ເອລີຢາ - ເລກເຈັດ

ພວກເຮົາກຳລັງລະບຸວ່າ ປີ 1863 ເປັນຈຸດທົດສອບສຸດທ້າຍໃນລຳດັບຂອງການທົດສອບທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເຫດການຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງປີ 1844. ຫຼັກເຫດຜົນປະການທຳອິດຂອງພວກເຮົາຄື ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ໄດ້ຮັບການຂຶ້ນທະບຽນຕາມກົດໝາຍກັບລັດຖະບານແຫ່ງສະຫະລັດໃນປີນັ້ນເອງ. ຂະບວນການທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນທາງຄຳພະຍາກອນໃນປີ 1798 ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1863.

ການດົນໃຈແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ມີອຳນາດຢ່າງຍິ່ງໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 18 ໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເຫດການນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໄວ້ແລ້ວໃນຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 10 ໄດ້ລົງມາ. ຂະບວນການຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບໃນປີ 1798, ເມື່ອນິມິດເກືອບແມ່ນ້ຳອູໄລໃນ ດານີເອນ ບົດ 8 ແລະ 9 ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ. ຂະບວນການຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບໃນປີ 1989, ເມື່ອນິມິດເກືອບແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນໃນສາມບົດສຸດທ້າຍຂອງ ດານີເອນ ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ.

ໃນທັງສອງເວລາແຫ່ງອວສານ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນການແຍກອອກຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຂອງປະຊາຊົນຜູ້ຖືກເລືອກໃນອະດີດ ອອກຈາກຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງຕົນແຕ່ລະຍຸກ. ເມື່ອກົດຫຼັກປະຖົມຂອງປະຫວັດສາດແຕ່ລະຍຸກຖືກຢືນຢັນຢ່າງເປີດເຜີຍ ທູດສະຫວັນຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນໆກໍໄດ້ລົງມາ. ຂ່າວສານ, ຂະບວນການ, ແລະຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ແມ່ນເຄື່ອງມືທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງໃຊ້ໃນປະຫວັດສາດແຕ່ລະຍຸກ ເພື່ອສະແດງບາບຂອງປະຊາຊົນຜູ້ຖືກເລືອກໃນອະດີດ; ເພາະດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສອນກ່ຽວກັບພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ, ຖ້າພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາ ພວກຢິວຜູ້ຊອກຫາເລື່ອງໂຕ້ຖຽງໃນປະຫວັດສາດກໍຈະບໍ່ມີບາບ. ຜູ້ສົ່ງຂ່າວ, ຂ່າວສານ, ແລະຂະບວນການ ແມ່ນເຄື່ອງມືແຫ່ງການພິພາກສາ ທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຜູ້ຖືກເລືອກໃນອະດີດຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ ສໍາລັບການປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງອັນກ້າວໜ້າຂອງປະຫວັດສາດໃນແຕ່ລະຍຸກຂອງຕົນ, ແລະເມື່ອທູດສະຫວັນໄດ້ລົງມາ ນັ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍວ່າຂະບວນການພິພາກສາຂອງຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າໄດ້ເລີ່ມດໍາເນີນແລ້ວ. ເຄື່ອງມືແຫ່ງການພິພາກສາຖືກລະບຸໃຫ້ເຫັນ ເມື່ອບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ທີ່ສະແດງພາບຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ ໄດ້ກິນຂ່າວສານທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະທານແກ່ພວກເຂົາ. ເມື່ອພວກເຂົາກິນຂ່າວສານນັ້ນແລ້ວ ພວກເຂົາກໍນໍາຂ່າວສານນັ້ນໄປຫາປະຊາຊົນຜູ້ຖືກເລືອກໃນອະດີດ ຜູ້ຖືກພັນລະນາວ່າເປັນຊົນຊາດຄໍແຂງ ແລະກະບົດ, ຜູ້ທີ່ຈະບໍ່ຍອມຟັງ ແລະບໍ່ກັບໃຈ. ເມື່ອທູດສະຫວັນລົງມາ ແລະຂ່າວສານຖືກກິນແລ້ວ ການພິພາກສາຂອງປະຊາຊົນຜູ້ກະບົດກໍເລີ່ມຕົ້ນ.

