ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊັບເວັນທ໌ເດ ແອັດເວັນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ - ບົດທີ ສິບສີ່

ປະຫວັດສາດແຫ່ງ “ພຣະລາຊກິດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະເຈົ້າ” ຍັງຖືກນຳສະເໜີຜ່ານຄຳຖາມແບບຄຳພະຍາກອນວ່າ “ດົນປານໃດ.” ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນຳສະເໜີຜ່ານສັນຍາລັກສອງປະການນັ້ນ ແລະສັນຍາລັກອື່ນໆອີກຫຼາຍປະການ ແມ່ນໝາຍເຖິງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນມີການໂຕ້ແຍ້ງກ່ຽວກັບຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູທີ່ແທ້ຈິງ ແລະຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູອັນປອມອື່ນໆອີກຫຼາຍປະການ. ມີພຽງຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູທີ່ແທ້ຈິງພຽງອັນດຽວ. ແນວເລື່ອງແຫ່ງປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ ບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳພຣະລາຊກິດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ ຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງພຣະທຳໂຢເອນ ບ່ອນທີ່ “ນ້ຳອະງຸ່ນໃໝ່” ຖືກຕັດອອກຈາກຄົນຈຳພວກໜຶ່ງ ໃນຂະນະທີ່ຖືກເທລົງເທິງຄົນອີກຈຳພວກໜຶ່ງ.

ມີຄວາມກົງກັນຂ້າມຢູ່ບາງປະການໃນພຣະທຳໂຢເອນທີ່ຄວນໄດ້ຮັບການສັງເກດ. ຮາກຂອງຄຳວ່າ “ຄຳອຸປະມາ” ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ການນຳມາວາງໄວ້ຄຽງກັນ” ແລະໂດຍແທ້ແລ້ວຍ່ອມກ່ຽວພັນກັບການກົງກັນຂ້າມຂອງຄົນສອງຈຳພວກ. ກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ແຕະຕ້ອງເຖິງ “ຄວາມກົງກັນຂ້າມ” ບາງປະການໃນພຣະທຳໂຢເອນແລ້ວ ໂດຍໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ມົງກຸດແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງທີ່ພວກຄົນຂີ້ເມົາຜູ້ປົກຄອງເຢຣູຊາເລັມສວມຢູ່ນັ້ນ ຖືກນຳໄປກົງກັນຂ້າມກັບຜູ້ທີ່ສວມມົງກຸດແຫ່ງລັດສະໝີພາບ. ພວກເຮົາຍັງບໍ່ທັນໄດ້ນຳສະເໜີວ່າ ສັນຍາລັກແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານນັ້ນເປັນສິ່ງກົງກັນຂ້າມ ແຕ່ກໍເປັນຄູ່ສຳພັນ ຂອງການຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ; ແຕ່ມັນເປັນເຊັ່ນນັ້ນແທ້ ແລະພວກເຮົາຕັ້ງໃຈຈະສະແດງສິ່ງນັ້ນ. ຫົວຂໍ້ເລື່ອງອາລຟາແລະໂອເມກາກໍປາກົດຢູ່ໃນພຣະທຳໂຢເອນດ້ວຍ ແລະຫຼັກການທີ່ວ່າ ສິ່ງທຳອິດເປັນພາບປະກອບຂອງສິ່ງສຸດທ້າຍ ກໍຖືກຢືນຢັນອີກໂດຍຄຳເທດສອງຄັ້ງຂອງເປໂຕໃນພຣະທຳກິດຈະການ.

ກິດຈະການ ບົດທີ 2 ເກີດຂຶ້ນໃນວັນເພນເຕກອດ ເວລາ 9 ໂມງເຊົ້າ (ຊົ່ວໂມງທີສາມ) ແລະ ບົດທີ 3 ແມ່ນໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ (3 ໂມງແລງ) ອັນເປັນເວລາຂອງການຖວາຍບູຊາຕອນແລງ. ໃນກິດຈະການ 2 ຂໍ້ຄວາມທີ່ເປໂຕປະກາດນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງຂອງບ້ານຢູ່ອາໄສສ່ວນຕົວ, ແຕ່ຄຳເທດສະໜາຂອງລາວໃນບົດທີ 3 ໄດ້ຖືກກ່າວໃນພຣະວິຫານ. ທັງສອງຖືກເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າດ້ວຍການເອີ້ນໃຫ້ກັບໃຈໃນການຊຸມນຸມທັງສອງຄັ້ງ. ຂໍ້ຄວາມດຽວກັນ, ສອງສະຖານທີ່ທາງພູມສາດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສັນຍະລັກແຫ່ງການທະວີຄູນພາຍໃນຂໍ້ຄວາມເພນເຕກອດ ທີ່ຖືກແບ່ງອອກລະຫວ່າງເດີ່ນຊານ ແລະ ພຣະວິຫານ. ໃນພຣະນິມິດ 11 ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ວັດພຣະວິຫານ ແຕ່ໃຫ້ລະເວັ້ນເດີ່ນຊານໄວ້ ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ.

