ຖ້າທ່ານໄດ້ພິຈາລະນາຂໍ້ຄວາມຕອນສຸດທ້າຍໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້າຢ່າງລະອຽດ, ທ່ານກໍຈະໄດ້ເຫັນແຫຼ່ງຕົ້ນສະບັບຂອງຂໍ້ຄວາມນັ້ນທີ່ພົບຢູ່ໃນປຶ້ມ Early Writings, ຊຶ່ງ A. G. Daniells ອ້າງວ່າໄດ້ນຳໄປກັບຕົນໃນການສຳພາດຂອງລາວກ່ຽວກັບເລື່ອງ “the daily” ກັບ Sister White ໃນປີ 1910. ບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງດຳເນີນງານເພື່ອສ້າງຕັ້ງ “ຄວາມຕົວະ” ທີ່ວ່າ “the daily” ເປັນຕົວແທນຂອງພາລະກິດການປະຕິບັດໃນສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະຄຣິດ ຈຳເປັນຕ້ອງບັ່ນທອນການຮັບຮອງຢ່າງຊັດແຈ້ງແລະໂດຍກົງຂອງ Sister White ຕໍ່ທັດສະນະທີ່ຖືກຕ້ອງ ຊຶ່ງກຳລັງຖືກມອບໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດສຽງຮ້ອງແຫ່ງໂມງແຫ່ງການພິພາກສາ. “ຄວາມຕົວະ” ທີ່ພວກເຂົາປະດິດຂຶ້ນຄືວ່າ ຄຳເຕືອນພຽງຢ່າງດຽວທີ່ Sister White ໄດ້ລະບຸໄວ້ຢ່າງຈະແຈ້ງ ແມ່ນຄຳເຕືອນເລື່ອງການກຳນົດເວລາ. ນັ້ນແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ Arthur White ພະຍາຍາມສ້າງຂຶ້ນໃນຊີວະປະຫວັດຂອງລາວ, ແລະນັ້ນກໍແມ່ນສິ່ງທີ່ບິດາຂອງລາວ, ຜູ້ເປັນບຸດຊາຍຂອງ Ellen White, ແລະ Daniells ກຳລັງພະຍາຍາມພິສູດໂດຍອາໄສການສຳພາດທີ່ຖືກປະດິດຂຶ້ນ.
ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ, ບໍ່ມີບັນທຶກໃດໆກ່ຽວກັບການສໍາພາດລະຫວ່າງ Sister White ແລະ Daniells ໃນເລື່ອງ “the daily.” ການສໍາພາດທີ່ຖືກອ້າງຂຶ້ນນັ້ນໄດ້ຖືກສະເໜີຂຶ້ນໃນປີ 1931. ຖ້າ Sister White ໄດ້ໃຫ້ການຮັບຮອງທັດສະນະທີ່ຕົກຕໍ່າຂອງ Daniells ກ່ຽວກັບ “the daily” ໃນການສໍາພາດໃນປີ 1910 ແທ້, ເຫດໃດເຂົາ—ຜູ້ທີ່ Sister White ໄດ້ຊີ້ວ່າເປັນຄົນຮ້ອນຮົນໃນການຜັກດັນທັດສະນະຂອງຕົນ—ຈຶ່ງຈະເກັບງຽບກ່ຽວກັບການຮັບຮອງຂອງນາງເປັນເວລາຊາວເອັດປີ? ນັ້ນບໍ່ແມ່ນການສໍາພາດ; ມັນແມ່ນສິ່ງທີ່ຖືກປະດິດຂຶ້ນ.
ການປະດິດສ້າງບົດສຳພາດນັ້ນ ມຸ່ງໝາຍຈະຈັດວາງບໍລິບົດຂອງຄຳກ່າວຂອງນາງເກືອບກັບວ່າ ຄຳວ່າ “the daily” ເປັນພຽງສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນຄຽງຂ້າງຕໍ່ຄຳເຕືອນຂອງນາງຕໍ່ການກຳນົດເວລາ, ແລະ Arthur White ໄດ້ປະທັບລາຍນິ້ວມືຂອງຕົນໄວ້ເທິງຄວາມຕົວະນັ້ນ ໂດຍວິທີທີ່ລາວນຳສະເໜີມັນໃນປະຫວັດຂອງປີ 1931. ໃນຖານະຄຣິດສະຕຽນ ລາວຄວນຈະພຽງແຕ່ລາຍງານປະຫວັດສາດຕາມທີ່ເປັນຈິງ ແລະປະປ່ອຍການແກ້ໄຂປະຫວັດສາດໃຫ້ຢູ່ນອກສົມການ. ພວກເຮົາໄດ້ຈົບບົດຄວາມກ່ອນໜ້າດ້ວຍຂໍ້ຄວາມຈາກປີ 1850 ຊຶ່ງເປັນແຫຼ່ງທີ່ຂໍ້ຄວາມໃນ Early Writings ຖືກຖອດມາ. ຄຳກ່າວນັ້ນປະກົດຂຶ້ນເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1850 ໃນ Review ແລະຕໍ່ມາອີກຄັ້ງໃນປຶ້ມ Experience and Views. ຄັ້ງທີສາມທີ່ມັນປະກົດຂຶ້ນຄືໃນປຶ້ມ Early Writings, ແຕ່ໃນວິວັດການຂອງມັນໄປສູ່ປຶ້ມ Early Writings ໄດ້ມີການປ່ຽນແປງບາງຢ່າງເກີດຂຶ້ນ. ແນວໃດກໍຕາມ ພວກເຮົາຈະບໍ່ກ່າວວ່າບົດຂຽນຂອງ Spirit of Prophecy ຫຼາຍສ່ວນໄດ້ຖືກປ່ຽນແປງ ດັ່ງທີ່ບາງຄົນອ້າງ ໃນຄວາມພະຍາຍາມຂອງເຂົາທີ່ຈະທຳລາຍຄວາມນ່າເຊື່ອຖືຂອງຜົນງານຂອງນາງ.
ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສຳແດງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ແຜນພູມປີ 1843 ໄດ້ຖືກນຳພາໂດຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ແລະວ່າ ບໍ່ຄວນມີສ່ວນໃດໜຶ່ງຂອງມັນຖືກແກ້ໄຂ; ຕົວເລກທັງຫຼາຍເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະອົງປະສົງໃຫ້ເປັນ. ແລະວ່າ ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ປົກຢູ່ເໜືອ ແລະຊົງປິດບັງຂໍ້ຜິດພາດໃນບາງຕົວເລກ ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເຫັນມັນໄດ້ ຈົນກວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈະຖືກຖອນອອກ.
“ຈາກນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນກ່ຽວກັບ ‘Daily’ ວ່າ ຄຳວ່າ ‘sacrifice’ ເປັນຄຳທີ່ຖືກເພີ່ມເຂົ້າໂດຍປັນຍາຂອງມະນຸດ ແລະ ບໍ່ໄດ້ເປັນສ່ວນຂອງຂໍ້ຄວາມ; ແລະ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດສຽງຮ້ອງເລື່ອງຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາ. ເມື່ອຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນຍັງດຳລົງຢູ່ ກ່ອນປີ 1844 ເກືອບທຸກຄົນກໍເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນໃນທັດສະນະອັນຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບ ‘Daily;’ ແຕ່ນັບແຕ່ປີ 1844 ເປັນຕົ້ນມາ ໃນທ່າມກາງຄວາມສັບສົນ ທັດສະນະອື່ນໆໄດ້ຖືກຍອມຮັບເອົາ ແລະ ຄວາມມືດມົນກັບຄວາມສັບສົນກໍໄດ້ຕິດຕາມມາ.” Review and Herald, November 1, 1850.
