ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກແປດ

ພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ເປັນພຣະຄຳພີເຫຼັ້ມດຽວກັນ, ແລະ ແນວຄຳພະຍາກອນດຽວກັນທີ່ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ ກໍຖືກຍົກຂຶ້ນມາໃນພຣະນິມິດ. ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຄຳພະຍາກອນສຸດທ້າຍ ທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນທັນທີກ່ອນການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ.

ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍຊຶ່ງໃນອະດີດໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງຈາກພຣະທຳພຣະນິມິດ ແຕ່ໄດ້ຖືກປິດຜະນຶກໄວ້ໂດຍຂົນບຽມນິຍົມແລະປະເພນີນັ້ນ ຍັງຄົງເປັນຄວາມຈິງຢູ່, ແລະໃນວັນນີ້ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກອີກຄັ້ງໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ແລະບັດນີ້ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນກຳລັງເປີດເຜີຍການສຳເລັດອັນສົມບູນຂອງມັນ.

ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍຊຶ່ງໃນອະດີດໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງຈາກພຣະທຳດານີເອນ ແຕ່ໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້ໂດຍຂົນບຳນຽມແລະປະເພນີ ກໍຍັງເປັນຄວາມຈິງຢູ່, ແລະໃນວັນນີ້ມັນກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກອີກຄັ້ງໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ແລະຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນບັດນີ້ກຳລັງເປີດເຜີຍການສຳເລັດອັນສົມບູນຂອງມັນ.

ພຣະທຳດານີເອນເປັນພຽງປື້ມທຳອິດໃນສອງປື້ມທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.

ເຢໂຮຢາກິມເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການປະທານລິດອໍານາດໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານທໍາອິດໃນຂະບວນການປະຕິຮູບ. ທ່ານຍັງເປັນສັນຍະລັກຂອງພັນທະສັນຍາອີກດ້ວຍ, ເພາະການປ່ຽນຊື່ໃນທາງຄໍາພະຍາກອນບົ່ງຊີ້ເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເຂົ້າສູ່ກັບປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ໃນເມື່ອກ່ອນບໍ່ແມ່ນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ຂ່າວສານທໍາອິດໄດ້ຮັບການປະທານລິດອໍານາດ.

ສັນຍະລັກທີ່ການປ່ຽນຊື່ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໂດຍການທີ່ຊື່ຂອງ Abram ຖືກປ່ຽນເປັນ Abraham, ຊື່ຂອງ Sarai ເປັນ Sarah, ຊື່ຂອງ Jacob ເປັນ Israel ແລະ Saul ເປັນ Paul. ຍັງມີພະຍານອື່ນໆອີກຕໍ່ສັນຍະລັກນີ້, ແຕ່ໃນບົດທີໜຶ່ງຂອງ Daniel, ຊື່ຂອງ Daniel ຖືກປ່ຽນເປັນ Belteshazzar, ແລະຊື່ຂອງ Hananiah ຖືກປ່ຽນເປັນ Shadrach, ຊື່ຂອງ Mishael ເປັນ Meshach, ແລະຊື່ຂອງ Azariah ເປັນ Abednego.

ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດໜຶ່ງ, ໃນເວລາດຽວກັນພຣະອົງກໍກຳລັງຜ່ານພົ້ນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມອີກຊົນຊາດໜຶ່ງ. ເຢໂຮຢາກິມເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ກຳລັງຖືກຜ່ານພົ້ນໄປ ແລະ ດານີເອນ, ຮານານີຢາ, ມີຊາເອນ ແລະ ອາຊາຣິຢາ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຈາກນັ້ນຖືກເລືອກ. ເມື່ອຜູ້ຄົນເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາແລ້ວ, ຈາກນັ້ນພວກເຂົາກໍຖືກທົດສອບວ່າພວກເຂົາຈະຍຶດຖືເງື່ອນໄຂແຫ່ງພັນທະສັນຍານັ້ນໄວ້ຫຼືບໍ່. ການທົດສອບນັ້ນຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍການກະທຳແຫ່ງການກິນ.