ດັ່ງນັ້ນ, ການຊ້ຳສອງເທື່ອຂອງຄຳເທດສອງບົດ ແລະ ການແບ່ງແຍກສະຖານທີ່ຂອງຄຳເທດສອງບົດນັ້ນ ບົ່ງຊີ້ເຖິງຜູ້ຟັງສອງກຸ່ມສຳລັບຝົນປາຍລະດູໃນພຣະທຳໂຢເອນ. ຜູ້ຟັງກຸ່ມໜຶ່ງແມ່ນຄົນຕ່າງຊາດທີ່ຢູ່ພາຍນອກພຣະວິຫານ ແລະ ອີກກຸ່ມໜຶ່ງແມ່ນຊາວຢິວທີ່ຢູ່ໃນພຣະວິຫານ. ໃນການພິພາກສາຄົນທີ່ມີຊີວິດ ເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກພິພາກສາກ່ອນ, ແລະ ຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ພຣະວິຫານຖືກພິພາກສາ, ແລະ ຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດຈົນເຖິງການປິດແຫ່ງໂອກາດການທົດລອງຂອງມະນຸດ ຄົນຕ່າງຊາດຖືກພິພາກສາ. ການພິພາກສານັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງຝົນປາຍລະດູ ຊຶ່ງເປໂຕໄດ້ລະບຸວ່າໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳໂຢເອນ. ສິ່ງທີ່ເດີ່ນນອກ (ຄົນຕ່າງຊາດ) ແລະ ພຣະວິຫານ (ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ) ໃນການແບ່ງແຍກທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນກິດຈະການ ບົດທີສອງ ແລະ ສາມ ໄດ້ເປັນຄວາມແຕກຕ່າງດຽວກັນນັ້ນໃນພຣະທຳໂຢເອນ ລະຫວ່າງຝົນຕົ້ນລະດູ ແລະ ຝົນປາຍລະດູ. ຝົນຕົ້ນລະດູໄດ້ມາເຖິງໃນ 9/11 ແລະ ຖືກເທລົງໃນຂະນະທີ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຖືກພິພາກສາ. ເມື່ອຂະບວນການນັ້ນສຳເລັດແລ້ວ ຝົນປາຍລະດູຈະຖືກເທລົງເທິງຄົນຕ່າງຊາດໃນເດີ່ນນອກ.

ໃນເວລານີ້ ຈຸດປະສົງຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນເພື່ອຊີ້ບອກຄວາມແຕກຕ່າງໃນທາງຄໍາພະຍາກອນລະຫວ່າງຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີກັບການຖືກອັບອາຍ, ແຕ່ຂໍ້ພະຄໍາພີນັ້ນແຈ້ງແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ “ຊື່ນຊົມຍິນດີ” ເນື່ອງຈາກຂ່າວສານເລື່ອງຝົນປາຍລະດູ. ຂ່າວສານເລື່ອງຝົນປາຍລະດູນັ້ນກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີໃນທາງຄໍາພະຍາກອນໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ຫົວຂໍ້ເລື່ອງຝົນຕົ້ນລະດູ ຫຼື ຝົນຕົ້ນ ອັນຕາມດ້ວຍຝົນປາຍລະດູ ແມ່ນພາບປະກອບຂອງຫີນສະດຸດທີ່ຖືກປະຖິ້ມໄວ້ ແລະເປັນທີ່ປະຫລາດໃຈ. ສັນຍະລັກຂອງຫີນມຸມທີ່ໃນທີ່ສຸດກາຍເປັນຫີນຍອດນັ້ນ ຄືສິ່ງທີ່ເປັນອັດສະຈັນໃນສາຍພຣະເນດຂອງທັງພຣະເຈົ້າແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

ຫີນອັນນ່າອັດສະຈັນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ຫຼັກການຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ ໃນແງ່ຂອງການນຳໃຊ້ທາງຄຳພະຍາກອນ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໂດຍຄຳວ່າ ອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຢ່າງຊ້ຳໆໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງກໍຄືພຣະວັດຈະນະນັ້ນ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແລ້ວກ່ຽວກັບຫຼັກການນີ້ ກໍໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ເຮົາ ແລະແກ່ລູກຫຼານຂອງເຮົາເປັນນິດ. ປີ 1863 ເປັນຫີນຍອດຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ແລະມັນເປັນຫີນຍອດຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຈາກ 1844 ຈົນເຖິງ 1863. 1844 ເປັນຫີນຮາກຖານ, 1863 ເປັນຫີນຍອດຂອງໄລຍະເວລາທາງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ. 1844 ເຖິງ 1863 ເປັນໄລຍະເວລາທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວ, ຢ່າງທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ແນ່ນອນພໍໆກັນກັບ 538 ເຖິງ 1798. ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າມະນຸດບໍ່ຮູ້ບາງສິ່ງຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວ ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສິ່ງນັ້ນກາຍເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາ!

ພວກເຮົາໄດ້ຈົບບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານັ້ນດ້ວຍຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້.

ໃນປີ 1863, James White ໄດ້ເປັນຕົວແທນ “ໃນບາງດ້ານ” ຂອງ “Moses ຕໍ່ Israel.”

ໄລຍະເວລາຈາກປີ 1844 ຮອດ 1863 ໄດ້ຖືກເປັນພາບແບບໄວ້ໃນໄລຍະເວລາຈາກການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທີ່ທະເລແດງຈົນຮອດກາເດັດຄັ້ງທຳອິດ. ກາເດັດຄັ້ງທຳອິດເປັນອັນຟາ ແລະ ກາເດັດຄັ້ງທີສອງເປັນໂອເມກາ—ເປັນການສະໜອງສອງໄລຍະເວລາສີ່ສິບປີທີ່ນຳໄປສູ່ກາເດັດ ແລະ ທັງສອງຕ່າງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການກະບົດ.

ພຣະວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນຈັດໃຫ້ການຂ້າມທະເລແດງສອດຄ່ອງກັບຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນປີ 1844. ພຣະຄຳພີຈັດໃຫ້ການຂ້າມທະເລແດງສອດຄ່ອງກັບໄມ້ກາງແຂນ, ແລະ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຢືນຢັນວ່າ ຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກສາວົກທີ່ໄມ້ກາງແຂນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນປີ 1844. ນີ້ແມ່ນນ້ຳພຣະໄທຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ຈະສະເດັດເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາໂດຍກົງ, ແລະ ໝາຍພູມສາດຂອງທາງເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍານັ້ນຄື ເຢຣິໂກ, ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ໃນອາທິດທີສອງຂອງເດືອນທັນວາ ປີ 2025 ນີ້ ນັກໂບຮານຄະດີຫາກໍໄດ້ຂຸດຄົ້ນເມືອງເຢຣິໂກໂບຮານອອກມາ—ແຕ່ກັບພົບວ່າ ກຳແພງທີ່ພັງລົງທີ່ພວກເຂົາຄົ້ນພົບຢູ່ບ່ອນນັ້ນໄດ້ລົ້ມອອກໄປທາງນອກທັງໝົດ, ບໍ່ແມ່ນລົ້ມເຂົ້າໄປທາງໃນດັ່ງທີ່ມັນເຄີຍເປັນສະເໝີໃນເວລາຖືກປິດລ້ອມ. ໃນການປິດລ້ອມສະໄໝໂບຮານ ກຳແພງຈະຖືກທຸບໃຫ້ພັງ ແລະ ຖືກຜັກໃຫ້ລົ້ມເຂົ້າໄປທາງໃນ. ແຕ່ເຢຣິໂກບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ.

ນັກໂບຮານຄະດີຍັງໄດ້ພົບໄຫບັນຈຸອາຫານ ຊຶ່ງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອກຳແພງພັງລົງ ການປິດລ້ອມນັ້ນບໍ່ໄດ້ເປັນການປິດລ້ອມອັນຍືດເຢື້ອຍາວນານ. ນອກຈາກນັ້ນ ມັນຍັງໄດ້ຕອບຄຳຖາມໜຶ່ງໃນໝູ່ນັກໂບຮານຄະດີກ່ຽວກັບເຫດໃດ ບັນທຶກໃນພຣະຄຳພີເກື່ອງກັບການລົ້ມຂອງເມືອງເຢຣິໂຄຈຶ່ງລະບຸວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຂຶ້ນ “ໄປ” ເຂົ້າໄປໃນເຢຣິໂຄ ຂ້າມເນີນຫຼືທາງລາດ ຊຶ່ງບັດນີ້ພວກເຂົາຮູ້ແລ້ວວ່າ ສິ່ງນັ້ນເກີດຂຶ້ນເມື່ອກຳແພງພັງອອກໄປທາງນອກ.

ອຸປະສັກປະການທຳອິດທີ່ປະກາດການເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາແມ່ນເມືອງເຢຣິໂຄ ເມືອງແຫ່ງອິດທິພົນແລະຄວາມມັ່ງຄັ່ງ. ເຢຣິໂຄຄື 1863, ແລະ ເຢຣິໂຄເປັນຫົວຂໍ້ໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ບໍ່ພຽງແຕ່ໃນຖານະເປັນພາບປະກອບຂອງຊ່ວງເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເກັ່ງຂ້ອງກັບການລົ້ມລົງແລະການຟື້ນຂຶ້ນຂອງມັນອີກດ້ວຍ. ເຢຣິໂຄຍັງມີຄຳສາບແຊ່ງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກປະກາດໄວ້ເໝາະຈົງຕໍ່ມັນເອງ. ໂຢຊວຍໄດ້ປະກາດຄຳສາບແຊ່ງເໜືອຊາຍຜູ້ທີ່ສ້າງເຢຣິໂຄຂຶ້ນໃໝ່, ແລະໃນການກະທຳດັ່ງກ່າວນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກວ່າຊາຍຜູ້ທີ່ສ້າງເຢຣິໂຄຂຶ້ນໃໝ່ຈະສູນເສຍລູກຊາຍຄົນນ້ອຍສຸດແລະຄົນໃຫຍ່ສຸດຂອງຕົນໃນການສ້າງເມືອງທີ່ຖືກສາບແຊ່ງນັ້ນຂຶ້ນໃໝ່. ລູກຊາຍຄົນໜຶ່ງຈະຕ້ອງສູນເສຍໄປໃນເວລາວາງຮາກຖານ ແລະອີກຄົນໜຶ່ງໃນເວລາຕັ້ງປະຕູເມືອງຂຶ້ນ. ຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ, ແລະບັນທຶກແຫ່ງການສຳເລັດຂອງມັນກໍໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນພຣະຄຳພີ ເຮັດໃຫ້ເຢຣິໂຄເປັນສັນຍາລັກທາງພຣະຄຳພີທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວ.

ພາຍໃນຄວາມພິນາດທາງປະຫວັດສາດຂອງມັນ ແລະ ໃນຄຳສາບແຊ່ງທາງຄຳພະຍາກອນຂອງມັນ ອັນມີການສຳເລັດຜົນໃນທາງປະຫວັດສາດຕິດຕາມມານັ້ນ, ພວກເຮົາພົບພະຍານສາມປະການທີ່ກ່າວເຖິງເຢຣິໂກໃນປີ 1863. ຄຳພະຍານທັງສາມນັ້ນລ້ວນຕ້ອງນຳໄປໃຊ້ກັບປີ 1863. ພະຍານສາມປະການນັ້ນຢືນຢູ່ຮ່ວມກັນ ເໝືອນດັ່ງໂມເຊສາມຄົນທີ່ຢືນຢູ່ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາສີ່ສິບປີຂອງຕົນຕາມລຳດັບ. ໜຶ່ງໃນບັນດາໄລຍະເວລາສີ່ສິບປີນັ້ນ ໄດ້ຖືກຈັດວາງໃຫ້ສອດຄ່ອງຢ່າງຊັດເຈນກັບປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີຣາຍ, ອັນເປັນການສະຖາປະນາວ່າ ພາບຕົວແທນຂອງໂມເຊທັງສາມ ຢູ່ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງແຕ່ລະໄລຍະສີ່ສິບປີ ລ້ວນສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດສາດຂອງປີ 1863—ປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ພະຍານສອງປະການໃນສາມປະການນັ້ນຂອງສີ່ສິບປີຂອງໂມເຊ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ຄາເດັດ; ຂໍ້ສະຫຼຸບທີສາມຂອງສີ່ສິບປີນັ້ນຄື ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ແລະຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງຄັ້ງທີສອງຄື ທະເລແດງ. ຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງສີ່ສິບປີຊ່ວງທຳອິດຄື ໂມເຊໄດ້ຫລົບໜີອອກຈາກອີຢິບ. ທັງສາມປະການນີ້ກຳລັງພັນລະນາເຖິງການຫລົບໜີອອກຈາກອີຢິບ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາຮາມເລື່ອງການເປັນທາດໃນອີຢິບສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີນັ້ນສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.

