ອະນາຄົດສຳລັບອາເມຣິກາ ແລະ ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 - ເລກທີສີ່

ຂ່າວສານໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 8 ແລະ 9 ຊຶ່ງຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍແມ່ນ້ຳອູໄລ ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798. ຄຳພະຍາກອນໃນບົດທີ 8 ໄດ້ຮັບການຕີຄວາມໃນບົດທີ 9 ໂດຍກາບຣີເອນ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຈົນກວ່າດານີເອນໄດ້ຖວາຍຄຳອະທິຖານອອກມາກ່ອນ, ອັນເປັນຄຳອະທິຖານທີ່ຖືວ່າເປັນໜຶ່ງໃນຄຳອະທິຖານຂອງມະນຸດທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີ. ໃນຄຳອະທິຖານນັ້ນ ດານີເອນໄດ້ລະບຸວ່າ ທ່ານໄດ້ຕະໜັກວ່າຄວາມຮ້າງເປົ່າຂອງເຢຣູຊາເລັມຈະດຳລົງຢູ່ເປັນເວລາເຈັດສິບປີ ຕາມສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຄົ້ນພົບໃນໜັງສືຂອງເຢເຣມີຢາ.

ເຢເຣມີຢາຍັງໄດ້ລະບຸອີກວ່າ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີນັ້ນ ເບນຊັດຊາຈະເສຍຊີວິດ ເມື່ອຊີຣັດ ແມ່ທັບຂອງດາຣິອຸດ ພິຊິດບາບີໂລນ.

ດານີເອນຍັງໄດ້ຊີ້ບອກອີກວ່າ ເຈັດສິບປີແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່ານັ້ນ ເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນທີ່ໂມເຊໄດ້ບັນທຶກໄວ້.

“ຄໍາສາບານ” ທີ່ອິສຣາເອນໄດ້ລະເມີດ ອັນເຮັດໃຫ້ເກີດ “ຄໍາສາບແຊ່ງ” ນັ້ນ ຄື “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດ 26. ຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດ 26 ເປັນຄໍາພາສາເຮັບເຣີຄໍາດຽວກັນກັບຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ຄໍາສາບານ” ໃນ Daniel ບົດ 9. ຄໍາສາບານຂອງໂມເຊ ທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ແມ່ນຄໍາພະຍາກອນດ້ານເວລາຂໍ້ທໍາອິດທີ່ William Miller ຄົ້ນພົບ ແລະມັນເປັນຄວາມຈິງພື້ນຖານຂໍ້ທໍາອິດຂອງລາວ ທີ່ຖືກວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງໃນປີ 1863. William Miller ເປັນຕົວແທນຂອງ Elijah, ແລະເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖືກຢືນຢັນໂດຍ Spirit of Prophecy.

ໃນປີ 1863 ຂະບວນການ Millerite ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ເມື່ອບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍຢູ່ໃນຂະບວນການນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕັ້ງຄຣິດຈັກ Seventh-day Adventist. ເມື່ອພວກເຂົາເລີ່ມເປັນຄຣິດຈັກ ຂະບວນການນັ້ນກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ປະຫານໂມເຊ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງ Leviticus ບົດທີ 26, ແລະໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ປະຫານເອລີຢາ ຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີ “ຄຳສາບານ” ຂອງໂມເຊແກ່ຂະບວນການນັ້ນ. ທັງໂມເຊແລະເອລີຢາໄດ້ຖືກປະຫານໃນປີ 1863 ແລະບໍ່ມີທີ່ຈະຖືກໃຫ້ຟື້ນຄືນຊີວິດຈົນກວ່າຫຼັງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳຂະບວນການ Future for America ກັບໄປສູ່ບັນດາເສັ້ນທາງເກົ່າ.

