ໃນປີ 1884, Ellen White ໄດ້ຮັບນິມິດແບບເປີດເຜີຍເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງນາງ. ນິມິດນັ້ນໄດ້ຮັບໃນເມືອງ Portland, ລັດ Oregon. ນິມິດແບບເປີດເຜີຍຄັ້ງທຳອິດຂອງນາງໄດ້ຮັບໃນປີ 1844, ທີ່ເມືອງ Portland, ລັດ Maine. ພຣະເຢຊູຊົງສະແດງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງໜຶ່ງ ຄຽງຄູ່ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນສະເໝີ.
“ບໍ່ດົນຫຼັງຈາກການສິ້ນສຸດຂອງເວລາ, ໃນປີ 1844, ນິມິດຄັ້ງທໍາອິດໄດ້ຖືກປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າກໍາລັງໄປຢ້ຽມຢາມນາງ Haines ທີ່ເມືອງ Portland, ຜູ້ເປັນພີ່ນ້ອງທີ່ຮັກແພງໃນພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງຈິດໃຈຂອງນາງຜູກພັນກັບຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ພວກເຮົາຫ້າຄົນ, ລ້ວນແຕ່ເປັນແມ່ຍິງ, ກໍາລັງຄຸເຂົ່າຢ່າງສະຫງົບຢູ່ທີ່ແທ່ນບູຊາປະຈໍາຄອບຄົວ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງອະທິຖານຢູ່ນັ້ນ, ຣິດອໍານາດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສະຖິດມາເໜືອຂ້າພະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຮູ້ສຶກມາກ່ອນ.”
“ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກປານດັ່ງວ່າໄດ້ຖືກໂອບລ້ອມໄວ້ດ້ວຍແສງສະຫວ່າງ, ແລະກຳລັງຖືກຍົກຂຶ້ນສູງຂຶ້ນເລື້ອຍໆຈາກແຜ່ນດິນໂລກ. ຂ້າພະເຈົ້າຫັນໄປເບິ່ງເພື່ອຊອກຫາປະຊາຊົນແຫ່ງການສະເດັດມາໃນໂລກ, ແຕ່ບໍ່ສາມາດພົບເຫັນພວກເຂົາໄດ້, ໃນເວລານັ້ນມີສຽງໜຶ່ງກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ‘ຈົ່ງເບິ່ງອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ແລະຈົ່ງເບິ່ງໃຫ້ສູງຂຶ້ນອີກໜ່ອຍໜຶ່ງ.’ ເມື່ອເປັນດັ່ງນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຍົກສາຍຕາຂຶ້ນ ແລະໄດ້ເຫັນທາງອັນກົງແລະແຄບ, ຊຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນສູງຢູ່ເໜືອໂລກ. ບົນທາງນີ້ ປະຊາຊົນແຫ່ງການສະເດັດມາກຳລັງເດີນທາງໄປສູ່ນະຄອນ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ທີ່ປາຍອີກດ້ານໜຶ່ງຂອງທາງນັ້ນ. ພວກເຂົາມີແສງສະຫວ່າງອັນສົດໃສດວງໜຶ່ງຖືກຕັ້ງໄວ້ທາງຫລັງພວກເຂົາ ຢູ່ຕົ້ນທາງ, ຊຶ່ງທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າແມ່ນ ‘ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ.’ [ເບິ່ງ MATTHEW 25:6.] ແສງນີ້ສ່ອງສະຫວ່າງໄປຕະຫຼອດຕາມທາງ, ແລະໃຫ້ແສງສະຫວ່າງແກ່ຕີນຂອງພວກເຂົາ, ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ສະດຸດ.”
“ຖ້າຫາກພວກເຂົາຮັກສາສາຍຕາຂອງຕົນໄວ້ທີ່ພຣະເຢຊູ, ຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ, ນໍາພາພວກເຂົາໄປສູ່ນະຄອນ, ພວກເຂົາກໍປອດໄພ. ແຕ່ບໍ່ດົນ ບາງຄົນໄດ້ອ່ອນເມື່ອຍ, ແລະເວົ້າວ່ານະຄອນຍັງຢູ່ໄກຫຼາຍ, ແລະພວກເຂົາຄາດໝາຍວ່າຄົງຈະໄດ້ເຂົ້າໄປແລ້ວກ່ອນນີ້. ແລ້ວພຣະເຢຊູກໍຈະຊົງໜຸນໃຈພວກເຂົາໂດຍການຍົກພຣະກອນຂວາອັນຮຸ່ງໂລດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ, ແລະຈາກພຣະກອນຂອງພຣະອົງມີແສງສະຫວ່າງສ່ອງອອກມາ ໂບກໄຫວຢູ່ເໜືອຄະນະຜູ້ຄອຍຖ້າການສະເດັດມາ, ແລະພວກເຂົາກໍຮ້ອງວ່າ ‘ອາເລລູຢາ!’ ຄົນອື່ນໆ ກັບປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ຢູ່ທາງຫຼັງພວກເຂົາຢ່າງຫຸນຫັນ, ແລະເວົ້າວ່າບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າທີ່ໄດ້ນໍາພາພວກເຂົາອອກມາໄກເຖິງພຽງນີ້. ແສງສະຫວ່າງທາງຫຼັງພວກເຂົາກໍດັບລົງ, ປະໃຫ້ຕີນຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມມືດສະນິດຢ່າງສົມບູນ, ແລະພວກເຂົາກໍສະດຸດ ແລະສູນເສຍສາຍຕາຈາກເປົ້າໝາຍ ແລະຈາກພຣະເຢຊູ, ແລະຕົກຈາກເສັ້ນທາງລົງໄປສູ່ໂລກອັນມືດມົນ ແລະຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຢູ່ເບື້ອງລຸ່ມ.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.
ໃນປະຫວັດຊີວິດຂອງ Ellen White ຈຳນວນຫົກເຫຼັ້ມ ທີ່ຂຽນໂດຍຫຼານຊາຍຂອງນາງ Arthur L. White ເຂົາໄດ້ບັນທຶກຄຳກ່າວໜຶ່ງທີ່ John Loughborough ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ General Conference Session ປີ 1893.
“ລັຟໂບໂຣ, ໃນການກ່າວຄໍາປາໄສໃນກອງປະຊຸມ General Conference ໃນອີກເກົ້າປີຕໍ່ມາ, ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນ Sister White ຢູ່ໃນນິມິດປະມານຫ້າສິບຄັ້ງ. ຄັ້ງທໍາອິດແມ່ນປະມານສີ່ສິບປີກ່ອນ.... ນິມິດເປີດເຜີຍຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງນາງແມ່ນໃນປີ 1884, ທີ່ບ່ອນຕັ້ງຄ້າຍປະຊຸມທີ່ Portland, Oregon.” Ellen White Biography, volume 3, 256.
ນາງຍັງຄົງຈະໄດ້ຮັບຄວາມຝັນແລະນິມິດຕໍ່ໄປຫຼັງຈາກປີ 1884, ແຕ່ນິມິດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນທີ່ສາທາລະນະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງພໍດີຫຼັງຈາກເລີ່ມຕົ້ນຄົບສີ່ສິບປີ, ແລະທັງນິມິດແບບເປີດເຜີຍໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດຕ່າງກໍເກີດຂຶ້ນໃນເມືອງທີ່ມີຊື່ວ່າ Portland. ເມືອງທຳອິດຢູ່ຝັ່ງຕາເວັນອອກຂອງສະຫະລັດ, ສ່ວນເມືອງສຸດທ້າຍຢູ່ຝັ່ງຕາເວັນຕົກ. ບາງຄົນອາດປາຖະໜາຈະໂຕ້ຖຽງວ່າຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ບໍ່ໄດ້ຫມາຍເຖິງຫຍັງໄປຫຼາຍກວ່າຄວາມບັງເອີນຂອງມະນຸດ, ແລະຄົນອື່ນອາດຈະໂຕ້ຖຽງວ່າຈຸດປະສົງຂອງນິມິດແບບເປີດເຜີຍໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຊົງຍຸດມັນໄວ້ຫຼັງຈາກສີ່ສິບປີ.