ອາດາມ ແລະ ເອວາໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນການທົດສອບດ້ວຍການກິນ, ແລະ ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກເປັນຄັ້ງທໍາອິດ, ພຣະອົງກໍໄດ້ເລີ່ມຄວາມສຳພັນນັ້ນໂດຍການທົດສອບພວກເຂົາດ້ວຍມານາ. ອິສຣາເອນບູຮານໃນທີ່ສຸດໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນການທົດສອບນັ້ນ, ແຕ່ໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ຫຼັກຖານອ້າງອີງຄັ້ງທໍາອິດ ແລະ ພະຍານຄັ້ງທໍາອິດຕໍ່ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ການທົດສອບແຫ່ງພັນທະສັນຍາບໍ່ແມ່ນການທົດສອບພຽງຄັ້ງດຽວ, ແຕ່ເປັນຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ. ເມື່ອຮອດການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ, ພວກເຂົາໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານຕະຫຼອດສີ່ສິບປີຕໍ່ຈາກນັ້ນ. ຈາກນັ້ນພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນພະຍານວ່າ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ, ພຣະອົງກໍກຳລັງຜ່ານພົ້ນຈາກຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມດ້ວຍ. ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງອິສຣາເອນບູຮານ, ຊຶ່ງກໍເປັນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານດ້ວຍ, ຂະບວນການທົດສອບສຸດທ້າຍສຳລັບອິສຣາເອນບູຮານ ແມ່ນຂະບວນການທົດສອບຄັ້ງທໍາອິດສຳລັບອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ, ແລະ ມັນໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນຮູບຂອງເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງສະຫວັນ. ມັນໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍມານາໃນຂະບວນການທົດສອບແຫ່ງພັນທະສັນຍາຄັ້ງທໍາອິດ.

ໃນຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນທັງຂະບວນການທົດສອບຄັ້ງທໍາອິດແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ພຣະເຢຊູໄດ້ຊີ້ບອກການທົດສອບເລື່ອງເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງສະຫວັນ ເມື່ອພຣະອົງກ່າວວ່າ ຜູ້ທີ່ເປັນປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ຈໍາເປັນຕ້ອງກິນເນື້ອຂອງພຣະອົງ ແລະດື່ມເລືອດຂອງພຣະອົງ. ໃນການນໍາສະເໜີເທື່ອນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ສູນເສຍສາວົກຫຼາຍກວ່າເວລາອື່ນໃດໆ ໃນການຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ຄວາມຂັດແຍ້ງໃນການຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເທື່ອນັ້ນ ເປັນຈຸດສູງສຸດຂອງຄໍາອຸປະມາເລື່ອງຂະບວນການທົດສອບແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະ Sister White ໄດ້ກ່າວຄໍາເຫັນຢ່າງລະອຽດຍາວກ່ຽວກັບເຫດການນັ້ນໃນ The Desire of Ages, ບ່ອນທີ່ຫົວຂໍ້ຂອງບົດແມ່ນ “The Crisis in Galilee”. ຊື່ Galilee ໝາຍເຖິງ “ບານພັບ,” ຫຼື “ຈຸດຫັນຜ່ຽນ,” ແລະໃນບົດນັ້ນ ນາງໄດ້ອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງສາວົກຈຶ່ງຫັນໜີຈາກພຣະອົງ. ພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະນໍາຄໍາພະຍານຂອງພຣະອົງເລື່ອງຂໍ້ກໍານົດໃນການກິນເນື້ອຂອງພຣະອົງ ແລະດື່ມເລືອດຂອງພຣະອົງ ໄປປະຍຸກຕາມວິທີວິທານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ນາງໄດ້ຊີ້ວ່າ ພວກເຂົາຍຶດຖືຂະນົມທໍານຽມ ແລະປະເພນີຂອງແນວຄວາມຄິດທາງຄໍາພະຍາກອນ ທີ່ຊາຕານໄດ້ປູກຝັງເຂົ້າໃນຄວາມເຂົ້າໃຈພຣະຄໍາພີຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຈັດຫາສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຄິດວ່າເປັນຂໍ້ແກ້ຕົວ ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາໃນການນໍາຄໍາຂອງພຣະອົງໄປໃຊ້ແບບຕົວອັກສອນ ແທນທີ່ຈະເປັນທາງຝ່າຍວິນຍານ. ນາງຍັງໄດ້ຊີ້ອີກວ່າ ເມື່ອບັນດາຜູ້ທີ່ “ຫັນ” ໜີຈາກພຣະເຢຊູ (Galilee) ຜູ້ຊຶ່ງຖືກລະບຸໄວ້ໃນບົດທີຫົກຂອງພຣະທໍາ John (John 6:66), ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ດໍາເນີນກັບພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປເປັນນິດ.