ຊ່ວງເວລາສາມຊ່ວງຊ່ວງລະສີ່ສິບປີຂອງໂມເຊ ຊຶ່ງຕອນສິ້ນສຸດຂອງແຕ່ລະຊ່ວງ (ຈຸດສູງສຸດ) ເປັນພາບລັກຂອງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກອີຢິບ ໄດ້ເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາຮາມເລື່ອງການຖືກຈອງຈຳຢູ່ໃນພັນທະແຫ່ງອີຢິບ ແລະການຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກພັນທະນັ້ນ. ໃນຖານະຜູ້ປົດປ່ອຍທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ຕາມພຣະສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ ໂມເຊເອງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໂດຍຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກນ້ຳ ດັ່ງຄວາມໝາຍຂອງຊື່ຂອງທ່ານ. ຕໍ່ມາ ໂມເຊໄດ້ນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜ່ານນ້ຳທະເລແດງ ແລະຈາກນັ້ນໄປເຖິງຝັ່ງແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ອັນຖືກແທນດ້ວຍແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ອາລະຟາແຫ່ງຊີວິດຂອງໂມເຊແມ່ນການຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳນາຍ ແລະໂອເມກາແມ່ນຄວາມພົ້ນທີ່ຖືກແທນດ້ວຍນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ອາລະຟາແຫ່ງຊີວິດຂອງໂມເຊ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍປະສົບການທີ່ຖືກນິຍາມໂດຍຊື່ຂອງທ່ານ ແລະໂດຍບິດາມານດາຂອງທ່ານ, ຜູ້ເປັນບິດາມານດາທີ່ຍຳເກງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຮູ້ວ່າທາຣົກນ້ອຍນັ້ນໄດ້ຖືກຕັດສິນໃຫ້ຕາຍ ດັ່ງທີ່ທ່ານຈະເປັນໃນອີກສີ່ສິບປີຕໍ່ມາ ຫຼັງຈາກຂ້າຊາວອີຢິບຄົນນັ້ນ. ໃນຖານະບິດາມານດາທີ່ຍຳເກງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຮູ້ວ່າບຸດຊາຍຂອງຕົນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຄຳຕັດສິນແຫ່ງຄວາມຕາຍ ພວກເຂົາໄດ້ຕຽມນາວາໜຶ່ງໄວ້ໃຫ້ທ່ານ ຊຶ່ງໄດ້ຜ່ານຈາກໂລກຂອງຊາວເຮັບເຣີໄປສູ່ໂລກຂອງຊາວອີຢິບ ເໝືອນດັ່ງທີ່ໂມເຊໄດ້ອອກຈາກໂລກອີຢິບໄປສູ່ໂລກຂອງຊາວເຮັບເຣີ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສີ່ສິບປີ.

ໂມເຊໄດ້ກ່າວຊ້ຳເລື່ອງຂອງໂນອາໃນການຊ່ອຍໃຫ້ລອດຂອງທ່ານຈາກນ້ຳ. ການກ່າວເຖິງໂມເຊເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນຖານະ “ຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນ” ຂອງຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີຂອງອັບຣາຮາມ ເປັນການກ່າວຊ້ຳປະຫວັດສາດແຫ່ງເຫດການທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບມະນຸດຊາດ ເຫດດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ນຳເອົາຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມກ່ຽວກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ມາຮ່ວມເຂົ້າກັບພຣະສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາສຳລັບມະນຸດທັງປວງ. ສິ່ງນີ້ຊີ້ບອກເຖິງບັບຕິສະມາໃນການສົ່ງຕໍ່ເດັກນ້ອຍໂມເຊໃຫ້ແກ່ທິດາຂອງຟາໂຣ, ເພາະວ່າຄວາມຕາຍໄດ້ຖືກຍອມຮັບໂດຍການກະທຳຂອງບິດາມານດາ, ການຝັງໄວ້ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍຫີບເທິງນ້ຳ, ແລະການຄືນຊີວິດແມ່ນທິດາຂອງຟາໂຣ.

ຊີວິດຂອງໂມເຊເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຖືກລະບຸແບບໂດຍພິທີບັບຕິສະມາແຫ່ງນາວາຂອງໂນອາ. ດັ່ງນັ້ນ ນີ້ຈຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າ ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ ຈໍານວນ “8” ໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບໂມເຊ, ເພາະຮາກຖານແຫ່ງຄວາມສຳພັນຕາມພັນທະສັນຍາຂອງທ່ານເລີ່ມຈາກຈໍານວນ “8” ໃນພັນທະສັນຍາຂອງໂນອາ, ແລະວຽກງານຂອງທ່ານຄືການສະຖາປະນາພິທີຕັດໜັງຫຸ້ມປາຍໃນວັນທີ “ແປດ”. ຕໍ່ມາ ທ່ານຖືກທົດສອບ ແລະທ່ານໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນພິທີນັ້ນເອງ. ຊີວິດຂອງໂມເຊເລີ່ມດ້ວຍພິທີບັບຕິສະມາ ແລະສີ່ສິບປີຕໍ່ມາກໍມີຄວາມຕາຍເກີດຂຶ້ນ (ຂອງຊາວອີຢິບຄົນໜຶ່ງ) ຊຶ່ງໝາຍເຖິງຈຸດທີ່ໂມເຊຝ່າຍອີຢິບໄດ້ຕາຍລົງ ແລະກາຍເປັນບຸດຂອງອັບຣາຮາມຢ່າງເຕັມສ່ວນ. ທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສີ່ສິບປີທໍາອິດຂອງໂມເຊຖືກສະແດງໂດຍພິທີບັບຕິສະມາ. ຄັ້ງທໍາອິດຊີ້ບອກເຖິງການຜ່ານຈາກຊາວເຮັບເຣີໄປເປັນຊາວອີຢິບ ແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍຈາກຊາວອີຢິບກັບໄປເປັນຊາວເຮັບເຣີ. ອີກສີ່ສິບປີຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂມເຊໄດ້ນໍາພາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜ່ານພິທີບັບຕິສະມາແຫ່ງທະເລແດງ ໃນລະຫວ່າງທາງໄປສູ່ພິທີບັບຕິສະມາທີ່ແມ່ນ້ຳຢໍແດນ ຊຶ່ງທ່ານບໍ່ເຄີຍໄປເຖິງ.

ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າພາຍໃຕ້ການນຳພາຂອງໂຢຊວຍໄດ້ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາໂດຍບໍ່ມີໂມເຊ ເພາະທ່ານໄດ້ສິ້ນຊີວິດກ່ອນເຖິງການບັບຕິສະມາໃນແມ່ນ້ຳຢໍແດນ. ໂມເຊໄດ້ກ່າວໄວ້ ແລະ ເປໂຕໄດ້ກ່າວຊ້ຳອີກວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຈະຊົງຕັ້ງສາດສະດາອົງໜຶ່ງຂຶ້ນມາ ຄ້າຍຄືດັ່ງໂມເຊ. ສາດສະດາອົງນັ້ນທີ່ໂມເຊເປັນແບບລ່ວງໜ້າໄວ້ຄືພຣະຄຣິດ ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລີ່ມພຣະກິດຂອງພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງຕົງຈຸດທີ່ໂມເຊໄດ້ຢຸດໄວ້. ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລີ່ມພຣະກິດຂອງພຣະອົງໃນການບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ແລະ ການບັບຕິສະມານັ້ນແມ່ນສະຖານທີ່ດຽວກັນຢ່າງແນ່ນອນ ທີ່ໂຢຊວຍໄດ້ໃຫ້ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຮັບບັບຕິສະມາ ເມື່ອພວກເຂົາຂ້າມແມ່ນ້ຳຢໍແດນເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ພຣະກິດຕິຄຸນທັງຫຼາຍແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ໂຢຮັນກຳລັງໃຫ້ບັບຕິສະມາຢູ່ທີ່ເບັດທາບາຣາ ຊຶ່ງເປັນຈຸດຂ້າມ ແລະ ໝາຍເຖິງທ່າຂ້າມແພ.

ທະເລແດງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການກະບົດຂອງອີຢິບ ຊຶ່ງຢືນຢັນວ່າຄຳພະຍານແຫ່ງການພະຍາກອນຂອງໂມເຊໃນແນວນີ້ເປັນຄວາມຈິງ. ຈາກແມ່ນ້ຳໄນໄປສູ່ທະເລແດງ (ບາງຄັ້ງຖືກເອີ້ນວ່າແມ່ນ້ຳ) ແລະຕໍ່ໄປຫາແມ່ນ້ຳຢໍແດນ. ໂມເຊ ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ ‘ຖືກຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກນ້ຳ’ ເລີ່ມຕົ້ນແລະສິ້ນສຸດຄຳພະຍານຂອງທ່ານໄວ້ທີ່ນ້ຳແຫ່ງການຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນ, ແລະນ້ຳແຕ່ລະແຫ່ງນັ້ນສະແດງຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ.

ສີ່ສິບປີທຳອິດຂອງໂມເຊ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະສີ່ສິບປີທີສອງແມ່ນທູດສະຫວັນອົງທີສອງ, ສ່ວນອົງທີສາມກໍແມ່ນອົງທີສາມ. ທູດສະຫວັນທັງສາມອົງມີລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນອັນພິເສດສະເພາະຂອງຕົນ, ດັ່ງນີ້ຄື ຂ່າວສານທັງສາມຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນຂ່າວສານທຳອິດ. ພວກເຮົາໄດ້ສາທິດປາກົດການນີ້ຕໍ່ສາທາລະນະມາເປັນເວລາຫຼາຍປີ ໂດຍເຊື່ອມໂຍງກັບບົດສາມບົດທຳອິດຂອງພຣະທຳດານີເອນ.

ໃນບົດທີໜຶ່ງ ດານີເອນໄດ້ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະປະຕິເສດບໍ່ກິນອາຫານຂອງບາບີໂລນ, ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຖວາຍສະຫງ່າຣາສີແກ່ລາວໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສອງທີ່ກ່ຽວກັບອາຫານແລະຮູບລັກສະນະ, ຊຶ່ງໄດ້ນຳໄປສູ່ການພິພາກສາແລະການທົດສອບຄັ້ງທີສາມທີ່ເນບູກາດເນັດຊາເອງເປັນຜູ້ດຳເນີນ. ດານີເອນບົດທີໜຶ່ງ ຄືທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສີ່ ຜູ້ປະກາດວ່າ “ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ,” “ຈົ່ງຖວາຍສະຫງ່າຣາສີແກ່ພຣະອົງ” ດັ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ເຮັດໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສອງທີ່ກ່ຽວກັບອາຫານແລະຮູບລັກສະນະ, ເພາະວ່າ “ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.