ເຫດຜົນທີ່ແທ້ຈິງນັ້ນ ແມ່ນເນື່ອງມາຈາກການບໍ່ເຊື່ອຟັງແລະການກະບົດຕໍ່ຕ້ານພຣະພອນແຫ່ງການພະຍາກອນທີ່ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຂະບວນການ Millerite ເພີ່ມຂຶ້ນ.
“ຫຼັງຈາກຂ້າພະເຈົ້າມາຮອດ Oakland ແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຖືກກົດທັບດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກຢ່າງໜັກໜ່ວງເຖິງສະພາບການຂອງສິ່ງຕ່າງໆທີ່ Battle Creek, ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍອ່ອນແອ, ບໍ່ມີກຳລັງທີ່ຈະຊ່ວຍພວກທ່ານໄດ້. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າເຊື້ອແປ້ງແຫ່ງຄວາມບໍ່ເຊື່ອກຳລັງເຮັດວຽກຢູ່. ຜູ້ທີ່ບໍ່ໃສ່ໃຈຕໍ່ຄຳບັນຊາອັນແຈ້ງຊັດໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍກຳລັງບໍ່ໃສ່ໃຈຕໍ່ຄຳພະຍານທີ່ເຕືອນພວກເຂົາໃຫ້ເອົາໃຈໃສ່ພຣະວັດຈະນະນັ້ນ. ໃນຂະນະທີ່ໄປຢ້ຽມຢາມ Healdsburg ໃນລະດູໜາວຜ່ານມານັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າອະທິຖານຢ່າງຫນັກ ແລະຖືກຖ່ວງທັບດ້ວຍຄວາມກັງວົນແລະຄວາມໂສກເສົ້າ. ແຕ່ໃນເວລາໜຶ່ງ ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງອະທິຖານຢູ່ນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປັດຄວາມມືດອອກໄປ, ແລະແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ເຕັມຫ້ອງ. ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າອົງໜຶ່ງຢູ່ຂ້າງກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າເໝືອນກັບວ່າຢູ່ໃນ Battle Creek. ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນການປຶກສາຂອງພວກທ່ານ; ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າທີ່ຖືກເປົ່າອອກມາ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນແລະໄດ້ຍິນສິ່ງຕ່າງໆທີ່, ຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງພຣະປະສົງ, ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາວ່າມັນຈະຖືກລຶບອອກໄປຈາກຄວາມຊົງຈຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າຕະຫຼອດໄປ. ຈິດວິນຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າຖືກບາດເຈັບຢ່າງໜັກ ຈົນບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເຮັດຫຍັງ ຫຼືຈະເວົ້າຫຍັງ. ມີບາງສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດກ່າວເຖິງໄດ້. ຂ້າພະເຈົ້າຖືກສັ່ງໃຫ້ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຮູ້ເກືອບກັບເລື່ອງນີ້, ເພາະວ່າຍັງມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ຈະຖືກເປີດເຜີຍອອກມາອີກ.”
“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບການບອກໃຫ້ລວບຮວມແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະໃຫ້ລຳແສງຂອງມັນສ່ອງອອກໄປຫາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກະທຳສິ່ງນີ້ໂດຍຜ່ານບົດຄວາມໃນໜັງສືພິມຕ່າງໆ. ຕະຫຼອດຫຼາຍເດືອນ ເກືອບທຸກເຊົ້າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລຸກຂຶ້ນໃນເວລາສາມໂມງ ແລະລວບຮວມຫົວຂໍ້ຕ່າງໆທີ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ພາຍຫຼັງຈາກຄຳພະຍານສອງສະບັບຫຼ້າສຸດໄດ້ຖືກປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າໃນ Battle Creek. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ອອກມາ ແລະຮີບສົ່ງພວກມັນໄປຫາພວກທ່ານ; ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລະເລີຍທີ່ຈະດູແລຕົນເອງຢ່າງເໝາະສົມ, ແລະຜົນກໍຄືວ່າຂ້າພະເຈົ້າຊຸດໂຊມລົງພາຍໃຕ້ພາລະນັ້ນ; ງານຂຽນຂອງຂ້າພະເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ສຳເລັດທັງໝົດເພື່ອຈະໄປເຖິງພວກທ່ານໃນທີ່ປະຊຸມ General Conference.”
“ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ໃນຂະນະທີ່ຢູ່ໃນການອະທິຖານ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສຳແດງພຣະອົງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢູ່ໃນ Battle Creek ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢູ່ໃນຫຼາຍບ້ານ ແລະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພວກທ່ານຢູ່ອ້ອມໂຕະຂອງພວກທ່ານ. ສ່ວນລາຍລະອຽດນັ້ນ ໃນເວລານີ້ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີເສລີພາບທີ່ຈະກ່າວເຖິງ. ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງວ່າຈະບໍ່ຖືກເອີ້ນໃຫ້ກ່າວເຖິງມັນເລີຍ. ຂ້າພະເຈົ້າຍັງໄດ້ມີຄວາມຝັນຫຼາຍເລື່ອງທີ່ໂດດເດັ່ນຢ່າງຍິ່ງ.”
“ທ່ານຈະຍອມຮັບສຽງໃດວ່າເປັນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ? ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສະຫງວນອຳນາດອັນໃດໄວ້ເພື່ອແກ້ໄຂຄວາມຜິດພາດຂອງທ່ານ ແລະສຳແດງໃຫ້ທ່ານເຫັນວິຖີທາງຂອງທ່ານຕາມທີ່ມັນເປັນຈິງ? ມີອຳນາດອັນໃດທີ່ຈະກະທຳການໃນຄຣິສຕະຈັກ? ຖ້າທ່ານປະຕິເສດທີ່ຈະເຊື່ອຈົນກວ່າເງົາແຫ່ງຄວາມບໍ່ແນ່ນອນທຸກຢ່າງ ແລະຄວາມເປັນໄປໄດ້ແຫ່ງຄວາມສົງໄສທຸກປະການຈະຖືກກຳຈັດອອກໄປ ທ່ານຈະບໍ່ເຊື່ອເລີຍ. ຄວາມສົງໄສທີ່ຮຽກຮ້ອງຄວາມຮູ້ອັນສົມບູນແບບ ຈະບໍ່ຍອມຈຳນົນແກ່ຄວາມເຊື່ອຈັກເທື່ອ. ຄວາມເຊື່ອຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັກຖານ ບໍ່ແມ່ນເທິງການພິສູດຢ່າງແນ່ຊັດ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ເຮົາເຊື່ອຟັງສຽງແຫ່ງໜ້າທີ່ ເມື່ອມີສຽງອື່ນໆຢູ່ຮອບຕົວເຮົາ ຄອຍຍຸຍົງໃຫ້ເຮົາດຳເນີນຕາມທາງອັນກົງກັນຂ້າມ. ການຈະຈຳແນກສຽງທີ່ກ່າວມາຈາກພຣະເຈົ້ານັ້ນ ຕ້ອງອາໄສຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງຈິງຈັງຈາກພວກເຮົາ. ເຮົາຕ້ອງຕໍ່ຕ້ານແລະມີໄຊເໜືອຄວາມໂນ້ມອຽງຂອງຕົນ ແລະເຊື່ອຟັງສຽງແຫ່ງມະໂນທຳໂດຍບໍ່ມີການໂຕ້ແຍ້ງຫຼືປະນີປະນອມ ເກງວ່າການເຕືອນເຕັ້ນຂອງມັນຈະຢຸດໄປ ແລະຄວາມປະສົງກັບແຮງຜັກດັນຈະເຂົ້າຄວບຄຸມ. ພຣະວັດຈະນະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າມາເຖິງເຮົາທຸກຄົນຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຕໍ່ຕ້ານພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ ໂດຍຕັ້ງໃຈວ່າຈະບໍ່ຟັງແລະບໍ່ເຊື່ອຟັງ. ສຽງນີ້ຖືກໄດ້ຍິນໃນຄຳເຕືອນ ໃນຄຳແນະນຳ ແລະໃນຄຳຕຳໜິ. ນີ້ແມ່ນຂໍ້ຄວາມແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ຖ້າເຮົາລໍຖ້າການຮ້ອງເອີ້ນທີ່ດັງກວ່ານີ້ ຫຼືໂອກາດທີ່ດີກວ່ານີ້ ຄວາມສະຫວ່າງອາດຈະຖືກຖອນໄປ ແລະເຮົາຈະຖືກປະໃຫ້ຢູ່ໃນຄວາມມືດ.” Testimonies, volume 5, 68.
ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຖ້າການກະບົດຕໍ່ຕ້ານພັນທະກິດຂອງນາງໃນຖານະຜູ້ພະຍາກອນຍັງຄົງຖືກສະແດງອອກຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລ້ວ “ແສງສະຫວ່າງອາດຖືກຖອນອອກ, ແລະ” ແອັດເວນຕິດສະຫລາວເດເຊຍຈະຖືກ “ປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ.” ໃນປີ 1915, ແສງສະຫວ່າງນັ້ນໄດ້ຖືກຖອນອອກ. ພຣະເຈົ້າຊົງມີພຣະອຳນາດຢ່າງຄົບຖ້ວນ ແລະຍັງຄົງມີພຣະອຳນາດຢ່າງຄົບຖ້ວນ ທີ່ຈະຊົງຍົກຕັ້ງຜູ້ພະຍາກອນຫຼືຜູ້ພະຍາກອນຍິງຂຶ້ນເມື່ອໃດກໍໄດ້ຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກຈະກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຍົກເອລີຊາຂຶ້ນໃຫ້ສືບຕໍ່ຈາກເອລີຢາ, ແຕ່ຫຼັງຈາກປີ 1915 ບໍ່ມີຜູ້ພະຍາກອນທີ່ຍັງມີຊີວິດຄົນໃດຖືກຍົກຂຶ້ນ, ເພາະວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ “ຖອນແສງສະຫວ່າງອອກ.”
ເມື່ອກ່າວເຖິງຄວາມຝັນແລະນິມິດຂອງຊິດສະເຕີ ໄວທ໌, ມີຢູ່ສາມຊ່ວງເວລາ. ຊ່ວງທຳອິດແມ່ນສີ່ສິບປີ, ໃນຊ່ວງນັ້ນນິມິດເກີດຂຶ້ນໃນທີ່ສາທາລະນະ, ເພື່ອຈຸດປະສົງທີ່ກ່ຽວພັນກັບການສະຖາປະນາຂອງປະທານນັ້ນໃຫ້ໝັ້ນຄົງຢູ່ໃນຈິດໃຈຂອງຜູ້ທີ່ຢູ່ຮ່ວມໃນເວລາທີ່ນິມິດເກີດຂຶ້ນ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ນັບແຕ່ປີ 1884 ຈົນເຖິງການເສຍຊີວິດຂອງນາງໃນປີ 1915, ນິມິດແລະຄວາມຝັນໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ ຊຶ່ງຍັງຄົງມີເພື່ອການສ້າງສາຂຶ້ນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ໄດ້ຖືກປະທານໃນທີ່ສ່ວນຕົວ. ຊ່ວງທີສາມໄດ້ເລີ່ມໃນປີ 1915, ແລະໄດ້ຈັດໃຫ້ມີຫຼັກຖານວ່າ ແອດເວັນຕິສຶມແຫ່ງເລົາດີເຊຍຢູ່ໃນຄວາມມືດແຫ່ງການຫຼົງເຊື່ອ.
ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນພາບປະກອບຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝປະຈຸບັນ, ແລະໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການກະບົດຢ່າງເຕັມຮູບແບບ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອລີ ແລະບຸດຊາຍສອງຄົນຂອງລາວ, ໂຮຟນີ ແລະ ຟີເນຮາດ, ມີ “ນິມິດຢ່າງເປີດແຈ້ງ” ບໍ່ມີ. ເຫດຜົນກໍຄືການບໍ່ເຊື່ອຟັງ ແລະການກະບົດຢ່າງຮ້າຍແຮງຂອງພວກເຂົາ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ປ່ຽນແປງ.
“ຄຳເຕືອນອີກປະການໜຶ່ງຈະຕ້ອງຖືກປະກາດແກ່ວົງຕະກູນຂອງເອລີ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ອາດສື່ສານກັບມະຫາປະໂຣຫິດແລະບຸດຊາຍຂອງລາວໄດ້; ບາບຂອງເຂົາ, ດັ່ງເມກໜາທຶບ, ໄດ້ປິດກັ້ນການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ທ່າມກາງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ເດັກນ້ອຍຊາມູເອນຍັງຄົງສັດຊື່ຕໍ່ສະຫວັນ, ແລະຂ່າວສານແຫ່ງການພິພາກສາຕໍ່ວົງຕະກູນຂອງເອລີນັ້ນ ແມ່ນພັນທະໜ້າທີ່ຂອງຊາມູເອນໃນຖານະຜູ້ພະຍາກອນຂອງອົງສູງສຸດ.”
“‘ໃນສະໄໝເຫຼົ່ານັ້ນ ພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຢໂຮວາຫາຍາກ; ບໍ່ມີນິມິດຢ່າງແຈ້ງແຈ້ງ. ແລະເກີດຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ ເມື່ອເອລີໄດ້ນອນຢູ່ໃນບ່ອນຂອງທ່ານ ແລະຕາຂອງທ່ານເລີ່ມມືດມົວ ຈົນທ່ານມອງບໍ່ເຫັນ; ແລະກ່ອນທີ່ຕະກຽງຂອງພຣະເຈົ້າຈະດັບລົງໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຢໂຮວາ ບ່ອນທີ່ຫີບຂອງພຣະເຈົ້າຕັ້ງຢູ່ ແລະຊາມູເອນໄດ້ນອນລົງເພື່ອຫຼັບ; ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ຊົງເອີ້ນຊາມູເອນ.’ ເດັກນ້ອຍນັ້ນ ເຂົ້າໃຈວ່າສຽງນັ້ນເປັນສຽງຂອງເອລີ ຈຶ່ງຮີບໄປຫາຂ້າງຕຽງຂອງປະໂລຫິດ ໂດຍກ່າວວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍຢູ່ນີ້; ເພາະທ່ານໄດ້ເອີ້ນຂ້ານ້ອຍ.’ ຄຳຕອບແມ່ນ, ‘ເຮົາບໍ່ໄດ້ເອີ້ນ ລູກເອີຍ; ຈົ່ງໄປນອນອີກເທື່ອໜຶ່ງ.’ ຊາມູເອນຖືກເອີ້ນສາມເທື່ອ ແລະລາວກໍຕອບສະໜອງໃນທຳນອງດຽວກັນສາມເທື່ອ. ແລ້ວເອລີຈຶ່ງແນ່ໃຈວ່າ ການຮ້ອງເອີ້ນອັນລຶກລັບນັ້ນແມ່ນພຣະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຜ່ານພົ້ນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລືອກໄວ້ຂອງພຣະອົງ ຊາຍຜູ້ມີຜົມຫງອກຂາວ ເພື່ອຈະສື່ສານກັບເດັກນ້ອຍຄົນໜຶ່ງ. ສິ່ງນີ້ໃນຕົວມັນເອງ ເປັນການຕຳໜິຕິຕຽນອັນຂົມຂື່ນ ແຕ່ກໍສົມຄວນແລ້ວ ແກ່ເອລີແລະເຮືອນຂອງທ່ານ.” Patriarchs and Prophets, 581.
ໃນການຫັນຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອຂອງວົງຕະກູນເອລີ ບໍ່ມີນິມິດຢ່າງແຈ້ງເຜີຍ ເພາະວ່າພຣະວັດຈະນະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເປັນ “ສິ່ງປະເສີດ” ໃນສະໄໝເຫຼົ່ານັ້ນ. ຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ສິ່ງປະເສີດ” ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຫາຍາກ”. ຈາກປີ 1844 ຈົນເຖິງ 1884 ໄດ້ມີ “ນິມິດຢ່າງແຈ້ງເຜີຍ” ຊຶ່ງຖືກປະທານແກ່ອັດເວັນຕິດແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ແຫ່ງຟີລາເດວເຟຍ, ແລະໃນປີ 1856 ມັນໄດ້ເລີ່ມຊີ້ບອກວ່າຂະບວນການແຫ່ງຟີລາເດວເຟຍໄດ້ປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ຂະບວນການແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ, ແຕ່ນິມິດຢ່າງແຈ້ງເຜີຍຍັງຄົງດຳເນີນຕໍ່ໄປ, ເພາະພຣະເຈົ້າຊົງອົດກັ້ນພຣະໄທຍາວນານ ແລະຊົງເມດຕາ.
ຈາກນັ້ນໃນປີ 1863 ການກະບົດຕໍ່ຄວາມຈິງພື້ນຖານໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ, ແຕ່ “ນິມິດແບບເປີດເຜີຍ” ຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງປີ 1884. ຈາກນັ້ນການປ່ຽນແປງໜຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນ. ໃນ ເອເຊກຽນ ບົດທີ 8, ສິ່ງຫນ້າກຽດຊັງທັງສີ່ຖືກພັນລະນາວ່າມີລັກສະນະທີ່ທະວີຄວາມຮ້າຍແຮງຂຶ້ນເປັນລຳດັບ. ປີ 1884 ເປັນຕົວແທນຂອງເກືອບຈະເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງຄົນຮຸ່ນທຳອິດ ແລະເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄົນຮຸ່ນທີສອງ. ປະຫວັດສາດແອດເວັນທິສທ໌ໄດ້ບັນທຶກວ່າ ໃນປີ 1881, ແລະຈາກນັ້ນອີກໃນປີ 1882, ການເພີ່ມພູນຂຶ້ນສອງຄັ້ງທີ່ສຳຄັນໃນການກະບົດໄດ້ເກີດຂຶ້ນ.
ໃນປີ 1881 ປະທານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ (George Butler) ໄດ້ຂຽນແລະຕີພິມບົດຄວາມເປັນຊຸດໃນ Review and Herald ໂດຍໃນນັ້ນລາວໄດ້ໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ບາງພາກສ່ວນຂອງພຣະຄຳພີໄດ້ຮັບການດົນໃຈຫຼາຍກວ່າພາກສ່ວນອື່ນໆ ແລະເມື່ອຈົບບົດຄວາມຂອງລາວ ລາວກໍໄດ້ລະບຸຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ມີບາງພາກສ່ວນຂອງພຣະຄຳພີທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການດົນໃຈ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນໃນປີ 1882, Uriah Smith, ຜູ້ນໍາໃນພາລະກິດການພິມຈຳໜ່າຍ ແລະໃນເວລານັ້ນກໍເປັນຜູ້ນໍາຂອງພາລະກິດການສຶກສາດ້ວຍ, ເລີ່ມສອນວ່າ ເມື່ອ Sister White ໄດ້ຮັບການສຳແດງເຖິງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບອະນາຄົດ ຫຼື ປະຫວັດສາດອັນສັກສິດໃນອະດີດ, ຖ້ອຍຄຳຂອງນາງໄດ້ຮັບການດົນໃຈ; ແຕ່ລາວໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ເມື່ອນາງລະບຸຄວາມບົກພ່ອງສ່ວນຕົວຂອງສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກ ນັ້ນເປັນພຽງຄວາມເຫັນຂອງມະນຸດຂອງນາງເທົ່ານັ້ນ.
ໃນປີ 1881 ຊາຕານໄດ້ກໍ່ການໂຈມຕີຢ່າງເປີດເຜີຍຕໍ່ອຳນາດຂອງພຣະຄຳພີ King James ຜ່ານທາງປະທານຂອງຄຣິດຈັກ, ແລະໃນປີຕໍ່ມາ ຜູ້ນຳຂອງວຽກງານດ້ານການສຶກສາແລະການພິມເຜີຍແຜ່ໄດ້ກໍ່ການໂຈມຕີທີ່ຄ້າຍຄືກັນຕໍ່ອຳນາດຂອງ Spirit of Prophecy. ຕັ້ງແຕ່ປີ 1884 ຄຳພະຍານລະບຸວ່າ ໃນວັນເວລາເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ມີນິມິດຢ່າງເປີດເຜີຍ. ຈາກປີ 1863 ຈົນເຖິງ 1881 ການກະບົດໄດ້ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຈົນຄອບຄຸມເຖິງພຣະຄຳພີແລະ Spirit of Prophecy, ແລະບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງການປະຕິເສດຮາກຖານເທົ່ານັ້ນອີກຕໍ່ໄປ.
ຄວາມນ່າຊັງທັງສີ່ປະການທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 8 ນັ້ນ ໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ນຳແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເປັນອົງການຄຣິດຈັກທາງກົດໝາຍໃນຖານະ Laodicean Adventism ໃນປີ 1863. ໃນເວລານັ້ນໄດ້ມີການຕີພິມບົດຄວາມໜຶ່ງໃນ Review and Herald ຊຶ່ງນັກປະຫວັດສາດບາງຄົນໄດ້ຈັດໃຫ້ James White ເປັນຜູ້ປະພັນ, ແມ່ນແທ້ວ່າຫຼັກຖານເອກະສານຂອງບົດຄວາມນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວຊີ້ໄປຫາ Uriah Smith ຫຼາຍກວ່າວ່າເປັນຜູ້ຂຽນທີ່ແທ້ຈິງ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄຳສາບແຊ່ງຕໍ່ການກໍ່ສ້າງເຢຣິໂກຂຶ້ນໃໝ່ ໄດ້ສຳເລັດຢ່າງແຈ້ງຊັດໃນ James White, ແລະ Uriah Smith ຄືບຸກຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ຈັດເຮັດແຜນພາບປອມປີ 1863. ຮອດປີ 1881, ປະທານຂອງ General Conference ໄດ້ນຳບົດຄວາມລົງໃນ Review and Herald ທີ່ໂຕ້ແຍ້ງຕໍ່ສິດອຳນາດຢ່າງບໍລິບູນຂອງພຣະຄຳພີ, ແລະໃນປີຖັດໄປ Uriah Smith ກໍໄດ້ເລີ່ມການໂຈມຕີຕໍ່ສິດອຳນາດຂອງ Spirit of Prophecy.
