ການນຳໃຊ້ເອລີຢາແບບສາມຊັ້ນຊີ້ບອກວ່າ ໃນວັນສຸດທ້າຍຈະມີເອລີຢາຢູ່ໃນຕອນເລີ່ມຂອງວັນສຸດທ້າຍ ແລະຢູ່ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງວັນສຸດທ້າຍ. “ວັນສຸດທ້າຍ” ແມ່ນວັນແຫ່ງການພິພາກສາ ຊຶ່ງດຳເນີນໄປແບບຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ແລະແບ່ງອອກເປັນການພິພາກສາສອງປະເພດ. ຄື ການພິພາກສາແບບສືບສວນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນຕອນເລີ່ມຂອງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະ ການພິພາກສາແບບບັງຄັບປະຕິບັດ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງວັນສຸດທ້າຍ. ການນຳໃຊ້ເອລີຢາແບບສາມຊັ້ນ ໂດຍຫຼັກແລ້ວ ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງການພິພາກສາແບບບັງຄັບປະຕິບັດ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້.
ການພິພາກສາແບບສືບສວນນັ້ນຈຳກັດຢູ່ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດຕົນວ່າເປັນຜູ້ຕິດຕາມພຣະເຈົ້າ ໂດຍຫຼັກແລ້ວແມ່ນຜ່ານການປະກາດຢ່າງຊັດແຈ້ງໂດຍກົງ ແຕ່ໃນຈຳນວນໜ້ອຍຂອງກໍລະນີ ກໍອາດເປັນຜ່ານການປະກາດໂດຍທາງອ້ອມທາງວິຖີຊີວິດ.
(ເພາະວ່າບໍ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ພຽງແຕ່ໄດ້ຍິນພຣະບັນຍັດເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງເປັນຜູ້ຊອບທຳຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ປະພຶດຕາມພຣະບັນຍັດນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການນັບວ່າຊອບທຳ. ເພາະເມື່ອຄົນຕ່າງຊາດຜູ້ບໍ່ມີພຣະບັນຍັດ ໄດ້ປະພຶດຕາມທຳມະຊາດໃນສິ່ງທີ່ພຣະບັນຍັດກຳນົດໄວ້, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ ແມ່ນແມ້ບໍ່ມີພຣະບັນຍັດ ກໍເປັນພຣະບັນຍັດແກ່ຕົນເອງ: ຊຶ່ງສະແດງວ່າການງານຂອງພຣະບັນຍັດໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ໃນໃຈຂອງເຂົາ, ໂດຍທີ່ມະໂນທຳຂອງເຂົາກໍເປັນພະຍານຮ່ວມດ້ວຍ, ແລະຄວາມຄິດຂອງເຂົາໃນຂະນະດຽວກັນກໍກ່າວໂທດ ຫຼືບໍ່ຊັ້ນກໍແກ້ຕົວໃຫ້ແກ່ກັນແລະກັນ.) ໂຣມ 2:13–15.
ການພິພາກສາສອບສວນມີສອງພາກແບ່ງຫຼັກ, ເພາະວ່າມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສອບສວນຊີວິດຂອງຜູ້ຕາຍ (ນັບແຕ່ສະໄໝຂອງອາດາມເປັນຕົ້ນມາ), ຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດຕົນວ່າເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າແທ້, ແລະໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ມັນໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການຂອງ “ການພິພາກສາສອບສວນຂອງຜູ້ມີຊີວິດ.” ການພິພາກສາສອບສວນຍັງມີອີກພາກແບ່ງໜຶ່ງນອກເໜືອຈາກຜູ້ຕາຍໄປຫາຜູ້ມີຊີວິດ, ເພາະວ່າການພິພາກສາເລີ່ມຕົ້ນທີ່ພົງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະໃນວັນສຸດທ້າຍພົງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຄື ແອດເວັນຕິດແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ. ເມື່ອການພິພາກສາເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າສິ້ນສຸດລົງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄມ່ຊ້າ, ແລ້ວຝູງອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ໃນເວລານັ້ນຢູ່ໃນບາບີໂລນກໍຖືກພິພາກສາ.
