ເອລີຢາ - ເລກຫ້າ

ເມື່ອເອລີຢາໄດ້ໃຫ້ອາຮາບເອີ້ນປະຊາຊົນອິສຣາເອນທັງໝົດມາຍັງກາເມນ ນັ້ນເປັນເງົາລາງໜ້າເຖິງການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງນຳຄຣິສຕະຈັກອອກຈາກຍຸກມືດໃນປີ 1798 ຫຼັງຈາກການຂົ່ມເຫງຢູ່ເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ ແລະຊົງນຳພວກເຂົາໄປສູ່ປີ 1844 ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໄປສູ່ປີ 1863. ວັນທີທັງສາມນັ້ນແມ່ນສາມໝຸດໝາຍສຸດທ້າຍຂອງໂຄງສ້າງແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ດັ່ງທີ່ອິຊາຢາໄດ້ວາງໄວ້ໃນບົດທີ່ເຈັດ.

ປະຫວັດສາດດຽວກັນຂອງປີ 1798, 1844 ແລະ 1863 ຍັງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ເມື່ອໂມເຊໄດ້ນຳພາບຸດຫຼານແຫ່ງອິດສະຣາເອນອອກຈາກຄວາມເປັນທາດໃນອີຢິບໄປຍັງພູຊີນາຍ. ປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສອງ ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1798 ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າຂະບວນການນັ້ນຈະກາຍເປັນຄຣິດຕະຈັກໃນປີ 1863. ເອລີຢາ ແລະ ໂມເຊ ແມ່ນພະຍານຫຼັກສອງທ່ານຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣດ໌, ແລະພວກທ່ານກໍແມ່ນພະຍານຫຼັກສອງທ່ານໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດໃນພຣະນິມິດບົດ 14 ແລະ Future for America ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດ. ລະຫວ່າງຂະບວນການໃນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະຂະບວນການໃນຈຸດສິ້ນສຸດນັ້ນ ພວກເຮົາພົບຄຣິດຕະຈັກເຊວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສ. ຕາມນັກປະຫວັດສາດຂອງຄຣິດຕະຈັກແອັດເວນຕິສ, ໃນປີ 1856 ກຸ່ມທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ເຂົ້າສູ່ສະພາບລາໂອດີເຊຍ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຍຸກຟີລາເດນເຟຍສິ້ນສຸດລົງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາ 1798 ຫາ 1856.

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງວ່າ ການດົນໃຈໄດ້ຈັດໃຫ້ຄວາມຜິດຫວັງໃນການຂ້າມທະເລແດງສອດຄ່ອງກັບຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນປີ 1844. ໃນຈຸດນັ້ນເອງ ການທົດສອບເຣື່ອງວັນຊະບາໂຕ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍມານາ ໄດ້ມາເຖິງໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ. ໃນຈຸດພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງທີ່ມາຈາກບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບແລະການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນທີ່ວັນຊະບາໂຕ ສຳລັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຂ້າມທະເລ ແລະເຂົ້າໄປໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ຂະບວນການທົດສອບທີ່ນຳໜ້າປີ 1844 ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊຕັ້ງແຕ່ເວລາເກີດຂອງທ່ານ ແລະສຳລັບພວກມິນເລີໄຣດ໌ໃນປີ 1798 ດ້ວຍການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງດານີເອນໄດ້ລະບຸວ່າຈະກ່ອດໃຫ້ເກີດຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນ ອັນນຳໄປສູ່ການພິພາກສາ.

ການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍການພິພາກສາຂອງຟາໂຣ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຈາກລູກຫົວປີຂອງອີຢິບ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນນ້ຳແຫ່ງທະເລແດງ. ເມື່ອພວກສະຫຼາດໄດ້ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ຫຼື ໄດ້ຂ້າມຜ່ານທະເລແດງ, ຂະບວນການທົດສອບທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1798 ກໍໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປເກີນກວ່າປີ 1844. ໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ, ສິ່ງນີ້ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍການທົດສອບສິບປະການ, ຊຶ່ງອິສຣາເອນໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນທຸກຂັ້ນຕອນ. ການທົດສອບສຸດທ້າຍໃນຈຳນວນສິບປະການນັ້ນ ແມ່ນເມື່ອຜູ້ສອດແນມສິບສອງຄົນໄດ້ໄປສຳຫຼວດແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ການທົດສອບປະການທຳອິດໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ ແມ່ນການທົດສອບເຣື່ອງມານາ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງວັນຊະບາໂຕ, ແລະ ສຳລັບພວກມິນເລີໄຣດ໌ ວັນຊະບາໂຕໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນການທົດສອບປະການທຳອິດຫຼັງຈາກວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ເມື່ອການທົດສອບປະການທຳອິດເປັນວັນຊະບາໂຕໃນທັງສອງປະຫວັດທີ່ຂະໜານກັນ, ການທົດສອບອີກເກົ້າປະການຕໍ່ມາໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ ຈຶ່ງລະບຸວ່າ ຫຼັງຈາກປີ 1844 ຈະມີຊຸດຂອງການທົດສອບທີ່ຈະນຳໄປສູ່ການເຂົ້າສູ່ບໍ່ວ່າແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ ຫຼື ຖິ່ນກັນດານແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ປີ 1863 ເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບສຸດທ້າຍສຳລັບຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌. ພວກເຮົາຈະເລີ່ມການພິຈາລະນານີ້ເມື່ອຜູ້ສອດແນມສິບສອງຄົນກັບຄືນມາພ້ອມກັບລາຍງານຂອງພວກເຂົາກ່ຽວກັບແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ.

ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ຈາກພຣະທຳ Numbers ມີຄວາມຈິງບາງປະການທີ່ສຳຄັນຫຼາຍຄວນແກ່ການສັງເກດ, ຊຶ່ງອາດຖືກມອງຂ້າມໄດ້ໂດຍງ່າຍ ເມື່ອບໍ່ພິຈາລະນາປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນນັ້ນວ່າເປັນແບບຢ່າງບົ່ງຊີ້ເຖິງຂະບວນການ Millerite. ປະເດັນໜຶ່ງຄື ພວກກະບົດທີ່ມີ “ລາຍງານຊົ່ວຮ້າຍ” ກຳລັງລົ້ມເຫຼວໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ ແລະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ, ແລະໃນການທົດສອບຄັ້ງສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄົນສອງຈຳພວກໄດ້ຖືກສະແດງອອກ. ຄົນສອງຈຳພວກນີ້, ຊຶ່ງໄດ້ກຳລັງພັດທະນາມາຕະຫຼອດປະຫວັດຂອງການທົດສອບເກົ້າຄັ້ງກ່ອນໜ້າ, ໄດ້ສະແດງອຸປະນິໄສຂອງຕົນຕາມ “ລາຍງານ” ທີ່ພວກເຂົາເລືອກຮັບ. ໃນປີ 1863, Millerite Adventism ໄດ້ປະຕິເສດລາຍງານຂອງໂມເຊ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໂດຍຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການເປັນທາດໃນ Leviticus ບົດທີຊາວຫົກ. ລາຍງານທີ່ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບໄດ້ນຳສະເໜີນັ້ນ ເປັນພຽງການທວນຊ້ຳລາຍງານຂອງພຣະເຈົ້າຕະຫຼອດປະຫວັດແຫ່ງການຊົງປົດປ່ອຍພວກເຂົາອອກຈາກຄວາມເປັນທາດ. ນັບແຕ່ການເກີດຂອງໂມເຊເປັນຕົ້ນມາ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າພຣະອົງຈະນຳພວກເຂົາອອກຈາກຄວາມເປັນທາດ ແລະເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນທີ່ໄດ້ຖືກສັນຍາໄວ້ແກ່ອັບຣາຮາມຫຼາຍສັດຕະວັດກ່ອນນັ້ນ. ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ຍືນຢູ່ເທິງລາຍງານພື້ນຖານ, ສ່ວນສາຍລັບອີກສິບຄົນໄດ້ປະຕິເສດວ່າແທ້ຈິງແລ້ວພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານລາຍງານນັ້ນ.