ອະນາຄົດສໍາລັບອາເມຣິກາ ໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນການມາເຖິງຂອງວິບັດຄັ້ງທີສາມ, ແລະ ສິ່ງທີ່ສະຖາປະນາການລະບຸວ່າການໂຈມຕີຂອງອິດສະລາມໃນວັນທີ 11 ກັນຍານັ້ນ ຄື ປະຫວັດຂອງວິບັດສອງຄັ້ງທໍາອິດຕາມທີ່ພວກມິນເລີໄດ້ລະບຸໄວ້ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ຢ່າງຈໍາເພາະໃນແຜນພະຍາກອນຂອງຜູ້ບຸກເບີກທັງປີ 1843 ແລະ 1850. ໂດຍການກັບໄປຫາປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີເພື່ອຄໍ້າຈຸນບົດບາດໃນຍຸກປະຈຸບັນຂອງອິດສະລາມ, ແລ້ວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍໄດ້ເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈໃຫ້ແກ່ Future for America ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດ 26, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໃນຮູບແບບກຣາຟິກໄວ້ໃນຖັນກາງຂອງທັງສອງແຜນ. ແລະໃນທັງສອງແຜນນັ້ນ ໃຈກາງຂອງຖັນກາງກໍຄື ກາງແຂນ. ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງນໍາໃນການຈັດທໍາຕາຕະລາງທັງສອງຂອງຮາບາກຸກ, ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າ “ຄໍາສາບານ” ຂອງໂມເຊ, ຄື “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດ 26, ເປັນຈຸດກາງຂອງພາບປະກອບທາງຄໍາພະຍາກອນອື່ນໆທັງໝົດ, ແລະ ໃນຕາຕະລາງທັງສອງນັ້ນ ພຣະຄຣິດຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນຈຸດກາງຢ່າງແທ້ຈິງ.

ສິ່ງນີ້ສອດຄ່ອງກັບຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນອື່ນ ຊຶ່ງກາບຣີເອນໄດ້ອະທິບາຍໃນດານີເອນບົດທີ 9 ອັນໄດ້ລະບຸວ່າ ພຣະຄຣິດຈະຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ.

ໜຶ່ງອາທິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນມີສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນເຊີງສັນຍາລັກ, ແລະຄຳພະຍາກອນທີ່ກາບຣີເອນກຳລັງອະທິບາຍນັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ໃນ “ທ່າມກາງ” ຫຼືຈຸດໃຈກາງຂອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນເຊີງສັນຍາລັກນັ້ນ ພຣະຄຣິດຈະຖືກຕຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ. ພຣະຄຣິດເປັນຈຸດໃຈກາງຂອງ ‘the twenty-five twenty’ ຢູ່ໃນທັງສອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ ແລະຍັງເປັນຈຸດໃຈກາງຂອງອາທິດທີ່ພຣະອົງໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍ.

ໃນປີ 1863 ອັດເວນຕິສ໌ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເປັນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຂະບວນການມິນເລີຣາຍຕ໌ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາໃຫ້ມີອຳນາດດ້ວຍວິນຍານຂອງເອລີຢາ ໄດ້ຖືກຂ້າ. ຂະບວນການມິນເລີຣາຍຕ໌ເຂົ້າໃຈວ່າ ໃນບໍລິບົດຂອງຄຣິສຕະຈັກເຈັດແຫ່ງໃນພຣະນິມິດ ພວກເຂົາໄດ້ເປັນຄຣິສຕະຈັກຟີລາເດນເຟຍ. ບັນດາຜູ້ທີ່ແຍກອອກຈາກພວກເຂົາຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນປີ 1844 ຈຶ່ງໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນຊາວລາໂອດີເກຍ. ໃນປີ 1856 James White ໄດ້ເລີ່ມຊຸດບົດຄວາມໃນ Review and Herald ໂດຍລະບຸວ່າ ຂະບວນການທີ່ເລີ່ມຕົ້ນເປັນຟີລາເດນເຟຍ ໄດ້ກາຍເປັນລາໂອດີເກຍແລ້ວ ແລະ ໃນເວລານັ້ນສະມາຊິກທັງຫຼາຍຈຳເປັນຕ້ອງສະແຫວງຫາການຢາຮັກສາທີ່ໄດ້ຖືກສະເໜີແກ່ຄຣິສຕະຈັກລາໂອດີເກຍ. ໃນປີດຽວກັນ ໃນສິ່ງພິມດຽວກັນ James White ໄດ້ຕີພິມຊຸດບົດຄວາມທີ່ Hiram Edson ຂຽນກ່ຽວກັບຄຳພະຍາກອນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີໃນ Leviticus ບົດ 26. ບົດຄວາມເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ເຄີຍຖືກຂຽນໃຫ້ສຳເລັດ.

ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ນໍາການເຄື່ອນໄຫວຂອງ Future for America ກັບຄືນສູ່ບັນດາທາງເກົ່າພາຍຫຼັງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ບົດຄວາມຕ່າງໆຂອງ Edson ໄດ້ຖືກຄົ້ນພົບອີກຄັ້ງ, ແລະເປັນຄັ້ງທໍາອິດໃນປະຫວັດສາດ ທີ່ໄລຍະເວລາທັງສອງຂອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນຄໍາແຊ່ງສອງປະການ. ອັນໜຶ່ງຕໍ່ຕ້ານສິບເຜົ່າທາງເໜືອ ແລະອີກອັນໜຶ່ງຕໍ່ຕ້ານສອງເຜົ່າທາງໃຕ້. Miller ໄດ້ລະບຸເຈັດເທື່ອທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກທາງໃຕ້ຄື Judah, ແຕ່ Edson ໄດ້ລະບຸເຈັດເທື່ອທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກທາງເໜືອຄື Israel. Future for America ໄດ້ເຫັນວ່າທັງສອງຢ່າງຈະຕ້ອງນໍາມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້. ເມື່ອການກະຈາຍຕົວທັງສອງຖືກນໍາມາຮວມກັນ, ມັນກໍ່ໃຫ້ເກີດແສງສະຫວ່າງທາງຄໍາພະຍາກອນ ຊຶ່ງ Miller ຫຼື Edson ບໍ່ເຄີຍຮັບຮູ້ມາກ່ອນ.

ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ນຳ Future for America ກັບຄືນສູ່ບັນດາທາງເກົ່າພາຍຫຼັງປີ 2001 “ຄຳປະຕິຍານ” ຂອງໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ກັບມີຊີວິດຂຶ້ນອີກ ແລະ ຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງມັນ. ຂ່າວສານທີ່ເກັ່ຽວໂຍງກັບ “ຄຳປະຕິຍານ” ນັ້ນ ຕໍ່ມາໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ດັ່ງທີ່ມັນເຄີຍຖືກນຳສະເໜີ ແລະ ເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. Future for America ແມ່ນຂະບວນການທີ່ໄດ້ປະກາດຂ່າວສານທີ່ຖືກແທນໂດຍ “ໂມເຊ” ໃນລິດອຳນາດຂອງ “ເອລີຢາ,” ແລະ ເອລີຢາກໍໄດ້ໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງໂມເຊຢ່າງຊັດເຈນ ຈົນເຖິງຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງຊຸດການນຳສະເໜີຊຸດໜຶ່ງທີ່ມີຊື່ວ່າ Habakkuk’s Tables ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງປະມານປີ 2012. ເມື່ອຊຸດການນຳສະເໜີນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ສັດຮ້າຍຈາກຫຼຸມເລິກໄຮ້ກົ້ນໄດ້ຂຶ້ນມາເພື່ອກໍ່ສົງຄາມຕໍ່ໂມເຊແລະເອລີຢາ. ສົງຄາມນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອ Future for America ຕັດສິນໃຈຢຸດວຽກງານທີ່ຕົນໄດ້ກະທຳມາຕັ້ງແຕ່ປີ 1996 ແລະ ເລີ່ມຕັ້ງໂຮງຮຽນໜຶ່ງຂຶ້ນ ຊຶ່ງໃນຄວາມຈອງຫອງຂອງຕົນ ພວກເຂົາໄດ້ເອີ້ນມັນວ່າ, The School of the Prophets. ທີ່ດີກວ່ານັ້ນ ຄວນຈະເອີ້ນໂຮງຮຽນນັ້ນວ່າ ໂຮງຮຽນຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນເທັດ!

ຄວາມໂກລາຫົນແລະຄວາມສັບສົນທີ່ເກີດຕາມມາ ເມື່ອໂຮງຮຽນເລີ່ມຍອມໃຫ້ຜູ້ທີ່ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍຮັບຮອງວ່າເປັນຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຂອງພຣະອົງ ນຳສະເໜີແນວຄວາມຄິດຂອງຕົນເອງ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຕາຍຂອງ Future for America ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ໃນຈຸດນັ້ນ ໂມເຊແລະເອລີຢາໄດ້ຖືກປະຫານຢູ່ຕາມຖະໜົນ.