ຂໍ້ຄວາມນີ້ເດີມທີ່ສຸດຢູ່ໃນສິ່ງພິມທີ່ມີຊື່ວ່າ The Present Truth ຈາກປີ 1849, ແຕ່ໄດ້ຖືກພິມລົງໃນ Review and Herald ໃນເດືອນພະຈິກ ປີ 1850. ໃນຕົ້ນສະບັບຕົ້ນສຳເນົາ ຊິດເຕີ White ໄດ້ກ່າວຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ນາງກຳລັງຂຽນບັນທຶກຫຼາຍສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳແດງໃຫ້ນາງເຫັນເມື່ອໄມ່ດົນມານີ້, ແລະເມື່ອທ່ານອ່ານບົດຄວາມທັງໝົດ ທ່ານຈະເຫັນວ່າມີຫຼາຍຫົວຂໍ້ຖືກກ່າວເຖິງ. ມີປະມານຊາວຫົວຂໍ້ທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຊຶ່ງນາງໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນ. ປະເດັນສຳຄັນກໍຄືວ່າ ໃນບົດຄວາມຕົ້ນສະບັບນັ້ນ ຫົວຂໍ້ຂອງ “the daily,” ແລະຫົວຂໍ້ຂອງ “time setting” ເປັນການສຳແດງສອງປະການທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ໃນບັນດາສິ່ງທີ່ນາງໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນ.
ໃນຕົ້ນສະບັບເດີມ ພວກມັນໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຫຼາຍວັກຕ່າງຫາກ. ເມື່ອຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນໄດ້ຖືກພິມຊ້ຳໃນ Experience and Views ບັນນາທິການໄດ້ນຳວັກທີ່ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ສະໜັບສະໜູນທັດສະນະຂອງຜູ້ບຸກເບີກກ່ຽວກັບ “the daily,” ມາລວມເຂົ້າກັບວັກຖັດໄປທີ່ເຕືອນຕ້ານການກຳນົດເວລາ. ໃນຂະນະທີ່ທ່ານອ່ານຕົ້ນສະບັບເດີມ ຈົ່ງສັງເກດວ່າ ການເນັ້ນຖືກວາງໄວ້ເທິງບາງຫົວຂໍ້ໂດຍການໃຊ້ອັກສອນໃຫຍ່. ໃນວັກທີ່ນາງຮັບຮອງທັດສະນະຂອງຜູ້ບຸກເບີກກ່ຽວກັບ “the daily,” ນາງໄດ້ໃຊ້ອັກສອນໃຫຍ່ກັບຄຳວ່າ Daily, ແລະໃນວັກຖັດໄປ ນາງໄດ້ໃຊ້ອັກສອນໃຫຍ່ກັບຄຳວ່າ Time, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໝາຍເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງໂດຍກົງລະຫວ່າງສອງຫົວຂໍ້ທີ່ນາງໄດ້ຮັບການສຳແດງໃຫ້ເຫັນ.
“ພີ່ນ້ອງຊາຍແລະພີ່ນ້ອງຍິງທີ່ຮັກ,
“ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະມອບພາບສະເກັດສັ້ນໆແກ່ທ່ານ ກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສຳແດງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າໃນນິມິດເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມງົດງາມເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະເຢຊູ ແລະຄວາມຮັກທີ່ທູດສະຫວັນມີຕໍ່ກັນແລະກັນ. ທູດອົງນັ້ນກ່າວວ່າ—ພວກເຈົ້າບໍ່ອາດເຫັນຄວາມຮັກຂອງພວກເຂົາດອກຫລື?—ຈົ່ງຕິດຕາມມັນໄປ. ດ້ວຍປະການດຽວກັນນັ້ນ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກໍຕ້ອງຮັກກັນແລະກັນ. ທາງທີ່ຖືກນັ້ນ ຈົ່ງໃຫ້ຄຳຕິຕຽນຕົກແກ່ຕົນເອງ ແທນທີ່ຈະຕົກແກ່ພີ່ນ້ອງຄົນໜຶ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ຂໍ້ຄວາມ ‘ຈົ່ງຂາຍສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າມີ ແລະໃຫ້ທານ’ ນັ້ນ ມີບາງຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ນຳສະເໜີໃນແສງສະຫວ່າງອັນຊັດເຈນຂອງມັນ; ແລະວ່າ ເປົ້າປະສົງອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະດຳລັດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຂອງພວກເຮົາ ຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ. ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ຈຸດປະສົງຂອງການຂາຍນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ສາມາດທຳງານ ແລະລ້ຽງດູຕົນເອງໄດ້; ແຕ່ເພື່ອເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງ. ການອຸປະຖຳແລະຕາມໃຈຜູ້ທີ່ສາມາດທຳງານໄດ້ ໃນຄວາມຄ້ານຄາຍ ເປັນບາບ. ບາງຄົນໄດ້ມີໃຈຮ້ອນຮົນໃນການໄປຮ່ວມການປະຊຸມທຸກຄັ້ງ; ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຖວາຍພຣະສິຣິແດ່ພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ເພື່ອ ‘ເຂົ້າຈີ່ແລະປາ.’ ຄົນເຊັ່ນນັ້ນຈະດີກວ່າຫລາຍຫາກຢູ່ເຮືອນ ແລະທຳງານດ້ວຍມືຂອງຕົນ, ‘ໃນສິ່ງທີ່ດີ,’ ເພື່ອຈັດຫາສິ່ງຈຳເປັນສຳລັບຄອບຄົວຂອງຕົນ, ແລະເພື່ອຈະມີບາງສ່ວນໄວ້ຖວາຍ ເພື່ອຄ້ຳຈຸນພຣະລາຊະກິດອັນລ້ຳຄ່າແຫ່ງຄວາມຈິງສຳລັບເວລາປະຈຸບັນ.
“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ບາງຄົນໄດ້ຜິດພາດໃນການອະທິຖານຂໍໃຫ້ຄົນເຈັບຫາຍດີຕໍ່ໜ້າຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອ. ຖ້າມີຜູ້ໃດໃນພວກເຮົາເຈັບປ່ວຍ ແລະເອີ້ນບັນດາຜູ້ເຖົ້າແກ່ໃນຄຣິສຕະຈັກໃຫ້ອະທິຖານເໜືອເຂົາ ຕາມ ຢາໂກໂບ 5:14, 15 ພວກເຮົາກໍຄວນດຳເນີນຕາມແບບຢ່າງຂອງພຣະເຢຊູ. ພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ຜູ້ບໍ່ເຊື່ອອອກໄປນອກຫ້ອງ ແລ້ວຈຶ່ງຮັກສາຄົນເຈັບໃຫ້ຫາຍດີ; ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພວກເຮົາອະທິຖານເພື່ອຄົນເຈັບໃນທ່າມກາງພວກເຮົາ ພວກເຮົາກໍຄວນສະແຫວງຫາການແຍກອອກຈາກຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອ.”
“ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຖືກນຳໃຫ້ຫວນຄືນໄປເຖິງເວລາທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງນຳພວກສາວົກຂອງພຣະອົງອອກໄປຕ່າງຫາກຕາມລຳພັງ ເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງ, ແລະກ່ອນອື່ນຊົງລ້າງຕີນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ແລ້ວຈຶ່ງປະທານເຂົາໃຫ້ກິນເຂົ້າຈີ່ທີ່ຖືກຫັກ ເພື່ອເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງທີ່ຖືກຫັກ, ແລະນ້ຳອະງຸ່ນເພື່ອເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງທີ່ຫຼັ່ງອອກ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ທຸກຄົນຄວນກະທຳຢ່າງມີຄວາມເຂົ້າໃຈ ແລະດຳເນີນຕາມແບບຢ່າງຂອງພຣະເຢຊູໃນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້, ແລະເມື່ອເຂົ້າຮ່ວມໃນພິທີບັນຍັດເຫຼົ່ານີ້ ຄວນແຍກຕົນອອກຈາກພວກບໍ່ເຊື່ອໃຫ້ໄດ້ຫຼາຍທີ່ສຸດ.”
“ແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍຈະຖືກເທອອກ ຫຼັງຈາກພຣະເຢຊູອອກຈາກພຣະວິຫານ. ທູດສະຫວັນໄດ້ກ່າວວ່າ—ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຂອງພຣະເມສານ້ອຍ ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດການທຳລາຍ ຫຼື ຄວາມຕາຍຂອງຄົນອະທຳ. ເມື່ອພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າດັງຂຶ້ນ ບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດຈະມີອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ໜ້າສະພຶງກົວດັ່ງກອງທັບທີ່ຊູທຸງຊະນະ; ແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາຈະບໍ່ປະຕິບັດຄຳພິພາກສາທີ່ຖືກຂຽນໄວ້. ການປະຕິບັດຄຳພິພາກສານັ້ນ ຈະມີຂຶ້ນເມື່ອສິ້ນສຸດ 1000 ປີ.”
“ຫຼັງຈາກພວກວິສຸດຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນອະມະຕະພາບ ແລະຖືກຮັບຂຶ້ນໄປພ້ອມກັນ ແລະໄດ້ຮັບພິນ, ມົງກຸດ, ແລະອື່ນໆ, ແລະເຂົ້າໄປໃນນະຄອນບໍລິສຸດແລ້ວ, ພຣະເຢຊູແລະພວກວິສຸດກໍນັ່ງພິພາກສາ. ບັນດາໜັງສືຖືກເປີດອອກ, ຄືໜັງສືແຫ່ງຊີວິດ ແລະໜັງສືແຫ່ງຄວາມຕາຍ; ໜັງສືແຫ່ງຊີວິດບັນຈຸການກະທຳອັນດີຂອງພວກວິສຸດ, ແລະໜັງສືແຫ່ງຄວາມຕາຍບັນຈຸການກະທຳອັນຊົ່ວຂອງພວກຄົນອະທຳ. ໜັງສືເຫຼົ່ານີ້ຖືກນຳໄປທຽບກັບປຶ້ມກົດບັນຍັດ, ຄືພຣະຄຳພີ, ແລະພວກເຂົາກໍຖືກພິພາກສາຕາມນັ້ນ. ພວກວິສຸດໃນຄວາມເປັນໜຶ່ງອັນດຽວກັບພຣະເຢຊູ ກໍຜ່ານຄຳພິພາກສາຂອງຕົນເຫນືອພວກຄົນອະທຳທີ່ຕາຍໄປແລ້ວ. ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ! ທູດສະຫວັນໄດ້ກ່າວວ່າ, ພວກວິສຸດນັ່ງພິພາກສາ ຮ່ວມເປັນໜຶ່ງກັບພຣະເຢຊູ ແລະແບ່ງສັນປັນສ່ວນແກ່ພວກຄົນອະທຳແຕ່ລະຄົນຕາມການກະທຳທີ່ໄດ້ເຮັດໄວ້ໃນຮ່າງກາຍ, ແລະມັນຖືກຈົດໄວ້ຄຽງກັບຊື່ຂອງພວກເຂົາວ່າພວກເຂົາຈະຕ້ອງຮັບຫຍັງໃນເວລາທີ່ການພິພາກສາຖືກດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດ. ສິ່ງນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນ, ແມ່ນພາລະກິດຂອງພວກວິສຸດຮ່ວມກັບພຣະເຢຊູ ໃນນະຄອນບໍລິສຸດ ກ່ອນທີ່ນະຄອນນັ້ນຈະລົງມາສູ່ແຜ່ນດິນໂລກ ຕະຫຼອດ 1000 ປີ. ແລ້ວເມື່ອສິ້ນສຸດ 1000 ປີ, ພຣະເຢຊູ, ທູດສະຫວັນ, ແລະພວກວິສຸດທັງປວງທີ່ຢູ່ກັບພຣະອົງ ກໍອອກຈາກນະຄອນບໍລິສຸດ, ແລະໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງກຳລັງສະເດັດລົງມາສູ່ແຜ່ນດິນໂລກພ້ອມກັບພວກເຂົານັ້ນ, ພວກຄົນອະທຳທີ່ຕາຍໄປແລ້ວກໍຖືກປຸກໃຫ້ຄືນມາ, ແລະແລ້ວບັນດາຊາຍເຫຼົ່ານັ້ນເອງທີ່ ‘ໄດ້ແທງພຣະອົງ’ ເມື່ອຖືກປຸກຂຶ້ນມາແລ້ວ ກໍຈະເຫັນພຣະອົງແຕ່ໄກໃນພຣະສິຣິທັງສິ້ນຂອງພຣະອົງ, ມີທູດສະຫວັນແລະພວກວິສຸດຢູ່ກັບພຣະອົງ, ແລະຈະຄ່ຳຄວນເພາະເຫັນພຣະອົງ. ພວກເຂົາຈະເຫັນຮອຍຕະປູທີ່ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ແລະທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ, ແລະຮອຍບ່ອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ແທງຫອກເຂົ້າໄປທີ່ພຣະສີຂ້າງຂອງພຣະອົງ. ຮອຍຕະປູແລະຮອຍຫອກນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນຈະເປັນພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ. ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ 1000 ປີນັ້ນເອງ ພຣະເຢຊູຊົງຢືນຢູ່ເທິງພູມະກອກເທດ, ແລະພູນັ້ນກໍແຍກອອກເປັນສອງສ່ວນ, ແລະກາຍເປັນທົ່ງກວ້າງໃຫຍ່, ແລະຜູ້ທີ່ຫຼົບໜີໃນເວລານັ້ນກໍຄືພວກຄົນອະທຳ ທີ່ຫາກໍຖືກປຸກຂຶ້ນມາ. ແລ້ວນະຄອນບໍລິສຸດກໍລົງມາ ແລະຕັ້ງຢູ່ເທິງທົ່ງນັ້ນ.”
