ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິດຈັກສະເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ສິບຫ້າ

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢືນຢັນວ່າ ການເຂົ້າໃຈຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງສັນຍະລັກແຫ່ງສີ່ຊົ່ວຄົນກັບຂ່າວສານເລື່ອງຝົນປາຍລະດູນັ້ນ ເປັນສິ່ງສຳຄັນ ເພື່ອຈະມີຄວາມຫວັງອັນດີທີ່ສຸດໃນການຕະໜັກເຫັນຄວາມໝາຍສຳຄັນຂອງສີ່ຂໍ້ເປີດຕົ້ນໃນໂຢເອນ ບົດທີ 1. ໂຢເອນຂັບຮ້ອງບົດເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນ, ແຕ່ບົດສະແດງເປີດຂອງທ່ານແມ່ນການເຊື່ອມໂຍງທາງຄຳພະຍາກອນຂອງພັນທະສັນຍາກັບສີ່ຊົ່ວຄົນ.

ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ແມ່ນຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ສຳເລັດລົງຜ່ານຊີວິດຂອງໂມເຊ. ເມື່ອພຣະທຳໂຢເອນເລີ່ມບົດເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນໂດຍອ້າງເຖິງສີ່ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງການທຳລາຍທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ, ນັ້ນກຳລັງຈັດໃຫ້ພຣະທຳໂຢເອນສອດຄ່ອງກັບຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ ແລະ ຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍໃນທາງຄຳພະຍາກອນ. ຊົ່ວອາຍຸນັ້ນຄື “ຊາດພັນທີ່ຊົງເລືອກໄວ້” ຂອງເປໂຕ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຮຽກອອກຈາກຄວາມມືດເຂົ້າສູ່ “ຄວາມສະຫວ່າງອັນອັດສະຈັນ” ຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບຄູ່ກົງຂ້າມຕາມຊົ່ວອາຍຸຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງຖືກແທນພາບວ່າເປັນຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດ. ຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ ແລະ ສຸດທ້າຍນັ້ນຖືກແທນພາບໂດຍໂຢຮັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສັນລັກຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ທີ່ “ໄດ້ຮັບການຮຽກ, ແລະ ຖືກເລືອກ, ແລະ ສັດຊື່.”

ຖືກເອີ້ນໃນເວລາ 9/11, ຖືກຄັດເລືອກໃນສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ແລະ ຊື່ສັດໃນວິກິດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ດັ່ງທີ່ພວກເລວີໄດ້ຊື່ສັດໃນການກະບົດເລື່ອງລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນ ແລະ ເຢໂຣໂບອາມ. ຈິດວິນຍານທັງຫຼາຍທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດດັ່ງເງິນໃນມາລາກີ ບົດ 3 ແມ່ນພວກເລວີທີ່ຖືກຄັດເລືອກໃນລະຫວ່າງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ເພາະວ່າການປະທັບຕານັ້ນສຳເລັດຂຶ້ນພ້ອມກັບ, ແລະ ໂດຍ, ການເທລົງມາຢ່າງອຸດົມຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ນຳສະເໜີແນວຄວາມຈາກປະຫວັດຂອງໂມເຊ ຜູ້ທີ່ Sister White ລະບຸວ່າເປັນອານຟາຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ຜູ້ຊຶ່ງໃນທາງຄຳພະຍາກອນເຊື່ອມໂຍງກັບພຣະຄຣິດ ໃນຖານະໂອເມກາຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ໂມເຊເປັນຫີນຮາກຖານ ແລະ ພຣະຄຣິດເປັນຫີນຍອດ. ທັງສອງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການໄຖ່ໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກອີຢິບໂດຍໂມເຊ. ແຕ່ວ່າ ການສຳແດງທັງປວງແຫ່ງລິດເດດຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນຜ່ານມືຂອງໂມເຊນັ້ນ ຍັງຖືກລື່ນກວ່າຢ່າງໄກ ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍ ຕະຫຼອດໜຶ່ງອາທິດ. ໂມເຊແມ່ນອານຟາ ແລະ ພຣະຄຣິດແມ່ນໂອເມກາ ແລະ ໂອເມກາແມ່ນເລກ “22” ແລະ ອານຟາແມ່ນເລກ “1.”

ເມື່ອກ່າວເຖິງໂມເຊ ພວກເຮົາພົບວ່າການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທີ່ແຜ່ຊຶມຢູ່ໃນຄຳພະຍານແຫ່ງຄວາມເປັນຜູ້ພະຍາກອນຂອງທ່ານນັ້ນ ຖືກວາງໄວ້ພາຍໃນນ້ຳ. ການຊ່ວຍທ່ານໃຫ້ພົ້ນຈາກນ້ຳແມ່ນ້ຳນາຍລ໌ໃນເວລາເກີດຂອງທ່ານ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງໂນອາໃນນາວາ. ການບັບຕິສະມາທີ່ທະເລແດງສອດຄ່ອງກັບໂນອາແລະຄົນທັງແປດຜູ້ຢູ່ໃນນາວາ ຊຶ່ງຕໍ່ມາກໍສອດຄ່ອງກັບການບັບຕິສະມາຂອງໂຢຊວຍທີ່ແມ່ນ້ຳຢອດແດນ ອັນພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງກະທຳຊ້ຳອີກຢູ່ບ່ອນດຽວກັນນັ້ນ. ຄຳພະຍານຂອງໂມເຊເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທີ່ແມ່ນ້ຳນາຍລ໌ ແລະສິ້ນສຸດລົງທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຢອດແດນ. ການບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດເປັນການເຈີມຂອງພຣະອົງເພື່ອເປັນພະຍານຕະຫຼອດສາມປີເຄິ່ງ ອັນນຳໄປສູ່ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນໃນການບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ໃນການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ມີພຽງສອງສາມຢອດ ຈົນກວ່າຈະເຖິງການເທລົງຢ່າງເຕັມບໍລິບູນໃນວັນເພນເຕກອດ.