ເມື່ອໃນປີ 1863 James White ໄດ້ຂຽນບົດຄວາມໜຶ່ງໃນ Review and Herald ເພື່ອປະຕິເສດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ແລະໃນປີດຽວກັນນັ້ນ Uriah Smith ໄດ້ຈັດພິມແຜນພາບປອມທີ່ປາດສະຈາກການອ້າງອີງໃດໆເຖິງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus, ທັງ White ແລະ Smith ໄດ້ວາງງານຂອງ William Miller ໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງ ແລະໄດ້ນຳໃຊ້ວິທີການຕາມພຣະຄຳພີຂອງ Protestantism ທີ່ເສື່ອມຖອຍ. ວິທີການຂອງພວກຜູ້ທີ່ເສື່ອມຖອຍ ຊຶ່ງພວກເຂົາເພິ່ງໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ບຸດສາວຂອງ Babylon,” ໄດ້ຖືກນຳມາໃຊ້ເປັນຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເພື່ອປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງ Miller ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຊີ້ນຳໂດຍທູດສະຫວັນ Gabriel. ໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບສຳລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວໂດຍກົງວ່າ, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” ຄວາມລົ້ມເຫລວໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບແລະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງການປະຕິເສດ “ລາຍງານ” ທີ່ສອດຄ່ອງກັບລາຍງານຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະກັບຄືນໄປສູ່ຄວາມເປັນທາດໃນ Egypt. ເມື່ອ Jeremiah ໄດ້ເປັນຕົວແທນໃນເຊິງສັນຍາລັກຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຜິດຫວັງຕໍ່ການທຳນາຍທີ່ຜິດພາດໃນປີ 1843, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເອີ້ນເຂົາຢ່າງຈົງໃຈໃຫ້ກັບຄືນມາຫາພຣະອົງ ແລະກັບຄືນສູ່ຄວາມຮ້ອນຮົນເດີມຂອງເຂົາສຳລັບຂ່າວສານນັ້ນ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນກໍໄດ້ຊົງບັນຊາເຂົາບໍ່ໃຫ້ກັບຄືນໄປຫາພວກທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນບຸດສາວຂອງ Babylon ອີກເລີຍ.

ໃນປີ 1863, James White ແລະ Uriah Smith ໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງນາຍກອງຄົນໃໝ່ຄົນໜຶ່ງເພື່ອນຳພາພວກເຂົາກັບຄືນໄປຫາບ່ອນທີ່ພວກເຂົາເຄີຍຖືກບັນຊາບໍ່ໃຫ້ໄປ. Joshua ແລະ Caleb ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະເດີນໜ້າຕໍ່ໄປ, ສ່ວນ White ແລະ Smith ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະຖອຍກັບໄປ.

ອີກປະເດັນໜຶ່ງທີ່ຈໍາເປັນຕ້ອງສັງເກດໃນຕອນຂໍ້ຄວາມຈາກພຣະທໍາຈົດບັນຊີ ແມ່ນວ່າ ການກະບົດຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງນໍາໄປສູ່ການຕັດສິນໃຫ້ຜູ້ກະບົດທັງຫມົດຕ້ອງຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານຕະຫຼອດສີ່ສິບປີຕໍ່ມານັ້ນ ເປັນໜຶ່ງໃນສອງຂໍ້ອ້າງອີງຫຼັກທີ່ສະຖາປະນາຫຼັກການ “ໜຶ່ງມື້ແທນໜຶ່ງປີ” ໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີ ຊຶ່ງອາດເປັນກົດເກນທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ສໍາຄັນທີ່ສຸດ ທີ່ມິນເລີໄດ້ນໍາໃຊ້ເພື່ອເປີດເຜີຍຂ່າວສານແຫ່ງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ ແລະທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ. ພະຍານຫຼັກອື່ນອີກໃນພຣະຄໍາພີສໍາລັບກົດເກນນີ້ ພົບໄດ້ໃນພຣະທໍາເອເຊກຽນ.

