ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ຫ້າສິບຫົກ

ພາບຕົວແທນສຸດທ້າຍຂອງບັນດາອານາຈັກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ພົບໄດ້ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເຈັດ. ໃນບົດນັ້ນ, ໃນຂໍ້ທີສາມ, ໂຢຮັນຖືກນຳໄປສູ່ “ຖິ່ນທຸລະກັນດານ”, ເພື່ອທູດສະຫວັນຈະໄດ້ສະແດງແກ່ໂຢຮັນເຖິງການພິພາກສາ “ຍິງໂສເພນີໃຫຍ່” ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຜູ້ຊຶ່ງນັ່ງຢູ່ເທິງ “ນ້ຳຫຼາຍສາຍ” ແລະຜູ້ທີ່ໄດ້ກະທຳ “ການຫຼິ້ນຊູ້” ກັບ “ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ.”

ຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງໂຢຮັນເອງ, “ຖິ່ນກັນດານ” ເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ ນັບແຕ່ປີ 538 ຈົນຮອດເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798.

ໃນພຣະວິນຍານ, ໂຢຮັນໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າໄປສູ່ໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ. ປີເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ລ່ວງໜ້າໂດຍສາມປີເຄິ່ງແຫ່ງຄວາມແຫ້ງແລ້ງໃນປະຫວັດຂອງ ເຢເຊເບນ, ອາຮາບ ແລະ ເອລີຢາ. ປີເຫຼົ່ານັ້ນຈະຕ້ອງດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າລະບົບສັນຕະປາປາຈະໄດ້ຮັບບາດແຜອັນເຖິງຕາຍຂອງມັນໃນປີ 1798, ເພາະວ່າການນັ້ນໄດ້ຖືກ “ກຳນົດໄວ້” ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄວາມຄຽດແຄ້ນຄັ້ງທຳອິດ, ຊຶ່ງເປັນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສົງຄາມທີ່ໄດ້ນຳມາເໜືອພຣະວິຫານ ແລະ ພົນໄພ່ ໂດຍຜ່ານອຳນາດທັງສອງອັນເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ ຄື ລັດທິຄວາມເປັນນອກສາສະໜາ ແລະ ລັດທິສັນຕະປາປາ. ຂໍ້ເທັດຈິງທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ແລ້ວໃນບົດຄວາມເມື່ອໄມ່ນານມານີ້.

“ຍິງໂສເພນີຜູ້ໃຫຍ່,” ແມ່ນຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທໂຣຂອງອິຊາຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະຖືກຫຼົງລືມໄປເປັນເວລາເຈັດສິບປີເຊີງສັນຍະລັກ, ຊຶ່ງເປັນ “ວັນເວລາຂອງກະສັດອົງດຽວ.” ປະຫວັດສາດຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງເຈັດສິບປີເຊີງສັນຍະລັກນັ້ນ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ລ່ວງໜ້າໂດຍເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນຊະເລີຍໃນລະຫວ່າງການຄອງອຳນາດຂອງບາບີໂລນ, ອານາຈັກທຳອິດໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ. ໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດນັ້ນ ຍິງໂສເພນີຜູ້ໃຫຍ່ແຫ່ງເມືອງໄທໂຣຈະຖືກຫຼົງລືມ. ເມື່ອຮອດປາຍສຸດຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ ນາງຈະຖືກລະນຶກເຖິງອີກຄັ້ງ ແລະຈະອອກໄປຮ້ອງເພງຂອງນາງອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງກະທຳການຜິດປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ໂຢຮັນໄດ້ຖືກນຳພາໃນຝ່າຍວິນຍານເຂົ້າໄປໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ ເພື່ອຈະເຫັນການພິພາກສາເທິງອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ. ຄຳພິພາກສາຂອງບຸດສາວຂອງປະໂຣຫິດຜູ້ກະທຳການຜິດປະເວນີ ຄືນາງຈະຖືກເຜົາດ້ວຍໄຟ.

ໃນນິມິດເລື່ອງການພິພາກສາຍິງແພດໃຫຍ່ ຊຶ່ງຖືກມອບໃຫ້ແກ່ໂຢຮັນໂດຍທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໃນບັນດາຜູ້ທີ່ເທນໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄືວ່ານາງຖືກເຜົາດ້ວຍໄຟ.