ຄໍາພະຍານທີ່ໜ້າເຊື່ອຖື ຄືຄໍາພະຍານທີ່ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນບົດສະຫຼຸບຂອງຊຸດບົດຂຽນທີ່ມີຫົວຂໍ້ Habakkuk’s Tables. ແລ້ວສັດຮ້າຍໄດ້ເຂົ້າໂຈມຕີ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າຜູ້ໃດກໍາລັງຕິດຕາມບົດຄວາມໃນປັດຈຸບັນເຫຼົ່ານີ້, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າສັນນິຖານວ່າ ມັນປະກອບຂຶ້ນຫຼາຍພໍໆກັນຈາກສັດຕູຂອງ Future for America ແລະຈາກຜູ້ທີ່ຍັງຄົງພະຍາຍາມທີ່ຈະຍອມຮັບກັບຄວາມຜິດຫວັງຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຄາດໝາຍວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນກຸ່ມທີ່ຂ້າພະເຈົ້ານິຍາມວ່າເປັນສັດຕູ ຈະຊີ້ອອກວ່າ ການນໍາໃຊ້ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນນີ້ ໃນສາຍຕາຂອງພວກເຂົາ ເບິ່ງຄືເປັນການຮັບໃຊ້ຕົນເອງພຽງໃດ. ກໍໃຫ້ເປັນໄປດັ່ງນັ້ນ. ເວລາສັ້ນເກີນໄປທີ່ຈະເສແສ້ງວ່າ ປະຫວັດຂອງ Future for America ບໍ່ໄດ້ຖືກຊີ້ບອກຢ່າງຊັດເຈນວ່າເປັນຂະບວນການທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍຂະບວນການ Millerite, ແລະເວລາກໍສັ້ນເກີນໄປເຊັ່ນກັນທີ່ຈະເສແສ້ງວ່າ ທູດມະນຸດຊາວ Laodicean ຜູ້ບົກພ່ອງ ທີ່ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອນໍາໜ້າໃນຂະບວນການນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍ William Miller.

ມິນເລີເປັນຄົນໃນຍຸກຟີລາເດນເຟຍ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າມາສູ່ອາດເວັນຕິສຈາກໂລກໃນປີ 1975, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນອາດເວັນຕິສລາໂອດີເຊຍທີ່ຖືກຮັບຮອງແລ້ວ. ປະຫວັດຊີວິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າເປັນພະຍານຢືນຢັນຄວາມຈິງນັ້ນ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍພຣະເມດຕາ ໄດ້ຊົງຊີ້ນຳຂ້າພະເຈົ້າໃນໄມ່ດົນມານີ້ໃຫ້ຂຽນຂໍ້ຄວາມທີ່ພຣະອົງກຳລັງສຳແດງຢູ່ໃນເວລານີ້ ແລະສົ່ງມັນໄປຍັງບັນດາຄຣິສຕະຈັກ. ຄຳຊີ້ນຳຂອງພຣະອົງມາພ້ອມກັບພຣະສັນຍາວ່າ ເມື່ອພຣະອົງຊົງໃຫ້ໂມເຊແລະເອລີຢາຟື້ນຄືນຊີວິດ, ພວກເຂົາຈະຟື້ນຄືນຊີວິດໃນຖານະຄົນຟີລາເດນເຟຍ ບໍ່ແມ່ນໃນຖານະຄົນລາໂອດີເຊຍ. ຂະບວນການທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ແມ່ນເວລາຂອງຟີລາເດນເຟຍ, ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດໄດ້ຂ້າມຜ່ານໄປສູ່ລາໂອດີເຊຍໃນປີ 1856 ເມື່ອມັນເລີ່ມຕົ້ນຂະບວນການແຫ່ງການປະຕິເສດຮາກຖານທີ່ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ວາງໄວ້. ການປະຕິເສດນັ້ນເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍການວາງພັກແສງສະຫວ່າງໃໝ່ທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີຜ່ານປາກກາຂອງ Hiram Edson. ເຈັດປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 1863 ຂະບວນການຂອງເອລີຢາ ຊຶ່ງໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງໂມເຊ ໄດ້ຖືກສັງຫານ. ໃນເວລາດຽວກັນທີ່ຂະບວນການນັ້ນຖືກສັງຫານ, ຄຣິສຕະຈັກໜຶ່ງກໍໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າມາແທນທີ່ຂະບວນການນັ້ນ. ໂມເຊແລະເອລີຢາຖືກສັງຫານໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອາດເວັນຕິສ, ແລະພວກເຂົາຖືກສັງຫານອີກຄັ້ງໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອາດເວັນຕິສ.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ Laodicea ໃນຄຳພະຍາກອນ, ໃນປີ 1989 ນິມິດເລື່ອງແມ່ນ້ຳ Hiddekel ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະ ຂະບວນການໜຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ ຊຶ່ງເກີດມາຈາກແມ່ແບບ Laodicean. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖືກຈັບໄດ້ໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ ແລະ ພຣະອົງຊົງຮູ້ວ່າພຣະອົງຈະຊົງເຮັດພຣະລາຊກິດຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນສາມອົງໃຫ້ສຳເລັດ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລີ່ມຕົ້ນມັນ. ພຣະອົງຈະຊົງປິດສິ້ນມັນດ້ວຍຂະບວນການຂອງ Philadelphians, ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລີ່ມຕົ້ນມັນ ແລະ ເພື່ອຈະເຮັດດັ່ງນີ້ ຂະບວນການທີ່ເປັນ Laodicean ໂດຍການເກີດຈະຕ້ອງຖືກປະຫານ ແລະ ຟື້ນຄືນຊີວິດເປັນ Philadelphians. ໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ຂະບວນການທີ່ຖືກນຳອອກມາຈາກຄຣິສຕະຈັກ Laodicean ຈະກາຍເປັນອົງທີແປດຊຶ່ງມາຈາກເຈັດ, ໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນເອງ ທີ່ສະຫະພັນສາມຊັ້ນຈະກາຍເປັນອົງທີແປດຊຶ່ງມາຈາກເຈັດ. ແລະ ໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນເອງ ເຂົາສັດແຫ່ງ Republicanism ກໍຈະປະສົບກັບການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງອົງທີແປດຊຶ່ງເຄີຍເປັນຂອງເຈັດ ແລະ ໄດ້ຖືກປະຫານໂດຍ “woke-ism” ຂອງ Egypt ແລະ Sodom, ແຕ່ແນວຄຳພະຍາກອນນັ້ນຈະຖືກກ່າວເຖິງໃນພາຍຫຼັງໃນບົດຄວາມຕ່າງໆ.

