ພຣະທໍາດານີເອນ - ເລກທີ ຫ້າສິບຫ້າ

ກາບຣີເອນໄດ້ມາຫາດານີເອນ ຫຼັງຈາກທ່ານໄດ້ເຂົ້າໃຈເຖິງເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນຊະເລີຍ ຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງເຢເຣມີຢາ ແລະຄຳສາບານກັບຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊ.

ຄໍາທີ່ດານີເອນໄດ້ໃຊ້ ຊຶ່ງຖືກແປວ່າ “ຄໍາປະຕິຍານນັ້ນ” ແມ່ນຄໍາດຽວກັນກັບທີ່ໂມເຊໄດ້ໃຊ້ ຊຶ່ງຖືກແປວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທໍາເລວີ ບົດ 26. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ໃນບົດ 9 ດານີເອນກໍາລັງສະແຫວງຫາຄວາມເຂົ້າໃຈເຖິງຄວາມສໍາພັນລະຫວ່າງໄລຍະເວລາເຈັດສິບປີຂອງເຢເຣມີຢາ ແລະ ໄລຍະເວລາສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ໃນບົດ 8 ກາບຣີເອນໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈນິມິດເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍມື້, ແລະ ກາບຣີເອນກໍໄດ້ເຮັດວຽກຂອງຕົນໃຫ້ສໍາເລັດເມື່ອທ່ານກັບມາໃນບົດ 9 ແລະ ແຈ້ງໃຫ້ດານີເອນຮູ້ໃຫ້ແຍກນິມິດສອງປະການນັ້ນອອກຈາກກັນໃນຄວາມຄິດ ຊຶ່ງໄດ້ເປັນຫົວຂໍ້ຂອງບົດ 7, 8 ແລະ 9 ດ້ວຍ. ນິມິດສອງປະການນັ້ນແມ່ນຫົວຂໍ້ຂອງ “ຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ” ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798.

ເຈັດສິບປີຂອງເຢເຣມີຢາ ແລະ “ຄຳສາບແຊ່ງ” ຂອງໂມເຊ ລ້ວນແຕ່ເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ “ຄຳສາບານ” ຂອງໂມເຊ, ແຕ່ກາບຣີເອນກຳລັງຈະນຳສະເໜີການແບ່ງແຍກຂອງຊ່ວງເວລາສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ມັນຈະຖືກແບ່ງຢ່າງຖືກຕ້ອງໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອຄວາມສຳພັນຂອງນິມິດ (“chazon”) ວ່າດ້ວຍການຢຽບຍ່ຳລົງ ແລະ ນິມິດ (“mareh”) ວ່າດ້ວຍການປາກົດ ຖືກແບ່ງແຍກຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ກາບຣີເອນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໂດຍຊີ້ບອກວ່າ ໄລຍະແຫ່ງການທົດລອງສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ພວກຢິວ. ໄລຍະນັ້ນເປັນໄລຍະດຽວກັນກັບຊ່ວງເວລາແຫ່ງການກະບົດສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ ຊຶ່ງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນຊະເລີຍ.

ຄຳ​ວ່າ “determined” ໃນ​ຂໍ້​ທີ​ຊາວ​ສີ່ ກ່າວ​ເຖິງ​ຊ່ວງ​ເວລາ​ນັບ​ແຕ່​ການ​ປະກາດ​ກົດ​ຄຳ​ສັ່ງ​ສະບັບ​ທີ​ສາມ ໃນ​ປີ 457 BC ຈົນ​ເຖິງ​ການ​ເອົາ​ຫີນ​ຂວ້າງ​ສະ​ເຕ​ເຟນ ໃນ​ປີ 34 AD, ແຕ່​ຄຳ​ວ່າ “determined” ໃນ​ຂໍ້​ທີ​ຊາວ​ຫົກ ແລະ ຊາວ​ເຈັດ ກຳ​ລັງ​ຊີ້​ບອກ​ເຖິງ​ອຳນາດ​ແຫ່ງ​ການ​ທຳ​ໃຫ້​ຮ້າງ​ເປົ່າ​ຂອງ​ລັດທິ​ນອກ​ສາສະໜາ ແລະ ລະບົບ​ສັນ​ຕະ​ປາ​ປາ.