ນ້ຳຫຼາຍທີ່ໂສເພນີໃຫຍ່ນັ່ງຢູ່ເທິງນັ້ນ ໝາຍເຖິງບັນດາປະຊາຊົນໃນໂລກ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຖືກນຳເຂົ້າມາຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງນາງ ເມື່ອສະຫະລັດອາເມຣິກາລໍ້ລວງໂລກທັງສິ້ນໃຫ້ນະມັດສະການສັດຮ້າຍ ຊຶ່ງກໍແມ່ນໂສເພນີໃຫຍ່ນັ້ນເຊັ່ນກັນ. ຈາກນັ້ນສະຫະລັດອາເມຣິກາຈຶ່ງກາຍເປັນກະສັດເອກໃນບັນດາກະສັດສິບອົງ ຜູ້ທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ, ແລະໃນພາບປະກອບນີ້ ສະຫະລັດອາເມຣິກາເປັນຕົວແທນຂອງກະສັດອົງທຳອິດທີ່ໄດ້ກະທຳການຜິດປະເວນີກັບໂສເພນີນັ້ນ ເຖິງແມ່ນວ່ານາງຈະກະທຳການນັ້ນກັບບັນດາກະສັດທັງໝົດໃນເວລາຕໍ່ມາ.

ກະສັດອົງທໍາອິດໃນບັນດາກະສັດຫຼາຍອົງ ຖືກແທນດ້ວຍອາຮາບ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ແຕ່ງງານກັບຍິງແພດໃຫຍ່ ຜູ້ທີ່ຖືກແທນເປັນເຢເຊເບນໃນຄຣິດຈັກເທຍທີຣາ. ການພິພາກສາເຢເຊເບນ (ຍິງແພດໃຫຍ່) ສໍາເລັດລົງໂດຍກະສັດສິບອົງ ຜູ້ທີ່ຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະມິດລະຫວ່າງສາສະໜາຈັກແລະລັດ ໂດຍອໍານາດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ກະສັດເຫຼົ່ານັ້ນຈະເຫັນດີຍອມໃຫ້ອໍານາດສັນຕະປາປາຄອບຄອງໂລກ (ນັ່ງເທິງນ້ໍາທັງຫຼາຍ) ທັງໆ ທີ່ພວກເຂົາກຽດຊັງຍິງແພດນັ້ນ.

“ກະສັດສິບອົງ” (ສະຫະປະຊາຊາດ) ແທ້ຈິງແລ້ວກຽດຊັງລະບົບສັນຕະປາປາ, ແຕ່ຖືກບັງຄັບໂດຍສະພາບການໃຫ້ມອບອານາຈັກອັນມີອາຍຸສັ້ນຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ອຳນາດສັນຕະປາປາ ດ້ວຍຄວາມຫວັງອັນເປົ່າປ່າວວ່າຈະຊ່ວຍໂລກໃຫ້ພົ້ນຈາກໄພພິບັດທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ. ເມື່ອພວກເຂົາຕະໜັກເຖິງການຫລອກລວງຂອງນາງ, ພວກເຂົາກໍກາຍເປັນເຄື່ອງມືໃນການເຜົານາງດ້ວຍໄຟ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມກົດບັນຍັດໃນ Leviticus.

“ກະສັດສິບອົງ” “ເຮັດສົງຄາມກັບລູກແກະ” ຜ່ານທາງການຂົ່ມເຫັງທີ່ພວກເຂົານຳມາເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ການຂົ່ມເຫັງທີ່ກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງໂລກໄດ້ກະທຳເພື່ອສັນຕະປາປານັ້ນ ກໍໄດ້ຖືກກະທຳຕໍ່ພຣະຄຣິດເຊັ່ນກັນທີ່ກາງແຂນ.

