ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເຊື່ອງໄວ້ຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ - ເລກທີສິບສາມ

ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຫຼັກຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ເປໂຕກໍາລັງຢືນຢູ່ທີ່ Panium ໃນປີ 2026 ໂດຍເຮັດວຽກເພື່ອແກ້ໄຂຄໍາພະຍາກອນຜິດຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ວຽກງານຂອງລາວໃນດ້ານນັ້ນສອດຄ່ອງກັບວຽກງານການແກ້ໄຂຂອງ Josiah Litch ຕໍ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະການລະບຸຂອງ Samuel Snow ຕໍ່ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ການແກ້ໄຂຂອງ Litch ໄດ້ເສີມພະລັງແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ ແລະການລະບຸຂອງ Snow ໄດ້ເສີມພະລັງແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ການເສີມພະລັງແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດແລະອົງທີສອງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການເສີມພະລັງແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ລັກສະນະຂອງອົງທໍາອິດແລະອົງທີສອງຖືກສະແດງຢູ່ໃນອົງທີສາມໃນຖານະເປັນການປະສົມກັນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງວິບັດຈາກພາຍນອກ ແລະຂ່າວສານພາຍໃນແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນຂອງຄໍາອຸປະມາເຣື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ.

ໃນການນຳຄຳພະຍາກອນໄປໃຊ້ສາມຊັ້ນນັ້ນ, ສ່ວນທຳອິດ ແລະ ສ່ວນທີສາມ, ຊຶ່ງເປັນທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດ, ຈະມີລັກສະນະຂະໜານກັນ. ເມື່ອໄມ່ດົນມານີ້, ພີ່ນ້ອງຄົນໜຶ່ງໄດ້ຄົ້ນພົບຄວາມຈິງຫຼາຍປະການທີ່ກ່ຽວພັນກັບວິບັດປະການທຳອິດໃນ Revelation 9 ຊຶ່ງເມື່ອນຳໄປປະຍຸກຕາມຫຼັກການ Alpha ແລະ Omega ແລ້ວ ກໍຊີ້ບອກການຢືນຢັນອັນເລິກຊຶ້ງອີກປະການໜຶ່ງຂອງ “ແຜ່ນດິນໄຫວ” ໃນ Revelation 11. ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາແມ່ນ “ແຜ່ນດິນໄຫວ” ນັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນການປະຕິວັດຝຣັ່ງ ເມື່ອຝຣັ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນສິບຊາດທີ່ປະກອບເປັນໂຄງສ້າງທາງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມນອກສາສະໜາໃນພຣະທຳ Daniel ໄດ້ຖືກໂຄ່ນລົ້ມ. ດັ່ງນັ້ນ ບົດທີ 11 ຈຶ່ງກ່າວວ່າ ເມືອງນັ້ນສ່ວນສິບສ່ວນໜຶ່ງໄດ້ລົ້ມລົງ.

ທັນທີຫຼັງຈາກຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ ອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມກໍມາເຖິງ.

ພວກຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ຄາດໝາຍວ່າ “ວິບັດຄັ້ງທີສາມ” ຈະຕິດຕາມມາທັນທີຫຼັງຈາກວິບັດຄັ້ງທີສອງ, ແຕ່ຄຳທີ່ແປວ່າ “ໂດຍໄວ” ນັ້ນ ໝາຍເຖິງການມາຢ່າງກະທັນຫັນແລະບໍ່ຄາດຄິດ, ຊຶ່ງເປັນລັກສະນະຂອງການໂຈມຕີແບບບໍ່ໃຫ້ຮູ້ຕົວຂອງອິດສະລາມ. ວິບັດຄັ້ງທີສາມບໍ່ໄດ້ຈະມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ດັ່ງທີ່ພວກຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ຄາດຄະເນໄວ້, ແຕ່ເມື່ອມັນມາເຖິງ ມັນຈະເກີດຂຶ້ນ “ຢ່າງກະທັນຫັນແລະບໍ່ຄາດຄິດ,” ດັ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນເຫດການ 9/11, ອັນເປັນການໝາຍເລີ່ມຕົ້ນຂອງການປະທັບຕາພວກໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຊຶ່ງຈະສິ້ນສຸດລົງໃນໄມ່ດົນກ່ອນແຜ່ນດິນໄຫວຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

“ແຜ່ນດິນໄຫວ” ຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຄືການສັ່ນສະເທືອນຂອງສັດຮ້າຍ “ແຜ່ນດິນ,” ແລະເມື່ອ 9/11 ມາເຖິງ, Sister White ໄດ້ລະບຸວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງລຸກຂຶ້ນເພື່ອ “ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນສັ່ນສະເທືອນຢ່າງນ່າຫວາດຫວັ່ນ.” ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງການປະທັບຕາ ແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດ, ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນຖືກສັ່ນສະເທືອນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນ “ແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່.”

ພຣະອົງ “ລຸກຂຶ້ນ” ເມື່ອມີການປ່ຽນແປງໃນພຣະລາຊກິດຕາມຍຸກສະໄໝຂອງພຣະອົງ, ດັ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອສະເຕຟາໂນຖືກຂວ້າງຫີນໃສ່ ແລະ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອການພິພາກສາຄົນຕາຍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ເມື່ອການພິພາກສາຄົນເປັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 9/11, ພຣະອົງກໍໄດ້ລຸກຂຶ້ນອີກຄັ້ງ, ແລ້ວຈຶ່ງສັ່ນສະເທືອນສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ເຊັ່ນທີ່ພຣະອົງຈະຊົງກະທຳໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງການປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ເມື່ອພຣະອົງປ່ຽນພຣະລາຊກິດຕາມຍຸກສະໄໝຂອງພຣະອົງຈາກຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງ ໄປສູ່ຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະອົງ ຄືຜູ້ທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນ.

ສິ່ງທີ່ອ້າຍນ້ອງ Daniel ໄດ້ຄົ້ນພົບນັ້ນ ແມ່ນລັກສະນະຂອງວິບັດປະການທຳອິດ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບພະຍານຂອງ “ແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ໃນບົດທີສິບເອັດ ໂດຍສອດຄ່ອງກັນກັບປະຫວັດສາດ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງບັນດາຜູ້ບຸກເບີກຕໍ່ປະຫວັດສາດທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ວິບັດປະການທຳອິດສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.

ບັນດາຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ນຳຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານີ້ໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງກັບປະຫວັດສາດທີ່ນຳໄປສູ່ການປາກົດຂຶ້ນຂອງ Mohammed, ຜູ້ທີ່ເກີດໃນປີ 570, ໄດ້ຮວບຮວມເຜົ່າຕ່າງໆໃຫ້ເປັນໜຶ່ງໃນປີ 606, ໄດ້ຮັບການສຳແດງພຣະທຳເທື່ອທຳອິດໃນປີ 610, ໄດ້ອົບພະຍົບໄປ Medina ໃນປີ 622, ເລີ່ມການສົງຄາມຂອງຕົນໃນປີ 624 ແລະເສຍຊີວິດໃນປີ 632. “ຫຸບເຫວເລິກສຸດ” ໃນຄວາມໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປາກົດອີກຮູບແບບໜຶ່ງຂອງຊາຕານ, ແຕ່ Mohammed ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນ Arabia, ຊຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກດ້ວຍວ່າເປັນຫຸບເຫວເລິກສຸດ ເນື່ອງຈາກທະເລຊາຍອັນກວ້າງໃຫຍ່.

ມູຮໍາມັດໄດ້ກາຍເປັນກະສັດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ, ຫຼືຕາມທີ່ລາວຖືກເອີ້ນ, “ຜູ້ທີ່ໄວ້ວາງໃຈໄດ້” ໃນປີ 606, ເມື່ອລາວໄດ້ແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງລະຫວ່າງບັນດາເຜົ່າຕ່າງໆ ທີ່ກໍາລັງຕົກຢູ່ໃນພາວະລໍາບາກວ່າຜູ້ໃດຄວນຈະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ນໍາ “ຫີນດໍາ” ອັນເປັນຫີນຫົວມຸມກັບຄືນສູ່ກະອະບະ. ກະອະບະແມ່ນອາຄານຮູບລູກບາດ (ເຫດນັ້ນຈຶ່ງມີຊື່ວ່າ “ກະອະບະ,” ຊຶ່ງໃນພາສາອາຣັບໝາຍເຖິງ “ລູກບາດ”) ຕັ້ງຢູ່ໃຈກາງຂອງມະຫາວິຫານເມືອງເມັກກາ ໃນປະເທດຊາອຸດິອາຣາເບຍ. ມັນມີຄວາມສູງປະມານ 43 ຟຸດ, ກວ້າງ 11 ຟຸດ ແລະ ຍາວ 10 ຟຸດ, ກໍ່ສ້າງດ້ວຍຫີນແກຣນິດແລະຫິນອ່ອນ, ໂດຍມີຜ້າຄຸມທີ່ທໍດ້ວຍໄໝແລະຝ້າຍສີດໍາປົກຄຸມຢູ່. ກະອະບະມີຢູ່ກ່ອນມູຮໍາມັດມາດົນແລ້ວ, ແລະຕາມຂະນົບອິດສະລາມ ມັນໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນແຕ່ເດີມໂດຍອັບຣາຮາມ ແລະ ອິຊະມາເອນ ບຸດຂອງທ່ານ ໃຫ້ເປັນສະຖານນະມັດສະການແດ່ພຣະເຈົ້າອົງດຽວ (ອັລລາຮ). ຕະຫຼອດຫຼາຍສັດຕະວັດ, ມັນໄດ້ເຕັມໄປດ້ວຍຮູບເຄົາລົບ ແລະ ຖືກໃຊ້ເປັນສະຖານບູຊານອກສາສະໜາໂດຍບັນດາເຜົ່າອາຣັບ.

ກະອະບະແມ່ນສູນກາງຝ່າຍຈິດວິນຍານຂອງໂລກອິສລາມ—ເປັນອາຄານທີ່ຮຽບງ່າຍ ແລະ ເກົ່າແກ່ ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າອົງດຽວ, ຄວາມເປັນໜຶ່ງດຽວ, ແລະ ຄວາມເຊື່ອມໂຍງລະຫວ່າງຄວາມເຊື່ອສາຍອັບຣາຮາມກັບອິສລາມ. ຊາວມຸດສະລິມບໍ່ໄດ້ຖືວ່າມັນເປັນ “ພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ” ໃນຄວາມໝາຍຕາມຕົວອັກສອນ ແຕ່ຖືວ່າເປັນຈຸດສູນຮວມແຫ່ງການນະມັດສະການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້. ການກະທຳຂອງໂມຮຳເມັດໃນຊ່ວງເວລາທີ່ກະອະບະໄດ້ຖືກທຳລາຍ ແລະ ຕໍ່ມາຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ ແມ່ນຈຸດທີ່ການນຳຂອງທ່ານໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

