງຄຳພະຍາກອນ. ນິມິດນັ້ນລວມເອົາອານາຈັກຕ່າງໆແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ໃນບົດທີເຈັດແລະແປດ ຊຶ່ງເປັນການກ່າວຊ້ຳແລະຂະຫຍາຍຄວາມກ່ຽວກັບອານາຈັກເຫຼົ່າດຽວກັນນັ້ນໃນບົດທີສອງ. ຂໍ້ມູນນັ້ນລວມເອົາບົດສົນທະນາໃນສະຫວັນ ຊຶ່ງສະແດງນິມິດອັນໜຶ່ງວ່າເປັນການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າລົງ ແລະອີກນິມິດໜຶ່ງວ່າເປັນພຣະລາຊະກິດແຫ່ງການຟື້ນຟູປະຊາຊົນແລະສະຖານບໍລິສຸດ.

ເມື່ອກາເບຣຽນໄດ້ນຳສະເໜີການຕີຄວາມ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດໄດ້ກາຍເປັນໃຈກາງຂອງຂ່າວສານທີ່ພວກມິນເລີໄດ້ປະກາດນັ້ນ ໄດ້ມີຄວາມສຳພັນຢ່າງໜຶ່ງດຳລົງຢູ່ລະຫວ່າງນິມິດທັງສອງ ອັນເປັນສິ່ງທີ່ຄວນໃຫ້ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງໃນການແຍກການຕີຄວາມອອກໃນຄວາມຄິດໄດ້ສັງເກດເຫັນ. ໜຶ່ງໃນຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນ ຖືກສະແດງອອກໂດຍຄຳສອງຄຳທີ່ຕ່າງກັນ ແຕ່ທັງສອງຖືກແປວ່າ “ກຳນົດໄວ້.”

ເຈັດສິບອາທິດ (ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ) ໄດ້ຖືກກໍານົດໄວ້ເໜືອປະຊາຊົນນັ້ນແລະນະຄອນບໍລິສຸດ. ຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ກໍານົດໄວ້” ຫມາຍເຖິງ “ຕັດອອກ”, ແລະຄໍານັ້ນຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາ ຫຼື ໄລຍະແຫ່ງການທົດລອງສໍາລັບຊາວຢິວແລະເຢຣູຊາເລັມ. ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະແຫ່ງການກະບົດທີ່ນໍາໄປສູ່ການທໍາລາຍເຢຣູຊາເລັມ ແລະການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີ. ດັ່ງນັ້ນ ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີຈຶ່ງໄດ້ຖືກ “ກໍານົດໄວ້”, ໂດຍເລີ່ມຈາກພຣະລາຊະດໍາລັດສະບັບທີສາມ. ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີທໍາອິດແຫ່ງການກະບົດໄດ້ນໍາມາຊຶ່ງການໂຈມຕີສາມຄັ້ງຂອງເນບູກາດເນັດຊາ, ການທໍາລາຍເຢຣູຊາເລັມຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແລະການກະຈັດກະຈາຍພ້ອມທັງການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ.

ພຣະບັນຍັດຂໍ້ທຳອິດເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການສິ້ນສຸດຂອງການເປັນຊະເລີຍ ແລະເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງວຽກງານການກໍ່ສ້າງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່. ພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສາມເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການສິ້ນສຸດຂອງການເປັນຊະເລີຍຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ແລະເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຊ່ວງເວລາສີ່ສິບຫົກປີ ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງໃຊ້ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໃຫ້ອອກຈາກການເປັນຊະເລີຍ ແລະສ້າງພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານຂຶ້ນ.

ຄຳທີ່ຖືກແປສອງເທື່ອວ່າ “ກຳນົດໄວ້” ໃນຂໍ້ທີຊາວຫົກ ແລະ ຊາວເຈັດ ຄື “charats” ແລະມັນໝາຍເຖິງ “ການເຮັດໃຫ້ບາດເຈັບ” ແລະ “ພຣະລິຂິດ”. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ໄດ້ມີການ “ກຳນົດໄວ້” ວ່າ ສັນຕະປາປາຈະໄດ້ຮັບ “ບາດແຜເຖິງຕາຍ” ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດ. ນີ້ແມ່ນຄຳດຽວກັນທີ່ດານີເອນໃຊ້ໃນບົດທີສິບເອັດ ຂໍ້ສາມສິບຫົກ.

ໃນຂໍ້ທີສາມສິບຫົກ, “ກະສັດ” ໝາຍເຖິງລະບົບສັນຕະປາປາ. ລະບົບສັນຕະປາປາຈະຕ້ອງຈະເລີນຈົນເຖິງປີ 1798, ເມື່ອມັນໄດ້ຮັບ “ບາດແຜເຖິງຕາຍ” ຂອງມັນ. ແລ້ວ “ຄວາມພິໂລດ” ຄັ້ງທຳອິດຈະຕ້ອງ “ສຳເລັດລົງ,” ເພາະ “ຄວາມພິໂລດ” ນັ້ນໄດ້ຖືກ “ກຳນົດໄວ້” (ຊົງມີພຣະບັນຊາໄວ້) ໃຫ້ “ເກີດຂຶ້ນ.” ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຂອງອິດສະຣາເອນ, ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະສິ້ນສຸດໃນປີ 1798, ລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບ “ບາດແຜເຖິງຕາຍ.” ຄຳວ່າ “ກຳນົດໄວ້” ໝາຍຄວາມວ່າ “ບາດແຜ.”

ກອບຄຳພະຍາກອນຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງອຳນາດທຳລາຍລ້າງສອງປະການ ຄື ລັດທິນອກສາສະໜາ ຕາມດ້ວຍ ອຳນາດສັນຕະປາປາ. ພວກເຂົາເຂົ້າໃຈວ່າ ອຳນາດທັງສອງນັ້ນຈະຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງທັບ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນນິມິດ “chazon” ຂອງດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 13.

ອຳນາດແຫ່ງການທຳລາຍອັນເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າຂອງສັນຕະປາປາ ຈະຕ້ອງຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ພົນບໍລິວານ ເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງທໍາອິດໃນປີ 1798, ຄໍາພະຍາກອນໄດ້ກໍານົດໄວ້ທີ່ຈະ “ເຮັດໃຫ້ບາດເຈັບ” ຕໍ່ອໍານາດສັນຕະປາປາ. ໃນດານີເອນບົດ 9, ການກໍານົດນັ້ນຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນສອງຂໍ້ສຸດທ້າຍ, ແລະຄໍາທີ່ຖືກແປສອງຄັ້ງວ່າ “ກໍານົດ” ໃນຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບນິມິດ “chazon”, ໃນຂະນະທີ່ຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ກໍານົດ” ໃນຂໍ້ທີຊາວສີ່ ເປັນຄໍາພາສາເຮັບເຣີອີກຄໍາໜຶ່ງ ແລະມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບນິມິດ “mareh”. ດານີເອນ, ຜູ້ເປັນຕົວແທນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ກໍາລັງສະແຫວງຫາເພື່ອເຂົ້າໃຈຄວາມສໍາພັນຂອງນິມິດທັງສອງນັ້ນ, ຊຶ່ງກາບຣີເອນໄດ້ບອກແກ່ລາວໃຫ້ແຍກອອກຈາກກັນໃນທາງຄວາມຄິດ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ຫົວຂໍ້ນີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.