ປະຫວັດທີ່ຖືກເຊື່ອງໄວ້ຂອງຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບ - ເລກສິບເຈັດ

“ກະແຈ” ທີ່ເປີດບໍ່ເລິກຫາທີ່ສຸດ ແມ່ນຍຸດທະການແຫ່ງເມືອງນີນະເວ ຊຶ່ງສຳເລັດຜົນໃນປີ 627, ຫ້າປີກ່ອນທີ່ Mohammed ຈະເສຍຊີວິດໃນປີ 632. ອີກຫ້າປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 637, ກອງກຳລັງມຸສລິມໄດ້ຍຶດເອົານະຄອນຫຼວງຂອງເປີເຊຍ ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງໃນສອງມະຫາອຳນາດຂະໜາດໃຫຍ່ທີ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນຍຸດທະການແຫ່ງເມືອງນີນະເວ. ເຫດການນີ້ໄດ້ປ່ຽນດຸນອຳນາດໃນຕາເວັນອອກກາງຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ. ຍຸດທະການແຫ່ງເມືອງນີນະເວໃນປີ 627 ໄດ້ບັ່ນທອນກຳລັງຂອງຈັກກະພັດເປີເຊຍ ແລະສິບປີຕໍ່ມາ ຈັກກະພັດເປີເຊຍກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.

ຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງ Mohammed ໃນປີ 632 ໄດ້ໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ, ໃນຍຸດທະການ Abbasid ປີ 782, ກອງທັບ Abbasid (ຕາມລາຍງານມີປະມານ 95,000 ຄົນ) ໄດ້ເປີດສາກການບຸກຮານຄັ້ງໃຫຍ່ເຂົ້າສູ່ດິນແດນ Byzantine ໃນອາຊີນ້ອຍ (ຕວກກີໃນປັດຈຸບັນ). ພວກເຂົາບຸກຄືບໜ້າໄປຈົນຮອດ Chrysopolis, ຢູ່ຝັ່ງກົງກັນຂ້າມຊ່ອງແຄບ Bosporus ຈາກ Constantinople ໂດຍກົງ—ເຂົ້າໃກ້ນະຄອນຫຼວງ Byzantine ຢ່າງຍິ່ງ. ຝ່າຍ Byzantine ພາຍໃຕ້ການນຳຂອງຈັກກະພັດຍິງ Irene ໄດ້ຮັບຄວາມພ່າຍແພ້ຢ່າງໜັກ. ຜົນຕາມມາ, ຝ່າຍ Byzantine ຖືກບັງຄັບໃຫ້ລົງນາມໃນການສະຫງົບເສິກເປັນເວລາສາມປີອັນໜ້າອັບອາຍ, ໂດຍຕົກລົງຈ່າຍບັນນາການປະຈຳປີຈຳນວນຫຼາຍ (ປະມານ 70,000–90,000 ເດນາຣ໌ຄຳ) ແລະມອບເສື້ອຜ້າໄໝພ້ອມທັງຕົວປະກັນ. ຍຸດທະການຄັ້ງນີ້ເປັນໜຶ່ງໃນການຮຸກລ້ຳຂອງ Abbasid ທີ່ໃຫຍ່ໂຕແລະປະສົບຜົນສຳເລັດທີ່ສຸດເຂົ້າສູ່ດິນແດນ Byzantine ໃນລະຫວ່າງສັດຕະວັດທີ 8. ມັນໄດ້ສະແດງໃຫ້ປະຈັກເຖິງອຳນາດທີ່ກຳລັງເພີ່ມພູນຂຶ້ນຂອງຄະລີຟະຮ໌ Abbasid ແລະຄວາມຖົດຖອຍລົງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຂອງຈັກກະພັດ Byzantine.

ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ມີການກ່າວເຖິງ “ຫ້າເດືອນ” ຊຶ່ງເທົ່າກັບໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ ສອງຄັ້ງ; ຄັ້ງໜຶ່ງຢູ່ໃນຂໍ້ 5 ແລະອີກຄັ້ງໜຶ່ງຢູ່ໃນຂໍ້ 10.

