ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ແລະ ຝ່າຍໃຕ້ ໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍຢູ່ໃຕ້ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກລະເມີດໃນເລວີຕິກ 25 ແລະ 26 ສຳເລັດບັງເກີດ. ຊ່ວງເວລາສີ່ສິບຫົກປີລະຫວ່າງການສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍ ເປັນຕົວແທນຂອງການຮວບຮວມອານາຈັກທັງສອງນັ້ນເຂົ້າເປັນອານາຈັກດຽວ ຄື ອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ຝ່າຍວິນຍານ ໃນປີ 1844. ການຮວບຮວມຂອງສອງປະເທດນັ້ນ ໄດ້ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍໄມ້ສອງອັນທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ນຳມາປະກອບເຂົ້າກັນ ແລະ ໄມ້ສອງອັນທີ່ແມ່ໝ້າຍເມືອງຊາເຣຟາດເກັບມາໃນເລື່ອງຂອງເອລີຢາ. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ປະຫວັດສາດຝ່າຍພະຍາກອນຂອງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ແລະ ຝ່າຍໃຕ້ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ໃນການນັ້ນເອງ ມັນໄດ້ທຳຊ້ຳປະຫວັດສາດແຫ່ງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອານາຈັກທັງສອງນັ້ນ.
ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ສະຖາປະນາລະບົບການນະມັດສະການປອມຂຶ້ນໃນອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງຕົນເດີນທາງໄປຍັງຢູດາ ແລະນະມັດສະການພຣະເຈົ້າໃນພຣະວິຫານທີ່ເຢຣູຊາເລັມ.
ແລະເຢໂຣໂບອາມໄດ້ກ່າວໃນໃຈຂອງຕົນວ່າ, ບັດນີ້ອານາຈັກນີ້ຈະກັບຄືນໄປສູ່ວົງວານຂອງດາວິດ: ຖ້າປະຊາຊົນນີ້ຂຶ້ນໄປເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໃນພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວທີ່ເຢຣູຊາເລັມ, ແລ້ວໃຈຂອງປະຊາຊົນນີ້ຈະຫັນກັບໄປຫາເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາ, ຄືເຣໂຫໂບອາມກະສັດແຫ່ງຢູດາ, ແລະພວກເຂົາຈະຂ້າເຮົາ ແລະຈະກັບໄປຫາເຣໂຫໂບອາມກະສັດແຫ່ງຢູດາອີກ. ດັ່ງນັ້ນກະສັດຈຶ່ງໄດ້ປຶກສາຫາລື ແລະໄດ້ສ້າງລູກງົວຄຳສອງຕົວ ແລະກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ການຂຶ້ນໄປເຢຣູຊາເລັມນັ້ນເປັນພາລະໜັກເກີນໄປສຳລັບພວກທ່ານ: ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ ອິດສະຣາເອນເອີຍ, ນີ້ແມ່ນພຣະຂອງທ່ານ ຜູ້ໄດ້ນຳທ່ານຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ. ແລະທ່ານໄດ້ຕັ້ງອົງໜຶ່ງໄວ້ໃນເບັດເອນ ແລະອີກອົງໜຶ່ງທ່ານໄດ້ຕັ້ງໄວ້ໃນດານ. ແລະການນີ້ໄດ້ກາຍເປັນບາບ: ເພາະປະຊາຊົນໄດ້ໄປນະມັດສະການຢູ່ຕໍ່ໜ້າອົງໜຶ່ງນັ້ນ ຄືຈົນເຖິງດານ. ແລະທ່ານໄດ້ສ້າງສະຖານທີ່ສູງແຫ່ງໜຶ່ງ ແລະໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງປະໂລຫິດຈາກພວກປະຊາຊົນຊັ້ນຕ່ຳສຸດ ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນລູກຫຼານຂອງເລວີ. ແລະເຢໂຣໂບອາມໄດ້ກຳນົດເທດສະການໜຶ່ງໃນເດືອນທີແປດ ໃນວັນທີສິບຫ້າຂອງເດືອນ ເໝືອນກັບເທດສະການທີ່ມີຢູ່ໃນຢູດາ ແລະທ່ານໄດ້ຖວາຍຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາ. ທ່ານໄດ້ກະທຳດັ່ງນັ້ນໃນເບັດເອນ ໂດຍຖວາຍແກ່ລູກງົວທັງຫຼາຍທີ່ທ່ານໄດ້ສ້າງໄວ້: ແລະທ່ານໄດ້ຈັດຕັ້ງໃນເບັດເອນຊຶ່ງປະໂລຫິດຂອງສະຖານທີ່ສູງທັງຫຼາຍທີ່ທ່ານໄດ້ສ້າງ. ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງໄດ້ຖວາຍຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາທີ່ທ່ານໄດ້ສ້າງໃນເບັດເອນ ໃນວັນທີສິບຫ້າຂອງເດືອນທີແປດ ຄືໃນເດືອນທີ່ທ່ານໄດ້ຄິດຂຶ້ນເອງໃນໃຈຂອງຕົນ; ແລະໄດ້ກຳນົດເທດສະການໜຶ່ງໃຫ້ແກ່ບຸດຫຼານແຫ່ງອິດສະຣາເອນ: ແລະທ່ານໄດ້ຖວາຍຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາ ແລະເຜົາກຳຍານ. 1 ກະສັດ 12:26–33.
ລະບົບການນະມັດສະການຂອງລາວເປັນແບບຢ່າງຂອງຄາທອລິກ (ລັດທິບູຊາຮູບປັ້ນ), ເພາະວ່າດັ່ງເຊັ່ນການກະບົດຂອງອາໂຣນ, ມັນໄດ້ສ້າງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ ແລະ ຂອງສັດຮ້າຍ. ຮູບລູກງົວສອງຮູບນັ້ນຖືກເຮັດດ້ວຍຄຳ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງບາບີໂລນ. ຮູບເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກອຸທິດແດ່ບັນດາພະຂອງອີຢິບ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸດັ່ງທີ່ອາໂຣນເຄີຍລະບຸໄວ້ເຊັ່ນກັນວ່າ; “ນີ້ຄືພະຂອງພວກເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳພວກເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນອີຢິບ.” ລາວໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາສອງແທ່ນໃນສອງເມືອງ, ຊຶ່ງເມື່ອພິຈາລະນາຮ່ວມກັນແລ້ວ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກ (ເບເທນ) ແລະ ລັດ (ດານ). ແທ່ນບູຊາເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຂອງປອມຂອງແທ່ນບູຊາທີ່ແທ້ຈິງ, ຊຶ່ງຄືພຣະຄຣິດ, ດັ່ງທີ່ຄາທອລິກອ້າງວ່າຕົນເປັນຜູ້ແທນຂອງພຣະຄຣິດເທິງໂລກ. ລາວໄດ້ສະຖາປະນາລະບຽບປະໂລຫິດທີ່ເສື່ອມຊາມຂຶ້ນ, ດັ່ງເຊັ່ນບັນດາປະໂລຫິດຂອງຄາທອລິກ. ລາວໄດ້ເລືອກວັນໜຶ່ງສຳລັບພິທີນະມັດສະການຂອງລາວ ທີ່ຖືກກຳນົດໃຫ້ແຕກຕ່າງຢ່າງຈົງໃຈຈາກບັນດາວັນແຫ່ງເທດສະການອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂໍ້ຂັດແຍ້ງກ່ຽວກັບວັນນະມັດສະການທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ວັນນະມັດສະການທີ່ປອມ.
