ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກເຈັດ

ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍກະສັດອົງສຸດທ້າຍທັງເຈັດຂອງອານາຈັກຢູດາ, ຕັ້ງແຕ່ມານາເຊ ໃນປີ 677 BC ຈົນເຖິງເຊເດກີຢາ ໃນປີ 586 BC.

ໃນແນວປະຕິຮູບອັນສັກສິດ, ລັກສະນະຢ່າງໜຶ່ງຂອງການຮັບລິດອຳນາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແມ່ນສັນຍາລັກທີ່ຊີ້ບອກເຖິງບາງສິ່ງທີ່ມີຂອບເຂດທົ່ວໂລກ. ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຮັບລິດອຳນາດ ແລະຈາກນັ້ນຂ່າວສານນັ້ນກໍໄດ້ຖືກນຳໄປຍັງທຸກສະຖານີມິຊັນໃນໂລກ.

ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ໃນເວລານັ້ນ ທູດສະຫວັນແຫ່ງພຣະນິມິດບົດ 10 ໄດ້ລົງມາ ແລະໄດ້ວາງຕີນຂ້າງໜຶ່ງເທິງແຜ່ນດິນ ແລະອີກຂ້າງໜຶ່ງເທິງທະເລ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າ ນັ້ນເປັນສັນຍະລັກເຖິງຂອບເຂດທົ່ວໂລກຂອງຂ່າວສານນັ້ນ.

ຖະແຫຼງການຂອງກະສັດໄຊຣັສໃນການປະກາດພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທຳອິດ ເປັນພຣະລາຊະກຳນົດທີ່ປະກາດໄປທົ່ວໂລກ.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ທູດອົງທຳອິດໄດ້ຖືກນຳໄປຍັງທຸກສະຖານີພັນທະກິດໃນໂລກໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ໄຊຣັສໄດ້ລະບຸຕົນເອງວ່າເປັນກະສັດເໜືອ “ບັນດາອານາຈັກທັງປວງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ,” ເມື່ອລາວປະກາດພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທຳອິດ. ການລົງມາຂອງທູດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10, ທູດອົງທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ “ບໍ່ໄດ້ເປັນຜູ້ໃດອື່ນນ້ອຍກວ່າພຣະເຢຊູຄຣິດ,” ມີລັກສະນະດ້ານຄຳພະຍາກອນຢ່າງດຽວກັນກັບທູດຜູ້ມີລິດອຳນາດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ຈຸດປະສົງຂອງທູດອົງທຳອິດນັ້ນ ເປັນຢ່າງດຽວກັນກັບຈຸດປະສົງຂອງທູດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18.

ການປະທານລິດອໍານາດແກ່ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດເປັນສັນຍາລັກທີ່ເນັ້ນໜັກເຖິງອົງປະກອບທົ່ວໂລກ. ຂໍ້ຄວາມທຳອິດໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບການປະທານລິດອໍານາດໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ. ພຣະຄໍາພີໄດ້ລະບຸວ່າ ຊາວອິສຣາເອນທັງປວງໄດ້ອອກໄປສູ່ຖິ່ນກັນດານເພື່ອຟັງຂໍ້ຄວາມຂອງໂຢຮັນ.

ພັນທະກິດຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກມຸ່ງໄປຫາອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ແລະໃນຄວາມໝາຍເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ໂລກທັງສິ້ນໄດ້ຖືກດຶງເຂົ້າມາຫາແມ່ນ້ຳຢອດແດນ ອັນເປັນສະຖານທີ່ແຫ່ງການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ. ແຕ່ພິທີບັບຕິສະມາ ແລະສິ່ງທີ່ພິທີນັ້ນເປັນຕົວແທນເມື່ອພຣະຄຣິດຮັບບັບຕິສະມາ ໄດ້ຖືກມຸ່ງໄປຫາມວນມະນຸດທົ່ວໂລກ.

