ເອລີຢາ - ໝາຍເລກໜຶ່ງ

ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະສົ່ງເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ ມາຫາພວກເຈົ້າ ກ່ອນວັນໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງພຣະເຢໂຫວາຈະມາເຖິງ; ແລະທ່ານຈະນຳໃຈຂອງພໍ່ທັງຫລາຍໃຫ້ຫັນໄປຫາລູກທັງຫລາຍ, ແລະໃຈຂອງລູກທັງຫລາຍໃຫ້ຫັນໄປຫາພໍ່ຂອງພວກເຂົາ, ຢ້ານວ່າເຮົາຈະມາ ແລະຕີແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງ. ມາລາຄີ 4:5, 6.

ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນໝາຍສຳຄັນອີກຢ່າງໜຶ່ງໃນສະຫວັນ, ຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າອັດສະຈັນ, ຄືມີທູດສະຫວັນເຈັດອົງຖືໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ; ເພາະວ່າໃນໄພພິບັດເຫຼົ່ານັ້ນ ພຣະພິໂຣດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.

ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສິ່ງໜຶ່ງດັ່ງທະເລແກ້ວປົນກັບໄຟ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະເໜືອສັດຮ້າຍ, ເໜືອຮູບຂອງມັນ, ເໜືອເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນ, ແລະເໜືອເລກແຫ່ງຊື່ຂອງມັນ, ກຳລັງຢືນຢູ່ເທິງທະເລແກ້ວນັ້ນ ໂດຍຖືພິນຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະພວກເຂົາຮ້ອງເພງຂອງໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເພງຂອງພຣະເມສານ້ອຍ, ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດເດດທຸກປະການ, ພຣະກິດຂອງພຣະອົງໃຫຍ່ຫຼວງແລະອັດສະຈັນຍິ່ງ; ຂ້າແຕ່ກະສັດແຫ່ງວິສຸດຊົນ, ທາງຂອງພຣະອົງທ່ຽງທຳແລະແທ້ຈິງ. ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ໃດຈະບໍ່ຢຳເກງພຣະອົງ ແລະຖວາຍກຽດແດ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ? ເພາະພຣະອົງອົງດຽວເທົ່ານັ້ນຊົງບໍລິສຸດ; ເພາະບັນດາປະຊາຊາດທັງຫຼາຍຈະມານະມັດສະການຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ; ເພາະການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ປະຈັກແລ້ວ.

ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເບິ່ງ ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ພຣະວິຫານແຫ່ງພະພັກພາຍໃນເຕັນແຫ່ງພະຍານໃນສະຫວັນກໍໄດ້ເປີດອອກ. ແລະທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງໄດ້ອອກມາຈາກພຣະວິຫານ ຖືໄພພິບັດທັງເຈັດ ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານອັນບໍລິສຸດ ແລະ ຂາວສະອາດ ແລະ ຄາດອົກດ້ວຍສາຍຄາດຄຳ. ແລະສັດທັງສີ່ຕົວຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ມອບຂັນຄຳທັງເຈັດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດນິລັນດອນ ໃຫ້ແກ່ທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງ. ແລະພຣະວິຫານກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວັນ ອັນເນື່ອງມາຈາກພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຈາກລິດເດດຂອງພຣະອົງ; ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານໄດ້ ຈົນກວ່າໄພພິບັດທັງເຈັດຂອງທູດສະຫວັນທັງເຈັດອົງນັ້ນຈະສຳເລັດລົງ. ພຣະນິມິດ 15:1–8.

ເພາະວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງລຸກຂຶ້ນເໝືອນຢ່າງໃນພູເປຣາຊິມ, ພຣະອົງຈະຊົງພິໂລດເໝືອນຢ່າງໃນຫຸບເຂົາກີເບໂອນ, ເພື່ອພຣະອົງຈະຊົງກະທຳພຣະກິດຂອງພຣະອົງ, ພຣະກິດອັນແປກປະຫຼາດຂອງພຣະອົງ; ແລະໃຫ້ພຣະການຂອງພຣະອົງສຳເລັດໄປ, ພຣະການອັນແປກປະຫຼາດຂອງພຣະອົງ. ເພາະສະນັ້ນ ບັດນີ້ ຢ່າເປັນຄົນເຢາະເຢີ້ຍອີກ, ຢ້ານວ່າພັນທະນາການຂອງພວກເຈົ້າຈະແໜ້ນໜາຂຶ້ນ; ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຈາກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ ເຖິງການທຳລາຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເໜືອແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ. ເອຊາຢາ 28:21, 22

“ປະຊາຊາດຕ່າງໆຈະດຳເນີນຕາມແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ. ແມ່ນແຕ່ນາງເປັນຜູ້ນຳອອກໜ້າກໍຕາມ, ວິກິດອັນດຽວກັນນັ້ນຈະມາເຖິງປະຊາຊົນຂອງເຮົາໃນທຸກສ່ວນຂອງໂລກ.” Testimonies, volume 6, 395.

“ເມື່ອອາເມລິກາ ແຜ່ນດິນແຫ່ງເສລີພາບທາງສາສະໜາ ຈະຮ່ວມມືກັບສັນຕະປາປາໃນການບັງຄັບມະໂນທຳ ແລະບີບບັງຄັບມະນຸດໃຫ້ໃຫ້ກຽດແກ່ວັນຊະບາໂຕອັນປອມ ປະຊາຊົນຂອງທຸກປະເທດໃນທົ່ວໂລກຈະຖືກນຳໃຫ້ຕິດຕາມແບບຢ່າງຂອງນາງ.” Testimonies, volume 6, 18.

“ເວລາໜຶ່ງກຳລັງຈະມາ ເມື່ອພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນຄວາມໝາຍອັນພິເສດ ຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນໂມຄະໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົາ. ບັນດາຜູ້ປົກຄອງແຫ່ງຊາດຂອງພວກເຮົາ ຈະໃຊ້ບັນຍັດທາງນິຕິບັນຍັດເພື່ອບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກນຳເຂົ້າສູ່ອັນຕະລາຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງ. ເມື່ອຊາດຂອງພວກເຮົາ, ໃນສະພານິຕິບັນຍັດຂອງຕົນ, ຈະອອກກົດໝາຍເພື່ອຜູກມັດມະນະທຳຂອງມະນຸດໃນເລື່ອງສິດພິເສດທາງສາສະໜາຂອງເຂົາ, ໂດຍບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ, ແລະນຳອຳນາດອັນກົດຂີ່ມາກົດດັນຕໍ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ, ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະ, ໃນທຸກຄວາມມຸ່ງໝາຍແລະຜົນທັງປວງ, ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນໂມຄະໃນແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົາ; ແລະການຫັນຫຼັງຈາກພຣະເຈົ້າໃນລະດັບຊາດ ຈະຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ.” Review and Herald, December 18, 1888.

“ການພິພາກສາລົງໂທດຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກນຳມາເໜືອບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງສະແຫວງຫາທີ່ຈະບີບຄັ້ນ ແລະ ທຳລາຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ຄວາມອົດກັ້ນຢ່າງຍາວນານຂອງພຣະອົງຕໍ່ຄົນຊົ່ວ ເຮັດໃຫ້ມະນຸດກ້າຫານຂຶ້ນໃນການລະເມີດ, ແຕ່ການລົງໂທດຂອງເຂົາທັງຫຼາຍກໍຍັງແນ່ນອນ ແລະ ໜ້າສະພຶງກົວຢ່າງຍິ່ງ ເພາະວ່າມັນຖືກຊັກຊ້າມາດົນ. ‘ພຣະຢາເວຈະລຸກຂຶ້ນດັ່ງໃນພູເປຣາຊີມ, ພຣະອົງຈະກິ້ວໂກດດັ່ງໃນຫຸບເຂົາກີເບໂອນ, ເພື່ອພຣະອົງຈະກະທຳພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງ, ພຣະລາຊະກິດອັນປະຫຼາດຂອງພຣະອົງ; ແລະ ເຮັດໃຫ້ກິດຈະການຂອງພຣະອົງສຳເລັດ, ກິດຈະການອັນປະຫຼາດຂອງພຣະອົງ.’ ເອຊາຢາ 28:21. ສຳລັບພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເມດຕາຂອງພວກເຮົາ, ການກະທຳແຫ່ງການລົງໂທດເປັນການກະທຳທີ່ແປກປະຫຼາດ. ‘ຕາບໃດທີ່ເຮົາມີຊີວິດຢູ່, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, ເຮົາບໍ່ພໍໃຈໃນການຕາຍຂອງຄົນຊົ່ວ.’ ເອເຊກຽນ 33:11. ພຣະຢາເວຊົງເປັນ ‘ຜູ້ຊົງເມດຕາ ແລະ ຊົງກະລຸນາ, ອົດທົນຊ້າໃນການໂກດຮ້າຍ ແລະ ບໍລິບູນດ້ວຍຄວາມດີ ແລະ ຄວາມຈິງ, … ຊົງໂຜດອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າ, ການລະເມີດ ແລະ ບາບ.’ ແຕ່ພຣະອົງຈະ ‘ບໍ່ຊົງປ່ອຍຄົນຜິດໃຫ້ພົ້ນໂທດເປັນອັນຂາດ.’ ‘ພຣະຢາເວຊ້າໃນການໂກດຮ້າຍ ແລະ ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນລິດເດດ, ແລະ ຈະບໍ່ຊົງຍົກໂທດໃຫ້ຄົນຊົ່ວເປັນອັນຂາດ.’ ອົບພະຍົບ 34:6, 7; ນາຮູມ 1:3. ໂດຍສິ່ງທີ່ໜ້າສະພຶງກົວໃນຄວາມຊອບທຳ ພຣະອົງຈະທຳໃຫ້ອຳນາດແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງທີ່ຖືກຢຽບຍ່ຳໄດ້ຮັບການພິສູດວ່າຊອບທຳ. ຄວາມຮ້າຍແຮງແຫ່ງການຕອບແທນທີ່ກຳລັງຄອຍຜູ້ລະເມີດຢູ່ ອາດຈະວັດໄດ້ຈາກຄວາມລັງເລຂອງພຣະອົງໃນການນຳຄວາມຍຸດຕິທຳອອກປະຕິບັດ. ປະຊາຊາດທີ່ພຣະອົງຊົງອົດກັ້ນມາດົນ ແລະ ທີ່ພຣະອົງຈະບໍ່ຕີຈົນກວ່າມັນຈະເຕັມມາດຕະວັດແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງມັນໃນບັນຊີຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນທີ່ສຸດຈະດື່ມຈອກແຫ່ງພຣະພິໂລດທີ່ບໍ່ປະສົມດ້ວຍຄວາມເມດຕາ.”

