ປະຫວັດທີ່ຖືກປິດບັງຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ - ເລກສິບແປດ

ໃນການນໍາສະແດງເຊີງຄໍາພະຍາກອນຂອງອິດສະລາມ, ພວກເຮົາພົບເຫັນການຫັກຫ້າມ ແລະ ການປ່ອຍອອກຂອງອິດສະລາມ ຕັ້ງແຕ່ການນໍາສະເໜີພຣະຄໍາພີເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ເມື່ອນາງຊາຣາໄດ້ຊັກຊວນອັບຣາຮາມໃຫ້ຫັກຫ້າມນາງຮາກາ ແລະ ອິດຊະມາເອນ.

ແມ່ນແມ່ນກ່ອນເຫດການນັ້ນເສຍອີກ, ເຫດຜົນທີ່ນາງຮາກາຖືກນໍາເຂົ້າມາໃນເລື່ອງລາວແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ກໍເພາະວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ “ຫ້າມໄວ້” ບໍ່ໃຫ້ນາງຊາຣາມີບຸດ.

“ກະແຈ” ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 9 ທີ່ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ Mohammed, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຜົນໂດຍການຮົບທີ່ Nineveh, ເປັນຕົວແທນຂອງການຍົກເລີກ “ຂໍ້ຍັບຍັ້ງ” ທີ່ມີຕໍ່ອິດສະລາມໃນຈຸດໃດກໍຕາມຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

ການ “ລຸກຂຶ້ນແລະຕົກລົງ” ຂອງອານາຈັກຂອງ Mohammed ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ ບໍ່ແມ່ນໃນລັກສະນະຂອງການລຸກຂຶ້ນແລະການຕົກລົງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເປັນດັ່ງ “ການປ່ອຍອອກ” ແລະ “ການຍັບຢັ້ງ”. ເມື່ອອິດສະລາມຖືກປ່ອຍອອກໃນຄວາມໝາຍດ້ານຄຳພະຍາກອນ, ການປ່ອຍອອກນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງເປັນພາບໂດຍຍຸດທະການແຫ່ງ Nineveh.

ໃນວັນທີ 27 ກໍລະກົດ ຄ.ສ. 1299, ອອສມານໄດ້ເລີ່ມການຮົບພະຍັນໃນເຂດນີໂຄມີເດຍ, ແລະສາມສິບສີ່ປີຕໍ່ມາ ບຸດຂອງລາວໄດ້ເລີ່ມການປິດລ້ອມເປັນເວລາສີ່ປີຕໍ່ນະຄອນຫຼວງນີໂຄມີເດຍ. ບິດາຢູ່ໃນການເລີ່ມຕົ້ນ ແລະບຸດຢູ່ໃນການສິ້ນສຸດ. ສົງຄາມໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຕໍ່ຕ້ານເຂດທີ່ຖືກແທນຄວາມເປັນນີໂຄມີເດຍ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຍຶດເອົານີໂຄມີເດຍ ນະຄອນຫຼວງຂອງເຂດນີໂຄມີເດຍ. ຈາກປີ 1299 ເຖິງ 1337 ເປັນຊ່ວງເວລາສາມສິບແປດປີ, ແລະໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ຕົວເລກ “ສາມສິບແປດ” ເປັນສັນຍະລັກເຖິງການລຸກຂຶ້ນ.

ໄລຍະເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ ນັບແຕ່ວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1299 ຈົນເຖິງວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1449 ເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາທີ່ນຳໄປສູ່ການສະຖາປະນາຈັກກະພັດອອດໂຕມານ ອັນເປັນວິບັດປະການທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ເກົ້າ. ໄລຍະສາມສິບແປດປີແຫ່ງການພິຊິດນີໂກມີເດຍຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍບິດາຄົນໜຶ່ງ (Osman) ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍບຸດຊາຍຂອງລາວ (Orhan). ໄລຍະເວລານີ້ສະແດງເຖິງຂັ້ນຕອນທຳອິດແຫ່ງການຍົກຂຶ້ນຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ຈາກລັດເຈົ້າຜູ້ຄອງເຜົ່າໜຶ່ງໄປສູ່ຈັກກະພັດ.

