ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີແປດສິບຫ້າ

ຫຼັງຈາກການກະບົດໃນປີ 1863 ໄດ້ຜ່ານໄປໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີ, ໃນປີ 1989 ຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດ 11 ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ. ຄວາມຮູ້ທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກກ່ອນໃນປີນັ້ນ ຄື ການຮັບຮູ້ເຖິງເສັ້ນທາງການປະຕິຮູບໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ, ແລະການສຳແດງວ່າເສັ້ນທາງເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດຂະໜານກັນ. ຕໍ່ມາໃນປີ 1992, ແສງສະຫວ່າງກ່ຽວກັບຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຄ່ອຍໆຄີ່ຄາຍອອກ. ການນຳສະເໜີຕໍ່ສາທາລະນະເປັນຄັ້ງທຳອິດຂອງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 1994, ແລະຫົວຂໍ້ຄື ເສັ້ນທາງການປະຕິຮູບ. ໃນປີ 1996, ມີການຈັດພິມວາລະສານໜຶ່ງມີຊື່ວ່າ The Time of the End¸ ຊຶ່ງໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດ 11.

ປີ 1996 ແມ່ນປີທີ່ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ເປັນຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການ ຊຶ່ງເປັນໝຸດໝາຍໜຶ່ງທີ່ຂະໜານກັບການຈັດໃຫ້ຂ່າວສານຂອງ William Miller ເປັນທາງການໃນປີ 1831. ຂ່າວສານຂອງ Miller ແມ່ນການປະກາດເຖິງການເປີດຂອງການພິພາກສາ, ແລະ ຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດ 11 ແມ່ນການປະກາດເຖິງການປິດຂອງການພິພາກສາ. ຫົວຂໍ້ຂອງຂ່າວສານຂອງ Miller ຄື ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນດັ່ງທີ່ຖືກເຜີຍໃຫ້ຮູ້ໃນພຣະຄຳພີ. ຫົວຂໍ້ຂອງຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດ 11 ຄື ໂຣມັນສະໄໝສະໄໝໃໝ່ (ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອປອມ). ວິທີການທີ່ຖືກເຜີຍແກ່ Miller ຄື ກົດ 14 ຂໍ້ຂອງລາວສຳລັບການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ. ວິທີການທີ່ຖືກເຜີຍໃນປີ 1989 ຄື “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບ.

ວຽກງານຂອງ Miller ລວມມີການສະຖາປະນາພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ເປັນສິດອຳນາດ, ໂດຍກົງກັນຂ້າມກັບປະເພນີແລະຂະນົມທຳນຽມຂອງສັນຕະປາປາທີ່ໄດ້ມີອຳນາດຢູ່ໃນໂລກເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຂ່າວສານຂອງ Miller ຈຶ່ງໄດ້ຖືກຕີພິມເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1831 (ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຂ່າວສານຂອງ Miller ເປັນທາງການ), ພໍດີສອງຮ້ອຍຊາວປີຫຼັງຈາກການຈັດພິມພຣະຄຳພີ King James. ວຽກງານຂອງ Future for America ຄືການຊີ້ບອກບົດບາດຂອງສະຫະລັດໃນການປິ່ນປົວບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ດ້ວຍເຫດນີ້, ວາລະສານ The Time of the End ຈຶ່ງໄດ້ຖືກຕີພິມໃນປີ 1996 (ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຂ່າວສານເປັນທາງການ), ພໍດີສອງຮ້ອຍຊາວປີຫຼັງຈາກການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຫະລັດໃນປີ 1776.