ແລ້ວຊາຕານກໍໃສ່ວິນຍານຂອງມັນເຂົ້າໃນພວກຄົນອະທຳທີ່ໄດ້ຖືກຊຸບໃຫ້ຄືນມານັ້ນ. ມັນຫວານລໍ້ພວກເຂົາວ່າ ກອງທັບທີ່ຢູ່ໃນນະຄອນນັ້ນມີຈຳນວນນ້ອຍ ແລະກອງທັບຂອງມັນມີຈຳນວນຫຼາຍ ແລະວ່າພວກເຂົາສາມາດເອົາຊະນະບັນດາພວກທຳມະຊົນ ແລະຍຶດເອົານະຄອນໄດ້. ໃນຂະນະທີ່ຊາຕານກຳລັງລວບລວມກອງທັບຂອງມັນຢູ່ນັ້ນ ພວກທຳມະຊົນກໍຢູ່ໃນນະຄອນ ຈ້ອງມອງເບິ່ງຄວາມງາມ ແລະສະຫງ່າລາສີແຫ່ງອຸທະຍານຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຢຊູປະທັບຢູ່ນຳໜ້າພວກເຂົາ ນຳພາພວກເຂົາໄປ. ທັນໃດນັ້ນ ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດອັນເປັນທີ່ຮັກກໍຈາກໄປຈາກທ່າມກາງພວກເຮົາ; ແຕ່ບໍ່ດົນ ພວກເຮົາກໍໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງອັນອ່ອນຫວານຂອງພຣະອົງ ກ່າວວ່າ, ‘ມາເຖີດ ພວກເຈົ້າຜູ້ໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກພຣະບິດາຂອງເຮົາ ຈົ່ງຮັບມໍລະດົກອານາຈັກທີ່ຕຽມໄວ້ໃຫ້ພວກເຈົ້າແຕ່ການວາງຮາກຖານຂອງໂລກ.’ ພວກເຮົາໄດ້ພາກັນເຂົ້າໄປອ້ອມຮອບພຣະເຢຊູ ແລະໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງປິດປະຕູນະຄອນນັ້ນ ຄຳສາບແຊ່ງກໍຖືກປະກາດເໜືອພວກຄົນອະທຳ. ປະຕູທັງຫຼາຍຖືກປິດ. ແລ້ວພວກທຳມະຊົນກໍໃຊ້ປີກຂອງຕົນ ແລະບິນຂຶ້ນໄປເຖິງຍອດກຳແພງຂອງນະຄອນ. ພຣະເຢຊູກໍປະທັບຢູ່ກັບພວກເຂົາເໝືອນກັນ; ມົງກຸດຂອງພຣະອົງສ່ອງປະກາຍແຈ້ງຈ້າ ແລະເຕັມດ້ວຍສະຫງ່າລາສີ. ມັນເປັນມົງກຸດຊ້ອນຢູ່ໃນມົງກຸດ, ມີຢູ່ເຈັດຊັ້ນ. ມົງກຸດຂອງພວກທຳມະຊົນເປັນຄຳບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ ປະດັບດ້ວຍດາວ. ໃບໜ້າຂອງພວກເຂົາສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍສະຫງ່າລາສີ ເພາະພວກເຂົາມີພາບລັກອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະເຢຊູ; ແລະເມື່ອພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນ ແລະເຄື່ອນໄປພ້ອມກັນທັງໝົດຂຶ້ນໄປສູ່ຍອດນະຄອນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍເຄີບເຄີ້ມໃນນິມິດນັ້ນ.
“ແລ້ວພວກອະທຳກໍໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ສູນເສຍໄປ; ແລະໄຟກໍໄດ້ຖືກພົ່ນອອກມາຈາກພຣະເຈົ້າເໜືອພວກເຂົາ ແລະໄດ້ເຜົາຜານພວກເຂົາເສຍ. ນີ້ຄືການດຳເນີນການແຫ່ງການພິພາກສາ. ແລ້ວພວກອະທຳກໍໄດ້ຮັບຕາມທີ່ພວກທຳມະສິດໄດ້ກຳນົດໄວ້ແກ່ພວກເຂົາ ໃນຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນກັບພຣະເຢຊູ ຕະຫຼອດໄລຍະ 1000 ປີ. ໄຟດຽວກັນນັ້ນຈາກພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໄດ້ເຜົາຜານພວກອະທຳ ກໍໄດ້ຊຳລະໂລກທັງໝົດໃຫ້ບໍລິສຸດ. ພູເຂົາທີ່ແຕກຫັກ ແລະຂຸລຂະ ໄດ້ລະລາຍດ້ວຍຄວາມຮ້ອນອັນແຮງກ້າ, ທັງຊັ້ນບັນຍາກາດດ້ວຍ, ແລະຟາງແຫ້ງທັງສິ້ນກໍໄດ້ຖືກເຜົາຜານໝົດ. ແລ້ວມໍລະດົກຂອງພວກເຮົາກໍໄດ້ເປີດອອກຢູ່ເບື້ອງໜ້າພວກເຮົາ, ສະຫງ່າງາມ ແລະງົດງາມຍິ່ງ; ແລະພວກເຮົາກໍໄດ້ຮັບຊົມຊື່ນໂລກທັງສິ້ນທີ່ຖືກສ້າງໃໝ່. ພວກເຮົາທຸກຄົນໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍສຽງອັນດັງວ່າ, ສະຫງ່າຣາສີ, ອັນເລລູຢາ.”
“ຂ້າພະເຈົ້າຍັງໄດ້ເຫັນອີກວ່າ ບັນດາຜູ້ລ້ຽງແກະຄວນປຶກສາກັບຜູ້ທີ່ເຂົາມີເຫດຜົນພໍທີ່ຈະໄວ້ວາງໃຈ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນຂ່າວສານທັງປວງ, ແລະໝັ້ນຄົງໃນຄວາມຈິງປະຈຸບັນທັງສິ້ນ, ກ່ອນທີ່ເຂົາຈະສະໜັບສະໜູນຈຸດໃໝ່ໃດໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນ ຊຶ່ງເຂົາອາດຄິດວ່າພຣະຄຳພີໜູນຫຼັງ. ແລ້ວບັນດາຜູ້ລ້ຽງແກະຈະເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນຢ່າງສົມບູນ, ແລະຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວຂອງບັນດາຜູ້ລ້ຽງແກະນັ້ນຈະຖືກຄຣິສຕະຈັກຮັບຮູ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າແນວທາງເຊັ່ນນີ້ຈະປ້ອງກັນການແຕກແຍກອັນໜ້າໂສກເສົ້າ, ແລະເມື່ອເປັນດັ່ງນັ້ນ ກໍຈະບໍ່ມີອັນຕະລາຍທີ່ຝູງແກະອັນລ້ຳຄ່າຈະຖືກແບ່ງແຍກ, ແລະຝູງແກະຈະກະຈັດກະຈາຍໄປ ໂດຍບໍ່ມີຜູ້ລ້ຽງ.”
“ວັນທີ 23 ກັນຍາ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສະແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຢືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອກູ້ບັນດາຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່ແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ແລະວ່າ ຄວາມພະຍາຍາມທັງຫຼາຍຈະຕ້ອງຖືກເພີ່ມທະວີເປັນສອງເທົ່າໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມນີ້. ໃນເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ ອິດສະຣາເອນໄດ້ຖືກຕີແລະຖືກສີກຂາດ; ແຕ່ບັດນີ້ ໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຮັກສາແລະພັນບາດແຜໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ໃນເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ ຄວາມພະຍາຍາມທີ່ກະທໍາເພື່ອເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງນັ້ນມີຜົນພຽງເລັກນ້ອຍ, ສໍາເລັດຜົນໄດ້ພຽງເລັກນ້ອຍ ຫຼືບໍ່ໄດ້ຫຍັງເລີຍ; ແຕ່ໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມ ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຕັ້ງພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຄວາມພະຍາຍາມເພື່ອເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງຈະມີຜົນຕາມທີ່ມຸ່ງໝາຍໄວ້. ທຸກຄົນຄວນມີໃຈເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍໃຈຮ້ອນຮົນໃນພາລະກິດນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ມັນເປັນຄວາມນ່າລະອາຍສໍາລັບຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະອ້າງເຖິງເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍເປັນຕົວຢ່າງ ເພື່ອນໍາພາພວກເຮົາໃນເວລານີ້ແຫ່ງການຮວບຮວມ; ເພາະວ່າ ຖ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງກະທໍາເພື່ອພວກເຮົາຫຼາຍໄປກວ່າທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທໍາໃນເວລານັ້ນ, ອິດສະຣາເອນກໍຈະບໍ່ຖືກຮວບຮວມເລີຍ. ການທີ່ຄວາມຈິງຄວນຖືກພິມເຜີຍແຜ່ໃນໜັງສືພິມ ກໍມີຄວາມຈໍາເປັນພໍໆກັນກັບການປະກາດເທດສະນາ.”
“ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ແຜນພາບປີ 1843 ໄດ້ຖືກນຳທາງໂດຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ແລະວ່າ ບໍ່ຄວນມີສ່ວນໃດຂອງມັນຖືກດັດແກ້; ຕົວເລກທັງຫຼາຍເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງປະສົງ. ແລະວ່າ ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຢູ່ເໜືອ ແລະປົກບັງຄວາມຜິດພາດໃນຕົວເລກບາງຕົວ, ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີໃຜສາມາດເຫັນມັນໄດ້ ຈົນກວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈະຖືກຍົກອອກ.”
“ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນກ່ຽວກັບ “Daily” ວ່າ ຄໍາວ່າ “sacrifice” ເປັນຄໍາທີ່ປັນຍາຂອງມະນຸດໄດ້ເພີ່ມເຂົ້າມາ ແລະບໍ່ໄດ້ເປັນສ່ວນຂອງຂໍ້ຄວາມ; ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບມັນແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຂ່າວຮ້ອງເຖິງຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາ. ເມື່ອຄວາມເປັນນໍ້າໜຶ່ງໃຈດຽວກັນຍັງມີຢູ່ ກ່ອນປີ 1844 ເກືອບທຸກຄົນໄດ້ເປັນນໍ້າໜຶ່ງໃຈດຽວກັນໃນຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບ ‘Daily;’ ແຕ່ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1844 ເປັນຕົ້ນມາ ໃນຄວາມສັບສົນ ທັດສະນະອື່ນໆໄດ້ຖືກຮັບເອົາ ແລະຄວາມມືດມົນກັບຄວາມສັບສົນໄດ້ຕາມມາ.”
“ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສະແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ເວລາບໍ່ໄດ້ເປັນບົດທົດສອບມາຕັ້ງແຕ່ປີ 1844 ແລະ ເວລາຈະບໍ່ເປັນບົດທົດສອບອີກຕໍ່ໄປ.”
“ແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າຖືກຊີ້ໄປຫາບາງຄົນທີ່ຢູ່ໃນຄວາມຫຼົງຜິດອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ຄືວ່າ ພວກວິສຸດຍັງຈະຕ້ອງໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມເກົ່າ, ແລະອື່ນໆ, ກ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດມາ. ທັດສະນະເຊັ່ນນັ້ນມີແນວໂນ້ມຈະດຶງຈິດໃຈແລະຄວາມສົນໃຈອອກໄປຈາກພຣະລາຊະກິດປະຈຸບັນຂອງພຣະເຈົ້າ ພາຍໃຕ້ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ; ເພາະຖ້າພວກເຮົາຈະຕ້ອງໄປເຢຣູຊາເລັມ ແລ້ວຈິດໃຈຂອງພວກເຮົາກໍຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນຕາມທໍາມະດາ, ແລະຊັບພະຍາກອນຂອງພວກເຮົາກໍຈະຖືກຍັບຢັ້ງໄວ້ຈາກການນໍາໄປໃຊ້ໃນດ້ານອື່ນ ເພື່ອຈະໄດ້ນໍາພາພວກວິສຸດໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ເຫດຜົນທີ່ພວກເຂົາຖືກປ່ອຍໃຫ້ເຂົ້າໄປສູ່ຄວາມຫຼົງຜິດອັນໃຫຍ່ຫຼວງນີ້ ກໍເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສາລະພາບແລະລະທິ້ງຄວາມຜິດພາດຂອງຕົນ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ດໍາລົງຢູ່ໃນນັ້ນຕະຫຼອດຫຼາຍປີທີ່ຜ່ານມາ.” Review and Herald, November 1, 1850.
ຂໍ້ຄວາມນີ້ເລີ່ມຕົ້ນໂດຍກ່າວວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະໃຫ້ພວກທ່ານເຫັນພາບສັງເຂບສັ້ນໆ ກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສະແດງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າໃນນິມິດເມື່ອໄມ່ດົນມານີ້.” ມີຫຼາຍຫົວຂໍ້ຖືກນຳສະເໜີ, ແລະນາງບໍ່ໄດ້ນຳເອົາວັກທີ່ກ່າວເຖິງ “the daily” ໄປລວມກັບວັກຖັດໄປ. ການນັ້ນໄດ້ຖືກເຮັດໃນພາຍຫຼັງໂດຍບັນນາທິການຜູ້ໄດ້ຈັດວາງຂໍ້ຄວາມນັ້ນໄວ້ໃນ Experience and Views, ແລະຕໍ່ມາໃນ Early Writings. ໃນ Experience and Views, ບັນນາທິການໄດ້ຕັດອອກແປດວັກທຳອິດ, ແລະໄດ້ນຳວັກທີ່ກ່າວເຖິງສິ່ງທີ່ນາງໄດ້ຖືກສະແດງກ່ຽວກັບ “the daily” ແລະການກຳນົດເວລາ ມາລວມເຂົ້າກັນ. Experience and Views ໄດ້ຖືກຕີພິມໃນປີ 1851, ແລະຕໍ່ມາ Early Writings ໄດ້ຖືກຕີພິມໃນປີ 1882.
ບົດຂຽນຕອນຕົ້ນ ໂດຍສາລະສຳຄັນແລ້ວແມ່ນສີ່ວັກເດີມດຽວກັນກັບທີ່ໄດ້ປາກົດໃນ Experience and Views, ແຕ່ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນສຳຄັນຢູ່ປະການໜຶ່ງ. ໃນ Experience and Views, ວັກທີ່ມີພຽງປະໂຫຍກດຽວ ຊຶ່ງກ່າວເຖິງການກຳນົດເວລາ ໄດ້ຖືກນຳໄປຮວມກັບວັກກ່ອນໜ້າ ຊຶ່ງກ່າວເຖິງ “the daily.” ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ວັກທີ່ເດີມໄດ້ຕາມຫຼັງວັກທີ່ກ່າວເຖິງການກຳນົດເວລາ ກໍໄດ້ຖືກຮວມເຂົ້າໄວ້ນຳ. ໃນ Early Writings ວັກໜຶ່ງທີ່ມາຈາກຂໍ້ຄວາມອີກຕອນໜຶ່ງໃນ Experience and Views ໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ລະຫວ່າງວັກທີ່ບັດນີ້ກ່າວເຖິງທັງ “the daily” ແລະການກຳນົດເວລາ, ກັບວັກທີ່ເດີມຕາມຫຼັງມາ ຊຶ່ງລະບຸວ່າເປັນຫຍັງການເຮັດການຈາລິກໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມເກົ່າຈຶ່ງເປັນສິ່ງຜິດ.
ວັກທີ່ຖືກຖອນອອກຈາກໜ້າອື່ນໜ້າໜຶ່ງຂອງ Experience and Views ແລ້ວຈຶ່ງຖືກນຳໄປແຊກເຂົ້າໃນຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຂອງ Early Writings ນັ້ນ, ໄດ້ພຽງແຕ່ເພີ່ມຄວາມສັບສົນກ່ຽວກັບ “the daily” ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນນັບຕັ້ງແຕ່ ຄ.ສ. 1844. ວັກນັ້ນບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນບົດບັນຍາຍດັ້ງເດີມຂອງນິມິດຂອງ Sister White.
