ພຣະທັມດານີເອນ - ເລກທີ ແປດສິບສີ່

ຄວາມຈິງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍອາໄສຄຳພະຍານຂອງສອງຫຼືສາມພະຍານ, ແລະການນຳໃຊ້ການອັນເປັນທີ່ໜ້າຊັງທັງສີ່ປະການໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 8 ໃນຖານະເປັນສີ່ຊົ່ວອາຍຸຂອງ Laodicean Adventism ນັ້ນ ກໍມີພະຍານຫຼາຍປະການ. ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນແລ້ວວ່າ ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດແຫ່ງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 2 ແລະ 3 ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝອັກຄະສາວົກຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝໂມເຊຈົນເຖິງສະໄໝພຣະຄຣິດ.

ຄຣິສຕະຈັກເມືອງເອເຟໂຊ ເປັນຕົວແທນທັງຄຣິສຕະຈັກຄຣິສຕຽນໃນຍຸກແບ້ງຕົ້ນ ແລະອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຕັ້ງແຕ່ໂມເຊຈົນເຖິງສະໄໝຂອງຜູ້ພິພາກສາ. ຄຣິສຕະຈັກເມືອງສະເມີນາ ເປັນຕົວແທນຂອງຍຸກແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງ ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງພວກສາວົກ ຈົນເຖິງຈັກກະພັດໂຣມັນ ຄອນສະແຕນຕິນ, ແລະຍັງເປັນຕົວແທນຂອງສະໄໝຜູ້ພິພາກສາອີກດ້ວຍ ເມື່ອທຸກຄົນເຮັດຕາມທີ່ຕົນເຫັນວ່າຖືກຕ້ອງ. ຄຣິສຕະຈັກເມືອງເປີກາໂມສ ເປັນຕົວແທນຂອງຍຸກແຫ່ງການປະນີປະນອມ ຕັ້ງແຕ່ຄອນສະແຕນຕິນຈົນເຖິງລະບົບສັນຕະປາປາໃນປີ 538, ແຕ່ກໍຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາທີ່ອິສຣາເອນບູຮານປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ ແລະເລືອກກະສັດ ແລະປະນີປະນອມຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງກັບບັນດາອານາຈັກນອກສາສະໜາທີ່ລາຍລ້ອມພວກເຂົາ. ຄຣິສຕະຈັກທີສີ່ຄື ທີອາທີຣາ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍເຢເຊເບນ ແມ່ນຍຸກແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ ຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ຈົນເຖິງ 1798, ແລະຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການເປັນເຊີຍເປັນເວລາເຈັດສິບປີຂອງອິສຣາເອນບູຮານໃນບາບີໂລນ.

ຄຣິດຈັກທັງສີ່ນັ້ນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງອັດເວັນຕິສຶມ ແລະ ເປັນພະຍານສຳລັບການນຳໃຊ້ສິ່ງໜ້າກຽດຊັງທັງສີ່ຂອງເອເຊກຽນແກ່ສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນ. ການກະບົດໃນປີ 1863 ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊົ່ວອາຍຸຄົນທຳອິດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໃນການກະບົດເລື່ອງລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນ. ຊົ່ວອາຍຸຄົນທຳອິດນັ້ນລວມເຖິງຄຳຕັກເຕືອນທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ຄຣິດຈັກເອເຟໂຊ ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມຮັກແຮກຂອງຕົນ ແລະ ຈຳເປັນຕ້ອງກັບໃຈ ແລະ ຫວນກັບຄືນສູ່ຄວາມຮັກແຮກນັ້ນ. ໃນປີ 1863 ຄວາມຮັກແຮກນັ້ນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອັນມະນີຂອງ William Miller (ຄວາມຈິງພື້ນຖານ ໂດຍສະເພາະ “ເຈັດເວລາ”) ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ຂ້າງ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບຄຳຕັກເຕືອນໃຫ້ຫວນກັບຄືນ.