ໃນການເປີດຕັ້ງລະບົບການນະມັດສະການອັນປອມຂອງລາວ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງຜູ້ພະຍາກອນຄົນໜຶ່ງມາຈາກຢູດາເພື່ອຕຳໜິລະບົບການນະມັດສະການອັນປອມແປງນັ້ນ.
ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ມີຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ໜຶ່ງອອກມາຈາກຢູດາໄປຍັງເບັດເອນໂດຍພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວ; ແລະ ເຢໂຣໂບອາມກໍຢືນຢູ່ຂ້າງແທ່ນບູຊາເພື່ອເຜົາເຄື່ອງຫອມ. ແລະ ທ່ານໄດ້ຮ້ອງກ່າວຕໍ່ສູ້ແທ່ນບູຊານັ້ນຕາມພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວ, ແລະ ກ່າວວ່າ, ໂອ ແທ່ນບູຊາ, ແທ່ນບູຊາເອີຍ, ພຣະຢາເວຕັດດັ່ງນີ້; ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ຈະມີເດັກຊາຍຜູ້ໜຶ່ງເກີດແກ່ວົງວານຂອງດາວິດ, ມີຊື່ວ່າ ໂຢຊີຢາ; ແລະ ບົນເຈົ້ານີ້ເຂົາຈະຖວາຍພວກປະໂລຫິດແຫ່ງບ່ອນສູງທັງຫລາຍຜູ້ເຜົາເຄື່ອງຫອມຢູ່ເທິງເຈົ້າ, ແລະ ກະດູກຂອງມະນຸດຈະຖືກເຜົາຢູ່ເທິງເຈົ້າ. ແລະ ໃນມື້ດຽວກັນນັ້ນ ທ່ານໄດ້ໃຫ້ໝາຍສຳຄັນໄວ້ ໂດຍກ່າວວ່າ, ນີ້ແມ່ນໝາຍສຳຄັນທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຕັດໄວ້; ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ແທ່ນບູຊານັ້ນຈະແຕກອອກ, ແລະ ຂີ້ເຖົ່າທີ່ຢູ່ເທິງນັ້ນຈະຖືກເທອອກ. 1 ກະສັດ 13:1–3
ຜູ້ພະຍາກອນຈາກແຜ່ນດິນຢູດາໄດ້ປະກາດຄຳພະຍາກອນສາມປະການ ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການບັງເກີດໃນອະນາຄົດຂອງກະສັດໂຢສີຢາ. ທ່ານໄດ້ພະຍາກອນວ່າ ໂຢສີຢາຈະສັງຫານບັນດາປະໂຣຫິດຊົ່ວຮ້າຍຜູ້ຮັບໃຊ້ຢູ່ທີ່ແທ່ນບູຊາປອມນັ້ນ ແລະວ່າໂຢສີຢາຈະເຜົາກະດູກມະນຸດເທິງແທ່ນບູຊານັ້ນເອງດ້ວຍ. ທ່ານຍັງໄດ້ໃຫ້ໝາຍສຳຄັນແກ່ເຢໂຣໂບອາມ ໂດຍຊີ້ບອກວ່າແທ່ນບູຊາຂອງເຢໂຣໂບອາມຈະແຕກອອກ ແລະຂີ້ເຖົ່າຈະໄຫຼອອກມາ. ສິ່ງທັງປວງນີ້ໄດ້ສຳເລັດຕາມພຣະວັດຈະນະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແຕ່ເມື່ອເຢໂຣໂບອາມໄດ້ຍິນການປະກາດຂອງຜູ້ພະຍາກອນ ທ່ານກໍເກີດຄວາມພິໂລດ ແລະພະຍາຍາມຈັດການກັບຜູ້ພະຍາກອນ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າຊົງຄວບຄຸມຢູ່.
ແລະເມື່ອກະສັດເຢໂຣໂບອາມໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ໄດ້ຮ້ອງປະກາດຕໍ່ຕ້ານແທ່ນບູຊາທີ່ເບັດເອນ ພະອົງກໍຢື່ນພຣະຫັດອອກຈາກແທ່ນບູຊາ ຕັດສັ່ງວ່າ, “ຈົ່ງຈັບຕົວລາວໄວ້.” ແລະພຣະຫັດທີ່ພະອົງໄດ້ຢື່ນອອກຕໍ່ຕ້ານລາວນັ້ນກໍແຫ້ງລີບໄປ ຈົນພະອົງບໍ່ອາດດຶງກັບເຂົ້າມາໄດ້ອີກ. ແທ່ນບູຊານັ້ນກໍແຕກອອກດ້ວຍ ແລະຂີ້ເຖົ່າກໍໄຫຼອອກຈາກແທ່ນບູຊາ ຕາມໝາຍສໍາຄັນທີ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ໄວ້ໂດຍພຣະວັຈນະຂອງພຣະຢາເວ. 1 ກະສັດ 13:4, 5
ໝາຍສຳຄັນນັ້ນໄດ້ສຳເລັດທັນທີ, ແລະມືຂອງເຢໂຣໂບອາມກໍຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນອຳມະພາດ.