ໃນສຽງແກທີຫ້າຂອງພຣະນິມິດບົດທີ 9 ມີຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສອງຊ່ວງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຊຶ່ງແຕ່ລະຊ່ວງຍາວນານຫນຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ. ຊ່ວງທຳອິດແມ່ນນັບແຕ່ການຕາຍຂອງໂມຮຳເມັດໃນປີ 632 ຈົນເຖິງການຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍຂອງຈັກກະພັດຕິນີ ໄອຣີນ ແຫ່ງໂຣມຕາເວັນອອກໃນປີ 782. ບົດທີ 9 ຊີ້ບອກເຖິງການຜົງາດຂຶ້ນຂອງອິດສະລາມໄວ້ຢ່າງລະອຽດຫຼາຍ. ນັບແຕ່ການຮວມຊົນເຜົ່າເຂົ້າເປັນອັນໜຶ່ງໃນປີ 606, ຈົນເຖິງຍຸດທະການນີນະເວໃນປີ 627, ຈົນເຖິງການຕາຍຂອງໂມຮຳເມັດໃນປີ 632, ແລ້ວຕໍ່ໄປເຖິງການພ່າຍແພ້ຂອງເປີເຊຍໃນປີ 637, ການຜົງາດຂຶ້ນແລະການຕົກຕ່ຳຂອງອິດສະລາມໄດ້ຖືກຕິດຕາມຢ່າງຮອບຄອບໃນພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ອິດສະລາມແຫ່ງອາຣະເບຍແມ່ນອຳນາດໃນຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີຊ່ວງທຳອິດແຫ່ງການທໍລະມານ. ການຮວມຊົນເຜົ່າໂດຍໂມຮຳເມັດໃນປີ 606; ຕໍ່ມາຄືຍຸດທະການ “ກະແຈ” ທີ່ນີນະເວໃນປີ 627, ຕາມດ້ວຍຄຳພະຍາກອນຂອງໂມຮຳເມັດກ່ຽວກັບການລົ້ມສະຫຼາຍຂອງທັງເປີເຊຍແລະໂຣມປະມານປີ 628, ແລ້ວຕໍ່ໄປຈົນເຖິງການຕາຍຂອງລາວໃນປີ 632. ວັນທີເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕົວແທນຂອງລຳດັບເຫດການອັນຈຳເພາະໃນແນວທາງຂອງອິດສະລາມ.

ຫຼັງຈາກມູຮຳມັດເສຍຊີວິດໃນປີ 632 ໄປແລ້ວໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ, ຖານອຳນາດຂອງອິສລາມໄດ້ປ່ຽນຈາກອາຣາເບຍໄປສູ່ຕວກກີ, ໃນຂະນະທີ່ມັນໄດ້ຂັບໄລ່ໂຣມຕາເວັນອອກກັບຄືນໄປຈົນເຖິງຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນ. ວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອິສລາມແຫ່ງອາຣາເບຍ, ແລະ ວິບັດຄັ້ງທີສອງເປັນຕົວແທນຂອງອິສລາມແຫ່ງຕວກກີ. ພາຍໃນວິບັດຄັ້ງທຳອິດ, ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາສອງຊ່ວງທີ່ມີຄວາມຍາວໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທັງສອງ ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງອິສລາມແຫ່ງອາຣາເບຍແລະອິສລາມແຫ່ງຕວກກີ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຄວາມຈິງດຽວກັນນັ້ນລະຫວ່າງວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງແລະຄັ້ງທີສອງ.

ໄລຍະໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທຳອິດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການລົ້ມສະລາຍຂອງເປີເຊຍ ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອໂຣມຖືກຂັງຢູ່ພາຍໃນກຳແພງຂອງຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນ. ໄລຍະທີສອງຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍໄຊຊະນະຂອງອອດມານ (ຊຶ່ງເອີ້ນອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າ Ottman) ທີ່ນິໂກມີເດຍ. ໄຊຊະນະຂອງອອດໂຕມັນທີ່ນິໂກມີເດຍນັ້ນ ໝາຍເຖິງການລ້ອມນະຄອນນິໂກມີເດຍ (ເມືອງ İzmit ໃນປະຈຸບັນ, ປະເທດຕຸຣະກີ) ຊຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງປີ 1333 ຫາ 1337 ເມື່ອສຸລຕ່ານ Orhan Gazi (ພະໂອລົດຂອງ Osman I, ຜູ້ສ້າງຕັ້ງ Ottoman Beylik) ໄດ້ວາງກຳລັງລ້ອມນະຄອນນິໂກມີເດຍ ອັນເປັນນະຄອນສຳຄັນຂອງໄບແຊນທຽມ. ນະຄອນນີ້ໄດ້ຕ້ານທານຢູ່ໄດ້ຫຼາຍປີ ແຕ່ໃນທີ່ສຸດກໍຍອມຈຳນົນໃນປີ 1337 ເນື່ອງຈາກຄວາມອຶດຫິວ ແລະການຂາດແຄນເສບຽງ. ກອງທະຫານຮັກສາການຂອງໄບແຊນທຽມໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຖອນຕົວໄປຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນ. ນິໂກມີເດຍເປັນໜຶ່ງໃນທີ່ໝັ້ນສຳຄັນສຸດທ້າຍຂອງໄບແຊນທຽມໃນອາຊີນ້ອຍ (Anatolia). ການລົ້ມຂອງນະຄອນນີ້ໄດ້ຍຸດຕິການຄວບຄຸມຂອງໄບແຊນທຽມໃນເຂດອານາໂຕເລຍຕາເວັນຕົກເກືອບທັງໝົດຢ່າງເປັນຜົນແທ້ຈິງ. ໄຊຊະນະນີ້ໄດ້ເປີດທາງໃຫ້ອອດໂຕມັນຮວບຮວມອຳນາດຂອງຕົນໃນ Bithynia ແລະຂະຫຍາຍອອກໄປອີກສູ່ຊ່ອງແຄບ Bosporus. ນີ້ເປັນຂັ້ນຕອນສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໄປສູ່ການພິຊິດຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນຂອງອອດໂຕມັນໃນທີ່ສຸດ (ຊຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນກວ່າອີກໜຶ່ງສັດຕະວັດຕໍ່ມາ ໃນປີ 1453). ການລ້ອມນະຄອນນີ້ມັກຖືກມອງວ່າເປັນໜຶ່ງໃນໄຊຊະນະໃນຍຸກຕົ້ນທີ່ສຳຄັນ ຊຶ່ງໄດ້ປ່ຽນແປງ beylik ນ້ອຍໆຂອງອອດໂຕມັນໃຫ້ກາຍເປັນອຳນາດພາກພື້ນທີ່ກຳລັງຜົງາດຂຶ້ນ.

ເມື່ອໄລຍະເວລາຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີສອງພາຍໃນແກທຳອິດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1449, ຄອນສະແຕນຕິນອົງສຸດທ້າຍໄດ້ສະແຫວງຫາການອະນຸຍາດຈາກສຸນຕານອິດສະລາມເພື່ອຂຶ້ນສູ່ບັນລັງຂອງໂຣມຕາເວັນອອກ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ພະນາງຈັກກະພັດຕິນີໄອຣີນໄດ້ຮັບໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທຳອິດແຫ່ງສອງ “ຫ້າເດືອນ” ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 9. ຄວາມອັບອາຍຂອງ ‘ພະນາງຈັກກະພັດຕິນີໄອຣີນ’ ແລະຂອງ ‘ຄອນສະແຕນຕິນອົງສຸດທ້າຍ’ ນັ້ນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງຄວາມອັບອາຍຂອງອົດໂຕມານໃນພາຍຫຼັງ, ເມື່ອໃນເວລາສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງວິບັດປະການທີສອງ ພວກເຂົາໄດ້ສະແຫວງຫາການຄຸ້ມຄອງຈາກສີ່ມະຫາອຳນາດແຫ່ງເອີຣົບ ເພາະໄພຄຸກຄາມຈາກອີຢິບ.

ບັນດາຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ເຂົ້າໃຈ ແລະ ສອນຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ ວະລີ “ສະຖານທີ່ແຫ່ງສະຖານນະມັດສະການຂອງມັນຖືກໂຄ່ນລົງ” ໃນດານີເອນ 8:11 ໄດ້ສໍາເລັດລົງໂດຍຄອນສະແຕນຕິນ.

“ພຣະວິຫານ” ທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນທີ່ນີ້ ຄືພຣະວິຫານແພນທີອອນໃນນະຄອນໂຣມ ແລະ “ສະຖານທີ່ຂອງ” ພຣະວິຫານນັ້ນ ກໍຄືໂຣມ. ໂຣມໄດ້ຖືກ “ໂຍນລົງ” ໂດຍຄອນສະແຕນຕິນ ເມື່ອພຣະອົງຊົງເລືອກຍ້າຍນະຄອນຫຼວງແຫ່ງຈັກກະພັດຂອງພຣະອົງໄປຍັງຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນໃນປີ 330. ຂໍ້ທີສິບເອັດເຊື່ອມໂຍງກັບພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ ແລະ ຂໍ້ທີສອງກໍາລັງລະບຸເຫດການດຽວກັນນັ້ນ.

ມັງກອນນັ້ນແມ່ນໂຣມນອກສາສະໜາ, ແລະໂຣມນອກສາສະໜາໄດ້ມອບ “ບ່ອນນັ່ງ” ແຫ່ງອໍານາດຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມໃນປີ 330, ເມື່ອມັນໄດ້ຍ້າຍນະຄອນຫຼວງໄປທາງຕາເວັນອອກ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງປະໄວ້ຊ່ອງວ່າງແຫ່ງອໍານາດໄວ້ ຊຶ່ງຄຣິສຕະຈັກສັນຕະປາປາໄດ້ສວຍໂອກາດໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກມັນດ້ວຍຄວາມຍິນດີ. ເມື່ອພວກເຮົາເລີ່ມເສັ້ນເວລາຂອງໂຣມຕາເວັນອອກຈາກປີ 330 ຈົນເຖິງ 1453, ພວກເຮົາພົບວ່າໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄໍາພະຍາກອນກ່ຽວກັບໂຣມຕາເວັນອອກ, ເມືອງໂຣມຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍໂດຍການປະຕິເສດໂຣມຂອງຄອນສະແຕນຕິນ. ຄວາມອັບອາຍນັ້ນໄດ້ຖືກທໍາຊ້ໍາອີກໂດຍຈັກກະພັດນີອາຣີນໃນປີ 782, ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທໍາອິດແຫ່ງການທໍລະມານ. ຄວາມອັບອາຍທັງສອງປະການນັ້ນໄດ້ຖືກທໍາຊ້ໍາອີກໂດຍຄອນສະແຕນຕິນຜູ້ສຸດທ້າຍ.

