ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີເກົ້າສິບເອັດ

ຄວາມຮູ້ທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລໃນພຣະທຳດານີເອນ. ນິມິດນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງບົດທີ່ເຈັດ, ແປດ ແລະ ເກົ້າ ຂອງດານີເອນ, ແລະຄວາມຮູ້ທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳຮິດເດເຄນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງບົດທີ່ສິບ, ສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ. ຄວາມເຊື່ອມໂຍງລະຫວ່າງສອງການເຄື່ອນໄຫວນີ້ມີຢູ່ຢ່າງອຸດົມ. ການເຄື່ອນໄຫວທັງສອງໄດ້ຖືກເຊື່ອມເຂົ້າດ້ວຍກັນໂດຍໄລຍະເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີ ຈາກການກະບົດໃນປີ 1863 ຈົນເຖິງເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1989.

ທັງສອງເວລາແຫ່ງອະວະສານ, ໃນແຕ່ລະຂະບວນການ, ໄດ້ຖືກກຳນົດໝາຍໄວ້ໂດຍ “ເຈັດເທື່ອ,” ໃນພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດ 26. ລັດທິຄົນນອກສາສະໜາ ແລະຕໍ່ມາຄືລັດທິສັນຕະປາປາ ໄດ້ຢຽບຍ່ຳສະຖານນະມັດສະການ ແລະພົນໄພ່ລົງ ຈົນເຖິງເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1798. ນັບຈາກການກະບົດໃນປີ 1863 ຈົນເຖິງ 1989, ການຢຽບຍ່ຳທາງວິນຍານໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສີ່ສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງໃນເອເຊກຽນ ບົດ 8.

ຊ່ວງເວລາສີ່ສິບຫົກປີ ນັບຈາກຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດ ຈົນເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນປີ 1844, ໃນຊ່ວງນັ້ນພຣະຄຣິດໄດ້ສ້າງວິຫານຝ່າຍວິນຍານຂຶ້ນ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປຢ່າງກະທັນຫັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເປັນຄູ່ຂະໜານກັບເວລາແຫ່ງອວະສານໃນປີ 1989 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ເມື່ອພຣະຄຣິດກຳລັງສ້າງວິຫານຝ່າຍວິນຍານອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຊຶ່ງພຣະອົງຈະສະເດັດມາຢ່າງກະທັນຫັນເຖິງວິຫານນັ້ນ ໃນຊົ່ວໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່ຂອງ Revelation 11.

ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1844, ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ປາກົດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນເພື່ອຊຳລະບັນດາບຸດຂອງເລວີ, ແຕ່ເມື່ອຮອດປີ 1863, ພວກເລວີທີ່ບໍ່ສັດຊື່ເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງໂມເຊທີ່ເອລີຢາໄດ້ນຳມາ ແລະໄດ້ຫັນໄປພະເນຈອນໃນຖິ່ນກັນດານ. ໃນຂະບວນການທົດສອບນັ້ນ “ບັນດາຊ່າງກໍ່ສ້າງ” ໃນທີ່ສຸດຈະປະຕິເສດ “ສີລາຫົວມຸມ” ຂອງ “ເຈັດເທື່ອ”, ແລ້ວຈຶ່ງປ່ຽນຜ່ານຈາກຂະບວນການຂອງຟີລາເດນເຟຍໄປສູ່ຄຣິສຕະຈັກຂອງລາວດີເຊຍ. ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ເມື່ອຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ, ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ພຣະອົງຈະໃຊ້ບັນດາເລວີທີ່ສັດຊື່ເພື່ອເອີ້ນຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະອົງ. ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ໃນວັນສຸດທ້າຍຈະໄດ້ປ່ຽນຜ່ານຈາກ “ຄຣິສຕະຈັກ” ຂອງລາວດີເຊຍໄປສູ່ “ຂະບວນການ” ຂອງຟີລາເດນເຟຍ.

ຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ເຜີຍແຜ່ຂ່າວສານທີ່ຖືກຈັດເປັນຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການຂອງຕົນ ສອງຮ້ອຍຊາວປີຫຼັງຈາກພຣະຄຳພີ King James ໄດ້ຖືກຕີພິມເຜີຍແຜ່, ແລະ ຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ເຜີຍແຜ່ຂ່າວສານທີ່ຖືກຈັດເປັນຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການຂອງຕົນ ສອງຮ້ອຍຊາວປີຫຼັງຈາກຄຳປະກາດເອກະລາດໄດ້ຖືກປະກາດເຜີຍແຜ່. ຂ່າວສານທີ່ຖືກຈັດເປັນຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການຂອງທັງສອງຂະບວນການໄດ້ຮັບການເສີມກຳລັງໂດຍການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງກ່ຽວກັບອິດສະລາມ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ. ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງນັ້ນໄດ້ລະບຸເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງ “ການໂຕ້ວາທີ” ໃນພຣະທຳຮາບາກຸກ ບົດທີ 2, ແລະ ໄດ້ນຳໄປສູ່ການເຜີຍແຜ່ແຜ່ນຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ.

ຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຮັບລິດອຳນາດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແຜ່ນຈາລຶກຂອງຮາບາກຸກ ໄດ້ນຳໄປສູ່ຄວາມຜິດຫວັງປະການໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ນຳເຂົ້າສູ່ເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ ຊຶ່ງໄດ້ນຳໄປສູ່ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການສຳເລັດຕາມຄຳຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ຄວາມຂະໜານກັນທີ່ດຳລົງຢູ່ລະຫວ່າງສອງຂະບວນການນີ້ ເປັນຫຼັກຖານທີ່ສິ້ນຂໍ້ສົງໄສສຳລັບຜູ້ທີ່ເລືອກຈະເຫັນ ວ່າອົງປະກອບທັງປວງແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີ ລ້ວນແຕ່ເຊື່ອມໂຍງກັບ ແລະ ຖືກກະທຳຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດສາດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຝົນຕົກປາຍລະດູ ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນຂະບວນການມິນເລີ ແລະ ມັນໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນຂະບວນການຂອງ Future for America. ຄຳດົນໃຈໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ຜູ້ທີ່ເຕັມໃຈຈະຟັງຮູ້ຢ່າງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກວ່າ ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ຮັບຮູ້ຝົນຕົກປາຍລະດູເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຈະໄດ້ຮັບມັນ.

ໄລຍະເວລາ, ຂະບວນການ, ແລະ ຂ່າວສານຂອງຝົນປາຍລະດູ ລ້ວນແຕ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ, ແລະ ຄໍາວ່າ “recognize” ຫມາຍເຖິງການເຫັນບາງສິ່ງທີ່ທ່ານເຄີຍເຫັນມາກ່ອນ. ວິທີດຽວທີ່ຈະເຫັນໄລຍະເວລາ, ຂະບວນການ ແລະ ຂ່າວສານຂອງຝົນປາຍລະດູ ກໍຄືການຮັບຮູ້ວ່າສິ່ງນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງເປັນພາບໄວ້ແລ້ວໃນປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ. ມັນຍັງໄດ້ຖືກສະແດງເປັນພາບໄວ້ໃນຂະບວນການປະຕິຮູບອັນສັກສິດອື່ນໆ ອີກດ້ວຍ. ຂະບວນການມິນເລີໄຣດເປັນຂະບວນການແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນ ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການແຫ່ງການສິ້ນສຸດ ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີການອ້າງອີງໂດຍກົງຫຼາຍກວ່າຂະບວນການປະຕິຮູບໃນຍຸກກ່ອນໆ. ມັນຍັງມີລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega ຜູ້ຊຶ່ງສະແດງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ.