ນ້ຳຖ້ວມປ່າຢ່າງຮຸນແຮງໄດ້ທຳລາຍກະອະບະ ແລະ ຊົນເຜົ່າກຸເຣຊໄດ້ສ້າງມັນຂຶ້ນໃໝ່. ເມື່ອເຖິງເວລາຈະນຳຫີນດຳ (Hajar al-Aswad) ກັບໄປປະດິດໄວ້ໃນມຸມຂອງມັນອີກຄັ້ງ, ບັນດາຕະກູນຕ່າງໆໄດ້ຂັດແຍ້ງກັນວ່າຜູ້ໃດຄວນໄດ້ຮັບກຽດນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ຕົກລົງກັນວ່າ ຜູ້ຄົນຕໍ່ໄປທີ່ເຂົ້າມາໃນບໍລິເວນນັ້ນຈະເປັນຜູ້ຕັດສິນ. ມູຮຳມັດໄດ້ເດີນເຂົ້າມາ, ແລະ ທ່ານໄດ້ແກ້ໄຂຂໍ້ພິພາດນັ້ນຢ່າງສະຫຼາດ: ທ່ານໄດ້ວາງຫີນດຳໄວ້ເທິງຜ້າຜືນໜຶ່ງ, ໃຫ້ຕົວແທນຈາກແຕ່ລະຕະກູນຍົກມັນຂຶ້ນຮ່ວມກັນ, ແບກຫາມມັນໄປຮ່ວມກັນ, ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນທ່ານກໍໄດ້ປະດິດມັນເຂົ້າທີ່ດ້ວຍຕົນເອງ. ເຫດການນີ້ໄດ້ນຳມາຊຶ່ງຄວາມນັບຖືຢ່າງສູງແກ່ທ່ານ ແລະ ບັນດາປະຊາຊົນໃນເມືອງເມັກກະໄດ້ຂະໜານນາມທ່ານວ່າ Al-Amin (“ຜູ້ທີ່ໄວ້ວາງໃຈໄດ້”). ນີ້ເປັນໜຶ່ງໃນເຫດການສຳຄັນກ່ອນການເປັນສາດສະດາທີ່ຖືກເນັ້ນໃຫ້ເຫັນໃນເສັ້ນເວລາຫຼາຍສະບັບ. “ຫີນດຳ” ເປັນຫີນຫົວມຸມທີ່ຖືກວາງໂດຍມູຮຳມັດ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນກະສັດພະຍາກອນເໜືອອິສລາມ. ຫີນຫົວມຸມສີດຳນັ້ນເປັນຂອງປອມທີ່ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດແຈ້ງຂອງພຣະຄຣິດ (ຫີນຫົວມຸມທີ່ແທ້ຈິງ), ແລະ ຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງເຮືອນກະອະບະຫຼັງຈາກຫຼາຍປີແຫ່ງການນຳເອົາຮູບເຄົາລົບເຂົ້າມາ ກໍໄດ້ຖືກແກ້ໄຂໂດຍມູຮຳມັດເຊັ່ນກັນ.

ຫຼັງຈາກຊົນເຜົ່າກຸໄຣຊ໌ໄດ້ລະເມີດສັນຍາຮຸໄດບິຍະຫ໌ແລ້ວ, ມູຮຳມັດໄດ້ຍົກທັບເຂົ້າສູ່ເມືອງເມັກກະຫ໌ ພ້ອມດ້ວຍກອງທັບມຸດສະລິມປະມານ 10,000 ຄົນ. ນະຄອນໄດ້ຍອມຈຳນົນໂດຍມີການສູ້ຮົບພຽງເລັກນ້ອຍຫຼາຍ. ຈາກນັ້ນ ມູຮຳມັດໄດ້ເຂົ້າໄປໃນກະອະບະຫ໌, ທຳລາຍຮູບເຄົາລົບ 360 ອົງທີ່ຢູ່ພາຍໃນ, ແລະໄດ້ອຸທິດສະຖານບູຊານັ້ນຄືນໃໝ່ແດ່ການນະມັດສະການພຣະເຈົ້າອົງດຽວ (ອັນລໍຫ໌). ດັ່ງນັ້ນ, ມູຮຳມັດ ກະສັດແຫ່ງອິດສະລາມ, ໄດ້ວາງສີລາຫົວມຸມ, ແລະທ່ານໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກການບູຊາຮູບປັ້ນ.

ມີອຳນາດສາມປະການທີ່ຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເຫວເລິກອັນບໍ່ມີກົ້ນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແລະແຕ່ລະປະການໃນສາມປະການນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດປອມ. ຊາຕານ, ຄືພະຍານາກ, ສະແຫວງຫາທີ່ຈະເປັນເໝືອນອົງຜູ້ສູງສຸດ, ປະທັບຢູ່ເທິງພຣະທີ່ນັ່ງ ແລະ ຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະອົງ.

ມັງກອນແຫ່ງລັດທິບໍ່ເຊື່ອວ່າມີພຣະເຈົ້າໄດ້ຂຶ້ນມາຈາກຂຸມເລິກສຸດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ແລະສັດຮ້າຍແຫ່ງລັດທິຄາທອລິກກໍຂຶ້ນມາຈາກຂຸມເລິກສຸດເມື່ອບາດແຜອັນເຖິງຕາຍຂອງນາງໄດ້ຮັບການຮັກສາ.

ສັດຮ້າຍແຫ່ງລັດທິຄາໂຕລິກຈະຂຶ້ນສູ່ບັນລັງແຫ່ງໂລກໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຖືກປະກາດໃຊ້ ເມື່ອການຮ່ວມສາມປະການໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ. ເໝືອນດັ່ງມັງກອນ, ລັດທິຄາໂຕລິກອ້າງວ່າຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ໂປໂລໄດ້ຊີ້ໄວ້ຢ່າງເໝາະສົມ.

ເຊັ່ນດຽວກັບມັງກອນ, ສັດຮ້າຍແຫ່ງຄາໂທລິກກໍເປັນປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ; ທັງສອງອ້າງຕົນວ່າເປັນພຣະເຈົ້າ, ແລະທັງສອງມີການພິນາດໃນບັ້ນປາຍອັນສຳພັນກັບຄຳພະຍານຕາມພຣະຄຳພີຂອງພວກມັນ, ເພາະມັງກອນຖືກຖິ້ມລົງສູ່ນະລົກ, ແລະສັດຮ້າຍເປັນບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ. ຄວາມພິນາດນັ້ນຄືການທຳລາຍໃນບັ້ນສຸດທ້າຍ.

ອິດສະລາມ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Mohammed ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງສະຕະວັດທີເຈັດ, ກໍໄດ້ຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເຫວອັນບໍ່ມີກົ້ນ ເມື່ອກະແຈທີ່ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ Mohammed ນັ້ນຖືກໝຸນ. ເມື່ອຫຸບເຫວນັ້ນຖືກເປີດອອກ “ຄວັນ” ກໍໄດ້ພຸ່ງອອກມາ ອັນເຮັດໃຫ້ດວງອາທິດ ແລະ ອາກາດມືດມົວໄປ. ບັນດາຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ລະບຸຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ “ກະແຈ” ທີ່ເປີດຫຸບເຫວນັ້ນ ຄື ຍຸດທະການແຫ່ງ Nineveh.