ພວກມິນເລີໄຣດ໌ໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບສາສະໜາໂປຣເຕສແຕນທີ່ຫຼົງຖອຍ, ຊຶ່ງເຢເຣມີຢາໄດ້ເອີ້ນວ່າ “ຊຸມນຸມແຫ່ງຜູ້ເຢາະເຢີ້ຍ,” ແລະໄດ້ຄອຍຖ້ານິມິດນັ້ນດ້ວຍຄວາມອົດທົນ, ເພາະເມື່ອນິມິດນັ້ນມາເຖິງ ມັນຈະບໍ່ມຸສາ. “ຊຸມນຸມແຫ່ງຜູ້ເຢາະເຢີ້ຍ” ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍຜູ້ພະຍາກອນເຖົ້າຜູ້ໄດ້ຕົວະຜູ້ພະຍາກອນຈາກຢູດາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດການຕິຕຽນຕໍ່ການນະມັດສະການປອມຂອງເຢໂຣໂບອາມ.

ຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງທີສອງຄືສະໝິຣະ ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງໃນຄຣິສຕະຈັກຍຸກຕົ້ນ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍບັນດາຜູ້ພະຍານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອອັນແທ້ຈິງ ແລະບາງຄົນທີ່ໄດ້ນຳການຂົ່ມເຫັງມາໃສ່ຕົນເອງເນື່ອງດ້ວຍແຮງຈູງໃຈທີ່ຕ່ຳກວ່າຄວາມບໍລິສຸດ. ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງສະໄໝຜູ້ວິນິດໄສ ເມື່ອທຸກຄົນໃນອິດສະຣາເອນບູຮານໄດ້ເຮັດທຸກສິ່ງຕາມທີ່ເຫັນວ່າຖືກຕ້ອງໃນສາຍຕາຂອງຕົນເອງ. ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງການກະບົດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1888 ໄດ້ບົ່ງຊີ້ເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຕໍ່ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ບັນດາຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຖືກຊົງເລືອກໄວ້ສຳລັບຍຸກນັ້ນ, ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ມັນໄດ້ນຳເຂົ້າສູ່ຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ເມື່ອບັນດາຜູ້ນຳອາວຸໂສແຫ່ງອາດເວັນຕິດລາວໂອດີເຊຍໄດ້ເລືອກທີ່ຈະເຮັດທຸກສິ່ງຕາມທີ່ເຫັນວ່າຖືກຕ້ອງໃນສາຍຕາຂອງຕົນເອງ, ດັ່ງທີ່ເຫັນໄດ້ໃນບຸກຄົນເຊັ່ນ Kellogg, Prescott ແລະ Daniells.

ຜູ້ສັດຊື່ຈຳນວນນ້ອຍໃນເວລານັ້ນ ຈະຕ້ອງຢູ່ໃນການຕໍ່ສູ້ຝ່າຍວິນຍານອັນເຖິງຕາຍກັບຊົນພວກໜຶ່ງທີ່ອ້າງວ່າຕົນເປັນຊາວຢິວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ. ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາດຳລົງຕຳແໜ່ງຜູ້ນຳ ແຕ່ພວກເຂົາກໍເປັນຂອງສາລາຂອງຊາຕານ ດັ່ງທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ເປັນພະຍານໄວ້ໂດຍການຊີ້ວ່າ ບາງຄົນກຳລັງຖືກນຳພາ “ໂດຍທູດສະຫວັນທີ່ໄດ້ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກສະຫວັນ.” ພວກເຂົາອ້າງວ່າຕົນມີປັນຍາ ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວໂງ່ເຂົາ. ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ບໍ່ມີການກ່າວໂທດໃດໆຖືກວາງໄວ້ເທິງຜູ້ມີປັນຍາ ແຕ່ມີການໜຸນໃຈໃຫ້ສັດຊື່ຈົນເຖິງຄວາມຕາຍ. ໃນປີ 1915 ຄຳສຸດທ້າຍທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ເຄີຍກ່າວມີວ່າ, “I know in whom I have believed,” ເພາະວ່ານາງໄດ້ສັດຊື່ຈົນເຖິງຄວາມຕາຍ.