ໃນຂະບວນການມິນເລີໄທ ບັນດາຮາກຖານໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ແລະເສົາຫຼັກໃຈກາງແມ່ນ Daniel ບົດ 8 ຂໍ້ 13 ແລະ 14. ຂ້າພະເຈົ້າຕະໜັກດີວ່າ Sister White ລະບຸວ່າ ຂໍ້ 14 ເປັນເສົາຫຼັກໃຈກາງ ແລະເປັນຮາກຖານ ແຕ່ຄວາມເປັນຈິງຄື ຂໍ້ 14 ເປັນຄໍາຕອບຕໍ່ຄໍາຖາມໃນຂໍ້ 13. ຄໍາຕອບຍ່ອມຫວ່າງເປົ່າ ຖ້າປາດສະຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຄໍາຖາມທີ່ເອີ້ນໃຫ້ເກີດຄໍາຕອບນັ້ນ. ຂໍ້ 13 ຊີ້ບອກນິມິດແຫ່ງການຢຽບຍ່ຳລົງ, ຊຶ່ງຖືກກະທໍາໂດຍອໍານາດທັງສອງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດການຮ້າງເປົ່າ, ແລະຂໍ້ 14 ແມ່ນນິມິດແຫ່ງພຣະຄຣິດຜູ້ຊົງຟື້ນຟູພຣະວິຫານ ແລະກອງພົນທີ່ຖືກຢຽບຍ່ຳລົງນັ້ນ. ນິມິດທັງສອງເຊື່ອມຕໍ່ກັນໂດຍກົງ ໂດຍບໍລິບົດ, ໂດຍໄວຍາກອນ ແລະໂດຍ Palmoni, ຜູ້ນັບຈໍານວນອັນອັດສະຈັນ.

ວິນລຽມ ມິລເລີ ໄດ້ຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອລະບຸຄວາມຈິງພື້ນຖານ ຊຶ່ງກໍຄື ດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 13 ແລະ 14. ອັນມະນີອັນທໍາອິດທີ່ທ່ານໄດ້ຄົ້ນພົບຄື “ເຈັດເທື່ອ” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການຢ່ຳຢີລົງຕາມຂໍ້ 13, ແລະໂຄງຮ່າງທີ່ທ່ານໄດ້ສ້າງໂຄງສ້າງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທັງໝົດຂຶ້ນເທິງນັ້ນ ແມ່ນແນວຄວາມຄິດເລື່ອງ “ສອງອໍານາດແຫ່ງຄວາມເປົ່າຮ້າງ” ທີ່ຖືກສະແດງໃນຂໍ້ 13. ມິລເລີໄດ້ລະບຸຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ “ການຖວາຍປະຈໍາວັນ” ອັນເປັນສິ່ງນ່າກຽດຊັງໃນຂໍ້ 13 ນັ້ນ ແມ່ນລັດທິນອກຮີດ, ແລະການລ່ວງລະເມີດຂອງອໍານາດທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມເປົ່າຮ້າງ ແມ່ນລັດທິສັນຕະປາປາ. ໃນຄວາມໝາຍນີ້ “ພື້ນຖານ” ຂອງໂຄງຮ່າງຂອງມິລເລີ, ແລະ “ພື້ນຖານ” ຂອງພື້ນຖານແລະເສົາຫຼັກສໍາຄັນ, ຄືຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ “ການຖວາຍປະຈໍາວັນ” ໃນບົດທີ 8 ເປັນຕົວແທນຂອງລັດທິນອກຮີດ. ພື້ນຖານຂອງການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ຈາກປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິລເລີຄືວ່າ “ການຖວາຍປະຈໍາວັນ” ໃນດານີເອນ ບົດທີ 8 ແມ່ນລັດທິນອກຮີດ, ແລະການດົນໃຈໄດ້ລະມັດລະວັງໃນການລະບຸວ່າ “ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດສຽງຮ້ອງເລື່ອງຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາ ມີທັດສະນະທີ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບການຖວາຍປະຈໍາວັນ.”

