ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກເຈັດສິບ

ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ພຣະອົງໄດ້ປະທານແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນເປັນຮາກຖານແລະເປັນສັນຍະລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນນັ້ນຍັງໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ໃນການນຳສະເໜີພະຍານອັນມີຊີວິດແຫ່ງແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນນັ້ນແກ່ໂລກ. ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝປັດຈຸບັນ, ພຣະອົງໄດ້ປະທານແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນເປັນຮາກຖານແລະເປັນສັນຍະລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນນັ້ນຍັງໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງພວກເຂົາ ໃນການນຳສະເໜີພະຍານອັນມີຊີວິດແຫ່ງແຜ່ນຈາລຶກທັງສີ່ແຜ່ນນັ້ນແກ່ໂລກ.

ແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ອິດສະຣາເອນໂບຮານຕາມຕົວອັກສອນ ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກຄວາມເປັນທາດຕາມຕົວອັກສອນໃນການຈອງຈຳຂອງອີຢິບ ແລະໄດ້ຊົງນຳພວກເຂົາຜ່ານຄວາມຜິດຫວັງຈາກການຂ້າມທະເລແດງ. ໄລຍະເວລາທີ່ອິດສະຣາເອນໂບຮານຕາມຕົວອັກສອນຢູ່ໃນການຈອງຈຳນັ້ນ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈຳເພາະໃນຄຳພະຍາກອນວ່າເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີ ແລະໃນລະຫວ່າງທີ່ຢູ່ໃນການຈອງຈຳນັ້ນ ອິດສະຣາເອນໂບຮານຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ລືມ ແລະເລີກຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ.

ແຜ່ນສອງແຜ່ນນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປົດປ່ອຍພວກເຂົາອອກຈາກຄວາມເປັນທາດຝ່າຍວິນຍານແຫ່ງການຜູກມັດຂອງຄາທອລິກ, ແລະໄດ້ຊົງນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ຜ່ານພົ້ນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ໃນປີ 1844. ຊ່ວງເວລາທີ່ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ຕົກຢູ່ໃນການເປັນທາດນັ້ນ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈຳເພາະໃນຄຳພະຍາກອນວ່າເປັນໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ແລະໃນລະຫວ່າງທີ່ຢູ່ໃນການເປັນທາດນັ້ນ ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ໄດ້ຫຼົງລືມ ແລະເລີກຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ.

ໃນປະຫວັດສາດເຫດການນັ້ນເອງ ເມື່ອພຣະເຈົ້າປະທານແຜ່ນສອງແຜ່ນແກ່ໂມເຊ ເພື່ອໃຫ້ນຳໄປສູ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ອາໂຣນຜູ້ເປັນອ້າຍຂອງທ່ານກຳລັງຫຼໍ່ຮູບລູກງົວຄຳຢູ່. ແຜ່ນສອງແຜ່ນແຫ່ງພຣະບັນຍັດສິບປະການຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຫວງແຫນ, ແລະຄວາມຫວງແຫນຂອງພຣະອົງໄດ້ສຳແດງອອກໂດຍສະເພາະຕໍ່ການບູຊາຮູບເຄົາລົບ, ແລະເມື່ອໂມເຊລົງຈາກພູ ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານກຳລັງເຕັ້ນລຳຢ່າງເປືອຍກາຍອ້ອມຮອບຮູບຄຳ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກເລືອກໃຫ້ເປັນໂຄສົກຂອງພຣະເຈົ້າ.