ອະນາຄົດສຳລັບອາເມຣິກາບໍ່ໄດ້ຖືກນຳລົງສູ່ຫຼຸມຝັງສົບ, ແຕ່ໄດ້ນອນຢູ່ໃນຖະໜົນບ່ອນທີ່ມັນຖືກຂ້າເສຍ, ໃນຂະນະທີ່ສັດຕູຂອງມັນຊື່ນຊົມຍິນດີຕໍ່ການຕາຍທີ່ປາກົດວ່າເກີດຂຶ້ນນັ້ນ. ແຕ່ “ຫຼັງຈາກສາມວັນເຄິ່ງ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຊີວິດຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາກໍຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ.” ເວລາບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນ ສາມວັນເຄິ່ງຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ ຫຼື ປີ, ຊຶ່ງໃນພຣະນິມິດ ບົດ 12 ຂໍ້ 6 ແລະ 14 ເປັນຕົວແທນຂອງຖິ່ນທຸລະກັນດານ ທີ່ບ່ອນນັ້ນພຣະວິຫານ ແລະ ກອງທັບຖືກຢຽບຍ່ຳລົງ. ຖ້າພວກເຂົາຖືກນຳລົງສູ່ຫຼຸມຝັງສົບແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ຢູ່ໃນຖະໜົນບ່ອນທີ່ພວກເຂົາສາມາດຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໄດ້. ການຢຽບຍ່ຳອະນາຄົດສຳລັບອາເມຣິການັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຊ່ວງເວລາເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມັນແມ່ນຊ່ວງເວລາເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຳສາບານຂອງໂມເຊ.

ມີສາມຄັ້ງທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖືກຢຽບຍ່ຳລົງ. ຄັ້ງທຳອິດໂດຍບາບີໂລນ ຕັ້ງແຕ່ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງ 607 ກ່ອນ ຄ.ສ. ການຢຽບຍ່ຳຄັ້ງທີສອງແມ່ນໂດຍໂຣມນອກສາສະໜາ ຕັ້ງແຕ່ ຄ.ສ. 66 ຈົນເຖິງ ຄ.ສ. 70. ຄັ້ງທີສາມແມ່ນໂດຍໂຣມຝ່າຍວິນຍານ ຕັ້ງແຕ່ 538 ຈົນເຖິງ 1798. ການຢຽບຍ່ຳນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໂດຍບັນດາຄົນຕ່າງຊາດທີ່ລະບຸໄວ້ໃນ ລູກາ ບົດ 21 ແມ່ນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ. ພຣະນິມິດ ບົດ 11 ບ່ອນທີ່ພວກເຮົາພົບຄຳພະຍານຂອງໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ເປີດຂຶ້ນດ້ວຍການລະບຸຊ່ວງເວລານັ້ນ.