ພຣະສັນຍາແຫ່ງຄໍາຊົງສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າແກ່ມະນຸດຊາດເລີ່ມຕົ້ນກັບໂນອາ, ແລະພຣະສັນຍາແຫ່ງຄໍາຊົງສັນຍາຂອງພຣະອົງແກ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກຜ່ານອັບຣາຮາມໄດ້ສໍາເລັດລົງກັບໂມເຊ. ໂມເຊຜູ້ເປັນອາລຟາໄດ້ເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງພຣະເຢຊູຜູ້ເປັນໂອເມກາ ຜູ້ຈະສະເດັດມາ ແລະຢືນຢັນພຣະສັນຍານັ້ນກັບ “ຫຼາຍຄົນ,” ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກເທົ່ານັ້ນ. ໃນຖານະເປັນແບບຂອງພຣະຄຣິດ, ການກໍາເນີດຂອງໂມເຊສອດຄ່ອງກັບພຣະສັນຍາທີ່ປະທານແກ່ໂນອາ ໂດຍມີຮຸ້ງເປັນໝາຍສໍາລັບປະຊາຊົນທັງປວງ. ໂມເຊຍັງສອດຄ່ອງກັບພຣະສັນຍາທີ່ປະທານແກ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ ໂດຍມີພິທີຕັດເນື້ອໜັງເປັນໝາຍສໍາລັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ. ພາລະກິດແຫ່ງພຣະສັນຍາຂອງໂມເຊແມ່ນກັບ “ຫຼາຍຄົນ,” ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ. ຖ້າຫາກບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ໄດ້ຖືກລົບກວນຢູ່ເລື້ອຍໆໂດຍຝູງຊົນປະສົມ.

ໃນທ່າມກາງ “ນ້ຳແຫ່ງການຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນ” ຫຼາຍປະການທີ່ໄດ້ຖືກເປັນພາບແທນຕະຫຼອດຊີວິດຂອງໂມເຊ, ພິທີບັບຕິສະມາທີ່ເບັດທາບາຣາ ຢູ່ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາຂອງອິສຣາເອນໂບຮານໃນແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ ກັບຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງປະຫວັດສາດນັ້ນ, ໃນຊ່ວງອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຫຼາຍຄົນ. ພິທີບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດສອດຄ່ອງກັບພິທີບັບຕິສະມາຂອງອິສຣາເອນໂບຮານ, ແລະປະຫວັດສາດທັງສອງນັ້ນກ່າວເຖິງການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຫາຍໃຈອອກເປັນຢອດຝົນພຽງເລັກນ້ອຍບາງຢອດ ກ່ອນຝົນຕົກຢ່າງອຸດົມໃນວັນເພັນເຕຄອດຫ້າສິບວັນຕໍ່ມາ. ແນວເສັ້ນທັງໝົດຂອງອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ ໃນແງ່ຂອງໂມເຊໄປຫາພຣະຄຣິດ ໄດ້ຖືກຖ່າຍພາບໄວ້ພາຍໃນນ້ຳແຫ່ງການຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນ.

ໃນບົດຄວາມທີ່ກ່າວເຖິງພຣະທຳໂຢເອນ ພວກເຮົາໄດ້ “ນຳຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີເດີມມາປຽບທຽບກັບປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຳພີໃໝ່” ແລະກັບປະຫວັດສາດຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ດ້ວຍ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນພຣະຄຳພີເດີມ ຫຼື ພຣະຄຳພີໃໝ່ ຫຼື ປະຫວັດສາດຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນສາມອົງທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1798 ບັນດາແນວເສັ້ນເຫຼົ່ານັ້ນລ້ວນຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນ “ພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ.” ຄຳພະຍານທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນພຣະຄຳພີ ແລະ ໃນພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແມ່ນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ ກໍຄືພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ.

“ສຽງ” ຂອງພຣະວາຈານະຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະວາຈານະທີ່ຖືກບັນທຶກເປັນລາຍລັກອັກສອນຂອງພຣະອົງ. ຂ່າວສານຂອງພຣະອົງໃນວັນສຸດທ້າຍ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນຊ້າຍ, ຊຶ່ງລວມມີຝົນຕົ້ນ ຕາມດ້ວຍຝົນຕົ້ນແລະຝົນຊ້າຍ, ຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນໂຢເອນ.

ໂຢຮັນຜູ້ຮັບການເປີດເຜີຍ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ທີ່ຫວນຄືນສູ່ວິຖີທາງເກົ່າແກ່ ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ຍິນ “ສຽງ” ຢູ່ຂ້າງຫຼັງຂອງທ່ານ. “ສຽງ” ທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງນັ້ນ ຄືພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ “ຕັ້ງແຕ່ວັນເວລາຂອງອາດາມ” ເປັນຕົ້ນມາ.

ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ເປັນຈຸດແບ່ງຕອນໃນບົດທີໜຶ່ງ ເພາະຈົນຮອດຂໍ້ກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໂຢຮັນຍັງຢູ່ໃນເກາະທີ່ເອີ້ນວ່າ Patmos, ແຕ່ໃນຂໍ້ທີສິບສອງ ທ່ານໄດ້ຫັນກັບ, ແລະນັບຈາກຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ໂຢຮັນຢູ່ໃນພຣະວິຫານແຫ່ງສະຫວັນ. ເມື່ອທ່ານຫັນກັບ ກໍເພາະວ່າໃນຂໍ້ທີສິບ ທ່ານໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງມາຈາກທາງຫຼັງ.

ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດຢູ່ທາງຫຼັງຂອງຕົນ. ທ່ານໄດ້ຍິນສານແຫ່ງແກເຕືອນຂອງເຢເຣມີຢາ ໃຫ້ຫວນກັບຄືນໄປສູ່ບັນດາທາງເກົ່າ ຄືບັນດາທາງທີ່ຄົນອະທຳປະຕິເສດບໍ່ຍອມດຳເນີນໃນນັ້ນ ແລະແກເຕືອນທີ່ພວກເຂົາປະຕິເສດບໍ່ຍອມຟັງ. ໂຢຮັນໄດ້ຟັງ, ແລະພຣະສຸລະສຽງຈາກທາງຫຼັງຂອງທ່ານນັ້ນໄດ້ສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນອັນຟາແລະໂອເມກາ—ພຣະອົງຜູ້ຊົງສຳແດງທາງໃໝ່ ໂດຍທາງເກົ່າ.

ໃນຂໍ້ທີສິບສອງ ໂຢຮັນໄດ້ຫັນກັບໄປ ແລະເຫັນນິມິດເຖິງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບນິມິດເຖິງພຣະຄຣິດທີ່ດານີເອນໄດ້ຮັບ ອັນເປັນນິມິດດຽວກັນກັບທີ່ ອິຊາຢາ, ເຢເຣມີຢາ, ເອເຊກຽນ ແລະ ໂປໂລ ໄດ້ຮັບ.

ນິມິດທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້ ລວມເຖິງຄຳບັນຍາຍເຖິງສຽງຂອງພຣະຄຣິດ. ເມື່ອໂຢຮັນຫັນໄປ ແລະໄດ້ຍິນສຽງຂອງພຣະຄຣິດ ສຽງນັ້ນເປັນດັ່ງສຽງຂອງ “ນ້ຳຫຼາຍສາຍ.” ເມື່ອສຽງຂອງພຣະຄຣິດກ່າວເຖິງພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງກັບມະນຸດ ຫຼືກັບປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ກໍຈະຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບນ້ຳຫຼາຍສາຍ. ຂ່າວສານຂອງດານີເອນ ບົດເຈັດເຖິງບົດເກົ້າ ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798, ແລ້ວຕໍ່ມາ ໃນປີ 1989 ຂ່າວສານຂອງດານີເອນ ບົດສິບເຖິງບົດສິບສອງ ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ. ປີ 1798 ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບສຽງຂອງແມ່ນ້ຳ Ulai ແລະປີ 1989 ແມ່ນສຽງຂອງແມ່ນ້ຳ Hiddekel.

ແມ່ນ້ຳຢໍແດນແມ່ນຈຸດເຊື່ອມລະຫວ່າງປະຫວັດພັນທະສັນຍາແຫ່ງອັນຟາ ແລະ ປະຫວັດພັນທະສັນຍາແຫ່ງໂອເມກາຂອງອິສຣາເອນໂບຮານ. ຄຳວ່າ ຢໍແດນ ໝາຍເຖິງ ‘ຜູ້ລົງມາ’ ແລະ ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດ ‘ພຣະອົງຜູ້ລົງມາອັນຍິ່ງໃຫຍ່.’

ແມ່ນ້ຳຢໍແດນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດ “ຜູ້ລົງມາຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່” ແລະ ແມ່ນ້ຳຢໍແດນເປັນຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງປະຫວັດສາດ alpha ແລະ omega ຂອງຊົນຊາດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບສວນອະງຸ່ນໃຫ້ດູແລຮັກສາ. ນ້ຳແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງໂມເຊເປັນຕົວແທນຂອງພຣະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງສາມາດໄດ້ຍິນໄດ້ ຖ້າຫາກວ່າຈິດວິນຍານໜຶ່ງພຽງແຕ່ຫັນກັບຄືນ ເພື່ອຈະໄດ້ຍິນ “ພຣະສຽງທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງເຂົາ,” ແລະ ພຣະສຽງທີ່ເຂົາຈະໄດ້ຍິນໃນເວລານັ້ນຄື—ພຣະສຽງແຫ່ງນ້ຳຫຼາຍສາຍ. ນັບແຕ່ນ້ຳຖ້ວມໃນສະໄໝຂອງໂນອາຈົນເຖິງການທຳລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມໃນປີ 70 AD, ນ້ຳແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຖືກນຳສະເໜີໄວ້ເປັນໝຸດໝາຍລະຫວ່າງທາງສຳລັບປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ໝຸດໝາຍເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດພາຍໃນຂອງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄື ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ນ້ຳທີ່ຫຼໍ່ລ້ຽງແມ່ນ້ຳຢໍແດນມີຕົ້ນກຳເນີດມາຈາກນ້ຳຄ້າງ ແລະ ຫິມະທີ່ສະສົມຢູ່ໃນພູເຂົາເຮີໂມນ ຊຶ່ງເປັນຕົ້ນນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳຢໍແດນ.

ນ້ຳເຫຼົ່ານັ້ນຍັງກໍ່ໃຫ້ເກີດຖ້ຳສັກສິດຂອງ Pan, ຊຶ່ງເປັນສະນ້ຳເລິກແຫ່ງໜຶ່ງ ຕັ້ງຢູ່ພາຍໃນຖ້ຳທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນ Panium ຂອງ Daniel 11:13–15, ແລະໃນ Caesarea Philippi ໃນສະໄໝຂອງເປໂຕ. ຕົ້ນນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳຈໍແດນຍັງກໍ່ໃຫ້ເກີດສະນ້ຳຂອງຊາຕານ ຄືຖ້ຳສັກສິດຂອງ Pan. ສຽງຂອງນ້ຳຫຼາຍສາຍຊີ້ບອກວ່າ ການໂຕ້ແຍ້ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ລະຫວ່າງພຣະຄຣິດ ແລະ ຊາຕານ ມີຈຸດກຳເນີດຢູ່ໃນຍອດພູສູງຂອງເຂົາ Hermon.

ຊື່ “Hermon” ຫມາຍເຖິງ “ສັກສິດ, ຖືກອຸທິດ, ອຸທິດຕົນ, ຫຼື ຖືກແຍກໄວ້,” ແລະເປັນສັນຍາລັກຂອງສະຫວັນ, ແຫຼ່ງກຳເນີດຂອງນ້ຳທັງປວງ ແລະ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂໍ້ຂັດແຍ້ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍ “ປະຕູແຫ່ງນະຮົກ,” ຊຶ່ງເປັນຄຳທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຕິດໄວ້ໃຫ້ແກ່ຖ້ຳບູຊາຂອງ Pan ເມື່ອຢູ່ທີ່ Caesarea Philippi. ໃນບໍລິບົດນັ້ນ Simon Barjona ໄດ້ຖືກປ່ຽນເປັນ Peter. Simon ຫມາຍເຖິງ ‘ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນ,’ ແລະ Barjona ຫມາຍເຖິງ ‘ບຸດແຫ່ງນົກເຂົາ.’ Simon ເປັນສັນຍາລັກຂອງຈິດວິນຍານທີ່ໄດ້ຍິນຂ່າວສານຂອງການບັບຕິສະມາຂອງພຣະເຢຊູ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຮູບຂອງນົກເຂົາ. ດັ່ງຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຂ່າວສານແຫ່ງການບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ ຖືກປ່ຽນໃນ Peter ຜູ້ເປັນຕົວແທນຂອງ 144,000. Peter ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໃນຂະນະຢູ່ທີ່ Panium, ຊຶ່ງແມ່ນຂໍ້ທີ່ສິບສາມຫາສິບຫ້າຂອງ Daniel ສິບເອັດ.

ຈາກນ້ຳຂອງເຮີມົນ, ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະຄຣິດ—ພຣະອົງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນການສະເດັດລົງ—ໄດ້ສິ້ນສຸດການເດີນທາງຂອງພຣະອົງທີ່ທະເລຕາຍ. ຈາກສະຫວັນ, ບ່ອນທີ່ນ້ຳຄ້າງແຫ່ງຊີວິດມີຕົ້ນກຳເນີດ, ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດລົງໄປສູ່ຄວາມຕາຍແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງຖືກເປັນພາບແທນໂດຍທະເລຕາຍ. ແນວຊາຍຝັ່ງຂອງທະເລຕາຍເປັນພື້ນດິນທີ່ເປີດເຜີຍຢູ່ຕ່ຳທີ່ສຸດໃນໂລກ. ແມ່ນ້ຳຈໍແດນທີ່ໄຫຼລົງນັ້ນ, ໄຫຼລົງໄປສູ່ລະດັບນ້ຳທີ່ຕ່ຳທີ່ສຸດໃນໂລກ, ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດລົງໄປສູ່ຄວາມຕາຍຂອງພຣະອົງເທິງໄມ້ກາງແຂນ. ຈາກນ້ຳແຫ່ງຊີວິດໄປສູ່ນ້ຳແຫ່ງຄວາມຕາຍ, ແມ່ນ້ຳຈໍແດນເປັນພາບແທນການສະເດັດລົງຂອງພຣະຄຣິດຈາກສະຫວັນໄປສູ່ໄມ້ກາງແຂນ.