ຊື່ Jehoiakim ຫມາຍຄວາມວ່າ “ພຣະເຈົ້າຈະລຸກຂຶ້ນ”, ແລະໃນພິທີບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ, ເມື່ອໂຢຮັນໄດ້ພາພຣະຄຣິດຂຶ້ນຈາກນ້ຳ, ເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງ “ການລຸກຂຶ້ນ” ຈາກຫລຸມຝັງສົບອັນເປັນນ້ຳ ໄດ້ກາຍເປັນອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງການປະທານພະລັງນັ້ນ. ໃນສີ່ຂໍ້ຕອນຕົ້ນຂອງ Ezra ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ອ້າງໄວ້ແລ້ວນັ້ນ, ຂໍ້ທີຫ້າໄດ້ລະບຸການຕອບສະໜອງຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະລາຊະກຳນົດດ້ວຍຖ້ອຍຄຳວ່າ, “ແລ້ວຫົວໜ້າແຫ່ງບັນພະບຸລຸດຂອງຢູດາແລະເບນຢາມິນ, ແລະພວກປະໂຣຫິດ, ແລະພວກເລວີ, ພ້ອມກັບທຸກຄົນທີ່ຈິດວິນຍານຂອງເຂົາຖືກພຣະເຈົ້າປຸກໃຫ້ລຸກຂຶ້ນ, ເພື່ອຂຶ້ນໄປສ້າງພຣະນิเวດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊຶ່ງຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ.” ເມື່ອຂ່າວສານທຳອິດໄດ້ຮັບພະລັງ, ກໍມີການລຸກຂຶ້ນ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊື່ Jehoiakim.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຂ່າວສານທໍາອິດຂອງການເຄື່ອນໄຫວອັນຊົງລິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຮັບພະລັງອໍານາດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການປະທານພະລັງອໍານາດແກ່ຂ່າວສານທໍາອິດຂອງການເຄື່ອນໄຫວອັນຊົງລິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ໃຫ້ຄໍາອະທິບາຍເກື່ອນກັບການທໍາລາຍຂອງຫໍຄູ່ໃນວັນທີນັ້ນ.

ໃນເວລາທີ່ຂ່າວສານທຳອິດໄດ້ຮັບການເສີມພະລັງໃນປະຫວັດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ “ໄດ້ລຸກຂຶ້ນ” ເພື່ອ “ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສັ່ນສະເທືອນຢ່າງນ່າຢ້ານກົວ”. ນາມຂອງ Jehoiakim ເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການເສີມພະລັງຂອງຂ່າວສານທຳອິດ. ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ລຸກຂຶ້ນຈາກບັນລັງຂອງພຣະອົງ ແລະສະເດັດລົງມາສູ່ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະໄດ້ປະທັບຢືນຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນແລະທະເລ. ໃນພຣະລາຊະກຳນົດຄັ້ງທຳອິດຂອງ Cyrus, ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ໄດ້ລຸກຂຶ້ນ. Jehoiakim ເປັນສັນຍະລັກບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເສີມພະລັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດດ້ວຍ.

ເຢໂຮຢາກິມເປັນຕົວແທນຂອງກະສັດອົງທໍາອິດໃນບັນດາສາມອົງສຸດທ້າຍ, ແຕ່ທ່ານຍັງເປັນຕົວແທນຂອງກະສັດອົງທີຫ້າໃນບັນດາກະສັດເຈັດອົງທີ່ນໍາໄປສູ່ການທໍາລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ຊື່ຂອງກະສັດເຈັດອົງນັ້ນໃຫ້ຂໍ້ມູນອັນສໍາຄັນຢ່າງຍິ່ງ. ກະສັດເຈັດອົງນັ້ນຄື ມານາເສ, ອາໂມນ, ໂຢສິຢາ, ເຢໂຮອາຮາດ, ເຢໂຮຢາກິມ, ເຢໂຮຢາຄິນ ແລະ ເຊເດກີຢາ.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerites, ມານາເຊ ເປັນຕົວແທນຂອງເວລາແຫ່ງອະວະສານ ໃນປີ 1798. ມານາເຊ ໝາຍເຖິງ “ການເຮັດໃຫ້ລືມ”, ແລະໃນປີ 1798 ນັ້ນເອງ ໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທເຣ ຖືກລືມໄປເປັນເວລາເຈັດສິບປີ. ມານາເຊເປັນກະສັດອົງໜຶ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍທີ່ສຸດ, ແລະມີລັກສະນະເຊີງຄຳພະຍາກອນທີ່ຄວນຖືກພິຈາລະນາ.