ສິ່ງທີ່ມັກຈະບໍ່ຖືກສັງເກດໃນສອງຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ໄດ້ສະຖາປະນາຫຼັກການ “ໜຶ່ງວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ” ຄື ບໍລິບົດທາງປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຳພີທັງສອງຂໍ້ນັ້ນ.

ຂໍ້ພຣະຄຳພີໃນພຣະທຳ Numbers ເກີດຂຶ້ນໃນຕອນຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງການກະບົດຂອງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຂໍ້ພຣະຄຳພີໃນພຣະທຳ Ezekiel ເກີດຂຶ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງການກະບົດຂອງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ການລົງໂທດໃນຕອນຕົ້ນຄືຄວາມຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານ, ແລະການລົງໂທດໃນຕອນທ້າຍຄືຄວາມເປັນທາດໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູພວກເຂົາ. ຫຼັກການ “ໜຶ່ງວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ” ເນັ້ນໃຫ້ເຫັນການກະບົດຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ມີການລົງໂທດສອງຢ່າງ, ຢ່າງໜຶ່ງໃນຕອນຕົ້ນ ແລະອີກຢ່າງໜຶ່ງໃນຕອນທ້າຍ, ແຕ່ທັງສອງແຕກຕ່າງກັນ. ຢ່າງທຳອິດແມ່ນຄວາມຕາຍໂດຍການຮ່ອຍຫລໍ່ລົງລະຫວ່າງການເດີນທາງຜ່ານຖິ່ນກັນດານ, ສ່ວນຢ່າງສຸດທ້າຍແມ່ນການຖືກກວາດໄປເປັນເຊວຍ ແລະຄວາມເປັນທາດໃນບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ.

ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນໍາສະເໜີຢູ່ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ກາຍເປັນສັນຍະລັກທາງພຣະຄຳພີທີ່ເອີ້ນວ່າ “ວັນແຫ່ງການຍົ່ວະ.” “ວັນແຫ່ງການຍົ່ວະ” ໄດ້ຖືກອ້າງເຖິງໃນ ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ ເກົ້າສິບຫ້າ, ເຢເຣມີຢາ ສາມສິບສອງ ແລະ ເຮັບເຣີ ສາມ, ແຕ່ໃນເວລານີ້ ພວກເຮົາຈະບໍ່ພິຈາລະນາສັນຍະລັກນັ້ນ. ມີຫຼັກການສໍາຄັນປະການໜຶ່ງທີ່ຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນໃນຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້າ ຊຶ່ງຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກຮັບຮູ້. ຫຼັກການນັ້ນຍັງຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍຜູ້ພະຍາກອນ ຊາມູເອນ, ລູຊີເຟີ, Ellen White ແລະແນ່ນອນ ໂດຍໂມເຊໃນຂໍ້ຄວາມນີ້.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ອິສຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານໄດ້ປະຕິເສດພຣະເຈົ້າໃນຖານະກະສັດຂອງພວກເຂົາ, ແລະປະຫວັດສາດນັ້ນຊີ້ໄປລ່ວງໜ້າເຖິງເວລາທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະກາດວ່າພວກເຂົາບໍ່ມີກະສັດອື່ນນອກຈາກຊີຊາ. ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດການປົກຄອງໂດຍພຣະເຈົ້າ, ແລະຍືນຍັນວ່າຕ້ອງໄດ້ຮັບກະສັດຜູ້ໜຶ່ງຈາກຊົນຊາດຂອງຕົນເອງ, ແຕ່ໃນທີ່ສຸດກໍປະກາດວ່າກະສັດຂອງພວກເຂົາແມ່ນກະສັດໂຣມັນ. ກະສັດໂຣມັນໃນຍຸກສຸດທ້າຍຄືສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ.