ແລະກະສັດໄດ້ຕອບແລະກ່າວແກ່ຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າວ່າ, ບັດນີ້ຂໍວິງວອນຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຢໂຮວາພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ ແລະອະທິຖານເພື່ອຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອວ່າມືຂອງຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ຮັບການຟື້ນຄືນດັ່ງເກົ່າອີກ. ແລະຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະເຢໂຮວາ ແລະມືຂອງກະສັດກໍໄດ້ຮັບການຟື້ນຄືນດັ່ງເກົ່າອີກ ແລະກັບເປັນເໝືອນແຕ່ກ່ອນ. ແລະກະສັດໄດ້ກ່າວແກ່ຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງກັບບ້ານໄປກັບເຮົາ ແລະຮັບການຟື້ນແຮງເຖີດ ແລະເຮົາຈະໃຫ້ບຳເໜັດແກ່ທ່ານ. ແຕ່ຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ກະສັດວ່າ, ແມ່ນທ່ານຈະໃຫ້ເຮືອນຂອງທ່ານເຄິ່ງໜຶ່ງແກ່ຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍກໍຈະບໍ່ເຂົ້າໄປກັບທ່ານ ແລະຈະບໍ່ກິນເຂົ້າ ຫຼືດື່ມນ້ຳໃນສະຖານທີ່ນີ້ເລີຍ: ເພາະວ່າພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຢໂຮວາໄດ້ບັນຊາຂ້ານ້ອຍດັ່ງນີ້ວ່າ, ຢ່າກິນເຂົ້າ ຢ່າດື່ມນ້ຳ ແລະຢ່າກັບຄືນໄປຕາມທາງດຽວກັນກັບທີ່ເຈົ້າໄດ້ມາ. ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງໄປອີກທາງໜຶ່ງ ແລະບໍ່ໄດ້ກັບຄືນໄປຕາມທາງທີ່ທ່ານໄດ້ມາຍັງເບັດເອນ. 1 ກະສັດ 13:6–10
ພຣະເຢຊູຊົງຍົກຕົວຢ່າງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ, ແລະຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອານາຈັກເໜືອແລະອານາຈັກໃຕ້ຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານຕາມຕົວອັກສອນ ສິ້ນສຸດລົງໃນປະຫວັດສາດຕອນທີ່ໄມ້ສອງອັນຖືກຮວບເຂົ້າເປັນໄມ້ອັນດຽວ, ອັນເປັນຕົວແທນຂອງຊາດອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກປະຈຸບັນ.
ໃນປະຫວັດສາດທີ່ໄມ້ສອງອັນໄດ້ຖືກຮວມເຂົ້າກັນນັ້ນ, ຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນໄດ້ຖືກເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798. ໄມ້ທັງສອງອັນ (ອານາຈັກ) ກຳລັງຖືກຮວບຮວມໄວ້ລ່ວງໜ້າກ່ອນການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນລະດູປະໄມ້ປົ່ງຂອງປີ 1844, ຝ່າຍໂປຣເຕສຕັງໄດ້ສອບຕົກໃນຂະບວນການທົດສອບນັ້ນ ແລະໄດ້ກາຍເປັນບັນດາທິດາຂອງຄາທອລິກ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດຊ້ຳອີກການສະຖາປະນາເປີດຕົ້ນຂອງລະບົບການນະມັດສະການປອມ, ດັ່ງທີ່ເຄີຍຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍເຢໂຣໂບອາມ.
ການປະຕິຮູບຝ່າຍໂປຣແຕສຕັນເປັນພະລາຊະກິດທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳເພື່ອນຳຄຣິດຕະຈັກໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານອອກຈາກຄວາມງົມງາຍງົດຖື, ຈາກຈາຮີດປະເພນີ ແລະຂະນົມທຳນຽມຂອງຄຣິດຕະຈັກໂຣມັນ. ນັບແຕ່ສະໄໝຂອງ Martin Luther ເປັນຕົ້ນມາ ຄວາມຈິງຕ່າງໆ ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍຫຼາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ໂດຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າໂສເພນີແຫ່ງ Tyre ບໍ່ແມ່ນຫຍັງອື່ນນອກເໜືອຈາກລະບົບການນະມັດສະການນອກຮີດ ທີ່ຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍການປະກາດຕົນວ່າເປັນຄຣິດສະຕຽນອັນຈອມປອມ. ພຣະປະສົງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄືການນຳປະຊາຊົນຜູ້ຖືກກັກເປັນເຊີຍຂອງພຣະອົງອອກຈາກຄວາມມືດ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງເຄີຍຊົງກະທຳເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນທາດຢູ່ໃນອີຢິບ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງໄຖ່ພວກເຂົາອອກຈາກພັນທະນາການແຫ່ງອີຢິບເພື່ອປະທານພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງແກ່ພວກເຂົາ. ການປະຕິເສດຂອງຝ່າຍໂປຣແຕສຕັນທີ່ຈະບໍ່ດຳເນີນຕາມແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມພູນຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງຖືກແກະຜະນຶກໃນປີ 1798 ໄດ້ຂັດຂວາງພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ຮັບຮູ້ພຣະບັນຍັດ ແລະພະລາຊະກິດໃນສະຖານບໍລິສຸດອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະຄຣິດໃນປີ 1844.
ການປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພວກເຂົາ ສະແດງເຖິງການທີ່ພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນລູກສາວຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນ, ແລະຈາກນັ້ນພວກເຂົາກໍໄດ້ສ້າງລະບົບການນະມັດສະການອັນເປັນເທັດຂຶ້ນ ຊຶ່ງຖືກລະບຸໃນພຣະຄຳພີວ່າເປັນສາດສະດາປອມ (ໂປຣເຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍ). ພວກມິນເລີໄຣດຜູ້ສັດຊື່ ຜູ້ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະໄດ້ປະກາດຄຳຕິຕຽນຕໍ່ລະບົບການນະມັດສະການອັນເປັນເທັດ ທີ່ອ້າງຕົນວ່າເປັນໂປຣເຕສແຕນ ໃນຂະນະທີ່ຍຶດຖືປະເພນີຫຼັກຂອງລັດທິນອກຮີດ ຄືການນະມັດສະການດວງອາທິດ. ສາດສະດາຈາກຢູດາໄດ້ເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງ Adventism ແບບມິນເລີໄຣດ ໃນການຮັບຮູ້ແລະປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ທີ່ໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.