“ກະສັດທັງຫລາຍແຫ່ງໂລກ” ທີ່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຖືກຕອກກາງແຂນ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ກະສັດສິບອົງ” ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 17 ຜູ້ຊຶ່ງກະທຳສົງຄາມກັບພຣະເມສານ້ອຍອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ໂດຍການຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ທີ່ກາງແຂນ, ກະສັດເຫລົ່ານັ້ນແມ່ນ “ທີ່ຊຸມນຸມຂອງຄົນອະທຳ” ຜູ້ທີ່ “ຫ້ອມລ້ອມ” ພຣະຄຣິດ, ແລະຜູ້ທີ່ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນອີກຄັ້ງກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ກະສັດສິບອົງ, ຜູ້ນຳການພິພາກສາມາເຫນືອຍິງແມ່ຈ້າງໃຫຍ່ນັ້ນ, ຈະເຜົານາງດ້ວຍໄຟ, ເພາະນາງເປັນຍິງແມ່ຈ້າງຜູ້ອ້າງຕົນວ່າເປັນບຸດສາວຂອງປະໂລຫິດ. ກະສັດເຫຼົ່ານັ້ນຍັງຖືກພັນລະນາໄວ້ດ້ວຍວ່າເປັນ “ໝາ,” ແລະກະສັດສິບອົງນັ້ນຈະບໍ່ພຽງແຕ່ເຜົາຍິງແມ່ຈ້າງໃຫຍ່ນັ້ນດ້ວຍໄຟເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຈະ “ກິນເນື້ອຂອງນາງ” ອີກດ້ວຍ. ຄວາມຕາຍຂອງເຢເຊເບນໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນເມື່ອນາງຖືກຖິ້ມລົງມາຈາກກຳແພງ ແລະແຕກກະຈາຍລົງເທິງພື້ນດິນ, ແລ້ວພວກໝາກໍມາ ແລະກິນເນື້ອຂອງນາງ.

ກະສັດສິບອົງ, ຊຶ່ງແມ່ນສະຫະປະຊາຊາດ, ໂດຍທີ່ກະສັດເອກຂອງພວກເຂົາຄືສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ຈະນຳການພິພາກສາມາເໜືອລະບົບສັນຕະປາປາ ໂດຍເຜົານາງດ້ວຍໄຟ ແລະກິນເນື້ອຂອງນາງ. ການພິພາກສານັ້ນແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ທູດສະຫວັນມາເພື່ອສຳແດງແກ່ໂຢຮັນ, ແລະເພື່ອຈະກະທຳດັ່ງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ພາໂຢຮັນເຂົ້າໄປໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຖິ່ນກັນດານ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນພຽງຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງແບບສຸ່ມໆໃນປະຫວັດສາດຂອງຖິ່ນກັນດານນັ້ນ, ຫາກແມ່ນໄປເຖິງທ້າຍສຸດຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນໂດຍກົງ. ເປັນທີ່ປະຈັກຊັດວ່າ ໂຢຮັນໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ຢູ່ໃນຕອນທ້າຍຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ເພາະເມື່ອທ່ານເຫັນຍິງນັ້ນ ນາງໄດ້ເມົາດ້ວຍເລືອດແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຢູ່ແລ້ວ ແລະໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ແລ້ວວ່າເປັນແມ່ຂອງຍິງໂສເພນີທັງຫຼາຍ.

ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣ, ຜູ້ຊຶ່ງກໍແມ່ນ “ຍິງໂສເພນີຍິ່ງໃຫຍ່” ທີ່ຖືກພັນລະນາໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດ 17, ຈະຕ້ອງຖືກລືມໄປ ຈົນເຖິງເວລາທີ່ນາງຈະຮ້ອງເພງຂອງນາງອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ແລະກະທຳການຜິດປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ.

ພະຈະນານຸກົມທີ່ເປັນທີ່ຍອມຮັບໃດໆ ທີ່ໄດ້ຕີພິມກ່ອນປີ 1950 ລ້ວນແຕ່ລະບຸວ່າ ຍິງຜູ້ທີ່ນຸ່ງຫົ່ມສີແດງເຂັ້ມໃນ Revelation ບົດທີ 17 ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ, ແຕ່ໃນທຸກມື້ນີ້ ໂລກກັບຄິດວ່າ ຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກເປັນຄຣິສຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນ. ໂລກໄດ້ລືມໄປແລ້ວວ່າ ນາງແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນໃຜ.

ເມື່ອໂຢຮັນໄດ້ເຫັນນາງ ການຂົ່ມເຫັງໃນຍຸກມືດໄດ້ມາເຖິງປາຍທາງແລ້ວ ເພາະວ່ານາງໄດ້ເມົາແລ້ວດ້ວຍເລືອດຂອງບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດ. ສິ່ງທີ່ເປັນທຳມະຊາດສະແດງໃຫ້ເຫັນສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານ, ແລະຄົນເຮົາຍ່ອມເມົາຫຼັງຈາກດື່ມ ບໍ່ແມ່ນກ່ອນດື່ມ.