ກະສັດອົງສຸດທ້າຍເຈັດອົງຂອງຢູດາເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ ນັບຈາກປີ 1798 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ມານັດເຊເປັນກະສັດອົງທຳອິດໃນບັນດາກະສັດທັງເຈັດອົງ, ແລະໃນຖານະກະສັດອົງທຳອິດໃນເຈັດອົງນັ້ນ ທ່ານເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງເຊເດກີຢາ ຜູ້ເປັນກະສັດອົງສຸດທ້າຍໃນບັນດາເຈັດອົງ. ພຣະເຢຊູຊົງຊີ້ບອກສະເໝີວ່າ ຈຸດສິ້ນສຸດສອດຄ່ອງກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ເຊເດກີຢາ, ກະສັດອົງສຸດທ້າຍໃນບັນດາເຈັດອົງ, ຖືກນຳໄປສູ່ການເປັນທາດໃນການເປັນເຊີຍຂອງບາບີໂລນ. ກະສັດອົງທຳອິດໃນບັນດາກະສັດເຈັດອົງສຸດທ້າຍ ກໍຖືກນຳໄປສູ່ການເປັນເຊີຍຂອງບາບີໂລນເຊັ່ນກັນ, ເປັນແບບລ່ວງໜ້າເຖິງການທີ່ກະສັດອົງສຸດທ້າຍຖືກນຳໄປສູ່ການເປັນເຊີຍຂອງບາບີໂລນ.

ປະສົບການທີ່ມານາເຊໄດ້ຮູ້ຈັກວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄືພຣະເຈົ້າ ໄດ້ສຳເລັດລົງໂດຍການຖືກນຳອອກຈາກອານາຈັກຂອງຕົນ ແລະຕໍ່ມາໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູໃຫ້ຄືນສູ່ອານາຈັກຂອງຕົນ. ເນບູກາດເນັດຊາ ກໍເຊັ່ນດຽວກັບມານາເຊ ໄດ້ມາຮູ້ຈັກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເມື່ອລາວຖືກນຳອອກຈາກອານາຈັກຂອງລາວ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູ.

ປະສົບການຂອງມານາເຊ ໄດ້ສຳເລັດລົງເທິງເນບູກັດເນັດຊາ. ມານາເຊເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ໃນປະຫວັດຂອງກະສັດຢູດາສາມອົງສຸດທ້າຍ, ແລະການມາເຖິງຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີ. ເນບູກັດເນັດຊາເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ໃນປະຫວັດຂອງພຣະລາຊກຳນົດສາມສະບັບ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ ຄ.ສ. 1798 ເປັນ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ໃນປະຫວັດຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ຫາກໍໄດ້ອ້າງເຖິງນັ້ນ ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເນບູກັດເນັດຊາໄດ້ກັບຄືນມາຫາລາວໃນ “ຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງວັນເວລາ.” “ຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງວັນເວລາ” ຍັງຖືກກ່າວເຖິງອີກໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີສິບສອງ.