ພວກເຮົາກຳລັງນຳໃຊ້ຂະບວນການແຫ່ງການພິພາກສາຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ດັ່ງທີ່ໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳຈົດເລກ ມາປະຍຸກຕໍ່ປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ ແລະໃນທີ່ສຸດ ພວກເຮົາຈະນຳຂະບວນການທົດສອບນີ້ໄປປະຍຸກຕໍ່ຂະບວນການຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກຂອງຈຳນວນ “ສິບ” ຈະຕ້ອງຖືກກຳນົດໂດຍບໍລິບົດຂອງຂໍ້ພຣະຄຳຕອນທີ່ໄດ້ໃຊ້ມັນ.

ລຳດັບຂອງການທົດສອບສິບປະການເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄວາມຜິດຫວັງ ບໍ່ວ່າຈະເປັນທີ່ທະເລແດງສຳລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຫຼືວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ສຳລັບພວກມິນເລີຣາຍ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຊີ້ບອກຄວາມຈິງ “ຫຼັກໝຸດ” ທີ່ຖືກເປີດເຜີຍຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ ໂດຍເລີ່ມຈາກສິ່ງທີ່ນາງເອີ້ນວ່າ “ການຜ່ານໄປຂອງເວລາ.” ຄວາມຜິດຫວັງຂອງຊາວເຮັບເຣີແມ່ນໄພຄຸກຄາມຈາກກອງທັບຂອງຟາໂຣ. ການຂາດຄວາມເຊື່ອໃນຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຊາວເຮັບເຣີໄດ້ຖືກສະແດງອອກໃນການຕອບສະໜອງຕໍ່ຄວາມຢ້ານກົວກອງທັບຂອງສັດຕູຂອງພວກເຂົາ ດັ່ງທີ່ໄດ້ເປັນໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ພຣະເຢຊູຊົງສຳແດງຈຸດຈົບຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຄວາມຢ້ານຍັກໃນແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ ທີ່ສາຍລັບສິບຄົນໄດ້ລະບຸນັ້ນ ກໍແມ່ນຄວາມຢ້ານດຽວກັນທີ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາຢູ່ທະເລແດງເຊັ່ນກັນ. ການທົດສອບຄັ້ງທີສິບແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍສຳລັບຂະບວນການມິນເລີຣາຍ ຈະເປັນຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ ເຊັ່ນດຽວກັບວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງໃຫຍ່ໃນການທົດສອບທີ່ດໍາເນີນໄປຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີຣາຍ ໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງປະຫວັດສາດໜຶ່ງຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນໂດຍການຊ່ວຍກູ້ຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານຈາກອີຢິບ. ເລີ່ມຕົ້ນທີ່ທະເລແດງ ມີການທົດສອບສິບປະການຕໍ່ເນື່ອງກັນ ແລະການທົດສອບສຸດທ້າຍຈະສະທ້ອນການທົດສອບປະການທໍາອິດ. “ການຜ່ານໄປຂອງເວລາ” ໃນຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງໃຫຍ່ ເກີດຂຶ້ນຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດກ່ຽວກັບຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ. ການທົດສອບສຸດທ້າຍໃນຂະບວນການທົດສອບຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ ຈະເປັນເຊັ່ນດຽວກັບການທົດສອບທໍາອິດ. ໃນປີ 1863 ບັນດາຜູ້ນໍາຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ໄດ້ເລືອກກັບຄືນໄປຫາວິທີການຕີຄວາມຕາມພຣະຄໍາພີຂອງຜູ້ທີ່ພວກເຂົາຫາກໍໄດ້ລະບຸວ່າເປັນບັນດາທິດາຂອງໂຣມ, ແລະໄດ້ປະຕິເສດ, ຫຼືທ່ານອາດຈະເວົ້າວ່າ, ເຂົ້າໃຈຜິດຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາທີ່ຍາວທີ່ສຸດໃນພຣະຄໍາພີ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການທົດສອບສິບປະການ ທັງໃນອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ແລະໃນອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ແລະໃນຕອນສຸດທ້າຍ ໃນທັງສອງກໍລະນີ ພວກກະບົດໄດ້ສະແດງຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະກັບຄືນໄປຍັງສະຖານທີ່ທີ່ພວກເຂົາຫາກໍໄດ້ຖືກຊ່ວຍກູ້ອອກມາ.

