ປື້ມດານີເອນ - ເລກທີ ເຈັດສິບສີ່

ການ​ເປັນ​ທີ່​ນ່າ​ລັງ​ກຽດ​ສີ່​ປະການ​ໃນ​ເອເຊກຽນ ບົດ​ທີ 8 ນັ້ນ ນຳ​ໄປ​ສູ່​ການ​ທີ່​ຜູ້​ນຳ​ຂອງ​ຄຣິດຈັກ​ລາໂອດີເຊຍ​ໃນ​ວັນ​ສຸດ​ທ້າຍ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ ກົ້ມ​ລົງ​ນະມັດສະການ​ຕໍ່​ດວງ​ອາທິດ ແລະ​ດັ່ງນັ້ນ​ຈຶ່ງ​ໄດ້​ຮັບ​ເຄรື່ອງໝາຍ​ຂອງ​ສັດ​ຮ້າຍ. ໃນ​ບົດ​ຕໍ່​ໄປ ຊຶ່ງ​ເປັນ​ນິມິດ​ດຽວ​ກັນ ໄດ້​ສະແດງ​ໃຫ້​ເຫັນ​ຜູ້​ທີ່​ຢູ່​ໃນ​ຄຣິດຈັກ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ​ໃນ​ວັນ​ສຸດ​ທ້າຍ ຜູ້​ຊຶ່ງ​ໄດ້​ຮັບ​ຕາປະທັບ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງ​ໃຫ້​ພວກ​ເຮົາ​ຊາບ​ວ່າ ການ​ປະທັບ​ຕາ​ໃນ​ເອເຊກຽນ ບົດ​ທີ 9 ນັ້ນ ເປັນ​ອັນ​ດຽວ​ກັນ​ກັບ​ການ​ປະທັບ​ຕາ​ທີ່​ຖືກ​ເປັນ​ຕົວ​ແທນ​ໄວ້​ໃນ​ພຣະນິມິດ ບົດ​ທີ 7. ພຣະເຈົ້າ​ຊົງ​ພິພາກສາ​ປະເທດ​ຊາດ​ໜຶ່ງ​ໃນ​ຊົ່ວ​ອາຍຸ​ທີ​ສາມ​ແລະ​ທີ​ສີ່​ຂອງ​ມັນ, ແລະ​ການ​ເປັນ​ທີ່​ນ່າ​ລັງ​ກຽດ​ສີ່​ປະການ​ໃນ​ເອເຊກຽນ ໄດ້​ຊີ້​ບອກ​ເຖິງ​ການ​ກະບົດ​ສີ່​ຊົ່ວ​ອາຍຸ ຊຶ່ງ​ເລີ່ມ​ຕົ້ນ​ໃນ​ປີ 1863 ເມື່ອ​ລາໂອດີເຊຍ​ແອັດເວັນຕິສ ໄດ້​ນຳ​ເອົາ​ຂອງ​ປອມ​ແປງ​ຂອງ​ແຜ່ນ​ຈາລຶກ​ສອງ​ແຜ່ນ​ຂອງ​ຮາບາກຸກ ຊຶ່ງ​ໄດ້​ຖືກ​ປະທານ​ໃຫ້​ເປັນ​ສັນຍາລັກ​ຂອງ​ຄວາມ​ສຳພັນ​ແຫ່ງ​ພັນທະສັນຍາ​ລະຫວ່າງ​ພຣະເຈົ້າ​ກັບ​ປະຊາກອນ​ຂອງ​ພຣະອົງ ເໝືອນ​ດັ່ງ​ທີ່​ແຜ່ນ​ຈາລຶກ​ສອງ​ແຜ່ນ​ຂອງ​ພຣະບັນຍັດ​ສິບ​ປະການ ໄດ້​ຖືກ​ປະທານ​ໃຫ້​ໃນ​ຕອນ​ເລີ່ມ​ຕົ້ນ​ຂອງ​ອິດສະຣາເອນ​ໃນ​ສະໄໝ​ບູຮານ.

ລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນເປັນຮູບພາບປອມ ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການກະບົດ ຊຶ່ງໄດ້ປາກົດຂຶ້ນໃນຂະນະທີ່ພຣະເຈົ້າກຳລັງຈັດທຳແຜ່ນຫີນສອງແຜ່ນ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງຮູບພາບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງທີ່ແທ້ຈິງ. ລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງແຜນຜັງປີ 1863 ອັນເປັນຂອງປອມ ຊຶ່ງໄດ້ຖອນ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງ Leviticus twenty-six ອອກຈາກຂ່າວສານ ພ້ອມທັງຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາອື່ນໆ. ດັ່ງນັ້ນ ແອດເວັນຕິດແຫ່ງ Laodicea ໄດ້ຕັ້ງຮູບພາບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຫວັດຂອງຕົນ ເຫມືອນດັ່ງທີ່ອາໂຣນໄດ້ກະທຳໃນປະຫວັດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ແລະເຫມືອນດັ່ງທີ່ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ກະທຳໃນປະຫວັດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອານາຈັກເໜືອຂອງເອຟຣາອິມ.

“ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດ 26 ແມ່ນຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂໍ້ທໍາອິດທີ່ Miller ຖືກນໍາໃຫ້ເຂົ້າໃຈ, ແລະມັນແມ່ນອັນມະນີເມັດທໍາອິດແຫ່ງເວລາພະຍາກອນທີ່ຖືກວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງໃນການກະບົດຂອງປີ 1863. ປີ 1863 ເປັນຈຸດໝາຍເລີ່ມຕົ້ນຂອງການປົກຄຸມອັນມະນີແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງ Miller ແລະການນໍາເອົາອັນມະນີແລະຫຼຽນປອມເຂົ້າມາ. “ເຈັດເທື່ອ” ແມ່ນສີລາຫົວມຸມທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງປະຕິເສດ. ໃນປີ 1863 ຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນຊ່າງກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ Millerite ໄດ້ວາງສີລາຫົວມຸມຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງ, ແຕ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ ບັດນີ້ສີລານັ້ນໄດ້ກາຍເປັນຫົວມຸມແລ້ວ. ສີລານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະສິລາແຫ່ງຍຸກສະໄໝທັງປວງ, ແລະມັນຍັງຖືກແທນດ້ວຍວັນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສ້າງຂຶ້ນ, ເພາະມັນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການພັກສະຫງົບວັນຊະບາໂຕສໍາລັບແຜ່ນດິນ. ໃນປີ 1844, Millerite Adventism ໄດ້ຕໍາໜິລະບົບການນະມັດສະການອັນເທັດຂອງ Jeroboam, ແລະໄດ້ແຍກອອກຈາກ “ທີ່ຊຸມນຸມຂອງພວກຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ຜູ້ທີ່ໄດ້ “ປິຕິຍິນດີ” ເນື່ອງໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ.

ພວກຜູ້ກໍ່ສ້າງໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງບໍ່ໃຫ້ກັບຄືນໄປຫາ “ທີ່ປະຊຸມຂອງພວກຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ອີກເລີຍ ດັ່ງທີ່ຜູ້ພະຍາກອນຊາວຢູດາໄດ້ຖືກສັ່ງໃຫ້ກັບໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມໂດຍທາງອື່ນ ທີ່ບໍ່ແມ່ນທາງທີ່ໄດ້ນໍາລາວໄປສູ່ປີ 1844. ທາງທີ່ໄດ້ນໍາລາວໄປສູ່ປີ 1844 ນັ້ນ ແມ່ນທາງທີ່ລາວໄດ້ອອກມາຈາກມັນ ຊຶ່ງກໍຄື ນິກາຍໂປຣເຕສແຕນ, ແລະໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ນິກາຍໂປຣເຕສແຕນໄດ້ກາຍເປັນນິກາຍໂປຣເຕສແຕນທີ່ຕົກຕໍ່າໃນຄວາມເຊື່ອ. ພວກຜູ້ກໍ່ສ້າງໄດ້ຖືກບັນຊາບໍ່ໃຫ້ກັບຄືນໄປຫາ “ທີ່ປະຊຸມຂອງພວກຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ອີກເລີຍ, ແລະພວກເຂົາຍັງໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງບໍ່ໃຫ້ກິນອາຫານຂອງພວກນັ້ນ ຫຼືດື່ມນ້ໍາຂອງພວກນັ້ນ. ພວກຜູ້ກໍ່ສ້າງໄດ້ກິນປຶ້ມນ້ອຍທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງທູດສະຫວັນໃນປີ 1840, ແລະອາຫານນັ້ນກໍຫວານຢູ່ໃນປາກຂອງພວກເຂົາ.