“ພຣະອົງໄດ້ສຳແດງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຫັນວ່າ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະຕ້ອງອອກໄປ ແລະຖືກປະກາດແກ່ບັນດາລູກທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ ແລະວ່າ ມັນບໍ່ຄວນຖືກຜູກໄວ້ກັບເວລາ; ເພາະວ່າເວລາຈະບໍ່ເຄີຍເປັນບົດທົດສອບອີກເລີຍ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນວ່າ ບາງຄົນກຳລັງໄດ້ຮັບຄວາມຕື່ນເຕັ້ນອັນຜິດ ທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກການເທດສະໜາເລື່ອງເວລາ; ວ່າຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມນັ້ນເຂັ້ມແຂງກວ່າທີ່ເວລາຈະເຮັດໃຫ້ເປັນໄດ້. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນວ່າ ຂ່າວສານນີ້ສາມາດຢືນຢູ່ເທິງຮາກຖານຂອງຕົນເອງໄດ້ ແລະວ່າ ມັນບໍ່ຕ້ອງການເວລາມາເສີມກຳລັງໃຫ້ມັນ ແລະວ່າ ມັນຈະອອກໄປດ້ວຍລິດອຳນາດອັນແຮງກ້າ ແລະຈະກະທຳພາລະກິດຂອງມັນ ແລະຈະຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໂດຍຄວາມຊອບທຳ.” Experience and Views, 48.
ຍໍ້ໜ້າຈາກໜ້າສີ່ສິບແປດຂອງ Experience and Views ໄດ້ຖືກແຊກເຂົ້າໄວ້ຕາມຫຼັງຍໍ້ໜ້າໃນ Early Writings ທີ່ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍການຮວບຮວມຍໍ້ໜ້າສອງຍໍ້ທີ່ແຕກຕ່າງກັນເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ແລະສິ່ງນັ້ນໄດ້ເນັ້ນໜັກໃສ່ການກຳນົດເວລາ ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ມີຢູ່ໃນຄຳບັນຍາຍດັ້ງເດີມ.
ໃນປີ 1931 ພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ສະໄໝບູຮານທີ່ປົກຄອງປະຊາຊົນແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມໄດ້ປະດິດເລື່ອງຂຶ້ນມາເລື່ອງໜຶ່ງ ໂດຍອ້າງວ່າ Daniells ໄດ້ສຳພາດ Sister White ໃນປີ 1910, ແລະໃນຄຳພະຍານທີ່ Daniells ໄດ້ສະເໜີນັ້ນ ລາວໄດ້ກ່າວເຖິງແຜນພູມ 1843, ແລະກ່າວວ່າ ໃນຂະນະທີ່ລາວສຳພາດ Sister White ນັ້ນ ລາວໄດ້ຊີ້ໄປທີ່ສະຖານນະມັດສະການທີ່ບໍ່ມີຢູ່ໃນແຜນພູມ. ຕາມທີ່ອ້າງ ລາວໄດ້ນຳປຶ້ມ Early Writings ຕິດຕົວໄປນຳ, ແລະເມື່ອລາວຖາມນາງກ່ຽວກັບຄວາມໝາຍທີ່ນາງປະສົງຈະສື່, ໂດຍອີງໃສ່ຄຳຕອບຂອງນາງ ລາວກໍສາມາດສະຫຼຸບໄດ້ພຽງແຕ່ວ່າ ຂໍ້ຄວາມໃນ Early Writings ທີ່ຮັບຮອງທັດສະນະຂອງບັນດາຜູ້ບຸກເບີກກ່ຽວກັບ “the daily” ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນຄຳເຕືອນຕໍ່ການກຳນົດເວລາ. ຊາວໜຶ່ງປີຫຼັງຈາກການສຳພາດທີ່ຖືກປະດິດຂຶ້ນນັ້ນ ແລະສິບຫົກປີຫຼັງຈາກການຕາຍຂອງບຸກຄົນຜູ້ຖືກອ້າງວ່າໄດ້ຮັບການສຳພາດ, Daniells ກໍໄດ້ນຳຄຳພະຍານນັ້ນເຂົ້າໄປໄວ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງຄົນຮຸ່ນທີສາມ.
F. C. Gilbert ເປັນນັກວິຊາການພາສາເຮັບເຣີ ແລະ ທ່ານມິໄດ້ພຽງແຕ່ສະໜັບສະໜູນທັດສະນະທີ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບ “the daily” ວ່າໝາຍເຖິງ Paganism ເພາະບັນດາຜູ້ບຸກເບີກ ແລະ Ellen White ໄດ້ກ່າວໄວ້ເຊັ່ນນັ້ນເທົ່ານັ້ນ. ທ່ານໄດ້ປົກປ້ອງທັດສະນະນັ້ນໂດຍອີງໃສ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຕໍ່ຂໍ້ຄວາມພາສາເຮັບເຣີທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ໃຊ້. ທ່ານເປັນນັກວິຊາການພາສາເຮັບເຣີຝ່າຍ Adventist ທີ່ໂດດເດັ່ນໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ. ເມື່ອການໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບ “the daily” ທີ່ Daniells ແລະ Prescott ກໍາລັງຜັກດັນຢູ່ນັ້ນ ສືບຕໍ່ຂະຫຍາຍຕົວຂຶ້ນ, Gilbert ເປັນໜຶ່ງໃນນັກວິຊາການຜູ້ໂດດເດັ່ນທີ່ຢືນຢັດປົກປ້ອງຈຸດຍືນຂອງບັນດາຜູ້ບຸກເບີກ. ທ່ານໄດ້ເຂົ້າພົບ Ellen White ໃນວັນທີ 8 ມິຖຸນາ 1910 ແລະ ຕໍ່ມາທ່ານໄດ້ບັນທຶກສິ່ງທີ່ທ່ານກັບ Sister White ໄດ້ສົນທະນາກັນ. ຄໍາພະຍານຂອງ Daniells ຂັດແຍ້ງກັບຂອງ F. C. Gilbert ຢ່າງສິ້ນເຊີງ.
ໃນເລັ່ມທີຊາວ, ໜ້າສິບເຈັດເຖິງຊາວສອງ, ຂອງ Manuscript Releases, ຊິດສະເຕີ White ໄດ້ກ່າວເຖິງຈຸດຍືນຂອງ Daniells ແລະ Prescott ກ່ຽວກັບ “daily”. ຖ້ອຍຄໍາທີ່ທ່ານພົບໃນບົດລາຍງານຂອງ F. C. Gilbert ກ່ຽວກັບການສຳພາດຂອງລາວກັບ Ellen White ເກືອບຈະຄືກັນທຸກປະການກັບສິ່ງທີ່ຊິດສະເຕີ White ໄດ້ກ່າວໄວ້ເອງໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນຈາກ Manuscript Releases. ດັ່ງນັ້ນ, ເປັນເວລາຫຼາຍປີກ່ອນທີ່ Manuscript Releases ຈະຖືກພິມແລະເຜີຍແຜ່, ກໍບໍ່ມີຄຳພະຍານອັນເກີດຈາກການດົນໃຈອັນແນ່ນອນໃດໆ ເພື່ອຈະຫັກລ້າງ ຫຼື ສະໜັບສະໜູນຂໍ້ອ້າງຂອງ Daniells ກ່ຽວກັບເນື້ອໃນຂອງການສຳພາດທີ່ລາວອ້າງວ່າໄດ້ມີກັບຊິດສະເຕີ White. ທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ກໍບໍ່ມີການຮັບຮອງອັນເກີດຈາກການດົນໃຈໃດໆ ສຳລັບທັດສະນະອັນບົກຜ່ອງຂອງລາວກ່ຽວກັບ “daily”. ທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນອີກ, ບັດນີ້ເມື່ອ Manuscript Releases ມີໃຫ້ໃຊ້ແລ້ວ—ກໍຍັງຄົງບໍ່ມີການຮັບຮອງອັນເກີດຈາກການດົນໃຈສຳລັບທັດສະນະອັນບົກຜ່ອງຂອງລາວກ່ຽວກັບ “the daily”!
ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ໃນປັດຈຸບັນ ອັດເວັນຕິດແຫ່ງລາໂອດີເຊຍໄດ້ຖືກສອນວ່າ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ບໍ່ມີຈຸດຍືນໃດໆກ່ຽວກັບ “the daily” ນອກຈາກວ່າ ມັນບໍ່ແມ່ນ “ຄໍາຖາມທົດສອບ” ແລະ ພວກເຮົາຄວນ “ຮັກສາຄວາມງຽບໃນເລື່ອງນີ້”. ບາງສິ່ງບາງຢ່າງໄດ້ຖືກກັບດ້ານໃນທຸກວັນນີ້, ແລະ ສິ່ງທີ່ຖືກກັບດ້ານນັ້ນກໍຄື ວ່າຈຸດຍືນທີ່ແທ້ຈິງຂອງ “the daily” ໃນບັດນີ້ໄດ້ກາຍເປັນຄວາມເຫັນຂອງຝ່າຍສ່ວນນ້ອຍໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນປີ 1910 ທັດສະນະຂອງຝ່າຍສ່ວນນ້ອຍແມ່ນທັດສະນະຂອງ Conradi ຊຶ່ງກຳລັງຖືກຜັກດັນໂດຍ Daniells ແລະ Prescott, ແລະ ທັດສະນະຂອງຝ່າຍສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຈຸດຍືນຂອງບັນດາຜູ້ບຸກເບີກ.
ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນຄໍາຖະແຫຼງຂອງ F. C. Gilbert ກ່ຽວກັບການສຳພາດຂອງລາວກັບ Sister White, ຊຶ່ງຄວນນຳໄປປຽບທຽບກັບ Manuscript Releases, ແລະໄດ້ຖືກລົງໄວ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນບົດຄວາມທີແປດສິບເອັດຂອງຊຸດ The Book of Daniel ນີ້.
“ດານີເອລສ໌ ແລະ ພຣີສຄອດ... ຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ພວກພີ່ນ້ອງຜູ້ອາວຸໂສໃນພຣະລາຊກິດໄດ້ມີໂອກາດເວົ້າສິ່ງໃດເລີຍ.... ດານີເອລສ໌ໄດ້ມາທີ່ນີ້ເພື່ອພົບຂ້າພະເຈົ້າ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຍອມພົບລາວ.... ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ເວົ້າຫຍັງກັບລາວເລີຍບໍ່ວ່າເລື່ອງໃດ. ກ່ຽວກັບ ‘ການຖວາຍປະຈໍາວັນ’ ທີ່ພວກເຂົາກໍາລັງພະຍາຍາມປຸກປັ່ນຂຶ້ນນັ້ນ, ມັນບໍ່ມີເນື້ອໃນອັນໃດເລີຍ.... ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນວໍຊິງຕັນ ມັນເບິ່ງຄືວ່າມີບາງສິ່ງຫໍ່ຫຸ້ມຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາໄວ້, ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ອາດເຂົ້າເຖິງພວກເຂົາໄດ້. ພວກເຮົາຈະຕ້ອງບໍ່ມີສ່ວນພົວພັນອັນໃດກັບຫົວຂໍ້ເຣື່ອງ ‘ການຖວາຍປະຈໍາວັນ’ ນີ້... ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າພວກເຂົາຈະເຮັດວຽກຕໍ່ຕ້ານຂ່າວສານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລ້ວປະຊາຊົນກໍຈະບໍ່ຄິດວ່າຂ່າວສານຂອງຂ້າພະເຈົ້າມີນໍ້າໜັກອັນໃດ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນເຖິງລາວ ແລະບອກລາວວ່າ ລາວກໍາລັງສະແດງຕົນເອງວ່າບໍ່ເໝາະສົມທີ່ຈະເປັນປະທານຂອງ General Conference.... ບໍ່ແມ່ນບຸກຄົນທີ່ຈະດໍາຮົງຕໍາແໜ່ງປະທານຕໍ່ໄປໄດ້.”
“ຖ້າຂ່າວສານນີ້ກ່ຽວກັບ ‘ການຖວາຍປະຈຳວັນ’ ເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄົງຈະໄດ້ສຳແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ເຫັນຈຸດຈົບຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນໃນເລື່ອງນີ້....ຂ້າພະເຈົ້າຂໍປະຕິເສດຢ່າງເດັດຂາດທີ່ຈະພົບຜູ້ໃດກໍຕາມໃນບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງດຳເນີນວຽກງານນີ້.”
“ແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຄືວ່າ ບຣາເທີ Daniells ໄດ້ຢືນຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງປະທານດົນພໍແລ້ວ.... ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກບອກບໍ່ໃຫ້ມີການສົນທະນາກັບລາວອີກຕໍ່ໄປກ່ຽວກັບບັນດາເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້. ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ໄປພົບ Daniells ກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້, ແລະ ຈະບໍ່ເວົ້າກັບລາວແມ່ນແຕ່ຄຳດຽວ. ພວກເຂົາໄດ້ອ້ອນວອນຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ໂອກາດສຳພາດແກ່ລາວ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຍອມ.... ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ເຕືອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ບໍ່ໃຫ້ມີສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງໃດໆກັບສິ່ງນີ້ທີ່ພວກເຂົາກຳລັງສອນ.... ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຫ້າມຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ຟັງມັນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສະແດງຈຸດຍືນຂອງຕົນແລ້ວວ່າ ບໍ່ມີຄວາມໄວ້ວາງໃຈແມ່ນແຕ່ເລັກນ້ອຍຢູ່ໃນສິ່ງນັ້ນ.... ທັງໝົດຂອງສິ່ງນີ້ທີ່ພວກເຂົາກຳລັງເຮັດຢູ່ ເປັນກົນອຸບາຍຂອງມານຮ້າຍ.” ບົດລາຍງານຂອງ F. C. Gilbert ກ່ຽວກັບການສຳພາດທີ່ Ellen White ໄດ້ໃຫ້ແກ່ລາວ ໃນວັນທີ 8 ເດືອນມິຖຸນາ, 1910.
ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ຫົວຂໍ້ນີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.
“ພຣະອົງຜູ້ທອດພຣະເນດເຫັນເລິກລົງໄປໃຕ້ພາຍນອກ, ຜູ້ຊົງອ່ານຈິດໃຈຂອງມະນຸດທັງປວງ, ໄດ້ຕັດວ່າເຖິງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ວ່າ: ‘ພວກເຂົາບໍ່ທຸກລຳບາກ ແລະບໍ່ຕົກຕະລຶງເນື່ອງຈາກສະພາບທາງສິນທຳ ແລະຝ່າຍວິນຍານຂອງຕົນ.’ ‘ແທ້ຈິງ, ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກທາງຂອງຕົນເອງ, ແລະຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາຍິນດີໃນສິ່ງທີ່ໜ້າກຽດຊັງຂອງພວກເຂົາ. ເຮົາຈະເລືອກຄວາມຫຼອກລວງຂອງພວກເຂົາເໝືອນກັນ, ແລະຈະນຳສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຢ້ານກົວມາເຖິງພວກເຂົາ; ເພາະເມື່ອເຮົາເອີ້ນ, ບໍ່ມີໃຜຕອບ; ເມື່ອເຮົາເວົ້າ, ພວກເຂົາບໍ່ຟັງ: ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳຄວາມຊົ່ວຕໍ່ໜ້າຕາເຮົາ, ແລະໄດ້ເລືອກສິ່ງທີ່ເຮົາບໍ່ພໍໃຈ.’ ‘ພຣະເຈົ້າຈະຊົງສົ່ງຄວາມຫຼອກລວງອັນຮຸນແຮງມາເຖິງພວກເຂົາ, ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາເຊື່ອຄຳມຸສາ,’ ເພາະພວກເຂົາ ‘ບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຄວາມຮັກໃນຄວາມຈິງ ເພື່ອພວກເຂົາຈະລອດໄດ້,’ ‘ແຕ່ມີຄວາມພໍໃຈໃນຄວາມອະທຳ.’ ອິຊາຢາ 66:3, 4; 2 ເທຊະໂລນິກ 2:11, 10, 12.”