ກາບຣີເອນແຈ້ງແກ່ດານີເອນວ່າ “ຫຼັງຈາກ” ທີ່ “ພຣະເມສິຍາ” ຖືກ “ຕັດອອກ” ແລ້ວ “ປະຊາຊົນຂອງເຈົ້ານາຍຜູ້ຈະມານັ້ນຈະທຳລາຍນະຄອນແລະພຣະວິຫານ.” ໂຣມນອກຮີດໄດ້ທຳລາຍ “ນະຄອນແລະພຣະວິຫານ” ໃນການລ້ອມຕີທີ່ກິນເວລາຢ່າງແນ່ນອນສາມປີເຄິ່ງ ຈາກປີ ຄ.ສ. 66 ຫາ 70. ກາບຣີເອນລະບຸວ່າ “ຈຸດຈົບຂອງສົງຄາມ” ຈະເປັນ “ດ້ວຍນ້ຳຖ້ວມ,” ແລະວ່າສົງຄາມນັ້ນຈະປະກອບດ້ວຍ “ຄວາມຮ້າງເປົ່າ.” ສົງຄາມທີ່ຖືກດຳເນີນຕໍ່ຕ້ານເຢຣູຊາເລັມ ແລະພຣະວິຫານນັ້ນ ຄືການຢຽບຍ່ຳທີ່ຖືກກະທຳໂດຍລັດທິນອກຮີດ ແລະລະບົບສັນຕະປາປາ. ອຳນາດນອກຮີດທີ່ຈະທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມໃນເບື້ອງຕົ້ນນັ້ນຄື ບາບີໂລນ, ແຕ່ອຳນາດນອກຮີດທີ່ຈະທຳລາຍມັນຫຼັງຈາກພຣະເມສິຍາຖືກຕອກກາງແຂນແລ້ວນັ້ນຄື ໂຣມນອກຮີດ. ແຕ່ສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານພຣະວິຫານແລະພົນໂຫດນັ້ນ ໄດ້ຖືກດຳເນີນໂດຍອຳນາດສອງຝ່າຍທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາ, ແລະອຳນາດຝ່າຍທີສອງໃນບັນດາອຳນາດສອງຝ່າຍທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມານັ້ນ ຕາມພຣະຄຳພີຄື ສັນຕະປາປາ.

ອຳນາດສັນຕະປາປາແມ່ນອຳນາດທີ່ຖືກແທນຄວາມໝາຍເປັນ “ໄມ້ຫວດທີ່ຖ້ວມລົ້ນ,” ມັນແມ່ນອຳນາດໃນຂໍ້ສີ່ສິບຂອງດານີເອນບົດທີ 11 ທີ່ “ຖ້ວມລົ້ນ ແລະ ຜ່ານຂ້າມໄປ.” ການຢຽບຢໍ່າເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນກັບບາບີໂລນ ແລະ ດຳເນີນຕໍ່ໄປກັບຊົນຊາດເຫຼັກທີ່ກ່າວຖ້ອຍຄຳມືດມົວ ດັ່ງທີ່ໂມເຊໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດສອງ ນັ້ນ ໄດ້ຖືກຕິດຕາມມາໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາ. ຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງການຢຽບຢໍ່ານັ້ນ “ຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ໄດ້ “ຖືກກຳນົດໄວ້.” ໃນຂໍ້ຊາວເຈັດ, ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ. ໃນກາງຂອງອາທິດນັ້ນ ລະບົບການຖວາຍບູຊາທາງໂລກຈະຢຸດເຊົາ ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເລີ່ມພຣະລາຊກິດມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພຣະອົງໃນພຣະວິຫານສະຫວັນ. ເນື່ອງຈາກການບໍ່ເຊື່ອຟັງຂອງພວກຢິວໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດລອງທີ່ໄດ້ຖືກຕັດແຍກໄວ້ສຳລັບພວກເຂົານັ້ນ ພຣະວິຫານ ແລະ ນະຄອນຈຶ່ງຈະຖືກເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າອີກຄັ້ງໜຶ່ງ.

ຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນກ່າວວ່າ “ແລະເນື່ອງດ້ວຍການແຜ່ກະຈາຍແຫ່ງສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງ ລາວຈະເຮັດໃຫ້ມັນຮ້າງເປົ່າ ຈົນກວ່າຈະເຖິງທີ່ສຸດ ແລະສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ນັ້ນຈະຖືກເທລົງເທິງຜູ້ທີ່ຮ້າງເປົ່າ.” ເມື່ອຊາວຢິວໃນທີ່ສຸດໄດ້ເຮັດໃຫ້ຖ້ວຍແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງຕົນເຕັມຈົນລົ້ນແລ້ວ, ນະຄອນແລະພຣະວິຫານຈະຕ້ອງຮ້າງເປົ່າຈົນກວ່າສົງຄາມຈະສິ້ນສຸດ. ໃນ “ທີ່ສຸດ” ຂອງການຢຽບຍ່ຳໃນປີ 1798, ໄດ້ມີ “ການກຳນົດໄວ້” ແລ້ວວ່າອຳນາດສັນຕະປາປາຈະໄດ້ຮັບບາດແຜສາຫັດຈົນເກືອບຕາຍ. ແລ້ວນະຄອນແລະພຣະວິຫານຈະຖືກຟື້ນຟູແລະສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ເມື່ອຊາວຢິວໄດ້ອອກຈາກບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ ພາຍໃຕ້ພຣະລາຊະກຳນົດທັງສາມ.

ຈົນກວ່າຈະເຖິງການສິ້ນສຸດຢ່າງສົມບູນຂອງສົງຄາມນັ້ນ ເຢຣູຊາເລັມຈະຕ້ອງຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໂດຍອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ. ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ປະກອບເປັນຊ່ວງເວລາສະເພາະຕ່າງໆພາຍໃນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີນັ້ນ ຈະສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງກໍຕໍ່ເມື່ອຄວາມສຳພັນຂອງນິມິດເລື່ອງການຢຽບຍ່ຳລົງແຫ່ງເຈັດສິບປີ ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບນິມິດເລື່ອງການຟື້ນຄືນຂອງພຣະວິຫານແລະກອງພົນ. ການປະຕິເສດນິມິດແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຕາມຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊ ກໍແມ່ນການປະຕິເສດນິມິດແຫ່ງການຮວບຮວມ. ນິມິດແຫ່ງເຈັດສິບປີ ຄືນິມິດແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ. ນິມິດແຫ່ງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ຄືນິມິດແຫ່ງການຮວບຮວມ. ນິມິດແຫ່ງເຈັດສິບປີ ແມ່ນນິມິດ “chazon” ແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ, ແລະນິມິດແຫ່ງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ແມ່ນນິມິດ “mareh” ແຫ່ງການຮວບຮວມ.

ນິມິດທັງສອງໄດ້ຖືກເຊື່ອມຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນໃນທາງຄຳພະຍາກອນ, ແລະການປະຕິເສດອັນໜຶ່ງ ກໍເທົ່າກັບການປະຕິເສດທັງສອງ. ຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເຖິງແມ່ນວ່າອັດເວັນຕິສຶມຈະອ້າງວ່າຕົນຍຶດຖືຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍສາມສິບປີ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດເສົາຄ້ຳກາງຂອງອັດເວັນຕິສຶມ, ຢ່າງແນ່ນອນພໍໆກັບທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດ “ເຈັດເວລາ” ໃນປີ 1863. ພວກຢິວບໍ່ໄດ້ປະກາດຕົນຫຼືວ່າຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າດອກຫຼື? ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານບໍ່ໄດ້ປະກາດຕົນຫຼືວ່າກຳລັງຄອຍຖ້າພຣະເມຊີອາດອກຫຼື? ການປະກາດຕົນບໍ່ມີຄວາມໝາຍເລີຍ ຖ້າຫາກມັນບໍ່ໄດ້ຍຶດຖືພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃນທີ່ສຸດ ພວກມິນເລີໄດ້ກຳນົດວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາຍັງຈຳກັດ. ຈົນກວ່າຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແສງສະຫວ່າງຈຶ່ງໄດ້ສ່ອງມາກ່ຽວກັບພະວິຫານໃນສະຫວັນ ແລະການປາກົດຂອງພຣະຄຣິດໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນວັນທີນັ້ນ. ກໍຈົນກວ່າຫຼັງຈາກວັນທີນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເຫັນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ.