ບັນດາຊາຍເຖົ້າແກ່ໃນສະໄໝກ່ອນ ຜູ້ຊຶ່ງຄວນຈະເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາ ໄດ້ນຳໜ້າອອກໄປໃນການໂຈມຕີຢ່າງເປີດເຜີຍ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການໂຈມຕີຕໍ່ຄວາມຈິງພື້ນຖານ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller ແລະຖືກສະແດງໄວ້ເທິງສອງຕາຕະລາງຂອງ Habakkuk. ຈາກຈຸດນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ເລີ່ມໂຈມຕີພະຍານສອງອົງ ຄື ພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ໃນຊ່ວງເວລາດຽວກັນນັ້ນ (ຕົ້ນທົດສະວັດ 1880), ຜູ້ນຳຂອງວຽກງານດ້ານສຸຂະພາບ, John H. Kellogg, ໄດ້ເລີ່ມນຳເອົາລັດທິວິນຍານນິຍົມແຫ່ງຄວາມເຊື່ອວ່າພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນທຸກສິ່ງ ເຂົ້າມາສູ່ບັນດາຜູ້ນຳຂອງຄຣິດຕະຈັກ. ໃນປີ 1881, James White ໄດ້ຖືກນຳໄປພັກສະຫງົບ, ແລະ Sister White ກໍຢູ່ທ່າມກາງການກະບົດຂອງຜູ້ນຳ ທີ່ກຳລັງທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ ໃນໂຄງສ້າງດ້ານການສຶກສາ, ດ້ານສຸຂະພາບ, ແລະ ດ້ານການເມືອງ ຂອງຄຣິດຕະຈັກ.
ຂ່າວສານທີ່ໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1856, ຊຶ່ງເປັນແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຂອງ “ເຈັດເວລາ,” ແລະທັງຂ່າວສານເຖິງລາໂອດີເຊຍດ້ວຍ, ໄດ້ຖືກປະຕິເສດ, ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປະສົງຈະຊົງກ່າວຂ່າວສານນັ້ນເດີມອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ທົ່ວໄປທີ່ Minneapolis ໃນປີ 1888, ຜ່ານທາງຂ່າວສານທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີໂດຍຜູ້ເຖົ້າ Jones ແລະ Waggoner. ຂ່າວສານຂອງພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນຂ່າວສານໃໝ່, ແລະເມື່ອຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານຂ່າວສານຂອງພວກເຂົາໄດ້ຮັບການກ່າວຕັກເຕືອນໂດຍ Sister White, ນາງໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າພວກກະບົດເຊື່ອວ່າການຕໍ່ຕ້ານຂ່າວສານຂອງ Jones ແລະ Waggoner ຂອງພວກເຂົານັ້ນ ສະທ້ອນເຖິງໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບຂອງຕົນໃນການປົກປ້ອງຫຼັກໝາຍເດີມ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນຮາກຖານເດີມເຊັ່ນກັນ. ການກະບົດຂອງພວກເຂົາໄດ້ເປີດເຜີຍວ່າ ມາເຖິງປີ 1888 ພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈອີກຕໍ່ໄປແລ້ວວ່າຮາກຖານແມ່ນຫຍັງ, ຄືຄວາມຈິງພື້ນຖານນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ. ໃນບໍລິບົດຂອງຫຼັກໝາຍແລະກົດເກນຂອງ William Miller ນາງໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້:
“ພວກເຮົາຄວນຈະຮູ້ດ້ວຍຕົນເອງວ່າ ສິ່ງໃດເປັນຄຣິສຕຽນສາສະໜາ, ສິ່ງໃດເປັນຄວາມຈິງ, ສິ່ງໃດເປັນຄວາມເຊື່ອທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຮັບມາ, ແລະ ສິ່ງໃດເປັນຫຼັກເກນແຫ່ງພຣະຄຳພີ—ຫຼັກເກນທີ່ປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາຈາກພຣະອຳນາດສູງສຸດ. ມີຫຼາຍຄົນທີ່ເຊື່ອໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນອັນໃດອັນໜຶ່ງສຳລັບເປັນຖານຂອງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ, ໂດຍບໍ່ມີຫຼັກຖານອັນພຽງພໍກ່ຽວກັບຄວາມຈິງຂອງເລື່ອງນັ້ນ. ຖ້າມີແນວຄິດໃດໜຶ່ງຖືກນຳສະເໜີຂຶ້ນມາທີ່ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຄິດເຫັນທີ່ຕົນໄດ້ຖືໄວ້ລ່ວງໜ້າ, ພວກເຂົາກໍພ້ອມທັນທີທີ່ຈະຮັບເອົາ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໃຊ້ເຫດຜົນຈາກເຫດໄປສູ່ຜົນ, ຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາບໍ່ມີຮາກຖານອັນແທ້ຈິງ, ແລະ ໃນເວລາແຫ່ງການທົດລອງ ພວກເຂົາຈະພົບວ່າຕົນໄດ້ກໍ່ສ້າງຢູ່ເທິງຜືນຊາຍ.”
“ຜູ້ໃດທີ່ພັກຢູ່ດ້ວຍຄວາມພໍໃຈໃນຄວາມຮູ້ພຣະຄຳພີອັນບົກພ່ອງຂອງຕົນໃນປັດຈຸບັນ ໂດຍຄິດວ່າເທົ່ານີ້ກໍພໍສຳລັບຄວາມພົ້ນຂອງຕົນ, ກໍກຳລັງພັກຢູ່ໃນຄວາມຫລອກລວງອັນເຖິງຕາຍ. ມີຫລາຍຄົນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຕຽມພ້ອມຢ່າງຄົບຖ້ວນດ້ວຍເຫດຜົນຈາກພຣະຄຳພີ ເພື່ອວ່າເຂົາຈະສາມາດຈຳແນກຄວາມຜິດພາດ ແລະປະນາມປະເພນີ ແລະຄວາມງົມງາຍທັງປວງ ທີ່ຖືກນຳມາຍັດເຢັດໃຫ້ເປັນຄວາມຈິງ. ຊາຕານໄດ້ນຳເອົາແນວຄິດຂອງມັນເອງເຂົ້າມາໃນການນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ ເພື່ອວ່າມັນຈະບິດເບືອນຄວາມງ່າຍອັນບໍລິສຸດຂອງຂ່າວປະເສີດແຫ່ງພຣະຄຣິດ. ຄົນຈຳນວນຫລາຍທີ່ອ້າງວ່າເຊື່ອໃນຄວາມຈິງສຳລັບສະໄໝນີ້ ກໍບໍ່ຮູ້ວ່າອັນໃດເປັນແກ່ນແທ້ຂອງຄວາມເຊື່ອທີ່ເຄີຍຖືກມອບໃຫ້ແກ່ພວກວິສຸດເທື່ອດຽວ—ພຣະຄຣິດຢູ່ໃນພວກທ່ານ ຄວາມຫວັງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ. ເຂົາຄິດວ່າຕົນກຳລັງປົກປ້ອງໝຸດໝາຍເກົ່າແກ່, ແຕ່ເຂົາອຸ່ນໆກາງໆ ແລະເຢັນຊາ. ເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າການຖັກທໍເຂົ້າໃນປະສົບການຂອງຕົນ ແລະການຄອບຄອງຄຸນຄ່າແທ້ຈິງຂອງຄວາມຮັກແລະຄວາມເຊື່ອນັ້ນເປັນແນວໃດ. ເຂົາບໍ່ແມ່ນນັກສຶກສາພຣະຄຳພີຢ່າງໃກ້ຊິດ, ແຕ່ກັບຂີ້ຄ້ານ ແລະບໍ່ເອົາໃຈໃສ່. ເມື່ອຄວາມເຫັນຕ່າງເກີດຂຶ້ນກ່ຽວກັບຂໍ້ຕອນໃນພຣະຄຳພີ ຄົນເຫລົ່ານີ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ສຶກສາຢ່າງມີເປົ້າໝາຍ ແລະບໍ່ແນ່ວ່າຕົນເຊື່ອອັນໃດ ກໍຕົກໄປຈາກຄວາມຈິງ. ພວກເຮົາຄວນປະທັບໃຈໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນເຫັນຄວາມຈຳເປັນໃນການສືບສອບຄວາມຈິງຝ່າຍພຣະເຈົ້າຢ່າງພາກພຽນ ເພື່ອວ່າເຂົາຈະຮູ້ວ່າເຂົາຮູ້ແທ້ໆວ່າອັນໃດເປັນຄວາມຈິງ. ບາງຄົນອ້າງວ່າຕົນມີຄວາມຮູ້ຫລາຍ ແລະຮູ້ສຶກພໍໃຈກັບສະພາບຂອງຕົນ ໃນຂະນະທີ່ເຂົາບໍ່ມີຄວາມຮ້ອນຮົນຕໍ່ພະລະກິດ ບໍ່ມີຄວາມຮັກອັນແຮງກ້າຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະຕໍ່ຈິດວິນຍານທັງຫລາຍທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ສິ້ນພຣະຊົນເພື່ອເຂົາ ຍິ່ງກວ່າຖ້າເຂົາບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າເລີຍ. ເຂົາບໍ່ອ່ານພຣະຄຳພີ [ເພື່ອ] ຮັບເອົາໄຂກະດູກ ແລະຄວາມອຸດົມບໍລິບູນມາເປັນຂອງຈິດວິນຍານຕົນເອງ. ເຂົາບໍ່ຮູ້ສຶກວ່ານັ້ນແມ່ນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງຕັດກັບເຂົາ. ແຕ່ຖ້າພວກເຮົາຢາກເຂົ້າໃຈຫົນທາງແຫ່ງຄວາມພົ້ນ, ຖ້າພວກເຮົາຢາກເຫັນລຳແສງຂອງດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງສຶກສາພຣະຄຳພີຢ່າງມີເປົ້າໝາຍ, ເພາະພຣະສັນຍາ ແລະຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີໄດ້ສ່ອງລຳແສງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີອັນແຈ້ງຊັດລົງເທິງແຜນການໄຖ່ບາບອັນສູງສົ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເຫລົ່ານີ້ຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງແຈ້ງຊັດ.” The 1888 Materials, 403.
ຄໍາກ່າວນີ້ໄດ້ຖືກນໍາມາຈາກຄໍາພະຍານຂອງນາງໃນຊ່ວງປີ 1888, ແລະນາງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພວກກະບົດກໍາລັງສ້າງຮາກຖານເທິງຜືນຊາຍ ເຖິງແມ່ນພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຕົວກໍຕາມ. ນາງກ່າວວ່າ, “ຄົນຈໍານວນຫຼາຍທີ່ອ້າງວ່າເຊື່ອຄວາມຈິງປະຈຸບັນ ບໍ່ຮູ້ວ່າສິ່ງໃດເປັນຄວາມເຊື່ອທີ່ເຄີຍຖືກມອບໃຫ້ແກ່ພວກວິສຸດເທື່ອດຽວ—ພຣະຄຣິດຢູ່ໃນພວກທ່ານ ຄືຄວາມຫວັງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ. ພວກເຂົາຄິດວ່າຕົນກໍາລັງປົກປ້ອງໝຸດໝາຍເກົ່າແກ່, ແຕ່ພວກເຂົາອຸ່ນໆເຢັນໆ ແລະ ບໍ່ເອົາໃຈໃສ່.” ນາງຊີ້ບອກວ່າ ພວກເຂົາຍັງຄົງຢູ່ໃນສະພາບຂອງລາໂອດີເຊຍ, ເພາະພວກເຂົາ “ອຸ່ນໆເຢັນໆ.” ແລະນາງຍັງລະບຸ “ຄວາມເຊື່ອທີ່ເຄີຍຖືກມອບໃຫ້ແກ່ພວກວິສຸດເທື່ອດຽວ—ພຣະຄຣິດຢູ່ໃນພວກທ່ານ ຄືຄວາມຫວັງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ.” ພຣະຄຣິດຄືສີລາແຫ່ງຍຸກທັງຫຼາຍ, ແລະໃນຖານະທີ່ພຣະອົງເປັນສີລາແຫ່ງຍຸກທັງຫຼາຍນັ້ນ ພຣະອົງຊົງເປັນຕົວແທນຂອງອັນມະນີໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller.
“ຄຳເຕືອນໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ: ຈະຕ້ອງບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ສິ່ງໃດເຂົ້າມາທີ່ຈະລົບກວນຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງພວກເຮົາໄດ້ກໍ່ສ້າງມາຕັ້ງແຕ່ຂ່າວສານໄດ້ມາໃນປີ 1842, 1843, ແລະ 1844. ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນຂ່າວສານນີ້, ແລະນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າໂລກ, ຊື່ສັດຕໍ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ. ພວກເຮົາບໍ່ມີເຈດຕະນາຈະຍົກຕີນຂອງພວກເຮົາອອກຈາກເວທີທີ່ຕີນຂອງພວກເຮົາໄດ້ຖືກວາງໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ວັນແລ້ວວັນເລົ່າ ພວກເຮົາໄດ້ສະແຫວງຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍການອະທິຖານຢ່າງຈິງໃຈ, ສະແຫວງຫາແສງສະຫວ່າງ. ທ່ານຄິດຫຼືວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະສະລະແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ? ມັນຈະຕ້ອງເປັນດັ່ງພຣະສິລານິລັນດອນ. ມັນໄດ້ນຳພາຂ້າພະເຈົ້າມາຕະຫຼອດ ນັບຕັ້ງແຕ່ມັນໄດ້ຖືກປະທານມາ.” Review and Herald, ວັນທີ 14 ເມສາ 1903.
ນາງໄດ້ຊີ້ບອກຄວາມເປັນຈິງອັນສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂອງພວກກະບົດ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນບັນພະບຸລຸດໃນສະໄໝໂບຮານຂອງເອເຊກຽນ, ເມື່ອນາງກ່າວວ່າ, “ພວກເຂົາບໍ່ໃຊ້ເຫດຜົນຈາກເຫດໄປຫາຜົນ.” ຄົນຊົ່ວບໍ່ສາມາດ ຫຼືບໍ່ຍອມ ໃຊ້ເຫດຜົນຈາກເຫດໄປຫາຜົນ. ຜົນທີ່ເກີດຈາກກອງປະຊຸມ General Conference ປີ 1888 ນັ້ນເປັນການກະບົດຢ່າງຮ້າຍແຮງຈົນຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ຕັດສິນໃຈວ່າຈະຈາກໄປ, ແຕ່ຜູ້ນຳທາງຝ່າຍທູດສະຫວັນຂອງນາງໄດ້ສັ່ງນາງວ່ານາງຈຳຕ້ອງຢູ່ຕໍ່ ແລະບັນທຶກປະຫວັດສາດຄູ່ຂະໜານຂອງການກະບົດຂອງໂກຣາ, ດາທານ ແລະ ອາບີຣາມ. ການກະບົດຂອງບັນດາຊາຍໃນສະໄໝໂບຮານແມ່ນຜົນ, ແລະເຫດແມ່ນການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງລາໂອດີເຊຍ ຊຶ່ງໄດ້ມາພ້ອມກັບແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນປີ 1856, ແລະຈາກນັ້ນໄດ້ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນເປັນການກະບົດຕໍ່ຮາກຖານໃນປີ 1863, ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ນຳໄປສູ່ການໂຈມຕີຕໍ່ພຣະຄຳພີກ່ອນ ແລະຕໍ່ມາຕໍ່ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ພ້ອມທັງການນຳເອົາລັດທິວິນຍານນິຍົມຂອງ Kellogg ເຂົ້າມາ.