ໂດຍການປະຕິເສດ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ພຣະນິຕິບັນຍັດ ບົດ 26, ອັດເວັນຕິດແບບລາໂອດີເຊຍໄດ້ສ້າງບັນຫາທາງຄຳພະຍາກອນຂຶ້ນຢ່າງໜຶ່ງ ຊຶ່ງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຄາດເຫັນລ່ວງໜ້າ. ຈົນຮອດທຸກມື້ນີ້ ພວກເຂົາກໍຍັງບໍ່ສາມາດແກ້ໄຂບັນຫານັ້ນໄດ້, ແມ່ນແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົານິທານປະເພດຕ່າງໆຫຼາຍຢ່າງອອກມາເສີບ ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. ບັນຫານັ້ນຢູ່ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນຮາກຖານ ແລະ ເສົາຫຼັກກາງຂອງອັດເວັນຕິດ.

ຝ່າຍອັດເວັນຕິສມ໌ມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ຈະກ່າວເຖິງຂໍ້ທີສິບສີ່, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍກ່າວເຖິງຂໍ້ສັງເກດປະການທໍາອິດທີ່ຄວນຈະຖືກເຮັດກ່ຽວກັບຂໍ້ນັ້ນເລີຍ. ຂໍ້ສັງເກດນັ້ນກໍຄື ຂໍ້ທີສິບສີ່ເປັນ “ຄໍາຕອບ.” ຄໍາຕອບຍ່ອມປາດຈາກຄວາມໝາຍ ຖ້າມັນບໍ່ລວມເຖິງຄໍາຖາມທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄໍາຕອບນັ້ນ. ຂໍ້ທີສິບສາມບໍ່ອາດຖືກແຍກອອກຈາກຂໍ້ທີສິບສີ່ໄດ້ ບໍ່ວ່າໃນທາງຕັກກະ, ທາງໄວຍາກອນ, ຫຼືທາງເຫດຜົນ; ເພາະວ່າຂໍ້ທີສິບສາມແມ່ນຄໍາຖາມ ແລະ ຂໍ້ທີສິບສີ່ແມ່ນຄໍາຕອບ.

ຄໍາຖາມນັ້ນ, ເມື່ອຖືກນໍາສະເໜີຢ່າງຖືກຕ້ອງແລະຍຸດຕິທໍາ, ຈະກໍາເນີດຄວາມໝາຍທີ່ແຕກຕ່າງອອກໄປຢ່າງຫຼວງຫຼາຍສໍາລັບຂໍ້ທີສິບສີ່ ຈາກທີ່ລັດທິແອດເວັນຕິດສອນ. ສິ່ງນີ້ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຂໍ້ທີສິບສີ່ບໍ່ແມ່ນ “ຮາກຖານແລະເສົາຫຼັກກາງຂອງຄວາມເຊື່ອແອດເວັນ,” ເພາະວ່າມັນແມ່ນແທ້. ມັນໝາຍຄວາມວ່າ ເມື່ອລັດທິແອດເວັນຕິດເຂົ້າໃຈຜິດ ແລະວາງເລີກເລື່ອງເຈັດເວລາໃນປີ 1863, ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດນິຍາມໄດ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນວ່າຂໍ້ທີສິບສີ່ນັ້ນໝາຍເຖິງຫຍັງແທ້. ໃນພຣະຄໍາພີ, ຄວາມຈິງເພີງເຄິ່ງດຽວບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງ. ເມື່ອເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ຄໍາຖາມໃນຂໍ້ທີສິບສາມຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຍອມຮັບທັງຄໍາພະຍາກອນທີ່ກໍານົດເຖິງການຊໍາລະພຣະວິຫານບໍລິສຸດທີ່ໄດ້ຖືກຢຽບຍໍາ, ແລະຍັງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຍອມຮັບຄໍາພະຍາກອນທີ່ກໍານົດເຖິງການຢຽບຍໍາພົນໂຮດ. ຄໍາພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີກ່າວເຖິງ ‘ພຣະວິຫານບໍລິສຸດ’ ແລະຄໍາພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີກ່າວເຖິງ ‘ພົນໂຮດ’.