ດັ່ງທີ່ເຫັນໃນພັນທະສັນຍາຄັ້ງທໍາອິດ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພັນທະສັນຍາຄັ້ງສຸດທ້າຍ ໃນຂະບວນການທົດສອບຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ພວກເຮົາພົບວ່າ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບປະຊາຊົນທີ່ຊົງຄັດເລືອກ, ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ພຣະອົງກໍຊົງຜ່ານພົ້ນຈາກປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກ່ອນໜ້າ. ພວກເຮົາຍັງພົບອີກວ່າ ພຣະອົງຊົງທົດສອບປະຊາຊົນນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍການທົດສອບພຽງຢ່າງດຽວ ແຕ່ເປັນຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ. ພວກເຮົາຍັງເຫັນອີກວ່າ ຂະບວນການທົດສອບນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍບາງສິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງກິນ. ພວກເຮົາຍັງພົບອີກວ່າ ອາຫານນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະວ່າການທົດສອບນັ້ນເກັ່ງຂ້ອງກັບການເລືອກລະຫວ່າງອາຫານສອງປະເພດທີ່ຈະກິນ. ພວກເຮົາຈະກິນຈາກຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າເຮົາກິນໄດ້, ຫຼືວ່າພວກເຮົາຈະກິນຈາກຕົ້ນໄມ້ທີ່ພວກເຮົາຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ກິນ? ພວກເຮົາຍັງພົບອີກວ່າ ການເລືອກວ່າຈະກິນຫຍັງນັ້ນ ຮວມເຖິງການທົດສອບເຖິງວິທີທີ່ພວກເຮົາກິນອາຫານທີ່ຖືກນໍາສະເໜີດ້ວຍ.

ໃນຕອນທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ ໃນສະໄໝຂອງຂະບວນການມິນເລີ ຂ່າວສານທຳອິດໄດ້ຮັບພະລັງອຳນາດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ໃນທີ່ນັ້ນ ເຢໂຮຢາກິມເປັນຕົວແທນຂອງພວກໂປຣເຕສແຕນທີ່ໃນເວລານັ້ນກຳລັງຖືກນຳໄປສູ່ບາບີໂລນເພື່ອຈະກາຍເປັນບັນດາບຸດສາວຂອງນາງ. ພວກເຂົາໄດ້ປະເຊີນກັບການທົດສອບເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10 ໄດ້ລົງມາ ແລະມີໜັງສືນ້ອຍທີ່ເປີດຢູ່ໃນມືຂອງທ່ານ. ດັ່ງເຊັ່ນທີ່ເຢໂຮຢາກິມໄດ້ກະບົດຕໍ່ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຖືກນຳໄປສູ່ການເປັນເຊລີຍ ພວກໂປຣເຕສແຕນກໍໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະກິນອາຫານທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງທູດສະຫວັນ ໂດຍອີງໃສ່ປະເພນີ ແລະຂະນົມທຳນຽມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ນຳຕິດຕົວອອກມາຈາກຍຸກມືດ.

