ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນເຮັ້ນຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ - ເລກທີສອງ

ພວກເຮົາໄດ້ສິ້ນສຸດບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ດ້ວຍປະໂຫຍກທີ່ກ່າວວ່າ, “ໃນປີ 2001 ລັດຖະບານຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາໄດ້ປະກາດໃຫ້ Patriot Act ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ເປັນກົດໝາຍ.”

ປີ 1888 ເປັນແບບຢ່າງຂອງປີ 2001, ແລະໃນເວລານັ້ນໄດ້ມີການສະເໜີຮ່າງກົດໝາຍ Blair Bill, ແມ່ນແຕ່ເນື່ອງຈາກມັນບໍ່ໄດ້ຖືກຜ່ານຮັບຮອງ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ມັນບໍ່ສາມາດເປັນຄຳພະຍາກອນໄດ້. ມັນໄດ້ກາຍເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງປີ 66 AD, ເປັນການລ້ອມທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ ແລ້ວຖືກຖອນອອກຢ່າງລຶກລັບ. ເມື່ອເຂົ້າໃຈວ່າ ມີສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບ “ຮູບຂອງສັດຮ້າຍ”, ແລະວ່າຊ່ວງທີສອງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ຊຶ່ງຖືກເປັນແບບຢ່າງໂດຍປີ 321, ແລະວ່າຊ່ວງເວລານັ້ນສິ້ນສຸດເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດທົ່ວໂລກ ຊຶ່ງຖືກເປັນແບບຢ່າງໂດຍປີ 538 ຖືກບັງຄັບໃຊ້ຢ່າງເຕັມຮູບແບບ; ແລ້ວໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ມັນຈຶ່ງຮຽກຮ້ອງວ່າ ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາທົດສອບຮູບຂອງສັດຮ້າຍຊ່ວງທຳອິດ ກໍຕ້ອງເລີ່ມດ້ວຍການກ່າວເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດບາງປະການໃນລັກສະນະທີ່ເປັນແບບຢ່າງເຊັ່ນກັນ. ໃນປີ 1888, Blair Bill ເປັນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດແຫ່ງຊາດ, ແລະປີ 1888 ຊີ້ບອກເວລາທີ່ທູດສະຫວັນໃນ Revelation ບົດທີ 18 ລົງມາ ແລະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງໄສວາບດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ.

ກົດໝາຍ Patriot Act ເປັນພາບແບບຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດສອບຂອງຮູບສັດຮ້າຍໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ. ສະຫະລັດອາເມລິກາເວົ້າດັ່ງມັງກອນ ຕາມການສໍາເລັດຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີ 13 ຂໍ້ 11 ເມື່ອມັນບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເມື່ອມັນບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍນັ້ນ ມັນຈະເວົ້າດັ່ງມັງກອນ ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນບົ່ງຊີ້ວ່າ ຮູບສັດຮ້າຍໄດ້ຮັບການກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນຢ່າງສົມບູນໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ. ໃນຈຸດນັ້ນ ສະຫະລັດອາເມລິກາໄດ້ເຕັມຖ້ວຍແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງຕົນ ແລະການຫັນໜີຈາກຄວາມເຊື່ອໃນລະດັບຊາດຈະຖືກຕິດຕາມດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ. ໃນຈຸດນັ້ນ ສະຫະລັດອາເມລິກາກໍຢຸດເປັນອານາຈັກທີຫົກໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີ ເມື່ອສະຫະພັນສາມປະການຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ.

ອານຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຍ່ອມສະແດງຈຸດສິ້ນສຸດຄວບຄູ່ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ເສມອ, ແລະ ໃນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຫະລັດ ໄດ້ມີສາມຄັ້ງທີ່ສະຫະລັດໄດ້ເວົ້າໃນຄວາມໝາຍທາງຄໍາພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄດ້ໝາຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຫະລັດໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ. ຄໍາປະກາດເອກະລາດ ໃນປີ 1776, ຕາມດ້ວຍລັດຖະທໍາມະນູນ ໃນປີ 1789 ແລະ ຕໍ່ມາ ກົດໝາຍຄົນຕ່າງດ້າວ ແລະ ກົດໝາຍຍຸຍົງ ໃນປີ 1798 ໄດ້ບົ່ງຊີ້ສາມຄັ້ງທໍາອິດທີ່ສະຫະລັດໄດ້ເວົ້າໃນຄວາມໝາຍທາງຄໍາພະຍາກອນ. ເອກະສານປະກາດທັງສາມສະບັບນັ້ນ ແຕ່ລະສະບັບໄດ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເວົ້າຂອງສະຫະລັດ. ສາມຂັ້ນຕອນນັ້ນໄດ້ນໍາໄປສູ່ປີ 1798, ຊຶ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການຄອງອໍານາດຂອງສະຫະລັດໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ. ຫຼັກໝາຍທັງສາມດຽວກັນນັ້ນ ໃນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຫະລັດ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງຫຼັກໝາຍສາມປະການທີ່ນໍາໄປສູ່ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງການຄອງອໍານາດຂອງສະຫະລັດໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ.

ກົດໝາຍ Patriot Act ໃນປີ 2001 ເປັນການໂຈມຕີໂດຍກົງຕໍ່ “Due Process Clause” ທີ່ປາກົດຢູ່ທັງໃນການແກ້ໄຂລັດຖະທຳມະນູນຄັ້ງທີຫ້າ (Fifth Amendment) ແລະ ຄັ້ງທີສິບສີ່ (Fourteenth Amendment) ຂອງລັດຖະທຳມະນູນສະຫະລັດ. ບົດບັນຍັດເຫຼົ່ານີ້ກຳນົດວ່າ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະຖືກລິດຮອນຊີວິດ, ເສລີພາບ, ຫຼື ຊັບສິນ ໂດຍປາດສະຈາກຂະບວນການຕາມກົດໝາຍອັນຄວນ. ນັ້ນແມ່ນໃນປີ 2001, ແລະ ໃນປີ 2022 ການໂຈມຕີຕໍ່ລັດຖະທຳມະນູນໄດ້ມຸ່ງໄປທັງໃສ່ “procedural due process” ແລະ “substantive due process.” ຄຳວ່າ “repudiate” ໝາຍເຖິງການປະຕິເສດ, ແລະ Sister White ຊີ້ບອກວ່າ ໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດເກີດຂຶ້ນໃນສະຫະລັດ ຫຼັກການທຸກປະການຂອງລັດຖະທຳມະນູນຈະຖືກປະຕິເສດ.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຈັດວາງກົດໝາຍວັນອາທິດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຫຼັກໝາຍຫຼາຍປະການໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ຖ້ອຍຄຳຂອງນາງໄດ້ເປີດເຜີຍ “ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ ເພື່ອວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຈະໄດ້ຖືກຕຽມພ້ອມໃຫ້ຢືນຢັດຕໍ່ຕ້ານພະຍຸແຫ່ງການຄັດຄ້ານແລະພຣະພິໂລດ.” ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັກໝາຍທີ່ນາງຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນໃນຂໍ້ຄວາມນີ້ ຈຶ່ງຄວນໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາຢ່າງຮອບຄອບ. ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງສະເໜີວ່າ ຈຸດອ້າງອີງນັ້ນຄືແນວຄຳພະຍາກອນທີ່ມຸ່ງເນັ້ນໄປທີ່ລັດຖະທຳມະນູນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ພ້ອມທັງການ “ເວົ້າ” ຂອງຊາດນັ້ນ ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກທີ່ສຳພັນເຊື່ອມໂຍງກັນ.

ໂດຍສິ່ງນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໝາຍຄວາມວ່າ ຮ່າງກົດໝາຍ Blair Bill ໃນປີ 1888, ກົດໝາຍ Patriot Act ໃນປີ 2001, ແລະການດຳເນີນຄະດີທາງການເມືອງທີ່ພັກເດໂມແຄຣັດ ແລະພວກຣີພັບລິກັນທີ່ເປັນກະແສໂກລບັນນິຍົມໄດ້ດຳເນີນເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 2022, ແຕ່ລະຢ່າງລ້ວນແຕ່ເປັນການປະຕິເສດໂດຍກົງຕໍ່ສອງອົງປະກອບອັນຈຳເປັນຂອງລັດຖະທຳມະນູນ. ປີ 1888 ເປັນຕົວແທນຂອງການບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການໃນວັນອາທິດ, ແລະຕໍ່ມາໃນປີ 2001 ແມ່ນການປ່ຽນຈາກກົດໝາຍອັງກິດໄປສູ່ກົດໝາຍໂຣມັນ. ໃນປີ 2022 ກົດໝາຍ “substantive” ແລະ “procedural” ໄດ້ຖືກໂຈມຕີ.