ຮາກຖານຂອງຄວາມສະຫວ່າງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນວ່າເປັນ “ການເພີ່ມຂຶ້ນແຫ່ງຄວາມຮູ້” ໃນເວລາສິ້ນສຸດໃນປີ 1989 ກໍແມ່ນ “ການຖວາຍປະຈໍາວັນ” ເຊັ່ນກັນ. ນີ້ເປັນພຽງອີກຄວາມຂະໜານອັນສັກສິດໜຶ່ງ. ເພື່ອຈະຮັບຮູ້ການເພີ່ມຂຶ້ນແຫ່ງຄວາມຮູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີ 11 ນັ້ນ, ຈໍາເປັນຕ້ອງນໍາໃຊ້ບົດຂຽນຂອງ Ellen White. ໃນບົດຂຽນຂອງນາງ, ນາງໄດ້ລະບຸວ່າ ປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ທີ 31 ໃນດານີເອນບົດທີ 11 ຈະຖືກທໍາຊ້ຳອີກໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີ 11. ຫາກປາສະຈາກຂໍ້ຊີ້ແນະອັນດົນໃຈນັ້ນ, ການເຂົ້າໃຈປະຫວັດສາດອັນຂະໜານກັນຂອງຂໍ້ທີ 31 ກັບຂໍ້ທີ 40 ແລະ 41 ຈະເປັນພາລະກິດທີ່ຍາກກວ່າຫຼາຍ.

“ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ເປັນຕົວແທນຂອງລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະເປັນຮາກຖານຂອງຮາກຖານສຳລັບພວກມິນເລີໄຣດ໌, ແລະມັນຍັງເປັນຮາກຖານຂອງຂ່າວສານສຳລັບຂະບວນການຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ມັນຍັງເປັນຄວາມຈິງທີ່ຖືກຈົ່ງໃຈເຮັດໃຫ້ກາຍເປັນຄວາມຜິດໂດຍ “ຄວາມຕົວະ” ທີ່ຖືກນຳເຂົ້າມາໃນຄົນຮຸ່ນທີສາມຂອງອັດເວນຕິສມ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ, ຊຶ່ງຖືກເປັນແບບໂດຍສິ່ງທີ່ໜ້າກຽດຊັງປະການທີສາມ ຄື “ແມ່ຍິງທັງຫຼາຍຮ້ອງໄຫ້ເພື່ອທຳມຸດ” ໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 8, ແລະການປະນີປະນອມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກທີສາມ ຄື ເປີກາໂມສ.

ທິດທາງອັນສະຫວັນທີ່ນຳພາບົດບາດຂອງ “ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ” ໃນຖານະເປັນປະເດັນໜຶ່ງໃນເວລາແຫ່ງຝົນປາຍນັ້ນ ຊ່າງນ່າພິສະວົງຢ່າງຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້ ແລະເກີນກວ່າຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ມະນຸດຈະປະດິດສ້າງຂຶ້ນໄດ້. ຄົນຮຸ່ນທີສີ່ຂອງອາດເວັນຕິດລາໂອດິເຊຍຖືກພັນລະນາວ່າກຳລັງກົ້ມຂາບດວງອາທິດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ການຮັບເຄື່ອງໝາຍນັ້ນ ຄືການມາມີຈິດໃຈດຽວກັນກັບສັດຮ້າຍ, ແລະວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ເກີດຄວາມສັບສົນກ່ຽວກັບຄວາມໝາຍຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ໃນທີ່ສຸດຈະໄປຢູ່ຝ່າຍຂອງຄົນແຫ່ງບາບ. ສິ່ງທັງໝົດນີ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ ໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 8.

ໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນທີສາມແລະທີສີ່ ພຣະເຈົ້າຊົງພິພາກສາບັນດາຜູ້ທີ່ກຽດຊັງພຣະອົງ, ແລະການພິພາກສານັ້ນກໍຖືກປະຕິບັດໃນຂະນະທີ່ອີກພວກໜຶ່ງກຳລັງໄດ້ຮັບຕາປະທັບແຫ່ງການຊົງຮັບຮອງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂໍ້ພຣະຄຳພີຕອນນັ້ນເອງທີ່ໄດ້ໃຫ້ແກ່ William Miller ແສງສະຫວ່າງທີ່ລາວຈຳເປັນເພື່ອຈະຮັບຮູ້ວ່າ ໂຣມັນນອກສາສະໜານັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ດ້ວຍຄຳວ່າ “ສິ່ງປະຈຳວັນ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ, ເປັນການຊີ້ບອກທີ່ກົງທີ່ສຸດເຖິງມະນຸດແຫ່ງບາບ, ຜູ້ທີ່ບັນດາຊາຍແກ່ໃນ Ezekiel ບົດ 8 ໄດ້ກົ້ມກາບນະມັດສະການ. ບົດນັ້ນຊີ້ບອກພຣະສັນຕະປາປາແຫ່ງອຳນາດທີ່ເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າຄັ້ງທີສອງ, ພ້ອມທັງຊີ້ບອກລັດທິນອກສາສະໜາຂອງອຳນາດທີ່ເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າຄັ້ງທຳອິດ. ແລະຄວາມຈິງທີ່ເປັນຫົວຂໍ້ຂອງຂໍ້ພຣະຄຳພີຕອນນັ້ນ ກໍຄືບົດບາດຂອງໂຣມັນນອກສາສະໜາ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນ 2 Thessalonians ເປັນອຳນາດທີ່ກັ້ນຂວາງບໍ່ໃຫ້ສັນຕະປາປາຂຶ້ນສູ່ບັນລັງຈົນກວ່າປີ 538.

“ການຖວາຍບູຊາປະຈໍາວັນ” ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງພື້ນຖານອັນໝັ້ນຄົງຂອງ Miller ທີ່ເຮັດໃຫ້ລາວສາມາດວາງໂຄງຮ່າງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງອໍານາດທີ່ນໍາຄວາມຮ້າງເປົ່າສອງປະການ ຊຶ່ງຢຽບຢ່ໍາສະຖານບໍລິສຸດແລະພົນບໍລິວານນັ້ນ ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ໂປໂລໄດ້ຊີ້ລະບຸວ່າເປັນຄວາມຈິງທີ່ຖືກປະຕິເສດ ແລະເປັນຄວາມຈິງທີ່ນໍາຄວາມຫລົງຜິດຢ່າງແຮງກ້າມາເຖິງຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັກຄວາມຈິງນັ້ນເອງໃນວັນສຸດທ້າຍ. ໃນຄວາມສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດສາດຄູ່ຂະໜານ ຄວາມຈິງດຽວກັນນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງພື້ນຖານອັນໝັ້ນຄົງ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ Future for America ສາມາດວາງໂຄງຮ່າງຄໍາພະຍາກອນກ່ຽວກັບການຮ່ວມສະຫະພັນສາມຝ່າຍຂັ້ນສຸດທ້າຍໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ບໍ່ພຽງແຕ່ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຄວາມຈິງອັນເປັນຮາກຖານນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງອັນເປັນຮາກຖານສໍາລັບປະຫວັດສາດສອງສາຍທີ່ຂະໜານກັນທັງສອງ, ຖືກເຮັດໃຫ້ກາຍເປັນ “ຄຳມຸສາ” ທີ່ກາຍເປັນຄວາມຜິດພາດອັນເປັນສີລາຮາກ ແລະເປັນຄວາມລຸ່ມຫຼົງອັນແຮງກ້າຂອງໂປໂລ, ສໍາລັບໂຄງຮ່າງຂອງຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູອັນປອມເລື່ອງ “ສັນຕິສຸກ ແລະ ຄວາມປອດໄພ” ທີ່ຖືກປະກາດໂດຍບັນດາຊາຍຜູ້ທີ່ຈະບໍ່ຍົກສຽງຂອງຕົນຂຶ້ນອີກເລີຍ ແລະຈະບໍ່ສະແດງການລ່ວງລະເມີດຂອງພວກເຂົາແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. “ສິ່ງທີ່ເຮັດຢູ່ເປັນປະຈໍາ” ເປັນຕົວແທນຂອງຮາກຖານຂອງທັງການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສາມ, ແລະເມື່ອພວກກະບົດແຫ່ງເລົາດີເກຍໄດ້ກັບຄວາມໝາຍຂອງມັນໃຫ້ກົງກັນຂ້າມ, ໂດຍການລະບຸສັນຍາລັກຂອງຊາຕານວ່າເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະຄຣິດ, ສັນຍາລັກອັນປອມນັ້ນຈຶ່ງກາຍເປັນຮາກຖານຂອງຂ່າວສານອັນປອມແປງຂອງຝົນປາຍລະດູອັນປອມ.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງໝົດໄດ້ກ່າວເຖິງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະການກ່າວຄຳຕົວະຢ່າງເປີດເຜີຍເພື່ອບິດເບືອນຄວາມໝາຍຂອງ “the daily” ໃຫ້ກັບຫົວກັບຫາງ ຍ່ອມລຽນແບບຢ່າງໃກ້ຊິດກັບຄຳນິຍາມຂອງບາບທີ່ບໍ່ອາດອະໄພໄດ້. ການຕັດສິນບຸກຄົນໜຶ່ງວ່າເປັນຜູ້ສູນເສຍຕະຫຼອດໄປນັ້ນ ຢູ່ເໜືອຂີດຄວາມສາມາດ ຫຼື ສິດອຳນາດທາງສິນທຳ ຂອງມະນຸດທີ່ຈະກະທຳຕໍ່ມະນຸດດ້ວຍກັນ, ແຕ່ນັ້ນບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ກຳລັງຖືກຊີ້ບອກຢູ່ທີ່ນີ້.