ການຄາດການຂອງ Litch ໃນປີ ’38 ແລະນິມິດທີ່ຖືກແກ້ໄຂຂອງລາວໃນປີ ’40 ໄດ້ລວມເອົາຄໍາຖະແຫຼງສຸດທ້າຍຂອງລາວ ຊຶ່ງລາວໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນວັນທີ 1 ສິງຫາ ສິບມື້ກ່ອນການຄາດການທີ່ຖືກແກ້ໄຂ. ການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງຄໍາຄາດການນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ໂລກເຊື່ອໝັ້ນໃນວິທີການອັນຖືກຕ້ອງຂອງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ສາມສິບແປດປີທີ່ໝາຍເຖິງການລຸກຂຶ້ນຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ໄດ້ລວມເອົາສອງປີນັບແຕ່ການຂ້າມທະເລແດງໄປຈົນເຖິງການກະບົດຄັ້ງທໍາອິດທີ່ກາເດັດ.

ການກະບົດນັ້ນໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນການທົດສອບຂໍ້ທີສິບ ແລະເປັນຂໍ້ສຸດທ້າຍ. ໄລຍະເວລາແຫ່ງການທົດສອບສອງປີອັນປະກອບດ້ວຍການທົດສອບສິບປະການ ເມື່ອນຳໄປບວກເຂົ້າກັບສາມສິບແປດປີໃນຖິ່ນກັນດານ ໄດ້ເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງປີ 1838 ແລະ 1840, ແລະໃນປີ 1840 ນັ້ນໄດ້ມີໄລຍະເວລາສິບວັນ.

ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການຜົງຂຶ້ນຂອງອິສລາມພາຍໃຕ້ Osman ໃນວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1299 ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາສາມສິບແປດປີ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການປິດລ້ອມເປັນເວລາສີ່ປີໃນປີ 1337. ວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1299 ເປັນຂັ້ນຕອນທຳອິດໃນສອງຂັ້ນຕອນທີ່ນັກປະຫວັດສາດລະບຸວ່າເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງການຜົງຂຶ້ນຂອງຈັກກະພັດ Ottoman, ແລະຂັ້ນຕອນທີສອງແມ່ນໃນປີ 1301. ສອງຂັ້ນຕອນຂອງຍຸດທະການທີ່ Nicomedia ແລະ Nicaea ໃນປີ 1299 ແລະ 1301 ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປີ 1838 ແລະ 1840. ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດຈົບ.

ໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 37 ອິສລາມແມ່ນຂ່າວສານຂອງລົມຕາເວັນອອກ ທີ່ຖືກພັດເຂົ້າໃສ່ກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວ ເພື່ອໃຫ້ພວກມັນລຸກຂຶ້ນຢືນເປັນກອງທັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ເມື່ອຂ່າວສານຂອງເອເຊກຽນມາເຖິງ ການລຸກຂຶ້ນກໍເລີ່ມຕົ້ນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ ໃນປີ 1838 ແລະ 1840. ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 9/11 ແລະໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ກະດູກເຫຼົ່ານັ້ນຈະລຸກຂຶ້ນຢືນເປັນກອງທັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ການຍົກຂຶ້ນຂອງກອງທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນຖານະເປັນຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊໃນວາລະສຸດທ້າຍ ຖືກເປັນແບບໂດຍປີ 1838 ແລະ 1840. ຊ່ວງເວລາຈາກ 9/11 ເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຖືກເປັນແບບໂດຍຊ່ວງຈາກ 1840 ເຖິງ 1844, ແຕ່ມັນຍັງເປັນແບບຂອງຊ່ວງເວລາຈາກວັນທີ 31 ທັນວາ 2023 ເຖິງລູກໄຟແຫ່ງ Nashville.