ການຈະອະທິບາຍເຖິງຄວາມສຳພັນຂອງພຣະຄຳພີທັງສອງຂໍ້ນັ້ນ ຈຳເປັນຕ້ອງມີການສຶກສາຢ່າງຍືດຍາວ ຊຶ່ງໃນເວລານີ້ໃນບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ປະສົງຈະກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ. ປະເດັນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກຕະຫຼອດຫຼາຍປີທີ່ຜ່ານມາ ແລະສາມາດພົບໄດ້ໃນຊຸດ Habakkuk’s Tables. ຂ້າພະເຈົ້າຍັງກຳລັງກ່າວເຖິງສັນຍະລັກຂອງເອລີຢາ ແລະປາດຖະໜາຈະໃຫ້ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນສຳເລັດເສຍກ່ອນ.

ວິນລຽມ ມິນເລີ ແມ່ນເອລີຢາແຫ່ງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິສ ແລະການຄົ້ນພົບປະການທຳອິດຂອງທ່ານຄື “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ເລວີນິຕິ 26, ດັ່ງນັ້ນການປະຕິເສດຄວາມຈິງນັ້ນໃນປີ 1863 ຈຶ່ງເປັນການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ. ໃນຈຸດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງກ່າວເຖິງລັກສະນະຂອງອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ ທີ່ຊີ້ບອກຈຸດຈົບໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ການທົດສອບສຸດທ້າຍສຳລັບອິສຣາເອນບູຮານໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນການທົດສອບຄັ້ງທຳອິດ. ການທົດສອບທັງສອງຄັ້ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຢ້ານວ່າບັນດາປະຊາຊາດຕ່າງສາສະໜາມີອຳນາດເໜືອກວ່າພຣະເຈົ້າ. ການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ ຊຶ່ງເປັນອັນດຽວກັນໃນຫຼັກການ ກັບກະບົດຫຼາຍກວ່າການທົດສອບຄັ້ງທຳອິດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ເພາະປະຫວັດຂອງໄຊຊະນະຂອງພຣະເຈົ້າໃນການທົດສອບຄັ້ງທຳອິດ ຄວນຈະໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມໝັ້ນໃຈອັນແນ່ວແນ່ໃນພວກກະບົດ. ພວກເຂົາໄດ້ສະແດງການປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ ທັງໆ ທີ່ມີຫຼັກຖານແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງຫຼາຍກວ່າເວລາທີ່ທະເລແດງຢ່າງຫຼາຍ. ຝ່າຍແອດເວັນຕິສແບບມິນເລີໄທ ໃນປີ 1863 ໄດ້ກຳລັງອະທິບາຍແລ້ວວ່າເຫດໃດຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງຈຶ່ງເປັນພຣະກິດອັນຊົງຣິດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງຕັດສິນໃຈເລືອກນາຍກອງຄົນໜຶ່ງ ແລະກັບຄືນໄປອີຢິບ ແລະປະຕິເສດຂ່າວສານທີ່ດານີເອນເອີ້ນວ່າ “ຄຳປະຕິຍານ” ຂອງໂມເຊ ອັນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອລີຢາ.

ແທນທີ່ຈະໃຊ້ເວລາເພື່ອນຳສະເໜີຫຼັກຖານພິສູດເຖິງຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງ “ເຈັດເວລາ” ໃນຖານະຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາ, ຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະໃຊ້ເຫດຜົນງ່າຍໆບາງປະການເພື່ອພິສູດຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງມັນອີກວິທີໜຶ່ງ. ເພາະສຳລັບຂະບວນການທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1798, ບົດທົດສອບສຸດທ້າຍໃນປີ 1863 ກໍຈະເປັນຕົວແທນຂອງບົດທົດສອບສຸດທ້າຍສຳລັບຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດອຳນາດໃນພຣະນິມິດບົດ 18 ເຊັ່ນກັນ. ການດົນໃຈໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນຫຼາຍແລ້ວວ່າ ບົດທົດສອບສຸດທ້າຍແມ່ນຫຍັງ ສຳລັບທັງສອງຂະບວນການ.