ແກວ່ງແກທີຫ້າແລະທີຫົກໃນພຣະນິມິດບົດ 9 ໄດ້ໃຫ້ລາຍລະອຽດເຖິງການລົ້ມລົງຂອງໂຣມຕາເວັນອອກ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍບັນທຶກການຜຸດຂຶ້ນແລະການຕົກລົງຂອງອິດສະລາມ. ພຣະວິນຍານແຫ່ງການດົນໃຈແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາສຶກສາເຖິງ “ການຜຸດຂຶ້ນແລະການຕົກລົງ” ຂອງອານາຈັກຕ່າງໆໃນພຣະທຳດານີເອນແລະພຣະນິມິດ. ອານາຈັກເຫຼົ່ານັ້ນມີລັກສະນະຈຳເພາະຂອງຕົນເອງ ຊຶ່ງຜູກພັນກັບ “ການຜຸດຂຶ້ນແລະການຕົກລົງ” ອັນເປັນເອກະລັກຂອງມັນ. ການລົ້ມລົງຂອງຢູດາໄດ້ຖືກນຳມາໂດຍການໂຈມຕີເຢຣູຊາເລັມສາມຄັ້ງ. ຊົນຮີບຣູຖືກກວາດໄປບາບີໂລນ ແລະພວກເຂົາຈະກັບຄືນມາພາຍໃຕ້ພຣະຣາຊກຳນົດສາມສະບັບ ຊຶ່ງຈະເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງ 2,300 ປີ ອັນນຳໄປສູ່ການທີ່ທູດສະຫວັນສາມອົງເຂົ້າມາໃນປະຫວັດສາດ ຈາກ 1798 ຈົນເຖິງ 1844. ບາບີໂລນລົ້ມລົງໃນຄືນດຽວ. ໂຣມແຕກສະຫລາຍອອກ ແລະພາຍໃນການແຕກສະຫລາຍນັ້ນ ໂຣມສອງດ້ານໄດ້ຖືກສະແດງອອກພາຍໃຕ້ຕຳແໜ່ງຂອງໂຣມຕາເວັນຕົກ ຫຼື ໂຣມຕາເວັນອອກ. ການຜຸດຂຶ້ນແລະການຕົກລົງຂອງອານາຈັກພໂຕເລເມອິກ ແລະອານາຈັກເຊລູຊິດ ໃນສາມສ່ວນຕົ້ນຂອງດານີເອນບົດ 11 ເປັນແບບຢ່າງຂອງການຜຸດຂຶ້ນແລະການຕົກລົງຂອງໂຣມສັນຕະປາປາ. ຄຳພະຍານນັ້ນເປັນພຽງບົດສະຫຼຸບຂອງເລື່ອງຂອງອາເລັກຊານເດີ ແລະການແຕກສະຫລາຍຂອງກຣີຊ. ບໍ່ເໝືອນກັບໂຣມ, ກຣີຊໄດ້ແບ່ງອອກເປັນສີ່ສ່ວນ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດກາຍເປັນສອງ. ໂຣມໄດ້ແບ່ງອອກເປັນຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ ໂຣມຕາເວັນຕົກຖືກແບ່ງອອກຕາມຄຳພະຍາກອນເປັນສາມສ່ວນ ເພື່ອເປັນຕົວແທນການປົກຄອງສາມປະການຂອງໂຣມ. ສ່ວນໂຣມຕາເວັນອອກນັ້ນ, ຄອນສະແຕນຕິນໄດ້ແບ່ງອານາຈັກຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ບຸດຊາຍສາມຄົນຂອງຕົນ. ເປັນທີ່ແຈ້ງຊັດວ່າ ໂຣມຕາເວັນຕົກແລະໂຣມຕາເວັນອອກເປັນເສັ້ນຂະໜານທີ່ເປັນຕົວແທນຄຣິດຈັກໂຣມັນ ແລະລັດໂຣມັນ. ຄຽງຄູ່ກັບການແບ່ງສອງປະການນັ້ນ ຍັງມີການແບ່ງສາມປະການອີກດ້ວຍ. ກຣີຊແມ່ນສີ່ກາຍເປັນສອງ, ບາບີໂລນແມ່ນຄືນດຽວ, ຢູດາແມ່ນສາມການໂຈມຕີ. ສ່ວນອິດສະລາມນັ້ນ, “ການຜຸດຂຶ້ນ” ຂອງພວກເຂົາຖືກພັນລະນາເປັນ “ການປ່ອຍອອກ” ແລະ “ການຕົກລົງ” ຂອງພວກເຂົາແມ່ນ “ການຍັບຢັ້ງ.”