ພີ່ນ້ອງຊາຍຂອງຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ໄດ້ນຳພາອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານລະຫວ່າງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ເມື່ອແຜ່ນຈາລຶກແຫ່ງພັນທະສັນຍາສອງແຜ່ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ ແມ່ນຜູ້ນຳໃນການກະບົດແຫ່ງຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມອິດສາ. ສາມີຂອງຜູ້ພະຍາກອນຍິງຜູ້ໄດ້ນຳພາອິດສະຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ລະຫວ່າງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ເມື່ອແຜ່ນຈາລຶກແຫ່ງພັນທະສັນຍາສອງແຜ່ນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ ແມ່ນຜູ້ນຳໃນການກະບົດໃນປີ 1863, ແລະປີ 1863 ໝາຍເຖິງຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທຳອິດຂອງອາດເວັນຕິດສຶມ ວ່າໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມອິດສາ ທີ່ຖືກຕັ້ງໄວ້ທີ່ທາງເຂົ້າຂອງປະຕູແທ່ນບູຊາ.

“ແທ່ນບູຊາ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງພຣະຄຣິດ.

“ປະຕູ” ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກ.

ໃນປີ 1863, ອັດເວນຕິດຊຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍໄດ້ກາຍເປັນຄຣິດຈັກທີ່ໄດ້ຈົດທະບຽນຕາມກົດໝາຍ ແລະໄດ້ຢຸດເປັນຂະບວນການ. ໃນຈຸດນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ “ເຂົ້າສູ່” ປະຫວັດສາດຂອງຄຣິດຈັກ. ໃນປີ 1863, ຄຣິດຈັກຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ເຂົ້າສູ່ສະມາຄົມທາງກົດໝາຍກັບລັດຖະບານຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ. ໃນປີນັ້ນພວກເຂົາຍັງໄດ້ນຳເອົາແຜນພັງປອມຂຶ້ນມາເພື່ອແທນທີ່ຕາຕະລາງສັກສິດສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກູກ. ທັນທີທີ່ຕາຕະລາງແຜ່ນທີສອງໄດ້ຖືກຈັດກຽມຂຶ້ນ ໃນແງ່ຂອງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໂຣນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້ານັ້ນ ກຳລັງຈັດກຽມຮູບພາບປອມຂຶ້ນມາ.

ພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງແມ່ນຄຳເຕືອນທີ່ຈຳເພາະທີ່ສຸດຕໍ່ການນັບຖືຮູບເຄົາລົບແລະການນະມັດສະການຮູບພາບ. ໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ນັ້ນເອງ ພຣະເຈົ້າຍັງຊົງສຳແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງວ່າເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຫວງແໜ. ແລະໃນທີ່ນັ້ນດ້ວຍ ພຣະອົງຊົງວາງຫຼັກການໄວ້ວ່າ ພຣະອົງຊົງສະຫງວນການພິພາກສາເໜືອຄົນອະທຳໄວ້ເຖິງຊົ່ວຄົນທີສາມແລະທີສີ່. ພຣະບັນຍັດສິບປະການເປັນສຳເນົາແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ.

ພະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດແມ່ນພາບລັກຂອງພຣະອົງ, ແລະໃນນັ້ນກໍລວມມີວ່າພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຫວງແຫນ. ຄວາມຫວງແຫນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກສຳແດງອອກໃນພຣະຄຣິດເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງ. ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານຄັ້ງທຳອິດນັ້ນ ພວກສາວົກຜູ້ໄດ້ເຫັນການກະທຳນັ້ນ ຈຶ່ງຖືກນຳໃຫ້ລະນຶກເຖິງວ່າພຣະຄຳພີໄດ້ກ່າວອ້າງເຖິງຄວາມຫວງແຫນຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃນພຣະຄໍາພີ ທັງໃນພາສາເຮັບເຣີ ແລະ ພາສາກຣີກ ຄໍາວ່າ “ມີຄວາມຮ້ອນຮົນ” ກໍແມ່ນຄໍາດຽວກັນກັບຄໍາວ່າ “ຫຶງຫວງ.” ມັນເປັນຄໍາດຽວກັນ. ເມື່ອພຣະຄຣິດຊໍາລະພຣະວິຫານ ພຣະອົງໄດ້ສະແດງອອກເຖິງຄວາມຫຶງຫວງຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເປັນພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະອຸປນິສັຍຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງ ແລະ ພຣະລັກສະນະນັ້ນປາກົດຢ່າງເດັ່ນຊັດໂດຍສະເພາະຕໍ່ການນັບຖືຮູບເຄົາລົບ. ເມື່ອໂມເຊລົງມາຈາກພູ ພ້ອມກັບແຜ່ນສອງແຜ່ນ ແລະ ໄດ້ເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ອາໂຣນໄດ້ເຮັດ ແລະ ສິ່ງທີ່ປະຊາຊົນກໍາລັງເຮັດຢູ່ ທ່ານຈຶ່ງຫັກແຜ່ນທັງສອງນັ້ນ. ແຜ່ນທັງສອງນັ້ນເປັນພາບລັກອັນແທ້ຈິງຂອງຄວາມຫຶງຫວງ ເພາະວ່າມັນເປັນຕົວແທນທາງກາຍະພາບທີ່ຊີ້ບອກວ່າພຣະເຈົ້າເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຫຶງຫວງ. ເມື່ອໂມເຊຫັກແຜ່ນທັງສອງນັ້ນ ທ່ານກໍາລັງສະແດງອອກເຖິງຄວາມຫຶງຫວງນັ້ນເອງ ຊຶ່ງຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງ.

ແຜ່ນສອງແຜ່ນນັ້ນເປັນຄໍາພະຍານແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນພາບລັກທີ່ຈະຕ້ອງຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນມະນຸດໂດຍຜ່ານຄວາມຊອບທໍາຂອງພຣະຄຣິດ. ແຜ່ນສອງແຜ່ນນັ້ນເປັນພາບລັກແທ້ແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງ, ແລະອາໂຣນໄດ້ສ້າງພາບລັກປອມແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນເອງທີ່ພາບລັກແທ້ແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງກໍາລັງຖືກມອບໃຫ້ແກ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ຜູ້ທີ່ມີພຣະຄຣິດຖືກສ້າງຂຶ້ນພາຍໃນຕົນ ຍ່ອມມີພາບລັກຂອງພຣະອົງ ແລະມີສະບັບພຣະພູສາແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ຜູ້ສະຫຼອງຂອງອາໂຣນກໍາລັງເຕັ້ນລໍາຢູ່ຢ່າງເປືອຍກາຍ, ເພາະວ່າພວກເຂົາເປັນຊາວລາໂອດີເຊຍ. ຊາວລາໂອດີເຊຍແມ່ນ “ໜ້າອະເວດ, ແລະນ່າສົງສານ, ແລະຍາກຈົນ, ແລະຕາບອດ, ແລະເປືອຍກາຍ.”

ໃນປີ 1856, ເຈັດປີກ່ອນທີ່ແຜນພາບປອມນັ້ນຈະຖືກຜະລິດຂຶ້ນ, ທັງ James ແລະ Ellen White ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຂະບວນການນັ້ນໄດ້ປ່ຽນຜ່ານເຂົ້າສູ່ສະພາບຂອງ Laodicea ແລ້ວ. ໃນປີ 1863, Adventism ກໍຢູ່ໃນສະພາບ “ເປືອຍກາຍ” ທາງຈິດວິນຍານ ເໝືອນດັ່ງທີ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ “ເປືອຍກາຍ” ຢ່າງແທ້ຈິງ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາເຕັ້ນຮອບຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງປອມ. ຂອງປອມທີ່ Aaron ໄດ້ສ້າງຂຶ້ນນັ້ນແມ່ນຮູບເຄົາລົບທີ່ເຮັດດ້ວຍຄໍາ, ແຕ່ມັນເປັນຮູບຂອງລູກງົວ, ຊຶ່ງເປັນສັດເດຍລະສານ. ມັນເປັນຮູບຂອງສັດເດຍລະສານ, ແລະພ້ອມກັນນັ້ນກໍເປັນຮູບສໍາລັບສັດເດຍລະສານດ້ວຍ. ລູກງົວຄໍາເປັນຮູບຂອງສັດເດຍລະສານ, ແຕ່ມັນກໍໄດ້ຖືກຖວາຍແດ່ບັນດາພະຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ທີ່ Aaron ໄດ້ປະກາດຢ່າງອະທໍາວ່າ ເປັນຜູ້ໄດ້ຊ່ວຍປົດປ່ອຍອິດສະຣາເອນອອກຈາກພັນທະແຫ່ງອີຢິບ.

ລູກງົວຄຳນັ້ນເປັນຮູບພາບຂອງສັດຮ້າຍ, ແຕ່ມັນໄດ້ຖືກອຸທິດແດ່ພະທຽມ, ແລະດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງເປັນຮູບພາບ (ເຄື່ອງຖວາຍ) ແກ່ສັດຮ້າຍດ້ວຍ. ຮູບພາບນັ້ນໄດ້ຖືກເຮັດດ້ວຍຄຳ ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງບາບີໂລນ, ແລະມັນເປັນລູກງົວ ຊຶ່ງເປັນຮູບແບບສູງສຸດຂອງເຄື່ອງຖວາຍໃນການບໍລິການແຫ່ງສະຖານນະມັດສະການ. ມັນໄດ້ຖືກອຸທິດແດ່ບັນດາພະຂອງອີຢິບ. ບາບີໂລນລຶກລັບ (ເພາະຄຳພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທັງປວງລ້ວນຊີ້ໄປເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ) ປະກອບດ້ວຍຍິງຜູ້ໜຶ່ງຂີ່ຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍ. ສັດຮ້າຍທີ່ຍິງນັ້ນຂີ່ຢູ່ແມ່ນສະຫະປະຊາຊາດ (ກະສັດສິບອົງ), ແລະເປັນສັນຍາລັກຂອງພະຍານາກ, ລັດທິອະເທວະນິຍົມ ແລະ ອີຢິບ. ສ່ວນຍິງນັ້ນເອງແມ່ນຂອງປອມຂອງຄຣິດຕະຈັກແທ້ຂອງພຣະເຈົ້າ. ລູກງົວຄຳທີ່ອາໂຣນໄດ້ອຸທິດແດ່ພະຂອງອີຢິບນັ້ນ ເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນບາບີໂລນ (ຄຳ), ຂີ່ຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍ (ອີຢິບ) ແລະເປັນຄຣິດຕະຈັກປອມ (ລູກງົວ).

ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ອາໂຣນໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາໜຶ່ງຂຶ້ນ ຊຶ່ງດັ່ງທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວ ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊົງເປັນແທ່ນບູຊາທີ່ແທ້ຈິງ. ຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ສະຖາປະນາລະບົບການນະມັດສະການອັນປອມຂຶ້ນ ເພາະລາວໄດ້ປະກາດກຳນົດງານສະຫຼອງແດ່ພຣະອົງໃນວັນຖັດໄປ. ລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນເປັນຮູບພາບ “ຂອງ” ແລະ “ແດ່” ສັດຮ້າຍນັ້ນ ແລະມັນຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ “ຕໍ່ໜ້າ” ພຣະຄຣິດອັນປອມ ແລະວັນໜຶ່ງກໍຖືກຈັດແຍກໄວ້ເພື່ອສະຫຼອງລະບົບການນະມັດສະການອັນປອມຂອງລາວ.

ສະຫະລັດອາເມລິກາແມ່ນອໍານາດທີ່ຈັດຕັ້ງຮູບຈໍາລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ ແລ້ວຈຶ່ງບັງຄັບໂລກໃຫ້ດໍາເນີນຕາມແບບຢ່າງຂອງມັນ. ສະຫະລັດອາເມລິກາມີອໍານາດທີ່ຈະບັງຄັບລະບົບການນະມັດສະການນັ້ນໃຫ້ຕົກຢູ່ເໜືອໂລກ ແລະມັນກໍກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນຕໍ່ໜ້າສັດຮ້າຍ “ຕໍ່ໜ້າ” ມັນ.