ການພິພາກສາເພື່ອດຳເນີນໂທດແມ່ນການລົງໂທດຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດຂໍ້ສະເໜີແຫ່ງຄວາມພົ້ນຂອງພຣະອົງ. ການພິພາກສາເພື່ອດຳເນີນໂທດເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນອີກບໍ່ຊ້ານີ້ເລີ່ມມີຜົນບັງຄັບ. ເມື່ອນັ້ນ ສະຫະລັດອາເມຣິກາຈະໄດ້ເຮັດໃຫ້ຖ້ວຍແຫ່ງພຣະພິໂຣດຂອງຕົນເຕັມບໍລິບູນ ຊຶ່ງກໍແມ່ນຖ້ວຍແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງຕົນດ້ວຍ, ແລະການຫັນເຫຈາກສັດທາໃນລະດັບຊາດຈະຖືກຕິດຕາມດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ. ທຸກປະເທດໃນໂລກຈະຕິດຕາມແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະແຕ່ລະປະເທດເຫຼົ່ານັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ຖ້ວຍຂອງຕົນເຕັມເຊັ່ນກັນ ແລະຈະປະສົບຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດເຊັ່ນດຽວກັນ.
“ເມື່ອອາເມຣິກາ ແຜ່ນດິນແຫ່ງເສລີພາບທາງສາສະໜາ ຈະຮ່ວມມືກັບສັນຕະປາປາ ໃນການບັງຄັບມະໂນທຳ ແລະບີບບັງຄັບມະນຸດໃຫ້ຖືເກຍດວັນຊະບາໂຕຈອມປອມ ປະຊາຊົນໃນທຸກປະເທດທົ່ວໂລກຈະຖືກນຳໃຫ້ດຳເນີນຕາມແບບຢ່າງຂອງນາງ.” Testimonies, volume 6, 18.
ການພິພາກສາບັງຄັບໃຊ້ກໍຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງພາກເຊັ່ນກັນ. ນັບແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາຈົນເຖິງເວລາທີ່ໂອກາດແຫ່ງການພິສູດຂອງມະນຸດສິ້ນສຸດລົງເມື່ອມີຄາເອນລຸກຂຶ້ນ, ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຍັງປະສົມດ້ວຍຄວາມເມດຕາ; ແຕ່ເມື່ອມີຄາເອນລຸກຂຶ້ນ, ພຣະພິໂຣດຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍການເທລົງຂອງໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ຈະບໍ່ມີຄວາມເມດຕາເຈືອປົນຢູ່ເລີຍ. ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ ການພິພາກສາບັງຄັບໃຊ້ທີ່ຕົກມາເທິງມະນຸດແລະປະຊາຊາດທັງຫຼາຍຈະຍັງປະສົມດ້ວຍຄວາມເມດຕາ, ເພາະຍັງຈະມີບາງຄົນໃນບາບີໂລນທີ່ໃນເວລານັ້ນກຳລັງຖືກປະທານໂອກາດໃຫ້ເຂົ້າໃຈຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການນະມັດສະການວັນຊະບາໂຕ ແລະ ວັນອາທິດ.
“ໂອ, ຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນຮູ້ເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມຂອງຕົນເຖີດ! ຍັງມີຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ທັນໄດ້ຍິນຄວາມຈິງແຫ່ງການທົດສອບສໍາລັບເວລານີ້. ຍັງມີຫຼາຍຄົນທີ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າກໍາລັງຕໍ່ສູ້ຢູ່ກັບເຂົາ. ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາທີ່ທໍາລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໂອກາດຮຽນຮູ້ວ່າຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະທອດພຣະເນດມາຍັງເຂົາດ້ວຍຄວາມອ່ອນໂຍນ. ພຣະທັຍແຫ່ງພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງຖືກສໍາຜັດແລ້ວ; ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຍັງຄົງຍື່ນອອກເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ລອດ, ໃນຂະນະທີ່ປະຕູຖືກປິດສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມເຂົ້າ.”
“ຄວາມເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າຖືກສະແດງອອກໃນຄວາມອົດກັ້ນອັນຍາວນານຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງກໍາລັງຍັບຍັ້ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄວ້, ຄອຍຖ້າໃຫ້ຂ່າວສານແຫ່ງຄໍາເຕືອນຖືກປະກາດອອກໄປແກ່ທຸກຄົນ. ໂອ, ຖ້າຫາກປະຊາຊົນຂອງເຮົາຈະຮູ້ສຶກຕາມທີ່ຄວນເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ວາງຢູ່ເທິງພວກເຂົາໃນການມອບຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມເມດຕາຄັ້ງສຸດທ້າຍແກ່ໂລກ, ຜົນງານອັນອັດສະຈັນສັກພຽງໃດຈະຖືກກະທໍາສໍາເລັດ!” Testimonies, volume 9, 97.
“ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາອັນທຳລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໂອກາດຮຽນຮູ້ວ່າສັດຈະຄວາມເປັນຢ່າງໃດ.” “ເວລາ” ທັງສອງນັ້ນເລີ່ມຂຶ້ນພ້ອມກັນ ເມື່ອ “ປະຕູຖືກປິດ” ຕໍ່ບັນດາອັດເວັນຕິສລາໂອດີເຊຍ ຜູ້ “ບໍ່ຍອມເຂົ້າ.”