ການຜຸດຂຶ້ນຂອງພວກເຂົາເລີ່ມຕົ້ນກັບ Mohammed ແລະພວກເຂົາໄດ້ຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກປ່ອຍ ແລະຖືກຍັບຍັ້ງອີກໃນທັນທີໃນ 9/11. ເມື່ອໄມ່ດົນມານີ້ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກປ່ອຍໃນວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023 ແລະນັບແຕ່ນັ້ນມາກໍໄດ້ຖືກຍັບຍັ້ງໃນ Gaza. ອິສລາມຈະຖືກປ່ອຍອີກຄັ້ງເພື່ອເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການສະຖາປະນາຮູບຂອງສັດຮ້າຍ. ແນວປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນຂອງອິສລາມ ຊຶ່ງຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ເກົ້າຫາສິບເອັດ ນັ້ນ ໄດ້ລະບຸເຖິງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນຂອງອິສລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມ. ‘ປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນຂອງອິສລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມ’ ນີ້ ຍັງຖືກນຳສະແດງໂດຍທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ ແລະອົງທີສາມອີກດ້ວຍ. ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດເລີ່ມເປົ່າແກ. ທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະວິບັດທີສາມ ໄດ້ເຂົ້າມາສູ່ປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນໃນ 9/11. ຕັ້ງແຕ່ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນຂອງວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະວິບັດທີສອງ ໄດ້ກຳລັງ ແລະຍັງຄົງ ເກີດຊ້ຳອີກ.

“ກະແຈ” ຂອງສົງຄາມແຫ່ງນີນາເວ ໄດ້ນຳສອງອຳນາດ ຄື ໂຣມ ແລະ ເປີເຊຍ ເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນໂດຍກົງ ແລະ ແຍກອອກຈາກອິສລາມບໍ່ໄດ້. ນີນາເວໄດ້ຊີ້ບອກຢ່າງຊັດເຈນກວ່າຂໍ້ພຣະຄຳພີອື່ນໃດໆ ເຖິງຄວາມພິນາດລົງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຂອງໂຣມທັງຝ່າຍຕາເວັນຕົກ ແລະ ຝ່າຍຕາເວັນອອກ.

ເຮໂຣດເປັນສັນຍະລັກຂອງມັງກອນ; ທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມ. ມັງກອນໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງໂລກຄືສະຫະປະຊາຊາດ. ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ອານາຈັກທີຫົກກໍລົ້ມລົງ, ອານາຈັກທີເຈັດກໍເລີ່ມຕົ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍມອບອານາຈັກຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ອານາຈັກທີແປດໃນງານສະຫຼອງວັນເກີດຂອງຕົນເອງ. ອານາຈັກທີເຈັດຫາກໍເກີດຂຶ້ນໃໝ່ໆ, ແລະທັນທີນັ້ນກໍຕົກລົງທີ່ຈະມອບອານາຈັກຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ແມ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງບາບິໂລນເປັນເວລາໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍເຮໂຣດທີ່ໄດ້ສັນຍາວ່າຈະໃຫ້ແກ່ຊາໂລເມເຖິງເຄິ່ງໜຶ່ງແຫ່ງອານາຈັກຂອງຕົນ.

ທັນທີໃນບ່ອນທີ່ສະຫະລັດອາເມຣິກາລົ້ມລົງ, ສະຫະປະຊາຊາດກໍໄດ້ຖືກກຳເນີດຂຶ້ນ ແລະ ການຮ່ວມສາມປະການກໍໄດ້ຖືກນຳໄປປະຕິບັດ. ເຮໂຣດແມ່ນມັງກອນ, ແລະ ເຮໂຣເດຍສ໌ແມ່ນລະບົບສັນຕະປາປາ, ແລະ ສະຫະລັດອາເມຣິກາແມ່ນຊາໂລເມ. ເຮໂຣດໄດ້ຢູ່ໃນພັນທະການແຕ່ງງານອັນຜິດກົດໝາຍ, ເພາະວ່າລາວໄດ້ແຕ່ງງານກັບພັນລະຍາຂອງອ້າຍນ້ອງຂອງຕົນ, ແລະ ໃນລະດັບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ລາວຢູ່ໃນຄວາມສຳພັນຮ່ວມຍາດອັນຜິດສິນທຳກັບຊາໂລເມ, ເພາະເປັນທີ່ແຈ້ງຊັດວ່າລາວກຳລັງປາຖະໜານາງໃນຂະນະທີ່ນາງກຳລັງຟ້ອນລຳ. ມັງກອນມີຄວາມສຳພັນກັບທັງມານດາແລະບຸດສາວ. ນີ້ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຄວນເຫັນ ເມື່ອທ່ານພິຈາລະນາວ່າ ໂຣມຕາເວັນຕົກ ແລະ ໂຣມຕາເວັນອອກ ເປັນຕົວແທນຂອງກົນອຸບາຍຂອງຄຣິດຈັກ ແລະ ກົນອຸບາຍຂອງລັດ ຕາມລຳດັບ. ໂຣມ, ອານາຈັກທີສີ່ໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ, ໄດ້ຍົກລະບົບສັນຕະປາປາຂຶ້ນສູ່ບັນລັງໃນທາງຄຳພະຍາກອນ, ແລະ ໃນການກະທຳນັ້ນ ມັນໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຍົກລະບົບສັນຕະປາປາຂຶ້ນສູ່ບັນລັງອີກຄັ້ງໜຶ່ງ.