ສີ່ສິບປີທໍາອິດໃນຊີວິດຂອງໂມເຊໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເພາະບິດາມານດາຂອງທ່ານຍໍາເກງພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອທິດາຂອງຟາໂຣເຫັນຫີບນ້ອຍນັ້ນຢູ່ໃນນ້ໍາ, ໂມເຊໄດ້ຜ່ານການທົດສອບປະການທີສອງແລ້ວ, ຊຶ່ງເປັນການທົດສອບທາງສາຍຕາ. ແລ້ວທິດາຂອງຟາໂຣຈຶ່ງຕັດສິນວ່າທ່ານບໍ່ຄວນຕາຍ. ການພິພາກສາໄດ້ມາເຖິງເຊັ່ນກັນໃນຕອນທ້າຍຂອງສີ່ສິບປີທໍາອິດ; ເມື່ອທ່ານໄດ້ຂ້າຊາວອີຢິບຄົນນັ້ນ ແລະຈໍາເປັນຕ້ອງຫລົບໜີຈາກອີຢິບ.

ໃນຊ່ວງສີ່ສິບປີທີສອງ, ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດ 14 ຜູ້ປະກາດການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການລົ້ມລົງຂອງອີຢິບ. ໃນການລົ້ມລົງນັ້ນ, ໃນຕອນທ້າຍຂອງສີ່ສິບປີ ໄດ້ມີການສະແດງອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ມີໃນຕອນທ້າຍຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ໃນລະຫວ່າງການຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນຂອງປີ 1844.

ສີ່ສິບປີຊ່ວງທີສາມເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການປະກາດຄຳພິພາກສາແຫ່ງຄວາມຕາຍເໜືອເກືອບທັງຊຸມນຸມຊົນທັງໝົດ, ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄຳພິພາກສາແຫ່ງຄວາມຕາຍເໜືອຜູ້ນຳຂອງຊຸມນຸມຊົນນັ້ນ.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພັນທະກິດຂອງພວກເຮົາຄືການຮວບຮວມຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ.

ສີ່ສິບປີທຳອິດຂອງໂມເຊ ເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດ ບົດ 14, ແລະໄລຍະສີ່ສິບປີທີສອງຂອງທ່ານ ຄືທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະໄລຍະສີ່ສິບປີທີສາມ ຄືທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. “ຂ່າວສານອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ຂອງພວກເຮົາ ຄືການຮວບຮວມ “ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ອົງທີສອງ, ແລະອົງທີສາມ” ເຂົ້າດ້ວຍກັນ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ສັນຍາລັກຂອງໂມເຊທັງສາມຢູ່ໃນປີ 1863, ແລະເພາະສະນັ້ນ ຈຶ່ງມີໂມເຊສາມຄົນໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ປີ 1844 ຫາ 1863 ປະກອບມີພະຍານສອງຄົນຂອງຊ່ວງເວລາສີ່ສິບປີທັງສອງ ທີ່ໄດ້ນຳໄປສູ່ກາເດັດ. ການດົນໃຈໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ອົງທີສາມຈະດຳລົງຢູ່ບໍ່ໄດ້ ຖ້າປາດສະຈາກອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ; ດັ່ງນັ້ນ ສີ່ສິບປີທຳອິດໃນຊີວິດຂອງໂມເຊ ກໍຈຳເປັນຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1844 ຫາ 1863 ເຊັ່ນດຽວກັນ. ໂມເຊກຳລັງຂ້າຄົນອີຢິບໃນປີ 1863 ພ້ອມກັບໂມເຊຕີຫີນດ້ວຍຄະທາແຫ່ງອຳນາດຂອງລາວ ແລະອີກທັງໃນເວລາທີ່ໂມເຊທູນຂໍເຫັນພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນປະຫວັດຂອງການກະບົດເຣື່ອງລູກງົວຄຳ. ມີໂມເຊສາມຄົນຢູ່ທີ່ປີ 1863 ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະພວກເຂົາທັງໝົດມີອາຍຸສີ່ສິບປີ.

ໃນແຕ່ລະສາມຊ່ວງເວລາຂອງໂມເຊ ລ້ວນປະກອບດ້ວຍການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໂດຍນ້ຳ; ໂມເຊໃນກະຈາສອດຄ່ອງກັບໂມເຊຜ່ານທະເລແດງ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບໂມເຊສອງເທື່ອທີ່ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ: ແມ່ນ້ຳໄນ, ທະເລແດງ ແລະ ສອງເທື່ອທີ່ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ນ້ຳແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໃນແຕ່ລະສາມຊ່ວງເວລາ ເພາະວ່າທັງໝົດນັ້ນສອດຄ່ອງກັບຊ່ວງເວລາທີ່ນ້ຳແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນກຳລັງຖືກເທອອກໃນຊ່ວງຝົນປາຍ.

ໃນຕອນທ້າຍຂອງຊ່ວງເວລາທີສາມແຫ່ງສີ່ສິບປີ ໂມເຊໄດ້ຕີພະສິລາດ້ວຍໄມ້ເທົ້າຂອງທ່ານ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງສີ່ສິບປີທີສອງ ໄມ້ເທົ້າຂອງທ່ານໄດ້ແຍກທະເລແດງອອກ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງສີ່ສິບປີທໍາອິດ ທ່ານໄດ້ປະຕິເສດຄັນທອນແຫ່ງອໍານາດຂອງອີຢິບ ແລະເລືອກທີ່ຈະທົນທຸກຮ່ວມກັບປະຊາຊົນຂອງທ່ານ.