“ປາຍວັນທັງຫລາຍ” ໃນດານີເອນ ບົດທີ 12 ແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ,” ເພາະວ່າດານີເອນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ໄປ “ຈົນກວ່າຈະເຖິງອະວະສານ.” ໃນເວລານັ້ນ ດານີເອນຈະ “ຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນ.” ການ “ຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນ” ໝາຍເຖິງການບັນລຸຈຸດປະສົງຂອງລາວ ຊຶ່ງດານີເອນໄດ້ກະທໍາເມື່ອປື້ມຂອງລາວຖືກເປີດຜະນຶກໃນປາຍວັນທັງຫລາຍ ຊຶ່ງແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ.” ໃນເວລານັ້ນ ຈະມີ “ຄວາມຮູ້ເພີ່ມຂຶ້ນ” ຊຶ່ງພວກຜູ້ມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ. ໃນຕອນທ້າຍແຫ່ງວັນທັງຫລາຍຂອງເນບູກາດເນັດຊາ “ຄວາມເຂົ້າໃຈ” ຂອງລາວໄດ້ກັບຄືນມາຫາລາວ.

ມະນັດເຊ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ໃນປະຫວັດຂອງກະສັດສາມອົງສຸດທ້າຍຂອງຢູດາ, ເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ໃນພຣະລາຊະກຳນົດທັງສາມ. ມະນັດເຊ ຖືກສືບຕໍ່ໂດຍອາໂມນ ຜູ້ເປັນລາຊະບຸດຂອງລາວ.

ອາໂມນ ໝາຍເຖິງ “ການຝຶກຝົນ” ແລະເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາເມື່ອມີ “ຄວາມຮູ້ເພີ່ມຂຶ້ນ” ອັນຈະຝຶກຝົນ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ໃນຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ອາໂມນໄດ້ຖືກຕິດຕາມໂດຍ ໂຢສີຢາ, ຜູ້ເປັນກະສັດພຽງອົງດຽວໃນບັນດາກະສັດທັງເຈັດທີ່ມີປະຫວັດສາດຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທີ່ຄ່ອນຂ້າງດີ ແມ່ນແຕ່ຊັບຊ້ອນ.

ໂຢສີຢາ ໝາຍເຖິງ “ຮາກຖານຂອງພຣະເຈົ້າ”, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງການສະຖາປະນາຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ”. ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ທີ່ອາໂມນເປັນຕົວແທນນັ້ນ ໄດ້ຖືກຮຽບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນໂດຍ William Miller ຜ່ານການນຳພາຂອງ Gabriel ແລະທູດສະຫວັນບໍລິສຸດອື່ນໆ. ພາລະກິດຂອງ Miller ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊື່ ໂຢສີຢາ, ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ວາງຮາກຖານຂອງຂະບວນການນັ້ນ. ຍັງມີອີກຫຼາຍຢ່າງທີ່ຈະລະບຸກ່ຽວກັບ ໂຢສີຢາ, ແຕ່ພວກເຮົາຈະກ້າວຕໍ່ໄປຫາບຸດຂອງທ່ານຄື ເຢໂຮອາຮາດ.

ເຢໂຮອາຮາດ ໝາຍຄວາມວ່າ “ພະເຢໂຮວາໄດ້ຍຶດໄວ້”, ແລະ ລາວກໍໄດ້ຖືກຟາໂຣເນໂກຍຶດໄວ້. ເຢໂຮອາຮາດ ບຸດຂອງໂຢສີຢາ ໄດ້ຖືກຟາໂຣເນໂກຍຶດໄວ້ ແລະ ຖືກແທນທີ່ໂດຍເອລີອາກິມ ຜູ້ເປັນນ້ອງຊາຍຂອງລາວ, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ພຣະເຈົ້າແຫ່ງການຍົກຂຶ້ນ”. ຈາກນັ້ນ ຟາໂຣເນໂກໄດ້ປ່ຽນຊື່ຂອງເອລີອາກິມເປັນ ເຢໂຮອິອາກິມ, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ພຣະເຈົ້າຈະລຸກຂຶ້ນ”. ການປ່ຽນຊື່ເປັນສັນຍະລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະ ໃນເວລາແຫ່ງການປະທານພະລັງແກ່ຂ່າວສານທຳອິດນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບປະຊາຊົນໜຶ່ງ, ໃນຂະນະດຽວກັນພຣະອົງກໍຊົງຜ່ານພົ້ນປະຊາຊົນອີກກຸ່ມໜຶ່ງຜູ້ເຄີຍຢູ່ໃນພັນທະສັນຍາ.

ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຈັກກະພັດອອດຕະມານ ທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍລົມທັງສີ່ທີ່ຖືກປ່ອຍອອກໄວ້ເປັນເວລາສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ ໄດ້ຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້, ຫຼື ດັ່ງທີ່ຊື່ Jehoahaz ມີຄວາມໝາຍວ່າ, ພວກມັນໄດ້ຖືກ “ຈັບໄວ້”. ໃນເວລາດຽວກັນ, Eliakim ໄດ້ຖືກຕັ້ງໃຫ້ເປັນກະສັດ ແລະ ຊື່ຂອງລາວໄດ້ຖືກປ່ຽນເປັນ Jehoiakim, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ພຣະເຈົ້າຈະຊົງລຸກຂຶ້ນ”. Jehoiakim ໄດ້ຖືກສືບຕໍ່ໂດຍບຸດຂອງລາວຄື Jehoiachin ຜູ້ທີ່ມີສາມຊື່ໃນພຣະຄຳພີ.

ຊື່ Jehoiachin ໝາຍເຖິງ “ພຣະອົງເຈົ້າຈະຕັ້ງຂຶ້ນແລະສະຖາປະນາ”. ລາວເປັນບຸດຂອງ Jehoiakim ແລະເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນລະດູບານໄມ້ປີ 1844, ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ “ຕັ້ງຂຶ້ນແລະສະຖາປະນາ” ເຂົາໃໝ່ທີ່ແທ້ຈິງ ແລະໂປຣແຕສແຕນ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ຮັບພະລັງອໍານາດໂດຍຂ່າວສານຂອງ Midnight Cry, ແລະ Jeconiah ກັບ Coniah ໝາຍເຖິງ “ພຣະເຈົ້າຈະສະຖາປະນາ”. ທັງສາມຊື່, ຊຶ່ງແຕ່ລະຊື່ມີຄວາມໝາຍດຽວກັນ, ເປັນຕົວແທນຂອງການເຊື່ອມປະສານຂອງ Midnight Cry ເຂົ້າກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ໃນການເທລົງມາຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນລະຫວ່າງ Loud Cry ນັ້ນເອງ ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນຈຶ່ງໄດ້ຮັບການປະທັບຕາ. ການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເຫັນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າໃນ Midnight Cry ຂອງຂະບວນການ Millerite, ແລະ Jehoiachin, ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນອີກວ່າ Jeconiah ແລະ Coniah, ເປັນສັນຍາລັກຂອງການປະທັບຕາ.

ເຢໂຮຍາຄິນ, ເຢໂກນີຢາ ແລະ ໂຄນີຢາ ເປັນຕົວແທນຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ, ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ຖືກປະກອບເຂົ້າກັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ. ພຣະອົງເປັນຕົວແທນຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງພວກໂງ່. ກະສັດຊົ່ວຮ້າຍອົງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນພົມມະຈາລີລາວໂອດີເຊຍທີ່ໂງ່, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຖະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢ່າງຖາວອນ.

ແຫວນຕາປະທັບທີ່ຢູ່ໃນພຣະຫັດຂວາຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນຕາປະທັບຂອງພຣະອົງ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກພຣະອົງຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງໃນລະຫວ່າງການປະທັບຕາແກ່ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຖືກນໍາມາປຽບທຽບກົງກັນຂ້າມກັບ ເຊຣຸບບາເບນ, ຜູ້ເປັນຊາຍທີ່ຖືລູກດິ່ງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຢູ່ໃນມືຂອງຕົນ.