ຫົວຂໍ້ສຳຄັນຕ່າງໆຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບນ້ຳ, ແລະຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີກໍແມ່ນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ, ຊຶ່ງເປັນພຣະສຸລະສຽງເໝືອນສຽງນ້ຳຫຼາຍສາຍ. ຍິງແພດແຫ່ງບາບີໂລນນັ້ນນັ່ງຢູ່ເທິງນ້ຳຫຼາຍສາຍ, ແລະນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສກໍແຫ້ງລົງເພື່ອຕຽມທາງໃຫ້ແກ່ບັນດາກະສັດຈາກທິດຕາເວັນອອກ, ແລະພວກພໍ່ຄ້າກັບບັນດາກະສັດກໍຢືນຢູ່ແຕ່ໄກແລະຄ່ຳຄວນ ເພາະວ່າເຮືອແຫ່ງທາຊີດໄດ້ຖືກທຳລາຍຢູ່ທ່າມກາງທະເລ, ແລະພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍທີ່ພວກຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມໄດ້ຍອມຮັບເມື່ອພວກເຂົາຊ່ອນຕົນຢູ່ໃຕ້ຄວາມຕົວະນັ້ນ ກໍຖືກຍົກເລີກໂດຍນ້ຳຖ້ວມອັນທ່ວມລົ້ນແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງສັນຕະປາປາ.

ເມື່ອ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ອ້າງເຖິງ “ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ທັງຫຼາຍແຫ່ງຊີນາ,” ນາງກຳລັງກ່າວເຖິງແມ່ນ້ຳ Tigris ແລະ Euphrates. ສາຍນ້ຳເຫຼົ່ານັ້ນສາມາດສືບຍ້ອນກັບໄປເຖິງສວນເອເດນ ບ່ອນທີ່ມັນເປັນແມ່ນ້ຳສາຍທີສາມແລະສາຍທີສີ່ທີ່ໄຫຼອອກມາຈາກເອເດນ.

ແມ່ນ້ຳ Hiddekel ຄື ແມ່ນ້ຳ Tigris, ແລະແນ່ນອນ ແມ່ນ້ຳ Euphrates ກໍຄື ແມ່ນ້ຳ Euphrates ນັ້ນເອງ, ແມ່ນແມ້ວ່ານັກປະຫວັດສາດແລະນັກເທວະວິທະຍາສະໄໝໃໝ່ຈະບໍ່ເຫັນດີກໍຕາມ. ພວກເຂົາຍືນຢັນວ່າ Ulai ບໍ່ແມ່ນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່, ແຕ່ເປັນພຽງຄອງສົ່ງນ້ຳທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນໃນ Persia, ບໍ່ແມ່ນ Shinar. ບັນດາຜູ້ມີອຳນາດທາງມະນຸດເຫຼົ່ານັ້ນຍັງລະບຸອີກວ່າ ແມ່ນ້ຳພຽງສອງສາຍເທົ່ານັ້ນທີ່ສຳຄັນແລະກ່ຽວພັນກັບ Shinar, ຄື Tigris ແລະ Euphrates, ແຕ່ຜູ້ພະຍາກອນຍິງໄດ້ກ່າວວ່າ Ulai ແລະ Hiddekel ແມ່ນ “ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ທັງຫຼາຍຂອງ Shinar.”

ຖ້ອຍຄໍາຂອງນາງຜູ້ພະຍາກອນກ່ຽວກັບຂ່າວສານແຫ່ງນ້ໍານັ້ນຂັດຕໍ່ບັນດາຜູ້ຊ່ຽວຊານສະໄໝໃໝ່ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ບັນດາຜູ້ຊ່ຽວຊານໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ຄັດຄ້ານຂ່າວສານເລື່ອງນ້ໍາຂອງໂນອາ. ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່ານິມິດທັງສອງທີ່ຖືກແທນດ້ວຍແມ່ນ້ໍາສອງສາຍນັ້ນ ກໍາລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ, ແລະເພາະສະນັ້ນ ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ຖືກແທນໄວ້ພາຍໃນນິມິດທັງສອງນັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະທານໂດຍ “ແມ່ນ້ໍາໃຫຍ່ສອງສາຍແຫ່ງຊີນາ” ຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້. ຂ່າວສານທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບແມ່ນ້ໍາເຫຼົ່ານັ້ນຄືພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ, ເພາະພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງເປັນດັ່ງນ້ໍາຫຼາຍສາຍ. ແມ່ນ້ໍາຕີກຣິສ ແລະ ຢູເຟຣດ ເປັນຕົວແທນຂອງແກ່ນຫົວຂໍ້ພະຍາກອນອັນສໍາຄັນຢ່າງຍິ່ງ, ແລະຄໍາພະຍານຂອງແມ່ນ້ໍາທັງສອງນັ້ນກ່ຽວເນື່ອງກັບພັນທະສັນຍາທີ່ໂມເຊຜູ້ເປັນອາລະຟາໄດ້ວາງໄວ້ ຊຶ່ງເປັນພັນທະສັນຍາດຽວກັນກັບທີ່ພຣະຄຣິດຜູ້ເປັນໂອເມກາໄດ້ຢືນຢັນ.

ໃນຄຳພະຍາກອນ ແມ່ນ້ຳໄທກຣິສເປັນຕົວແທນຂອງອັດຊີເຣຍ ແລະ ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສເປັນບາບິໂລນ. ໃນຄວາມສຳພັນນີ້ ພວກມັນແມ່ນສອງອຳນາດ ຊຶ່ງເຢເຣມີຢາໄດ້ພັນລະນາເປັນສິງໂຕ ຜູ້ຊຶ່ງຈະນຳອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໄປສູ່ການເປັນຊະເລີຍກ່ອນ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງນຳອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ໄປສູ່ການເປັນຊະເລີຍ.

ທັງອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ ລ້ວນເປັນສັດຕູຈາກທິດເໜືອເມື່ອພິຈາລະນາສຳພັນກັບອານາຈັກໃດໜຶ່ງຂອງອິສຣາເອນ ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອປອມ—ຄື ອຳນາດສັນຕະປາປາ. ໂດຍເນື້ອແທ້ແລ້ວ ປະເພນີທາງການເມືອງ ແລະ ທາງສາສະໜາຢ່າງດຽວກັນ ໄດ້ຖືກດຳເນີນໂດຍອຳນາດທັງສອງທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກພື້ນຖານທາງວັດທະນະທຳດຽວກັນ, ແຕ່ວ່າໂຄງສ້າງທາງການເມືອງຂອງອັດຊີເຣຍເນັ້ນໜັກທີ່ການປົກຄອງຝ່າຍລັດ, ໃນຂະນະທີ່ ບາບີໂລນເນັ້ນໜັກທີ່ການປົກຄອງຝ່າຍສາສະໜາ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຄ້າຍຄືກັນຫຼາຍກໍຕາມ. ໂຣມນອກຮີດ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ ໃນບາງລະດັບແມ່ນເຫມືອນກັນ, ແຕ່ກະນັ້ນ ໂຣມນອກຮີດເປັນຕົວແທນຂອງການປົກຄອງຝ່າຍລັດ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາເປັນຕົວແທນຂອງການປົກຄອງຝ່າຍສາສະໜາ. ອັດຊີເຣຍ, ໃນຄວາມສຳພັນເຊິ່ງພະຍາກອນມີຕໍ່ບາບີໂລນ, ເປັນອານາຈັກແຫ່ງການປົກຄອງຝ່າຍລັດ, ແລະ ຕໍ່ມາມີບາບີໂລນຊຶ່ງເປັນອຳນາດທີ່ຄ້າຍຄືກັນແຕ່ເນັ້ນໜັກທີ່ການປົກຄອງຝ່າຍສາສະໜາ. ອັດຊີເຣຍເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມນອກຮີດ ແລະ ບາບີໂລນເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມສັນຕະປາປາ. ອຳນາດທັງສີ່ນີ້ລ້ວນແຕ່ໄດ້ຢຽບຍ່ຳລົງເທິງສະຖານນະມັດສະການ ແລະ ກອງພົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ອັດຊີເຣຍສຳພັນກັບແມ່ນ້ຳໄທກຣິສ ແລະ ບາບີໂລນສຳພັນກັບແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕິສ. ນີ້ສອດຄ່ອງກັບການທີ່ນ້ຳຢູເຟຣຕິສແຫ້ງລົງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ເພື່ອຕຽມທາງໄວ້ໃຫ້ແກ່ກະສັດທັງຫຼາຍຈາກທິດຕາເວັນອອກ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກພິມແບບໄວ້ໂດຍພາລະກິດຂອງໄຊຣັດ ໃນການຜັນນ້ຳຢູເຟຣຕິສອອກ ເພື່ອນຳຄວາມພິນາດລົງມາເຫນືອບາບີໂລນ. ບາບີໂລນຄືຢູເຟຣຕິສ; ອັດຊີເຣຍຄືໄທກຣິສ.

ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນຄຳພະຍາກອນໄດ້ພິຊິດໂລກໃນລະຫວ່າງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນກໍລົ້ມລົງ, ແຕ່ການພິຊິດນັ້ນມັກຖືກນຳສະເໜີເປັນດັ່ງນ້ຳຖ້ວມອັນທ່ວມທົ້ນ. ເລື່ອງຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໂດຍອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍແມ່ນ້ຳທັງຫຼາຍ ເພາະວ່າເລື່ອງນີ້ຖືກເລົ່າອອກມາໂດຍສຽງຂອງນ້ຳຫຼາຍ.

ແຜ່ນດິນລະຫວ່າງແມ່ນ້ຳສອງສາຍເອີ້ນວ່າ ເມໂຊໂປເຕເມຍ, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ແຜ່ນດິນລະຫວ່າງແມ່ນ້ຳສອງສາຍ.” ແມ່ນ້ຳສອງສາຍນັ້ນເປັນສັນຍະລັກແທນອຳນາດຈາກທິດເໜືອ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງນຳໃຊ້ເພື່ອຕີສອນປະຊາຊົນຜູ້ຫັນໜີຈາກຄວາມເຊື່ອຂອງພຣະອົງ ໂດຍການກະຈາຍພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ການເປັນເຊລີຍ. ໜຶ່ງໃນສາຂານ້ຳຍ່ອຍຂອງສຽງແຫ່ງນ້ຳຫຼາຍສາຍພົບໄດ້ໃນຊື່ “Padanaram,” ຊຶ່ງຖືກກ່າວເຖິງພຽງສິບເທື່ອໃນພຣະຄຳພີ. ການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດນັ້ນສຳພັນກັບພັນທະສັນຍາ ເພາະມັນບົ່ງຊີ້ເຖິງຮາກເລືອດເນື້ອຂອງ ເຣເບກາ ພັນລະຍາຂອງ ອີຊາກ. ຂໍ້ພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ:

ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສີ່ສິບປີໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເທິງພະຍານສາມປະການຂອງໂມເຊ ເພື່ອນຳໄປສູ່ກາເດັດ, 1863 ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການສົມລົດຂອງອີຊາກເປັນການສົມລົດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ອັນເປັນແບບຢ່າງເຖິງການສົມລົດຂອງພຣະຄຣິດກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງຄື 1863, ຊຶ່ງຄືກາເດັດ, ຊຶ່ງຄືຈຸດສິ້ນສຸດຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາສີ່ສິບປີ. ເຣເບກາເປັນທິດາຂອງຊາວຊີເຣຍຄົນໜຶ່ງ ແລະເປັນນ້ອງສາວຂອງລາບານຊາວຊີເຣຍ, (ຜູ້ຊຶ່ງໃນລຸ້ນຖັດໄປຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ໄດ້ລະເມີດພັນທະສັນຍາກັບຢາໂຄບ ບຸດຂອງອີຊາກ.)

ເບທູເອນໝາຍເຖິງ “ເຮືອນແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຫຼື ຜູ້ທຳລາຍ” ດັ່ງນັ້ນ ເຣເບກາຈຶ່ງເປັນທິດາຂອງ “ເຮືອນແຫ່ງຜູ້ທຳລາຍ.” Syria ໝາຍເຖິງດິນແດນສູງແລະທົ່ງພຽງສູງ, ແລະ Padanaram ໝາຍເຖິງ Mesopotamia ຫຼື ແຜ່ນດິນທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງ. ເຣເບກາມາຈາກເຊື້ອສາຍເລືອດຂອງຊາວ Syria ຜູ້ຊຶ່ງມາຈາກ Mesopotamia ອັນເປັນດິນແດນສູງທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງ “the Tigris of Assyria” ແລະ “the Euphrates of Babylon,” ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສິງໂຕທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອກະຈາຍຝູງແກະຜູ້ຫຼົງຖອຍຂອງພຣະອົງ. ເຮືອນຂອງບັນດາຜູ້ທຳລາຍໄດ້ຖືກຮ່ວມເຂົ້າກັບເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນການສົມຣົດຂອງ Isaac ແລະ Rebekah. ການທີ່ໃນການກ່າວເຖິງ Padanaram ເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ແມ່ນ້ຳສອງສາຍນີ້ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຕາມຄຳພະຍາກອນ ຜູ້ທີ່ຖືກພັນລະນາວ່າເປັນນ້ຳຖ້ວມຫຼາກລົ້ນ ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນ Genesis 25:20 ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງບັງເອີນ.