ໃນລະດູບານໃໝ່ຂອງປີ 1844, ຂະບວນການທົດສອບໄດ້ມາເຖິງ “ຈຸດຫັນຜັນ” ສໍາລັບ Jehoiakim ແລະພວກ Protestants, ແລະດັ່ງເຊັ່ນໃນຂະບວນການທົດສອບຄັ້ງທໍາອິດສໍາລັບອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ, ພວກເຂົາ “ຫັນກັບ” ແລະບໍ່ໄດ້ດໍາເນີນໄປກັບພຣະເຢຊູອີກຕໍ່ໄປ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ Daniel, Hananiah, Mishael ແລະ Azariah ເປັນຕົວແທນຂອງພວກ Millerites, ຜູ້ທີ່ເລືອກກິນປຶ້ມນ້ອຍເຫຼັ້ມນັ້ນ ຊຶ່ງຫວານຢູ່ໃນປາກຂອງພວກເຂົາ ແຕ່ກາຍເປັນຂົມຢູ່ໃນທ້ອງຂອງພວກເຂົາ.

ຖ້າພວກເຮົານັບອາດາມແລະເອວາຮວມເຂົ້າໄປ, ພວກເຮົາກໍມີພະຍານແບບຄລາສສິກສີ່ປະການວ່າການທົດສອບນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການກະທຳແຫ່ງການກິນ. ພວກເຮົາມີພະຍານເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຫຼາຍປະການ, ທັງໝົດລ້ວນມີລາຍເຊັນຂອງສິ່ງທຳອິດແລະສິ່ງສຸດທ້າຍ. ພະຍານແຫ່ງການທົດສອບເຣື່ອງມານາເປັນພະຍານທຳອິດ, ແລະການທົດສອບເຣື່ອງເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງສະຫວັນນັ້ນເປັນທັງການທົດສອບທຳອິດສຳລັບອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ, ໃນຂະນະດຽວກັນກໍເປັນພະຍານສຸດທ້າຍສຳລັບອິດສະຣາເອນບູຮານ. ການທົດສອບເຣື່ອງປຶ້ມນ້ອຍນັ້ນເປັນທັງສິ່ງທຳອິດແລະສິ່ງສຸດທ້າຍ. ມັນເປັນຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງການພະເນຈອນຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຖານະຄຣິສຕະຈັກໃນຖິ່ນກັນດານ, ແລະເປັນສິ່ງທຳອິດຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຊົງເລືອກໃຫ້ເປັນປະຊາຊົນທີ່ຖືກຕັ້ງຊື່ເປັນນິກາຍໃນຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຕັ້ງຊື່ເປັນນິກາຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະຖືກລະບຸວ່າເປັນເຂົາແທ້ຂອງໂປຣແຕສແຕນທິສຶມ. ມີພະຍານຫຼາຍປະການກ່ຽວກັບຂະບວນການທົດສອບທີ່ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອຂ່າວສານປະກາດທຳອິດໄດ້ຮັບການເສີມລິດ.

ໃນກະບວນການແຫ່ງການທົດສອບເຫຼົ່ານັ້ນ ຍ່ອມມີ “ຈຸດຫັນປ່ຽນ” ມາເຖິງ ຊຶ່ງເກືອບສາວົກທັງໝົດໄດ້ຫັນໜີໄປ. ເມື່ອມີຄຳພະຍານຂອງ Joshua ແລະ Caleb ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນທັງໝົດໄດ້ຫັນໜີໄປ ແລະສະແຫວງຫາທາງກັບຄືນໄປອີຢິບ. ທີ່ຄຣິດຕະຈັກໃນແຂວງ Galilee ສາວົກສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ຫັນໜີໄປ. ເນື່ອງຈາກພຣະເຢຊູຊົງເປັນ Alpha ແລະ Omega “ຈຸດຫັນປ່ຽນ” ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຕອນທ້າຍຂອງກະບວນການທົດສອບ ກໍຖືກສະແດງໄວ້ເຊັ່ນກັນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງກະບວນການທົດສອບ. ເມື່ອມານາໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນຄັ້ງທຳອິດ ກໍມີບາງຄົນທີ່ໄດ້ຫັນໜີຈາກຄຳແນະນຳໃນທັນທີ. ໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ ພຣະອົງໄດ້ຫັນອອກໄປ ແລະເສດັດເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ. Sister White ໃຊ້ສັນຍະລັກຂອງຈຸດຫັນປ່ຽນນີ້ຢ່າງໃຫ້ຂໍ້ມູນແຈ້ງແຈງເປັນຢ່າງຍິ່ງ.