ຄຣິດຈັກແຫ່ງເປີກາໂມສເປັນຕົວແທນຂອງການປະນີປະນອມລະຫວ່າງຄວາມຈິງກັບຄວາມຜິດພາດ, ລະຫວ່າງລັດທິນອກຮີດກັບຄຣິດສະຕຽນ, ໃນສະໄໝຂອງຈັກກະພັດຄອນສະແຕນຕິນ, ແລະຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການປະນີປະນອມຂອງອິດສະຣາເອນໂບຮານທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງບັນດາກະສັດ. ມັນເປັນຕົວແທນຂອງການປະສົມປົນລະຫວ່າງຄວາມຈິງກັບຄວາມຜິດພາດ, ຊຶ່ງສາມາດຜະລິດໄດ້ພຽງແຕ່ຄວາມຜິດພາດເທົ່ານັ້ນ. ມັນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍກອງປະຊຸມພຣະຄຳພີປີ 1919 ທີ່ໃນນັ້ນໄດ້ມີການຈັດພິມປຶ້ມ “The Doctrine of Christ” ຂຶ້ນ ເພື່ອສ້າງສານຂ່າວແບບແອດເວັນຕິສທ໌ທີ່ເປັນຕົວແທນໃກ້ຄຽງຍິ່ງຂຶ້ນຂອງຂ່າວປະເສີດເທັດຂອງພວກໂປຣແຕສຕັນທີ່ຫຼົງຖອຍ. ການປະນີປະນອມຄັ້ງໃຫຍ່ຂອງຄວາມຈິງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຄົນຮຸ່ນທີສາມຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິສທ໌.

ໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນ, ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1919, ຄຣິສຕະຈັກໄດ້ເລີ່ມການປະນີປະນອມທີ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດ Church Manual. ໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນ, ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1919, ຄຣິສຕະຈັກໄດ້ເລີ່ມການປະນີປະນອມທີ່ກໍານົດໃຫ້ຕ້ອງມີການຮັບຮອງມາດຕະຖານທັງໃນໂຮງຮຽນດ້ານສຸຂະພາບແລະສາສະໜາ. ໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນ ການເຄື່ອນໄຫວໄປສູ່ພຣະຄຳພີສະບັບທັນສະໄໝທີ່ມີພື້ນຖານຈາກຄາທອລິກໄດ້ຖືກເລີ່ມຂຶ້ນ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ການທີ່ຜູ້ນໍາມີຄວາມເຕັມໃຈຈະສ້າງຄວາມສຳພັນກັບລະບອບປົກຄອງທີ່ຕໍ່ຕ້ານຄຣິດສະຕຽນຢ່າງເປີດເຜີຍກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ.

ການປະຕິບັດນັ້ນໄດ້ຖືກກໍ່ກຳເນີດຂຶ້ນມາຕັ້ງແຕ່ໄລຍະເລີ່ມຕົ້ນໃນສົງຄາມກາງເມືອງ, ເມື່ອຜູ້ນຳລາວດີເຊຍໄດ້ສ້າງຄວາມສຳພັນທາງກົດໝາຍກັບລັດຖະບານສະຫະລັດອາເມລິກາ ເພື່ອໃຫ້ເກີດຜົນທີ່ດີກວ່າສຳລັບຊາຍໜຸ່ມໃນຄຣິສຕະຈັກຜູ້ທີ່ຈະຖືກເກນເຂົ້າສູ່ສົງຄາມທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດອາເມລິກາ; ແລະມັນໄດ້ຖືກກະທຳຊ້ຳອີກໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີໜຶ່ງ ເມື່ອປະທານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ A. G. Daniells ໄດ້ຕິດຕໍ່ປະສານງານກັບລັດຖະບານເຢຍລະມັນ ໂດຍໃຫ້ການອະນຸມັດຂອງຕົນແກ່ການທີ່ເຢຍລະມັນຈະເກນແລະບັງຄັບຊາຍໜຸ່ມໃຫ້ຮັບໃຊ້ໃນກອງທັບ, ໃຫ້ຖືອາວຸດ, ແລະໃຫ້ບໍ່ຄຳນຶງເຖິງວັນຊະບາໂຕ. ການກະທຳນັ້ນຂອງ Daniells ໄດ້ນຳໄປສູ່ການແຍກຕົວອອກອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດກຸ່ມແຕກແຍກຕ່າງໆຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບເຊັບເວັນທ໌-ເດຍ ແອັດເວັນຕິສ ທີ່ຍັງຄົງດຳລົງຢູ່ຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