ຄວາມເກື່ອມໂຍງຂອງເຮືອນແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າກັບປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປເມື່ອຢາໂຄບໜີຈາກເອຊາວ ແລະໄປຮອດເຮືອນຂອງລາບານ ລຸງຂອງຕົນ ແລະທີ່ນັ້ນໄດ້ຮັບໃຊ້ຢູ່ສອງຊ່ວງເວລາ ໆ ລະ 2520 ວັນ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ມາຊຶ່ງການສົມຣົດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຄັ້ງຕໍ່ໄປ. ການສົມຣົດໜຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການກະຈັດກະຈາຍຂອງອານາຈັກອິດສະຣາເອນຝ່າຍເໜືອ ແລະການສົມຣົດອີກໜຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການກະຈັດກະຈາຍຂອງອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້. ເມື່ອຊ່ວງເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຂອງສອງອານາຈັກນັ້ນສິ້ນສຸດລົງຕາມລຳດັບໃນປີ 1798 ແລະ 1844, ການສົມຣົດທີ່ຢາໂຄບໄດ້ລຳບາກເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕະຫຼອດສອງຊ່ວງເວລາຂອງ 2520 ນັ້ນກໍໄດ້ສຳເລັດສົມບູນ ເມື່ອເຈົ້າບ່າວໄດ້ມາຮ່ວມການສົມຣົດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ແລ້ວພຣະຄຣິດໄດ້ອະພິເສກກັບເລອາ, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ເມື່ອຍລ້າແລະອິດເຫນື່ອຍ,” ຫຼືພຣະອົງໄດ້ອະພິເສກກັບຣາເຊນ, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ນັກເດີນທາງທີ່ດີ?” ເລອາແລະຣາເຊນເປັນຕົວແທນຂອງພົມມະຈາຣີທີ່ກຳລັງເດີນທາງສອງຈຳພວກ, ພົມມະຈາຣີຄົນໜຶ່ງທີ່ “ອ່ອນເມື່ອຍລົງ” ແລະພົມມະຈາຣີອີກຄົນໜຶ່ງທີ່ “ເດີນທາງໄດ້ດີ” ຢູ່ເທິງເສັ້ນທາງໄປສູ່ການອະພິເສກກັບຢາໂຄບໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ໃນປີ 1844, ຂະບວນການ Millerite ແຫ່ງ Philadelphia ໄດ້ເຂົ້າໄປສູ່ການອະພິເສກ. ການອະພິເສກໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ແຍກຜູ້ນະມັດສະການອອກເປັນສອງຈຳພວກ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Rachel ແລະ Leah. Rachel ເປັນຕົວແທນຂອງຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ໄດ້ເດີນທາງຕາມເສັ້ນທາງໄປສູ່ການອະພິເສກໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຢ່າງສຳເລັດ, ແຕ່ຈຳພວກຂອງ Leah ໄດ້ອ່ອນແຮງແລະເມື່ອຍລ້າ. ແລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກແຍກອອກ ແລະຂະບວນການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ ຢູ່ຈຸດດຽວກັນກັບທີ່ຂະບວນການທົດສອບຂອງ Midnight Cry ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.

ການອະພິເສກສົມລົດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນແລ້ວ ແລະຈາກນັ້ນກໍຈະຕ້ອງຖືກທຳໃຫ້ສົມບູນແລະຖືກທົດສອບ. ການອະພິເສກສົມລົດໄດ້ຖືກທຳໃຫ້ສົມບູນໃນປີ 1846, ແລະຂະບວນການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ໃນປີ 1849 ແລະ 1850 ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງຢືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອຮວບຮວມຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງພຣະອົງ. ໃນເວລານັ້ນ ແຜ່ນຕາຕະລາງທີສອງຂອງ Habakkuk ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍແຜ່ນພຣະບັນຍັດຊຸດທີສອງ. ຫຼັງຈາກໂມເຊໄດ້ທຳລາຍແຜ່ນຊຸດທຳອິດແລ້ວ ແຜ່ນຕາຕະລາງຊຸດທີສອງກໍໄດ້ຖືກສະແດງອອກ. ແຜນພາບປີ 1850 ໄດ້ເຂົ້າມາແທນທີ່ແຜນພາບປີ 1843, ແລະໃນປີ 1850 ການທົດສອບຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໃນຖານະເປັນເຈົ້າສາວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ຂອງພຣະເຈົ້າ ຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປສູ່ Kadesh ແລະ 1863.

ໃນປີ 1856, ນ້ຳອີກຫຼາຍຈາກແມ່ນ້ຳສອງສາຍໄດ້ໄຫຼຜ່ານປາກກາຂອງ Hiram Edson. ແສງສະຫວ່າງເກືອບກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ມາຜ່ານປາກກາຂອງ Edson ນັ້ນ, ເປັນແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກແທນໂດຍແມ່ນ້ຳສອງສາຍທີ່ເລີ່ມຄຳພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງມັນທີ່ສວນເອເດນ. ສວນເອເດນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການກະບົດຂອງມະນຸດຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເປັນບ່ອນທີ່ນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳ Ulai ແລະ Hiddekel ເລີ່ມຕົ້ນການເດີນທາງຂອງມັນ. ມັນໄຫຼຜ່ານປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ເພາະວ່າສວນນັ້ນ, ອັນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການກະບົດ, ກໍເປັນບ່ອນທີ່ລູກແກະໂຕໜຶ່ງຖືກຂ້າເພື່ອຈັດຫາເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມມາແທນໃບໝາກເດື່ອທີ່ຢູ່ເທິງ Adam ແລະ Eve. ປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດລະຫວ່າງ Adam ແລະພຣະເຈົ້າ. ພັນທະສັນຍານັ້ນທີ່ຖືກແທນໂດຍຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດ, ໄດ້ນຳໄປສູ່ພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກທຳລາຍໂດຍ Adam ແລະ Eve, ອັນເປັນການເລີ່ມຕົ້ນພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດອັນໃໝ່, ເມື່ອພຣະເມສານ້ອຍຜູ້ຖືກຂ້າຕັ້ງແຕ່ຮາກຖານຂອງໂລກ ໄດ້ຈັດຫາເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມໃຫ້ແກ່ຄູ່ຊາຍຍິງທີ່ເປືອຍກາຍແລະຫຼົງຫາຍນັ້ນ. ແມ່ນ້ຳສອງສາຍທີ່ໄຫຼອອກຈາກສວນນັ້ນ ໃນທີ່ສຸດກາຍເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງອຳນາດທັງຫຼາຍທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເປັນໄມ້ພະຄ້ອນແຫ່ງການຕີສອນຂອງພຣະອົງ.