ການຮັບຮູ້ເຖິງສອງຮ້ອຍຊາວປີ ຊຶ່ງໄດ້ຜູກຫົວຂໍ້ຂອງການປະຕິຮູບແຕ່ລະຂະບວນໄວ້ດ້ວຍກັນ ພ້ອມກັບຈຸດອ້າງອີງທາງປະຫວັດສາດ ບໍ່ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ຈົນກະທັ້ງເວລາຫຼັງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນຢ່າງຫຼາຍ, ເພາະວ່າຈົນກວ່າໄພພິບັດທີສາມຈະມາເຖິງໃນວັນທີນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ນໍາພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກັບໄປຫາທາງເກົ່າແກ່ໃນ Jeremiah ບົດ 6, ຂໍ້ 16 ແລະ 17. ທີ່ນັ້ນເອງ ແສງສະຫວ່າງເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ຖືກຄົ້ນພົບຄືນອີກ, ແລະເມື່ອແສງສະຫວ່າງນັ້ນໄດ້ພັດທະນາຂຶ້ນ ກໍປາກົດຊັດວ່າ ສອງຮ້ອຍຊາວແມ່ນຈໍານວນທີ່ເຊື່ອມ Daniel 8, ຂໍ້ 13 ແລະ 14 ເຂົ້າດ້ວຍກັນ. ໃນຂໍ້ 13 ນິມິດ “chazon” ແຫ່ງປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຖືກຊີ້ບອກ, ແລະໃນຂໍ້ 14 ນິມິດ “mareh” ແຫ່ງ “ການປາກົດ” ໄດ້ຖືກຊີ້ບອກ. ການເຊື່ອມໂຍງລະຫວ່າງສອງຂໍ້ນັ້ນ ຄືສິ່ງທີ່ Gabriel ມາເພື່ອສອນແກ່ Daniel, ແລະ Daniel ເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ທີ່ຈະມາເຂົ້າໃຈການເຊື່ອມໂຍງລະຫວ່າງນິມິດທັງສອງນັ້ນ.

ນິມິດໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເວລາ” (ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ), ແລະ ນິມິດໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ເປັນຕົວແທນຂອງ ສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ (ປີ). “ເຈັດເວລາ” ທີ່ມາເຖິງອານາຈັກພາກໃຕ້ຄືຢູດາ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຢູດາ, ເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພຣະວິຫານ, ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະ ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການຟື້ນຟູເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພຣະວິຫານ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ.

ສອງຮ້ອຍຊາວປີໄດ້ຜູກມັດນິມິດທັງສອງນີ້ເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ແລະໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ວ່າ ຈໍານວນສອງຮ້ອຍຊາວເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄວາມເຊື່ອມໂຍງລະຫວ່າງການຢຽບຍໍາກອງພົນແລະສະຖານບໍລິສຸດລົງ, ໂດຍອໍານາດແຫ່ງການທໍາໃຫ້ຮ້າງເປົ່າຂອງລັດທິຕ່າງສາສະໜາແລະລັດທິພະສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີວ່າເປັນການກະຈັດກະຈາຍ ແລະເປັນຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ. ສອງຮ້ອຍຊາວປີໄດ້ຜູກມັດນິມິດເລື່ອງການກະທໍາຂອງຊາຕານໃນການຢຽບຍໍາສະຖານບໍລິສຸດໄວ້ກັບນິມິດເລື່ອງພຣະກິດອັນຊອບທໍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນການຟື້ນຟູພຣະວິຫານດຽວກັນນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ສອງຮ້ອຍຊາວປີຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອມໂຍງອັນສັກສິດ.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ການເຄື່ອນໄຫວ Millerite ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນການກະບົດປີ 1863, ແລະຕໍ່ມາອີກຫນຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີ ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເນັ້ນຢ້ຳວ່າການເຄື່ອນໄຫວທັງສອງນັ້ນເຊື່ອມໂຍງກັນໂດຍສັນຍະລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” (ຫນຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກ), ສອງຮ້ອຍຊາວປີໄດ້ເຊື່ອມການສະຖາປະນາຂ່າວສານພຣະຄຳພີຂອງ Miller ໃນປີ 1831 ເຂົ້າກັບການຈັດພິມພຣະຄຳພີ King James ໃນປີ 1611, ແລະໃນທຳນອງດຽວກັນ ຊ່ວງເວລາດຽວກັນນັ້ນກໍໄດ້ເຊື່ອມ Future for America ເຂົ້າກັບການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອາເມຣິກາ ໃນຂະນະທີ່ມັນລະບຸເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອາເມຣິກາ.

ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສະເດັດເຂົ້າມາຍັງພຣະວິຫານຢ່າງກະທັນຫັນ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຂຶ້ນໃນສີ່ສິບຫົກປີ ນັບແຕ່ 1798 ອັນເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດ ຈົນເຖິງ 1844 ອັນເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ການສະເດັດເຂົ້າສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງນັ້ນໄດ້ມີການຫຼັ່ງເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດນຳໜ້າຢູ່ໃນຂະບວນການຂອງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນພາບລ່ວງໜ້າໂດຍການສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊຂອງພຣະຄຣິດ. ພະຍານທັງສອງນັ້ນໄດ້ສະຖາປະນາໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອຂະບວນການສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນວັນສຸດທ້າຍ ພຣະຄຣິດຈະໄດ້ຊົງສ້າງພຣະວິຫານຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຂຶ້ນແລ້ວ. ຂະບວນການທັງສອງທີ່ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງນັ້ນ ຂະໜານກັນ.

ປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ (ຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ) ເປັນຕົວແທນຂອງການສຳແດງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ທະວີຂຶ້ນເປັນລຳດັບ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798. ອຳນາດນັ້ນໄດ້ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10 ໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ຈາກນັ້ນ ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ໄດ້ມາເຖິງ, ແລະໃນທີ່ສຸດໄດ້ນຳໄປສູ່ການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter ຊຶ່ງເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 12 ສິງຫາ 1844 ແລະໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍຕໍ່ໄປທົ່ວແຜ່ນດິນດັ່ງຄື້ນນ້ຳຫຼາກ ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ປະຫວັດຂອງ Future for America (ຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ) ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສຳແດງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ທະວີຂຶ້ນເປັນລຳດັບ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989. ອຳນາດນັ້ນໄດ້ທະວີເພີ່ມຂຶ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ໄດ້ມາເຖິງ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດຈະນຳໄປສູ່ການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຊຶ່ງຈະສືບຕໍ່ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປດັ່ງໄຟປ່າທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ ຈົນກວ່າ Michael ຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະ ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ.

ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຄຳພະຍາກອນຫຼາຍປະການໄດ້ສຳເລັດລົງ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບົ່ງຊີ້ວ່າ ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ ຄຳພະຍາກອນຫຼາຍປະການຈະສຳເລັດອີກຄັ້ງ. ໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນຄື ການລ່າຊ້າຂອງນິມິດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຮາບາກຸກ ບົດທີ 2. ຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ໄດ້ລະບຸເຖິງປະສົບການຂອງທັງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສາມ. ທັງສອງຂະບວນການນີ້ໄດ້ປະເຊີນກັບການໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບວິທີການຕີຄວາມພຣະຄຳພີທີ່ຖືກຕ້ອງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກດຳເນີນຂຶ້ນລະຫວ່າງບັນດາຕົວແທນຂອງຂະບວນການນັ້ນ ກັບປະຊາຊົນທີ່ເຄີຍຖືກເລືອກໃນອະດີດ ຜູ້ທີ່ກຳລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປໃນລະຫວ່າງຂະບວນການແຫ່ງການໂຕ້ຖຽງນັ້ນ.