ກົດໝາຍສາລະບັນຍັດກຳນົດສິດ ແລະ ໜ້າທີ່ຜູກພັນຂອງບຸກຄົນ ແລະ ອົງການ, ໃນຂະນະທີ່ກົດໝາຍວິທີພິຈາລະນາກຳນົດຂັ້ນຕອນສຳລັບການແກ້ໄຂຂໍ້ພິພາດ ແລະ ການບັງຄັບໃຫ້ສິດ ແລະ ໜ້າທີ່ຜູກພັນຂອງບຸກຄົນ ແລະ ອົງການເກີດຜົນ. ກົດໝາຍກຳນົດພຶດຕິກຳທີ່ຊອບດ້ວຍກົດໝາຍ ຫຼື ຜິດກົດໝາຍ ແລະ ກຳນົດບົດລົງໂທດສຳລັບພຶດຕິກຳນັ້ນ. ກົດໝາຍສາລະບັນຍັດຄອບຄຸມຫຼາຍຂົງເຂດທາງກົດໝາຍ, ລວມທັງກົດໝາຍອາຍາ, ກົດໝາຍແພ່ງ, ແລະ ກົດໝາຍສັນຍາ.

ກົດໝາຍອາຍາເປັນຕົວຢ່າງອັນດີເລີດຂອງກົດໝາຍສານະສຳຄັນ. ກົດໝາຍອາຍາກຳນົດວ່າການກະທຳໃດບ້າງຖືກພິຈາລະນາວ່າເປັນອາຊະຍາກຳ ແລະກຳນົດໂທດສຳລັບອາຊະຍາກຳເຫຼົ່ານັ້ນ. ແຕ່ກົດໝາຍແພ່ງນັ້ນ ຄຸ້ມຄອງຂໍ້ພິພາດລະຫວ່າງບຸກຄົນ ແລະອົງກອນຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ການຜິດສັນຍາ, ການບາດເຈັບສ່ວນບຸກຄົນ, ຫຼືຂໍ້ພິພາດກ່ຽວກັບຊັບສິນ.

ກົດໝາຍສານະສຳຄັນໂດຍທົ່ວໄປມັກຖືກຂຽນໄວ້ໃນກົດໝາຍບັນຍັດ, ລະບຽບຂໍ້ບັງຄັບ, ແລະ ແນວຄຳພິພາກສາ. ກົດໝາຍບັນຍັດແມ່ນກົດໝາຍທີ່ຜ່ານໂດຍອົງການນິຕິບັນຍັດ ເຊັ່ນ ລັດຖະສະພາແຫ່ງຊາດ ຫຼື ສະພານິຕິບັນຍັດຂອງລັດ, ແລະ ລະບຽບຂໍ້ບັງຄັບແມ່ນກົດເກນ ແລະ ຂັ້ນຕອນທີ່ອົງການບໍລິຫານຈັດທຳຂຶ້ນ. ແນວຄຳພິພາກສາແມ່ນກົດໝາຍທີ່ຜູ້ພິພາກສາສ້າງຂຶ້ນຜ່ານການຕີຄວາມຂອງພວກເຂົາຕໍ່ກົດໝາຍບັນຍັດ, ລະບຽບຂໍ້ບັງຄັບ, ແລະ ລັດຖະທຳມະນູນ.