ເມື່ອເຮົາເຂົ້າໃກ້ຂໍ້ພຣະຄຳພີສາມຂໍ້ທຳອິດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ່ເກົ້າ ຕາມຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກບຸກເບີກ ໃນບໍລິບົດຂອງການນຳຄຳພະຍາກອນໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ສາມຊັ້ນ, ເຮົາພົບວ່າ ລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງວິບັດປະການທຳອິດ ເປັນແບບຢ່າງຂອງລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງວິບັດປະການທີສາມ ຊຶ່ງມາເຖິງ “ໂດຍໄວ” ໃນເວລາແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່. ກົດໝາຍວັນອາທິດຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສົງຄາມຂອງນີນະເວ.

ເປໂຕມີຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການແກ້ໄຂຄຳພະຍາກອນອັນເປັນເທັດກ່ຽວກັບລູກໄຟແຫ່ງ Nashville, ແລະລາວຮັບຮູ້ວ່າການນຳຄຳເຕືອນຂອງ Ellen White ກ່ຽວກັບລູກໄຟທີ່ຈະຕົກເຫນືອ Nashville ມາໃຊ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງ “ການທຳລາຍເມືອງນັບພັນ ຊຶ່ງເກືອບຈະຖືກມອບຕົນໃຫ້ແກ່ການບູຊາຮູບເຄົາລົບຢ່າງສົມບູນ.”

ລູກໄຟແຫ່ງເມືອງ Nashville ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງໄລຍະເວລາຂອງຄວາມພິນາດທີ່ມາເຖິງເມືອງທັງຫຼາຍ, ແລະມັນຍັງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການປະກາດຂ່າວສານສຽງຮ້ອງກາງຄືນອັນສັ້ນ. ຂ່າວສານນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການໂຈມຕີທີ່ບໍ່ຄາດຄິດຈາກອິດສະລາມ ແລະໄລຍະເວລານັ້ນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການໂຈມຕີທີ່ບໍ່ຄາດຄິດຈາກອິດສະລາມໃນເຫດແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່. ໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະກາດສຽງຮ້ອງກາງຄືນນັ້ນໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນມາພ້ອມກັບການໂຈມຕີທີ່ບໍ່ຄາດຄິດຈາກອິດສະລາມໃນວັນທີ 9/11.

ເມື່ອນັ້ນ ການປະທັບຕາຂອງຄົນທັງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ ສອດຄ່ອງກັບເສັ້ນເລື່ອງຂອງບາລາອາມແລະລາ, ໃນທີ່ນັ້ນມີການຕີສາມຄັ້ງທີ່ໄປສູ່ຈຸດສຸດຍອດຢູ່ທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແຕ່ໃນນັ້ນການໂຈມຕີທີສອງອັນບໍ່ຄາດຄິດ ຮວມເອົາວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023 ຕໍ່ແຜ່ນດິນອັນສະຫງ່າງາມແຕ່ບູຮານ ແລະຕໍ່ມາທີ່ລູກໄຟແຫ່ງ Nashville. ທຸກເສັ້ນເລື່ອງສອດຄ່ອງກັນ, ແລະເປໂຕເຂົ້າໃຈວ່າ ການເປີດຜະນຶກຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກແທນດ້ວຍພາບຊາຍຖືແປງປັດຝຸ່ນ ກຳລັງເກັບຮວບເອົາອັນຍະມະນີທີ່ກະຈັດກະຈາຍ ແລະໂຍນພວກມັນລົງໃນຫີບ, ເປັນພະລາຊະກິດຂອງສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ.

ສິງໂຕແຫ່ງຢູດາໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຂ່າວສານທີ່ຖືກແກ້ໄຂຂອງເປໂຕສຳລັບ Nashville ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງສຸດທ້າຍແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຜູ້ຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນເຮັ້ນຂອງຂໍ້ສີ່ສິບໃນດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ແລະໂດຍສະເພາະແມ່ນໃນສ່ວນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນເຮັ້ນນັ້ນ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນຂໍ້ສິບເອັດເຖິງຂໍ້ສິບຫ້າແຫ່ງບົດດຽວກັນ. ໃນຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ສົງຄາມທີ່ Raphia ແລະສົງຄາມທີ່ Panium ນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຂໍ້ສິບຫົກ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສົງຄາມທີ່ Actium. ເມື່ອສົງຄາມທີ່ Panium ເຂົ້າຮ່ວມກັບສົງຄາມທີ່ Actium ທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ສົງຄາມທີ່ Nineveh ກໍຖືກທຳຊ້ຳອີກດ້ວຍ.

“ກະແຈ” ທີ່ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ Mohammed, ກະສັດແຫ່ງອິດສະລາມ, ຜູ້ຊຶ່ງນາມຂອງລາວບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນລັກສະນະຂອງອິດສະລາມເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນສະຖານທີ່ແຫ່ງການທຳລາຍທີ່ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍຍຸດທະການທີ່ Nineveh ດ້ວຍ. ນາມຂອງກະສັດນັ້ນ “ໃນພາສາເຮັບເຣີ ແມ່ນ Abaddon,” ແລະ “ໃນພາສາກຣີກ ນັ້ນມີນາມວ່າ Apollyon.” ພາສາກຣີກແລະພາສາເຮັບເຣີເນັ້ນໃສ່ພຣະຄຳພີເດີມແລະພຣະຄຳພີໃໝ່ ແລະສອນໃຫ້ພວກເຮົາວ່າ Abaddon ໝາຍເຖິງ “ສະຖານທີ່ແຫ່ງການທຳລາຍ” ແລະ Apollyon ໝາຍເຖິງ “ຜູ້ທຳລາຍ.” ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີເກົ້າ ກະສັດເໜືອອິດສະລາມຄື Mohammed, ແຕ່ລາວກໍຍັງເປັນ “ທູດສະຫວັນແຫ່ງຫຸບເຫວລຶກລັບ” ຊຶ່ງກໍຄືຊາຕານ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ສັນຕະປາປາເປັນປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດໃນຖານະຜູ້ຮັບໃຊ້ມືຂວາຂອງຊາຕານເທິງໂລກ, Mohammed ກໍຖືກຊາຕານຄວບຄຸມໂດຍກົງເຊັ່ນກັນ, ຄືທູດສະຫວັນແຫ່ງຫຸບເຫວລຶກລັບ.

ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ການຮ່ວມພັນສາມປະການຖືກບັງຄັບໃຫ້ແກ່ໂລກ, ແລະບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍທີ່ໄດ້ຖືກກະທຳຕໍ່ລັດສັນຕະປາປາໃນປີ 1798, ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຍຸກມືດ, ກໍຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍ. ເມື່ອບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍນັ້ນຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍ, ຍຸກມືດໄລຍະທີສອງກໍມາເຖິງ, ແລະໃນເວລາແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່ຊຶ່ງແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນ, ອິສລາມໄດ້ບິດກະແຈ ແລະຄວັນດັ່ງອອກມາຈາກເຕົາເຜົາ ກໍປົກຄຸມດວງອາທິດແລະດາວທັງຫຼາຍໄວ້ ເມື່ອຄວາມມືດຫວນຄືນມາ. ການສູ້ຮົບແຫ່ງນີເນເວຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເພາະມັນແມ່ນກະແຈທີ່ນຳມາຊຶ່ງຄວາມມືດໄລຍະທີສອງ. ທີ່ນັ້ນ ການຫັນຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອໃນລະດັບຊາດ ຖືກຕິດຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ. ທີ່ນັ້ນ “ລັດທິເຜດັດການທີ່ກະທຳການຢ່າງແຂງຂັນ” ມີອຳນາດຄອບງຳຢ່າງເຕັມທີ, ເພາະຄວັນຂອງອິສລາມທີ່ເຮັດໃຫ້ດວງອາທິດແລະດາວທັງຫຼາຍມືດມົນໃນການສູ້ຮົບແຫ່ງນີເນເວນັ້ນ ເປັນດັ່ງເຕົາເຜົາທີ່ລຸກໄໝ້. “ເຕົາເຜົາທີ່ລຸກໄໝ້” ເປັນອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບອັບຣາຮາມ.

ເຕົາໄຟທີ່ມີຄວັນຊຶ່ງຜ່ານລະຫວ່າງເຄື່ອງບູຊາແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາມ ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການເປັນທາດໃນອີຢິບ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບສາມຂອງຕອນນັ້ນ.

“ເຕົາໄຟທີ່ລຸກໄໝ້,” ເຊັ່ນເຕົາໄຟຂອງເນບູກາດເນັດຊາໃນດານີເອນ ບົດທີ 3 ເປັນສັນຍາລັກແທນການຜູກມັດແລະຄວາມເປັນທາດ ດັ່ງທີ່ເປັນສະພາບຂອງຊາດຣາກ ເມຊາກ ແລະ ອາເບດເນໂກ.

ຄວັນທີ່ເຮັດໃຫ້ດວງອາທິດແລະດວງຈັນມືດມົວເມື່ອກະແຈແຫ່ງສົງຄາມທີ່ເມືອງ Nineveh ຖືກບິດໄຂນັ້ນ ບົ່ງຊີ້ເຖິງການຂົ່ມເຫັງທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນຢ່າງແທ້ຈິງໃນເວລາມີກົດໝາຍວັນອາທິດ. ດັ່ງນັ້ນ ການຂົ່ມເຫັງໃນຍຸກມືດຈຶ່ງຖືກເຮັດຊ້ຳອີກຄັ້ງ. ບັນດາຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ລະບຸຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ ສົງຄາມທີ່ Nineveh ເປັນ “ກະແຈ” ທີ່ນຳເອົາອິສລາມເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນໃນຖານະເປັນວິບັດປະການທຳອິດໃນປີ 627. ສົງຄາມນັ້ນແມ່ນລະຫວ່າງໂຣມແລະເປີເຊຍ, ແລະມັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງໄຊຊະນະຂອງໂຣມ, ແຕ່ມັນເປັນສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າໄຊຊະນະແບບ Pyrrhic. ໄຊຊະນະທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວກາຍເປັນໂທດແກ່ຜູ້ຊະນະເອງ. ວະລີນີ້ມາຈາກໄຊຊະນະຂອງກະສັດ Pyrrhus ແຫ່ງ Epirus. ຫຼັງຈາກການຮົບສອງຄັ້ງກັບຊາວໂຣມັນ (Heraclea ໃນປີ 280 BC ແລະ Asculum ໃນປີ 279 BC), ພຣະອົງໄດ້ເອົາຊະນະກອງທັບໂຣມັນ ແຕ່ສູນເສຍທະຫານຂອງພຣະອົງເອງໄປເປັນຈຳນວນຫຼາຍຫຼວງ. ຕາມຕຳນານເລົ່າວ່າ ຈາກນັ້ນພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຖ້າໄດ້ໄຊຊະນະເຊັ່ນນີ້ອີກພຽງຄັ້ງດຽວ ພວກເຮົາກໍຈະພິນາດ.”

ການຮົບທີ່ນີເນເວເປັນໄຊຊະນະທາງຍຸດທະສາດສຳລັບໂຣມ, ແຕ່ເມື່ອສິ້ນສຸດລົງ ທັງໂຣມແລະເປີເຊຍກໍບໍ່ມີອຳນາດທີ່ຈະຕໍ່ຕ້ານການບຸກໂຈມອັນຮຸນແຮງຂອງອິສລາມໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິຜົນອີກຕໍ່ໄປ. ເປີເຊຍແມ່ນສະຫະລັດ ແລະ ໂຣມແມ່ນສັນຕະປາປາ ໃນການສຳເລັດໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ຂອງການຮົບທີ່ນີເນເວ. ເມໂດ-ເປີເຊຍໃນຖານະອຳນາດສອງເຂົາ ເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດສອງເຂົາຂອງສະຫະລັດ. ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ສະຫະລັດເປັນພຽງເຂົາດຽວເທົ່ານັ້ນ, ເພາະວ່າກ່ອນໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດ ຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນແລ້ວ, ແລະການກໍ່ຮູບນັ້ນປະກອບດ້ວຍການລວມເອົາເຂົາທັງສອງໃຫ້ເປັນອັນດຽວ. ໃນດານີເອນ 8 ມີສອງເຂົາທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງຈັກກະພັດເມໂດ-ເປີເຊຍ, ແລະເຂົາຂອງເປີເຊຍໄດ້ງອກຂຶ້ນພາຍຫຼັງ.

ເຂົາສອງອັນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ຄື ລັດທິຣີພັບລິກັນ ແລະ ໂປຣແຕສຕັງ ລວມເຂົ້າເປັນອັນດຽວ ເມື່ອຄຣິດຈັກ ແລະ ລັດ ມາຮ່ວມກັນເພື່ອສ້າງຮູບຂອງສັດຮ້າຍ. ການກໍ່ຮ່າງນັ້ນຈະສຳເລັດບໍລິບູນຢ່າງເຕັມທີ່ ເມື່ອເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍຖືກບັງຄັບໃຊ້ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ສິ່ງນີ້ຊີ້ບອກວ່າ ສະຫະລັດອາເມລິກາ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ກໍເປັນພຽງແຕ່ ເປີເຊຍ ເທົ່ານັ້ນ. ເປີເຊຍໄດ້ຖືກໂຣມພ່າຍແພ້ໃນຍຸດທະການທີ່ Nineveh. ວິທີທີ່ໂຣມເອົາຊະນະເປີເຊຍນັ້ນ ມີຄວາມສຳຄັນທາງປະຫວັດສາດ ເນື່ອງຈາກກົນຍຸດຂອງ Heraclius ຈັກກະພັດໂຣມ.

ໂດຍສະຫຼຸບແລ້ວ Heraclius ໄດ້ດຳເນີນການໂຈມຕີແບບສ້າງຄວາມປະຫລາດໃຈ, ຕົງກັນຂ້າມກັບການບຸກຄືບໜ້າໂດຍກົງ. ຄວາມພະຍາຍາມຂອງເຂົາໃນການເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມປະຫລາດໃຈນັ້ນປາກົດຢູ່ໃນປະຫວັດສາດ. ຄວາມປະຫລາດໃຈນັ້ນລວມເຖິງການຕັດສິນໃຈຂອງເຂົາທີ່ຈະໂຈມຕີໃນລະດູໜາວ, ຊຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ພົບເຫັນທົ່ວໄປໃນຍຸກປະຫວັດສາດເຫຼົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຄວາມປະຫລາດໃຈບໍ່ໄດ້ຢຸດຢູ່ພຽງເທົ່ານັ້ນ. Heraclius ໄດ້ເລີ່ມການບຸກລຸກຂອງເຂົາໃນກາງເດືອນກັນຍາ ຄ.ສ. 627 ຈາກທິດເໜືອ (ເຂດພູສູງ Armenian). ແທນທີ່ຈະໃຊ້ເສັ້ນທາງທີ່ຄາດໝາຍໄວ້ ຄືມຸ່ງລົງທາງທິດໃຕ້ໂດຍກົງໄປຫານະຄອນຫຼວງເປີເຊຍ Ctesiphon, ເຂົາໄດ້ເຄື່ອນກຳລັງເປັນວົງກວ້າງ ໂດຍມຸ່ງໄປທາງທິດອາຄະເນຕາມແນວພື້ນທີ່ຊາຍແດນ (ໂດຍປະມານແມ່ນແນວຊາຍແດນຕວກກີ-ອີຣ່ານໃນປັດຈຸບັນ). ຈາກນັ້ນເຂົາໄດ້ຫັນລົງທາງທິດໃຕ້ແລະທິດຕາເວັນຕົກ, ຂ້າມແມ່ນ້ຳ Great Zab ໃນວັນທີ 1 ທັນວາ ຄ.ສ. 627. ການເຄື່ອນໄຫວນີ້ໄດ້ວາງກອງທັບຂອງເຂົາໄວ້ເທິງທົ່ງພຽງ Nineveh (ຝັ່ງຕາເວັນອອກຂອງແມ່ນ້ຳ Tigris), ໃກ້ກັບຊາກປະຫັກຫັກພັງຂອງ Nineveh ໂບຮານ. ການເຄື່ອນທັບນີ້ ເມື່ອທຽບກັບກຳລັງເປີເຊຍແລ້ວ ເປັນການເຄື່ອນຈາກທິດໃຕ້ຂຶ້ນທິດເໜືອ—ຊຶ່ງເປັນສິ່ງກົງກັນຂ້າມກັບທີ່ຝ່າຍເປີເຊຍຄາດໄວ້. ພວກເຂົາຄາດວ່າເຂົາຈະສືບຕໍ່ບີບດັນລົງທາງທິດໃຕ້ໄປຫາ Ctesiphon. ສິ່ງນີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ບັນຊາການຝ່າຍເປີເຊຍ Rhahzadh ຕັ້ງຕົວບໍ່ທັນ ແລະບີບໃຫ້ເຂົາຕ້ອງໄລ່ຕິດຕາມ Heraclius ເຂົ້າໄປໃນພູມປະເທດທີ່ບໍ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ຕົນ. ມັນໄດ້ເຮັດໃຫ້ຝ່າຍໂຣມັນສາມາດເລືອກສະໜາມຮົບໃນທົ່ງພຽງໃກ້ Nineveh ໄດ້. ການດຳເນີນກົນລະຍຸດນີ້ໄດ້ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ຝ່າຍໂຣມັນຕົກຢູ່ໃນສະພາບຖືກໜີບລະຫວ່າງກຳລັງເປີເຊຍ ແລະຍັງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາມີເສັ້ນທາງຖອນຕົວຫາກຈຳເປັນ. ເມື່ອປະສານເຂົ້າກັບໝອກໃນວັນຮົບ ແລະກົນອຸບາຍຖອນທັບຫຼອກໃນລະຫວ່າງການຮົບຕົວຈິງ, ກໍມີຊັ້ນເຊິ່ງຫຼາຍປະການຂອງຄວາມປະຫລາດໃຈ. ການບຸກລຸກຢ່າງກ້າຫານໃນລະດູໜາວນີ້ ແລະເສັ້ນທາງອ້ອມຕີເຂົ້າໄປເລິກໃນດິນແດນເປີເຊຍ ຖືກຖືວ່າເປັນໜຶ່ງໃນຜົນງານທາງທະຫານທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງ Heraclius. ມັນໄດ້ຊ່ວຍທຳລາຍຄວາມໝັ້ນໃຈຂອງຝ່າຍເປີເຊຍ ແລະມີສ່ວນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຕໍ່ໄຊຊະນະໃນທີ່ສຸດຂອງຝ່າຍໂຣມັນໃນສົງຄາມອັນຍືດເຢື້ອນັ້ນ.