ບໍ່ມີວິທີໃດທີ່ຊື່ສັດໃນການນໍາເອົາບົດຂຽນຂອງ Ellen White ມາ ແລ້ວສະເໜີວ່ານາງບໍ່ໄດ້ຮັບຮອງເອົາ seven times ຂອງ Leviticus ບົດ 26 ຢ່າງເຕັມສ່ວນ. Sister White ດັ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ບອກໄວ້ກ່ອນໜ້ານີ້ໃນບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ ແລະດັ່ງທີ່ມີການບັນທຶກໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນໃນຊຸດທີ່ມີຊື່ວ່າ Habakkuk’s Tables ໄດ້ບອກພວກເຮົາໂດຍກົງວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນໍາທັງຕາຕະລາງປີ 1843 ແລະ 1850. ນາງໄດ້ສອນໂດຍກົງວ່າ ຕາຕະລາງທັງສອງນັ້ນເປັນການສໍາເລັດຕາມ Habakkuk ບົດ 2. ຕາຕະລາງທັງສອງລະບຸໃຫ້ເຫັນ seven times ຂອງ Leviticus ບົດ 26 ເປັນຈຸດໃຈກາງຂອງໂຄງຮ່າງທາງພາບຂອງແຕ່ລະຕາຕະລາງ. ໃນຕາຕະລາງທັງສອງນັ້ນ ເສັ້ນຂອງ seven times ມີໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດເປັນຈຸດໃຈກາງຂອງເສັ້ນພະຍາກອນຂອງ seven times.

ຄຽງຄູ່ກັບການຮັບຮອງຂອງນາງຕໍ່ຕາຕະລາງສອງອັນຂອງ Habakkuk, ນາງໄດ້ບັນທຶກໄວ້ຫຼາຍຄັ້ງວ່າ ພວກເຮົາຕ້ອງດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການນຳສະເໜີຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີມາແລ້ວຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຫາ 1844, ແລະນັກປະຫວັດສາດ Adventist ທຸກຄົນທີ່ກ່າວເຖິງວິທີທີ່ພວກ Millerites ໄດ້ເຜີຍແຜ່ຂ່າວສານທີ່ພວກເຂົາປະກາດ, ລ້ວນແຕ່ລະບຸວ່າພວກເຂົາໄດ້ໃຊ້ແຜນພາບປີ 1843. ບໍ່ພຽງແຕ່ນາງຮັບຮອງຂ່າວສານຕ່າງໆທີ່ຖືກສະແດງຢູ່ໃນແຜນພາບເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະໃຫ້ຄຳແນະນຳແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການນຳສະເໜີຂ່າວສານຊຸດດຽວກັນແທ້ໆທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນປະຫວັດການນັ້ນ, ແຕ່ນາງຍັງໄດ້ໃຫ້ຂໍ້ຄວາມຫຼາຍຕອນທີ່ນາງເຕືອນວ່າ ຂ່າວສານເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກໂຈມຕີຕະຫຼອດປະຫວັດຂອງປະຊາຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອນາງເຕືອນເຖິງການໂຈມຕີເຫຼົ່ານັ້ນ, ນາງໄດ້ລະບຸຊ້ຳໆວ່າ ການປົກປ້ອງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໂດຍພິເສດ ເປັນໜ້າທີ່ຂອງຍາມເຝົ້າຂອງພຣະເຈົ້າ.