ແນ່ນອນ ນັກປະຫວັດສາດຂອງມະນຸດໃນສະໄໝບູຮານຕະຫຼອດປະຫວັດສາດ ໄດ້ປົກຄຸມຄວາມຈິງທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບການກະບົດນັ້ນໄວ້ດ້ວຍຂີ້ເຫຍື້ອ, ປະເພນີ, ຂະນົມທຳນຽມ ແລະ ອາຫານແຫ່ງນິທານເລົ່າລື, ເພາະວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການກະບົດປະເພດນັ້ນຍ່ອມພະຍາຍາມປົກປິດຫຼັກຖານຢູ່ສະເໝີ.
ວິບັດແກ່ພວກທີ່ສະແຫວງຫາຢ່າງເລິກລັບເພື່ອປິດບັງຄວາມຄິດປຶກສາຂອງຕົນໄວ້ຈາກພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະການງານຂອງພວກເຂົາກໍຢູ່ໃນຄວາມມືດ, ແລະພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ໃຜເຫັນພວກເຮົາ? ແລະໃຜຮູ້ຈັກພວກເຮົາ? ອິຊາຢາ 25:19.
ບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ອິຊາຢາກຳລັງກ່າວເຖິງໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ທ່ານລະບຸວ່າເປັນ “ບັນດາຄົນເຍາະເຍີ້ຍທີ່ປົກຄອງຊົນຊາດນີ້ໃນເຢຣູຊາເລັມ,” ແລະເປັນຄົນເຖົ້າແກ່ຊຸດດຽວກັນນັ້ນໃນສະໄໝບູຮານ ຜູ້ທີ່ຖືກກຳນົດໃຫ້ເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາປະຊາຊົນໃນເອເຊກຽນບົດທີແປດ. ໃນຄຳພະຍານຂອງເອເຊກຽນ, ໃນການອະທຳອັນໜ້າກຽດຊັງຄັ້ງທີສອງ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງຄົນຮຸ່ນທີສອງຂອງແອດເວັນຕິດ, ພວກເຂົາໄດ້ຕອບຄຳຖາມທີ່ບັນດາຄົນເຍາະເຍີ້ຍຂອງອິຊາຢາຖາມໄວ້ວ່າ, “ເພາະພວກເຂົາກ່າວວ່າ ພຣະຢາເວຫາເຫັນພວກເຮົາບໍ່; ພຣະຢາເວໄດ້ລະທິ້ງແຜ່ນດິນໂລກແລ້ວ” (ເອເຊກຽນ 8:12).
ມີ “ວິບັດ” ຖືກປະກາດເໜືອບັນດາຜູ້ບິດເບືອນປະຫວັດສາດເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມປິດບັງຄວາມຈິງຂອງການກະບົດທີ່ໄດ້ນຳໄປສູ່ ແລະໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 1888.
ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.
“ຂ້າພະເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງເວົ້າກັບທ່ານເກືອບເຖິງການປະຊຸມທີ່ Minneapolis. ໃນຄັ້ງໜຶ່ງ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕັດສິນໃຈຈະອອກຈາກການປະຊຸມ ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນແລະຮູ້ສຶກເຖິງຈິດວິນຍານແຫ່ງການຕໍ່ຕ້ານອັນແຮງກ້າທີ່ຄອບງຳຢູ່. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດຍອມຮັບໄດ້ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະດຽວ ຕໍ່ຈິດວິນຍານທີ່ເຄື່ອນໄຫວດ້ວຍອຳນາດຄວບຄຸມເໜືອ Brother Morrison ແລະ Brother Nicola. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດສົງໄສໄດ້ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະດຽວວ່າ ທ່ານຢູ່ໃຕ້ຈິດວິນຍານປະເພດໃດ. ແນ່ນອນທີ່ສຸດ ນັ້ນບໍ່ແມ່ນພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເພື່ອບໍ່ໃຫ້ທ່ານດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການຫຼອກລວງນີ້ ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຂຽນມາຫາທ່ານ.
“ໃນຄືນຫຼັງຈາກທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕັດສິນໃຈວ່າຈະບໍ່ຢູ່ຕໍ່ໄປອີກໃນເມືອງ Minneapolis, ໃນຄວາມຝັນ ຫຼື ນິມິດໃນກາງຄືນ—ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດບອກໄດ້ແນ່ນອນວ່າແມ່ນອັນໃດ—ບຸກຄົນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີຮູບລັກສູງສົ່ງ ແລະ ສະຫງ່າງາມໄດ້ນຳຂ່າວສານມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ເປີດເຜີຍແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ນີ້ແມ່ນນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຢືນຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງໜ້າທີ່ຂອງຕົນ, ແລະ ວ່າພຣະເຈົ້າເອງຈະເປັນຜູ້ຊ່ວຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ຄ້ຳຈູນຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ເວົ້າຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະອົງຈະປະທານໃຫ້. ທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ເພາະວຽກງານນີ້ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຍົກເຈົ້າຂຶ້ນ. ພຣະຫັດນິລັນດອນຂອງພຣະອົງຮອງຮັບເຈົ້າຢູ່ເບື້ອງລຸ່ມ. ຈາກການປະຊຸມນີ້ ຈະມີການຕັດສິນໃຈຖືກກະທຳຂຶ້ນເພື່ອຊີວິດ ຫຼື ເພື່ອຄວາມຕາຍ; ມິໃຊ່ວ່າຜູ້ໃດຈຳເປັນຕ້ອງພິນາດ, ແຕ່ຄວາມຈອງຫອງທາງວິນຍານ ແລະ ຄວາມໄວ້ໃຈໃນຕົນເອງຈະປິດປະຕູ ຈົນພຣະເຢຊູ ແລະ ລິດອຳນາດແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງບໍ່ອາດຖືກຮັບເຂົ້າມາໄດ້. ພວກເຂົາຈະຍັງມີໂອກາດອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ທີ່ຈະໄດ້ຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມຫຼອກລວງ, ແລະ ກັບໃຈ, ສາລະພາບບາບຂອງຕົນ, ແລະ ມາຫາພຣະຄຣິດ ແລະ ຮັບການປ່ຽນໃຈໃໝ່ ເພື່ອພຣະອົງຈະຮັກສາພວກເຂົາ.’”
ພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຕິດຕາມເຮົາມາ.” ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕິດຕາມຜູ້ນຳທາງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ທ່ານໄດ້ນຳຂ້າພະເຈົ້າໄປຍັງເຮືອນຕ່າງໆ ທີ່ພວກພີ່ນ້ອງອາໄສຢູ່, ແລະ ທ່ານກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ທີ່ນີ້, ເພາະວ່າຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມແຫ່ງບັນທຶກ, ແລະ ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈະມີອຳນາດແຫ່ງການກ່າວໂທດເໜືອທຸກຄົນທີ່ເຂົ້າຮ່ວມໃນງານນີ້ ຊຶ່ງບໍ່ເປັນໄປຕາມພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະປັນຍາຈາກເບື້ອງເທິງ, ແຕ່ເປັນໄປຕາມວິນຍານທີ່ບໍ່ໄດ້ລົງມາຈາກເບື້ອງເທິງ, ແຕ່ມາຈາກເບື້ອງລຸ່ມ.”