ບັນດາຜູ້ໃນພຣະທຳ Isaiah ທີ່ພິກກັບສິ່ງທັງປວງ, ຊຶ່ງເປັນພຽງອີກສຳນວນໜຶ່ງຂອງສິ່ງທີ່ Isaiah ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນບ່ອນອື່ນວ່າເອີ້ນຄວາມມືດວ່າແສງສະຫວ່າງ ຫຼື ເອີ້ນແສງສະຫວ່າງວ່າຄວາມມືດ, ຖືກຊີ້ບອກວ່າເປັນບັນດາຜູ້ເຖົ້າແຕ່ບູຮານຜູ້ປົກຄອງເຢຣູຊາເລັມ ໃນຂະນະທີ່ການພິພາກສາສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາກຳລັງຖືກນຳສະເໜີໄວ້.

ທຸງສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ (ຄືໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ) ຖືກຊູຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍາໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ຊຶ່ງເປັນເວລາທີ່ “ຄວາມໂກດຂອງພຣະຢາເວໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ”, ແລະພຣະອົງຊົງ “ຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຕໍ່ພວກເຂົາ”, ແລະ “ຕີພວກເຂົາ”, ແລະ “ຊາກສົບຂອງພວກເຂົາຈະຖືກສີກຂາດຢູ່ທ່າມກາງຖະໜົນ.” ທ່າມກາງຖະໜົນນັ້ນຄືຖະໜົນຕ່າງໆຂອງເຢຣູຊາເລັມ ເມື່ອບັນດາທູດສະຫວັນຜູ້ທຳລາຍໃນ ເອເຊກຽນ ບົດ 9 ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ອອກໄປ “ແລະປະຫານ: ຢ່າໃຫ້ຕາຂອງເຈົ້າໄວ້ຊີວິດ, ແລະຢ່າໃຫ້ມີຄວາມສົງສານ: ຈົ່ງຂ້າເຖົ້າແກ່ ແລະໜຸ່ມນ້ອຍ, ທັງຍິງສາວ, ແລະເດັກນ້ອຍ, ແລະຜູ້ຍິງ: ແຕ່ຢ່າເຂົ້າໃກ້ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີເຄรື່ອງໝາຍ; ແລະຈົ່ງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍເລີ່ມຕົ້ນທີ່ບັນດາຜູ້ເຖົ້າແກ່ຜູ້ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະນิเวດ.” “ບັນດາຜູ້ເຖົ້າແກ່” ຂອງເອເຊກຽນ, ຊຶ່ງ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າເປັນຜູ້ທີ່ຄວນຈະເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາປະຊາຊົນ, ຄື “ຄົນຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມ” ຂອງອິຊາຢາ ຜູ້ “ພິກກັບສິ່ງທັງຫຼາຍໃຫ້ຄວ່ຳຫຼັງ” ໃນບົດທີຊາວແປດ ແລະ ຊາວເກົ້າ.