ພວກໂປຣເຕສະແຕນທີ່ໄດ້ແຍກຕົວອອກຈາກຄາທອລິກຫຼາຍສະຕະວັດກ່ອນປີ 1798 ນັ້ນ, ໄດ້ເລີ່ມການເດີນທາງກັບຄືນສູ່ສາມັກຄີທຳຄາທອລິກແລ້ວໃນປີ 1798, ເພາະນາງຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ແມ່ແຫ່ງຍິງໂສເພນີ.” ເມື່ອໂຢຮັນໄດ້ເຫັນນາງແລະຮູ້ສຶກປະຫລາດໃຈ, ບັນດາຄຣິດຕະຈັກທີ່ເຄີຍແຍກອອກຈາກຄວາມສາມັກຄີຂອງນາງກໍໄດ້ກັບຄືນແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ ໂຢຮັນຈຶ່ງຖືກນຳໄປຍັງປີ 1798, ເມື່ອຍິງແພດໃຫຍ່ນັ້ນໄດ້ສັງຫານຄຣິດສະຕຽນຫຼາຍລ້ານຄົນແລ້ວ, ແລະໄດ້ລໍ້ລວງບັນດາຄຣິດຕະຈັກໂປຣເຕສະແຕນໃນອະດີດໃຫ້ຍອມຮັບຂໍ້ອ້າງອັນອາດຫານຂອງນາງທີ່ວ່າ ນາງເປັນຫົວໜ້າຂອງບັນດາຄຣິດຕະຈັກ, ດັ່ງທີ່ຈັສຕິນຽນໄດ້ລະບຸນາງໄວ້ໃນປີ 533.

ຈາກຈຸດຍືນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງປີ 1798, ທູດສະຫວັນຈຶ່ງໄດ້ສະແດງແກ່ໂຢຮັນຮູບພາບສຸດທ້າຍຂອງບັນດາອານາຈັກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ.

ສັດຮ້າຍແມ່ນອານາຈັກໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ດັ່ງທີ່ສາມາດຈຳແນກໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນໃນດານີເອນບົດທີ 7 ແລະ 8; ແລະຄວາມລຶກລັບທີ່ທູດສະຫວັນກຳລັງນຳສະເໜີແກ່ໂຢຮັນນັ້ນ ກໍຄືຄວາມລຶກລັບຂອງສັດຮ້າຍແລະຂອງແມ່ຍິງຜູ້ຂີ່ເທິງສັດຮ້າຍນັ້ນ. ແມ່ຍິງຜູ້ຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍນັ້ນແມ່ນຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ ຜູ້ທີ່ກະທຳການລ່ວງປະເວນີກັບກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງໂລກ. ນາງຄື ເຢເຊເບນ ແລະສາມີຂອງນາງຄື ອາຮາບ.

ຜູ້ຊາຍຄືຜູ້ຊາຍ ແລະ ຜູ້ຍິງຄືຜູ້ຍິງ, ແຕ່ເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັນ ທັງສອງເປັນເນື້ອດຽວກັນ. ຄວາມລຶກລັບຂອງສັດຮ້າຍຄື ມັນເປັນການປະສົມກັນຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ລັດ, ເປັນການປະສົມກັນຂອງແມ່ຍິງ (ຄຣິສຕະຈັກ) ແລະ ສັດຮ້າຍ (ບັນດາກະສັດ) ຊຶ່ງເປັນອານາຈັກດຽວ ແຕ່ປະກອບດ້ວຍສອງພາກສ່ວນ. ການປົກຄອງຂອງລັດ ແລະ ການປົກຄອງຂອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖືກຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ໂດຍທີ່ແມ່ຍິງເປັນຜູ້ຄວບຄຸມຄວາມສຳພັນນັ້ນ ແມ່ນ “ຮູບຂອງສັດຮ້າຍ.” ໂຢຮັນໄດ້ຮັບການສຳແດງໃຫ້ເຫັນແມ່ຍິງຖືກສັດຮ້າຍບັນທຸກໄປ, ເພາະນາງເປັນຜູ້ຄວບຄຸມຄວາມສຳພັນນັ້ນ.