ຄົນແຫ່ງບາບ, ຊຶ່ງແມ່ນອຳນາດສັນຕະປາປາ, ແມ່ນສັດຮ້າຍຈາກທະເລໃນພຣະນິມິດບົດທີ 13. ເມື່ອສະຫະລັດເວົ້າດຸດັ່ງມັງກອນ, ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ເມື່ອນັ້ນມັນຈຶ່ງເລີ່ມບັງຄັບໂລກໃຫ້ຕັ້ງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ “ຕໍ່ໜ້າ” ມັນ. ສັດຮ້າຍທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າສະຫະລັດ (ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ), ຄືອຳນາດສັນຕະປາປາ (ສັດຮ້າຍຈາກທະເລ). ອຳນາດສັນຕະປາປາແມ່ນພຣະຄຣິດປອມ, ແລະອາໂຣນໄດ້ຕັ້ງຮູບຄຳຂອງຕົນຂຶ້ນ ຕໍ່ໜ້າພຣະຄຣິດປອມ, ເພາະພຣະຄຣິດແມ່ນແທ່ນບູຊາທີ່ແທ້ຈິງ. ຈາກນັ້ນອາໂຣນໄດ້ສະຖາປະນາລະບົບການນະມັດສະການອັນເທັດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການປະກາດວັນເທດສະການທີ່ຈະຈັດຂຶ້ນໃນມື້ຖັດໄປ. ສະຫະລັດກໍບັງຄັບໃຫ້ມີລະບົບການນະມັດສະການອັນເທັດເຊັ່ນກັນ, ແລະມັນກໍກ່ຽວພັນກັບວັນນະມັດສະການອັນປອມເຊັ່ນກັນ.

ເມື່ອໂມເຊໄດ້ລົງມາຈາກພູ, ຄວາມຂັດແຍ້ງນັ້ນແມ່ນລະຫວ່າງພາບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງທີ່ແທ້ຈິງກັບພາບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງອັນປອມ—ພາບຂອງພຣະຄຣິດ ຫຼືພາບຂອງຊາຕານ. ຂອງປອມນັ້ນປະກອບດ້ວຍພຣະຄຣິດອົງປອມ (ແທ່ນບູຊາ), ປະສົບການອັນປອມ (ເລົາດີເຊຍ), ແລະວັນນະມັດສະການອັນປອມ (“ມື້ອື່ນຈະເປັນວັນສະຫຼອງແດ່ພຣະຢາເວ”). ການກະບົດຂອງລູກງົວຄໍາເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ແຕ່ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຂອງແອັດເວນຕິດສ໌ແບບເລົາດີເຊຍໃນປີ 1863.

ໃນປີ 1863 ໄດ້ມີການນຳເອົາໂຕະປອມອັນໜຶ່ງເຂົ້າມາ ເພື່ອປົກປິດອັນຍະມະນີແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງ Miller ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ເທິງສອງໂຕະຂອງ Habakkuk. ສອງໂຕະນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າໂດຍສອງໂຕະທີ່ Moses ໄດ້ຮັບເທິງພູ. ໃນປີ 1863 ໄດ້ມີການສ້າງຄວາມເຊື່ອມໂຍງທາງກົດໝາຍກັບລັດຖະບານແຫ່ງສະຫະລັດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການສິ້ນສຸດຂະບວນການ Millerite ແລະໄດ້ຈົດທະບຽນຂະບວນການ Laodicean ຕາມກົດໝາຍໃນຖານະເປັນຄຣິດຕະຈັກ Seventh-day Adventist. ຄວາມສຳພັນນັ້ນໄດ້ຖືກແທນໂດຍຮູບເຄົາລົບຂອງ Aaron ແກ່ສັດຮ້າຍ, ຊຶ່ງໃນຄວາມໝາຍດ້ານຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກນິຍາມວ່າເປັນການປະສົມກັນຂອງສາດສະໜາຈັກແລະລັດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງພວກ Millerites ທີ່ໄດ້ສ້າງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງສາດສະໜາຈັກແລະລັດໃນປີ 1863, ແລະຍັງເປັນແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້.