“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ວັນຊະບາໂຕອັນບໍລິສຸດ ແມ່ນ, ແລະຈະເປັນ, ກໍາແພງແຫ່ງການແບ່ງແຍກລະຫວ່າງອິດສະຣາເອນແທ້ຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະບັນດາຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ; ແລະວ່າ ວັນຊະບາໂຕເປັນປະເດັນໃຫຍ່ ທີ່ຈະຮວບຮວມດວງໃຈຂອງບັນດາວິສຸດຊົນອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ກໍາລັງຄອຍຖ້າຢູ່. ແລະຖ້າຜູ້ໃດເຊື່ອ, ແລະຮັກສາວັນຊະບາໂຕ, ແລະໄດ້ຮັບພຣະພອນທີ່ຕິດຕາມມາກັບມັນ, ແລ້ວຕໍ່ມາກໍລະຖິ້ມມັນເສຍ ແລະລະເມີດພຣະບັນຍັດອັນບໍລິສຸດ, ຄົນນັ້ນຍ່ອມຈະປິດປະຕູເມືອງບໍລິສຸດຕໍ່ຕົນເອງ, ຢ່າງແນ່ນອນເທົ່າກັບທີ່ມີພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງປົກຄອງຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນເບື້ອງເທິງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງມີລູກຫຼານບາງຄົນ ຜູ້ຍັງບໍ່ເຫັນ ແລະບໍ່ຮັກສາວັນຊະບາໂຕ. ພວກເຂົາຍັງບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງໃນເລື່ອງນີ້. ແລະເມື່ອເລີ່ມຕົ້ນເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລໍາບາກ, ພວກເຮົາໄດ້ເຕັມລົ້ນດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາອອກໄປ ແລະປະກາດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕຢ່າງຄົບຖ້ວນຍິ່ງຂຶ້ນ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຣິດຈັກ ແລະພວກແອດເວັນຕິດທີ່ມີແຕ່ຊື່ ເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຫັກລ້າງຄວາມຈິງເລື່ອງວັນຊະບາໂຕໄດ້. ແລະໃນເວລານັ້ນ, ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ ລ້ວນໄດ້ເຫັນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງວ່າ ພວກເຮົາມີຄວາມຈິງ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ອອກມາ ແລະທົນຮັບການຂົ່ມເຫັງຮ່ວມກັບພວກເຮົາ.” A Word to the Little Flock, 18, 19.
ປະຕູຖືກປິດລົງໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ເລີ່ມມີຜົນບັງຄັບ, ເຮັດໃຫ້ຊ່ວງເວລາທີ່ຢູ່ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນເປັນ “ເວລາ” ແຫ່ງ “ການຢ້ຽມຢາມ” ຂອງຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າ.
ພວກເຈົ້າຈະເວົ້າໄດ້ແນວໃດວ່າ, ພວກເຮົາມີປັນຍາ, ແລະພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຢໂຫວາຢູ່ກັບພວກເຮົາ? ເບິ່ງແມ, ແທ້ຈິງແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳມັນໂດຍປາສະຈາກປະໂຫຍດ; ປາກກາຂອງພວກສະຄຣາອິດກໍຢູ່ໂດຍປາສະຈາກປະໂຫຍດ. ບັນດາຄົນມີປັນຍາຕ້ອງອັບອາຍ, ພວກເຂົາຕົກໃຈສະທ້ານ ແລະຖືກຈັບໄວ້: ເບິ່ງແມ, ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດພຣະວາຈາຂອງພຣະເຢໂຫວາ; ແລ້ວຈະມີປັນຍາອັນໃດຢູ່ໃນພວກເຂົາ? ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈະຍົກມອບພັນລະຍາຂອງພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ຄົນອື່ນ, ແລະທົ່ງນາຂອງພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຈະຮັບເປັນມໍລະດົກ: ເພາະທຸກຄົນນັບແຕ່ຜູ້ນ້ອຍທີ່ສຸດຈົນເຖິງຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ຕ່າງກໍມອບຕົນໃຫ້ແກ່ຄວາມໂລບ; ຕັ້ງແຕ່ສາດສະດາຈົນເຖິງປະໂລຫິດ ທຸກຄົນລ້ວນປະພຶດຢ່າງຫລອກລວງ. ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຮັກສາບາດແຜຂອງທິດາແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຮົາພຽງແຕ່ຜິວເຜີນ, ໂດຍກ່າວວ່າ, ສັນຕິສຸກ, ສັນຕິສຸກ; ໃນເມື່ອບໍ່ມີສັນຕິສຸກ. ພວກເຂົາຮູ້ສຶກອັບອາຍບໍ່ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ກະທຳສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງ? ບໍ່ເລີຍ, ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ອັບອາຍແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ, ແລະພວກເຂົາກໍບໍ່ອາດໜ້າແດງໄດ້: ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງທ່າມກາງບັນດາຜູ້ທີ່ລົ້ມລົງ: ໃນເວລາແຫ່ງການລົງໂທດພວກເຂົາ ພວກເຂົາຈະຖືກທຳລາຍລົງ, ພຣະເຢໂຫວາຕັດດັ່ງນັ້ນ. Jeremiah 8:8–12.