ການປະຕິເສດລະບອບທີໂອຄຣາຊີນັ້ນເປັນການກະທຳທີ່ລ່ວງເກີນ ແລະ ກະທົບຕໍ່ຊາມູເອນໃນລັກສະນະສ່ວນຕົວຢ່າງຫຼາຍ ຈົນທ່ານເຂົ້າໃຈວ່ານັ້ນເປັນການປະຕິເສດຕໍ່ໜ້າທີ່ສາດສະດາຂອງທ່ານ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າ ຊາມູເອນເຂົ້າໃຈວ່າ ການປະຕິເສດຂອງພວກເຂົານັ້ນເປັນການປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ແມ່ນສາດສະດາ. ຂໍ້ຄວາມສອງຕອນນີ້ ຊຶ່ງສະແດງເຖິງຄວາມສຳພັນໃນຖານະສາດສະດາຂອງໂມເຊ ແລະ ຊາມູເອນ ຕໍ່ການກະບົດຂອງອິສຣາເອນບູຮານ ບົ່ງຊີ້ວ່າ ການລົງໂທດສຳລັບການກະບົດທີ່ຕິດຕາມມານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຈຸດຈົບສຸດທ້າຍສຳລັບອິສຣາເອນບູຮານ. ຍັງມີກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບເປັນຕົວແທນ ທີ່ຈະໄດ້ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ, ແລະ ໃນເລື່ອງລາວຂອງຊາມູເອນ ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອິສຣາເອນບູຮານແມ່ນຢູ່ໃນຕອນສະຫຼຸບຂອງບັນດາກະສັດຂອງອິສຣາເອນ ບໍ່ແມ່ນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ.

ໂມເຊໄດ້ທູນເຫດຜົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າໃຫ້ຊົງດຳເນີນການກັບອິດສະຣາເອນບູຮານຕໍ່ໄປ, ເພາະໂມເຊເຫັນວ່າ ການຊົງນຳພວກເຂົາໄປເຖິງຈຸດຈົບໃນເວລານັ້ນ ຈະເຮັດໃຫ້ປະຫວັດສາດອັນສັກສິດແຫ່ງການຊ່ວຍກູ້ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງທີ່ຈະນຳພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສັນຍາໄວ້ແກ່ອັບຣາຮາມ ຖືກບິດເບືອນ. ປະເດັນຢູ່ນີ້ຄື ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກທີ່ຈະຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ການກະບົດເກີດຂຶ້ນ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປ ເມື່ອພຣະອົງຊົງມຸ່ງພຣະໄທທີ່ຈະໃຊ້ການກະບົດນັ້ນເປັນພະຍານແຫ່ງຄວາມຈິງ.

ທ່າທີແຫ່ງຄວາມຂັດເຄືອງອັນຊອບທຳທີ່ສະແດງອອກໂດຍ ຊາມູເອນ ກໍໄດ້ຖືກສະແດງອອກໂດຍ ເອເລນ ໄວທ໌ ເຊັ່ນກັນ.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຖືກນໍາໄປປຽບທຽບກັບທ່າທີຂອງຊາມູເອນ ແລະໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ຢູ່ກັບພວກກະບົດແລະການກະບົດຂອງພວກເຂົາ ແລະ “ຢືນປະຈໍາ” ຢູ່ທີ່ “ຕໍາແໜ່ງ” ແຫ່ງ “ໜ້າທີ່” ຂອງນາງ. ນາງໄດ້ຖືກບັນຊາໃຫ້ຢືນປະຈໍາຕໍາແໜ່ງຂອງນາງ ຫຼັງຈາກທີ່ນາງ (ຜູ້ພະຍາກອນຍິງ) ໄດ້ຕັດສິນໃຈທີ່ຈະປ່ອຍໃຫ້ພວກກະບົດແລະການກະບົດຂອງພວກເຂົາເປັນໄປຕາມທາງຂອງພວກເຂົາເອງ.

ກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ຊຶ່ງເປັນອົງປະກອບຫຼັກປະການໜຶ່ງຂອງຫຼັກການແຫ່ງອັນຟາແລະໂອເມກາ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການທີ່ຫົວຂໍ້ໃດໜຶ່ງຖືກກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດນັ້ນ ມີຄວາມສໍາຄັນສູງສຸດ. ເຊື່ອມໂຍງຢູ່ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແທ້ໆຂອງການກະບົດຂອງລູຊີເຟີ ກໍຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ຖ້າພຣະເຈົ້າຊົງປະສົງ ພຣະອົງກໍຊົງມີລິດອໍານາດທຸກປະການທີ່ຈໍາເປັນ ເພື່ອກໍາຈັດລູຊີເຟີຕັ້ງແຕ່ຄວາມຄິດອັນເຫັນແກ່ຕົວຄັ້ງທໍາອິດ ທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນຈິດໃຈຂອງລູຊີເຟີ. ພຣະເຈົ້າອາດຊົງເອົາລູຊີເຟີອອກໄປຈາກສິ່ງຊົງສ້າງ ແລະພຣະອົງຊົງມີລິດອໍານາດຢ່າງນັ້ນ ຄື ຖ້າພຣະອົງຊົງເລືອກຈະກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະອົງກໍອາດຊົງກະທໍາໄດ້ໃນລັກສະນະທີ່ບັນດາທູດສະຫວັນອື່ນໆຈະບໍ່ແມ່ນແຕ່ຮູ້ວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນ. ແນ່ນອນ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນ ເພາະທ່າມກາງເຫດຜົນອື່ນໆ ນັ້ນຈະເປັນການປະຕິເສດພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງເອງ ແຕ່ພຣະອົງກໍຊົງມີລິດອໍານາດແຫ່ງການຊົງສ້າງ ທີ່ຈະອໍານວຍໃຫ້ພຣະອົງກະທໍາສິ່ງນັ້ນໄດ້ແທ້. ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງກະທໍາມັນ. ພຣະອົງຊົງອົດທົນຍອມໃຫ້ການກະບົດນັ້ນກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພະຍານແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄໍາພະຍານແຫ່ງການໂຕ້ແຍ້ງອັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນສະຫວັນ ແລະໃນທີ່ສຸດຈະມາເຖິງໂລກ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ບົດສົນທະນາຂອງໂມເຊໄດ້ບັນລຸສໍາລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ພຣະເຈົ້າຊົງຍອມໃຫ້ຄົນຮຸ່ນແຫ່ງພວກກະບົດຕາຍລົງໃນຖິ່ນກັນດານ ແລະຊົງໃຊ້ປະຫວັດສາດນັ້ນເປັນແບບຢ່າງຕາມພຣະຄໍາພີ ເພື່ອສົ່ງເສີມຄວາມຈິງຕ່າງໆທີ່ເກີ່ຍວພັນກັບຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ.