ໃນບົດທີຫ້າ ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ “ເປັນຜູ້ກ້າແຂງໃນການດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນ ແລະເປັນຊາຍທີ່ມີເລື່ອແຮງໃນການປະສົມເຄື່ອງດື່ມແຮງ: ຜູ້ທີ່ໃຫ້ຄົນຊົ່ວເປັນຄົນຊອບທຳເພາະສິນຈ້າງ.” ດ້ວຍການຕີພິມປຶ້ມ Questions on Doctrine ບັນດາຊາຍສະໄໝບູຮານໄດ້ດື່ມຈາກຖ້ວຍແຫ່ງໂປຣແຕສແຕນທີ່ນອກຮີດ ແລະໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວປະເສີດອັນບິດເບືອນເລື່ອງການນັບວ່າຊອບທຳ ຊຶ່ງອ້າງວ່າມະນຸດບໍ່ອາດຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໄດ້ ວ່າພຣະຄຣິດເປັນພຣະຜູ້ຮັບແທນຂອງພວກເຮົາ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນແບບຢ່າງຂອງພວກເຮົາ. ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ປຶ້ມນັ້ນໄດ້ໃຫ້ຄົນຊົ່ວເປັນຄົນຊອບທຳ ເພື່ອລາງວັນແຫ່ງການໄດ້ຮັບການຍອມຮັບທ່າມກາງບັນດາຄຣິສຕະຈັກທີ່ຕົກຕ່ຳແຫ່ງໂປຣແຕສແຕນທີ່ນອກຮີດ. ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງການພິພາກສາຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ ແລະເຫດຜົນສຳລັບການພິພາກສານັ້ນກໍຄື ພວກເຂົາ “ໄດ້ດູໝິ່ນພຣະວັດຈະນະຂອງອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິສຣາເອນ.” ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳເຊັ່ນນີ້ໂດຍການປະຕິເສດຄວາມເຂົ້າໃຈເລື່ອງ “the daily,” ທີ່ຖືກນຳສະເໜີໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດສຽງຮ້ອງແຫ່ງໂມງແຫ່ງການພິພາກສາ ແລະໂດຍການດື່ມຈາກຖ້ວຍແຫ່ງໂປຣແຕສແຕນທີ່ນອກຮີດ.

ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ປ່ຽນສິ່ງທີ່ຫວານໃຫ້ເປັນຂົມ ແລະປ່ຽນສິ່ງທີ່ຂົມໃຫ້ເປັນຫວານ. ຂ່າວສານທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງທູດສະຫວັນເມື່ອພຣະອົງລົງມານັ້ນເປັນສິ່ງຫວານ ແຕ່ບົດສະຫຼຸບຂອງຂ່າວສານນັ້ນເປັນສິ່ງຂົມ. ພວກເຂົາໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ຂ່າວສານຝົນປາຍທີ່ແທ້ຈິງ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນລົງມາ ເປັນສິ່ງຂົມ ແລະໃນຕອນສຸດທ້າຍ ພວກເຂົາກໍລະບຸເຖິງຂ່າວສານສັນຕິສຸກ ແລະຄວາມປອດໄພອັນຈອມປອມວ່າເປັນສິ່ງຫວານ ເພາະພວກເຂົາອົດບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ທຸກສິ່ງກັບຫົວກັບຫາງ.