“ເມື່ອພຣະຄຣິດຢຸດຕິການທູນຂໍຂອງພຣະອົງໃນສະຖານບໍລິສຸດ, ພຣະພິໂລດອັນບໍ່ປະສົມທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດຂູ່ໄວ້ຕໍ່ຜູ້ທີ່ນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ ແລະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນ (Revelation 14:9, 10), ຈະຖືກເທລົງມາ. ໄພພິບັດທີ່ຕົກໃສ່ປະເທດເອຢິບເມື່ອພຣະເຈົ້າກຳລັງຈະຊົງປົດປ່ອຍອິສຣາເອນ ມີລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນກັບການພິພາກສາທີ່ນ່າສະພຶງກົວກວ່າ ແລະກວ້າງຂວາງກວ່າ ຊຶ່ງຈະຕົກລົງເທິງໂລກກ່ອນການຊົງປົດປ່ອຍຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ເປີດເຜີຍໄດ້ກ່າວໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ພັນລະນາການເຆຍນຕີອັນນ່າຢ້ານເຫຼົ່ານັ້ນວ່າ: ‘ມີຝີຮ້າຍອັນຊົ່ວຊ້າແລະເຈັບປວດຕົກໃສ່ຄົນທັງຫຼາຍທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ແລະໃສ່ຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຮູບຂອງມັນ.’ ທະເລ ‘ກາຍເປັນເໝືອນເລືອດຂອງຄົນຕາຍ: ແລະທຸກຊີວິດທີ່ມີຢູ່ໃນທະເລກໍຕາຍ.’ ແລະ ‘ແມ່ນ້ຳ ແລະ ນ້ຳພຸທັງຫຼາຍ … ກາຍເປັນເລືອດ.’ ເຖິງແມ່ນການລົງໂທດເຫຼົ່ານີ້ຈະນ່າສະພຶງກົວພຽງໃດກໍຕາມ ຄວາມຍຸດຕິທຳຂອງພຣະເຈົ້າກໍຖືກພິສູດຢ່າງສົມບູນ. ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າປະກາດວ່າ: ‘ຂ້າແຕ່ພຣະອົງເຈົ້າ … ພຣະອົງຊົງຊອບທຳ, … ເພາະວ່າພຣະອົງໄດ້ພິພາກສາດັ່ງນີ້. ເພາະວ່າເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ຫຼັ່ງເລືອດຂອງບັນດາວິສຸດຊົນ ແລະຜູ້ພະຍາກອນ, ແລະພຣະອົງກໍໄດ້ປະທານເລືອດໃຫ້ເຂົາດື່ມ; ເພາະເຂົາສົມຄວນແລ້ວ.’ Revelation 16:2–6. ໂດຍການຕັດສິນໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຕ້ອງຕາຍ, ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບຜິດໃນເລື່ອງເລືອດຂອງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ ປານກັບວ່າເລືອດນັ້ນໄດ້ຖືກຫຼັ່ງໂດຍມືຂອງເຂົາເອງ. ໃນທຳນອງດຽວກັນ ພຣະຄຣິດໄດ້ປະກາດວ່າພວກຢິວໃນສະໄໝຂອງພຣະອົງມີຄວາມຜິດຕໍ່ເລືອດຂອງບັນດາຄົນບໍລິສຸດທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກຫຼັ່ງລົງຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງອາເບນ; ເພາະວ່າເຂົາມີຈິດໃຈຢ່າງດຽວກັນ ແລະກຳລັງພະຍາຍາມກະທຳການດຽວກັນກັບພວກຄາດຕະກອນຜູ້ຂ້າຜູ້ພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນ.”

“ໃນໄພພິບັດທີ່ຕິດຕາມມານັ້ນ ອຳນາດໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ດວງອາທິດ ‘ໃຫ້ເຜົາຜານມະນຸດດ້ວຍໄຟ. ແລະມະນຸດທັງຫລາຍກໍຖືກເຜົາຜານດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຢ່າງຫນັກ.’ ຂໍ້ 8, 9. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ພັນນາສະພາບຂອງໂລກໃນເວລາອັນນ່າສະພຶງກົວນີ້ດັ່ງນີ້ວ່າ: ‘ແຜ່ນດິນໄວ້ທຸກ; … ເພາະການກ່ຽວເກັບໃນທົ່ງນາໄດ້ພິນາດໄປ…. ຕົ້ນໄມ້ທັງຫມົດໃນທົ່ງນາກໍແຫ້ງຫ່ຽວໄປ: ເພາະຄວາມຊື່ນບານໄດ້ແຫ້ງຫາຍໄປຈາກບຸດທັງຫລາຍຂອງມະນຸດ.’ ‘ເມັດພືດເນົ່າຢູ່ໃຕ້ກ້ອນດິນຂອງມັນ, ຍຸ້ງສາງກໍຖືກປ່ອຍໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ…. ຝູງສັດຮ້ອງຄາງຄືແນວໃດ! ຝູງງົວກໍສັບສົນ, ເພາະພວກມັນບໍ່ມີທົ່ງຫຍ້າ…. ແມ່ນ້ຳທັງຫລາຍແຫ້ງຂອດໄປ, ແລະໄຟໄດ້ເຜົາຜານທົ່ງຫຍ້າໃນຖິ່ນກັນດານ.’ ‘ບົດເພງໃນພຣະວິຫານຈະກາຍເປັນສຽງຄ່ຳຄວນໃນວັນນັ້ນ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້: ຈະມີສົບຄົນຕາຍຫລາຍໃນທຸກບ່ອນ; ພວກເຂົາຈະໂຍນມັນອອກໄປຢ່າງງຽບໆ.’ ໂຢເອນ 1:10–12, 17–20; ອາໂມດ 8:3.”

“ໄພພິບັດເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນທົ່ວໂລກ ມິຊະນັ້ນຊາວໂລກຈະຖືກກຳຈັດໄປໂດຍສິ້ນເຊີງ. ແຕ່ມັນຈະເປັນການລົງທັນທີ່ນ່າສະພຶງກົວທີ່ສຸດ ຊຶ່ງມະນຸດເຄີຍຮູ້ຈັກມາ. ການພິພາກສາທັງປວງທີ່ຕົກເໜືອມະນຸດ ກ່ອນເວລາແຫ່ງການສິ້ນສຸດແຫ່ງໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ ລ້ວນປະສົມຢູ່ກັບພຣະເມດຕາ. ພຣະໂລຫິດແຫ່ງການວິງວອນຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຄຸ້ມຄອງຄົນບາບໄວ້ ບໍ່ໃຫ້ໄດ້ຮັບມາດຕາເຕັມຂອງຄວາມຜິດຂອງຕົນ; ແຕ່ໃນການພິພາກສາສຸດທ້າຍ ພຣະພິໂລດຖືກເທລົງອອກຢ່າງບໍ່ປະສົມກັບພຣະເມດຕາ.”

“ໃນວັນນັ້ນ ຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍຈະປາດຖະໜາທີ່ພັກພິງແຫ່ງພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ໝິ່ນປະໝາດມາເປັນເວລາຍາວນານ. ‘ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ ວັນເວລາກຳລັງມາ ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ ເຮົາຈະສົ່ງຄວາມອຶດຫິວມາເຖິງແຜ່ນດິນ ບໍ່ແມ່ນຄວາມອຶດຫິວເຂົ້າຈີ່ ຫຼືຄວາມຫິວນ້ຳ ແຕ່ເປັນຄວາມອຶດຫິວໃນການໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງຢາເວ; ແລະພວກເຂົາຈະພະເນຈອນຈາກທະເລໜຶ່ງໄປຫາອີກທະເລໜຶ່ງ ແລະຈາກທິດເໜືອໄປຈົນເຖິງທິດຕາເວັນອອກ ພວກເຂົາຈະແລ່ນໄປມາເພື່ອສະແຫວງຫາພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງຢາເວ ແຕ່ຈະບໍ່ພົບ.’ ອາໂມດ 8:11, 12.” The Great Controversy, 627–629.

ແລະໃນວັນນັ້ນ ເຮົາຈະແຍກແຜ່ນດິນໂກເຊນ ທີ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາອາໄສຢູ່ນັ້ນໄວ້ຕ່າງຫາກ ເພື່ອວ່າຝູງແມງວັນຈະບໍ່ມີຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນ; ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ ຜູ້ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງແຜ່ນດິນໂລກ. ອົບພະຍົບ 8:22.

ນັບມື້ນັບຫຼາຍຂຶ້ນ ເມື່ອວັນເວລາຜ່ານໄປ ກໍເຫັນໄດ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຢູ່ໃນໂລກ. ໃນໄຟ ແລະ ນ້ຳຖ້ວມ ແລະ ແຜ່ນດິນໄຫວ ພຣະອົງກຳລັງຕັກເຕືອນບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນໂລກນີ້ເຖິງການເຂົ້າມາໃກ້ຂອງພຣະອົງ. ເວລາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ ທີ່ວິກິດການອັນໃຫຍ່ໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກຈະມາເຖິງ ເມື່ອທຸກຄວາມເຄື່ອນໄຫວໃນການປົກຄອງຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເຝົ້າເບິ່ງດ້ວຍຄວາມສົນໃຈອັນເຂັ້ມຂົ້ນ ແລະ ຄວາມຫວາດຫວັ່ນອັນບໍ່ອາດພັນລະນາໄດ້. ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕິດຕາມກັນມາຢ່າງວ່ອງໄວ—ໄຟ ແລະ ນ້ຳຖ້ວມ ແລະ ແຜ່ນດິນໄຫວ ຄຽງຄູ່ກັບສົງຄາມ ແລະ ການນອງເລືອດ.

“ໂອ, ຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນໄດ້ຮູ້ເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມຂອງພວກເຂົາເຖີດ! ຍັງມີຫຼາຍຄົນທີ່ຈົນບັດນີ້ຍັງບໍ່ໄດ້ຍິນຄວາມຈິງແຫ່ງການທົດສອບສໍາລັບເວລານີ້. ຍັງມີຫຼາຍຄົນທີ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າກໍາລັງພະຍາຍາມກັບພວກເຂົາຢູ່. ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາທີ່ທໍາລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນເວລາແຫ່ງຄວາມເມດຕາສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໂອກາດຮຽນຮູ້ວ່າຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະທອດພຣະເນດເບິ່ງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມອ່ອນໂຍນ. ພຣະທັຍແຫ່ງຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງຖືກສຳຜັດ; ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຍັງຄົງຍືດອອກເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ລອດ, ໃນຂະນະທີ່ປະຕູຖືກປິດສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມເຂົ້າ.”

“ຄວາມເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໃນຄວາມອົດທົນຍາວນານຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງກໍາລັງຍັບຍັ້ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄວ້, ຄອຍຖ້າໃຫ້ຂ່າວສານແຫ່ງຄໍາເຕືອນນັ້ນຖືກປະກາດແກ່ທຸກຄົນ. ໂອ, ຖ້າປະຊາຊົນຂອງພວກເຮົາຈະຮູ້ສຶກຕາມທີ່ພວກເຂົາຄວນຈະຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ວາງຢູ່ເທິງພວກເຂົາໃນການນໍາຂ່າວສານສຸດທ້າຍແຫ່ງຄວາມເມດຕາໄປສູ່ໂລກ, ຈະມີພາລະກິດອັນອັດສະຈັນພຽງໃດຈຶ່ງຈະຖືກກະທໍາສໍາເລັດ!” Testimonies, volume 9, 97.

“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ວັນຊະບາໂຕອັນບໍລິສຸດເປັນ ແລະຈະເປັນ ກໍາແພງແຫ່ງການແຍກອອກລະຫວ່າງອິດສະຣາເອນທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າກັບຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ; ແລະວ່າ ວັນຊະບາໂຕເປັນປະເດັນສໍາຄັນຍິ່ງ ເພື່ອຮວບຮວມຈິດໃຈຂອງວິສຸດຊົນອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ກໍາລັງຄອຍຖ້າ. ແລະຖ້າຜູ້ໃດເຊື່ອ ແລະຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ ແລະໄດ້ຮັບພອນອັນຕິດຕາມມັນມາ ແລ້ວພາຍຫຼັງກໍປະຖິ້ມມັນ ແລະລະເມີດພຣະບັນຍັດອັນບໍລິສຸດນັ້ນ, ເຂົາຈະປິດປະຕູນະຄອນບໍລິສຸດໃສ່ຕົນເອງ ແນ່ນອນພຽງເທົ່າກັບທີ່ມີພຣະເຈົ້າຜູ້ປົກຄອງຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນເບື້ອງເທິງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າມີບຸດຫຼານຂອງພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ເຫັນ ແລະບໍ່ຮັກສາວັນຊະບາໂຕ. ພວກເຂົາຍັງບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງໃນເລື່ອງນີ້. ແລະໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາຄວາມທຸກຍາກ, ພວກເຮົາກໍໄດ້ຖືກເຕັມລົ້ນດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ເມື່ອພວກເຮົາອອກໄປແລະປະກາດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕຢ່າງສົມບູນຍິ່ງຂຶ້ນ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ຄຣິດຕະຈັກ ແລະພວກແອດເວນຕິດນາມ ເກີດຄວາມໂມໂຫ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ອາດຫັກລ້າງຄວາມຈິງເລື່ອງວັນຊະບາໂຕໄດ້. ແລະໃນເວລານັ້ນ ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກສັນທັງໝົດ ກໍໄດ້ເຫັນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງວ່າ ພວກເຮົາມີຄວາມຈິງ, ແລະພວກເຂົາກໍອອກມາ ແລະອົດທົນຕໍ່ການຂົ່ມເຫັງຮ່ວມກັບພວກເຮົາ.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

“1. ໃນໜ້າ 33 ໄດ້ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້: ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ວັນຊະບາໂຕອັນບໍລິສຸດເປັນ, ແລະຈະເປັນ, ກຳແພງແຫ່ງການແຍກອອກລະຫວ່າງອິດສະຣາເອນທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ; ແລະວ່າ ວັນຊະບາໂຕເປັນປະເດັນອັນສຳຄັນຍິ່ງ ເພື່ອລວມໃຈຂອງບັນດາວິສຸດຊົນອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຄອຍຖ້າຢູ່. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງມີບຸດຫຼານຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຍັງບໍ່ເຫັນ ແລະບໍ່ຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ. ພວກເຂົາຍັງບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມສະຫວ່າງກ່ຽວກັບວັນນັ້ນ. ແລະໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ ພວກເຮົາໄດ້ເຕັມບໍລິບູນດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ເມື່ອພວກເຮົາອອກໄປ ແລະປະກາດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕຢ່າງຄົບຖ້ວນຍິ່ງຂຶ້ນ.’”

ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ຕັດກັບໂມເຊວ່າ, “ບັດນີ້ ເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ເຮົາຈະກະທຳຕໍ່ຟາໂຣ; ເພາະດ້ວຍພຣະຫັດອັນຊົງອຳນາດ ລາວຈະຍອມປ່ອຍເຂົາທັງຫລາຍໄປ, ແລະດ້ວຍພຣະຫັດອັນຊົງອຳນາດ ລາວຈະຂັບໄລ່ເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນຂອງລາວ.”

ແລະພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ໂມເຊ ແລະຊົງຕັດກັບທ່ານວ່າ, “ເຮົາຄືພຣະເຢໂຮວາ. ເຮົາໄດ້ປາກົດແກ່ອັບຣາຮາມ, ແກ່ອີຊາກ, ແລະແກ່ຢາໂຄບ ໃນພຣະນາມວ່າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດອຳນາດສູງສຸດ; ແຕ່ໂດຍພຣະນາມຂອງເຮົາຄື JEHOVAH ນັ້ນ ເຂົາທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກເຮົາ.”

ແລະເຮົາໄດ້ສະຖາປະນາພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາກັບເຂົາທັງຫຼາຍດ້ວຍ, ເພື່ອຈະປະທານແຜ່ນດິນຄານາອານໃຫ້ແກ່ເຂົາ, ຄືແຜ່ນດິນແຫ່ງການພະເນຈອນຂອງເຂົາ, ໃນທີ່ຊຶ່ງເຂົາເຄີຍເປັນຄົນຕ່າງດ້າວ. ແລະເຮົາຍັງໄດ້ຍິນສຽງຄຳຄວນຄາງຂອງລູກຫຼານອິສຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ຊາວອີຢິບກັກໄວ້ໃນຄວາມເປັນທາດ; ແລະເຮົາໄດ້ລະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ. ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວແກ່ລູກຫຼານອິສຣາເອນວ່າ, ເຮົາຄືພຣະຢາເວ, ແລະເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າອອກຈາກໃຕ້ພາລະອັນໜັກຂອງຊາວອີຢິບ, ແລະເຮົາຈະປົດປ່ອຍພວກເຈົ້າອອກຈາກຄວາມເປັນທາດຂອງເຂົາ, ແລະເຮົາຈະໄຖ່ພວກເຈົ້າດ້ວຍພຣະກອນທີ່ຢຽດອອກ ແລະດ້ວຍການພິພາກສາອັນໃຫຍ່ຫຼວງ: ແລະເຮົາຈະຮັບພວກເຈົ້າໄວ້ເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ: ແລະພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງນຳພວກເຈົ້າອອກຈາກໃຕ້ພາລະອັນໜັກຂອງຊາວອີຢິບ. ແລະເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ, ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສາບານໄວ້ວ່າຈະປະທານແກ່ອັບຣາຮາມ, ແກ່ອິຊາກ, ແລະແກ່ຢາໂຄບ; ແລະເຮົາຈະປະທານແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າເປັນມໍລະດົກ: ເຮົາຄືພຣະຢາເວ.

ໂມເຊໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ບັນດາລູກຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບຟັງໂມເຊ ເພາະຄວາມທຸກລະທົມໃນຈິດໃຈ ແລະເພາະການເປັນທາດຢ່າງໂຫດຮ້າຍ. ອົບພະຍົບ 6:1–9.

“ໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້, ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຈະຖືກຕໍ່ອາຍຸຂຶ້ນໃໝ່.” Review and Herald, February 26, 1914.

“ຄໍາອຸປະມາຂອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນໃນ ມັດທາຍ 25 ກໍສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງປະສົບການຂອງປະຊາຊົນແອດເວັນຕິສ໌ເຊັ່ນກັນ.” The Great Controversy, 393.

“ຂ້າພະເຈົ້າມັກຖືກຊີ້ໄປຫາຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພຣະພົມຈັນສິບຄົນ ຊຶ່ງໃນນັ້ນຫ້າຄົນສະຫຼາດ ແລະ ຫ້າຄົນໂງ່. ຄຳອຸປະມານີ້ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ ເພາະມັນມີການນຳໃຊ້ເປັນພິເສດສຳລັບເວລານີ້ ແລະ ເຫມືອນດັ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ມັນໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະຍັງຄົງເປັນຄວາມຈິງສຳລັບຍຸກປະຈຸບັນຈົນກວ່າຈະຮອດວາລະສິ້ນສຸດຂອງເວລາ.” Review and Herald, August 19, 1890.

“ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຄຳອຸປະມາເຫຼົ່ານີ້ສອນວ່າ ຈະບໍ່ມີເວລາແຫ່ງການທົດລອງອີກພາຍຫຼັງການພິພາກສາ. ເມື່ອພະລາຊະກິດແຫ່ງຂ່າວປະເສີດສຳເລັດລົງ ການແຍກລະຫວ່າງຄົນດີແລະຄົນຊົ່ວກໍຈະເກີດຂຶ້ນໃນທັນທີ ແລະຈຸດໝາຍປາຍທາງຂອງແຕ່ລະພວກຈະຖືກກຳນົດໄວ້ຕະຫຼອດໄປ.” Christ’s Object Lessons, 123.

“ສະພາບຂອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖືກແທນດ້ວຍພວກຍິງພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່, ກໍຖືກກ່າວເຖິງເຊັ່ນກັນວ່າເປັນສະພາບຂອງລາໂອດີເຊຍ.” Review and Herald, August 19, 1890.

ແລະຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິດຈັກໃນເມືອງຟີລາເດັນເຟຍວ່າ; ພຣະອົງຜູ້ບໍລິສຸດ, ຜູ້ທ່ຽງແທ້, ຜູ້ຊົງຖືກະແຈຂອງດາວິດ, ຜູ້ຊົງເປີດແລ້ວບໍ່ມີຜູ້ໃດປິດໄດ້; ແລະຊົງປິດແລ້ວບໍ່ມີຜູ້ໃດເປີດໄດ້; ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາໄດ້ຕັ້ງປະຕູທີ່ເປີດຢູ່ໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດປິດມັນໄດ້: ເພາະວ່າເຈົ້າມີກຳລັງພຽງເລັກນ້ອຍ, ແລະໄດ້ຮັກສາພຣະວັດຈະນະຂອງເຮົາໄວ້, ແລະບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດນາມຂອງເຮົາ.

ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກທີ່ຢູ່ໃນທຳມະສາລາຂອງຊາຕານ, ຜູ້ທີ່ເວົ້າວ່າຕົນເປັນຢິວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ, ຫາກແຕ່ຕົວະ; ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກນັ້ນມາກົ້ມກາບຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງເຈົ້າ, ແລະໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ວ່າເຮົາໄດ້ຮັກເຈົ້າ. ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ຮັກສາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມອົດທົນຂອງເຮົາ, ເຮົາກໍຈະຮັກສາເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກໂມງແຫ່ງການທົດລອງ, ຊຶ່ງຈະມາເຖິງທົ່ວໂລກ ເພື່ອທົດລອງບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.

ນີ້ແຫລະ, ເຮົາຈະມາໂດຍໄວ: ຈົ່ງຍຶດສິ່ງທີ່ເຈົ້າມີໄວ້ໃຫ້ໝັ້ນ, ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຊິງເອົາມົງກຸດຂອງເຈົ້າໄປ. ຜູ້ໃດທີ່ຊະນະ ເຮົາຈະຕັ້ງຜູ້ນັ້ນໄວ້ເປັນເສົາຫລັກໃນພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ແລະຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ອອກໄປຂ້າງນອກອີກເລີຍ: ແລະເຮົາຈະຂຽນພຣະນາມແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນ, ແລະຊື່ນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ຊຶ່ງຄືເຢຣູຊາເລັມໃໝ່, ຊຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ: ແລະເຮົາຈະຂຽນນາມໃໝ່ຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນດ້ວຍ. ຜູ້ໃດມີຫູ ກໍຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ບັນດາຄຣິດຕະຈັກ. ພຣະນິມິດ 3:7–13.

ເມື່ອອັບຣາມມີອາຍຸໄດ້ເກົ້າສິບເກົ້າປີ, ພຣະຢາເວໄດ້ປາກົດແກ່ອັບຣາມ ແລະກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ເຮົາເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດ; ຈົ່ງດໍາເນີນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ ແລະຈົ່ງເປັນຜູ້ຄົບຖ້ວນສົມບູນ. ເຮົາຈະຕັ້ງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາໄວ້ລະຫວ່າງເຮົາກັບເຈົ້າ ແລະຈະທະວີຈໍານວນເຈົ້າໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນຢ່າງຍິ່ງ.” ອັບຣາມກໍກົ້ມໜ້າລົງເຖິງດິນ; ແລະພຣະເຈົ້າກ່າວກັບທ່ານວ່າ, “ຝ່າຍເຮົາ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາຢູ່ກັບເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າຈະເປັນບິດາຂອງຫຼາຍປະຊາຊາດ. ນັບແຕ່ນີ້ໄປ ຊື່ຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກເອີ້ນວ່າ ອັບຣາມ ອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຊື່ຂອງເຈົ້າຈະເປັນ ອັບຣາຮາມ; ເພາະເຮົາໄດ້ຕັ້ງເຈົ້າໃຫ້ເປັນບິດາຂອງຫຼາຍປະຊາຊາດແລ້ວ.” ປະຖົມມະການ 17:1–5.

ແລ້ວ ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາ ກໍຕົກຕະລຶງຢ່າງຍິ່ງ ແລະລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຮີບດ່ວນ ແລະກ່າວຖາມບັນດາທີ່ປຶກສາຂອງພະອົງວ່າ, “ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ມັດສາມຄົນແລ້ວໂຍນເຂົາລົງໄປໃນກາງໄຟບໍ?” ພວກເຂົາທູນຕອບກະສັດວ່າ, “ເປັນຄວາມຈິງ, ໂອ ຂ້າແຕ່ກະສັດ.” ພະອົງຕອບວ່າ, “ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາເຫັນສີ່ຄົນບໍ່ຖືກມັດ ກຳລັງຍ່າງຢູ່ໃນກາງໄຟ ແລະເຂົາທັງຫຼາຍບໍ່ໄດ້ຮັບອັນຕະລາຍເລີຍ; ແລະຮູບຮ່າງຂອງຄົນທີສີ່ນັ້ນ ຄ້າຍດັ່ງພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ.” ດານີເອນ 3:24, 25.

ແລະຟາໂຣໄດ້ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ບັດນີ້ປະຊາຊົນຂອງແຜ່ນດິນນີ້ມີຈໍານວນຫຼາຍ, ແລະພວກເຈົ້າຍັງເຮັດໃຫ້ເຂົາໄດ້ພັກຈາກພາລະງານຂອງຕົນ. ແລະໃນວັນດຽວກັນນັ້ນ ຟາໂຣໄດ້ສັ່ງພວກນາຍງານຂອງປະຊາຊົນ ແລະນາຍໝວດຂອງເຂົາວ່າ, ພວກເຈົ້າຢ່າໃຫ້ເຟືອງແກ່ປະຊາຊົນເພື່ອເຮັດດິນຈີ່ອີກຕໍ່ໄປ ດັ່ງເຄີຍມາ; ໃຫ້ເຂົາໄປຫາເກັບເຟືອງສໍາລັບຕົນເອງ. ແລະຈໍານວນດິນຈີ່ທີ່ເຂົາເຄີຍເຮັດມາແຕ່ກ່ອນນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈົ່ງກໍານົດໃຫ້ເຂົາຕາມເດີມ; ຢ່າຫຼຸດລົງແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໜຶ່ງກໍຢ່າ; ເພາະວ່າເຂົາຂີ້ຄ້ານ; ເຫດສະນັ້ນເຂົາຈຶ່ງຮ້ອງວ່າ, ຂໍໃຫ້ພວກພວກເຮົາໄປ ແລະຖວາຍບູຊາແກ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ. ຈົ່ງໃຫ້ວຽກງານໜັກຂຶ້ນແກ່ພວກຜູ້ຊາຍນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເຮັດວຽກຢູ່ໃນນັ້ນ; ແລະຢ່າໃຫ້ເຂົາໃສ່ໃຈຄໍາເວົ້າອັນເປົ່າປ່ຽວ. ແລະພວກນາຍງານຂອງປະຊາຊົນກັບນາຍໝວດຂອງເຂົາກໍອອກໄປ ແລະເຂົາໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, ຟາໂຣກ່າວດັ່ງນີ້, ເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ເຟືອງແກ່ພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າຈົ່ງໄປ, ຈົ່ງໄປຫາເຟືອງເອົາເອງບ່ອນທີ່ຈະພົບໄດ້; ແຕ່ວຽກຂອງພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຖືກຫຼຸດລົງແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໜຶ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ ປະຊາຊົນຈຶ່ງແຕກກະຈາຍໄປທົ່ວແຜ່ນດິນເອຢິບ ເພື່ອເກັບຕໍເຟືອງແທນເຟືອງ. ແລະພວກນາຍງານກໍເລັ່ງເຂົາໂດຍກ່າວວ່າ, ຈົ່ງເຮັດວຽກຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ສໍາເລັດ, ວຽກປະຈໍາວັນຂອງພວກເຈົ້າ, ດັ່ງເມື່ອມີເຟືອງ. ແລະນາຍໝວດຂອງພວກລູກຫຼານອິດສະຣາເອນ ຜູ້ທີ່ພວກນາຍງານຂອງຟາໂຣໄດ້ຕັ້ງໄວ້ເຫນືອເຂົາ ໄດ້ຖືກຕີ ແລະຖືກຊັກຖາມວ່າ, ເປັນເຫດໃດພວກເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ເຮັດວຽກຕາມສ່ວນທີ່ກໍານົດໃນການເຮັດດິນຈີ່ທັງມື້ວານນີ້ແລະມື້ນີ້ ດັ່ງເຄີຍມາ? ແລ້ວນາຍໝວດຂອງພວກລູກຫຼານອິດສະຣາເອນຈຶ່ງເຂົ້າໄປຮ້ອງທູນຕໍ່ຟາໂຣວ່າ, ເປັນເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງກະທໍາດັ່ງນີ້ຕໍ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ? ບໍ່ມີເຟືອງໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ເຂົາກ່າວແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍວ່າ, ຈົ່ງເຮັດດິນຈີ່; ແລະຈົ່ງເບິ່ງ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຖືກຕີ; ແຕ່ຄວາມຜິດນັ້ນຢູ່ທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເອງ. ແຕ່ພຣະອົງກ່າວວ່າ, ພວກເຈົ້າຂີ້ຄ້ານ, ພວກເຈົ້າຂີ້ຄ້ານ; ເຫດສະນັ້ນພວກເຈົ້າຈຶ່ງວ່າ, ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໄປແລະຖວາຍບູຊາແດ່ພຣະຢາເວ. ສະນັ້ນ ບັດນີ້ຈົ່ງໄປເຮັດວຽກ; ເພາະຈະບໍ່ມີເຟືອງໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຈົ້າກໍຈະຕ້ອງສົ່ງຈໍານວນດິນຈີ່ຕາມທີ່ກໍານົດ. ແລະນາຍໝວດຂອງພວກລູກຫຼານອິດສະຣາເອນກໍເຫັນວ່າຕົນຢູ່ໃນສະພາບລໍາບາກ ຫຼັງຈາກມີຄໍາກ່າວວ່າ, ຈົ່ງຢ່າຫຼຸດຈໍານວນດິນຈີ່ຈາກວຽກປະຈໍາວັນຂອງພວກເຈົ້າແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໜຶ່ງກໍຢ່າ. ອົບພະຍົບ 5:5–19.

ແລະເຫດການໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອອາຫັບໄດ້ເຫັນເອລີຢາ ອາຫັບຈຶ່ງກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, “ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ທີ່ນຳຄວາມວຸ່ນວາຍມາສູ່ອິສຣາເອນບໍ?” ແລະທ່ານກໍຕອບວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ນຳຄວາມວຸ່ນວາຍມາສູ່ອິສຣາເອນ; ແຕ່ແມ່ນທ່ານ ແລະວົງຕະກູນຂອງບິດາທ່ານ, ເພາະທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ປະຖິ້ມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະທ່ານໄດ້ຕິດຕາມພຣະບາອານທັງຫລາຍ.” 1 ກະສັດ 18:17, 18

ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະສົ່ງເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ ມາຫາພວກເຈົ້າ ກ່ອນວັນໃຫຍ່ ແລະນ່າຢ້ານກົວຂອງພຣະຢາເວຈະມາເຖິງ: ແລະທ່ານຈະຫັນໃຈຂອງບິດາໄປຫາບຸດຫຼານ, ແລະໃຈຂອງບຸດຫຼານໄປຫາບິດາຂອງພວກເຂົາ, ເກງວ່າເຮົາຈະມາ ແລະຕີແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງ. ມາລາຄີ 4:5, 6.

ແລະວິນຍານຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນກໍຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນ. ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍ, ແຕ່ເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັນຕິສຸກ, ດັ່ງໃນຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍຂອງພວກວິສຸດ. 1 ໂກຣິນໂທ 14:32, 33.

ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ພຣະອົງ, ເພື່ອຈະຊົງສະແດງແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເຖິງສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້; ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງໄປ ແລະຊົງສຳແດງໝາຍນັ້ນແກ່ຢອນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ: ຜູ້ໄດ້ເປັນພະຍານເຖິງພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເຖິງຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ແລະເຖິງສິ່ງສາລະພັດທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນ. ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ອ່ານ ແລະແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ແລະຮັກສາສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ: ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ພຣະນິມິດ 1:1–3

ຈົ່ງລະນຶກເຖິງພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ບັນຊາແກ່ເຂົາໃນໂຮເຣບ ເພື່ອອິດສະຣາເອນທັງປວງ ພ້ອມດ້ວຍກົດກາແລະຄຳຕັດສິນທັງຫຼາຍ. ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະສົ່ງເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນມາຫາພວກເຈົ້າ ກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າຢ້ານກົວຂອງພຣະເຈົ້າຈະມາເຖິງ: ແລະທ່ານຈະນຳໃຫ້ຈິດໃຈຂອງບິດາຫັນກັບມາຫາບຸດທັງຫຼາຍ, ແລະຈິດໃຈຂອງບຸດທັງຫຼາຍຫັນກັບມາຫາບິດາຂອງພວກເຂົາ, ຢ້ານວ່າເຮົາຈະມາແລະຕີແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງ. ມາລາກີ 4:4–6.

ເຮົາແມ່ນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ເບື້ອງປາຍ, ຜູ້ທຳອິດ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ. ບຸກຄົນທັງຫຼາຍຜູ້ປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງຍ່ອມເປັນສຸກ, ເພື່ອວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະມີສິດໃນຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດ, ແລະ ຈະໄດ້ເຂົ້າໄປໃນນະຄອນທາງປະຕູທັງຫຼາຍ. ພຣະນິມິດ 22:13, 14.

ຈົ່ງລະນຶກເຖິງວັນຊະບາໂຕ ເພື່ອຖືໄວ້ໃຫ້ເປັນວັນບໍລິສຸດ. ເຈົ້າຈະຕ້ອງເຮັດວຽກຫົກວັນ ແລະກະທຳການງານທັງຫມົດຂອງເຈົ້າ: ແຕ່ວັນທີເຈັດນັ້ນເປັນວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ: ໃນວັນນັ້ນ ເຈົ້າຈະບໍ່ກະທຳການງານໃດໆ ທັງຕົວເຈົ້າເອງ ຫຼືລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ ຫຼືລູກສາວຂອງເຈົ້າ ຫຼືຄົນໃຊ້ຊາຍຂອງເຈົ້າ ຫຼືຄົນໃຊ້ຍິງຂອງເຈົ້າ ຫຼືສັດລ້ຽງຂອງເຈົ້າ ຫຼືຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ຢູ່ພາຍໃນປະຕູເມືອງຂອງເຈົ້າ: ເພາະວ່າໃນຫົກວັນ ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແຜ່ນດິນໂລກ ທະເລ ແລະສິ່ງສາລະພັດທີ່ຢູ່ໃນສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະໄດ້ພັກໃນວັນທີເຈັດ: ເຫດສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງໄດ້ຊົງອວຍພອນແກ່ວັນຊະບາໂຕ ແລະຊົງກະທຳໃຫ້ວັນນັ້ນບໍລິສຸດ. ອົບພະຍົບ 20:8–11.

“ໃນວັນນີ້, ໃນວິນຍານແລະລິດອຳນາດຂອງເອລີຢາ ແລະຂອງໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາ, ບັນດາຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງແຕ່ງຕັ້ງ ກຳລັງເອີ້ນໃຫ້ໂລກທີ່ຖືກຜູກພັນໄວ້ສຳລັບການພິພາກສາ ຫັນຄວາມສົນໃຈໄປສູ່ເຫດການອັນເຄັ່ງຂຶມທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້ ຊຶ່ງກ່ຽວເນື່ອງກັບຊົ່ວໂມງສຸດທ້າຍຂອງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ ແລະການປາກົດພຣະອົງຂອງພຣະຄຣິດເຢຊູໃນຖານະກະສັດເໜືອກະສັດທັງປວງ ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເໜືອເຈົ້າທັງປວງ.” Prophets and Kings, 715, 716.

ປຶ້ມແຫ່ງພົງພັນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຜູ້ເປັນບຸດຂອງດາວິດ, ບຸດຂອງອັບຣາຮາມ.

ອັບຣາຮາມໃຫ້ກຳເນີດອີຊາກ; ແລະ ອີຊາກໃຫ້ກຳເນີດຢາໂຄບ; ແລະ ຢາໂຄບໃຫ້ກຳເນີດຢູດາ ແລະ ພວກນ້ອງຊາຍຂອງລາວ; ແລະ ຢູດາໃຫ້ກຳເນີດຟາເຣດ ແລະ ຊາຣາ ໂດຍນາງທາມາ; ແລະ ຟາເຣດໃຫ້ກຳເນີດເອສໂຣມ; ແລະ ເອສໂຣມໃຫ້ກຳເນີດອາຣາມ; ແລະ ອາຣາມໃຫ້ກຳເນີດອາມີນາດາບ; ແລະ ອາມີນາດາບໃຫ້ກຳເນີດນາອັດໂຊນ; ແລະ ນາອັດໂຊນໃຫ້ກຳເນີດຊານໂມນ; ແລະ ຊານໂມນໃຫ້ກຳເນີດໂບອາດ ໂດຍນາງຣາຮາບ; ແລະ ໂບອາດໃຫ້ກຳເນີດໂອເບດ ໂດຍນາງຣູດ; ແລະ ໂອເບດໃຫ້ກຳເນີດເຢຊີ; ແລະ ເຢຊີໃຫ້ກຳເນີດດາວິດຜູ້ເປັນກະສັດ; ແລະ ດາວິດຜູ້ເປັນກະສັດໃຫ້ກຳເນີດຊາໂລໂມນ ໂດຍນາງຜູ້ເຄີຍເປັນພັນລະຍາຂອງອູຣີຢາ; ແລະ ຊາໂລໂມນໃຫ້ກຳເນີດເຣໂຫໂບອາມ; ແລະ ເຣໂຫໂບອາມໃຫ້ກຳເນີດອາບີຢາ; ແລະ ອາບີຢາໃຫ້ກຳເນີດອາຊາ; ແລະ ອາຊາໃຫ້ກຳເນີດໂຢຊາຟາດ; ແລະ ໂຢຊາຟາດໃຫ້ກຳເນີດໂຢຣາມ; ແລະ ໂຢຣາມໃຫ້ກຳເນີດອຸດຊີຢາ; ແລະ ອຸດຊີຢາໃຫ້ກຳເນີດໂຢທາມ; ແລະ ໂຢທາມໃຫ້ກຳເນີດອາຄາດ; ແລະ ອາຄາດໃຫ້ກຳເນີດເຮເຊກີຢາ; ແລະ ເຮເຊກີຢາໃຫ້ກຳເນີດມານັດເຊ; ແລະ ມານັດເຊໃຫ້ກຳເນີດອາໂມນ; ແລະ ອາໂມນໃຫ້ກຳເນີດໂຢຊີຢາ; ແລະ ໂຢຊີຢາໃຫ້ກຳເນີດເຢໂກນີຢາ ແລະ ພວກນ້ອງຊາຍຂອງລາວ ໃນຄາວທີ່ຖືກກວາດຕ້ອນໄປບາບີໂລນ; ແລະ ຫຼັງຈາກຖືກກວາດຕ້ອນໄປບາບີໂລນແລ້ວ, ເຢໂກນີຢາໃຫ້ກຳເນີດຊາລາທີເອນ; ແລະ ຊາລາທີເອນໃຫ້ກຳເນີດໂຊໂຣບາເບນ; ແລະ ໂຊໂຣບາເບນໃຫ້ກຳເນີດອາບີອຸດ; ແລະ ອາບີອຸດໃຫ້ກຳເນີດເອລີອາກີມ; ແລະ ເອລີອາກີມໃຫ້ກຳເນີດອາໂຊ; ແລະ ອາໂຊໃຫ້ກຳເນີດຊາໂດກ; ແລະ ຊາໂດກໃຫ້ກຳເນີດອາຄີມ; ແລະ ອາຄີມໃຫ້ກຳເນີດເອລີອຸດ; ແລະ ເອລີອຸດໃຫ້ກຳເນີດເອເລອາຊາ; ແລະ ເອເລອາຊາໃຫ້ກຳເນີດມັດທານ; ແລະ ມັດທານໃຫ້ກຳເນີດຢາໂຄບ; ແລະ ຢາໂຄບໃຫ້ກຳເນີດໂຢເຊບ ຜູ້ເປັນສາມີຂອງນາງມາຣີ, ຜູ້ທີ່ໃຫ້ກຳເນີດພຣະເຢຊູ, ຜູ້ຊຶ່ງເອີ້ນວ່າພຣະຄຣິດ.

ດັ່ງນັ້ນ ນັບຕັ້ງແຕ່ອັບຣາຮາມເຖິງດາວິດມີສິບສີ່ຊົ່ວອາຍຸ; ແລະນັບຕັ້ງແຕ່ດາວິດເຖິງການຖືກກວາດໄປບາບິໂລນມີສິບສີ່ຊົ່ວອາຍຸ; ແລະນັບຕັ້ງແຕ່ການຖືກກວາດໄປບາບິໂລນເຖິງພຣະຄຣິດມີສິບສີ່ຊົ່ວອາຍຸ.