ເມື່ອເຜີຍໜ້າຕໍ່ຄຳຮ້ອງຂໍຂອງເຢໂຣໂບອາມໃຫ້ສາດສະດາໄປທີ່ເຮືອນຂອງຕົນແລະຟື້ນກຳລັງຕົນເອງ, ສາດສະດາໄດ້ກ່າວເຖິງຄຳຊີ້ນຳອັນຈຳເພາະທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ລາວ. ພຣະບັນຊານັ້ນໄດ້ຖືກປະທານແກ່ Millerite Adventism ເຊັ່ນດຽວກັນ. ພຣະບັນຊານັ້ນຄືບໍ່ໃຫ້ກັບຄືນໄປທາງທີ່ພວກເຂົາເຄີຍມາ, ແລະ Millerite Adventism ໄດ້ອອກມາຈາກນິກາຍ Protestant. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກແຍກອອກຈາກພວກ Protestant ໃນການຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນລະດູບານໃໝ່ຂອງປີ 1844, ແລະ Jeremiah ກໍໄດ້ສະໜອງຕົວຢ່າງໜຶ່ງຂອງຄຳຊີ້ນຳອັນດຽວກັນນັ້ນທີ່ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ສາດສະດາຊາວຢູດາ.
ພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກພົບແລ້ວ, ແລະຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ກິນມັນ; ແລະພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຊື່ນບານ ແລະຄວາມປິຕິຍິນດີແຫ່ງໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ: ເພາະວ່າຂ້ານ້ອຍຖືກເອີ້ນຕາມພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ໂອ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນທ່າມກາງທີ່ຊຸມນຸມຂອງຄົນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍ, ແລະບໍ່ໄດ້ຊື່ນບານ; ຂ້ານ້ອຍນັ່ງຢູ່ຕາມລຳພັງເພາະພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ: ເພາະພຣະອົງໄດ້ເຕັມຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມຄັບແຄ້ນ. ເຫດໃດຄວາມເຈັບປວດຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຍືນຍາວບໍ່ສິ້ນສຸດ, ແລະບາດແຜຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຮັກສາບໍ່ໄດ້, ຊຶ່ງບໍ່ຍອມຮັບການຮັກສາ? ພຣະອົງຈະເປັນເໝືອນຄົນລວງລວງແກ່ຂ້ານ້ອຍແທ້ຫລື, ແລະເປັນເໝືອນນ້ຳທີ່ຫົດແຫ້ງໄປບໍ? ເພາະສະນັ້ນພຣະຢາເວຈຶ່ງຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ຖ້າເຈົ້າຫັນກັບມາ, ເຮົາຈະນຳເຈົ້າກັບຄືນມາອີກ, ແລະເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ: ແລະຖ້າເຈົ້າແຍກສິ່ງລ້ຳຄ່າອອກຈາກສິ່ງຊົ່ວຊ້າ, ເຈົ້າຈະເປັນດັ່ງປາກຂອງເຮົາ: ໃຫ້ພວກເຂົາຫັນກັບມາຫາເຈົ້າ; ແຕ່ຢ່າໃຫ້ເຈົ້າຫັນໄປຫາພວກເຂົາ. ແລະເຮົາຈະກະທຳໃຫ້ເຈົ້າເປັນກຳແພງທອງສຳລິດອັນແຂງແຮງແກ່ປະຊາຊົນນີ້: ແລະພວກເຂົາຈະຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ຊະນະເຈົ້າ: ເພາະເຮົາຢູ່ກັບເຈົ້າເພື່ອຊ່ອຍເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນ ແລະເພື່ອຊ່ວຍກູ້ເຈົ້າ, ພຣະຢາເວກ່າວ. ແລະເຮົາຈະຊ່ອຍເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍ, ແລະເຮົາຈະໄຖ່ເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນທີ່ໂຫດຮ້າຍ. ເຢເຣມີຢາ 15:16–21.
ໃນເວລາທີ່ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງວິບັດຄັ້ງທີສອງໄດ້ສຳເລັດຕາມກຳນົດເວລາ, ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດເດດໃນ Revelation ບົດ 10 ໄດ້ລົງມາ ໂດຍມີໜັງສືນ້ອຍທີ່ເປີດຢູ່ໃນມືຂອງທ່ານ, ແລະ ໂຢຮັນ ໄດ້ຮັບຄຳບອກໃຫ້ໄປຮັບໜັງສືນັ້ນ ແລະ ກິນມັນ. ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ກິນໜັງສືນ້ອຍນັ້ນໃນຈຸດເວລານັ້ນຂອງປະຫວັດສາດ, ແລະ ຖ້ອຍຄຳນັ້ນຫວານດຸດນ້ຳເຜິ້ງ, ເພາະມັນເປັນ “ຄວາມຊື່ນຊົມ ແລະ ຄວາມຍິນດີ” ຂອງ “ໃຈ” ຂອງລາວ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກ “ມື” ຂອງພຣະເຈົ້າ, ເຢເຣມີຢາຈຶ່ງ “ເຕັມໄປ” ດ້ວຍ “ຄວາມຄັບແຄ້ນ,” ລາວຖືກ “ບາດເຈັບ” ແລະ ຢູ່ໃນ “ຄວາມເຈັບປວດຕະຫຼອດໄປ.” ເນື່ອງຈາກ “ມື” ຂອງພຣະເຈົ້າ ເຢເຣມີຢາຈຶ່ງກ່າວຊີ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ເປັນ “ແກ່” ເຢເຣມີຢາ “ດັ່ງຜູ້ມຸສາ,” ແລະ ເປັນດັ່ງ “ນ້ຳທີ່ຂາດໄປ.” ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງວາງ “ມື” ຂອງພຣະອົງໄວ້ເໜືອຄວາມຜິດພາດຢ່າງໜຶ່ງໃນບາງຕົວເລກຂອງແຜນພາບ 1843.
ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ ເມື່ອນິມິດຂອງຮາບາກຸກຊັກຊ້າໄປ. ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຖືກເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນນັ້ນ ມັນປາກົດວ່າຂ່າວສານ ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາວ່າເປັນ “ຝົນ” ໄດ້ລົ້ມເຫຼວ. ແຕ່ຮາບາກຸກໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ “ນິມິດນັ້ນຍັງຄອຍເຖິງເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້ ແຕ່ໃນຕອນສຸດທ້າຍມັນຈະກ່າວ ແລະຈະບໍ່ມຸສາ: ເຖິງແມ່ນມັນຊັກຊ້າ ກໍຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນ; ເພາະມັນຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ.” ເຢເຣມີຢາໄດ້ຄິດວ່າພຣະເຈົ້າມຸສາ ແລະວ່າຂ່າວສານ (ຝົນ) ໄດ້ລົ້ມເຫຼວ ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວມັນພຽງແຕ່ຊັກຊ້າເທົ່ານັ້ນ.