ການສູ້ຮົບຂອງນີນະເວ ເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່ທີ່ເອົາຊະນະສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແຕ່ນັ້ນເປັນໄຊຊະນະທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍຄວາມສູນເສຍຢ່າງໜັກ, ເພາະວ່າການພິພາກສາອັນດຳເນີນໄປເປັນຂັ້ນໆເໜືອໂຣມ ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ໂຄສໂຣສ ເປັນປະມຸກແຫ່ງຈັກກະພັດເປີເຊຍ; ດັ່ງນັ້ນ ເປີເຊຍ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການລົ້ມລົງຂອງສະຫະລັດໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເປັນກຸນແຈທີ່ເປີດຫຸບເຫວໄຮ້ກົ້ນໃນເວລາການລົ້ມລົງຂອງອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ. ມັນເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ, ສາມສິບເອັດ, ແລະ ສີ່ສິບເອັດ ຂອງດານີເອນ 11, ພ້ອມທັງ ພຣະນິມິດ 13:11.

ຈົ່ງສັງເກດຄຳເຫັນຂອງຜູ້ບຸກເບີກ Stephen Haskell ກ່ຽວກັບຂໍ້ພຣະຄຳພີແລະປະຫວັດສາດດຽວກັນນີ້:

ກໍາແພງກີດຂວາງນັ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງໂຣມ ຄື ກໍາແພງແຫ່ງການແຍກລະຫວ່າງຄຣິດຈັກກັບລັດ ຊຶ່ງຖືກຖອນອອກໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຍັງມີອີກຊັ້ນໜຶ່ງຂອງໄຊຊະນະແບບໄພຣຣິກຂອງໂຣມເໜືອເປີເຊຍໃນຍຸດທະການນີນາເວ, ເພາະວ່າກ່ອນໜ້ານັ້ນໄດ້ມີຍຸດທະການນີນາເວອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ Alpha ແລະ ຍຸດທະການໃນປີ 627 ເປັນຕົວແທນຂອງ Omega. ຍຸດທະການນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນປີ 612 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຫ່າງກັນປະມານໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍປີ. ໃນຍຸດທະການນັ້ນ ອັດຊີເຣຍໄດ້ຖືກເອົາຊະນະໂດຍສະຫະພັນສາມຝ່າຍ ແລະ ນັ້ນໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອານາຈັກອັດຊີເຣຍ.

A. T. Jones ໃຫ້ຄໍາເຫັນກ່ຽວກັບສົງຄາມອັນຟາຂອງເມືອງນີເນເວ ດັ່ງນີ້:

ໃນສົງຄາມອັນຟາຂອງນີເນເວ ໃນປີ 612 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຈັກກະພັດອັດຊີເຣຍໄດ້ມາເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດ ເໝືອນດັ່ງອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີສິ້ນສຸດລົງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຝ່າຍທີ່ຊະນະໃນສົງຄາມນັ້ນຄືສະຫະພັນສາມຝ່າຍຂອງບາບີໂລນ, ອີຢິບ ແລະ ມີເດຍ. ໃນສົງຄາມຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນ ກະສັດໂຢຊີຢາສິ້ນພະຊົນທີ່ເມກິດໂດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງອາຣມາເກດໂດນ. ໃນສົງຄາມໂອເມກາຂອງນີເນເວ ໃນປີ 627, ອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມຖືກປ່ອຍອອກມາ ເມື່ອກຳແພງແຫ່ງການປົກປ້ອງໃນລັດຖະທຳມະນູນຖືກຍົກອອກ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເຫັນເປັນແບບຢ່າງ, ດັ່ງທີ່ Haskell ໄດ້ກ່າວເຖິງເປີເຊຍວ່າເປັນ “ກຳແພງກັ້ນ” ແຫ່ງການປົກປ້ອງ ຊຶ່ງຖືກຍົກອອກດ້ວຍການພ່າຍແພ້ຂອງເປີເຊຍ. ການສິ້ນພະຊົນຂອງກະສັດໂຢຊີຢາທີ່ເມກິດໂດຊີ້ບອກວ່າ ສົງຄາມນີເນເວຄັ້ງທຳອິດເປັນສົງຄາມຄັ້ງທີສອງໃນວັນສຸດທ້າຍ. ສົງຄາມນີເນເວຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນສອງຄັ້ງ ໃນປີ 627, ເມື່ອກະແຈຖືກບິດແລະຂຸມເລິກຖືກເປີດອອກ ແມ່ນຄັ້ງທຳອິດໃນວັນສຸດທ້າຍ ເພາະວ່າຄັ້ງທຳອິດຈະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ສົງຄາມນີເນເວຄັ້ງທຳອິດລະຫວ່າງອັດຊີເຣຍກັບສະຫະພັນສາມຝ່າຍ ນຳໄປສູ່ອາຣມາເກດໂດນ. ຊ່ວງເວລາຂອງຍຸກມືດຄັ້ງທີສອງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສົງຄາມນີເນເວ ແລະ ສິ້ນສຸດດ້ວຍສົງຄາມນີເນເວ.