ເຊັ່ນດຽວກັບອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ອິສຣາເອນໃນຍຸກປະຈຸບັນກໍເຊັ່ນດຽວກັນ, ທັງສອງຖືກທຳລາຍ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມຂອງພຣະເຈົ້າ. ເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມຂອງພຣະເຈົ້າສຳລັບແອັດເວນຕິສມ໌ແຫ່ງລາວດີເຊຍ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະຈະສິ້ນສຸດລົງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້.
ແລະເມື່ອພຣະອົງເຂົ້າມາໃກ້ ພຣະອົງກໍທອດພະເນດເຫັນນະຄອນນັ້ນ ແລະຊົງກັນແສງເພາະນະຄອນນັ້ນ ຕັດວ່າ ຖ້າແມ່ນເຈົ້າ, ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າເອງ, ໄດ້ຮູ້ໃນວັນນີ້ຂອງເຈົ້າ ເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍຊຶ່ງເປັນຂອງສັນຕິສຸກຂອງເຈົ້າ! ແຕ່ບັດນີ້ ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປິດບັງໄວ້ຈາກຕາຂອງເຈົ້າແລ້ວ. ເພາະວັນທັງຫຼາຍຈະມາເຖິງເຈົ້າ ເມື່ອພວກສັດຕູຂອງເຈົ້າຈະກໍ່ແນວຄ່າຍລ້ອມເຈົ້າໄວ້ ແລະຈະຫ້ອມລ້ອມເຈົ້າຮອບດ້ານ ແລະຈະກັກຂັງເຈົ້າໄວ້ທຸກດ້ານ, ແລະຈະທຳລາຍເຈົ້າໃຫ້ລາບກັບພື້ນດິນ ພ້ອມທັງລູກຫຼານຂອງເຈົ້າທີ່ຢູ່ພາຍໃນ; ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ເຫຼືອຫີນກ້ອນໜຶ່ງຊ້ອນເທິງອີກກ້ອນໜຶ່ງໃນເຈົ້າເລີຍ; ເພາະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮູ້ເຖິງເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມຂອງເຈົ້າ. ລູກາ 19:41–44.
ໃນເວລາແຫ່ງການສະເດັດຢ້ຽມຢາມຂອງພຣະເຈົ້າ ຄົນສະຫລາດແລະຄົນໂງ່ຈະຖືກແຍກອອກຈາກກັນຕະຫຼອດໄປ.
“ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ຊາວແອັດເວນຕິສທີ່ຖືວັນສະບາໂຕວັນທີເຈັດ ຜູ້ບໍ່ໄດ້ອຸທິດຕົນ, ຜູ້ມີຄວາມຮູ້ເຖິງຄວາມຈິງ, ແຕ່ໄດ້ຜູກຕົນເຂົ້າກັບຄົນຝ່າຍໂລກ ຈະຖອຍຫ່າງອອກຈາກຄວາມເຊື່ອຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ໂດຍຫັນໄປຟັງວິນຍານລໍ້ລວງ. ສັດຕູຈະຍິນດີຢ່າງຫຼາຍທີ່ຈະຍື່ນສິ່ງຈູງໃຈລໍ້ລວງອອກໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ເພື່ອນຳພາໃຫ້ພວກເຂົາດຳເນີນການສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ສັດຊື່ແລະໝັ້ນຄົງແທ້ ຈະມີການປ້ອງກັນອັນແຂງແກ່ນແລະຊົງພະລັງໃນພຣະເຈົ້າ.” Manuscript Releases, volume 7, 186.
ເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມຂອງພວກເຂົາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມທີ່ຕົກຢູ່ເທິງບັນດາຄຣິສຕະຈັກໂປຣແຕສແຕນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ແລະດັ່ງທີ່ເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນສໍາລັບອິສຣາເອນບູຮານ ເມື່ອພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ສະເດັດລົງໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ.
ການພິພາກສາບໍລິຫານເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອສະຫະລັດອາເມຣິກາເຕັມຈອກແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງຕົນ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ຊຶ່ງກໍແມ່ນເວລາດຽວກັນທີ່ຄຣິສຕະຈັກແອັດເວນຕິດແຫ່ງເລໂອດີເຊຍໄດ້ເຕັມຈອກຂອງພວກເຂົາ. ການພິພາກສາເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຈອກແຫ່ງເວລາທົດລອງສໍາລັບເຂົາສອງອັນທີ່ເສື່ອມຊາມຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ເຂົາທີ່ເສື່ອມຊາມຂອງໂປຣແຕສຕັງ ຊຶ່ງກ່ອນໜ້ານີ້ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກແອັດເວນຕິດແຫ່ງເລໂອດີເຊຍ ຈາກນັ້ນກໍສິ້ນສຸດລົງ, ແລະຂະບວນການຟີລາເດວເຟຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຈາກນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຂົາທີ່ແທ້ຈິງຂອງໂປຣແຕສຕັງ, ແລະເປັນເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານ ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງ. ໃນຈຸດນັ້ນ ເຢຣູຊາເລັມປ່ຽນຈາກຄຣິສຕະຈັກນັກຮົບ ໄປເປັນຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ.
ການພິພາກສາເພື່ອການປະຕິບັດໂທດເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ ໃນເວລາແຫ່ງການພິພາກສາທີ່ທຳລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງກໍເປັນເວລາແຫ່ງພຣະເມດຕາສຳລັບຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນອີກດ້ວຍ. ມັນເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອ Laodicean Adventism ສິ້ນສຸດລົງ. ການພິພາກສາເພື່ອການປະຕິບັດໂທດດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ໃນເວລານັ້ນການພິພາກສາບໍ່ມີການປະສົມກັບພຣະເມດຕາອີກຕໍ່ໄປ ແລ້ວພຣະເຢຊູຈຶ່ງສະເດັດກັບມາ.
ເມື່ອພຣະເຢຊູສະເດັດກັບຄືນມາ, ພັນປີ (ໜຶ່ງພັນປີ) ຕາມພຣະນິມິດບົດທີຊາວ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຊາຕານຖືກຜູກມັດໄວ້ເທິງໂລກທີ່ຖືກທຳລາຍຮ້າງ, ຢູ່ຕາມລຳພັງ ມີແຕ່ບັນດາທູດສະຫວັນຜູ້ກະບົດທີ່ໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການໂຈມຕີຕໍ່ພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ.
ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີກະແຈຂອງຫຸບເຫວເລິກສຸດ ແລະມີໂສ້ໃຫຍ່ເສັ້ນໜຶ່ງຢູ່ໃນມືຂອງລາວ. ແລະລາວໄດ້ຈັບພະຍານາກນັ້ນ ຄືງູເກົ່າແກ່ນັ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນມານຮ້າຍ ແລະຊາຕານ ແລະມັດມັນໄວ້ໜຶ່ງພັນປີ, ແລະໂຍນມັນລົງໃນຫຸບເຫວເລິກສຸດ ແລະປິດຂັງມັນໄວ້ ແລະປະທັບຕາໄວ້ເທິງມັນ ເພື່ອມັນຈະບໍ່ອາດລໍ້ລວງບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ອີກ ຈົນກວ່າຄົບກຳນົດໜຶ່ງພັນປີ; ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ ມັນຈະຕ້ອງຖືກປ່ອຍອອກໄປຊົ່ວລະຍະໜຶ່ງ. ພຣະນິມິດ 20:1–3.
ໃນລະຫວ່າງໜຶ່ງພັນປີນັ້ນ ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ຈະກະທຳການພິພາກສາແບບສືບສວນແກ່ບັນດາຜູ້ຫຼົງຫາຍທີ່ຍັງຄົງຫຼັບຢູ່ໃນຫຼຸມຝັງສົບຂອງຕົນ ຂະນະທີ່ຄອຍຖ້າການສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາເປັນລາຍບຸກຄົນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ຈະພິຈາລະນາຊີວິດແລະສະພາບການຂອງບັນດາຜູ້ຫຼົງຫາຍ ລວມທັງຊາຕານແລະທູດສະຫວັນຂອງມັນ ເພື່ອກຳນົດວ່າຜູ້ໃດສົມຄວນໄດ້ຮັບການລົງໂທດທີ່ໜັກກວ່າເມື່ອສິ້ນສຸດໜຶ່ງພັນປີ.
ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນບັນລັງທັງຫຼາຍ, ແລະມີຜູ້ນັ່ງເທິງບັນລັງເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະການພິພາກສາໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍ; ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຈິດວິນຍານຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຕັດສີສະເພາະເພື່ອຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ ແລະເພື່ອພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ນະມັດສະການສັດຮ້າຍ ຫຼືຮູບຂອງມັນ, ແລະບໍ່ໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກ ຫຼືທີ່ມືຂອງພວກເຂົາ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ມີຊີວິດຂຶ້ນມາ ແລະຄອງລາດຮ່ວມກັບພຣະຄຣິດໜຶ່ງພັນປີ. ພຣະນິມິດ 20:4
ດັ່ງນັ້ນ ໃນຊ່ວງພັນປີນັ້ນຈຶ່ງມີການພິພາກສາແບບສືບສວນສອບສວນ ຊຶ່ງເມື່ອສຳເລັດແລ້ວ ກໍນຳໄປສູ່ການພິພາກສາແບບບັງຄັບໃຊ້ຂັ້ນສຸດທ້າຍ ເມື່ອຄົນຕາຍທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຖືກປຸກໃຫ້ຄືນມາ ແລະ ຊາຕານຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນມີອຳນາດຄວບຄຸມພວກເຂົາຢ່າງສົມບູນ ກໍຊັກຈູງຄົນຊົ່ວໃຫ້ໂຈມຕີນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງໃນຕອນທ້າຍຂອງພັນປີນັ້ນໄດ້ລົງມາຈາກສະຫວັນ. ເມື່ອຄົນຊົ່ວເຂົ້າໂຈມຕີ ໄຟກໍລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະ ການພິພາກສາແບບບັງຄັບໃຊ້ຂັ້ນສຸດທ້າຍກໍສຳເລັດລົງ.
ແລະເມື່ອຄົບພັນປີແລ້ວ ຊາຕານຈະຖືກປ່ອຍອອກຈາກຄຸກຂອງມັນ ແລະມັນຈະອອກໄປເພື່ອລໍ້ລວງບັນດາປະຊາຊາດທີ່ຢູ່ໃນສີ່ມຸມໂລກ ຄື ໂກກ ແລະ ມາໂກກ ເພື່ອຮວບຮວມເຂົາທັງຫລາຍເຂົ້າສູ່ສົງຄາມ; ຈໍານວນຂອງເຂົານັ້ນມີຫລາຍດັ່ງດາຍຊາຍທະເລ. ແລະເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຂຶ້ນໄປທົ່ວພື້ນແຜ່ນດິນໂລກ ແລະລ້ອມຄ້າຍຂອງພວກທຳມະສິດ ແລະນະຄອນອັນເປັນທີ່ຮັກນັ້ນໄວ້; ແລະໄຟໄດ້ລົງມາຈາກພຣະເຈົ້າອອກຈາກສະຫວັນ ແລະເຜົາຜານເຂົາທັງຫລາຍ. ພຣະນິມິດ 20:7–9.
ເຖິງແມ່ນວ່າການນຳໃຊ້ສາມປະການຂອງເອລີຢາ ແລະ ຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃຫ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນນັ້ນຈະກ່ຽວພັນກັນຢ່າງໃກ້ຊິດກໍຕາມ, ແຕ່ສາມາດສັງເກດເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງໃນພາລະກິດຂອງເຂົາໄດ້ ໃນທີ່ວ່າ ເອລີຢານັ້ນ ໂດຍຫຼັກແລ້ວ ກຳລັງຊີ້ບອກພາລະກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ແລະ ຂະບວນການທີ່ສຳພັນກັບຂ່າວສານຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວນັ້ນ, ຊຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນລະຫວ່າງການພິພາກສາບັງຄັບຄະດີ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄມ່ຊ້າ. ສ່ວນຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍານັ້ນ ໂດຍຫຼັກແລ້ວ ກຳນົດຊີ້ເຖິງພາລະກິດທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນລະຫວ່າງການພິພາກສາສືບສວນ. ອາດເວັນຕິສະມ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ ບໍ່ຮູ້ເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມຂອງພວກເຂົາ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາແນ່ນອນແຫ່ງການພິພາກສາ.
ພວກເຂົາກໍບໍ່ເຂົ້າໃຈຂ່າວສານແຫ່ງ “ຄວາມຈິງປະຈຸບັນ” ທີ່ຖືກປະກາດໃນເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ທັງການພິພາກສາ ແລະ ຂ່າວສານຂອງວັນເວລາເຫຼົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາຍັງຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ຈັກຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນດ້ວຍ. ໃນຄວາມຕາບອດແບບລາໂອດີເກຍຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາຕໍ່ຕ້ານຂ່າວສານແຫ່ງໂມງເວລານັ້ນ, ປະຕິເສດເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມຂອງພວກເຂົາດ້ວຍຂ່າວສານວ່າ “ສັນຕິສຸກ ແລະ ຄວາມປອດໄພ,” ແລະ ບໍ່ແນ່ໃຈວ່າຜູ້ໃດເປັນຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຖືກຊົງເລືອກສຳລັບຊ່ວງເວລານັ້ນ. ຄວາມຈິງນີ້ໄດ້ຖືກຊີ້ບອກຢ່າງແຈ້ງຊັດໃນຄຳພະຍານຂອງເອລີຢາຄົນທີສອງ ຄື ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ.