“ຫີນແຫ່ງການສະດຸດ” ຊຶ່ງເປັນ “ເຈັດເທື່ອ” ນັ້ນ ແມ່ນ “ລູກດິ່ງ” ໃນມືຂອງ ເຊໂຣບາເບັນ, ແລະ ທ່ານຖືກນໍາສະເໜີໃຫ້ເຫັນເປັນ “ແຫວນປະທັບຕາ” ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ແຫວນປະທັບຕາ, ຫຼື “ເຄື່ອງໝາຍ” ນັ້ນ, ຖືກວາງໄວ້ເທິງຜູ້ທີ່ “ຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້” ເນື່ອງດ້ວຍບັນດາສິ່ງນ່າສະອິດສະອົມທີ່ຖືກກະທໍາຂຶ້ນໃນ ເຢຣູຊາເລັມ. ການຖອນຫາຍໃຈແລະການຮ້ອງໄຫ້ນັ້ນ ບົ່ງຊີ້ເຖິງປະສົບການຂອງຜູ້ທີ່ຖືກປະທັບຕາ, ແລະ ການຮ້ອງໄຫ້ແລະການຖອນຫາຍໃຈນັ້ນ ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການຕອບສະໜອງຈາກພາຍໃນຂອງພວກເຂົາຕໍ່ການແກ້ໄຂແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ.” ມັນເປັນການສາລະພາບບາບຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຂອງບາບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາ. ມັນເປັນການຍອມຮັບວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ດໍາເນີນຊີວິດກັບພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ດໍາເນີນກັບພວກເຂົາ ນັບແຕ່ຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ມັນແມ່ນການທົດສອບທີ່ໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນປີ 1863, ໃນຊ່ວງເວລາເມື່ອ Philadelphia ກໍາລັງປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ Laodicea. ມັນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນ ເມື່ອຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Coniah ຖືກສະຖາປະນາຢ່າງຖາວອນເປັນຍິງພົມມະຈັນ Laodicean ຜູ້ໂງ່, ແລະ ຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ ເຊໂຣບາເບັນ ຖືກສະຖາປະນາຢ່າງຖາວອນເປັນຍິງພົມມະຈັນ Philadelphian ຜູ້ມີປັນຍາ.

ຕໍ່ຈາກເຢໂຮອີຄິນ ແມ່ນເຊເດກີຢາ, ກະສັດອົງສຸດທ້າຍໃນບັນດາເຈັດອົງ. ເມື່ອມານາເສເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1798, ແລະ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ,” ເຊເດກີຢາກໍຈຳເປັນຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເມື່ອນິມິດນັ້ນຈະ “ກ່າວອອກມາ ແລະ ບໍ່ມຸສາ”. ເຊເດກີຢາເປັນຊື່ທີ່ປະກອບຂຶ້ນຈາກການປະສົມຄຳພາສາເຮັບເຣີສອງຄຳ. ຄຳໜຶ່ງແມ່ນ “Jehovah”, ແລະມັນໄດ້ຖືກປະສົມເຂົ້າກັບຄຳທີ່ໄດ້ຖືກແປໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 14 ວ່າ “ຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດ.” ເຊເດກີຢາມີຄວາມໝາຍວ່າ ການຊຳລະພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ສະອາດ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ກະສັດເຈັດອົງສຸດທ້າຍແຫ່ງຢູດາເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດອັນຄ່ອຍໆພັດທະນາຈາກປີ 1798 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ເຢໂຮຍາກີມເປັນສັນຍະລັກຂອງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຊຶ່ງໃນອີກດ້ານໜຶ່ງກໍເປັນຕົວແທນຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ທ່ານເປັນສັນຍະລັກຂອງການຮັບອໍານາດແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະທ່ານຖືກນໍາສະເໜີໃນຂໍ້ທຳອິດຂອງດານີເອນບົດທີໜຶ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ ສະພາບແວດລ້ອມແລະບໍລິບົດຂອງດານີເອນບົດທີໜຶ່ງ ຄືການຮັບອໍານາດແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດລົງມາພ້ອມດ້ວຍໜັງສືນ້ອຍຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງໂຢຮັນໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ກິນ. ນີ້ແຫຼະເປັນເຫດຜົນວ່າ ການທົດສອບປະການທຳອິດໃນພຣະທຳດານີເອນຈຶ່ງກ່ຽວກັບການກິນ.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.