ຂໍ້ເທັດຈິງທັງຫຼາຍຂອງແກທີຫ້າ ຊຶ່ງເປັນວິບັດປະການທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີເກົ້າ ແມ່ນສິ່ງທີ່ຜູ້ບຸກເບີກເຂົ້າໃຈວ່າເປັນພະຍານທາງປະຫວັດສາດທີ່ແຈ້ງຊັດທີ່ສຸດ ໃນບັນດາຂໍ້ຄວາມໃດໆ ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. Uriah Smith ໄດ້ກ່າວເຖິງຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນໄວ້ດັ່ງນີ້:

ເປໂຕຢູ່ທີ່ Panium ພ້ອມດ້ວຍໜ້າທີ່ໃນການແກ້ໄຂຂ່າວສານຂອງລູກໄຟແຫ່ງ Nashville, ແລະເປັນທີ່ປະຈັກເຫັນເປັນຄັ້ງທຳອິດວ່າ ອົງປະກອບຂອງວິບັດປະການທຳອິດນັ້ນສອດຄ່ອງກັນຢ່າງສົມບູນກັບອົງປະກອບຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ. ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ຊົງເປີດຜະນຶກຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ ໃນຄວາມສອດຄ່ອງກັບແນວຄຳພະຍາກອນອື່ນໆທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງວາງໄວ້ແລ້ວ. ນັກປະຫວັດສາດຈະເປັນພະຍານເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງການໂຈມຕີແບບບໍ່ຄາດຄິດທີ່ Rome ໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ຊາວເປີເຊຍໃນປີ 627, ແລະເມື່ອພວກເຂົາເຮັດດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ບັນທຶກວ່າ ການເຄື່ອນກຳລັງອ້ອມໄປຮອບ ແລະທາງຫຼັງຂອງເປີເຊຍຂອງ Heraclius ໃນລະດູໜາວ ເປັນກົນອຸບາຍເພື່ອຮັກສາການຊ່ອນຕົວໄວ້ຈົນກວ່າຈະເຖິງເວລາແຫ່ງການໂຈມຕີ.

ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ໂຣມ ກຳລັງພຽງແຕ່ລໍຖ້າ “ຈຸດໄດ້ປຽບ” ແລະເມື່ອນັ້ນນາງຈະລົງມືໂຈມຕີ.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຈັກກະພັດ Heraclius, ສັນຕະປາປາໄດ້ກໍາລັງເຄື່ອນໄປສູ່ເປົ້າໝາຍຂອງນາງ “ຢ່າງລັບໆ ແລະ ຢ່າງບໍ່ຄາດຄິດ” ເພື່ອໃຫ້ສໍາເລັດຕາມການປະກາດໃນອິຊາຢາ ບົດທີ ຊາວສາມ, ບ່ອນທີ່ແມ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງ Tyre ຖືກລືມໄປສໍາລັບປະຫວັດຂອງອານາຈັກທີຫົກໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີ. ການໂຈມຕີຢ່າງລັບໆອັນນໍາຄວາມປະຫລາດໃຈຂອງ Heraclius ຄືກັບທີ່ໂລກໄດ້ລືມສັນຕະປາປາໄປນັບແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ບັນທັດເທິງບັນທັດ, ວິບັດອັນທໍາອິດເປັນຕົວແທນຂອງວິບັດອັນທີສາມ ແລະ ອັນສຸດທ້າຍ. ໃນວິບັດອັນທໍາອິດ ມີການປະກາດອອກມາ ຊຶ່ງກໍສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດຂອງອິດສະລາມ ແລະ ໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຄົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ກ່ອນທີ່ກະແຈຈະຖືກບິດໃນສົງຄາມແຫ່ງນີນາເວ, ຊຶ່ງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກໍາລັງຈະມາໃນໄວໆນີ້, ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ຖືກປະທັບຕາແລ້ວ. ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ການທໍາລາຍນະຄອນຕ່າງໆ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍລູກໄຟຂອງ Nashville ຖືກສະແດງເປັນໄລຍະເວລາ “ຫ້າເດືອນ,” ເມື່ອສົງຄາມໂໝດຮ້າຍຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະການນອງເລືອດໂດຍອໍານາດສັນຕະປາປາເປັນຄັ້ງທີສອງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ, ເພື່ອໃຫ້ສໍາເລັດຕາມຄໍາຕອບທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ບັນດາຜູ້ພະຍານຕາຍໃນຍຸກມືດ ຢູ່ໃນຕາປະທັບທີຫ້າ.

ມະຕິສັກແຫ່ງຍຸກມືດເປັນກຸ່ມທຳອິດທີ່ເປັນແບບຢ່າງຂອງມະຕິສັກແຫ່ງໂຣມສະໄໝໃໝ່ໃນວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ. ກ່ອນທີ່ວິກິດນັ້ນຈະມາເຖິງ ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຈະຖືກປະທັບຕາ ແລະ ຂະບວນການປະທັບຕານັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11 ພ້ອມກັບການມາເຖິງຂອງອິສລາມແຫ່ງໄພພິບັດທີສາມ ແລະ ການປະພົມຂອງຝົນປາຍລະດູ. ເມື່ອມະຕິສັກແຫ່ງຍຸກມືດຄັ້ງທຳອິດໄດ້ຖາມວ່າເມື່ອໃດສັນຕະປາປາຈຶ່ງຈະຖືກພິພາກສາ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກບອກວ່າຈະມີມະຕິສັກກຸ່ມທີສອງເມື່ອຍຸກມືດຖືກທຳຊ້ຳອີກ ຊຶ່ງເປັນເວລາທີ່ກະແຈແຫ່ງສົງຄາມນີນະເວຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້. ກ່ອນທີ່ມະຕິສັກກຸ່ມທີສອງຈະຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນ ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຈະຖືກປະທັບຕາ ແລະ ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາທີ່ເລີ່ມໃນ 9/11 ນັ້ນຖືກລະບຸໄວ້ໃນຕາປະທັບທີຫ້າ ເພາະວ່າການສົນທະນາທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ທີ່ນັ້ນພົບໄດ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີຫົກ ຂໍ້ NINE ຫາ ELEVEN ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການໝາຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການປະທັບຕາດ້ວຍ 9/11. ຈຸດສິ້ນສຸດນັ້ນນຳເຂົ້າສູ່ການທຳລາຍອິສລາມຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນພຣະນິມິດ NINE, ELEVEN ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກປະທັບຕາຈະໄດ້ເຮັດໃຫ້ປະສົບການຂອງດານີເອນສຳເລັດຕາມທີ່ເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນດານີເອນ NINE, ELEVEN.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ກ່າວເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.