ຊາວຢິວຮູ້ວ່າ ຄຳພະຍາກອນໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນໜຶ່ງທີ່ຈະມາ, ແລະ ພຣະເຢຊູໄດ້ສອນຢ່າງຊັດແຈ້ງວ່າ ໂຢຮັນນັ້ນແຫຼະເປັນຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຈະມານັ້ນ.
ເພາະວ່າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງ ແລະພຣະບັນຍັດ ໄດ້ພະຍາກອນມາຈົນເຖິງໂຢຮັນ. ແລະຖ້າທ່ານທັງຫຼາຍຈະຍອມຮັບ, ຜູ້ນີ້ແຫຼະຄືເອລີຢາ ຜູ້ທີ່ຈະມານັ້ນ. ຜູ້ໃດມີຫູສຳລັບຟັງ ກໍຈົ່ງຟັງເຖີດ. Matthew 11:13–15.
ໃນຕອນສຸດທ້າຍຢ່າງແທ້ຈິງຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມພວກເຂົາ (ເວລາໃນປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດທີ່ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້), ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງຖືກແຂວນຢູ່ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ພວກຢິວໄດ້ຄາດເດົາກັນວ່າ ເອລີຢາຈະມາຊ່ວຍພຣະເຢຊູໃນເວລານັ້ນຫຼືບໍ່. ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຈະຕຽມທາງໃຫ້ແກ່ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນກຳລັງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາດ້ວຍໂລຫິດຂອງພຣະອົງເອງ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ສາມາດຮັບຮູ້ພຣະເມຊີອາຂອງພວກເຂົາໄດ້. ອັດເວນຕິສຳນຶກແບບລາວດີເຊຍໃນຍຸກສຸດທ້າຍຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ຈັກການພິພາກສາຂອງຕົນ, ຊຶ່ງແມ່ນເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງຮັບຮູ້ຂ່າວສານຂອງໄລຍະເວລານັ້ນ, ແລະພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງຮັບຮູ້ຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຖືກເລືອກສັນສຳລັບເວລານັ້ນ. ການກະບົດໃນປີ 1888, ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນ Revelation ບົດທີສິບແປດໄດ້ລົງມາ. ພວກກະບົດໃນປີ 1888 ໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະຮັບຮູ້ຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຖືກເລືອກໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ຊຶ່ງກຳລັງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຍຸກສຸດທ້າຍ.
ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.
ເພາະວ່າພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ ຕັດກັບຂ້ານ້ອຍດັ່ງນີ້ວ່າ, “ຈົ່ງຮັບຈອກເຫຼົ້າແຫ່ງພຣະພິໂລດນີ້ຈາກມືຂອງເຮົາ ແລະໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ ຜູ້ທີ່ເຮົາສົ່ງເຈົ້າໄປຫານັ້ນ ດື່ມມັນ. ແລະເຂົາທັງຫຼາຍຈະດື່ມ ແລະຈະໂຊເຊ ແລະຈະບ້າຄັ່ງ ເນື່ອງຈາກດາບທີ່ເຮົາຈະສົ່ງໄປທ່າມກາງພວກເຂົາ.” ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບຈອກນັ້ນຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະຢາເວ ແລະເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງດື່ມ ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ສົ່ງຂ້ານ້ອຍໄປຫາ: ຄື ເຢຣູຊາເລັມ ແລະບັນດານະຄອນຂອງຢູດາ ແລະບັນດາກະສັດຂອງເມືອງນັ້ນ ແລະບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງເມືອງນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາກາຍເປັນບ່ອນຮ້າງເປົ່າ ເປັນທີ່ຫວາດຜວາ ເປັນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍ ແລະເປັນຄຳສາບແຊ່ງ ດັ່ງທີ່ເປັນຢູ່ໃນວັນນີ້; ຟາໂຣ ກະສັດແຫ່ງເອຢິບ ແລະບັນດາຂ້າລາຊະການຂອງລາວ ແລະບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງລາວ ແລະປະຊາຊົນທັງປວງຂອງລາວ; ແລະບັນດາຊົນປະສົມທັງປວງ ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນອູດສ ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນຂອງຟີລິດສະຕີນ ແລະອັດຊະເກໂລນ ແລະອັດຊາ ແລະເອັກໂຣນ ແລະຊາກທີ່ເຫຼືອຂອງອັດໂດດ; ເອໂດມ ແລະໂມອາບ ແລະບັນດາລູກຫຼານຂອງອຳໂມນ; ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງເມືອງຕີໂລ ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງເມືອງຊີໂດນ ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງເກາະທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ພົ້ນທະເລໄປ; ເດດານ ແລະເທມາ ແລະບູດ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ຕາມມຸມສຸດປາຍແຜ່ນດິນ; ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງອາຣາເບຍ ແລະບັນດາກະສັດຂອງຊົນປະສົມທັງປວງທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ; ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງຊິມຣີ ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງເອລາມ ແລະບັນດາກະສັດແຫ່ງຊາວເມເດຍ; ແລະບັນດາກະສັດທາງເໜືອທັງຫຼາຍ ທັງທີ່ຢູ່ໄກ ແລະທີ່ຢູ່ໃກ້ ທຸກອານາຈັກຕໍ່ໆ ກັນ ແລະອານາຈັກທັງຫຼາຍຂອງໂລກ ຊຶ່ງຢູ່ເທິງພື້ນພິພົບໂລກ; ແລະກະສັດແຫ່ງເຊຊັກຈະດື່ມຕາມຫຼັງພວກເຂົາ. “ເຫດສະນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ຈົ່ງດື່ມ ແລະເມົາ ແລະຮາກອອກ ແລະລົ້ມລົງ ແລະຢ່າລຸກຂຶ້ນອີກເລີຍ ເນື່ອງຈາກດາບທີ່ເຮົາຈະສົ່ງໄປທ່າມກາງພວກເຈົ້າ. ແລະຈະເປັນວ່າ ຖ້າພວກເຂົາປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບຈອກຈາກມືຂອງເຈົ້າເພື່ອດື່ມ ແລ້ວເຈົ້າຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງດື່ມຢ່າງແນ່ນອນ. ເພາະຈົ່ງເບິ່ງ ເຮົາເລີ່ມນຳຄວາມພິນາດມາເໜືອນະຄອນທີ່ເອີ້ນຕາມນາມຂອງເຮົາ ແລະພວກເຈົ້າຈະພົ້ນໂທດໄປໂດຍສິ້ນເຊີງໄດ້ຫຼື? ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ພົ້ນໂທດເລີຍ; ເພາະເຮົາຈະເອີ້ນດາບໃຫ້ມາເໜືອຊາວໂລກທັງປວງ ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນັ້ນ. ເຫດສະນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງພະຍາກອນກ່າວຖ້ອຍຄຳທັງປວງນີ້ຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົາ ແລະຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ພຣະຢາເວຈະຄຳລາມຈາກເບື້ອງສູງ ແລະຈະເປັ່ງພຣະສຸຣະສຽງຈາກທີ່ປະທັບອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຈະຄຳລາມຢ່າງມີລິດເໜືອທີ່ອາໄສຂອງພຣະອົງ; ພຣະອົງຈະຮ້ອງໂຮດັ່ງຄົນຍ່ຳອະງຸ່ນ ຕໍ່ຕ້ານຊາວໂລກທັງປວງ. ສຽງອຶກກະທຶກຈະມາເຖິງສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ; ເພາະພຣະຢາເວມີຄະດີກັບບັນດາປະຊາຊາດ ພຣະອົງຈະຊຳລະຄວາມກັບມະນຸດທັງປວງ; ພຣະອົງຈະມອບຄົນຊົ່ວໃຫ້ແກ່ດາບ ພຣະຢາເວຕັດດັ່ງນັ້ນ.” ພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, “ຈົ່ງເບິ່ງ ພິບັດຈະອອກໄປຈາກປະຊາຊາດໜຶ່ງສູ່ອີກປະຊາຊາດໜຶ່ງ ແລະພາຍຸໃຫຍ່ຈະຖືກປຸກຂຶ້ນຈາກສຸດຂອບແຜ່ນດິນໂລກ. ແລະໃນວັນນັ້ນ ບັນດາຜູ້ຖືກສັງຫານຂອງພຣະຢາເວຈະມີຕັ້ງແຕ່ປາຍແຜ່ນດິນໂລກຂ້າງໜຶ່ງໄປຈົນເຖິງອີກຂ້າງໜຶ່ງຂອງແຜ່ນດິນໂລກ; ພວກເຂົາຈະບໍ່ຖືກໄວ້ທຸກ ບໍ່ຖືກເກັບຮວບຮວມ ແລະບໍ່ຖືກຝັງ; ພວກເຂົາຈະເປັນດັ່ງຂີ້ສັດຢູ່ເທິງພື້ນດິນ.” ເຢເຣມີຢາ 25:15–33.