ຖ້າແຜນພາບເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຂ່າວສານທີ່ພວກມັນເປັນຕົວແທນດ້ວຍຮູບພາບກໍບໍ່ຖືກຕ້ອງເຊັ່ນກັນ. ຖ້າຂ່າວສານທີ່ພວກ Millerites ປະກາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຈົນເຖິງ 1844 ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ການລະບຸຊ້ຳໆຂອງ Ellen White ທີ່ວ່າຂ່າວສານຂອງ Millerite ເປັນຮາກຖານ ກໍບໍ່ຖືກຕ້ອງເຊັ່ນກັນ. ຖ້າຂ່າວສານເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຄຳສັ່ງຊ້ຳໆຂອງນາງທີ່ໃຫ້ສືບຕໍ່ນຳສະເໜີຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນດຽວກັນ ກໍເປັນຄຳແນະນຳທີ່ຜິດ. ຖ້າຂ່າວສານຂອງພວກ Millerites ບໍ່ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງຮາກຖານທີ່ຈະຕ້ອງຖືກສະຫງວນໄວ້ ແລະປົກປ້ອງຈາກການໂຈມຕີຂອງຊາຕານ ຄຳແນະນຳເຫຼົ່ານັ້ນກໍຜິດພາດເຊັ່ນກັນ. ການໄປເຖິງຂໍ້ສະຫຼຸບວ່າ ບັນຫາທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ທີ່ກ່ຽວພັນກັບຂ່າວສານເອລີຢາແຫ່ງປະຫວັດສາດນັ້ນເປັນຄວາມຜິດພາດ ຍ່ອມສະແດງຢ່າງຊັດເຈນວ່າ Ellen White ເປັນຜູ້ພະຍາກອນປອມ.

ແອັດເວນຕິສຶມໃນຍຸກປັດຈຸບັນຍັງຄົງສອນຢູ່ໃນການສຳມະນາເລື່ອງພຣະນິມິດຂອງພວກເຂົາວ່າ ຄຣິສຕະຈັກຜູ້ຫຼົງເຫຼືອຈະມີພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງແມ່ນຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ; ແຕ່ແນ່ນອນ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ບອກແກ່ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາກຳລັງພະຍາຍາມນຳເຂົ້າສູ່ການເປັນສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກນັ້ນວ່າ ພວກເຂົາປະຕິເສດໂດຍສິ້ນເຊີງຕໍ່ການຮັບຮອງແລະຄຳເຕືອນຂອງ Ellen White ທີ່ກ່ຽວພັນກັບຄວາມຈິງພື້ນຖານແລະປະຫວັດສາດໃນຍຸກເລີ່ມຕົ້ນເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ມີຄວາມໝາຍແນວໃດສຳລັບທ່ານ?

ໃນປີ 1863, ຂະບວນການ Millerite ໄດ້ບັນລຸຂໍ້ສະຫຼຸບ ແລະໄດ້ຈົດທະບຽນເປັນນິຕິບຸກຄົນຕາມກົດໝາຍກັບລັດຖະບານ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດຈະກໍ່ຮູບເຄົາລົບໃຫ້ແກ່ລະບົບ papacy, ຊຶ່ງຕາມຄຳນິຍາມຂອງ Ellen White ແມ່ນການປະສົມປະສານຂອງຄຣິດຕະຈັກກັບລັດ.

ພາຍໃຕ້ຂໍ້ສັນນິຖານວ່າ ການມີຄວາມຜູກພັນທາງກົດໝາຍກັບລັດຖະບານເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄວາມຈໍາເປັນສໍາລັບການຈັດຕັ້ງ ໃນຫ້ວງເວລາທີ່ຄົນໜຸ່ມຂອງຊາດກໍາລັງຖືກເກນເຂົ້າໄປສູ່ອ່າງເລືອດທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າ ສົງຄາມກາງເມືອງ, ຂະບວນການຂອງພວກ Millerites ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ໃນປີ 1863, ທັງໂດຍບົດຄວາມທີ່ຕີພິມແລະແຜນພູມໃໝ່, ຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist ໄດ້ປະຕິເສດຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງທາດ ຊຶ່ງດານີເອນເອີ້ນວ່າ ຄໍາປະຕິຍານຂອງໂມເຊ. ໃນປີ 1850, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງນໍາພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ຈັດທໍາຕາຕະລາງທີສອງຂອງຮາບາກຸກ, ແລະແກ້ໄຂຄວາມຜິດພາດທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປິດບັງໄວ້ໃນຕາຕະລາງປີ 1843. ແຜນພູມທີ່ຖືກສັ່ງໃຫ້ຈັດທໍາໃນປີ 1850 ໄດ້ບັນລຸຈຸດປະສົງຂອງມັນຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ເພາະ Ellen White ໄດ້ກ່າວວ່າ ນາງໄດ້ເຫັນ “that God was in the publishment of the chart,” ພ້ອມທັງລະບຸອີກດ້ວຍວ່າ ແຜນພູມປີ 1850 ນັ້ນໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະທໍາຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ.