ເມື່ອມານນາໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ແສງສະຫວ່າງສຳລັບປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານ. ໃນການບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ ແສງສະຫວ່າງສຳລັບປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານ. ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແສງສະຫວ່າງສຳລັບປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານ. ຈຸດຫັກເຫທັງໝົດເຫຼົ່ານັ້ນແຕ່ລະຈຸດເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການທົດສອບ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດຈະສິ້ນສຸດລົງທີ່ອີກຈຸດຫັກເຫໜຶ່ງ ເມື່ອປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມຫັນໜີອອກໄປ ແລະບໍ່ດຳເນີນກັບພຣະຄຣິດອີກຕໍ່ໄປ.

ເນື່ອງຈາກຂະບວນການທົດສອບອັນຫຼາກຫຼາຍເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕົວແທນທັງຂະບວນການທົດສອບສຳລັບປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມ ແລະສຳລັບປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ດ້ວຍ, ຈຶ່ງມີຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງຂະບວນການທົດສອບຢູ່ສອງປະການ. ຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງຂະບວນການທົດສອບ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຸດຫັນຜັນສຸດທ້າຍສຳລັບພວກໂປຣແຕສແຕນໃນປະຫວັດສາດ Millerite ແມ່ນລະດູບານໃໝ່ຂອງປີ 1844. ຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງຂະບວນການທົດສອບ (ໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຂອງປີ 1844), ຫຼືຈຸດຫັນຜັນສຳລັບພວກ Millerites ເອງ, ໄດ້ມາພາຍຫຼັງຈຸດຫັນຜັນສຳລັບປະຊາຊົນເດີມຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃນປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດ, ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບຖືກຊີ້ບອກໂດຍການທີ່ພຣະອົງຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງ, ຄັ້ງໜຶ່ງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ, ແລະອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ.

ຂະບວນການທົດສອບຂອງການຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງຂອງພຣະຄຣິດ ສອດຄ່ອງກັບມາລາຄີບົດທີສາມ ໃນບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

ການຊໍາລະປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການທົດສອບທີ່ຖືກຊີ້ບອກຊໍ້າໆໃນຫຼາຍແນວຂອງຄໍາພະຍາກອນ. ທຸກຂໍ້ອ້າງອີງ ນັບຕັ້ງແຕ່ອາດາມ ແລະ ເອວາ ຈົນເຖິງປະຫວັດສາດມິນເລີໄທ ເປັນຕົວແທນຂອງການຊໍາລະຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແມ່ນການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດໃນພຣະທຳດານີເອນ ຊຶ່ງເປັນພຣະທຳເລັ່ມທຳອິດໃນສອງພຣະທຳທີ່ຮ່ວມກັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນບໍ່ດົນກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ. ຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຍັງຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນຂະບວນການປະທັບຕາອີກດ້ວຍ. ເມື່ອຂ່າວສານທຳອິດແຫ່ງຂະບວນການຊຳລະແລະປະທັບຕາຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ນັ້ນ ມັນເປັນຈຸດຫັນປ່ຽນສຳລັບຄຣິສຕະຈັກ ແລະສຳລັບໂລກ. ໃນພຣະນິມິດ ບົດ 18 ທູດສະຫວັນອົງທີ່ເຮັດໃຫ້ໂລກສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ ຈຶ່ງໄດ້ມາຮອດ. ແຕ່ໃນພຣະນິມິດ 18 ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີວ່າມີອັນໃດໃຫ້ກິນຢູ່ໃນມືຂອງທ່ານ—ແຕ່ມັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ປຶ້ມນ້ອຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ມັນສາມາດຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ໂດຍງ່າຍຈາກຜູ້ທີ່ເລືອກຈະກິນລະບຽບວິທີທີ່ຜູ້ພະຍາກອນເອຊາຢາໄດ້ເປັນຕົວແທນໄວ້ວ່າ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ.”