ໃນຕອນທ້າຍຂອງໄລຍະທຳອິດ ຊາວອີຢິບຄົນໜຶ່ງໄດ້ຕາຍ, ແລະໃນຕອນທ້າຍຂອງໄລຍະທີສອງ ກອງທັບ, ບຸດຫົວປີ, ແລະຜູ້ນຳຂອງອີຢິບໄດ້ຕາຍ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງໄລຍະທີສາມ ຊົນຊາດອິສຣາເອນ, ອາໂຣນ ແລະ ໂມເຊ ລ້ວນແຕ່ໄດ້ຕາຍໄປ. ນີ້ແມ່ນປະຫວັດສາດສາມສາຍທີ່ຂະໜານກັນ ຊຶ່ງ “line upon line” ແຕ່ລະສາຍເປັນຕົວແທນຂອງ 1844 ຫາ 1863—ປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ຊຶ່ງໃນທາງກັບກັນກໍເປັນຕົວແທນຂອງ 9/11 ຫາ ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະລະດູການເພນເຕກອດ ເມື່ອນ້ຳແຫ່ງການຊ່ອຍກູ້ຖືກເທອອກ.

ໂມເຊຢູ່ໃນການກະບົດທັງສອງຄັ້ງທີ່ກາເດດ, ແລະການກະບົດທີ່ກາເດດທັງສອງນັ້ນກໍເປັນຈຸດປິດຍອດໃນຊ່ວງເວລາຂອງຕົນຕາມລໍາດັບ. ທັງສອງຕ່າງເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1863, ຊຶ່ງກໍເປັນຈຸດປິດຍອດຂອງຊ່ວງເວລາຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໂດຍເລີ່ມຈາກອາລະຟາໃນປີ 1844 ຈົນເຖິງຈຸດປິດຍອດໃນປີ 1863. ເມື່ອພິຈາລະນາແສງສະຫວ່າງອັນອັດສະຈັນຂອງຫີນ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນເປັນຮາກຖານ ແລະສິ້ນສຸດລົງເປັນຫີນປິດຍອດ, ກໍຈະເຫັນວ່າ ໃນຄວາມໝາຍທາງຄໍາພະຍາກອນ ຫີນປິດຍອດນັ້ນຍ່ອມໃຫຍ່ກວ່າສະເໝີ. ນ້ຳຝົນເພີຍບໍ່ກີ່ຢອດໃນຕອນຕົ້ນຂອງລະດູເພນເຕກອດ ທີ່ນໍາໄປສູ່ການເທລົງຢ່າງເຕັມບໍລິບູນໃນຈຸດປິດຍອດໃນວັນເພນເຕກອດ ເປັນການສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້.

ໃນເຫດການ 9/11 ການປະພົມເລີ່ມຂຶ້ນ ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງໃນການເທລົງຢ່າງເຕັມບໍລິບູນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຄວາມຈິງນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ບາບຂອງໂມເຊໃນຄາເດັດຄັ້ງທີສອງ ແລະໂອເມກາ ເປັນບາບທີ່ໃຫຍ່ກວ່າການກະບົດໃນຄາເດັດຄັ້ງທຳອິດ ແລະອານຟາ. ການກະບົດອານຟາໄດ້ນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍຂອງທັງປະຊາຊາດໜຶ່ງ, ແລະການກະບົດໂອເມກາໄດ້ນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍຂອງຄົນຜູ້ດຽວ (ໂມເຊ), ແຕ່ບາບຂອງຄົນຜູ້ດຽວນັ້ນໃຫຍ່ກວ່າບາບຮ່ວມກັນຂອງທັງປະຊາຊາດ. ຄົນທີ່ເຮັດບາບຈະຕາຍ, ແລະໃນລະດັບນັ້ນບໍ່ມີການແບ່ງແຍກລະຫວ່າງບາບຂອງໂມເຊກັບຂອງຊາວອິດສະຣາເອນຄົນອື່ນໃດ, ແຕ່ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ການທີ່ໂມເຊຕີພຣະຄຣິດເປັນຄັ້ງທີສອງນັ້ນຮ້າຍແຮງກວ່າ, ເພາະມັນເປັນຫີນຍອດຂອງຊ່ວງເວລາສີ່ສິບປີນັ້ນ.

ການກະບົດຂອງໂມເຊໃນຄາເດດໂອເມກາຄັ້ງທີສອງ ເປັນບາບທີ່ໃຫຍ່ກວ່າການກະບົດຂອງບຸດຫຼານແຫ່ງອິສຣາເອນທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງໂຢຊວຍ ແລະ ກາເລັບ. ໂມເຊໃນທາງຄຳພະຍາກອນຢືນຢູ່ທີ່ປີ 1863, ບ່ອນທີ່ທ່ານຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານເນື່ອງຈາກການກະບົດຂອງທ່ານ. ໂມເຊຍັງຢືນຢູ່ທີ່ປີ 1863 ອີກດ້ວຍ, ບ່ອນທີ່ຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານເນື່ອງຈາກການກະບົດຂອງເຂົາ, ແຕ່ໂມເຊບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນໃນການກະບົດນັ້ນ. ປີ 1863 ສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການກະບົດເລື່ອງລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບຄາເດດ, ປີ 1863, ແລະ ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ໂມເຊກຳລັງອະທິຖານເພື່ອຈະໄດ້ເຫັນສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ.

ຄາເດັດຊ໌ເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1863, ແລະ ໂມເຊຢູ່ທີ່ຄາເດັດຊ໌ທັງສອງແຫ່ງ; ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍອາໄສພະຍານສອງປາກຄໍາໃນພຣະຄໍາພີ, ຜູ້ຊຶ່ງທັງສອງເປັນຫີນຍອດ, ພວກເຮົາຈຶ່ງສະຖາປະນາວ່າ ໄລຍະສີ່ສິບປີທີສາມ ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ສິ້ນສຸດທີ່ຄາເດັດຊ໌ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1863 ເຊັ່ນດຽວກັນ. ທີ່ນັ້ນ “ໂມເຊຜູ້ບໍ່ໄດ້ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ” ກໍາລັງຕອກພຣະຄຣິດໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນອີກຄັ້ງ, ເມື່ອລາວປະຕິເສດພຣະສິລາ. ໃນປີ 1863, ແລະ ໃນການປະທານພຣະບັນຍັດທີ່ຊີນາຍ, “ໂມເຊຜູ້ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ” ກໍາລັງສະແຫວງຫາພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນປີ 1863 ໂມເຊເປັນຕົວແທນທັງພົມມະຈາຣີຜູ້ມີປັນຍາ ແລະ ພົມມະຈາຣີຜູ້ໂງ່.