ການລ້ອມເມືອງເປັນເວລາສີ່ປີໃນຊ່ວງເປີດຕົ້ນຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ສີ່ປີນັບແຕ່ການຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍຂອງຄອນສະແຕນຕິນອົງສຸດທ້າຍໃນປີ 1449 ຈົນເຖິງປີ 1453 ເມື່ອຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນຖືກລ້ອມແລະລົ້ມລົງ. ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງວິບັດທີສອງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະສິບຫ້າວັນ ໄດ້ເລີ່ມໃນວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1449 ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ວັນທີນັ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາສີ່ປີ ຊຶ່ງຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ເອີ້ນວ່າ ການສຳແດງອັນຮຸ່ງໂລດແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ.

ອິສລາມໄດ້ຖືກຍັບຍັ້ງໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະໄດ້ມີໄລຍະເວລາສີ່ປີ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບທັງການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນວັນເພນເຕກອດ ແລະກັບການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດໃນພຣະນິມິດ ບົດ 18, ເມື່ອ “ອາຄານໃຫຍ່ໆ” ຂອງນິວຢອກໄດ້ຖືກອິສລາມແຫ່ງວິບັດປະການທີສາມໂຈມຕີໃນວັນທີ 9/11. 9/11 ເປັນເຄື່ອງໝາຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ການປະທັບຕາເປັນໄລຍະເວລາໜຶ່ງ, ແລະການສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະແຫ່ງການປະທັບຕານັ້ນມີລັກສະນະຂອງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະນັ້ນ. ເມື່ອພຣະຄຣິດລົງມາໃນ 9/11, ພຣະອົງໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງມີຄາເອນທີ່ຈະລົງມາເພື່ອຊຸບຊີວິດພະຍານສອງຄົນໃນວັນທີ 31 ທັນວາ 2023, ເມື່ອໄລຍະສຸດທ້າຍຂອງການປະທັບຕາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

ກະແຈທີ່ເປັນສົງຄາມແຫ່ງນີນະເວ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປ່ອຍອິສລາມອອກມາໃນຫຼາຍຮູບແບບ ຊຶ່ງຈະນຳພາການລົ້ມລົງຂອງໂຣມຕາເວັນອອກພາຍໃນປີ 1453. ພາຍໃນໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີແຫ່ງ “ຫ້າເດືອນ” ໃນຂໍ້ທີສິບນັ້ນ ທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຕ່າງກໍປະກອບດ້ວຍໄລຍະເວລາສີ່ປີ. ໄລຍະເວລາສີ່ປີທັງສອງນັ້ນເຊື່ອມໂຍງກັບການສິ້ນສຸດຂອງສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ ຊຶ່ງໄດ້ໝາຍເຖິງໄລຍະສີ່ປີຈາກ 1840 ຫາ 1844 ເມື່ອພຣະຄຣິດຈະສ່ອງແສງ “ໃຫ້ແກ່ແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນດ້ວຍລັດສະໝີຂອງພຣະອົງ.” ໃນປີ 1844 ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄດ້ຢຸດການນຳມາໃຊ້ ເພາະວ່າເວລາຈະ “ບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.”

ເສັ້ນສາມເສັ້ນນັ້ນຂອງຊ່ວງເວລາສີ່ປີ ສອດຄ່ອງກັບເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ ຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະພວກມັນຍັງສອດຄ່ອງກັບແຟຣັກທັລຂອງ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ທີ່ຖືກສະແດງຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 31 ທັນວາ, 2023 ຈົນກວ່າອິດສະລາມຈະຖືກປ່ອຍອອກອີກຄັ້ງເພື່ອນຳສົ່ງລູກໄຟແຫ່ງ Nashville.

ດີໂອຄລີຊຽນເປັນສັນຍາລັກໂອເມກາຂອງຄຣິສຕະຈັກເມືອງສະເມີນາ, ແລະ ເນໂຣເປັນສັນຍາລັກອັນຟາ. ຄອນສະແຕນຕິນມະຫາຣາຊເປັນສັນຍາລັກອັນຟາຂອງຄຣິສຕະຈັກເມືອງເພີກາໂມສ, ແລະ ຈັສຕິນຽນເປັນສັນຍາລັກໂອເມກາ.