“ພຣະອາຈານຈາກສະຫວັນໄດ້ຊົງຖາມວ່າ: ‘ຈະມີຄວາມຫລົງຜິດອັນໃດທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່ານີ້ ທີ່ສາມາດລໍ້ລວງຈິດໃຈໄດ້ ນອກຈາກການສະແດງຕົນວ່າທ່ານກໍາລັງສ້າງຢູ່ເທິງຮາກຖານທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຮັບເອົາການກະທໍາຂອງທ່ານ ໃນຂະນະທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວ ທ່ານກໍາລັງກະທໍາຫລາຍສິ່ງຕາມນະໂຍບາຍຂອງໂລກ ແລະກໍາລັງເຮັດບາບຕໍ່ພຣະເຢໂຮວາ? ໂອ້, ນີ້ເປັນການຫລອກລວງອັນໃຫຍ່ຫລວງ, ເປັນຄວາມຫລົງຜິດອັນດຶງດູດໃຈ, ທີ່ເຂົ້າຄອບຄອງຈິດໃຈ ເມື່ອມະນຸດຜູ້ເຄີຍຮູ້ຈັກຄວາມຈິງມາກ່ອນ ໄດ້ເຂົ້າໃຈຮູບແບບແຫ່ງຄວາມຍໍາເກງພຣະເຈົ້າຜິດ ວ່າເປັນພຣະວິນຍານແລະລິດອໍານາດຂອງມັນ; ເມື່ອເຂົາຄິດວ່າຕົນເອງຮ່ຳລວຍ ແລະມີຊັບສິນເພີ່ມພູນ ແລະບໍ່ຂາດສິ່ງໃດເລີຍ, ໃນຂະນະທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຂົາຂາດທຸກສິ່ງ.’”
“ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປ່ຽນແປງທ່າທີຂອງພຣະອົງຕໍ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ອັນສັດຊື່ຂອງພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ກຳລັງຮັກສາເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງຕົນໃຫ້ປາດສະຈາກມົນທິນ. ແຕ່ຫຼາຍຄົນກຳລັງຮ້ອງວ່າ, ‘ສັນຕິສຸກ ແລະ ຄວາມປອດໄພ,’ ໃນຂະນະທີ່ຄວາມພິນາດຢ່າງກະທັນຫັນກຳລັງມາເຖິງພວກເຂົາ. ຖ້າປາດສະຈາກການກັບໃຈຢ່າງຖ້ວນທົ່ວ, ຖ້າມະນຸດບໍ່ຖ່ອມໃຈຂອງຕົນລົງດ້ວຍການສາລະພາບ ແລະ ບໍ່ຮັບເອົາຄວາມຈິງຕາມທີ່ມັນເປັນໃນພຣະເຢຊູ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ມີວັນໄດ້ເຂົ້າສູ່ສະຫວັນ. ເມື່ອການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດເກີດຂຶ້ນໃນໝູ່ຄະນະຂອງພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຈະບໍ່ນອນໃຈຢູ່ຢ່າງສະບາຍອີກຕໍ່ໄປ, ໂອ້ອວດວ່າຕົນຮັ່ງມີ ແລະ ເພີ່ມພູນດ້ວຍຊັບສິນ, ບໍ່ຂັດສົນສິ່ງໃດ.”
“ຜູ້ໃດຈະສາມາດກ່າວຢ່າງສັດຈິງໄດ້ວ່າ: ‘ຄຳຂອງພວກເຮົາໄດ້ຖືກທົດລອງໃນໄຟ; ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງພວກເຮົາປາສະຈາກມົນທິນຂອງໂລກ’ ?” ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະອາຈານຂອງພວກເຮົາຊົງຊີ້ໄປທີ່ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມແຫ່ງຄວາມຊອບທຳທີ່ອ້າງວ່າມີນັ້ນ. ເມື່ອຊົງຖອດມັນອອກ, ພຣະອົງກໍໄດ້ເປີດເຜยຄວາມເປື້ອນເປິະທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້. ແລ້ວພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ: ‘ເຈົ້າບໍ່ເຫັນດອກຫລືວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ປົກປິດຄວາມເປື້ອນເປິະ ແລະຄວາມເນົ່າເປື່ອຍແຫ່ງອຸປະນິໄສຂອງຕົນ ດ້ວຍທ່າທີອວດອ້າງພຽງໃດ? “ນະຄອນທີ່ສັດຊື່ໄດ້ກາຍເປັນຍິງໂສເພນີໄປໄດ້ຢ່າງໃດ!” ເຮືອນຂອງພຣະບິດາຂອງເຮົາໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນເຮືອນແຫ່ງການຄ້າຂາຍ, ເປັນສະຖານທີ່ທີ່ພຣະສະຖິດ ແລະພຣະສິຣິອັນສົງສະຫງ່າໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ! ເພາະເຫດນີ້ຈຶ່ງມີຄວາມອ່ອນແອ, ແລະກຳລັງກໍຂາດໄປ.’”
“ຖ້າຫາກວ່າຄຣິສຕະຈັກ, ຊຶ່ງບັດນີ້ກຳລັງຖືກແຊ່ດ້ວຍເຊື້ອແຫ່ງການຖອຍຫຼັງຂອງຕົນເອງ, ບໍ່ກັບໃຈແລະບໍ່ຫັນຄືນມາ, ນາງຈະກິນຜົນແຫ່ງການກະທຳຂອງຕົນເອງ ຈົນກວ່ານາງຈະຊັງຕົນເອງ. ເມື່ອນາງຕ້ານທານຄວາມຊົ່ວແລະເລືອກຄວາມດີ, ເມື່ອນາງສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນທັງໝົດ ແລະໄປເຖິງການຊົງເອີ້ນອັນສູງສົ່ງຂອງນາງໃນພຣະຄຣິດ, ຢືນຢູ່ເທິງເວທີແຫ່ງຄວາມຈິງນິລັນດອນ ແລະໂດຍຄວາມເຊື່ອຍຶດໝັ້ນເອົາຄວາມສຳເລັດທີ່ໄດ້ຕຽມໄວ້ສຳລັບນາງ, ນາງຈະໄດ້ຮັບການຮັກສາ. ນາງຈະປາກົດຂຶ້ນໃນຄວາມຮຽບງ່າຍແລະຄວາມບໍລິສຸດທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້, ແຍກອອກຈາກການພົວພັນພັນທະທາງໂລກ, ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຄວາມຈິງໄດ້ເຮັດໃຫ້ນາງເປັນອິດສະລະແທ້ຈິງ. ແລ້ວສະມາຊິກຂອງນາງຈະເປັນຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ແທ້ຈິງ, ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະອົງ.” Testimonies, volume 8, 249, 250.