ໂດຍການວາງ “ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ” ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈວ່າ ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ພຣະອົງກໍມີ “ປຶ້ມນ້ອຍ” ເຊິ່ງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ວ່າເປັນ “ມານາ”, “ເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງສະຫວັນ” ແລະ “ປຶ້ມນ້ອຍ”. ແຕ່ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ປະຊາຊົນທີ່ເຄີຍຖືກເລືອກມາກ່ອນ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Jehoiakim, ໄດ້ເລືອກທີ່ຈະຍຶດຖືຂະນົບທຳນຽມ ແລະ ປະເພນີຂອງ Adventism, ແລ້ວຈາກນັ້ນກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນການເດີນຂະບວນເຂົ້າສູ່ການເປັນຊະເລີຍຂອງບາບີໂລນ ຊຶ່ງຈະສົມບູນຄົບຖ້ວນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ເມື່ອ “ອາຄານໃຫຍ່” ຂອງ “ນະຄອນນິວຢອກ” ຖືກ “ໂຍນລົງພັງທະລາຍໂດຍການຫັນປ່ຽນແລະການພິກຄວ້ຳແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ,” ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແສງສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນໃນ Revelation 18 ໄດ້ສ່ອງເຕັມທົ່ວໂລກ, ເພາະວ່າຈຸດຫັນປ່ຽນໄດ້ມາເຖິງແລ້ວໃນປະຫວັດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນ Revelation 13.

ດານີເອນ, ຮານານີຢາ, ມີຊາເອນ ແລະ ອາຊາຣີຢາ ເປັນບຸດຫຼານຂອງຢູດາ. ພວກເຂົາຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຂັນທີ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງອັດເວັນຕິສຶມ. ເນບູກາດເນັດຊາ, ເໝືອນດັ່ງກະສັດບູຮານຫຼາຍອົງ, ໄດ້ໃຫ້ຕອນຊາວໜຸ່ມຢູດາທັງສີ່ຄົນນັ້ນ ເພື່ອຂັດຂອດຄວາມກັງວົນໃດໆທີ່ກະສັດອາດມີ ເມື່ອພວກເຂົາຮັບໃຊ້ໃນຖານະທາດ ແລະ ມີປະຕິສຳພັນກັບພຣະມະເຫສີ ແລະ ນາງສະໜົມຂອງກະສັດ.

ໃນຄວາມໝາຍເຊີງສັນຍາລັກ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງອັດເວັນຕິສຶມ ເພາະຫຼັງຈາກສີ່ນີ້ແລ້ວຈະບໍ່ມີສາຍເຊື້ອຂອງຢູດາອີກຕໍ່ໄປ. ເລກສີ່ເປັນສັນຍາລັກຂອງທົ່ວໂລກ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງເຊັບເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວັນຕິສຕ໌ທົ່ວໂລກ ຜູ້ທີ່ຮັບຮູ້ວ່າວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນການສຳເລັດຕາມພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ.

ບັນດາຜູ້ເຊື່ອ Seventh-day Adventists ເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຫົວຂໍ້ໃນພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນໃຫ້ເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ແຕ່ມໍລະດົກທາງພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການກະບົດຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາ ໃນປີ 1863. ການກະບົດໃນເບື້ອງຕົ້ນນັ້ນແທບຈະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະສັງເກດເຫັນ, ເພາະມັນໄດ້ຖືກປົກຄຸມໄວ້ໂດຍປະເພນີແລະຂະນົບທຳນຽມຂອງສີ່ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງການກະບົດທີ່ທະວີຂຶ້ນ. ເຖິງແມ່ນຈະຍາກທີ່ຈະສັງເກດເຫັນ ແຕ່ມັນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກເຫັນແລະຖືກຍອມຮັບ, ດັ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ເຮັດໃນທີ່ສຸດໃນ Daniel chapter nine. ທ່ານໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນໂດຍການຮັບຮູ້ຄວາມຈິງທີ່ຢູ່ໃນພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ.