ຂ່າວສານທີ່ຜູ້ຍາມໃນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຕ້ອງປົກປ້ອງນັ້ນ ຄືການຈຳແນກຄວາມຈິງທັງຫລາຍ (ເພັດພອຍຂອງ Miller) ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນແຜນພັບສັກສິດສອງສະບັບຂອງປີ 1843 ແລະ 1850. ໃນຂະບວນການແຫ່ງການໂຕ້ວາທີນັ້ນ ຈະມີຄວາມຜິດຫວັງອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການແຍກອອກຈາກຄົນສອງຈຳພວກທີ່ເປັນປໍລະປັກກັນ ແລະຈະມີການຊົງເອີ້ນໃຫ້ຜູ້ສັດຊື່ທັງຫລາຍອຸທິດຕົນເລິກຊຶ້ງຍິ່ງຂຶ້ນ.

ແລ້ວຮາບາກຸກໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງພວກທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໃນຂະບວນການທົດສອບຄວາມຈິງພື້ນຖານ. ຂະບວນການທົດສອບນັ້ນ ຊຶ່ງລວມເຖິງການໂຕ້ຖຽງລະຫວ່າງສອງພວກ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອສຽງນັ້ນສະງົບລົງ ແລະໄດ້ຈົບລົງຢູ່ຈຸດດຽວກັນກັບທີ່ບົດທີສອງຂອງພຣະທຳຮາບາກຸກໄດ້ຈົບລົງ.

ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພຣະວິຫານມິນເລີໄຣດຂອງພຣະອົງໂດຍກະທັນຫັນ, ແລະໃນເວລານັ້ນແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດຕ້ອງນິ່ງສງົບຢູ່, ເພາະວັນລົບລ້າງບາບຕາມແບບຕົ້ນແບບຝ່າຍວິນຍານໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ແລະການພິພາກສາຄົນຕາຍກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນຮາບາກຸກບົດທີສອງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະພຣະເຢຊູຊົງລະບຸຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງໜຶ່ງຄຽງຄູ່ກັບການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອີກສິ່ງໜຶ່ງຢູ່ສະເໝີ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງນິມິດທັງສອງຄື ນິມິດເລື່ອງການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ແລະນິມິດເລື່ອງການຟື້ນຟູສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນ, ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນພ້ອມກັນ, ແຕ່ແຍກຈາກກັນໂດຍຊ່ວງເວລາສອງຮ້ອຍຊາວປີ, ແລະເມື່ອມັນສິ້ນສຸດລົງ, ການສິ້ນສຸດນັ້ນໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຮາບາກຸກບົດທີ ສອງ ຂໍ້ທີ ຊາວ.

ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ຄຳພະຍາກອນຫຼາຍປະການຈະສຳເລັດ. ໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນຄືການຊັກຊ້າຂອງນິມິດ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ. ຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ ລະບຸເຖິງປະສົບການຂອງທັງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສາມ. ທັງສອງຂະບວນການໄດ້ປະເຊີນກັບການໂຕ້ວາທີກ່ຽວກັບວິທີການຕາມພຣະຄຳພີທີ່ຖືກຕ້ອງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກດຳເນີນຂຶ້ນລະຫວ່າງບັນດາຕົວແທນຂອງຂະບວນການນັ້ນ ແລະປະຊາຊົນຜູ້ຖືກເລືອກໃນອະດີດ ຜູ້ທີ່ກຳລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປໃນລະຫວ່າງຂະບວນການແຫ່ງການໂຕ້ວາທີນັ້ນ.