ແລ້ວ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັ່ງແກ່ເຢເຣມີຢາວ່າ: “ຖ້າເຈົ້າກັບຄືນມາ, ເຮົາຈະນຳເຈົ້າກັບມາອີກ, ແລະ ເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ: ແລະ ຖ້າເຈົ້າແຍກສິ່ງທີ່ມີຄ່າອອກຈາກສິ່ງທີ່ໄຮ້ຄ່າ, ເຈົ້າຈະເປັນດັ່ງປາກຂອງເຮົາ: ໃຫ້ພວກເຂົາຫັນກັບມາຫາເຈົ້າ; ແຕ່ຢ່າໃຫ້ເຈົ້າຫັນກັບໄປຫາພວກເຂົາ.” ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນ ເຢເຣມີຢາ, ໃນຖານະເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງກັບຄືນສູ່ການຮັບໃຊ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ສະຫຼັດຖິ້ມຄວາມທໍ້ຖອຍທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອປາກົດວ່າຂ່າວສານນັ້ນລົ້ມເຫຼວ. ຖ້າເຢເຣມີຢາຈະປະຕິບັດຕາມຂໍ້ກຳນົດທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້, ພຣະເຈົ້າຈະຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົາເປັນໂຄສົກຂອງພຣະອົງ.
ແຕ່ສິ່ງທີ່ສຳຄັນຍິ່ງສຳລັບການສຶກສາຂອງພວກເຮົາໃນເວລານີ້ ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ເຢເຣມີຢາກ່ຽວກັບ “ທີ່ຊຸມນຸມຂອງຄົນເຍາະເຢີ້ຍ” ຜູ້ທີ່ “ກຳລັງຊື່ນຊົມຍິນດີ” ຕໍ່ຄວາມຜິດຫວັງຂອງລາວ. ພຣະອົງໄດ້ບອກເຢເຣມີຢາວ່າ ບັນດາຄົນເຍາະເຢີ້ຍນັ້ນອາດຈະກັບມາຫາເຢເຣມີຢາໄດ້, ແຕ່ລາວຈະບໍ່ຕ້ອງກັບໄປຫາພວກເຂົາເປັນອັນຂາດ. ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຢືນຕໍ່ຕ້ານພວກໂປຣແຕສແຕນ ຜູ້ທີ່ຫາກໍໄດ້ເລືອກກັບຄືນໄປສູ່ຄອກຂອງຄາທອລິກ ແລະໄດ້ກາຍເປັນບັນດາທິດາຂອງບາບີໂລນ, ຄືພວກຜູ້ພະຍາກອນເທັດຂອງພະບາອານ ແລະ ອາຊະຕາໂຣດ. ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ພະຍາກອນຊາວຢູດາ ຜູ້ທີ່ໃນຈຸດດຽວກັນຂອງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນໄດ້ຕຳນິລະບົບນະມັດສະການອັນເທັດຂອງເຢໂຣໂບອາມ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອານາຈັກເໜືອ; ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງການນຳເຂົ້າມາຂອງລະບົບນະມັດສະການອັນເທັດ ຊຶ່ງເປັນຮູບຈຳລອງຂອງຄາທອລິກ ໃນຕອນທ້າຍຂອງປະຫວັດຂອງອານາຈັກເໜືອ. ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ບອກເຢໂຣໂບອາມ, ເມື່ອເຢໂຣໂບອາມສະເໜີທີ່ຈະສ້າງພັນທະມິດ, ວ່າລາວບໍ່ຄວນກິນ ດື່ມ ຫຼືກັບຄືນທາງທີ່ລາວໄດ້ມາ.
ແລະກະສັດໄດ້ກ່າວແກ່ຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງກັບບ້ານໄປກັບເຮົາ ແລະ ຟື້ນກຳລັງຂອງທ່ານ ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ບຳເໜັດແກ່ທ່ານ.” ແລະຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ກະສັດວ່າ, “ແມ່ນວ່າທ່ານຈະໃຫ້ເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງພະລາຊວັງຂອງທ່ານແກ່ເຮົາ ເຮົາກໍຈະບໍ່ເຂົ້າໄປກັບທ່ານ ແລະ ເຮົາກໍຈະບໍ່ກິນເຂົ້າ ຫຼື ດື່ມນ້ຳໃນສະຖານທີ່ນີ້; ເພາະພຣະວາຈາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ບັນຊາເຮົາໄວ້ດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ຢ່າກິນເຂົ້າ ຫຼື ດື່ມນ້ຳ ແລະ ຢ່າກັບຄືນຕາມທາງເດີມທີ່ເຈົ້າໄດ້ມາ.’ ” 1 ກະສັດ 13:7–9
ການສະແດງອອກຂອງຜູ້ພະຍາກອນແຫ່ງຢູດາ ສອດຄ່ອງກັບການງານຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມຂອງພະບາອານ ແລະ ອັດຊະທາໂຣດ ໃນເລື່ອງລາວຂອງເອລີຢາ. ແນ່ນອນ, ປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ກໍເປັນປະຫວັດສາດຂອງເອລີຢາດ້ວຍ, ເພາະວ່າ ມິນເລີ ແມ່ນ ເອລີຢາ. ໃນເລື່ອງລາວຂອງເອລີຢາ, ພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງພະບາອານ ແລະ ອັດຊະທາໂຣດ ໄດ້ສະແດງການເຕັ້ນແຫ່ງການຫຼອກລວງ, ຊຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍວ່າເປັນຄວາມໂງ່ເຂົາ ເມື່ອໄຟໄດ້ລົງມາຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ເຜົາຜານເຄື່ອງບູຊາຂອງເອລີຢາ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການເທລົງມາແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໃນສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ ຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣຕ໌. ການເຜຊິນໜ້າໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງການເຜຊິນໜ້າຂອງເອລີຢາອົງທີສອງ, ຜູ້ຊຶ່ງຄື ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ, ໃນລະຫວ່າງການເຕັ້ນແຫ່ງການຫຼອກລວງ ທີ່ຖືກສະແດງໂດຍລູກສາວຂອງນາງເຮໂຣເດຍສ໌ (ຊາໂລເມ). ນາງເຮໂຣເດຍສ໌ ຖືກໃຊ້ເປັນແບບຢ່າງໂດຍ ເຢເຊເບນ, ແລະ ເຢເຊເບນ ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິດຈັກຄາທອລິກ.
ໃນປີ 1844 ຄຣິສຕະຈັກໂປຣແຕສຕັນໄດ້ກາຍເປັນຊາໂລເມ ບຸດສາວຂອງເຮໂຣເດຍ (ເຢເຊເບນ). ໃນການຟ້ອນຮຳແຫ່ງການລໍ້ລວງນັ້ນ ເຮໂຣດໄດ້ສັນຍາວ່າຈະມອບອານາຈັກເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຕົນ ແລະເຂົາກໍໄດ້ເຮັດດັ່ງນັ້ນໃນວັນເກີດຂອງຕົນ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງວັນສຸດທ້າຍ ເມື່ອກະສັດສິບອົງ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກເປັນພາບໂດຍອາຫັບ (ກະສັດແຫ່ງສິບອານາຈັກທາງເໜືອ) ຕົກລົງຈະມອບອານາຈັກຂອງພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ຕໍາແໜ່ງສັນຕະປາປາ (ເຢເຊເບນ). ການໃຫ້ “ເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງອານາຈັກຂອງເຈົ້າ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງສະຫະພັນ ແລະສາດສະດາຈາກຢູເດຍໄດ້ແຈ້ງແກ່ເຢໂຣໂບອາມຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ທ່ານຈະບໍ່ເຄີຍສ້າງພັນທະມິດກັບກະສັດຜູ້ຫຼົງຖອຍນັ້ນ ຫຼືສະໜັບສະໜູນລະບົບການນະມັດສະການປອມຂອງລາວ.
ນັ້ນຄືສິ່ງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ເຢເຣມີຢາເຊັ່ນກັນ, ເມື່ອພຣະອົງຕັດວ່າ “ຊຸມນຸມຂອງຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” (ນິກາຍໂປຣແຕສຕັງທີ່ຫຼົງຫາຍໄປຈາກຄວາມເຊື່ອ) ອາດຈະຫວນກັບມາຫາເຢເຣມີຢາໄດ້, ແຕ່ເຢເຣມີຢາຈະຕ້ອງບໍ່ຫວນກັບໄປຫາພວກເຂົາເປັນອັນຂາດ, ຫຼືກັບໄປທາງເດີມທີ່ລາວໄດ້ມາ. ແຕ່ຜູ້ພະຍາກອນຊາວຢູດາໄດ້ກະທໍາສິ່ງນັ້ນຈິງໆ, ເພາະວ່າລາວຖືກລໍ້ລວງໂດຍຜູ້ພະຍາກອນປອມ ແລະຜູ້ພະຍາກອນມຸສາ, ກ່ອນທີ່ລາວຈະກັບໄປຍັງຢູດາ—ກ່ອນທີ່ລາວຈະເຮັດພາລະກິດທີ່ລາວໄດ້ຮັບມອບໝາຍໃຫ້ສຳເລັດ.
ໃນເບັດເອນມີຜູ້ພະຍາກອນເຖົ້າຄົນໜຶ່ງອາໄສຢູ່; ແລະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວໄດ້ມາເລົ່າໃຫ້ລາວຟັງເຖິງບັນດາການທັງປວງທີ່ຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ກະທຳໃນວັນນັ້ນທີ່ເບັດເອນ; ຄຳທັງຫລາຍທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ກະສັດນັ້ນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ບິດາຂອງຕົນຟັງດ້ວຍ. ແລະບິດາຂອງພວກເຂົາຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ລາວໄປທາງໃດ?” ເພາະບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວໄດ້ເຫັນວ່າຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ມາຈາກຢູດາໄປທາງໃດ. ແລະລາວກ່າວແກ່ບັນດາລູກຊາຍຂອງລາວວ່າ, “ຈົ່ງຜູກອານໃຫ້ລາແກ່ຂ້ອຍ.” ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຜູກອານໃຫ້ລາແກ່ລາວ; ແລະລາວກໍໄດ້ຂີ່ລານັ້ນໄປ, ແລະໄປຕາມຫາຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ແລະພົບທ່ານນັ່ງຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນໂອກ; ແລະລາວກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ທ່ານແມ່ນຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ມາຈາກຢູດາຫລື?” ແລະທ່ານຕອບວ່າ, “ແມ່ນແລ້ວ.” ແລ້ວລາວຈຶ່ງກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ຈົ່ງກັບໄປເຮືອນກັບຂ້ອຍ ແລະກິນເຂົ້າ.” ແລະທ່ານຕອບວ່າ, “ຂ້ອຍຈະກັບໄປກັບທ່ານ ຫລືເຂົ້າໄປກັບທ່ານບໍ່ໄດ້; ແລະຂ້ອຍຈະບໍ່ກິນເຂົ້າ ຫລືດື່ມນ້ຳກັບທ່ານໃນສະຖານທີ່ນີ້ເດັດຂາດ; ເພາະມີພຣະດຳລັດແກ່ຂ້ອຍໂດຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວວ່າ, ‘ຢ່າກິນເຂົ້າ ຫລືດື່ມນ້ຳທີ່ນັ້ນ ແລະຢ່າກັບຄືນໄປທາງເດີມທີ່ເຈົ້າໄດ້ມາ.’ ” ລາວຈຶ່ງກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ຂ້ອຍກໍເປັນຜູ້ພະຍາກອນເໝືອນທ່ານ; ແລະທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ອຍໂດຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວວ່າ, ‘ຈົ່ງພາລາວກັບຄືນໄປກັບເຈົ້າເຂົ້າໃນເຮືອນຂອງເຈົ້າ ເພື່ອລາວຈະໄດ້ກິນເຂົ້າແລະດື່ມນ້ຳ.’ ” ແຕ່ລາວໄດ້ຕົວະທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງກັບໄປກັບລາວ, ແລະໄດ້ກິນເຂົ້າໃນເຮືອນຂອງລາວ ແລະດື່ມນ້ຳ. ແລະເກີດຂຶ້ນວ່າ ເມື່ອພວກເຂົານັ່ງຢູ່ທີ່ໂຕະນັ້ນ, ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳທ່ານກັບຄືນ; ແລະລາວໄດ້ຮ້ອງປະກາດແກ່ຄົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ມາຈາກຢູດາວ່າ, “ພຣະຢາເວຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ຂັດຂືນຕໍ່ພຣະໂອວາດຂອງພຣະຢາເວ, ແລະບໍ່ໄດ້ຮັກສາພຣະບັນຊາທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າໄດ້ບັນຊາເຈົ້າໄວ້, ແຕ່ໄດ້ກັບຄືນມາ, ແລະໄດ້ກິນເຂົ້າແລະດື່ມນ້ຳໃນສະຖານທີ່ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ເຈົ້າວ່າ, ‘ຢ່າກິນເຂົ້າ ແລະຢ່າດື່ມນ້ຳ’; ສົບຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ມາເຖິງອຸບໂມງຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າ.”
ແລະເຫດການໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນວ່າ ຫຼັງຈາກທ່ານໄດ້ກິນເຂົ້າ ແລະຫຼັງຈາກໄດ້ດື່ມແລ້ວ ຊາຍເຖົ້ານັ້ນໄດ້ຜູກອານໃສ່ລາໃຫ້ແກ່ທ່ານ ຄືແກ່ຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ທີ່ລາວໄດ້ພາກັບມາ. ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ອອກໄປແລ້ວ ສິງໂຕໜຶ່ງໄດ້ພົບທ່ານລະຫວ່າງທາງ ແລະໄດ້ຂ້າທ່ານເສຍ; ແລະຊາກສົບຂອງທ່ານຖືກຖິ້ມໄວ້ໃນທາງ ແລະລາກໍຢືນຢູ່ຂ້າງຊາກສົບນັ້ນ ສິງໂຕກໍຢືນຢູ່ຂ້າງຊາກສົບເຊັ່ນກັນ. ແລະເບິ່ງແມ, ມີຄົນເດີນຜ່ານມາ ແລະເຫັນຊາກສົບຖືກຖິ້ມຢູ່ໃນທາງ ແລະເຫັນສິງໂຕຢືນຢູ່ຂ້າງຊາກສົບ; ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ມາບອກເລື່ອງນັ້ນໃນເມືອງທີ່ຜູ້ພະຍາກອນເຖົ້າອາໄສຢູ່. ແລະເມື່ອຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ທີ່ໄດ້ພາທ່ານກັບມາຈາກທາງໄດ້ຍິນເລື່ອງນັ້ນ ລາວກ່າວວ່າ, “ນີ້ແມ່ນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວ; ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ມອບທ່ານໃຫ້ແກ່ສິງໂຕ ຜູ້ໄດ້ຈີກທ່ານ ແລະຂ້າທ່ານເສຍ ຕາມພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານ.” ແລະລາວໄດ້ກ່າວແກ່ພວກລູກຊາຍຂອງລາວວ່າ, “ຈົ່ງຜູກອານໃສ່ລາໃຫ້ເຮົາ.” ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ຜູກອານໃສ່ລາໃຫ້ລາວ. ແລະລາວໄດ້ໄປ ແລະພົບຊາກສົບຂອງທ່ານຖືກຖິ້ມໄວ້ໃນທາງ ແລະເຫັນລາກັບສິງໂຕຢືນຢູ່ຂ້າງຊາກສົບນັ້ນ; ສິງໂຕບໍ່ໄດ້ກິນຊາກສົບ ຫຼືຈີກລາແຕ່ຢ່າງໃດ. ແລະຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ຍົກຊາກສົບຂອງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຂຶ້ນ ແລະວາງໄວ້ເທິງຫຼັງລາ ແລ້ວນຳກັບມາ; ແລະຜູ້ພະຍາກອນເຖົ້າໄດ້ມາຮອດເມືອງ ເພື່ອໄວ້ທຸກ ແລະເພື່ອຝັງທ່ານ. ແລະລາວໄດ້ວາງຊາກສົບຂອງທ່ານໄວ້ໃນຫຼຸມສົບຂອງຕົນເອງ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ໄວ້ທຸກໃຫ້ທ່ານ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ໂອ້, ພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາເອີຍ!” ແລະເຫດການໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນວ່າ ຫຼັງຈາກລາວໄດ້ຝັງທ່ານແລ້ວ ລາວໄດ້ກ່າວແກ່ພວກລູກຊາຍຂອງລາວວ່າ, “ເມື່ອເຮົາຕາຍແລ້ວ ຈົ່ງຝັງເຮົາໄວ້ໃນອຸບໂມງຝັງສົບທີ່ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຝັງຢູ່; ຈົ່ງວາງກະດູກຂອງເຮົາໄວ້ຂ້າງກະດູກຂອງທ່ານ: ເພາະຄຳທີ່ທ່ານໄດ້ປະກາດດ້ວຍພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວ ຕໍ່ຕ້ານແທ່ນບູຊາໃນເບັດເອນ ແລະຕໍ່ຕ້ານບັນດາວິຫານແຫ່ງບ່ອນສູງທັງຫຼາຍ ຊຶ່ງຢູ່ໃນຫົວເມືອງທັງຫຼາຍຂອງຊາມາເຣຍ ຈະເກີດຂຶ້ນຢ່າງແນ່ນອນ.” 1 ກະສັດ 13:11–32.
ພວກເຮົາຈະດຳເນີນການສຶກສານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.
“ເມື່ອລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນພະຍານວ່າສິ່ງໃດແມ່ນຄວາມຈິງ, ຄວາມຈິງນັ້ນຈະຕ້ອງດຳລົງຢູ່ເປັນຄວາມຈິງຕະຫຼອດໄປ. ບໍ່ຄວນຍອມຮັບຂໍ້ສັນນິຖານໃນພາຍຫຼັງທີ່ຂັດແຍ້ງກັບແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານ. ຈະມີຄົນລຸກຂຶ້ນມາພ້ອມກັບການຕີຄວາມພຣະຄຳພີທີ່ສຳລັບເຂົາແລ້ວເປັນຄວາມຈິງ, ແຕ່ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງ. ຄວາມຈິງສຳລັບເວລານີ້ ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາເປັນຮາກຖານຂອງຄວາມເຊື່ອ. ພຣະອົງເອງໄດ້ຊົງສອນພວກເຮົາວ່າສິ່ງໃດແມ່ນຄວາມຈິງ. ຄົນໜຶ່ງຈະລຸກຂຶ້ນມາ, ແລະອີກຄົນໜຶ່ງກໍເຊັ່ນກັນ, ພ້ອມກັບແສງສະຫວ່າງໃໝ່ ຊຶ່ງຂັດແຍ້ງກັບແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານພາຍໃຕ້ການສຳແດງຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ. ຍັງມີຢູ່ຈຳນວນໜ້ອຍທີ່ຍັງມີຊີວິດ ຜູ້ໄດ້ຜ່ານປະສົບການທີ່ໄດ້ຮັບໃນການສະຖາປະນາຄວາມຈິງນີ້. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານພຣະກະລຸນາສະຫງວນຊີວິດຂອງເຂົາໄວ້ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາກ່າວຊ້ຳ ແລະກ່າວຊ້ຳອີກ ຈົນຮອດວາລະສຸດທ້າຍແຫ່ງຊີວິດຂອງຕົນ ເຖິງປະສົບການທີ່ເຂົາໄດ້ຜ່ານມາ ດັ່ງທີ່ອັກຄະສາວົກໂຢຮັນໄດ້ກະທຳຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍແຫ່ງຊີວິດຂອງທ່ານ. ແລະຜູ້ຖືທຸງມາດຕະຖານຜູ້ໄດ້ລົ້ມລົງໃນຄວາມຕາຍນັ້ນ ຈະຕ້ອງເວົ້າຕໍ່ໄປຜ່ານການພິມຊ້ຳງານຂຽນຂອງເຂົາ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄຳຊີ້ນຳວ່າ ດ້ວຍປະການນີ້ສຽງຂອງເຂົາຈະຖືກໄດ້ຍິນ. ພວກເຂົາຈະຕ້ອງເປັນພະຍານຂອງຕົນວ່າ ສິ່ງໃດເປັນອົງປະກອບແຫ່ງຄວາມຈິງສຳລັບເວລານີ້.