ເຊັ່ນດຽວກັນນັ້ນ ໃນເລື່ອງການປະຕິເສດພຣະເຈົ້າໃຫ້ເປັນກະສັດໃນສະໄໝຂອງຊາມູເອນ. ຊາມູເອນໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ດໍາເນີນຕໍ່ໄປ ແລະຢືນຢູ່ໃນຕໍາແໜ່ງໜ້າທີ່ຂອງຕົນ ເຖິງແມ່ນຈະຂັດກັບຄວາມເຊື່ອມັ່ນສ່ວນຕົວ ແລະຄວາມຮູ້ແຫ່ງການພະຍາກອນຂອງຊາມູເອນກໍຕາມ. ອົງປະກອບແຫ່ງການຄຸ້ມຄອງທາງການພະຍາກອນ ແລະທາງປະຫວັດສາດຂອງພຣະເຈົ້ານີ້ ກໍຖືກຮັບຮູ້ເຊັ່ນກັນໃນການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຂຶ້ນໃໝ່ຫຼັງຈາກການເປັນເຊລີຍໃນບາບີໂລນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ພະຍາກອນ ແລະຊົງຄວບຄຸມທຸກອົງປະກອບຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊລີຍ; ການກັບຄືນໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ, ການກໍ່ສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່, ພຣະວິຫານ ແລະຖະໜົນກັບກໍາແພງ. ພຣະອົງໄດ້ກໍານົດຄໍາພະຍາກອນເກື່ອນເວລາທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອໃດພວກເຂົາຈະຖືກປົດປ່ອຍຈາກການເປັນເຊລີຍ. ພຣະອົງໄດ້ລະບຸວ່າ ຈະມີພຣະລາຊະກໍານົດຈໍານວນເທົ່າໃດ ເພື່ອໝາຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ພຣະອົງໄດ້ລະບຸຊື່ໄຊຣັດໄວ້ໂດຍຊື່, ຄືກະສັດຄົນຕ່າງຊາດຜູ້ຈະເລີ່ມຂະບວນການນັ້ນດ້ວຍພຣະລາຊະກໍານົດສະບັບທໍາອິດ. ອົງປະກອບທັງປວງຂອງການສ້າງເຢຣູຊາເລັມ ແລະພຣະວິຫານຂຶ້ນໃໝ່ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈໍາເພາະ ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຍົກຄົນຊອບທໍາ ແລະຜູ້ພະຍາກອນຂຶ້ນມາເພື່ອໃຫ້ວຽກງານນັ້ນສໍາເລັດ.

ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີການຮູ້ລ່ວງໜ້າແລະການແຊກແຊງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອັນເປັນພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງປາກົດແຈ້ງທັງໝົດກໍຕາມ, ການກະບົດທີ່ໄດ້ນຳໄປສູ່ການຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍໃນບາບີໂລນ ໄດ້ນຳມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງການສະຖິດຢູ່ດ້ວຍພຣະອົງເອງຂອງພຣະອົງກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ. ພຣະສິຣິແຫ່ງ Shekinah ບໍ່ເຄີຍກັບຄືນມາສູ່ພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ນັ້ນອີກເລີຍ. ປະຫວັດສາດທັງໝົດນັ້ນຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອຈັດວາງໂຄງຮ່າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃຫ້ແກ່ປະຫວັດສາດໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ, ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະວິຫານນັ້ນບໍ່ເຄີຍຮັບພຣະພອນອີກເລີຍດ້ວຍການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະສິຣິແຫ່ງ Shekinah ໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ໃນຄວາມໝາຍນັ້ນ, ພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ເປັນພະຍານບໍ່ແມ່ນເຖິງການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ເປັນເຖິງການກະບົດຂອງອິສຣາເອນ. ແຕ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ, ດັ່ງເຊັ່ນ ຊາມູເອນ ແລະ Sister White ທີ່ Minneapolis, ຍັງຄົງຮັບໃຊ້ຕໍ່ໄປໃນຖານະເປັນຜູ້ພະຍາກອນ.