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຂັ້ນຕອນ ໝາຍເຖິງບັນດາລະບຽບທີ່ຄວບຄຸມຂະບວນການທາງກົດໝາຍ. ມັນກໍານົດວິທີທີ່ຄະດີຕ່າງໆດໍາເນີນໄປໃນລະບົບກົດໝາຍ ຕັ້ງແຕ່ການຍື່ນຄໍາຮ້ອງເລີ່ມຕົ້ນ ຈົນເຖິງການຍຸດຕິຂັ້ນສຸດທ້າຍ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຂັ້ນຕອນຄອບຄຸມຫຼາຍຂົງເຂດທາງກົດໝາຍ ລວມທັງຂັ້ນຕອນຄະດີແພ່ງ, ຄະດີອາຍາ, ແລະຂັ້ນຕອນທາງປົກຄອງ. ຈຸດປະສົງຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຂັ້ນຕອນ ແມ່ນເພື່ອຮັບປະກັນໃຫ້ຂະບວນການທາງກົດໝາຍມີຄວາມເປັນທໍາແລະມີປະສິດທິພາບ. ມັນຈັດໃຫ້ມີກອບເກນສໍາລັບການແກ້ໄຂຂໍ້ພິພາດ ແລະຮັບປະກັນວ່າທຸກຝ່າຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໃນຂະບວນການທາງກົດໝາຍ ລວມທັງຜູ້ພິພາກສາ, ທະນາຍຄວາມ, ແລະຄູ່ຄວາມ, ຮູ້ວ່າສິ່ງໃດແມ່ນພັນທະແລະຄວາມຄາດໝາຍທີ່ມີຕໍ່ພວກເຂົາ.

ກົດໝາຍເນື້ອໃນ ແລະ ກົດໝາຍວິທີການ ຖືກກຳນົດໃຫ້ດຳເນີນງານຄຽງຄູ່ກັນ ເພື່ອຮັບປະກັນໃຫ້ຄວາມຍຸດຕິທຳໄດ້ຮັບການບັງເກີດຂຶ້ນ. ກົດໝາຍເນື້ອໃນກຳນົດສິດ ແລະ ໜ້າທີ່ຂອງບຸກຄົນ ແລະ ອົງກອນ, ໃນຂະນະທີ່ກົດໝາຍວິທີການກຳນົດຂັ້ນຕອນສຳລັບການແກ້ໄຂຂໍ້ພິພາດ ແລະ ການບັງຄັບໃຊ້ສິດ ແລະ ໜ້າທີ່ເຫຼົ່ານັ້ນ. ໃນອີກຄວາມໝາຍໜຶ່ງ, ກົດໝາຍເນື້ອໃນກຳນົດພຶດຕິກຳທີ່ຖືກກົດໝາຍ ຫຼື ຜິດກົດໝາຍ ແລະ ຜົນທີ່ຕາມມາຂອງພຶດຕິກຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ, ໃນຂະນະທີ່ກົດໝາຍວິທີການກຳນົດວ່າບັນຫາທາງກົດໝາຍເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກແກ້ໄຂແນວໃດ.

ໃນປີ 2001, ກົດໝາຍ Patriot Act ໄດ້ຍົກເລີກສິດທິຂອງ habeas corpus. “Habeas corpus” ແມ່ນຄໍາສັບພາສາລາຕິນ ຊຶ່ງແປວ່າ “ເຈົ້າຈະຕ້ອງມີຕົວບຸກຄົນນັ້ນ.” ຄໍານີ້ໝາຍເຖິງຫຼັກການທາງກົດໝາຍທີ່ຄຸ້ມຄອງບຸກຄົນບໍ່ໃຫ້ຖືກຄຸມຂັງໂດຍບໍ່ຊອບດ້ວຍກົດໝາຍ ໂດຍກໍານົດໃຫ້ສານຕ້ອງພິຈາລະນາວ່າການຈໍາຄຸກບຸກຄົນນັ້ນຊອບດ້ວຍກົດໝາຍຫຼືບໍ່. Habeas corpus ແມ່ນສິດທິພື້ນຖານໃນຫຼາຍລະບົບກົດໝາຍ ໂດຍສະເພາະບັນດາລະບົບທີ່ໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກກົດໝາຍຈາລີດປະເພນີຂອງອັງກິດ. ສິດທິນີ້ຮັບປະກັນວ່າບຸກຄົນຈະບໍ່ຖືກຄຸມຕົວໂດຍປາດສະຈາກເຫດຜົນອັນຊອບທໍາ ແລະເປີດໂອກາດໃຫ້ເຂົາສາມາດຄັດຄ້ານຄວາມຊອບດ້ວຍກົດໝາຍຂອງການຄຸມຂັງຕົນຕໍ່ໜ້າຜູ້ພິພາກສາ.

ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງ substantive due process ແລະ procedural due process ຢູ່ທີ່ແງ່ມຸມທີ່ແຕກຕ່າງກັນຂອງກົດໝາຍແລະສິດທິຕ່າງໆ ທີ່ແນວຄິດແຕ່ລະຢ່າງຄຸ້ມຄອງພາຍໃນກອບຂອງລັດຖະທຳມະນູນສະຫະລັດ, ໂດຍສະເພາະພາຍໃຕ້ Due Process Clauses ຂອງການແກ້ໄຂລັດຖະທຳມະນູນຄັ້ງທີຫ້າ ແລະ ຄັ້ງທີສິບສີ່.

ກະບວນການອັນຖືກຕ້ອງໃນເນື້ອຫາ ກ່ຽວຂ້ອງກັບສິດແລະເສຣີພາບພື້ນຖານທີ່ລັດບໍ່ອາດລ່ວງລະເມີດໄດ້ ບໍ່ວ່າຈະໄດ້ນຳໃຊ້ຂັ້ນຕອນໃດກໍຕາມ. ມັນຄຸ້ມຄອງສິດບາງປະການໄວ້ຈາກການແຊກແຊງຂອງລັດ ແມ່ນແຕ່ໃນກໍລະນີທີ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມຂັ້ນຕອນອັນຖືກຕ້ອງແລ້ວກໍຕາມ. ກະບວນການອັນຖືກຕ້ອງໃນເນື້ອຫາ ຄອບຄຸມສິດຕ່າງໆທີ່ຖືວ່າເປັນສິດພື້ນຖານ ເຊັ່ນ ສິດໃນຄວາມເປັນສ່ວນຕົວ, ສິດໃນການແຕ່ງງານ, ແລະສິດໃນການລ້ຽງດູບຸດຫຼານຂອງຕົນ. ສິດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງຈາກການກ້າວກ່າຍຂອງລັດ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າຈະມີຜົນປະໂຫຍດຂອງລັດອັນຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນກົນໄກກວດສອບອຳນາດຂອງລັດ ເພື່ອຮັບປະກັນວ່າ ກົດໝາຍແລະລະບຽບຂໍ້ບັງຄັບຈະບໍ່ລະເມີດເສຣີພາບພື້ນຖານ.

ຫຼັກການດຳເນີນຄະດີຕາມຄອງຄວາມຍຸດຕິທຳໃນດ້ານຂັ້ນຕອນ ກ່ຽວຂ້ອງກັບຂັ້ນຕອນທີ່ລັດຖະບານຈຳເປັນຕ້ອງປະຕິບັດກ່ອນຈະຕັດສິດບຸກຄົນໃນຊີວິດ, ເສລີພາບ, ຫຼື ຊັບສິນ. ຫຼັກການນີ້ຮັບປະກັນວ່າບຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບການປະຕິບັດຢ່າງເປັນທຳແລະບໍ່ລຳອຽງຜ່ານຂະບວນການທາງກົດໝາຍທີ່ຖືກຕ້ອງ. ຫຼັກການດຳເນີນຄະດີຕາມຄອງຄວາມຍຸດຕິທຳໃນດ້ານຂັ້ນຕອນ ກຳນົດໃຫ້ລັດຖະບານຕ້ອງປະຕິບັດບາງຂັ້ນຕອນຫຼືວິທີການ ເຊັ່ນ ການແຈ້ງໃຫ້ຊາບ, ການພິຈາລະນາຢ່າງເປັນທຳ, ແລະ ການໃຫ້ໂອກາດແກ່ບຸກຄົນໃນການຖືກຮັບຟັງ ກ່ອນຈະຕັດສິດຂອງຜູ້ນັ້ນ. ຫຼັກການນີ້ເນັ້ນໜັກເຖິງວິທີການທີ່ກົດໝາຍຖືກນຳໃຊ້ບັງຄັບ ໂດຍຮັບປະກັນວ່າລັດຖະບານກະທຳການຢ່າງຍຸດຕິທຳແລະເປັນທຳ.