“ພວກເຮົາບໍ່ຄວນຮັບຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ທີ່ມາພ້ອມກັບຂ່າວສານທີ່ຂັດແຍ້ງກັບຈຸດພິເສດແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ. ພວກເຂົາຮວບຮວມພຣະຄຳພີເປັນຈຳນວນຫຼາຍ ແລະ ສັ່ງສົມມັນໄວ້ເປັນຫຼັກຖານອ້ອມຮອບທິດສະດີທີ່ພວກເຂົາຍືນຍັນ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ຖືກກະທຳຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກຕະຫຼອດຫ້າສິບປີທີ່ຜ່ານມາ. ແລະ ໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຳພີເປັນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ສົມຄວນໄດ້ຮັບຄວາມເຄົາລົບ, ການນຳພຣະຄຳພີໄປໃຊ້ເຊັ່ນນັ້ນ, ຖ້າການນຳໄປໃຊ້ນັ້ນເຮັດໃຫ້ເສົາຫຼັກອັນໜຶ່ງເຄື່ອນອອກຈາກຮາກຖານທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຄ້ຳຈຸນມາຕະຫຼອດຫ້າສິບປີນີ້, ກໍເປັນຄວາມຜິດພາດອັນໃຫຍ່. ຜູ້ທີ່ນຳພຣະຄຳພີໄປໃຊ້ເຊັ່ນນັ້ນ ຍ່ອມບໍ່ຮູ້ຈັກການສຳແດງອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ທີ່ໄດ້ປະທານລິດເດດ ແລະ ພະລັງແກ່ຂ່າວສານໃນອະດີດ ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.”
“ຫຼັກຖານຂອງຜູ້ເຖົ້າ G ບໍ່ເປັນທີ່ໜ້າໄວ້ວາງໃຈ. ຖ້າຖືກຮັບເອົາ, ມັນຈະທຳລາຍຄວາມເຊື່ອຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ທຳໃຫ້ພວກເຮົາເປັນຢ່າງທີ່ພວກເຮົາເປັນ.”
“ພວກເຮົາຕ້ອງຕັດສິນຢ່າງແນ່ວແນ່ໃນເລື່ອງນີ້; ເພາະວ່າປະເດັນຕ່າງໆທີ່ເຂົາກຳລັງພະຍາຍາມພິສູດດ້ວຍພຣະຄຳພີນັ້ນ ບໍ່ຖືກຕ້ອງໝັ້ນຄົງ. ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ພິສູດວ່າປະສົບການໃນອະດີດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຄວາມຜິດພາດ. ພວກເຮົາໄດ້ຖືຄວາມຈິງ; ພວກເຮົາໄດ້ຮັບການຊີ້ນຳໂດຍທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າ. ການນຳສະເໜີເລື່ອງບັນຫາພຣະວິຫານນັ້ນ ໄດ້ຖືກປະທານພາຍໃຕ້ການຊົງນຳຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ເປັນຄວາມສຸຂຸມຮອບຄອບສຳລັບທຸກຄົນທີ່ຈະສະງົບງຽບໃນເລື່ອງລັກສະນະຕ່າງໆແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ ທີ່ໃນນັ້ນພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນກະທຳໃດໆ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງຂັດແຍ້ງພຣະອົງເອງຈັກເທື່ອ. ຂໍ້ພິສູດຈາກພຣະຄຳພີຖືກນຳໃຊ້ຜິດ ຖ້າຖືກບັງຄັບໃຫ້ເປັນພະຍານແກ່ສິ່ງທີ່ບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງ. ຄົນນັ້ນອີກ ແລະຍັງອີກຄົນໜຶ່ງ ຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະນຳເອົາແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຕາມທີ່ອ້າງວ່າເປັນມາ ແລະກ່າວຄຳຢືນຢັນຂອງຕົນ. ແຕ່ພວກເຮົາຍືນຢູ່ຄຽງຂ້າງໝຸດໝາຍເກົ່າແກ່. [1 John 1:1–10 quoted.]”
“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ກ່າວວ່າ ຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານີ້ເຮົາອາດໃຊ້ໄດ້ຢ່າງເໝາະສົມກັບເວລານີ້, ເພາະວ່າເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວທີ່ຈະຕ້ອງເອີ້ນບາບຕາມຊື່ທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງມັນ. ວຽກງານຂອງເຮົາຖືກຂັດຂວາງໂດຍຄົນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ກັບໃຈໃໝ່, ຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາສະຫງ່າລາສີຂອງຕົນເອງ. ພວກເຂົາປາຖະໜາໃຫ້ຄົນຄິດວ່າຕົນເປັນຜູ້ລິເລີ່ມທິດສະດີໃໝ່ໆ, ຊຶ່ງພວກເຂົານໍາສະເໜີໂດຍອ້າງວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຄວາມຈິງ. ແຕ່ຖ້າທິດສະດີເຫຼົ່ານີ້ຖືກຍອມຮັບ, ມັນຈະນໍາໄປສູ່ການປະຕິເສດຄວາມຈິງທີ່ຕະຫຼອດຫ້າສິບປີທີ່ຜ່ານມາ ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ໂດຍຢືນຢັນມັນດ້ວຍການສໍາແດງພະລັງອໍານາດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.” Selected Messages, ເຫຼັ້ມ 1, 161.