ການກະບົດຂອງລູຊິເຟີເປັນສິ່ງທຳອິດທີ່ຖືກກ່າວເຖິງໃນຄວາມຂັດແຍ້ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ລະຫວ່າງພຣະຄຣິດແລະຊາຕານ, ແລະພຣະເຈົ້າຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ການກະບົດນັ້ນດຳເນີນຕໍ່ໄປເພື່ອຈຸດປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ. ຊາມູເອນ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຄຽດແຄ້ນອັນຊອບທຳຕໍ່ຄວາມປາຖະໜາຂອງອິສຣາເອນທີ່ຢາກເປັນເໝືອນຊາດອື່ນໆ, ກໍຍັງໄດ້ຮັບຄຳຊີ້ນຳໃຫ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການເຈີມກະສັດສອງອົງທຳອິດ. ແລະບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຂຶ້ນໃໝ່, ຄືພຣະວິຫານທີ່ຈະບໍ່ມີການສະຖິດຢູ່ແຫ່ງເຊກີນາຂອງພຣະເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ.

ຜູ້ທີ່ນໍາໃຊ້ “ຈານແຫ່ງນິທານປະດິດ” ຂອງຕົນຕໍ່ຕ້ານພຣະຄໍາພະຍາກອນ ເພື່ອພະຍາຍາມປົກປິດການກະບົດຂອງອາດເວັນຕິສຶມໃນປີ 1863, ແລະຜູ້ທີ່ເລືອກວາງພື້ນຖານຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຂອງຕົນໄວ້ເທິງເຫດຜົນທີ່ວ່າ ຖ້າມີສິ່ງໃດເກີດຂຶ້ນຜິດໃນປີ 1863 ສາດສະດາຍິງກໍຄົງຈະໄດ້ຫ້າມມັນ, ກໍກໍາລັງຢູ່ໃນຄວາມບໍ່ຮູ້ໂດຍຈົງໃຈຕໍ່ຫຼັກການປະການທໍາອິດທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນການກ່າວເຖິງການກະບົດຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າເທື່ອທໍາອິດ. ພຣະເຈົ້າຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ມີການກະບົດເພື່ອຈຸດປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ, ແລະຖ້າພຣະອົງຊົງເລືອກໃຫ້ຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະອົງດໍາລົງຕົນເປັນກາງຫຼືນິ່ງງຽບຢູ່ທ່າມກາງການກະບົດທີ່ອາດຈະເກີດມາ, ນັ້ນກໍເປັນການເລືອກຂອງພຣະອົງ.

ເມື່ອພວກເຮົາເລີ່ມພິຈາລະນາຂະບວນການທົດສອບໃນຊ່ວງປີ 1844 ເຖິງ 1863, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການທົດສອບສິບປະການທີ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ລົ້ມເຫຼວຫຼັງຈາກພວກເຂົາຂ້າມທະເລແດງແລ້ວ, ຈໍາເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຂໍ້ເທັດຈິງຕາມພຣະຄຳພີຂໍ້ນີ້. ຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າປະຕິບັດໜ້າທີ່ເປັນຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະອົງທັງໃນເວລາແຫ່ງການເຊື່ອຟັງ ແລະ ໃນເວລາແຫ່ງການບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ແລະ ໃນບາງຄັ້ງພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຄັດຄ້ານບັນຫາຕ່າງໆທີ່ເບິ່ງໃນພາຍນອກແລ້ວເໝືອນກັບວ່າເປັນສິ່ງທີ່ຜູ້ພະຍາກອນຄວນຈະຄັດຄ້ານ. ໃນບາງຄັ້ງເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດແຈ້ງວ່າພວກທ່ານຮູ້ເຖິງການກະບົດນັ້ນ ແຕ່ຖືກຫ້າມໄວ້, ແລະ ໃນບາງຄັ້ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງປົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເໜືອດວງຕາຂອງພວກທ່ານກ່ຽວກັບການກະບົດນັ້ນ. ເມື່ອມຸມມອງນັ້ນຖືກຍອມຮັບ, ປີ 1863 ຈຶ່ງກາຍເປັນໝຸດໝາຍສໍາຄັນໃນປະຫວັດສາດຂອງອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ສໍາລັບທັງເຂົາສັດແຫ່ງ Protestantism ແລະ ເຂົາສັດແຫ່ງ Republicanism.