ການກະບົດທີ່ດານີເອນ ແລະ ຊາຍຜູ້ປະເສີດທັງສາມໄດ້ສືບທອດມາໂດຍກົງ ແມ່ນການປະຕິເສດຂອງບິດາຂອງພວກເຂົາທີ່ຈະຄົງຢູ່ແຍກຕ່າງຫາກຈາກອິດທິພົນຂອງຄົນຕ່າງສາສະໜາທີ່ຫ້ອມລ້ອມພວກເຂົາ. ໃນປີ 1863, ອັດເວັນຕິດແຫ່ງລາວດີເຊຍໄດ້ຫວນກັບໄປສູ່ວິທີການຕາມພຣະຄຳພີຂອງໂປຣແຕສຕັງທີ່ເສື່ອມຖອຍ ແລະ ຂອງຄາທອລິກ, ເພື່ອຄ້ຳຈຸນການປະຕິເສດຂອງພວກເຂົາຕໍ່ການລະບຸຂອງມິນເລີເກືອບກັບ “ເຈັດເວລາ” ໃນ ເລວີນິຕິ 26. ການກະບົດນັ້ນ ສຳລັບດານີເອນ ແລະ ຊາຍຜູ້ປະເສີດທັງສາມ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍກະສັດເຮເຊກີຢາ.

ກະສັດເຮເຊກີຢາໄດ້ອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະເຈົ້າຂໍຢ່າໃຫ້ຕົນຕ້ອງຕາຍ, ແລະຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານກໍໄດ້ຮັບຄຳຕອບເມື່ອພຣະເຈົ້າປະທານອີກ 15 ປີໃຫ້ແກ່ທ່ານ. ໃນການນັ້ນ, ຕໍ່ມາທ່ານໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດມານາເຊ, ຫນຶ່ງໃນບັນດາກະສັດທີ່ຊົ່ວຮ້າຍທີ່ສຸດຂອງຢູດາ, ແຕ່ກໍເປັນກະສັດອົງນັ້ນເຊັ່ນກັນທີ່ເປັນເຄື່ອງໝາຍເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິຊິດແລະການເປັນທາດຂອງຢູດາຢ່າງຄ່ອຍໆຕາມລຳດັບເຈັດຂັ້ນ. ໃນປີ 1856, ພະຍານທີ່ແທ້ຈິງໄດ້ມາເຄາະປະຕູຂອງອັດເວັນຕິດແຫ່ງລາວດີເຊຍ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກທີ່ຈະມີຊີວິດຢູ່ ແລະບໍ່ຕາຍແກ່ຕົວເອງ. ຮອດປີ 1863, ພວກເຂົາໄດ້ສ້າງ “ເຢຣິໂຄ” ຂຶ້ນໃໝ່ ແລະເລີ່ມຕົ້ນການກະບົດທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ອັນໃນທີ່ສຸດໄດ້ຂັດຂວາງພວກເຂົາຈາກການຮັບຮູ້ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ວ່າເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການເດີນທາງສາມຂັ້ນຂອງພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນທາດຂອງບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ສຳລັບກະສັດເຮເຊກີຢາ, ປີ 1863 ໄດ້ມາເຖິງເມື່ອຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານທີ່ຂໍມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ໄປໄດ້ຮັບການຊົງຕອບ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານໝາຍສຳຄັນວ່າຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານໄດ້ຮັບການຊົງຍອມຮັບແລ້ວ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຢືນຢັນຄຳອະທິຖານນັ້ນໂດຍການເຄື່ອນດວງອາທິດ, ແລະຊາວບາບີໂລນໄດ້ເຫັນພຣະກິດຈະການຂອງພຣະເຈົ້າໃນທ້ອງຟ້າ, ແມ່ນແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າມັນໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ. ຈາກນັ້ນຊາວບາບີໂລນຈຶ່ງມາຍັງເຢຣູຊາເລັມເພື່ອສືບຖາມເຖິງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງມີລິດອຳນາດຄວບຄຸມດວງອາທິດ. ແທນທີ່ຈະຖວາຍພຣະສິຣິແດ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ, ກະສັດເຮເຊກີຢາ, ແທນທີ່ຈະຕາຍຕໍ່ຕົນເອງ, ໄດ້ເລືອກທີ່ຈະຖວາຍກຽດແກ່ພຣະວິຫານແລະນະຄອນຂອງຕົນ ແທນພຣະເຈົ້າຜູ້ໄດ້ຊົງເລືອກວາງພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນພຣະວິຫານແລະນະຄອນນັ້ນ.