ການແບ່ງອານາຈັກໂຣມອອກເປັນຝ່າຍຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກໃນທາງ “ກົດໝາຍ” (ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ຄົງຢູ່ຍືນຍາວ) ໄດ້ຖືກດໍາເນີນໃຫ້ສໍາເລັດໂດຍ ດີໂອຄລີຊຽນ, ແລະການແບ່ງອານາຈັກໂຣມອອກເປັນຝ່າຍຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກໃນທາງຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຖືກດໍາເນີນໃຫ້ສໍາເລັດໂດຍ ຄອນສະແຕນຕິນ. ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊີງສັນຍາລັກແຫ່ງທີສອງຂອງການຂົ່ມເຫັງ, ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍ Smyrna, ໂຣມໄດ້ຖືກແບ່ງອອກຕາມກົດໝາຍເປັນຝ່າຍຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກ, ແລະໃນປະຫວັດສາດຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊີງສັນຍາລັກແຫ່ງທີສາມຂອງການປະນີປະນອມ, ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍ Pergamos, ໂຣມໄດ້ຖືກແບ່ງອອກໃນທາງຄໍາພະຍາກອນເປັນຝ່າຍຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກ. ປີ 293 ແມ່ນ alpha ແລະ ປີ 330 ແມ່ນ omega, ແລະໃນວັນທີ 11 ພຶດສະພາ 330, Constantine the Great ໄດ້ຖວາຍນະຄອນ Constantinople ໃຫ້ເປັນນະຄອນຫຼວງຂອງອານາຈັກ.

ຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງເມືອງສະມີຣະໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບເນໂຣໃນປີ 64 ເມື່ອໄຟໄໝ້ຄັ້ງໃຫຍ່ໃນກຸງໂຣມຖືກເນໂຣນຳໃຊ້ເປັນເຫດເພື່ອຂົ່ມເຫັງຄຣິສຕຽນ, ຜູ້ທີ່ເນໂຣໄດ້ກ່າວຫາວ່າເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດໄຟໄໝ້ນັ້ນ. ເນໂຣເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງໃນເບື້ອງຕົ້ນ ແລະເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການຂົ່ມເຫັງຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ການຂົ່ມເຫັງຄັ້ງສຸດທ້າຍນັ້ນດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງການປິດແຫ່ງໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ, ເມື່ອອຳນາດສັນຕະປາປາມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍເຫຼືອ. ດັ່ງນັ້ນ ຍຸກແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງໃນຄັ້ງທຳອິດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍການເຜົາໄໝ້ກຸງໂຣມ ແລະການຂົ່ມເຫັງຄັ້ງສຸດທ້າຍກໍສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການເຜົາໄໝ້ກຸງໂຣມ.

ສະໄໝສະມີຣະເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາການເຜົາໄໝ້ນະຄອນໂຣມໃນປີ 64 ແລະສິ້ນສຸດລົງສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີຕໍ່ມາໃນປີ 313 ດ້ວຍພຣະຣາຊະກຳນົດແຫ່ງມີລານ ແລະການອະພິເສກທາງການເມືອງລະຫວ່າງຕາເວັນອອກກັບຕາເວັນຕົກ. ແບບແຜນຍ່ອຍສິບປີແຫ່ງການຂົ່ມເຫງເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 303 ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 313 ດ້ວຍພຣະຣາຊະກຳນົດແຫ່ງມີລານ ແລະການອະພິເສກທາງການເມືອງລະຫວ່າງຕາເວັນອອກກັບຕາເວັນຕົກ. ຊ່ວງເວລາຊາວປີທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການແບ່ງແຍກຕາມກົດໝາຍຂອງຕາເວັນອອກກັບຕາເວັນຕົກໃນປີ 293 ໂດຍດີໂອຄລີຊຽນ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 313 ດ້ວຍການອະພິເສກທາງການເມືອງລະຫວ່າງຕາເວັນອອກກັບຕາເວັນຕົກ. ສົນທິສັນຍາການສົມຣົດໃນປີ 313 ລະຫວ່າງຕາເວັນອອກກັບຕາເວັນຕົກ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຢ່າຮ້າງໃນປີ 324 ເມື່ອຄອນສະແຕນຕິນໄດ້ເອົາຊະນະລີຊີນຽສແຫ່ງຕາເວັນອອກ ແລະກາຍເປັນຜູ້ປົກຄອງໂຣມແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ. ການຢ່າຮ້າງໃນທາງຄຳພະຍາກອນໃນປີ 324 ເກີດຂຶ້ນສາມປີຫຼັງຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທຳອິດໃນປີ 321.