ຂ່າວສານທີ່ພວກຍາມເຝົ້າໃນປະຫວັດຂອງທູດອົງທີສາມຈະຕ້ອງປົກປ້ອງນັ້ນ ຄືການຊີ້ບອກບັນດາຄວາມຈິງ (ອັນມະນີຂອງ Miller) ທີ່ໃນທີ່ສຸດໄດ້ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ເທິງແຜນພິມສັກສິດທັງສອງສະບັບຂອງປີ 1843 ແລະ 1850. ໃນຂະບວນການຂອງການໂຕ້ວາທີນັ້ນ ໄດ້ມີຄວາມຜິດຫວັງອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການແຍກອອກລະຫວ່າງຊົນສອງພວກທີ່ເປັນຄູ່ຕໍ່ຕ້ານກັນ, ແລະເປັນການຊົງເອີ້ນໃຫ້ຜູ້ສັດຊື່ມີການອຸທິດຕົນອັນເລິກຊຶ້ງຍິ່ງຂຶ້ນ. ແລ້ວ Habakkuk ກໍຊີ້ບອກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຊົນສອງພວກທີ່ມີສ່ວນຢູ່ໃນຂະບວນການທົດສອບຂອງຄວາມຈິງພື້ນຖານ. ຂະບວນການທົດສອບນັ້ນ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນໍາສະແດງໂດຍການໂຕ້ວາທີລະຫວ່າງຊົນສອງພວກ, ຈະສິ້ນສຸດລົງຢ່າງສົມບູນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກໍາລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ຢູ່ບ່ອນດຽວກັນກັບທີ່ບົດທີສອງຂອງ Habakkuk ສິ້ນສຸດລົງ.

ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະເຂົ້າສູ່ພຣະວິຫານຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຢ່າງກະທັນຫັນ, ແລະໃນເວລານັ້ນແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນຈະສະຫງົບງຽບ, ເພາະວັນແຫ່ງການລົບລ້າງບາບແບບຕົວແທນສົມບູນຈະໄປເຖິງການພິພາກສາຄົນເປັນ. ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນ Habakkuk ບົດທີສອງ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້ານີ້, ແລະພຣະເຢຊູຊົງຊີ້ບອກຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງໃຫ້ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອີກສິ່ງໜຶ່ງຢູ່ສະເໝີ.

ການພິພາກສາຂອງຄົນເປັນໆໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແຕ່ການພິພາກສານັ້ນເປັນຂະບວນການໜຶ່ງ. ຂະບວນການນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນກັບຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລ້ວຈຶ່ງໄປເຖິງຈຸດໜຶ່ງທີ່ການພິພາກສາມາເຖິງບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ນອກຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ໆຂອງນະຄອນນິວຢອກຖືກທຳລາຍລົງ, ການພິພາກສາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທູດສະຫວັນຜູ້ປະທັບຕາ ຜູ້ທີ່ໄປທົ່ວເຢຣູຊາເລັມ ແລະປະທັບໝາຍໄວ້ເທິງບັນດາຜູ້ທີ່ຖອນຫາຍໃຈ ແລະຮ້ອງຄ່ຳຄວນເພາະຄວາມນ່າກຽດຊັງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກກະທຳຂຶ້ນໃນຄຣິສຕະຈັກ, ແລະທັງຄວາມນ່າກຽດຊັງທີ່ຖືກກະທຳໃນແຜ່ນດິນ, ກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ພຣະຄຣິດຈະໄດ້ສຳເລັດພາລະກິດໃນການສ້າງພຣະວິຫານຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ແລະບັນດາທູດສະຫວັນຜູ້ທຳລາຍຈະນຳການພິພາກສາມາເຫນືອເຢຣູຊາເລັມ.

ຈາກນັ້ນ ຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນ ຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍາລັກ, ແລະການພິພາກສາເຫຼົ່າຜູ້ມີຊີວິດກໍເລີ່ມຕົ້ນສໍາລັບຝູງອື່ນ ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍ ເອໂດມ, ໂມອາບ ແລະບັນດາຫົວໜ້າແຫ່ງບຸດຫຼານອັມໂມນ ໃນດານີເອນ ບົດ 11 ຂໍ້ 41.