ການກະບົດນັ້ນໄด້ນຳມາຊຶ່ງຄຳພະຍາກອນວ່າ ບຸດຫຼານທີ່ສືບສາຍເລືອດຈາກລາວຈະກາຍເປັນທາດແລະຂັນທີໃນບາບີໂລນ. ບຸດຫຼານເຫຼົ່ານັ້ນຄື ດານີເອນ, ຮານານີຢາ, ມີຊາເອນ ແລະ ອາຊາຣິຢາ, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຝ່າຍວິນຍານຂອງບັນດາ Seventh-day Adventists ຜູ້ທີ່ຮັບຮູ້ວ່າ ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນຈຸດຫັນປ່ຽນໃນປະຫວັດສາດຂອງບັນດາປະຊາຊາດແຫ່ງໂລກແລະຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ເມື່ອຄວາມສະຫວ່າງທີ່ຖືກປະທານມາເພື່ອທົດສອບແລະປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານ.

ຂໍ້ຖັດໄປກ່າວວ່າ:

ຜົນຈະເປັນແນວໃດ ຖ້າກະສັດເຮເຊກີຢາໄດ້ຍອມຮັບພຣະປະສົງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະພຽງແຕ່ຈັດລະບຽບເຮືອນຂອງຕົນໃຫ້ຮຽບຮ້ອຍ ແລ້ວຕາຍ? ພຣະອົງໄດ້ຮັບເພີ່ມອີກສິບຫ້າປີ, ແລະສາມປີຕໍ່ມາ ມານາເຊຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍກໍໄດ້ເກີດມາ. ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນໃນປີ 1856 ຖ້າພວກແອດເວັນຕິດໄດ້ຍອມຮັບການປ່ຽນຜ່ານຈາກຟີລາເດນເຟຍໄປສູ່ລາວດີເຊຍ ແລະໄດ້ຈັດລະບຽບເຮືອນຂອງຕົນໃຫ້ຮຽບຮ້ອຍ ໂດຍປ່ອຍໃຫ້ຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງ William Miller ຄົງຢູ່ຢ່າງບໍ່ຖືກກະທົບ? ຂ້າພະເຈົ້າຄາດວ່າ ພວກເຮົາຄົງຈະບໍ່ມີວັນຮູ້ຄໍາຕອບຂອງຄໍາຖາມນັ້ນ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຮູ້ກໍຄື “ດານີເອນໄດ້ຕັ້ງໃຈໄວ້ໃນໃຈຂອງຕົນວ່າ ທ່ານຈະບໍ່ເຮັດຕົນໃຫ້ເປື້ອນມົນທິນດ້ວຍອາຫານສ່ວນຂອງກະສັດ ຫຼືດ້ວຍເຫຼົ້າອະງຸ່ນທີ່ພຣະອົງສະເຫວີຍ.”

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ດານີເອນບົດທີ່ໜຶ່ງໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.