ຄໍາສັ່ງທີ່ໃຫ້ໂຢຮັນວັດແທກພຣະວິຫານແລະຜູ້ນະມັດສະການທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງການເປີດສາກແຫ່ງການພິພາກສາໃນປີ 1844, ເພາະວ່າສອງຂໍ້ກ່ອນໜ້ານີ້ລະບຸວ່າ ໂຢຮັນໄດ້ປະສົບຄວາມຂົມຂື່ນຈາກຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນປີ 1844, ແລ້ວຫຼັງຈາກທ່ານໄດ້ຖືກບອກວ່າຈະຕ້ອງປະກາດຂ່າວສານນັ້ນຊ້ຳອີກ ຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີສິບເອັດກໍລະບຸວ່າ ການພິພາກສານັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນແລ້ວ.

ເມື່ອໂຢຮັນກຳລັງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາສືບສວນໃນປີ 1844, ທ່ານໄດ້ຮັບຄຳບອກໃຫ້ລະເວັ້ນເດີ່ນຊັ້ນນອກຂອງພຣະວິຫານໄວ້, ເພາະມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຢຽບຍ່ຳນະຄອນບໍລິສຸດຢູ່ເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ລູກາ ບົດ 21 ລະບຸວ່າ ຄົນຕ່າງຊາດຈະຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມຈົນກວ່າ “ເວລາ” ຂອງຄົນຕ່າງຊາດຈະສຳເລັດຄົບ. ໂຢຮັນໃນບົດທີ 11 ໄດ້ລະບຸໄວ້ແລ້ວວ່າ ເວລາແຫ່ງການຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມໂດຍຄົນຕ່າງຊາດນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດສາດຈາກປີ 538 ຈົນເຖິງ 1798. ໂຢຮັນໄດ້ລະບຸໄລຍະນີ້ສອງຄັ້ງໃນບົດທີ 12 ວ່າເປັນຖິ່ນກັນດານ ຊຶ່ງເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ຄຣິສຕະຈັກໄດ້ຫລົບໜີເຂົ້າໄປ ເພື່ອຫຼີກເວັ້ນການຂົ່ມເຫັງທີ່ພຣະສັນຕະປາປາໄດ້ນຳມາ.

ເມື່ອໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາຖືກຂ້າ ແລະ ຖືກປະໄວ້ໃນຖະໜົນໃຫ້ຖືກຢຽບຍ່ຳເປັນເວລາສາມມື້ເຄິ່ງ, ປະຫວັດການສາມຄັ້ງກ່ອນໜ້າທີ່ເຢຣູຊາເລັມຖືກຢຽບຍ່ຳນັ້ນ ຄວນເຂົ້າໃຈວ່າເປັນແບບຢ່າງພະຍາກອນຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນ. ໃນລູກາ ບົດທີ 21 ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດຈະຢຽບຍ່ຳນະຄອນບໍລິສຸດ ຈົນກວ່າ “ເວລາ” ຂອງຄົນຕ່າງຊາດຈະສຳເລັດ.