ການລົ້ມສະລາຍຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຂອງໂຣມຝ່າຍຕາເວັນຕົກຈາກປີ 330 ຈົນເຖິງ 476 ເປັນຕົວແທນຂອງການລົ້ມສະລາຍຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຂອງສະຫະລັດຈາກປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ປີ “330” ແລະ ປີ “1798” ທັງສອງເປັນຫຼັກໝາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ໃນພຣະທຳດານີເອນເອີ້ນວ່າ “ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້” ຫຼື “ເວລາສຸດທ້າຍ”. ປີ 330 ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດເລີ່ມຂອງໂຣມຝ່າຍຕາເວັນຕົກແລະຝ່າຍຕາເວັນອອກ. ການສິ້ນສຸດຂອງທັງສອງຄືການຖືກຫຼຸດກຽດຂອງຜູ້ນຳໂຣມ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ຄອນສະແຕນຕິນໄດ້ເຮັດໃຫ້ນະຄອນໂຣມຖືກຫຼຸດກຽດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ. ປີ 476 ເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງ ຊຶ່ງຊີ້ໝາຍວ່າໂຄງສ້າງທາງການເມືອງອັນສົງກຽດຂອງໂຣມໄດ້ແຕກສະລາຍລົງຜ່ານສາມຂັ້ນຕອນ. ຊ່ວງເວລານີ້, ທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍການທີ່ນະຄອນຖືກປະຕິເສດໃນປີ 330, ໄດ້ຕາມມາດ້ວຍການຖືກຫຼຸດກຽດຂອງໂຄງສ້າງທາງການເມືອງທັງໝົດຂອງພວກເຂົາ—ສາທາລະນະລັດອັນຮຸ່ງໂລດຂອງພວກເຂົາ, ຊຶ່ງເຄີຍເປັນຈຸດອວດອ້າງຫຼັກຂອງໂຣມບູຮານ, ຖືກຮື້ຖອນອອກເປັນສ່ວນໆ, ແລະໃນທີ່ສຸດກໍມາເຖິງປີ 476, ເມື່ອຈະບໍ່ມີຜູ້ປົກຄອງເໜືອໂຣມອີກຕໍ່ໄປທີ່ມີສາຍເລືອດໂຣມແທ້ຈິງ. ສອງແນວເສັ້ນຂອງໂຣມທີ່ເລີ່ມໃນປີ 330, ແລະຂໍ້ຄວາມຕອນທີ່ກຳນົດສອງແນວເສັ້ນນັ້ນໄວ້, ກໍລວມເອົາສອງແນວຄຳພະຍາກອນຂອງຫ້າເດືອນດ້ວຍ. ແນວເສັ້ນຂອງໂຣມຝ່າຍຕາເວັນຕົກເລີ່ມຕົ້ນແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍການຖືກຫຼຸດກຽດຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ແນວເສັ້ນຂອງໂຣມຝ່າຍຕາເວັນອອກເລີ່ມຕົ້ນແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍການຖືກຫຼຸດກຽດຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປໃນປີ 1449, ເມື່ອຄອນສະແຕນຕິນອົງສຸດທ້າຍໄດ້ຂໍອະນຸຍາດເພື່ອຄອງລາດ.