ການກິນແລະການດື່ມໃນຄຳພະຍາກອນ ເປັນຕົວແທນຂອງວິທີການທີ່ໃຊ້ໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ຮັບວິທີສະເພາະອັນໜຶ່ງໃນການສຶກສາພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຫຼັກເກນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ກ່ອຍໃຫ້ເກີດຂ່າວສານຕາມພຣະຄຳພີທີ່ແຕກຕ່າງໂດຍສິ້ນເຊີງຈາກຂ່າວສານທີ່ນັກເທວະວິທະຍາແຫ່ງໂປຣແຕສແຕນຕ໌ຜູ້ຕົກຕໍ່າງຈາກຄວາມເຊື່ອ ແລະຄາທອລິກ ໄດ້ຜະລິດຂຶ້ນດ້ວຍວິທີການອັນເສື່ອມຊາມຂອງພວກເຂົາ. ບັນດາຜູ້ກໍ່ສ້າງ, ຜູ້ຊຶ່ງກໍແມ່ນສາດສະດາແຫ່ງຢູດາ, ບໍ່ຄວນກັບໄປກິນ ຫຼືດື່ມ ຈາກວິທີການຂອງໂປຣແຕສແຕນຕ໌ຜູ້ຕົກຕໍ່າງຈາກຄວາມເຊື່ອ ຫຼືຂອງຄາທອລິກແຕ່ຢ່າງໃດ. ສາດສະດາແຫ່ງຢູດາໄດ້ເຮັດສິ່ງນັ້ນແທ້ໆ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ແອດເວນຕິສຕ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍຈະເຮັດສິ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນໃນປີ 1863, ເພາະໃນປີ 1863 ພວກເຂົາໄດ້ນຳໃຊ້ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງທາງເທວະວິທະຍາຂອງໂປຣແຕສແຕນຕ໌ຜູ້ຕົກຕໍ່າງຈາກຄວາມເຊື່ອເພື່ອປະຕິເສດການນຳໃຊ້ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງມິນເລີ, ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນຈຶ່ງສ້າງຕັ້ງຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງຂອງອາໂຣນ ແລະຂອງເຢໂຣໂບອາມ. ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຮຸ່ນທຳອິດຂອງແອດເວນຕິສຕ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍຈຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ.

ຫຼັງຈາກທີ່ຜູ້ພະຍາກອນຈາກແຂວງຢູດາໄດ້ປະສານກັບ Jeroboam ແລ້ວ ທ່ານກໍເລີ່ມອອກເດີນທາງກັບໄປຢູດາ ແຕ່ທ່ານບໍ່ເຄີຍໄປຮອດ. ຜູ້ພະຍາກອນນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງ Adventism ແຫ່ງ Laodicea ຊຶ່ງ ຕາມການຊົງດົນໃຈ ໄດ້ເຂົ້າມາໃນຂະບວນການ Millerite ໃນປີ 1856. Sister White ບໍ່ເຄີຍຖອຍຫຼັງຈາກການລະບຸວ່າ Adventism ແມ່ນ Laodicea ແລະບໍ່ມີຫຼັກຖານໃນພຣະຄຳພີວ່າ Laodicea ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ມີບຸກຄົນບາງຄົນທີ່ອອກຈາກປະສົບການ Laodicea ສ່ວນຕົວຂອງຕົນໄດ້ ແຕ່ໃນຖານະເປັນຄຣິສຕະຈັກ Laodicea ຈະຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເພາະວ່າ Laodicea ໝາຍເຖິງ “ປະຊາຊົນທີ່ຖືກພິພາກສາ.” Adventism ໃຊ້ຄຳນິຍາມນີ້ເພື່ອອ້າງວ່າຕົນເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ດຳລົງຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາໃນສະຖານນະບໍລິສຸດໃນສະຫວັນ. ໃນຄວາມຕາບອດຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາຍອມຮັບອົງປະກອບແຫ່ງການພິພາກສາສືບສວນຂອງຄວາມໝາຍຂອງ Laodicea ແຕ່ບໍ່ສາມາດເຫັນການພິພາກສາເພື່ອປະຕິບັດໂທດ ຊຶ່ງຖືກສະແດງຢ່າງຊັດເຈນຢູ່ໃນຊື່ຂອງພວກເຂົາ.

ຜູ້ພະຍາກອນຊາວຢູດາໃນທີ່ສຸດກໍຖືກຝັງໄວ້ຮ່ວມກັບຜູ້ພະຍາກອນປອມຜູ້ທີ່ຫຼອກລວງເຂົາໃຫ້ກິນອາຫານຂອງຕົນແລະດື່ມເຄື່ອງດື່ມຂອງຕົນ. ພວກເຂົາທັງສອງລົງເອີຍຢູ່ໃນອຸບມຸງດຽວກັນ, ແລະຜູ້ພະຍາກອນມຸສາແຫ່ງເບັດເອນ (ຄຣິດຕະຈັກປອມ) ເອີ້ນເຂົາວ່າ ພີ່ນ້ອງ ເມື່ອເຂົາຕາຍ.