ບັດນີ້ ການປະສູດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດໄດ້ເກີດຂຶ້ນດັ່ງນີ້: ເມື່ອນາງມາຣີ ມານດາຂອງພຣະອົງ ໄດ້ໝັ້ນໄວ້ກັບໂຢເຊັບແລ້ວ, ກ່ອນທີ່ທັງສອງຈະໄດ້ຢູ່ຮ່ວມກັນ, ນາງກໍຖືກພົບວ່າມີຄັນໂດຍຣິດເດດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ສ່ວນໂຢເຊັບ ຜົວຂອງນາງ, ເປັນຄົນຊອບທຳ ແລະບໍ່ປາຖະໜາຈະເຮັດໃຫ້ນາງຖືກປະຈານຕໍ່ສາທາລະນະ, ຈຶ່ງຕັ້ງໃຈຈະເລີກນາງໄປຢ່າງລັບໆ. ແຕ່ຂະນະທີ່ເພິ່ນກຳລັງຄິດໄຕ່ຕອງເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້, ເບິ່ງແມ, ທູດສະຫວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປາກົດແກ່ເພິ່ນໃນຄວາມຝັນ ໂດຍກ່າວວ່າ, ໂຢເຊັບ ບຸດຂອງດາວິດເອີຍ, ຢ່າຢ້ານທີ່ຈະຮັບເອົານາງມາຣີເປັນພັນລະຍາຂອງຕົນ; ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ປະຖືພາຢູ່ໃນນາງນັ້ນເກີດມາຈາກພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

ແລະນາງຈະປະສູດບຸດຊາຍຜູ້ໜຶ່ງ, ແລະເຈົ້າຈົ່ງເອີ້ນນາມຂອງພຣະອົງວ່າ ເຢຊູ: ເພາະພຣະອົງຈະຊົງໂຜດຊ່ວຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບຂອງເຂົາ. ບັນດາເຫດການທັງໝົດນີ້ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມພຣະວັດຈະນະທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຕັດໄວ້ໂດຍຜ່ານຜູ້ພະຍາກອນ ວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ພົມມະຈັນຈະຕັ້ງຄັນ ແລະຈະປະສູດບຸດຊາຍຜູ້ໜຶ່ງ, ແລະເຂົາທັງຫຼາຍຈະເອີ້ນນາມຂອງພຣະອົງວ່າ ເອມານູເອນ, ຊຶ່ງແປວ່າ, ພຣະເຈົ້າສະຖິດກັບພວກເຮົາ. ແລ້ວໂຢເຊັບເມື່ອຕື່ນຈາກຫຼັບ ກໍໄດ້ກະທຳຕາມທີ່ທູດສະຫວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສັ່ງໄວ້ ແລະຮັບນາງເປັນພັນລະຍາຂອງຕົນ: ແລະບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກນາງຈົນກວ່ານາງໄດ້ປະສູດບຸດຫົວປີຂອງນາງ; ແລະທ່ານໄດ້ເອີ້ນນາມພຣະອົງວ່າ ເຢຊູ. ມັດທາຍ 1:1–25.

“ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຕໍ່າກວ່າການເຊື່ອຟັງຢ່າງສົມບູນແບບ ຈະສາມາດບັນລຸມາດຕະຖານແຫ່ງຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ປະໃຫ້ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະອົງຄຸມເຄືອຫຼືບໍ່ແນ່ນອນ. ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ບັນຊາສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ ເພື່ອນຳມະນຸດເຂົ້າສູ່ຄວາມປະສານກົມກຽວກັບພຣະອົງ. ພວກເຮົາຕ້ອງຊີ້ນຳຄົນບາບໄປຫາອຸດົມຄະຕິແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ແລະນຳພວກເຂົາໄປຫາພຣະຄຣິດ ໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຈະສາມາດບັນລຸອຸດົມຄະຕິນີ້ໄດ້.”

“ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ຮັບເອົາຄວາມອ່ອນແອທັງຫຼາຍຂອງມະນຸດໄວ້ໃນພຣະອົງເອງ ແລະດຳລົງຊີວິດອັນປາສະຈາກບາບ ເພື່ອວ່າມະນຸດຈະບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວວ່າ ເນື່ອງຈາກຄວາມອ່ອນແອແຫ່ງທຳມະຊາດມະນຸດ ພວກເຂົາຈະບໍ່ສາມາດມີໄຊຊະນະໄດ້. ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເປັນ ‘ຜູ້ມີສ່ວນໃນພຣະທຳມະຊາດ’ ແລະຊີວິດຂອງພຣະອົງປະກາດວ່າ ຄວາມເປັນມະນຸດ ເມື່ອຮ່ວມກັບພຣະພາບ ຍ່ອມບໍ່ກະທຳບາບ.” Ministry of Healing, 180.

ເຫດສະນັ້ນຈຶ່ງເປັນໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ເພື່ອວ່າຈະເປັນໂດຍພຣະຄຸນ; ເພື່ອວ່າພຣະສັນຍານັ້ນຈະໝັ້ນຄົງແກ່ເຊື້ອສາຍທັງປວງ; ບໍ່ແມ່ນສະເພາະແຕ່ແກ່ຜູ້ທີ່ຢູ່ຝ່າຍພຣະບັນຍັດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ແກ່ຜູ້ທີ່ຢູ່ຝ່າຍຄວາມເຊື່ອຂອງອັບຣາຮາມດ້ວຍ; ຜູ້ນັ້ນເປັນບິດາຂອງພວກເຮົາທັງປວງ. ໂຣມ 4:16.

“ແມ່ນຫຍັງທີ່ເຮັດໃຫ້ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາຍິ່ງໃຫຍ່? ທ່ານໄດ້ປິດຈິດໃຈຂອງຕົນຕໍ່ບັນດາປະເພນີອັນຫຼວງຫຼາຍທີ່ບັນດາອາຈານຂອງຊາດຢິວໄດ້ນຳສະເໜີ, ແລະໄດ້ເປີດຈິດໃຈຂອງຕົນຕໍ່ພຣະປັນຍາທີ່ມາຈາກເບື້ອງເທິງ. ກ່ອນການບັງເກີດຂອງທ່ານ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ເປັນພະຍານເຖິງໂຢຮັນວ່າ: ‘ທ່ານຈະເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນສາຍພຣະເນດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະຈະບໍ່ດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນ ຫຼື ເຄື່ອງດື່ມມຶນເມົາຊະນິດໃດໆ; ແລະທ່ານຈະເຕັມດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ…. ແລະທ່ານຈະນຳບຸດຫຼານອິດສະຣາເອນເປັນອັນຫຼາຍໃຫ້ຫັນກັບມາຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ. ແລະທ່ານຈະໄປກ່ອນພຣະອົງໃນຈິດໃຈແລະລິດອຳນາດຂອງເອລີຢາ, ເພື່ອຫັນໃຈຂອງບິດາໃຫ້ກັບມາຫາບຸດ, ແລະຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງໃຫ້ກັບມາສູ່ພຣະປັນຍາຂອງຄົນຊອບທຳ; ເພື່ອຈັດຕຽມຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ພ້ອມສຳລັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.’ ລູກາ 1:15–17.” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

“ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າບໍລິສຸດສັກສິດເໝືອນດັ່ງພຣະອົງເອງ. ມັນເປັນການສຳແດງນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງ, ເປັນພາບຖ່າຍຖອດແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ, ເປັນການສະແດງອອກແຫ່ງຄວາມຮັກແລະພຣະປັນຍາອັນຊົງສະຫງ່າ. ຄວາມກົມກຽວຂອງສັບພະສິ່ງຊົງສ້າງຂຶ້ນກັບການທີ່ສັບພະຊີວະສິ່ງ ແລະ ທຸກສິ່ງທັງທີ່ມີຊີວິດແລະບໍ່ມີຊີວິດ ຈະຕ້ອງສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກຳນົດກົດຕ່າງໆ ສຳລັບການຄອບຄອງບໍລິຫານ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ສຳລັບສິ່ງມີຊີວິດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງສຳລັບການດຳເນີນງານທັງປວງຂອງທຳມະຊາດດ້ວຍ. ທຸກສິ່ງຢູ່ໃຕ້ກົດອັນແນ່ນອນຕາຍຕົວ ຊຶ່ງບໍ່ອາດຖືກລະເລີຍໄດ້. ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ທຸກສິ່ງໃນທຳມະຊາດຖືກປົກຄອງໂດຍກົດທາງທຳມະຊາດ, ມະນຸດເທົ່ານັ້ນ ໃນບັນດາສິ່ງທັງປວງທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ທີ່ຢູ່ໃຕ້ພຣະບັນຍັດທາງສິນທຳ. ແກ່ມະນຸດ ຜູ້ເປັນຜົນງານອັນສູງສຸດແຫ່ງການຊົງສ້າງ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານອຳນາດໃຫ້ເຂົາເຂົ້າໃຈຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະອົງ, ໃຫ້ສຳນຶກເຖິງຄວາມຍຸດຕິທຳແລະຄຸນຄ່າເກື້ອກູນແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ແລະເຖິງຂໍ້ຮຽກຮ້ອງອັນສັກສິດຂອງມັນທີ່ມີຕໍ່ເຂົາ; ແລະຈາກມະນຸດນັ້ນ ການເຊື່ອຟັງຢ່າງໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ເປັນສິ່ງທີ່ຖືກຮຽກຮ້ອງ.” Patriarchs and Prophets, 53.

ແກ່ອັກຄະສາວົກໂຢຮັນ ຜູ້ຢູ່ເກາະປັດໂມດ ໄດ້ມີການເປີດເຜີຍພາບເຫດການຕ່າງໆທີ່ເລິກຊຶ້ງແລະເຮັດໃຫ້ໃຈສັ່ນສະເທືອນ ກ່ຽວກັບປະສົບການຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ເນື້ອຫາອັນເປັນທີ່ສົນໃຈຢ່າງຍິ່ງແລະມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງໄພສານ ໄດ້ຖືກສະແດງແກ່ທ່ານໃນຮູບພາບແລະສັນຍະລັກ ເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈແຈ້ງ ກ່ຽວກັບອັນຕະລາຍແລະການຕໍ່ສູ້ທີ່ຢູ່ຂ້າງໜ້າພວກເຂົາ. ປະຫວັດສາດຂອງໂລກຄຣິສຕຽນ ຕະຫຼອດຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງກາລະເວລາ ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ໂຢຮັນ. ດ້ວຍຄວາມແຈ້ງຊັດຢ່າງຫຼວງ ທ່ານໄດ້ເຫັນສະພາບ, ອັນຕະລາຍ, ການຕໍ່ສູ້, ແລະການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໃນທີ່ສຸດຂອງປະຊາຊົນພຣະເຈົ້າ. ທ່ານໄດ້ບັນທຶກຂໍ້ຄວາມສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ການກ່ຽວຂອງໂລກສຸກງອມ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຟ່ອນເຂົ້າສຳລັບຍຸ້ງສະຫວັນ ຫຼືເປັນມັດຟືນສຳລັບໄຟໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ໃນນິມິດ ໂຢຮັນໄດ້ເຫັນການທົດລອງທັງຫຼາຍທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງອົດທົນທົນທານເນື່ອງດ້ວຍເຫດແຫ່ງຄວາມຈິງ. ທ່ານໄດ້ເຫັນຄວາມຫນັກແນ່ນບໍ່ຍອມອ່ອນຂອງພວກເຂົາໃນການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ທ່າມກາງອໍານາດຂົ່ມເຫັງທີ່ພະຍາຍາມບັງຄັບພວກເຂົາໃຫ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ແລະທ່ານກໍໄດ້ເຫັນໄຊຊະນະໃນທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາເໜືອສັດຮ້າຍ ແລະຮູບຂອງມັນ.