ປໂຕເລມີໃນຍຸດທະການຣາເຟຍໄດ້ຄອງລາຊຍ໌ “ສິບເຈັດປີ,” ແລະໄດ້ມີ “ສິບເຈັດປີ” ລະຫວ່າງຍຸດທະການຣາເຟຍແລະຍຸດທະການພານຽມ. ສິບເຈັດປີນັ້ນສອດຄ່ອງໃນທາງສັນຍະລັກກັບສິບເຈັດປີຈາກ 313 ໄປຈົນເຖິງ 330. ສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີຂອງສະໄມຣະຂອງເນໂຣໄດ້ນຳໄປສູ່ສິບເຈັດປີທຳອິດຂອງຄຣິສຕະຈັກເພີກາໂມສ, ແລະເຊື່ອມໂຍງກັບສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນພຣະລາຊກຳນົດຄັ້ງທີສາມໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ., ອັນເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງ 2300 ປີໃນດານີເອນ ບົດ 8 ຂໍ້ 14, ຊຶ່ງເປັນຮາກຖານແລະເສົາກາງຂອງອາດເວັນຕິສຶມ. ພະຍານສອງຄົນຂອງສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີສອດຄ່ອງກັບສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີຂອງອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມໃນ 1776 ແລະສິ້ນສຸດໃນປີນີ້ຄື 2026.

ຜູ້ບຸກເບີກແຫ່ງຂະບວນການ Adventism ບໍ່ໄດ້ເຫັນ ຫຼື ເຂົ້າໃຈສິບເຈັດປີແຕ່ 313 ຫາ 330, ເພາະວ່າໃນປີ 1844 ພວກເຂົາຍັງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈແມ່ນແຕ່ປະເດັນເລື່ອງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ຫຼື ວັນແຫ່ງດວງອາທິດ. ແນວໃດກໍຕາມ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຮູ້ໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີຂອງຂໍ້ທີສິບໃນພຣະນິມິດບົດທີເກົ້າ, ແລະມັນໄດ້ກາຍເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ນຳໄປສູ່ສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ຄວາມເຂົ້າໃຈນັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດ “ການສຳແດງອັນຊົງລິດແຫ່ງພຣະອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ.”

ຍຸດທະການທີ່ນີເນເວໄດ້ຈັດໃຫ້ມີຈຸດອ້າງອີງທາງຄໍາພະຍາກອນ ເພື່ອຈັດແນວພະຍານຕ່າງໆຂອງອານາຈັກໂຣມ, ອານາຈັກໂຣມຕາເວັນອອກ ແລະ ຕາເວັນຕົກ, ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ ໃນລໍາດັບຂອງເຫດການໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຍຸດທະການທີ່ນີເນເວຈຶ່ງເປັນກຸນແຈທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງຄົບຖ້ວນເຖິງພະຍານທາງຄໍາພະຍາກອນອັນຫຼາກຫຼາຍກ່ຽວກັບໂຣມ, ແລະ ຕາມຂໍ້ທີສິບສີ່ຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ໂຣມແມ່ນຜູ້ສະຖາປະນານິມິດ. ກຸນແຈທີ່ນໍາເສັ້ນແນວເຫຼົ່ານັ້ນມາຮ່ວມກັນ ຄື ຍຸດທະການທີ່ນີເນເວ.

ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ ພວກເຮົາຈະເລີ່ມລວບຮວມບົດຄວາມຫ້າບົດກ່ອນໜ້ານີ້ທີ່ກ່າວເຖິງວິບັດທັງຫຼາຍໃນພຣະນິມິດບົດທີ 9 ເຂົ້າໄວ້ນຳກັນ។