ການປະນີປະນອມນັ້ນໄດ້ດໍາເນີນຕໍ່ໄປພ້ອມກັບເຢຍລະມັນນາຊີຂອງຮິດເລີ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກັບບັນດາປະເທດທີ່ປະກອບເປັນສະຫະພາບໂຊວຽດ, ແລະໃນປັດຈຸບັນນີ້ມັນຍັງຄົງຖືກຮັກສາໄວ້ຢູ່ໃນລະບອບຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ຈີນ. ການປະນີປະນອມຂອງຄົນຮຸ່ນທີສາມໃນຄວາມສຳພັນຂອງຕົນກັບການປົກຄອງແຫ່ງລັດ ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເຫັນເປັນແບບຢ່າງໄວ້ແລ້ວໂດຍການປະນີປະນອມຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະຂອງ Constantine ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກໄວ້ໃນຄຣິດຕະຈັກເມືອງ Pergamos. ໄລຍະເວລານັ້ນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການປະນີປະນອມໃນການປົກຄອງຝ່າຍຄຣິດຕະຈັກຂອງມັນ ກັບຂ່າວປະເສີດອັນປອມຂອງສັນຕິສຸກແລະຄວາມປອດໄພ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “The Doctrine of Christ” ຂອງ Prescott.

ການຜິດປະເວນີນັ້ນບົ່ງບອກເຖິງການກະທຳຂອງສະພາໃຫຍ່ (General Conference) ໃນການປັບຕົນເຂົ້າກັບບັນດາປະຊາຊາດ ເຊັ່ນ ເຢຍລະມັນພາຍໃຕ້ລັດນາຊີ ແລະ ສະຫະພາບໂຊເວຍ ໂດຍອ້າງເຫດວ່າເພື່ອດຳລົງໄວ້ຊຶ່ງຄວາມສຳພັນໃນການປະຕິບັດງານອັນຈຳເປັນກັບບັນດາລັດຖະບານອັນເສື່ອມຊາມ, ໃນຂະນະດຽວກັນກໍລະເລີຍບັນດາຜູ້ສັດຊື່ໃນປະເທດເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການຂົ່ມເຫັງຈາກບັນດາລະບອບຕ່າງໆທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປຮ່ວມມືນຳ. ອາຫານທີ່ຖວາຍແກ່ຮູບເຄົາລົບນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງລະບຽບວິທີອັນຫຼອກລວງຂອງໂປຣເຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍ ແລະ ຄາທອລິກ ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຢ່າງໝັ້ນຄົງແລ້ວໃນບັນດາມະຫາວິທະຍາໄລຂອງອັດເວນຕິດແຫ່ງລາໂອດີເກຍ, ຊຶ່ງໄດ້ຕົກລົງຍິນຍອມໃຫ້ຕົນເອງຖືກປົກຄອງຕາມແນວທາງຂອງລະບຽບວິທີອັນເສື່ອມຖອຍ ທັງໃນດ້ານສາສະໜາ ແລະ ດ້ານສຸຂະພາບ.

ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊົ່ວອາຍຸທີສາມ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງໝາຍເຖິງການມາເຖິງຂອງຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ໂດຍການຕີພິມປຶ້ມ Questions on Doctrine ໃນປີ 1957, ຊຶ່ງໄດ້ປະຕິເສດຢ່າງສິ້ນເຊີງຕໍ່ຄວາມແຕກຕ່າງຫຼັກດ້ານຄວາມລອດ ທີ່ມີຢູ່ລະຫວ່າງຄວາມຈິງ ກັບແນວຄວາມຄິດຜິດພາດຂອງໂປຣແຕສຕັງທີ່ຕົກຕໍ່າຈາກຄວາມເຊື່ອ ແລະຂອງຄາທອລິກ. ແນ່ນອນ ປຶ້ມດັ່ງກ່າວມີຄຳສອນທີ່ຜິດພາດຫຼາຍປະການ, ແຕ່ໂດຍແກ່ນສານແລ້ວ ມັນສອນວ່າເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະດຳລົງຊີວິດຢ່າງມີໄຊຊະນະໃນພຣະຄຣິດ ຈົນກວ່າຫຼັງຈາກບຸກຄົນນັ້ນຈະຖືກປ່ຽນແປງຢ່າງອັດສະຈັນໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ປຶ້ມນີ້ໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊົ່ວອາຍຸທີ່ຊາຍເຖົ້າແກ່ຈຳນວນຊາວຫ້າຄົນຈະກົ້ມກາບດວງອາທິດ. ອົງປະກອບທາງການເມືອງແລະທາງສາສະໜາທີ່ຈຳເປັນ ເພື່ອເປີດທາງໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກ Adventist ແຫ່ງ Laodicea ຍອມຮັບການນະມັດສະການວັນອາທິດ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງນັ້ນ ໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.

ສິ່ງນ່າສະອິດສະອອນປະການທີສີ່ໃນພຣະທຳເອເຊກຽນເກີດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ຄົນສັດຊື່ຈຳນວນນ້ອຍໃນບົດທີ່ເກົ້າກຳລັງໄດ້ຮັບຕາປະທັບໄວ້ເທິງໜ້າຜາກຂອງເຂົາ, ກ່ອນທີ່ທູດສະຫວັນຜູ້ນຳການທຳລາຍຈະເລີ່ມວຽກງານຂອງຕົນ. ນິມິດນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນໃນຂໍ້ທີ່ໜຶ່ງ ຂອງບົດທີ່ແປດ ໃນວັນທີຫ້າ ຂອງເດືອນທີຫົກ ຂອງປີທີຫົກ. ນິມິດນັ້ນເລີ່ມຂຶ້ນໃນມື້ກ່ອນການບັງຄັບໃຊ້ແຫ່ງການພິພາກສາເໜືອຜູ້ທີ່ກົ້ມກາບຕໍ່ດວງອາທິດ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ, ແລະເລກແຫ່ງນາມຂອງມັນຄື “666.”

ວຽກງານແຫ່ງການປະທັບຕາຄົນທັງຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ດ້ວຍການໂຈມຕີເຫນືອສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ຊຶ່ງຖືກດຳເນີນໂດຍວິບັດປະການທີສາມຂອງອິສລາມ. ການໂຈມຕີນັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດເຄືອງແຄ້ນ ແລະເປັນເຄรື່ອງໝາຍແຫ່ງການມາເຖິງຂອງຝົນປາຍ. ແຕ່ຝົນປາຍນັ້ນຈະຖືກຮັບຮູ້ພຽງແຕ່ໂດຍຜູ້ທີ່ຈະຖືກນຳກັບຄືນໄປຫາຮາກຖານຂອງອັດເວນຕິສ ເພື່ອເຫັນວ່າວິບັດທັງສາມປະການຂອງອິສລາມເປັນຄວາມຈິງພື້ນຖານ. ໃນເວລານັ້ນ ຜູ້ທີ່ຖືກນຳກັບຄືນໄປສູ່ທາງເກົ່າທີ່ເຢເຣມີຢາເອີ້ນວ່າ “ການພັກຜ່ອນ” (ຊຶ່ງຄືຝົນປາຍ) ຈະກາຍເປັນຍາມເຝົ້າທີ່ເປົ່າແກສັນຍານເຖິງວິບັດປະການທີສາມ, ຫຼືບໍ່ກໍຈະເປັນຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຟັງສຽງຂອງແກນັ້ນ ແລະດັ່ງນັ້ນກໍປະຕິເສດບໍ່ຍອມດຳເນີນໃນທາງເກົ່າ.

ໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກທົດສອບໂດຍການຈຳແນກຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ. ຝົນປາຍນັ້ນເປັນການສຳແດງແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າດັ່ງໃນຍຸກສະໄໝກ່ອນ ຫຼືວ່າການສຳແດງແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນມີຢູ່ແຕ່ໃນອະດີດເທົ່ານັ້ນ? ຄົນສັດຊື່ຈຳນວນນ້ອຍໃນເວລານັ້ນຍັງໄດ້ຖືກທົດສອບໂດຍການກະບົດຂອງການກະບົດຂອງບິດາຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1919. ວິທີທີ່ຄົນສັດຊື່ຈຳນວນນ້ອຍນັ້ນຜ່ານພົ້ນການທົດສອບທັງສາມປະການນີ້ ຈະເປັນຕົວກຳນົດວ່າ ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ເທິງໜ້າຜາກຂອງຕົນ ຫຼືຈະພົບວ່າຕົນເອງກົ້ມກາບຕໍ່ດວງອາທິດພ້ອມກັບຜູ້ເຖົ້າທັງຊາວຫ້າຄົນແຫ່ງ Laodicean Adventism.

ການກະບົດທັງໝົດຂອງສີ່ຊົ່ວຄົນແຫ່ງອັດເວັນຕິສ໌ແຫ່ງລາໂອດີເກຍ ພົບຄູ່ສອດຄ່ອງຂອງມັນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ວັນທີນັ້ນ ຊຶ່ງອິຊາຢາໄດ້ລະບຸໄວ້ວ່າເປັນ “ວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ,” ເປັນເຄື່ອງໝາຍການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາຂອງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕານັ້ນເປັນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ເພາະພຣະເຢຊູຊົງສະແດງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຂອງສິ່ງນັ້ນສະເໝີ. ໃນການເຄື່ອນໄຫວຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຂະບວນການປະທັບຕາ ການທົດສອບທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຕອນເລີ່ມຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນ ຈະຖືກທຳຊ້ຳອີກເທື່ອໜຶ່ງ.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ການທົດສອບທີ່ພວກກະບົດແຫ່ງອັດເວັນຕິດແບບລາວດິເກຍໄດ້ສອບຕົກ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍສີ່ສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງໃນພຣະທຳເອເຊກຽນ ແລະໂດຍຄຣິດຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທໍາອິດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 2 ແລະ 3 ໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການທົດສອບທີ່ນໍາໄປສູ່ບໍ່ວ່າເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຫຼືຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ສໍາລັບຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນເຊັບເວັນທ໌-ເດ ອັດເວັນຕິດ.

ພາວະການນໍາຂອງອັດເວນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍໄດ້ຕົກຢູ່ໃນບ່ວງຜູກແຫ່ງການຫລອກລວງຂອງຕົນເອງ, ແລະເກືອບເປັນໄປບໍ່ໄດ້ສໍາລັບພວກເຂົາທີ່ຈະ “ຮັບຮູ້” ການປາກົດຊ້ໍາອີກຄັ້ງໜຶ່ງຂອງການສໍາແດງພະລັງອໍານາດຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂະບວນການປະຕິຮູບໃນອະດີດ, ລວມທັງຂະບວນການປະຕິຮູບທີ່ໄດ້ນໍາອັດເວນຕິສຶມເຂົ້າສູ່ການດໍາຮົງຢູ່. ບັນດາຜູ້ເຖົ້າແກ່ໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ກະຈາຍແລະປົກປິດຄໍາສອນທັງຫລາຍທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອັນຍະມະນີຂອງ Miller ດ້ວຍຫຼຽນປອມ ແລະ ອັນຍະມະນີປອມ. ຫີບບັນຈຸຂອງພຣະຄໍາພີ King James ໄດ້ຖືກຜັກໄສໄປໄວ້ໃນຍຸກແຫ່ງພາສາໂບຮານ, ແລະຖືກແທນທີ່ໂດຍພຣະຄໍາພີສະບັບພາສາສະໄໝໃໝ່ທີ່ຖືກຖ່າຍທອດອອກມາໃນຄໍາສັບສະເພາະຂອງຄົນບາບ.