ທີ່ກາເດັດ ແລະ ໃນປີ 1863, ໂມເຊເປັນຕົວແທນຂອງ “ສອງຊັ້ນໃຫຍ່ທີ່ຜູ້” “ນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຖືກແບ່ງອອກ”. ໂມເຊເປັນຕົວຢ່າງຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບເປໂຕ.

ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງແມ່ນ 1863, ເປໂຕເປັນຕົວແທນຂອງສອງຈຳພວກ. ຄື ຜູ້ທີ່ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຫຼື ຜູ້ທີ່ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອພຣະເຢຊູປ່ຽນຊື່ຂອງຊີໂມນເປັນເປໂຕ, ນັ້ນເປັນສັນຍະລັກຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຄວາມເຂົ້າໃຈນັ້ນຍັງຖືກສະແດງເປັນສັນຍະລັກໂດຍການນຳຊື່ຂອງເປໂຕມາຄູນຕາມຄ່າຕຳແໜ່ງຂອງຕົວອັກສອນໃນອັກສອນພາສາອັງກິດ. ຖ້າພວກເຮົາໃຊ້ວິທີດຽວກັນນັ້ນກັບ 1863, ພວກເຮົາຈະໄດ້ 144.

ສອງໃນສາມສັນຍະລັກຂອງໂມເຊ ທີ່ສອດຄ້ອງກັບປີ 1863 ໄດ້ສະຖາປະນາວ່າ ໄລຍະທີສາມຈຳເປັນຕ້ອງສອດຄ້ອງເຊັ່ນກັນ. ສອງເສັ້ນຂອງຄາເດັດ ບົ່ງຊີ້ເຖິງເລື່ອງຂອງພົມມະຈາລີຜູ້ສະຫຼາດແລະຜູ້ໂງ່, ແລະໄລຍະທີສາມບົ່ງຊີ້ເຖິງຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະໃຊ້ແຮງງານຂອງມະນຸດເພື່ອບັນລຸວຽກງານອັນເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ. ການໄວ້ວາງໃຈໃນອຳນາດຂອງມະນຸດ ດັ່ງທີ່ໂມເຊໄດ້ກະທຳກັບຊາວອີຢິບ ເປັນຕົວແທນຂອງການໄວ້ວາງໃຈໃນອຳນາດຂອງມະນຸດເໜືອອຳນາດທີ່ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໄວ້.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວເຖິງສາມີຂອງນາງວ່າ, “ຄວາມສຳພັນຂອງລາວຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ມີຄວາມຄ້າຍຄື, ໃນບາງປະການ, ກັບຄວາມສຳພັນຂອງໂມເຊຕໍ່ອິດສະຣາເອນ.” ໃນປີ 1863, ໂມເຊໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍເຈມສ໌ ໄວທ໌. ໃນປີ 1863, ເຈມສ໌ ໄວທ໌ ກຳລັງຂ້າຄົນອີຢິບ, ຕີພຣະຄຣິດເປັນຄັ້ງທີສອງ ແລະອະທິຖານເພື່ອພວກກະບົດຜູ້ໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານເລື່ອງ “ການພັກຜ່ອນ” ທີ່ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບໄດ້ນຳສະເໜີໄວ້. ໂມເຊເປັນທັງພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂົາເມື່ອລາວຕີພະສີລາເປັນຄັ້ງທີສອງ ແລະເປັນພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫຼາດເມື່ອລາວທູນຂໍແທນພວກກະບົດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ.

ພວກເຮົາຈະປິດບົດຄວາມນີ້ດ້ວຍຂໍ້ຄວາມໃນພຣະທຳຈຳນວນ 14 ບ່ອນທີ່ໂມເຊຢູ່ໃນປີ 1863 ເມື່ອທ່ານໄດ້ຮັບການເປີດເຜີຍໃຫ້ເຫັນພຣະສິລິຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນປະຫວັດສາດຄູ່ຂະໜານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການກະບົດຂອງລູກງົວຄຳ.

ໃນຂໍ້ຄວາມນີ້ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຖາມວ່າ “ອີກດົນປານໃດ” ພຣະອົງຈຶ່ງຈະຕ້ອງຈັດການກັບພວກກະບົດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ຊຶ່ງເປັນຄໍາຖາມດຽວກັນກັບທີ່ອິຊາຢາໄດ້ທູນຖາມພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນບົດທີຫົກ. ຈົ່ງສັງເກດວ່າ ພຣະທໍາກັນດາລະວິຖີໄດ້ຈັດວາງປະຫວັດສາດນີ້ໄວ້ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ໂລກໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ທູດສະຫວັນທັງຫຼາຍໄດ້ຊີ້ໄວ້ເຊັ່ນກັນໃນຂໍ້ທີສາມຂອງອິຊາຢາ 6. 9/11 ເປັນສີລາຮາກຖານຂອງປະຫວັດສາດຈາກ 1844 ຫາ 1863 ແລະ ກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນສີລາຍອດ. ບໍລິບົດໃນພຣະທໍາກັນດາລະວິຖີນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເປັນອັນອື່ນນອກຈາກພາບປະກອບຂອງບົດເພງ ຫຼື ຄໍາອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນ, ເນື່ອງຈາກອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານກໍາລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບໂຢຊວຍ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.