ບໍ່ວ່າຈະພິຈາລະນາຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຫຼືຂະບວນການອັນຊົງພະລັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ປະຫວັດທັງໝົດຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບນັ້ນເປັນພາບແທນຂອງການສຳແດງຄວາມຈິງທີ່ທະວີຄວາມເຂັ້ມຂຶ້ນເປັນລຳດັບ, ຊຶ່ງບັນລຸຈຸດສູງສຸດດ້ວຍການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ. ການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດແມ່ນຈຸດເນັ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ຈຶ່ງບໍ່ມີນ້ຳມັນ ແລະພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫຼາດຈຶ່ງມີ. ນ້ຳມັນນັ້ນຄືຝົນ.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນ (ແລະບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫມົດລ້ວນເວົ້າເຖິງວັນສຸດທ້າຍ) ພຣະເຈົ້າຊົງຊີ້ວ່າ ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງໄດ້ຫຼິ້ນຊູ້ ຈົນເຖິງຂັ້ນມີໜ້າຜາກຂອງຍິງໂສເພນີ. ຍິງໂສເພນີແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍນັ້ນຄືອຳນາດສັນຕະປາປາ, ແລະໜ້າຜາກນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຕັດສິນໃຈໂດຍເຈດຕະນາ. ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍເປັນຄົນອະທຳ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າກໍຍັງຊົງປະທານການເອີ້ນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາໄດ້ໄປເຖິງຈຸດທີ່ໄດ້ມາສູ່ການຕັດສິນໃຈອັນດຽວກັນກັບຍິງໂສເພນີນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ພັດທະນາອຸປະນິສັຍທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄົນຮຸ່ນທີສີ່, ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາຕຽມພ້ອມທີ່ຈະນະມັດສະການດວງອາທິດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຄົນຮຸ່ນທີສີ່ຂອງເອເຊກຽນ ບົດ 8.

ເຢເຣມີກຳລັງຊີ້ບອກວ່າ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ໄດ້ມີໜ້າຜາກຂອງຍິງໂສເພນີຢູ່ແລ້ວ. ພວກເຂົາກຳລັງຢູ່ໃນຂອບເຂດທີ່ຈະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ເພາະວ່າພວກເຂົາ “ຊົ່ວຮ້າຍ.” ໃນຂໍ້ຄວາມທີ່ຫາກໍໄດ້ອ້າງເຖິງນັ້ນ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ:

ເຢເຣມີຢາກຳລັງລະບຸປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງຈະກົ້ມຂາບຕໍ່ດວງອາທິດ, ແລະເມື່ອທ່ານກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ທ່ານກໍໄດ້ລະບຸວ່າ “ຝົນໄດ້ຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້, ແລະບໍ່ມີຝົນປາຍລະດູ; ແລະເຈົ້າມີໜ້າຜາກຂອງຍິງໂສເພນີ, ເຈົ້າປະຕິເສດທີ່ຈະອາຍ.” “ຄົນອະທຳ” ໃນໝູ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍບໍ່ໄດ້ຮັບຝົນປາຍລະດູ, ແລະພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະອາຍ, ເພາະຄວາມຄິດຂອງພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຊົ່ວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນປະຫວັດຂອງໂນອາ, ແລະອີກທັງໃນຫ້ອງແຫ່ງຮູບພາບໃນຄວາມໜ້າກຽດຊັງປະການທີສອງໃນ ເອເຊກຽນ ບົດ 8.

ເຢເຣມີຢາໄດ້ຊີ້ນໍາຄົນຊົ່ວຮ້າຍຜູ້ບໍ່ລະອາຍໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ໃຫ້ “ຮ້ອງທູນ” “ຈາກ” “ເວລາ” ນັ້ນ ໄປຫາ “ຜູ້ນໍາພາ” ໃນ “ຄາວໜຸ່ມຂອງ” ພວກເຂົາ. ຜູ້ນໍາພາໃນຄາວໜຸ່ມຂອງອັດເວັນຕິສຶມ ຄື ແຜ່ນສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກຸກ ແລະ ອັນມະນີທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກຢູ່ເທິງນັ້ນ. ຄວາມຫວັງພຽງຢ່າງດຽວທີ່ຈະຫຼຸດພົ້ນອອກຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ກໍາລັງຈະນໍາຄວາມຕາຍນິລັນດອນມາເຖິງຄົນຊົ່ວຮ້າຍໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ຄື ການຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜູ້ນໍາພາໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງ “ເວລາແຫ່ງອວສານ” ໃນປີ 1798.

ປະເດັນສຳຄັນໃນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຫຼື ອົງທີສາມ ຄື ວ່າ ທ່ານຈະຮັບ ຫຼື ບໍ່ຮັບຝົນປາຍລະດູ. ຝົນປາຍລະດູໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ພາກັນໂກດຮ້າຍໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001.

“ຝົນທ້າຍລະດູ,” ຊຶ່ງຍັງຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ຄວາມຊື່ນບານຟື້ນຄືນ,” ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ໂກດເຄືອງ, ແລະໃນເວລານັ້ນ “ພາລະກິດແຫ່ງຄວາມລອດ” ກໍໄດ້ເລີ່ມເຂົ້າສູ່ການປິດສິ້ນລົງ. ທູດສະຫວັນສີ່ອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 7 ຍັບຍັ້ງລົມທັງສີ່ໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ການປະທັບຕາໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນກຳລັງຖືກປະກອບໃຫ້ສຳເລັດ, ແລະໃນເອເຊກຽນບົດທີ 9, ພາລະກິດນັ້ນໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍທູດສະຫວັນຜູ້ເອົາເຄື່ອງໝາຍໄປໝາຍໄວ້ເທິງບັນດາຜູ້ທີ່ຖອນຫາຍໃຈດ້ວຍຄວາມເສົ້າແລະຮ້ອງໄຫ້ເນື່ອງດ້ວຍບັນດາສິ່ງອັນໜ້າສະອິດສະອົມທີ່ໄດ້ກະທຳຂຶ້ນໃນເຢຣູຊາເລັມ. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ທູດສະຫວັນໄດ້ເລີ່ມພາລະກິດຂັ້ນສຸດທ້າຍໃນການເອົາເຄື່ອງໝາຍໄປໝາຍໄວ້ເທິງໜ້າຜາກຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ.

ພະລະກິດປິດທ້າຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ສຳເລັດລົງໃນລະຫວ່າງການເທລົງມາຂອງຝົນປາຍລະດູ ຊຶ່ງກໍເປັນ “ການຟື້ນຊື່ນ” ເຊັ່ນກັນ ແລະຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານໜຶ່ງ.

ຂ່າວສານທີ່ພວກເຂົາປະຕິເສດບໍ່ຍອມຟັງໃນພຣະທຳອິຊາຢາ ແມ່ນຂ່າວສານທີ່ຖືກປະກາດອອກໂດຍລິ້ນທີ່ເວົ້າຕະກຸກຕະກັກ ແລະເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງວິທີການ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ.”

ພຣະວາຈານຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການພັກຜ່ອນ ແລະ ການຊົດຊື່ນຟື້ນກຳລັງ (ຝົນປາຍລະດູ), ອັນເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຂົາ “ໄປ, ແລະ ຫງາຍຫຼັງລົງ, ແລະ ແຕກຫັກ, ແລະ ຕິດບ້ວງ, ແລະ ຖືກຈັບໄປ,” ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ “ບັນດາຄົນເຍາະເຍີ້ຍ, ຜູ້ປົກຄອງຊົນນີ້ທີ່ຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ.” ເຢຣູຊາເລັມເປັນບ່ອນທີ່ທູດສະຫວັນໝາຍເຄື່ອງໄວ້ເທິງຜູ້ທີ່ຖອນຫາຍໃຈ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້, ແລະ ພວກຜູ້ເຖົ້າຜູ້ທີ່ໄດ້ຫັກຫຼັງຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ຝາກໄວ້ແກ່ຕົນ ແມ່ນພວກທຳອິດທີ່ລົ້ມລົງ.

ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ກ່າວເຖິງການເພີ່ມພູນຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້ທີ່ໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1989.