ພຣະເຈົ້າຊົງມີພຣະປະສົງທີ່ຈະເພີ່ມພູນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ເກື່ອງໂຍງກັບສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ແລະໃນປີ 1856 ພຣະອົງຊົງເປີດປະຕູໄປສູ່ແສງສະຫວ່າງເພີ່ມເຕີມ, ແຕ່ໃນໄລຍະເຈັດປີຕໍ່ມາ ອາດເວັນຕິດສຶມໄດ້ປິດປະຕູນັ້ນ. ກະທັ້ງພາຍຫຼັງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຊົງນຳພານັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນໃຫ້ກັບໄປຫາບົດຄວາມຂອງ Hiram Edson, ແລະແສງສະຫວ່າງແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ກໍໄດ້ເລີ່ມເພີ່ມພູນຂຶ້ນອີກຄັ້ງ.

ເນື່ອງຈາກປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ກັບຄຳພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ຂະບວນການແອດເວນຕິດຈຶ່ງເຂົ້າໃຈວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຢ່າງຄັບແຄບ ແລະບໍ່ຄົບຖ້ວນ.

ເມື່ອ S. S. Snow ໄດ້ກຳນົດວັນທີຂອງການຖືກຕຶງໄວ້ກັບໄມ້ກາງແຂນຢ່າງແນ່ນອນແລ້ວ, ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ກໍໄດ້ຖືກກຳນົດຂຶ້ນ.

ພວກ Millerites ໄດ້ຮັບຮູ້ວັນທີທີ່ຖືກຕ້ອງສໍາລັບການຖືກຄຶງກາງແຂນ ແລ້ວຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາສອງພັນສາມຮ້ອຍປີກໍໄດ້ຖືກກໍານົດ. “ການຖືກຕັດອອກຂອງພຣະເມຊີອາ” ໃນ “ທ່າມກາງຂອງອາທິດ” ທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຢືນຢັນ “ພັນທະສັນຍາ” ດ້ວຍເຫດທີ່ພວກຢິວໄດ້ເຮັດໃຫ້ຖ້ວຍແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງຕົນເຕັມຈົນລົ້ນ, ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍ “ການແຜ່ກະຈາຍຂອງສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງ”, ກໍໄດ້ຖືກກໍານົດເຊັ່ນດຽວກັນ. ໄມ້ກາງແຂນໄດ້ກາຍເປັນໝຸດໝາຍທາງປະຫວັດສາດທີ່ສໍາຄັນຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ການຮັບຮູ້ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ.

ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີແສງສະຫວ່າງຢູ່ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ກ່ອຍໃຫ້ເກີດການສຳແດງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງຊົງພະລັງ, ພວກມິນເລີໄລຕ໌ກໍບໍ່ເຄີຍບັນລຸຄວາມເຂົ້າໃຈຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນ ອັນເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຄວາມປາຖະໜາຂອງດານີເອນທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງນິມິດທັງສອງ. ອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍານັ້ນ ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງ ຊຶ່ງຕໍ່ມາຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນຕົວແທນເຖິງພຣະພັນທະກິດສ່ວນພຣະອົງຂອງພຣະຄຣິດເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ ແລ້ວຈຶ່ງຕາມດ້ວຍພຣະພັນທະກິດຂອງພຣະອົງດັ່ງທີ່ຖືກແທນໂດຍພວກສາວົກ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າໝຸດໝາຍທາງປະຫວັດສາດຄືການຖືກກາງແຂນ ໄດ້ກາຍເປັນສະຫຼັກຍຶດເພື່ອກຳນົດວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຫັນວ່າ ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຈຸດກາງຂອງສອງຊ່ວງເວລາສາມປີເຄິ່ງທີ່ເໝືອນກັນ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນ “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຜ່ານໂມເຊໄດ້ເອີ້ນວ່າ “ການຂັດແຍ້ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ.”