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນລະດູຮ້ອນປີ 1844 ປະກອບດ້ວຍການຊີ້ບອກວ່າ ບັນດາຄຣິດຈັກໂປຣເຕສຕັງໄດ້ຕົກຕ່ຳລົງ ແລະໄດ້ກາຍເປັນບຸດສາວຂອງຄາທອລິກ. ອັດເວນຕິດແບບມິນເລີໄດ້ເອີ້ນຊາຍແລະຍິງໃຫ້ອອກຈາກນິກາຍເຫຼົ່ານັ້ນ ເພາະວ່າການຢູ່ໃນນິກາຍເຫຼົ່ານັ້ນຕໍ່ໄປໝາຍເຖິງຄວາມຕາຍຝ່າຍວິນຍານ ແລະຄວາມຕາຍອັນເປັນນິດ. ຜູ້ພະຍາກອນຕົວະແຫ່ງເບັດເອນເປັນຕົວແທນຂອງລະບົບສາສະໜາທີ່ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນເບັດເອນ. ມັນເປັນລະບົບທີ່ໄດ້ຕັ້ງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ, ແລະສັດຮ້າຍທີ່ຖືກລອກແບບນັ້ນຄືສັດຮ້າຍແຫ່ງຄາທອລິກ. ພວກໂປຣເຕສຕັງຍັງຄົງລະບຸຕົນເອງວ່າເປັນໂປຣເຕສຕັງ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງຄົງຖືວັນຂອງດວງອາທິດເປັນວັນນະມັດສະການ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງຄາທອລິກ.

ພວກໂປຣເທສແຕນອ້າງວ່າຕົນເປັນໂປຣເທສແຕນ, ທັງໆທີ່ຄຳນິຍາມພຽງຢ່າງດຽວຂອງຄຳວ່າ ໂປຣເທສແຕນ ແມ່ນການຄັດຄ້ານໂຣມ; ແລະໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ການປະກາດຕົນຂອງພວກເຂົາກໍເປັນຮູບພາບຂອງຄຣິດຈັກໂຣມັນ, ເພາະນາງກໍປະກາດວ່າຕົນເປັນສະຖາບັນຄຣິດສະຕຽນ ທັງໆທີ່ນາງບໍ່ມີການຮັບຮອງຈາກພຣະຄຳພີສຳລັບຂໍ້ອ້າງນັ້ນ. ຂໍ້ອ້າງຂອງນາງຕັ້ງຢູ່ເທິງອຳນາດອັນຫວ່າງເປົ່າຂອງຂະນົບທຳນຽມແລະປະເພນີ, ຊຶ່ງເປັນອຳນາດຈອມປອມອັນດຽວກັນທີ່ພວກໂປຣເທສແຕນນິຍົມໃຊ້ ເມື່ອພວກເຂົາອ້າງວ່າຕົນເປັນໂປຣເທສແຕນ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນອັນດຽວກັນທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊາວເຊເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສ ຕາບອດຈົນເຊື່ອວ່າ ໃນຖານະທີ່ເປັນຊາວເລົາດີເຊຍ ພວກເຂົາຍັງຄົງຢູ່ໃນຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ປອດໄພ. ນີ້ແມ່ນອຳນາດຈອມປອມອັນດຽວກັນທີ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ປະກາດ ເມື່ອພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ, ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ຄືພວກເຮົາ.”

ໃນປີ 1863 ຂະບວນການຂອງພວກ Millerites ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ແຕ່ມັນໄດ້ຢຸດເຊົາທີ່ຈະເປັນຂະບວນການຂອງພວກ Philadelphians ຕັ້ງແຕ່ປີ 1856 ແລ້ວ. ການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງໂມເຊ (the “seven times”), ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍເອລີຢາ (William Miller) ໄດ້ຖືກປະຕິເສດ, ແລະການປະຕິເສດນັ້ນໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງວິທີການຂອງຜູ້ພະຍາກອນເທັດແຫ່ງ Bethel. ປີ 1863 ເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຫົກສິບຫ້າປີທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798, ແລະເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳອິຊາຢາບົດທີ່ເຈັດ.