ພວກຄົນໂງ່ທີ່ເຕັ້ນລຳຢ່າງເປືອຍເປົ່າຂອງອາໂຣນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງປະສົບການປອມຂອງລາວດີເຊຍ, ກໍເປັນເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ຂະບວນການມິນເລີຣາຍຕ໌ໄດ້ກາຍເປັນໃນປີ 1856. ປະສົບການຝ່າຍວິນຍານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພວກຄົນໂງ່ທີ່ເຕັ້ນລຳຂອງອາໂຣນ ໄດ້ຖືກນຳໄປປຽບທຽບກັບປະສົບການຂອງໂມເຊ, ຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງສະແດງຄວາມຫຶງຫວງແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ການນັບຖືຮູບເຄົາລົບ. “ການເຕັ້ນລຳ” ໃນຄຳພະຍາກອນເປັນສັນຍາລັກຂອງການຫລອກລວງ, ແລະພວກຄົນໂງ່ທີ່ເຕັ້ນລຳຂອງອາໂຣນ ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການຫລອກລວງທີ່ຖືກນຳມາໂດຍສະຫະລັດ ເມື່ອມັນບັງຄັບໃຫ້ໂລກ “ເຕັ້ນລຳ” ຕາມວົງດົນຕີຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໃນຂະນະທີ່ແມ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທເຣ ຂັບຮ້ອງບົດເພງຂອງນາງ.

ໃນປີ 1863 ຂະບວນການມິນເລີຣາວລາໂອດີເຊຍ ໄດ້ປ່ຽນຜ່ານໄປເປັນຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist ລາໂອດີເຊຍທີ່ໄດ້ຈົດທະບຽນຕາມກົດໝາຍ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ຊີ້ບອກໄວ້ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້າ, ໃນປີ 1863 ເຢຣິໂຄໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່, ເພາະເຢຣິໂຄເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມມັ່ງຄັ່ງຂອງລາໂອດີເຊຍ ແລະເປັນຂອງປອມຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ໃນປີ 1863 ການນຳເຂົ້າແຜນພັງຄຳພະຍາກອນປອມໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງການທວນຄືນປະຫວັດສາດຂອງອາໂຣນ, ລູກງົວຄຳ ແລະພວກຄົນໂງ່ທີ່ເຕັ້ນລຳ. ປະຫວັດການຊ່ວຍກູ້ທີ່ທະເລແດງໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ຊ້ຳໆໂດຍ Sister White ເພື່ອອະທິບາຍປະຫວັດຂອງ Adventism ໃນຍຸກເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະການນຳໃຊ້ນີ້ສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບປະຫວັດຂອງໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນ ໃນຂໍ້ຂັດແຍ້ງເກືອບພາບແຫ່ງຄວາມອິດສາ.

ໃນປີ 1863, ຄົນລຸ້ນທຳອິດຂອງອາດເວນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດິເຊຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ ເມື່ອຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງໄດ້ຖືກຕັ້ງໄວ້ທີ່ປະຕູ (ຄຣິດຕະຈັກ), ຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າແທ່ນບູຊາ (ພຣະຄຣິດ). ຈາກນັ້ນ ຄົນລຸ້ນທຳອິດນັ້ນໄດ້ “ເຂົ້າໄປ” ສູ່ປະຫວັດສາດອັນທະວີຄວາມຮ້າຍກາດຂອງບັນດາການກະທຳອັນໜ້າກຽດຊັງ.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນການພິຈາລະນາເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.