“ພາຍໃຕ້ສັນຍາລັກຂອງມັງກອນແດງຕົວໃຫຍ່, ສັດຮ້າຍຄ້າຍເສືອດາວ, ແລະສັດຮ້າຍທີ່ມີເຂົາຄ້າຍລູກແກະ, ລັດຖະບານແຫ່ງໂລກທີ່ຈະມີສ່ວນຢ່າງເປັນພິເສດໃນການຢຽບຍ່ຳພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ໄດ້ຖືກສະແດງແກ່ໂຢຮັນ. ສົງຄາມນີ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງວາລະສິ້ນສຸດຂອງເວລາ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາໂດຍຍິງບໍລິສຸດຄົນໜຶ່ງແລະບັນດາລູກຂອງນາງ ໄດ້ຖືກສະແດງວ່າມີຈຳນວນນ້ອຍຢ່າງຍິ່ງ. ໃນວັນສຸດທ້າຍ ຍັງຄົງມີຢູ່ແຕ່ພຽງຊາກທີ່ເຫຼືອ. ກ່ຽວກັບຄົນເຫຼົ່ານີ້ ໂຢຮັນໄດ້ກ່າວວ່າ ພວກເຂົາແມ່ນ ‘ຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະມີຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.’”

“ໂດຍຜ່ານລັດທິນອກສາສະໜາ, ແລ້ວຕໍ່ມາໂດຍຜ່ານອຳນາດສັນຕະປາປາ, ຊາຕານໄດ້ໃຊ້ອຳນາດຂອງມັນຕະຫຼອດຫຼາຍສັດຕະວັດ ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະລຶບລ້າງພະຍານຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກ. ພວກນອກສາສະໜາ ແລະ ພວກຖືອຳນາດສັນຕະປາປາ ຖືກຂັບດັນໂດຍວິນຍານມັງກອນດຽວກັນ. ພວກເຂົາແຕກຕ່າງກັນພຽງແຕ່ວ່າ ອຳນາດສັນຕະປາປາ, ໂດຍສ້າງພາບຫຼອກວ່າຕົນຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ, ເປັນສັດຕູທີ່ອັນຕະລາຍ ແລະ ໂຫດຮ້າຍຍິ່ງກວ່າ. ໂດຍຜ່ານກົນໄກຂອງລັດທິໂຣມັນຄາທອລິກ, ຊາຕານໄດ້ຈັບໂລກໄວ້ເປັນເຊື້ອຍ. ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ອ້າງຕົນນັ້ນ ໄດ້ຖືກກວາດເຂົ້າໄປຢູ່ໃນແຖວຂອງຄວາມຫຼົງຜິດນີ້, ແລະ ຕະຫຼອດເວລາຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງພັນປີ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ທົນທຸກຢູ່ໃຕ້ຄວາມພິໂລດຂອງມັງກອນ. ແລະ ເມື່ອອຳນາດສັນຕະປາປາ, ຖືກປົ້ນຊິງເອົາກຳລັງຂອງມັນໄປ, ຈຶ່ງຖືກບັງຄັບໃຫ້ຢຸດການຂົ່ມເຫັງ, ໂຢຮັນໄດ້ເຫັນອຳນາດໃໝ່ໜຶ່ງກຳລັງຜຸດຂຶ້ນມາ ເພື່ອສະທ້ອນສຽງຂອງມັງກອນ, ແລະ ດຳເນີນງານອັນໂຫດຮ້າຍ ແລະ ໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າແບບດຽວກັນຕໍ່ໄປ. ອຳນາດນີ້, ຊຶ່ງເປັນອຳນາດສຸດທ້າຍທີ່ຈະເຮັດສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ໄດ້ຖືກໝາຍເຖິງໂດຍສັດຮ້າຍຕົວໜຶ່ງທີ່ມີເຂົາຄ້າຍລູກແກະ. ສັດຮ້າຍທີ່ຢູ່ກ່ອນໜ້າມັນໄດ້ຂຶ້ນມາຈາກທະເລ, ແຕ່ສັດຮ້າຍນີ້ຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງການກໍ່ຕົວຂຶ້ນຢ່າງສະຫງົບຂອງຊາດທີ່ຖືກໝາຍເຖິງນັ້ນ. ‘ເຂົາສອງອັນຄ້າຍລູກແກະ’ ເປັນຕົວແທນໄດ້ຢ່າງເໝາະສົມແກ່ລັກສະນະຂອງລັດຖະບານສະຫະລັດ, ດັ່ງທີ່ສະແດງອອກໃນຫຼັກການພື້ນຖານສອງປະການຂອງມັນ ຄື ລະບອບສາທາລະນະລັດ ແລະ ໂປຣແຕສແຕນຕິສຶມ. ຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເຄັດລັບແຫ່ງອຳນາດ ແລະ ຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຂອງເຮົາໃນຖານະເປັນຊາດໜຶ່ງ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ພົບບ່ອນລີ້ໄພເປັນຄັ້ງທຳອິດຢູ່ຕາມຝັ່ງທະເລຂອງອາເມຣິກາ ໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີທີ່ພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງດິນແດນທີ່ປາດສະຈາກການອ້າງສິດຢ່າງອວດອົ່ງຂອງລັດທິສັນຕະປາປາ ແລະ ການກົດຂີ່ຂອງລະບອບກະສັດ. ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະສະຖາປະນາລັດຖະບານໜຶ່ງເທິງຮາກຖານອັນກວ້າງຂວາງຂອງເສລີພາບຝ່າຍພົນລະເຮືອນ ແລະ ເສລີພາບທາງສາສະໜາ.”

ແຕ່ການຂີດເສັ້ນອັນເຂັ້ມງວດຂອງປາກກາພະຍາກອນໄດ້ເປີດເຜີຍການປ່ຽນແປງໃນພາບແຫ່ງຄວາມສະຫງົບນີ້. ສັດຮ້າຍທີ່ມີເຂົາຄ້າຍລູກແກະເວົ້າດ້ວຍສຽງຂອງພະຍານາກ, ແລະ “ໃຊ້ອຳນາດທັງໝົດຂອງສັດຮ້າຍຕົວທຳອິດຕໍ່ໜ້າມັນ.” ຄຳພະຍາກອນປະກາດວ່າ ມັນຈະກ່າວແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ສ້າງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ, ແລະວ່າ “ມັນເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນ ທັງຜູ້ນ້ອຍແລະຜູ້ໃຫຍ່, ຄົນຮັ່ງມີແລະຄົນຍາກຈົນ, ຄົນເສລີແລະຂ້າທາດ, ຮັບເຄື່ອງໝາຍໄວ້ທີ່ມືຂວາຂອງຕົນ ຫຼືທີ່ໜ້າຜາກຂອງຕົນ; ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດອາດຊື້ຫຼືຂາຍໄດ້ ນອກຈາກຜູ້ທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍນັ້ນ, ຫຼືຊື່ຂອງສັດຮ້າຍ, ຫຼືເລກແຫ່ງຊື່ຂອງມັນ.” ດັ່ງນັ້ນ ນິກາຍໂປເຕສຕານຈຶ່ງຍ່າງຕາມຮອຍຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ.

ໃນເວລານີ້ເອງ ທູດສະຫວັນອົງທີສາມຖືກເຫັນວ່າກໍາລັງບິນຢູ່ກາງຟ້າ ປະກາດວ່າ: “ຖ້າຜູ້ໃດນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ ແລະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກ ຫຼື ທີ່ມືຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກເທລົງໂດຍບໍ່ມີສິ່ງໃດເຈືອປົນ ລົງໃນຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມກິ້ວໂກດຂອງພຣະອົງ.” “ນີ້ແຫຼະຄືບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູ.” ຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມຕັດກັນຢ່າງແຈ້ງຊັດກັບໂລກ ແມ່ນກຸ່ມນ້ອຍໆຜູ້ຊຶ່ງຈະບໍ່ຫັນເຫໄປຈາກຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີຂອງຕົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ພວກນີ້ແຫຼະແມ່ນຜູ້ທີ່ເອຊາຢາໄດ້ກ່າວເຖິງວ່າເປັນຜູ້ສ້ອມແປງຮອຍແຕກຮ້າວທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ເປັນຜູ້ທີ່ກໍ່ສ້າງບ່ອນຮ້າງເກົ່າແກ່ຂຶ້ນໃໝ່ ຍົກຂຶ້ນຊຶ່ງຮາກຖານຂອງຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນ.

“ຄຳ​ເຕືອນ​ອັນ​ເຄรັ່ງ​ຂຶມ​ທີ່​ສຸດ ແລະ ຄຳ​ຂູ່​ເຂັນ​ອັນ​ນ່າ​ສະພຶງ​ກົວ​ທີ່​ສຸດ ເທົ່າ​ທີ່​ເຄີຍ​ຖືກ​ກ່າວ​ແກ່​ມະນຸດ​ທັງ​ຫລາຍ ຄື​ສິ່ງ​ທີ່​ມີ​ຢູ່​ໃນ​ຂ່າວສານ​ຂອງ​ທູດ​ສະຫວັນ​ອົງ​ທີ​ສາມ. ບາບ​ທີ່​ເອີ້ນ​ໃຫ້​ພຣະ​ພິໂລດ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ​ລົງ​ມາ​ໂດຍ​ບໍ່​ມີ​ຄວາມ​ເມດຕາ​ປະສົມ​ຢູ່​ເລີຍ ຈະ​ຕ້ອງ​ເປັນ​ບາບ​ທີ່​ຮ້າຍແຮງ​ທີ່​ສຸດ. ໂລກ​ຈະ​ຖືກ​ປະ​ໄວ້​ໃນ​ຄວາມ​ມືດ​ມົວ ກ່ຽວ​ກັບ​ລັກສະນະ​ຂອງ​ບາບ​ນີ້​ຫລື?—ບໍ່​ແນ່ນອນ​ຢ່າງ​ຍິ່ງ. ພຣະເຈົ້າ​ບໍ່​ຊົງ​ປະຕິບັດ​ຕໍ່​ສິ່ງ​ທີ່​ພຣະອົງ​ຊົງ​ສ້າງ​ຂອງ​ພຣະອົງ​ເຊັ່ນ​ນັ້ນ. ພຣະ​ພິໂລດ​ຂອງ​ພຣະອົງ​ບໍ່​ເຄີຍ​ຖືກ​ລົງ​ໂທດ​ເພາະ​ບາບ​ທີ່​ເກີດ​ຈາກ​ຄວາມ​ບໍ່​ຮູ້. ກ່ອນ​ທີ່​ການ​ພິພາກສາ​ຂອງ​ພຣະອົງ​ຈະ​ຖືກ​ນຳ​ລົງ​ມາ​ເໜືອ​ໂລກ ແສງ​ສະຫວ່າງ​ກ່ຽວ​ກັບ​ບາບ​ນີ້​ຈະ​ຕ້ອງ​ຖືກ​ສະແດງ​ແກ່​ໂລກ ເພື່ອ​ມະນຸດ​ຈະ​ໄດ້​ຮູ້​ວ່າ​ເປັນ​ດ້ວຍ​ເຫດ​ໃດ​ການ​ພິພາກສາ​ເຫລົ່າ​ນີ້​ຈຶ່ງ​ຈະ​ຖືກ​ລົງ​ມາ ແລະ ເພື່ອ​ໃຫ້​ເຂົາ​ມີ​ໂອກາດ​ຫລີກ​ໜີ​ຈາກ​ມັນ.”

“ຂໍ້ຄວາມທີ່ບັນຈຸຄຳເຕືອນນີ້ ແມ່ນຂໍ້ຄວາມສຸດທ້າຍທີ່ຈະຖືກປະກາດກ່ອນການຊົງສຳແດງພຣະບຸດແຫ່ງມະນຸດ. ໝາຍສຳຄັນທັງຫຼາຍທີ່ພຣະອົງເອງໄດ້ຊົງປະທານ ປະກາດວ່າການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງນັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ເປັນເວລາເກືອບສີ່ສິບປີມາແລ້ວ ທີ່ຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ດັງກ້ອງຢູ່. ໃນຜົນສຸດທ້າຍຂອງການຕໍ່ສູ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ມີສອງຝ່າຍຖືກເຜີຍໃຫ້ປາກົດຢ່າງແຈ້ງແຈ້ງ ຄື ຜູ້ທີ່ ‘ນະມັດສະການສັດຮ້າຍ ແລະຮູບຂອງມັນ,’ ແລະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນ, ກັບຜູ້ທີ່ຮັບ ‘ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊີວິດ,’ ຜູ້ທີ່ມີພຣະນາມຂອງພຣະບິດາຈາລຶກຢູ່ເທິງໜ້າຜາກຂອງຕົນ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍທີ່ມອງເຫັນໄດ້. ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ເມື່ອທຸກຄົນຜູ້ມີສ່ວນສົນໃຈໃນຄວາມພົ້ນແຫ່ງຈິດວິນຍານຂອງຕົນ ຄວນສອບຖາມດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ ແລະດ້ວຍຄວາມເຄັ່ງຂຶມວ່າ, ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ? ແລະເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍແມ່ນຫຍັງ? ພວກເຮົາຈະຫຼີກລ້ຽງການຮັບມັນໄດ້ແນວໃດ?”

“ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ, ເຄື່ອງໝາຍ ຫຼື ສັນຍາລັກແຫ່ງສິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ, ປະກົດຢູ່ໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່. ນີ້ເປັນພຣະບັນຍັດພຽງຂໍ້ດຽວໃນພຣະບັນຍັດສິບປະການທີ່ຊີ້ໄປຫາພຣະເຈົ້າໃນຖານະເປັນພຣະຜູ້ສ້າງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະແຍກແຍະພຣະເຈົ້າແທ້ອອກຈາກບັນດາພຣະທຽມທັງຫຼາຍຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ. ຕະຫຼອດທົ່ວພຣະຄຳພີ, ຄວາມຈິງເລື່ອງຣິດອຳນາດໃນການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຍົກຂຶ້ນອ້າງເປັນຫຼັກຖານວ່າ ພຣະອົງຊົງຢູ່ເໜືອບັນດາເທບເຈົ້າຂອງຊາວຕ່າງສາສະໜາທັງປວງ.”

“ວັນຊະບາໂຕຕາມທີ່ບັນຍັດໄວ້ໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນເພື່ອເປັນທີ່ລະນຶກເຖິງພຣະກິດແຫ່ງການຊົງສ້າງ ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ຈິດໃຈຂອງມະນຸດຖືກນໍາໃຫ້ມຸ່ງໄປຫາພຣະເຈົ້າທ່ຽງແທ້ ແລະຊົງພຣະຊົນຢູ່ສະເໝີ. ຖ້າຫາກວ່າວັນຊະບາໂຕໄດ້ຖືກຮັກສາໄວ້ສະເໝີມາ ກໍຈະບໍ່ເຄີຍມີຜູ້ນະມັດສະການຮູບເຄົາລົບ ຄົນບໍ່ເຊື່ອວ່າມີພຣະເຈົ້າ ຫຼືຜູ້ປະຕິເສດຄວາມເຊື່ອ. ການຖືຮັກສາວັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງສັກສິດ ຈະໄດ້ນໍາຈິດໃຈຂອງມະນຸດໄປຫາພຣະຜູ້ຊົງສ້າງຂອງພວກເຂົາ. ສິ່ງທັງຫຼາຍໃນທໍາມະຊາດຈະໄດ້ນໍາພຣະອົງມາສູ່ຄວາມລະນຶກຂອງພວກເຂົາ ແລະສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຈະເປັນພະຍານເຖິງລິດອໍານາດ ແລະຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ. ວັນຊະບາໂຕໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ ແມ່ນຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່. ມັນຊີ້ໄປຫາພຣະເຈົ້າໃນຖານະພຣະຜູ້ຊົງສ້າງ ແລະເປັນໝາຍສໍາຄັນແຫ່ງສິດອໍານາດອັນຊອບທໍາຂອງພຣະອົງເໜືອສັນຕະສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງ.”

“ດັ່ງນັ້ນ ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍແມ່ນຫຍັງ ຖ້າມັນບໍ່ແມ່ນວັນຊະບາໂຕທີ່ປອມແປງ ຊຶ່ງໂລກໄດ້ຍອມຮັບແທນທີ່ວັນຊະບາໂຕແທ້?”

“ຄຳປະກາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ວ່າ ສັນຕະປາປາຈະຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອສິ່ງທັງປວງທີ່ໄດ້ຊື່ວ່າເປັນພຣະເຈົ້າ ຫຼືທີ່ມະນຸດນະມັດສະການນັ້ນ ໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງຢ່າງເດັ່ນຊັດໃນການປ່ຽນວັນຊະບາໂຕຈາກວັນທີເຈັດມາເປັນວັນທຳອິດແຫ່ງອາທິດ. ບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບການໃຫ້ກຽດເໜືອກວ່າວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ນັ້ນມະນຸດແຫ່ງຄວາມບາບກໍຖືກຍົກຂຶ້ນເໜືອພຣະຜູ້ສ້າງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ.”

“ຜູ້ທີ່ຍືນຢັນວ່າ ພຣະຄຣິດໄດ້ປ່ຽນວັນຊະບາໂຕ ກໍກຳລັງຂັດແຍ້ງໂດຍກົງກັບພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງເອງ. ໃນຄຳເທດສອນເທິງພູ ພຣະອົງໄດ້ປະກາດວ່າ: ‘ຢ່າຄິດວ່າ ເຮົາມາເພື່ອລົບລ້າງພຣະບັນຍັດ ຫຼືຄຳຂອງພວກສາດສະດາ; ເຮົາບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອລົບລ້າງ ແຕ່ມາເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ເພາະວ່າ ເຮົາບອກພວກທ່ານຕາມຈິງວ່າ ຈົນກວ່າຟ້າແລະແຜ່ນດິນໂລກຈະລ່ວງພົ້ນໄປ, ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຈຸດນ້ອຍທີ່ສຸດ ຫຼືເສັ້ນນ້ອຍທີ່ສຸດອັນໃດອັນໜຶ່ງ ຈະຜ່ານພົ້ນໄປຈາກພຣະບັນຍັດໄດ້ເປັນອັນຂາດ ຈົນກວ່າທຸກສິ່ງຈະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ເຫດສະນັ້ນ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ລະເມີດບັນຍັດນ້ອຍທີ່ສຸດຂໍ້ໜຶ່ງໃນບັນຍັດເຫຼົ່ານີ້ ແລະສອນມະນຸດໃຫ້ເຮັດຕາມ ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ນ້ອຍທີ່ສຸດໃນອານາຈັກສະຫວັນ; ແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປະພຶດຕາມແລະສັ່ງສອນບັນຍັດເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ໃຫຍ່ໃນອານາຈັກສະຫວັນ.’”

“ພວກຄາໂຕລິກໂຣມັນຍອມຮັບວ່າ ການປ່ຽນແປງວັນຊະບາໂຕນັ້ນໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຍົກການປ່ຽນແປງນີ້ເອງຂຶ້ນເປັນຫຼັກຖານແຫ່ງອຳນາດສູງສຸດຂອງຄຣິສຕະຈັກນັ້ນ. ພວກເຂົາປະກາດວ່າ ໂດຍການຖືຮັກສາວັນທຳອິດແຫ່ງອາທິດເປັນວັນຊະບາໂຕ, ພວກໂປຣແຕສຕັງກຳລັງຮັບຮູ້ອຳນາດຂອງນາງໃນການຕັ້ງບັນຍັດໃນສິ່ງທັງຫຼາຍຝ່າຍພຣະເຈົ້າ. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນບໍ່ເຄີຍສະຫຼະຖິ້ມການອ້າງສິດວ່າຕົນປາສະຈາກຄວາມຜິດພາດ, ແລະເມື່ອໂລກແລະຄຣິສຕະຈັກໂປຣແຕສຕັງຍອມຮັບວັນຊະບາໂຕປອມທີ່ນາງສ້າງຂຶ້ນ, ພວກເຂົາກໍຍ່ອມຮັບຮອງການອ້າງສິດຂອງນາງນັ້ນໂດຍພາບແທ້. ພວກເຂົາອາດຈະອ້າງອີງອຳນາດຂອງອັກຄະສາວົກແລະພວກບິດາເພື່ອປ້ອງກັນການປ່ຽນແປງນີ້, ແຕ່ຄວາມຜິດພາດໃນເຫດຜົນຂອງພວກເຂົານັ້ນສາມາດເຫັນໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ. ພວກສັນຕະປາປາຮູ້ທັນພໍທີ່ຈະເຫັນວ່າ ພວກໂປຣແຕສຕັງກຳລັງຫຼອກຕົນເອງ, ໂດຍສະໝັກໃຈປິດຕາຂອງຕົນຕໍ່ຂໍ້ເທັດຈິງໃນກໍລະນີນີ້. ເມື່ອສະຖາບັນວັນອາທິດໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມເພີ່ມຂຶ້ນ, ລາວກໍປິຕິຍິນດີ, ດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກໝັ້ນໃຈວ່າ ໃນທີ່ສຸດແລ້ວມັນຈະນຳໂລກໂປຣແຕສຕັງທັງໝົດເຂົ້າໄປຢູ່ໃຕ້ທຸງຂອງໂຣມ.” Signs of the Times, November 1, 1899.