ໜຶ່ງໃນຊ່ວງເວລາຫ້າເດືອນນຳໄປສູ່ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອິດສະລາມອາຣັບໃນຖານະຈຸດເນັ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນ ແລະນຳໄປສູ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະລາມຕວກກີໃນປີ 782. ໃນວັນທີນັ້ນ ພະລາຊິນີ Irene ໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ ສອດຄ່ອງກັບການອັບອາຍຂອງ Constantine ຜູ້ສຸດທ້າຍ ໃນຕອນທ້າຍຂອງຄຳພະຍາກອນຫ້າເດືອນຄັ້ງທີສອງ. ຄຳພະຍາກອນຫ້າເດືອນສອງຄັ້ງຢູ່ພາຍໃນເລື່ອງລາວດຽວທີ່ມີສິບຫ້າຂໍ້. ອັນໜຶ່ງພັນລະນາປະຫວັດຂອງອິດສະລາມແຫ່ງອາຣາເບຍ ອີກອັນໜຶ່ງພັນລະນາອິດສະລາມຂອງຕວກກີ. ທັງສອງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການອັບອາຍຂອງໂຣມຕາເວັນອອກ. ການສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນອັນໜຶ່ງໄດ້ສຳເລັດລົງໂດຍການທີ່ແມ່ຍິງຜູ້ໜຶ່ງຖືກທຳໃຫ້ອັບອາຍ ແລະອີກອັນໜຶ່ງໂດຍຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງ. ບັນທັດເທິງບັນທັດ ມັນລະບຸເຖິງການອັບອາຍຂອງຄຣິດຈັກ ແລະຂອງລັດແຫ່ງໂຣມຕາເວັນອອກ. ການອັບອາຍທັງສອງຖືກນຳມາໂດຍອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດປະການທຳອິດ. ການອັບອາຍຂອງ Constantine ຜູ້ສຸດທ້າຍ ໃນປີ 1449 ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາສີ່ປີ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດໃນປີ 1453 ດ້ວຍກຳແພງເມືອງ Constantinople ພັງທະລາຍລົງ. ປີ 1449 ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການອັບອາຍ ແລະໃນປີ 1453 ກຳແພງພັງລົງ ແລະອານາຈັກໜຶ່ງກໍສິ້ນສຸດລົງ.

ໜຶ່ງໃນສອງຊ່ວງເວລາຫ້າເດືອນ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສິ້ນຊີວິດຂອງ Mohammed, ຜູ້ຊຶ່ງໃນຂໍ້ທີສິບເອັດໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ກະສັດຜູ້ທີ່ປົກຄອງເໜືອພວກເຂົາ.”

ກະສັດທີ່ປົກຄອງເໜືອພວກເຂົານັ້ນແມ່ນ Mohammed, ເພາະວ່າລາວໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ແລ້ວໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ, ດັ່ງນັ້ນລາວຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນບຸກຄົນອິດສະລາມອື່ນໃດ; ລາວແມ່ນ Mohammed ຜູ້ເປັນກະສັດ, ແລະກະສັດກໍຄືອານາຈັກ ແລະ Islam ກໍຄືອານາຈັກຂອງ Mohammed.

ການຊ້ຳຄືນຂອງວິບັດທີໜຶ່ງແລະທີສອງພາຍໃນວິບັດທີສາມ ສອດຄ້ອງກັນກັບການຊ້ຳຄືນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງພາຍໃນທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ໂມຮຳເມັດ, ກະສັດອົງນັ້ນ, ໄດ້ຮັບກະແຈເພື່ອເປີດຫຸບເຫວລຶກສຸດ, ແລະ 9/11 ຊີ້ບອກເວລາທີ່ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຮັບອຳນາດ. ຈາກນັ້ນ ພຣະຄຣິດໃນຖານະທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດ ໄດ້ສະເດັດລົງມາ ເມື່ອການໂຈມຕີຄັ້ງທຳອິດຂອງບາລາອາມໄດ້ມາເຖິງໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ຕໍ່ມາ ຫຸບເຫວລຶກສຸດໄດ້ຖືກເປີດອອກ ແລະອິດສະລາມໄດ້ກາຍເປັນຫົວຂໍ້ໃນປະຫວັດສາດໂລກອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ຈາກນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງນຳພວກຊົນຂອງພຣະອົງກັບໄປສູ່ວິຖີເກົ່າແກ່ຂອງເຢເຣມີຢາ ແລະຂ່າວສານແຫ່ງວິບັດທີສາມ ແລະທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ກໍໄດ້ເລີ່ມຖືກປະກາດຂຶ້ນ. ໃນປີ 2015, ທຣຳ ໄດ້ປະກາດເຈດຈຳນົງຂອງຕົນທີ່ຈະລົງຊິງຕຳແໜ່ງປະທານາທິບໍດີ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງປຸກເຮົ້າອຳນາດມັງກອນໂລກາພິວັດ, ແລະຫຸບເຫວລຶກສຸດກໍໄດ້ປ່ອຍລັດທິບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດໄດ້ຂ້າທຣຳໃນຖະໜົນຂອງໂຊໂດມແລະອີຢິບ. ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ສັດຮ້າຍທີ່ເປັນອົງທີແປດ ຊຶ່ງມາຈາກເຈັດ ຈະຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເຫວລຶກສຸດ. ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະການສິ້ນສຸດຂອງມັນ ຊີ້ບອກເຖິງການຜຸດຂຶ້ນຂອງອຳນາດໜຶ່ງຈາກຫຸບເຫວລຶກສຸດ.