“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາທີ່ຖືກເວົ້າອອກມາ ຊຶ່ງຄວນຈະເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນໃນພວກຜູ້ທີ່ເວົ້າຖ້ອຍຄໍາເຫຼົ່ານັ້ນລະອາຍ. ຄໍາເວົ້າເຍາະເຍີ້ຍແລະເສຍດສີໄດ້ຖືກສົ່ງຕໍ່ກັນໄປມາຈາກຄົນໜຶ່ງຫາອີກຄົນໜຶ່ງ ໂດຍຫົວເຢາະພີ່ນ້ອງຮ່ວມຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາ A. T. Jones, E. J. Waggoner, ແລະ Willie C. White, ພ້ອມທັງຂ້າພະເຈົ້າເອງ. ຕໍາແໜ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລະວຽກງານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ໄດ້ຖືກວິພາກວິຈານຢ່າງເສລີໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ຄວນຈະກໍາລັງມີສ່ວນໃນວຽກງານແຫ່ງການຖ່ອມຈິດວິນຍານຂອງຕົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະຈັດລະບຽບຫົວໃຈຂອງຕົນເອງໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ເບິ່ງຄືວ່າມີອໍານາດດຶງດູດຢ່າງໜຶ່ງໃນການໝົກມຸ່ນຄິດຄໍານຶງຢູ່ກັບຄວາມຜິດທີ່ຈິນຕະນາການຂຶ້ນ ແລະຖ້ອຍຄໍາອັນເກີດຈາກຈິນຕະນາການກ່ຽວກັບພີ່ນ້ອງຮ່ວມຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາແລະວຽກງານຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງບໍ່ມີຮາກຖານໃນຄວາມຈິງເລີຍ, ແລະໃນການສົງໄສ ແລະການເວົ້າ ແລະການຂຽນສິ່ງອັນຂົມຂື່ນ ອັນເປັນຜົນມາຈາກຄວາມສົງໄສເຄືອບແຄງ ຄໍາຖາມ ແລະຄວາມບໍ່ເຊື່ອ.”
“ຜູ້ນໍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ, ‘ສິ່ງນີ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນປຶ້ມທັງຫລາຍວ່າເປັນການຕໍ່ຕ້ານພຣະເຢຊູຄຣິດ. ຈິດວິນຍານນີ້ບໍ່ອາດກົມກຽວກັນກັບພຣະວິນຍານຂອງພຣະຄຣິດ, ແຫ່ງຄວາມຈິງ. ພວກເຂົາມຶນເມົາດ້ວຍຈິດວິນຍານແຫ່ງການຕໍ່ຕ້ານ ແລະບໍ່ຮູ້ອີກຕໍ່ໄປຫລາຍກວ່າຄົນຂີ້ເມົາວ່າວິນຍານໃດຄວບຄຸມຄໍາເວົ້າ ຫລືການກະທໍາຂອງພວກເຂົາ. ບາບນີ້ເປັນຄວາມຜິດຕໍ່ພຣະເຈົ້າໂດຍສະເພາະ. ຈິດວິນຍານນີ້ບໍ່ມີຄວາມຄ້າຍຄືກັບພຣະວິນຍານແຫ່ງຄວາມຈິງແລະຄວາມຊອບທໍາ ຫລາຍໄປກວ່າຈິດວິນຍານທີ່ກະຕຸ້ນພວກຢິວໃຫ້ສ້າງການສົມຮູ້ຮ່ວມຄິດເພື່ອສົງໄສ, ເພື່ອວິພາກວິຈານ ແລະເພື່ອຄອຍສອດແນມພຣະຄຣິດ, ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງໂລກ.’”
“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກບອກໂດຍຜູ້ນຳພາຂອງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ໄດ້ມີພະຍານຕໍ່ການສົນທະນາທີ່ປາສະຈາກພຣະຄຣິດ, ຄຳເວົ້າອັນວຸ້ນວາຍຂອງຝູງຊົນ ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນຈິດວິນຍານທີ່ຜັກດັນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ. ເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງຂອງຕົນ ທູດສະຫວັນຊົ່ວກໍໄດ້ເຂົ້າໄປກັບພວກເຂົາ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປິດປະຕູຕໍ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະຄຣິດ ແລະບໍ່ຍອມຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ. ບໍ່ມີການຖ່ອມຕົນຂອງຈິດວິນຍານຢູ່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ສຽງແຫ່ງຄຳອະທິຖານແທບຈະບໍ່ໄດ້ຍິນເລີຍ, ແຕ່ການຕິຕຽນ ແລະຖ້ອຍຄຳທີ່ເກີນຈິງ ແລະການຄາດຄະເນ ແລະການສັນນິຖານ ແລະຄວາມອິດສາ ແລະຄວາມຫຶງຫວງ ແລະການຄາດຮ້າຍຕໍ່ຜູ້ອື່ນ ແລະການກ່າວຫາອັນບໍ່ຖືກຕ້ອງ ເປັນສິ່ງທີ່ແຜ່ຫຼາຍຢູ່. ຖ້າຕາຂອງພວກເຂົາຖືກເປີດອອກ ພວກເຂົາຄົງໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຕົກໃຈ, ຄືການຊື່ນຊົມຢ່າງຮື່ນເຮີງຂອງທູດສະຫວັນຊົ່ວ. ແລະພວກເຂົາຄົງໄດ້ເຫັນດ້ວຍວ່າ ມີຜູ້ເຝົ້າລະວັງອົງໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນທຸກຄຳເວົ້າ ແລະໄດ້ບັນທຶກຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ໃນບັນດາປຶ້ມແຫ່ງສະຫວັນ.”
“ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ໃນເວລານີ້ການຈະຕັດສິນໃຈໃດໆກ່ຽວກັບຈຸດຍືນທາງຄໍາສອນ ວ່າອັນໃດເປັນຄວາມຈິງ ຫຼືການຄາດຫວັງໃຫ້ມີຈິດວິນຍານແຫ່ງການສືບສວນຢ່າງທ່ຽງທໍາ ກໍເປັນສິ່ງໄຮ້ປະໂຫຍດ ເພາະໄດ້ມີການຮ່ວມພັນທະມິດກັນຂຶ້ນ ເພື່ອຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ມີການປ່ຽນແປງແນວຄວາມຄິດໃນຈຸດໃດໆ ຫຼືຈຸດຍືນໃດໆທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບໄວ້ ບໍ່ຍິ່ງໄປກວ່າພວກຢິວໄດ້ເຮັດ. ຜູ້ນໍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວຫຼາຍປະການແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີອິດສະລະທີ່ຈະຂຽນ. ຂ້າພະເຈົ້າພົບວ່າຕົນເອງນັ່ງພິງຢູ່ເທິງຕຽງ ດ້ວຍຈິດໃຈແຫ່ງຄວາມໂສກເສົ້າແລະຄວາມທຸກໃຈ ພ້ອມກັນນັ້ນກໍມີຈິດໃຈແຫ່ງຄວາມຕັ້ງໝັ້ນແນ່ວແນ່ ທີ່ຈະຢືນຢູ່ໃນຕໍາແໜ່ງແຫ່ງໜ້າທີ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈົນກວ່າການປະຊຸມນັ້ນຈະສິ້ນສຸດ ແລ້ວຈຶ່ງຄອຍຖ້າຄໍາຊີ້ນໍາຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຈະບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າຄວນເຄື່ອນໄຫວຢ່າງໃດ ແລະຄວນດໍາເນີນໃນແນວທາງໃດ.” The 1888 Materials, 277, 278.