ກ່ອນໜ້ານີ້ໃນບົດຄວາມ ພວກເຮົາໄດ້ອ່ານວ່າ, “ການເຄື່ອນໄຫວໃດໆກໍຕາມທີ່ສະໜັບສະໜູນກົດໝາຍທາງສາສະໜາ ແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນການຍອມຜ່ອນໃຫ້ແກ່ສັນຕະສຳນັກໂຣມັນ, ຊຶ່ງຕະຫຼອດຫຼາຍຍຸກຫຼາຍສະໄໝໄດ້ຕໍ່ສູ້ຢ່າງບໍ່ຫຍຸ້ງຢາກຕໍ່ເສລີພາບແຫ່ງຈິດສຳນຶກ. ການຖືວັນອາທິດເປັນວັນສັກສິດດຳລົງຢູ່ໄດ້ໃນຖານະສະຖາບັນທີ່ຮຽກກັນວ່າເປັນຄຣິດສະຕຽນ ກໍດ້ວຍ ‘ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າ’; ແລະການບັງຄັບໃຊ້ມັນຈະເປັນການຮັບຮູ້ໂດຍພາວະແທ້ຕໍ່ຫຼັກການທີ່ເປັນເສົາຫຼັກມຸມແທ້ໆຂອງລັດທິໂຣມັນ. ເມື່ອຊາດຂອງພວກເຮົາປະຕິເສດຫຼັກການແຫ່ງລັດຖະບານຂອງຕົນເຖິງຂັ້ນຕັ້ງກົດໝາຍວັນອາທິດຂຶ້ນ, ໃນການກະທຳນີ້ ນິກາຍໂປຣເຕສແຕນຈະຈັບມືກັບອຳນາດໂຣມັນ; ມັນຈະບໍ່ແມ່ນສິ່ງອື່ນໃດນອກຈາກເປັນການໃຫ້ຊີວິດແກ່ອຳນາດກົດຂີ່ທີ່ໄດ້ເຝົ້າຄອຍໂອກາດຂອງຕົນຢ່າງກະຫາຍມາເນີນນານ ເພື່ອຈະໂຜ່ຂຶ້ນມາອີກຄັ້ງໃນສະພາບແຫ່ງອຳນາດເຜດັດການຢ່າງເຕັມຕົວ.”

ໃນເສັ້ນທາງຂອງປະຫວັດສາດທີ່ສາມາດເປັນຕົວແທນໄດ້ດ້ວຍລັດຖະທຳມະນູນຂອງສະຫະລັດ ມີຫຼັກໝາຍສະເພາະສາມປະການທີ່ເປັນຕົວແທນບາງອົງປະກອບຂອງລັດຖະທຳມະນູນ ທັງໃນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະໃນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສະຫະລັດ. ຫຼັກໝາຍທັງສາມນັ້ນແຕ່ລະອັນເປັນການກະທຳທາງການເມືອງ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນສັນຍະລັກເຖິງການເວົ້າຂອງສະຫະລັດ. ຫຼັກໝາຍອັນທີສາມໃນບັນດາຫຼັກໝາຍທັງສາມນັ້ນໃນຕອນຕົ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ໝາຍເຖິງປີ 1798 ຄືກົດໝາຍຄົນຕ່າງດ້າວແລະການຍຸຍົງ (Alien and Sedition Acts) ແລະຫຼັກໝາຍອັນທີສາມໃນບັ້ນປາຍນັ້ນ ຄືເມື່ອສະຫະລັດບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະເວົ້າດັ່ງມັງກອນ ໃນການສຳເລັດຕາມ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 13 ຂໍ້ 11.

ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເມື່ອມັນ—ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍແຜ່ນດິນ—ໄດ້ອ້າປາກຂອງຕົນ ແລະກືນກິນກະແສນ້ຳແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງພະຍານາກ.

ຄໍາປະກາດເອກະລາດໃນປີ 1776 ເປັນຕົວແບບລ່ວງໜ້າຂອງ Patriot Act ປີ 2001. ລັດຖະທໍາມະນູນປີ 1789 ເປັນຕົວແບບລ່ວງໜ້າຂອງ Pelosi Trials ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 2022. Alien and Sedition Acts ປີ 1798 ເປັນຕົວແບບລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

ຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດສອດຄ່ອງກັນຢູ່ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນເຮັ້ນຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບໃນດານີເອນບົດທີສິບເອັດ. ໃນບົດຄວາມນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ອ້າງອີງສີ່ວັກຈາກ Testimonies, ເຫຼັ້ມ 5, 451, 452.

ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາວັກຕອນເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງໃກ້ຊິດຍິ່ງຂຶ້ນໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.