ພວກຜູ້ເຖົ້າເຈັດສິບຄົນຂອງເອເຊກຽນຈະເຫັນວ່າເປັນເລື່ອງນ່າຂັນທີ່ຈະຍອມຮັບວ່າການອ້າງຂອງພວກເຂົາວ່າຕົນເປັນພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນປາດສະຈາກຮາກຖານ, ແລະແທ້ຈິງແລ້ວເປັນການອ້າງຂອງຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ກຳລັງຖືກປ່ອຍໃຫ້ຜ່ານໄປ, ເໝືອນດັ່ງສວນອະງຸ່ນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ເກີດຜົນອັນສົມຄວນແກ່ສວນອະງຸ່ນນັ້ນ. ຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມວິບັດປະການທີສາມ, ຜູ້ນຳຂ່າວທີ່ຕຽມທາງໄວ້, ບົດເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນ, ລ້ວນເປັນພະຍານກ່າວໂທດຕໍ່ປະເພນີແລະຂະນົບທຳນຽມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ວາງຄວາມໄວ້ວາງໃຈໄວ້, ແລະສິ່ງນັ້ນເປັນອຸປະສັກເກືອບຈະເອົາຊະນະບໍ່ໄດ້ຕໍ່ການຮັບຮູ້ຝົນລະດູທ້າຍ.

ການສະຫຼຸບຂອງການປະທັບຕາຂອງຜູ້ຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ສະແດງໃຫ້ເຫັນການທົດສອບດຽວກັນສໍາລັບຜູ້ທີ່ໄດ້ອ້າງວ່າ “ຮັບຮູ້” ບົດບາດຂອງອິດສະລາມໃນວິບັດຄັ້ງທີສາມ. “ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້” ຊຶ່ງໄດ້ເປີດຕົວຂະບວນການຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ “ເຈັດເວລາ” ໃນປີ 1798. “ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້” ຊຶ່ງໄດ້ເປີດຕົວຂະບວນການຂອງຜູ້ຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ “ເຈັດເວລາ” ໃນຄວາມໝາຍເຊີງສັນຍາລັກ (ໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີ) ໃນປີ 1989. ໃນຊ່ວງໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີແຫ່ງການຖອຍຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອອັນທະວີຄວາມຮຸນແຮງນີ້, ແອດເວັນຕິດລາໂອດີເຊຍ ໄດ້ບັນລຸເຖິງຮຸ່ນທີສີ່ ແລະເປັນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງຕົນ.

ໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນຮຸ່ນທີສາມ ແລະ ທີສີ່ນັ້ນ ປະເທດຊາດ ຫຼື ປະຊາຊົນໜຶ່ງຈຶ່ງເຕັມຈອກແຫ່ງເວລາແຫ່ງການພິສູດຂອງຕົນ, ແລະ ບັດນີ້ເວລານັ້ນໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. “ຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ” ຈາກພຣະທຳດານີເອນ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳ Hiddekel ນັ້ນ ກໍແມ່ນຄວາມຮູ້ທີ່ຖືກເພີ່ມຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ ເມື່ອພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດຖືກເປີດຜະນຶກ ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການພິສູດຈະປິດລົງ.

ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ ພວກເຮົາຈະຍົກຂຶ້ນພິຈາລະນາສາມບົດສຸດທ້າຍຂອງພຣະທຳດານີເອນ.