ແມ່ນ້ຳສອງສາຍນັ້ນໄດ້ໄຫຼອອກຈາກເອເດນເຂົ້າສູ່ເຊື້ອສາຍຂອງເຣເບກາ ແລະການສົມລົດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງນາງກັບອີຊາກ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຫາຢາໂຄບ ບ່ອນທີ່ນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳສອງສາຍນັ້ນຖືກສະແດງເປັນສອງຊ່ວງເວລາເຈັດເທື່ອທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ແມ່ນ້ຳສອງສາຍດຽວກັນນັ້ນກໍໄຫຼຜ່ານຫົກບົດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບ່ອນທີ່ສາມບົດຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳແຕ່ລະສາຍ. ແມ່ນ້ຳສາຍໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນບົດທີເຈັດ, ແປດ ແລະ ເກົ້າ ແລະອີກແມ່ນ້ຳສາຍໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນບົດທີສິບ, ສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ.

ບົດທີເຈັດ, ແປດ ແລະ ເກົ້າ ຖືກນຳສະເໜີເປັນນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ ແລະ ພຣະຄຣິດຖືກພັນລະນາໃນລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນໃນບົດທີສິບ, ສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ. ໃນນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳທັງສອງ, ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີຜ່ານສາມບົດ—ພຣະຄຣິດຖືກນຳສະເໜີວ່າຊົງປະທັບຢືນຢູ່ເທິງນ້ຳ.

ນິມິດເຖິງພຣະຄຣິດໃນບົດທີສິບ ມີຄວາມຄ້າຍຄືກັບນິມິດທີ່ໂຢຮັນໄດ້ເຫັນໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີໜຶ່ງ, ແລະໃນນິມິດຂອງດານີເອນໃນບົດທີແປດ ພາລໂມນີປະທັບຢູ່ເໜືອນ້ຳ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຢູ່ໃນບົດທີສິບສອງ ບ່ອນທີ່ພຣະອົງຊົງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ.

ໃນນິມິດທີ່ແມ່ນ້ຳ Hiddekel ກ່ຽວກັບພຣະຄຣິດໃນບົດທີສິບ ພຣະຄຣິດຊົງຢູ່ເທິງນ້ຳ ແລະຊົງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າລິນິນ, ແລະໃນນິມິດທີ່ Ulai ພຣະອົງກໍຊົງຢູ່ເທິງນ້ຳ. ນິມິດໃນພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງສອດຄ່ອງກັບນິມິດທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນນິມິດ Ulai ແລະ Hiddekel, ບ່ອນທີ່ Sister White ລະບຸວ່າ ພຣະອົງແມ່ນ “ບໍ່ແມ່ນຜູ້ອື່ນໃດນອກຈາກພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ.” ເມື່ອນາງລະບຸເຖິງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ ນາງກ່າວວ່າ ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນແມ່ນ “ບໍ່ແມ່ນຜູ້ອື່ນໃດນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ.” ທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບຊົງຍົກພຣະຫັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະຊົງສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ, ຊຶ່ງເຊື່ອມໂຍງກັບນິມິດເຖິງພຣະຄຣິດໃນບົດທີສິບສອງ ຜູ້ຊົງຍົກພຣະຫັດທັງສອງຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະຊົງສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ ພຣະອົງຊົງຢູ່ເທິງທັງນ້ຳແລະແຜ່ນດິນ.

ສິ່ງທີ່ຢູ່ “ລະຫວ່າງຝັ່ງທັງສອງ” ຂອງແມ່ນ້ຳກໍຄືນ້ຳ, ແລະດານີເອນໄດ້ຍິນ “ສຽງຂອງມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງຢູ່ລະຫວ່າງຝັ່ງທັງສອງ,” ດັ່ງນັ້ນສຽງນັ້ນຈຶ່ງມາຈາກຊາຍຜູ້ຢູ່ເທິງນ້ຳ, ແລະສຽງນັ້ນກໍເປັນສຽງແຫ່ງນ້ຳຫຼາຍຂອງແມ່ນ້ຳອູລາຍ.

ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ທັງຫຼາຍແຫ່ງຊິນາ ດັ່ງທີ່ຊິສເຕີ ໄວທ໌ໄດ້ລະບຸໄວ້ນັ້ນ, ຕ່າງກໍຜູກພັນຢູ່ກັບນິມິດທີ່ພຣະຄຣິດປະທັບຢູ່ເທິງນ້ຳແລະກຳລັງຕັດ, ເພາະພຣະສຽງຂອງພຣະອົງເປັນດັ່ງສຽງແຫ່ງນ້ຳຫຼາຍສາຍ. ໃນນິມິດທັງສອງ ມີການຖາມຄຳຖາມວ່າ “ອີກດົນປານໃດ”. ແມ່ນ້ຳທັງສອງນີ້ຍັງຖືກນຳສະເໜີຢູ່ໃນ “ຄຳຖາມແລະຄຳຕອບ” ຂອງດານີເອນໃນບົດທີແປດ, ຊຶ່ງເປັນເສົາຫຼັກແລະຮາກຖານສຳຄັນກາງຂອງອັດເວັນຕິສຶມ. ທີ່ນັ້ນ ແມ່ນ້ຳທັງສອງເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດເວລາ” ແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍແລະການຢຽບຍ່ຳລົງຂອງທັງສະຖານບໍລິສຸດແລະພົນໄພ່. ແມ່ນ້ຳທັງສອງໄດ້ປະຕິບັດບົດບາດຂອງມັນໃນຖານະເປັນໄມ້ເທົ້າແຫ່ງການຕີສອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລ້ວຈາກນັ້ນຈຶ່ງໄຫຼເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດມິນເລີໄລທ໌ຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ບ່ອນທີ່ William Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບອັນມະນີພະຍາກອນເມັດທຳອິດຂອງລາວ, ຊຶ່ງກໍຄືເສັ້ນຂອງ “ເຈັດເວລາ” ໃນພຣະທຳເລວີນິຕິບັນຍັດ ບົດ 26. ແມ່ນ້ຳທັງສອງເປັນຕົວແທນຂອງການກະຈັດກະຈາຍສອງຄັ້ງເປັນເວລາ 2520 ປີ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກະທຳໃຫ້ສຳເລັດໂດຍສິງໂຕສອງຕົວຄື ອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີໂດຍແມ່ນ້ຳ Tigris ແລະ Euphrates, ແລະແນ່ນອນຍັງໂດຍ Leah ແລະ Rachel, ຫຼານສາວຂອງ Rebekah, ຜູ້ທີ່ການສົມຣົດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອ Isaac ອາຍຸສີ່ສິບປີ ດັ່ງທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນ Genesis 2520.