ຂໍ້ຄວາມຕອນທີ່ບາບນີ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ ຢູ່ໃນຊ່ວງທ້າຍຂອງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຮ່ວມກັນຂອງພວກເຂົາ. ເພາະສະນັ້ນ ຈຶ່ງເໝາະສົມທີ່ຈະເຫັນວ່າ ການກະທໍາຂອງພວກເຂົາທີ່ລະບຸວ່າວຽກງານຂອງລັດທິນອກຮີດຊາຕານເປັນພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະຄຣິດ ເປັນຄູ່ຂະໜານທາງຄໍາພະຍາກອນກັບບາບທີ່ບໍ່ອາດຮັບການອະໄພໄດ້ ຊຶ່ງແມ່ນການລະບຸວ່າພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເປັນວຽກຂອງຊາຕານ. ການນໍາ “ຄໍາຕົວະ” ເຂົ້າໄປໃນຄົນຮຸ່ນທີສາມຂອງ Adventism ໄດ້ຈັດຕັ້ງເຫດຜົນພື້ນຖານໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານຝົນລະດູທ້າຍອັນເປັນເທັດຂອງພວກເຂົາ, ແລະໃນທີ່ສຸດກໍນໍາຄວາມລຸ່ມຫລົງອັນແຮງກ້າມາເຫນືອພວກເຂົາ. ຂໍ້ຄວາມຕອນດຽວກັນທີ່ Miller ໄດ້ມາເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍອັນຖືກຕ້ອງຂອງ “the daily” ກໍແມ່ນບ່ອນທີ່ພວກເຂົາຖືກພັນລະນາວ່າຖືກຄ້ຳລົ້ມ.

ພວກຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າປະຫວັດສັກສິດໃດໆທີ່ຢູ່ກ່ອນໜ້າ, ແລະຂໍ້ນີ້ກໍເປັນຄວາມຈິງສຳລັບຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ເຊັ່ນກັນ. ຮາກຖານອັນໜັກແໜ້ນຂອງການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ຂອງ Miller ນັ້ນ, ກໍເປັນຮາກຖານດຽວກັນຂອງການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ທີ່ມາເຖິງໃນປີ 1989, ເພາະວ່າຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່ຽວພັນກັບ “the daily,” ໄດ້ອະທິບາຍປະຫວັດຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ ແລະ ສີ່ສິບເອັດ ຂອງດານີເອນ 11. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ຖ້ານັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນຄົນໃດບໍ່ເຂົ້າໃຈບົດບາດຂອງລັດທິນອກຮີດ ແລະ ຄວາມສຳພັນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງມັນກັບໂຣມຂອງພະສັນຕະປາປາ, ແລ້ວນັກສຶກສາຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ສາມາດຈຳແນກໄດ້ວ່າ ວຽກງານແຫ່ງການຂັດຂວາງການຜຸດຂຶ້ນຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ແລະຕໍ່ມາວຽກງານແຫ່ງການຍົກສັນຕະປາປາຂຶ້ນນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງໂລກ, ໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍລັດທິນອກຮີດ, ແລະວຽກງານນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງບົດບາດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນ Revelation 13 ຜູ້ຊຶ່ງໃນເບື້ອງຕົ້ນຂັດຂວາງອຳນາດສັນຕະປາປາ, ແຕ່ຕໍ່ມາກໍປ່ຽນໄປ ແລະ ຍົກມັນຂຶ້ນນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງໂລກ. ບົດບາດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນ Revelation 13 ຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນອະນາຄົດຂອງອາເມລິກາ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາຂອງເຮົາກ່ຽວກັບການເປີດຜະນຶກແສງສະຫວ່າງແຫ່ງແມ່ນ້ຳ Hiddekel ໃນບົດຄວາມຖັດໄປຂອງພວກເຮົາ.