ອິສລາມແມ່ນກຸນແຈທີ່ໄດ້ເປີດຫຸບເຫວລຶກສຸດໃນເຫດການ 9/11 ແລະເປັນກຸນແຈທີ່ເປີດຫຸບເຫວລຶກສຸດໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນທ່າມກາງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ, ສັດຮ້າຍມັງກອນແຫ່ງໂລກາພິວັດກໍໄດ້ຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເຫວລຶກສຸດເຊັ່ນກັນ.

ກະແຈທີ່ເປີດເຄື່ອງໝາຍທາງສາມປະການຂອງອຳນາດໜຶ່ງຈາກຫຼຸມເລິກທີ່ສຸດ ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ Mohammed, ກະສັດແຫ່ງອານາຈັກຂອງອິດສະລາມ. ຍຸດທະການແຫ່ງ Nineveh ໃນປີ 627 ເປັນຕົວແທນຂອງການສູ້ຮົບລະຫວ່າງສອງອຳນາດ ທີ່ເຮັດໃຫ້ກຳລັງຂອງຄູ່ສູ້ທັງສອງຝ່າຍອ່ອນເພຍລົງ ຊຶ່ງເປີດທາງໃຫ້ອິດສະລາມລຸກຂຶ້ນສູ່ອຳນາດຢ່າງວ່ອງໄວ. ກະແຈນັ້ນໄດ້ຖືກບິດໃນວັນທີ 9/11 ແລະການຜົງາດຂຶ້ນຂອງອິດສະລາມກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ ແມ່ນວ່າບໍ່ດົນຕໍ່ມາມັນຖືກຫັກຫ້າມໄວ້. ຍຸດທະການແຫ່ງ Nineveh ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຢູ່ທີ່ 9/11, ເພາະວ່າທີ່ນັ້ນການຜົງາດຂຶ້ນຂອງອິດສະລາມໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ ໃນຂະນະທີ່ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດໄດ້ລົງມາເພື່ອໃຫ້ໂລກສະຫວ່າງດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ, ແລະດາວນັ້ນ, ຊຶ່ງຫມາຍເຖິງຜູ້ສົ່ງຂ່າວ, ກໍໄດ້ຕົກລົງຈາກສະຫວັນເຊັ່ນກັນ. ຍຸດທະການແຫ່ງ Nineveh ຍັງຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງອີກໃນຕອນສຸດທ້າຍ ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດມາເຖິງ ແລະຊ່ວງເວລາທີສອງຂອງຍຸກມືດເລີ່ມຂຶ້ນ ເມື່ອຄວັນແຫ່ງສາສະໜາອິດສະລາມບັງດວງອາທິດໄວ້.

ກົດໝາຍວັນອາທິດໄດ້ຖືກຈໍາລອງໄວ້ເມື່ອຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນມາເຖິງການປະຊຸມຄ້າຍທີ່ Exeter. ແລ້ວການເຄື່ອນໄຫວສຸດທ້າຍຂອງການສ້າງຕັ້ງຮູບຂອງສັດຮ້າຍກໍເລີ່ມຂຶ້ນ. ການກໍ່ຮ່າງ ຫຼື ການສ້າງຕັ້ງຮູບນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11, ແຕ່ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະນັ້ນ, ໄລຍະແຫ່ງການປະກາດສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ກໍເປັນ fractal ຂອງໄລຍະທັງໝົດແຫ່ງການກໍ່ຮ່າງຂອງຮູບນັ້ນທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11 ເຊັ່ນກັນ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດສິ້ນສຸດ. ໄພພິບັດທຳອິດເປັນແບບຈໍາລອງຂອງໄພພິບັດທີສາມ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດເປັນແບບຈໍາລອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຍຸດທະການແຫ່ງ Nineveh ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ ຊີ້ບອກເຖິງຍຸດທະການແຫ່ງ Nineveh ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ. ຍຸດທະການແຫ່ງ Nineveh ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແມ່ນການສິ້ນສຸດຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນ 9/11, ແຕ່ມັນກໍເປັນການສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະແຫ່ງການປະກາດສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນເຊັ່ນກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ຍຸດທະການແຫ່ງ Nineveh ຈຶ່ງຖືກຈໍາລອງໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແກ່ການປະກາດສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ, ອັນເປັນການຊີ້ບອກເຖິງຂັ້ນຕອນສຸດທ້າຍໃນການກໍ່ຮ່າງຮູບຂອງສັດຮ້າຍໃນສະຫະລັດ, ແລະໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການກໍ່ຮ່າງຮູບຂອງສັດຮ້າຍໃນໂລກກໍເລີ່ມຂຶ້ນ. Nineveh ແມ່ນກຸນແຈທີ່ຈັດແນວເສັ້ນຕ່າງໆໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນ, ຊຶ່ງພົບການສຳເລັດອັນສົມບູນຂອງມັນຢູ່ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປອີກໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.