ຄຳພະຍາກອນຫົກສິບຫ້າປີໃນຂໍ້ທີແປດ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ “ພາຍໃນ” ຊ່ວງເວລາຫົກສິບຫ້າປີນັ້ນ ອານາຈັກພາກເໜືອຂອງສິບເຜົ່າຈະຖືກນຳໄປເປັນເຊີຍ. ນິມິດນັ້ນໄດ້ຖືກບັນທຶກໃນປີ 742 ກ່ອນຄຣິດການ, ແລະສິບເກົ້າປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 723 ກ່ອນຄຣິດການ, ເອຟຣາອິມໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍ ແລະຖືກນຳໄປເປັນເຊີຍໂດຍຊາວອັດຊີເຣຍ. ໃນປີ 677 ກ່ອນຄຣິດການ, ເມື່ອຄົບຫົກສິບຫ້າປີ ກະສັດມະນັດເຊໄດ້ຖືກຈັບ ແລະຖືກນຳໄປບາບີໂລນ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 742 ກ່ອນຄຣິດການ ໝາຍເຖິງສົງຄາມກາງເມືອງລະຫວ່າງອານາຈັກພາກເໜືອແລະອານາຈັກພາກໃຕ້ຂອງອິສຣາເອນ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບປີ 1863 ທີ່ໝາຍເຖິງຈຸດໃຈກາງຢ່າງແທ້ຈິງຂອງສົງຄາມກາງເມືອງໃນສະຫະລັດອາເມລິກາລະຫວ່າງພາກເໜືອແລະພາກໃຕ້. ຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍອິຊາຢາໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຕາມຕົວອັກສອນ (ຢູດາ), ແລະຄຳພະຍາກອນຂອງປີ 1863 ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຝ່າຍວິນຍານ (ສະຫະລັດອາເມລິກາ).

ມີໝຸດໝາຍສາມປະການຢູ່ພາຍໃນຄຳພະຍາກອນຫົກສິບຫ້າປີ. ສົງຄາມພາຍໃນປີ 742 BC ໄດ້ຖືກຕິດຕາມຕໍ່ມາອີກສິບເກົ້າປີໂດຍການກະຈັດກະຈາຍຂອງອານາຈັກພາກເໜືອ ໃນປີ 723 BC. ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຫົກສິບຫ້າປີ ອານາຈັກພາກໃຕ້ໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍ. ຄຳພະຍາກອນນີ້ ລວມທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງມັນ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ຄວາມພິໂລດ” ຂອງພຣະເຈົ້າທັງສອງຄັ້ງທີ່ມີຕໍ່ອານາຈັກພາກເໜືອແລະອານາຈັກພາກໃຕ້; ແລະຄວາມພິໂລດທັງສອງນັ້ນ ຖືກນຳໜ້າດ້ວຍຊ່ວງເວລາສິບເກົ້າປີຢູ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງມັນ ແລະຕໍ່ມາຍັງຖືກຕາມຫຼັງອີກດ້ວຍອີກສິບເກົ້າປີ ຫຼັງຈາກການສຳເລັດຜົນຂອງມັນ.

ໂຄງສ້າງແບບໄຄອາສຕິກທັງໝົດນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນໄລຍະເວລາໜຶ່ງຂອງສົງຄາມກາງເມືອງລະຫວ່າງຝ່າຍເໜືອແລະຝ່າຍໃຕ້ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດ. ທ່າມກາງລະຫວ່າງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດນັ້ນ, ຄູ່ປໍລະປັກທັງສອງຝ່າຍໃນສົງຄາມກາງເມືອງໄດ້ຖືກກວາດຕ້ອນເຂົ້າໄປສູ່ຄວາມເປັນທາດ, ແລະໃນຫົກສິບຫ້າປີທີ່ພວກເຂົາຖືກຮວບຮວມອອກຈາກສະພາບແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍໃນຄວາມເປັນທາດຮ່ວມກັນຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນຊາດດຽວ, ພວກເຂົາມາຮອດປີ 1863, ຊຶ່ງເປັນວັນທີຂອງຄຳປະກາດການປົດປ່ອຍທາດ ທີ່ໄດ້ປົດປ່ອຍພວກທາດໃຫ້ເປັນອິດສະລະ. ຄຳພະຍາກອນເຖິງສົງຄາມກາງເມືອງໃນຢູດາຕາມຕົວອັກສອນ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ສົງຄາມກາງເມືອງໃນຢູດາຝ່າຍວິນຍານ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງໜຶ່ງເພື່ອສຳແດງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງນັ້ນສະເໝີ, ເພາະພຣະອົງຄື Alpha ແລະ Omega.

ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1863 ໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍປະຫວັດສາດຂອງປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ., ເມື່ອຜູ້ພະຍາກອນ ເອຊາຢາ ພ້ອມກັບບຸດຊາຍຂອງທ່ານ ໄດ້ນຳສານຂ່າວມາເຖິງກະສັດຊົ່ວຮ້າຍແຫ່ງຢູດາ (Ahaz). ປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໃນຂໍ້ຄວາມນີ້ ຖືກສະແດງໂດຍຄຳພະຍານຂອງກະສັດ Ahaz, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນກະສັດແຫ່ງຢູດາ ແລະໄດ້ປິດການປະກອບພິທີໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະໃຫ້ມະຫາປະໂຣຫິດຂອງຕົນສ້າງແບບຈຳລອງຂອງວິຫານຊີເຣຍຂຶ້ນໃນເຂດບໍລິເວນແຫ່ງພຣະວິຫານຝ່າຍໂລກຂອງພຣະເຈົ້າເອງ.

ໃນປະຫວັດຂອງກະສັດອາຮາດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ (ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເປັນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໂດຍຄຳພະຍາກອນຂອງອິຊາຢາ), ຜູ້ນຳແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມໄດ້ນຳການນະມັດສະການຄວາມເປັນຄົນຕ່າງສາສະໜາ (ຄາທອລິກ) ເຂົ້າມາໃນຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ Adventism ແຫ່ງ Laodicea ໄດ້ຫວນກັບໄປຫາວິທີການຂອງ Protestantism ທີ່ຫຼົງຖອຍເພື່ອປະຖິ້ມຂ່າວສານຂອງໂມເຊ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳມາໂດຍເອລີຢາ. ໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ອິຊາຢາໄດ້ເຜີຍໜ້າຕໍ່ກະສັດແຫ່ງຢູດາຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ ທີ່ປາຍທາງນ້ຳຂອງສະນ້ຳເທິງ ທີ່ທົ່ງນາຂອງຄົນຊັກຜ້າ, ແລະເມື່ອລາວໄປນັ້ນ ລາວໄດ້ພາບຸດຊາຍຂອງຕົນໄປນຳ. ຊື່ຂອງບຸດຊາຍນັ້ນເປັນໝາຍສຳຄັນ, ແລະເມື່ອສາດສະດາຈາກຢູດາໄດ້ເຜີຍໜ້າຕໍ່ກະສັດເຢໂຣໂບອາມ ລາວກໍໄດ້ໃຫ້ໝາຍສຳຄັນແກ່ພຣະອົງເຊັ່ນກັນ.

ຊື່ຂອງບຸດຊາຍຂອງອິຊາຢາທີ່ວ່າ “Shearjashub” ຫມາຍເຖິງ “ຊາກທີ່ເຫຼືອຈະກັບຄືນມາ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ “ກັບຄືນມາ” ອັນເປັນຜູ້ປະກອບກັນຂຶ້ນເປັນຊາກທີ່ເຫຼືອນັ້ນ ແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ.

ເມື່ອອິຊາຢາໄດ້ປະຕິສຳພັນກັບກະສັດອາຮາດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ., ທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ “ລໍຖ້າ,” ເພາະບັນດາສາດສະດາທັງຫຼາຍກຳລັງເວົ້າເຖິງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະຜູ້ທີ່ “ລໍຖ້າ” ໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ. ເຢເຣມີຄິດວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຕົວະ ແລະໄດ້ຍັບຍັ້ງຝົນໄວ້, ແລະອິຊາຢາຄິດວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊ່ອນ “ພຣະພັກຂອງພຣະອົງໄວ້ຈາກພົງພັນຂອງຢາໂຄບ,” ແຕ່ອິຊາຢາໄດ້ຕັ້ງໃຈວ່າທ່ານຈະລໍຖ້າ ແລະຈະເຝົ້າຄອຍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ “ຄົນສະຫຼາດ” ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ນິມິດຊັກຊ້າ. ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ກັບຄືນມາ ແລະແຍກສິ່ງມີຄ່າອອກຈາກສິ່ງຕໍ່າຊ້າ, ຜູ້ທີ່ຈະກາຍເປັນປາກສຽງຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້, ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງຖືກນຳໄປປຽບທຽບກັບບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.