ຮ່ວມກັນແລ້ວ ສັດຮ້າຍແລະຍິງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກດຽວກັນ (ເນື້ອໜັງດຽວ), ແຕ່ທູດສະຫວັນກຳລັງເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມສຳພັນຂອງຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກ. “ສັດຮ້າຍນັ້ນ” ທີ່ “ເຄີຍມີ, ແລະບັດນີ້ບໍ່ມີ”, ຊຶ່ງ “ຈະຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເຫວທີ່ບໍ່ມີກົ້ນ ແລະຈະໄປສູ່ຄວາມພິນາດ,” ແລະທີ່ “ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະປະຫລາດໃຈຕາມມັນ” ນັ້ນ ຄືຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາ ເມື່ອບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ດີຂຶ້ນ. ນາງ “ເຄີຍເປັນ” ອານາຈັກທີຫ້າໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ, ແຕ່ໄດ້ຖືກ “ກຳນົດໄວ້” ວ່ານາງຈະໄດ້ຮັບບາດແຜເຖິງຕາຍໃນປີ 1798.

ເມື່ອໂຢຮັນຖືກນຳໃນຝ່າຍວິນຍານໄປຍັງປີ 1798, ນາງ “ບໍ່ແມ່ນ” ສັດຮ້າຍ; ແລະ “ແຕ່ກໍຍັງ” ເມື່ອບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງນາງຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີໃນຕອນທ້າຍຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງສັນຍະລັກ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້, ນາງ “ແມ່ນ” ມີຊີວິດອີກຄັ້ງ, ຮ້ອງເພງຂອງນາງ, ກະທຳການຜິດປະເວນີ ແລະ ຂ້າຄຣິສຕຽນ.

ບົດທີສິບເຈັດເປັນການນຳສະເໜີຄັ້ງສຸດທ້າຍກ່ຽວກັບອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ, ແລະດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດຂອງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ. ການກ່າວເຖິງອານາຈັກເຫຼົ່ານັ້ນຄັ້ງທຳອິດພົບໄດ້ໃນດານີເອນບົດທີສອງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນແຜນພູມທັງສອງສະບັບ ອັນເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳບັນຊາຂອງຮາບາກຸກທີ່ໃຫ້ຂຽນນິມິດນັ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ແຈ້ງໄວ້ເທິງແຜ່ນຕາຕະລາງ.

ພວກມິນເລີໄຣດ໌ໄດ້ເຂົ້າໃຈຖືກຕ້ອງໃນການເຂົ້າໃຈອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີຂອງດານີເອນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ໃນບົດທີ 2, 7 ແລະ 8, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາຍັງບໍ່ຄົບຖ້ວນ. ອັນມະນີອັນລ້ໍາຄ່າຂອງມິນເລີໃນດານີເອນບົດທີ 2 ສ່ອງປະກາຍສະຫວ່າງຍິ່ງກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນການລະບຸເຖິງການກ່າວເຖິງຄັ້ງທໍາອິດ ບໍ່ພຽງແຕ່ຂອງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນການກ່າວເຖິງຄັ້ງທໍາອິດຂອງການເປີດເຜີຍວ່າ ອົງທີແປດນັ້ນມາຈາກເຈັດ. ພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງໜຶ່ງເພື່ອສະແດງປາຍທາງຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ.

ຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງກຳລັງກ່າວເຖິງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະ ໂຢຮັນ, ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 17 ກຳລັງຊີ້ບອກອານາຈັກຝ່າຍໂລກອັນສຸດທ້າຍ ເມື່ອທ່ານນຳສະເໜີ “ສັດຮ້າຍທີ່” “ເຄີຍມີຢູ່, ແລະ ບໍ່ມີຢູ່; ແລະ ຈະຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເລິກທີ່ບໍ່ມີກົ້ນ, ແລະ ຈະໄປສູ່ຄວາມພິນາດ.” ສັດຮ້າຍນັ້ນຂຶ້ນມາຈາກ “ຫຸບເລິກທີ່ບໍ່ມີກົ້ນ,” ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ການປາກົດອອກໃໝ່ຂອງອຳນາດແຫ່ງຊາຕານ.”