ດັ່ງນັ້ນ ລູກາໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າມີ “ເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດ” ຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງເວລາ, ແຕ່ພວກເຮົາຮູ້ວ່າເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ຄົບຖ້ວນນັ້ນແມ່ນໃນປີ 1798. “ເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດ” ຄັ້ງທໍາອິດເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເມື່ອອານາຈັກອິດສະຣາເອນຝ່າຍເໜືອຖືກອັດຊີເຣຍຢຽບຍໍ່າລົງ. ການຢຽບຍໍ່ານັ້ນໄດ້ເລີ່ມການຂົ່ມຂີ່ຢຽບຍໍ່າໂດຍອໍານາດນອກຮີດ ແລະໄດ້ດໍາເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງປີ 538 ເມື່ອອໍານາດສັນຕະປາປາໄດ້ສືບຕໍ່ວຽກງານນັ້ນຈົນຮອດປີ 1798. ລັດທິນອກຮີດໄດ້ກະຈັດກະຈາຍ ແລະຢຽບຍໍ່າອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ແລະລັດທິສັນຕະປາປາໄດ້ກະຈັດກະຈາຍ ແລະຢຽບຍໍ່າອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ. “ເວລາທັງຫຼາຍ” ຂອງຄົນຕ່າງຊາດເປັນຕົວແທນຂອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີໃນ ເລວີນິຕິ ບົດ 26 ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຢຽບຍໍ່າ. ຊ່ວງທໍາອິດຖືກດໍາເນີນໂດຍລັດທິນອກຮີດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອັດຊີເຣຍ, ຕໍ່ມາແມ່ນບາບີໂລນ, ແລ້ວຕໍ່ມາແມ່ນໂຣມນອກຮີດ. ຈາກນັ້ນ ອໍານາດແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າທີສອງ ຊຶ່ງມິນເລີໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນກອບແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນອັນສັກສິດທີ່ທ່ານໄດ້ນໍາໃຊ້ ຄືລັດທິສັນຕະປາປາ ຊຶ່ງຈະສືບຕໍ່ການຢຽບຍໍ່ານັ້ນຈົນຮອດປີ 1798. ການຢຽບຍໍ່າຂອງທັງລັດທິນອກຮີດແລະລັດທິສັນຕະປາປາ ຄືຄໍາຖາມໂດຍແທ້ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນບົດສົນທະນາຝ່າຍສະຫວັນ ຊຶ່ງກ່ອນໃຫ້ເກີດຄໍາຕອບທີ່ເປັນຮາກຖານ ແລະເສົາຫຼັກກາງຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິດ.

ທູດສະຫວັນກາເບຣຍນ ແລະ ທູດສະຫວັນອື່ນໆ ໄດ້ນຳມີນເລີໄປສູ່ຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ “ສິ່ງທີ່ດຳເນີນຢູ່ເປັນປະຈຳ” ໝາຍເຖິງລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະ “ການລ່ວງລະເມີດອັນນຳມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ໝາຍເຖິງລະບົບສັນຕະປາປາ. ທັງລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະ ລະບົບສັນຕະປາປາ ຈະຢຽບຍ່ຳສະຖານນະມັດສະການ ແລະ ພົນບໍລິວານລົງ. ເພາະສະນັ້ນ “ກາລະເວລາ” ຂອງຊົນຕ່າງຊາດທີ່ລູກາກ່າວເຖິງ ຄືສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຢຽບຍ່ຳລົງ ຊຶ່ງແຕ່ລະຊ່ວງມີໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ແລະເມື່ອລວມກັນແລ້ວກໍເປັນເຈັດກາລະເວລາໃນເລວີນິຕິ ບົດ 26.

ຂ່າວສານເລື່ອງ “ຄຳປະຕິຍານ” ຂອງໂມເຊໄດ້ຖືກສັງຫານໃນປີ 1863 ພ້ອມກັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ເອລີຢາ ຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງໂມເຊນັ້ນ. ທັງຂ່າວສານຂອງໂມເຊ ແລະ ຜູ້ສົ່ງຂ່າວເອລີຢາ ໄດ້ຮັບການຟື້ນຄືນຊີວິດຫຼັງຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຫຼັງຈາກຂ່າວສານຂອງໂມເຊຖືກປະກາດອີກຄັ້ງໂດຍເອລີຢາແລ້ວ, ທັງສອງກໍໄດ້ຖືກສັງຫານ ແລ້ວຖືກປະໄວ້ໃນຖະໜົນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຝັງເປັນເວລາຫນຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ ອັນເປັນຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບຂ່າວສານເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ດານີເອນເອີ້ນວ່າ “ຄຳປະຕິຍານ” ຂອງໂມເຊ. ຂະບວນການ ແລະ ຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ທຳຊ້ຳຂ່າວສານເອລີຢາຂອງໂມເຊ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍມິນເລີ ແລະ ພວກມິນເລີໄທ ໃນທີ່ສຸດຈະຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ ແລະ ຖືກຟື້ນຄືນຊີວິດ.

ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງຄວາມຈິງນີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.