ຈຸດປະສົງຂອງແຜນພາບປີ 1850 ແມ່ນຄືກັນກັບແຜນພາບປີ 1843. ມັນເປັນເຄື່ອງມືຝ່າຍການປະກາດຂ່າວປະເສີດທີ່ຈະໃຊ້ເພື່ອນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມແກ່ໂລກທີ່ກຳລັງພິນາດ. ໃນປີ 1863, ຂ່າວສານນັ້ນຖືກປະຖິ້ມ. ຂະບວນການທົດສອບທີ່ຖືກພິມແບບໂດຍຂະບວນການທົດສອບທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ທະເລແດງ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍຄຳພະຍາກອນເວລາທີ່ລະບຸເຖິງສະຖານບໍລິສຸດຊຶ່ງຈະຖືກຢຽບຍ່ຳໃນຂໍ້ທີສິບສາມຂອງດານີເອນບົດທີແປດ, ແລະຂະບວນການທົດສອບນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄຳພະຍາກອນເວລາທີ່ລະບຸເຖິງກອງພົນຊຶ່ງຈະຖືກຢຽບຍ່ຳໃນຂໍ້ທີສິບສາມຂອງດານີເອນບົດທີແປດ.

ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ມີລາຍເຊັນຂອງອາລຟາແລະໂອເມກາ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການທົດສອບນັ້ນແມ່ນຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພະວິຫານທີ່ຈະຖືກຢຽບຍ່ຳລົງ. ມັນເປັນຄຳພະຍາກອນທີ່ເມື່ອສຳເລັດຜົນແລ້ວໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບທີ່ສິ້ນສຸດໃນປີ 1863 ກໍມີລາຍເຊັນຂອງອາລຟາແລະໂອເມກາເຊັ່ນກັນ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການທົດສອບນັ້ນແມ່ນຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງກອງທັບທີ່ຈະຖືກຢຽບຍ່ຳລົງ. ມັນເປັນຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ຖືກອອກແບບໄວ້ເພື່ອໃຫ້ເມື່ອສຳເລັດຜົນແລ້ວຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ມັນເປັນຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍເອລີຢາແຫ່ງປະຫວັດສາດນັ້ນ, ແລະເມື່ອມັນຖືກປະຕິເສດແລະຖືກວາງທິ້ງໄວ້ ມັນກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມມືດມົນອັນໃຫຍ່.

ເຫດຜົນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປະສົງຈະນໍາມາປິດທ້າຍບົດຄວາມນີ້ ກໍຄືສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບຮອງຕາຕະລາງປີ 1843 ແລະ 1850 ຜ່ານທາງ Ellen White ຫຼືບໍ?

ພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບຮອງຂ່າວສານທີ່ພວກມິນເລີໄດ້ນຳສະເໜີໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຫາ 1844 ຜ່ານທາງ Ellen White ຫຼືບໍ?

ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຕືອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜ່ານທາງ Ellen White ໃຫ້ປ້ອງກັນຕົນຕໍ່ການໂຈມຕີທີ່ຈະບ່ອນທຳລາຍຄວາມຈິງແຫ່ງປະຫວັດສາດ Millerite ຫຼືບໍ?

ໃນປີ 1863 ຂະບວນການມິນເລີໄທຕ໌ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໂດຍການປະຕິເສດຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ເອລີຢາໃນປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ເຂົ້າໃຈ. ການທົດສອບສຸດທ້າຍຂອງມັນໄດ້ອີງໃສ່ຂໍ້ພຣະຄຳສອງຂໍ້ໃນດານີເອນ 8 ທີ່ລະບຸເຖິງການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນ. ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສະຖານບໍລິສຸດໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍໃນການທົດສອບປະການທຳອິດໃນບັນດາສິບການທົດສອບ ແລະຄວາມມືດໄດ້ຖືກນຳມາເຖິງກອງພົນໃນການທົດສອບປະການສຸດທ້າຍໃນບັນດາສິບການທົດສອບ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາເກືອບກັບສັນຍະລັກຂອງເອລີຢາ ໃນຄວາມສຳພັນກັບປີ 1863 ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.