ນັກເທວະວິທະຍາບາງຄົນຈະໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ເນື່ອງຈາກ “ສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເຫວໄຮ້ກົ້ນ” ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ໄດ້ຖືກລະບຸໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນວ່າເປັນລັດທິບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າຂອງການປະຕິວັດຝຣັ່ງ, ດັ່ງນັ້ນສຳນວນ “ຫຸບເຫວໄຮ້ກົ້ນ” ຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງລັດທິບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ອິດສະລາມໄດ້ຂຶ້ນມາຈາກ “ຫຸບເຫວໄຮ້ກົ້ນ” ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 9, ແລະອິດສະລາມບໍ່ແມ່ນລັດທິບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ. ຫຸບເຫວໄຮ້ກົ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະກົດສຳແດງຂອງຊາຕານ.

ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ມາຈາກ “ມານຮ້າຍ,” ກໍແມ່ນສິ່ງທີ່ມາຈາກ “ຫຸບເຫວລຶກສຸດຢັ່ງ.” ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ ສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເຫວລຶກສຸດຢັ່ງນັ້ນ ແມ່ນອຳນາດທີ່ໄປສູ່ຄວາມພິນາດສູນ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຊື່ຂອງຕົນບໍ່ໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນປຶ້ມນັ້ນ ຈະພາກັນພິດສະວົງຕາມມັນ. “ຄວາມພິນາດສູນ” ໝາຍເຖິງການຖືກລົງໂທດນິລັນດອນ ແລະໃນພຣະນິມິດໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເປັນ “ບຶງໄຟ,” ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ສັດຮ້າຍຖືກໂຍນລົງໄປ.

ໃນບົດທີສິບສາມ ສັດຮ້າຍຕົວທໍາອິດທີ່ຂຶ້ນມາຈາກທະເລ ຊຶ່ງຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸຢ່າງຊັດເຈນວ່າແມ່ນສັນຕະປາປາ ຖືກລະບຸໄວ້. ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ຊາວໂລກພາກັນພິສະວົງຕິດຕາມສັດຮ້າຍຂອງສັນຕະປາປາ.

ສັດຮ້າຍໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ ທີ່ “ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະພາກັນພິສວົງ” ຕາມມັນນັ້ນ ແມ່ນການສຳແດງຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງອຳນາດຊາຕານ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນເມື່ອບາດແຜສາຫັດຂອງລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້. ທຸກລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງຍິງນັ້ນ ແລະຂອງສັດຮ້າຍທີ່ນາງຂີ່ຢູ່ໃນບົດທີສິບເຈັດ ລ້ວນຊີ້ບອກເຖິງຄຣິດຈັກໂຣມ ດັ່ງທີ່ພົດຈະນານຸກົມທີ່ຈັດພິມກ່ອນປີ 1950 ໄດ້ລະບຸໄວ້.

ສັດຮ້າຍໃນພຣະນິມິດບົດທີ 17 ເປັນສັນຍາລັກຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຕະຈັກແລະລັດ ຊຶ່ງເປັນຮູບຂອງສັດຮ້າຍ. ສັດຮ້າຍທີ່ມີເຈັດຫົວແລະສິບເຂົານັ້ນ ຄືອານາຈັກທີ່ປະກອບຂຶ້ນດ້ວຍກະສັດສິບອົງ (ສະຫະປະຊາຊາດ) ຊຶ່ງແມ່ຍິງນັ້ນຂີ່ຢູ່ເທິງແລະປົກຄອງເໜືອ. ແມ່ຍິງນັ້ນຄືລະບົບສັນຕະປາປາ ຜູ້ທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນ ບາບີໂລນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ແມ່ຂອງຍິງແພດ. ຫຼັງຈາກໄດ້ລະບຸສັນຍາລັກຕ່າງໆແລ້ວ ເຮົາສາມາດກັບໄປຍັງປີ 1798 ໄດ້; ຈຸດໜຶ່ງໃນປະຫວັດສາດທີ່ໂຢຮັນຖືກນຳໄປເຖິງ ເພື່ອຮັບການສະແດງພາບສຸດທ້າຍຂອງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ.

ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງອານາຈັກເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະການເປັນຕົວແທນຂອງມັນໃນດານີເອນບົດທີ 2 ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.