ເມື່ອພຣະຄຣິດກຳລັງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍນັ້ນ, ພັນທະສັນຍານັ້ນແຫຼະເປັນສິ່ງທີ່ພຣະອົງມີຂໍ້ພິພາດກັບພວກຢິວທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ. “ຂໍ້ພິພາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ” ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ., ເມື່ອຊາວອັດຊີເຣຍໄດ້ນຳອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໄປສູ່ການເປັນເຊີຍ, ແລະຈາກນັ້ນຕະຫຼອດໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ລັດທິຄວາມເປັນຄົນຕ່າງສາສະໜາໄດ້ຢຽບຍ່ຳອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ. ການຢຽບຍ່ຳນັ້ນຕໍ່ມາກໍໄດ້ຖືກຕິດຕາມດ້ວຍອີກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ລັດທິສັນຕະປາປາໄດ້ຢຽບຍ່ຳອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ.

ອາທິດແຫ່ງການພະຍາກອນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍານັ້ນ ໃນຖານະເປັນການເຮັດໃຫ້ນິມິດເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ກໍໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງນິມິດເລື່ອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີດ້ວຍ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ເຂົ້າໃຈຄຳພະຍາກອນເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີພຽງພໍທີ່ຈະປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກທີ່ຈະປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງບາງສ່ວນ ຊຶ່ງການຕີຄວາມຂອງກາບຣີເອນໃນບົດທີ່ເກົ້າໄດ້ຖືກປະສົງໃຫ້ຖ່າຍທອດ.

ກາບຣີເອນໄດ້ຊີ້ນຳດານີເອນໃຫ້ແບ່ງແຍກນິມິດທັງສອງຢ່າງຖືກຕ້ອງ (ຄືໃຫ້ແຍກອອກທາງຄວາມຄິດ) ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍ “matter” ແລະ “vision,” ແລະໃນການສຳເລັດຕາມຄຳແນະນຳນັ້ນ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ນີ້ແຫຼະແມ່ນພາລະອັນແທ້ຈິງຂອງດານີເອນ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານພະຍາຍາມເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງເຈັດສິບອາທິດ (ອັນເປັນສັນຍະລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ”) ແລະ ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ.

ການປະຕິເສດ “ເຈັດເວລາ” ຂອງອາດເວນຕິດ ໄດ້ວາງພວກເຂົາໄວ້ໃນຖານະທີ່ບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າ ໄລຍະທຳອິດຂອງສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ ຊຶ່ງຖືກຕັດອອກຈາກສອງພັນສາມຮ້ອຍປີນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຕໍ່ພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງໂມເຊໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ການຂັດແຍ້ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ”.

ເຂົາເຈົ້າຍັງຖືກຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ຮັບຮູ້ວ່າ ການຖືກຕຶງໄມ້ກາງແຂນໃນກາງອາທິດນັ້ນ ມີຄວາມໝາຍຫຼາຍກວ່າການຊີ້ບອກວັນເວລາເທົ່ານັ້ນ ເພາະມັນໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງສູນກາງແທ້ຂອງການໂຕ້ແຍ້ງຂອງພຣະຄຣິດກັບການບໍ່ເຊື່ອຟັງຂອງອິດສະຣາເອນ ດ້ວຍໂລຫິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ເຂົາເຈົ້າຕາບອດຕໍ່ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ໂລຫິດທີ່ຖືກຫຼັ່ງອອກເພື່ອຄົນເປັນອັນຫຼາຍທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ຊຶ່ງເປັນການຮັບຮອງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງນັ້ນ ກໍຍັງເປັນການຮັບຮອງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກວາງໄວ້ໃນ ເລວີນິຕິ 25 ແລະ 26 ດ້ວຍ.

ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ຮັບເອົາພັນທະສັນຍາໜຶ່ງໄວ້ເໜືອຕົນ ໂດຍພວກເຂົາໄດ້ກຳນົດຄວາມໝາຍຂອງພັນທະສັນຍານັ້ນວ່າເປັນການປະກາດຂອງພວກເຂົາວ່າ “ທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງຕັດໄວ້ນັ້ນ ພວກເຮົາຈະກະທຳຕາມ,” ໂດຍບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າພັນທະສັນຍາຊຶ່ງພຣະຄຣິດຊົງຖວາຍນັ້ນ ກຳນົດໃຫ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງຖືກຂຽນໄວ້ໃນຈິດໃຈ. ຄຳນິຍາມແບບຟາຣິຊາຍຂອງພວກເຂົາຕໍ່ເງື່ອນໄຂຂອງພັນທະສັນຍາ ໄດ້ຂັດຂວາງພວກເຂົາຈາກການເຂົ້າໃຈແລະຍອມຮັບພັນທະສັນຍາທີ່ແທ້ຈິງ.

ອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ໄດ້ນິຍາມເລືອດແຫ່ງກາງແຂນໃນທ່າມກາງຂອງອາທິດ ໃນຖ້ອຍຄຳທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຕາບອດອັນດຽວກັນແກ່ອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ດັ່ງທີ່ເຄີຍມີຢູ່ເໜືອອິສຣາເອນບູຮານ ເມື່ອພວກເຂົາປະຕິເສດພຣະເມຊີອາ ແລະປະກາດວ່າພວກເຂົາບໍ່ມີກະສັດອື່ນນອກຈາກຊີຊາ.

ອິດສະຣາເອນໃນຍຸກປັດຈຸບັນຕາບອດຕໍ່ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ປະຫວັດສາດຊຶ່ງຄາບຣີເອນໄດ້ບັນຍາຍໄວ້ແກ່ດານີເອນນັ້ນ ບໍ່ພຽງແຕ່ລວມເຖິງການຢືນຢັນພັນທະສັນຍາເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງລວມເຖິງການກະຈັດກະຈາຍທີ່ຖືກນຳມາເຫນືອບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດພັນທະສັນຍານັ້ນອີກດ້ວຍ, ເພາະວ່າຂໍ້ພຣະຄຳພີໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ໂຣມນອກສາສະໜາ (ເຈົ້າຊາຍຜູ້ທີ່ຈະມາ) ຈະທຳລາຍນະຄອນແລະສະຖານບໍລິສຸດ, ແລະວ່າຈົນເຖິງທ້າຍຂອງສົງຄາມ (ຊຶ່ງໄດ້ຢຽບຢ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະພົນໄພ່) “ຄວາມເປົ່າຮ້າງ” ໃນຮູບພະຫູພົດ ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້.

ໃນປະຫວັດສາດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຫຼັ່ງພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງເພື່ອຮັບຮອງພັນທະສັນຍາກັບຫຼາຍຄົນນັ້ນ, ອໍານາດສອງປະການທີ່ນໍາມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຄື ໂຣມັນນອກສາສະໜາ ແລະ ໂຣມັນສັນຕະປາປາ ໄດ້ຖືກລະບຸຢ່າງຈໍາເພາະ. ພຣະໂລຫິດທີ່ຖືກຫຼັ່ງລົງເທິງໄມ້ກາງແຂນແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະຄຣິດນໍາເຂົ້າໄປໃນສະຖານນະມັດສະການຝ່າຍສະຫວັນ, ແລະເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພຣະກິດຂອງພຣະອົງດັ່ງທີ່ຖືກສໍາແດງໂດຍນິມິດ “mareh” ແຫ່ງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກສານເຂົ້າໄວ້ກັບປະຫວັດສາດຂອງນິມິດ “chazon” ແຫ່ງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ດັ່ງທີ່ຖືກສໍາແດງໂດຍອໍານາດສອງປະການທີ່ນໍາມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຊຶ່ງຈະຢຽບຍໍ່າສະຖານນະມັດສະການ ແລະ ພົນໄພ່.

ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກນຳສະແດງໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller ເປັນດັ່ງເພັດພອຍທີ່ສ່ອງປະກາຍແຈ້ງຈ້າດັ່ງດວງອາທິດ, ແຕ່ມັນຍັງບໍ່ສົມບູນ. ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ເມື່ອສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນຖືກປະກາດຊ້ຳອີກຢ່າງຕົງຕາມຕົວອັກສອນ, ເພັດພອຍເຫຼົ່ານັ້ນເອງຈະຖືກນຳໄປວາງໄວ້ໃນຫີບໃໝ່ທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ໂດຍ “dirt brush Man”, ແລະໃນເວລານັ້ນມັນຈະສ່ອງປະກາຍແຈ້ງກວ່າເດີມສິບເທົ່າ. ມັນກາຍເປັນບົດທົດສອບຂອງຂ່າວສານສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ເພັດພອຍເຫຼົ່ານັ້ນຖືກລະບຸໄວ້ໂດຍສະເພາະໂດຍພະຍານທັງສອງທີ່ Habakkuk ໄດ້ພະຍາກອນໄວ້, ວ່າເປັນຕາຕະລາງ. ເມື່ອຕາຕະລາງທັງສອງຂອງແຜນຜັງຜູ້ບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850 ຖືກວາງທັບກັນ “line upon line”, ເພັດພອຍຂອງ Miller ຈຶ່ງຖືກລະບຸຢ່າງຈຳເພາະ, ແລະໃນການນັ້ນເພັດພອຍເຫຼົ່ານັ້ນກໍເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນຄັ້ງສຸດທ້າຍ.

ຄວາມຈິງສ່ວນໃຫຍ່ໃນແຜນພາບທັງສອງນັ້ນ ສະແດງເຖິງຄຳພະຍາກອນຕ່າງໆທີ່ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວກ່ອນປີ 1844 ເຊັ່ນ ການລະບຸຕົວຂອງສັດຮ້າຍໃນດານີເອນ 7 ແລະ 8. ຮູບປັ້ນໃນດານີເອນ 2 ກໍໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້. ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ລະຫວ່າງໂຣມ ຫຼື Antiochus Epiphanes ຝ່າຍໃດເປັນຜູ້ສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ ກໍຢູ່ໃນນັ້ນ. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ເວລາແຫ່ງການຄອຍຊ້າຂອງ Habakkuk ແລະ ພົມມະຈັນສິບຄົນ ກໍຢູ່ໃນນັ້ນ. ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມກໍຢູ່ໃນນັ້ນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບວິຫານບໍລິສຸດໃນສະຫວັນ. “ການຖວາຍປະຈຳວັນ” ໃນຖານະສັນຍາລັກຂອງຄວາມເປັນນອກສາສະໜາ ກໍຢູ່ໃນນັ້ນ. ແລະແນ່ນອນ ວິບັດທັງສາມຂອງອິດສະລາມ ກໍຢູ່ໃນນັ້ນເຊັ່ນກັນ. ເມື່ອນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ແຜນພາບເຫຼົ່ານັ້ນກໍເປັນພາບປະກອບຂອງ “ຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ” ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນເມື່ອສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາຊົງແກະຜະນຶກຄວາມຈິງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນ.

ເມື່ອພວກເຮົາກໍາລັງສິ້ນສຸດການພິຈາລະນາຂອງເຮົາກ່ຽວກັບນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ໍາອູໄລ ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມຮູ້ຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາອະວະສານໃນປີ 1798 ແລະໄດ້ເພີ່ມພູນຂຶ້ນຈົນກາຍເປັນອັນຍະມະນີທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນຫີບໃໝ່ທີ່ໃຫຍ່ກວ່າໃນຄວາມຝັນຂອງ William Miller ພວກເຮົາຈະກັບໄປພິຈາລະນາຄວາມຈິງຂອງກຸ່ມ Millerite ອີກຄັ້ງ ຊຶ່ງຍັງບໍ່ສົມບູນໃນປະຫວັດຂອງພວກເຂົາ. ບາງສ່ວນໄດ້ຖືກປະໄວ້ໃນສະພາບທີ່ຍັງບໍ່ສົມບູນ ເນື່ອງຈາກເວລາໃນປະຫວັດສາດທີ່ກຸ່ມ Millerite ກໍາລັງດໍາລົງຢູ່ ແລະອີກບາງສ່ວນໄດ້ຖືກປະໃຫ້ບໍ່ສົມບູນເນື່ອງຈາກການບໍ່ເຊື່ອຟັງຂອງຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຈະດໍາເນີນໃຫ້ທັນກັບຄວາມສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ກ່າວເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.