ມິນເລີໄດ້ນຳສະເໜີພຽງແຕ່ການກະຈັດກະຈາຍຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຄືຢູດາ ເທົ່ານັ້ນ, ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນ 2300 ປີໃນປີ 1844. ໃນປີ 1856, “ເຫຼົ້າອະງຸ່ນໃໝ່” ຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ຊີ້ບອກການກະຈັດກະຈາຍອັນດຽວກັນນັ້ນເໜືອອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ໂດຍສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ໃນຖານະເປັນການຄົ້ນພົບທາງຄຳພະຍາກອນຄັ້ງທຳອິດຂອງ William Miller, ນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳ Euphrates ໄດ້ມາເຖິງໃນຖານະຄຳສອນອັນອາລະຟາໃນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳ Ulai ໄດ້ມາເຖິງພ້ອມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ການຄົ້ນພົບອັນອາລະຟາຂອງ Miller ແມ່ນເຈັດເທື່ອທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳ Ulai ແລະການຄົ້ນພົບອັນໂອເມກາຂອງ Hiram Edson ແມ່ນເຈັດເທື່ອທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳ Hiddekel.

2520 ເປັນຕົວແທນໄລຍະເວລາຂອງຊ່ວງໜຶ່ງທີ່ເທົ່າກັນສຳລັບແຕ່ລະອານາຈັກ, ແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນແລະສິ້ນສຸດຫ່າງກັນສີ່ສິບຫົກປີ. ປີ 1798 ໝາຍເຖິງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ ແລະການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 14. ປີ 1798 ແມ່ນການສຳເລັດຄົບຂອງ 2520 ປີແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາເໜືອອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໂດຍສິງໂຕແຫ່ງອັດຊີເຣຍ. ປີ 1844 ແມ່ນການສຳເລັດຄົບຂອງ “ເຈັດເວລາ” ທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາເໜືອອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ ແລະຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສິງໂຕແຫ່ງບາບີໂລນ. ແມ່ນ້ຳທັງສອງເປັນດັ່ງບຸກເອັນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການມາຮອດຂອງອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເມື່ອທັງແກທີເຈັດ ແລະແກຢູບິລີ ໄດ້ຖືກເປົ່າຂຶ້ນໃນວັນລົບລ້າງບາບແບບຕົວຈິງ.

ການເປົ່າແກສຽງຄັ້ງທີເຈັດເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການຮວມພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງເຂົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດ, ແລະຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ 2300 ປີແຫ່ງນິມິດແມ່ນ້ຳ Ulai, ແລະການເປົ່າແກ Jubilee ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາເລື່ອງແຜ່ນດິນທີ່ໄດ້ຖືກລະເມີດ ແລະນຳມາເຖິງເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງດານີເອນເອີ້ນວ່າຄຳສາບແຊ່ງ ແລະຄຳປະຕິຍານຂອງໂມເຊ, ແລະຊຶ່ງໂມເຊເອີ້ນວ່າ “ຂໍ້ພິພາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ.”

“ຄຳສາບແຊ່ງ” ແລະ “ຄຳສາບານ” ທີ່ຖືກຂຽນໄວ້ “ໃນກົດບັນຍັດຂອງໂມເຊ” ຄື “ເຈັດເທົ່າ” ໃນພຣະທຳເລວີວິນັຍ ບົດ 26. ຄຳທີ່ຖືກແປເປັນ “ຄຳສາບານ” ນັ້ນ ແມ່ນຄຳພາສາເຮັບເຣີດຽວກັນກັບຄຳທີ່ໃນພຣະທຳເລວີວິນັຍຖືກແປວ່າ “ເຈັດເທົ່າ.” ຄຳສາບແຊ່ງອັນເນື່ອງມາຈາກການລະເມີດຄຳສາບານແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນບົດ 25 ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນບົດ 26 ບ່ອນທີ່ໂມເຊລະບຸຄຳສາບແຊ່ງນັ້ນວ່າເປັນ “ການໂຕ້ຖຽງແຫ່ງພັນທະສັນຍາ.”

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ນຳດາບຂອງສິງໂຕແຫ່ງອັດຊີເຣຍມາເໜືອອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ເພື່ອ “ລົງໂທດ” ພວກເຂົາ ໂດຍມອບພວກເຂົາໄວ້ໃນ “ມືຂອງສັດຕູ” ໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ສີ່ສິບຫົກປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ໄດ້ຮູ້ສຶກເຖິງຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊ. ຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊແມ່ນຂໍ້ພິພາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ຕະຫຼອດສີ່ສິບຫົກປີ ພຣະເຈົ້າໄດ້ໃຊ້ສິງໂຕແຫ່ງເມໂຊໂປເຕເມຍເພື່ອກຳຈັດແລະຢຽບຍ່ຳກອງພົນລົງ. ເມື່ອສິ້ນສຸດໄລຍະສີ່ສິບຫົກປີນັ້ນ ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ທຳລາຍສະຖານບໍລິສຸດ. ກອງພົນຕາມຄຳຖາມຂອງດານີເອນໃນຂໍ້ທີສິບສາມຂອງດານີເອນບົດທີແປດ ໄດ້ຖືກກົດຂີ່ເປັນທາດໂດຍສັດຕູຂອງພວກເຂົາຕະຫຼອດໄລຍະສີ່ສິບຫົກປີ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທຳລາຍສະຖານບໍລິສຸດ ອັນເປັນອີກຫົວຂໍ້ໜຶ່ງທີ່ຈະຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໃນຂໍ້ທີສິບສາມ. ເມື່ອແມ່ນ້ຳເຫຼົ່ານັ້ນໄປເຖິງປີ 1798 ແລະ 1844 ຕາມລຳດັບ ກອງພົນໜຶ່ງໄດ້ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າເປັນພຣະວິຫານ ເພາະກອງພົນນັ້ນແມ່ນກາຍ ແລະກາຍນັ້ນແມ່ນພຣະວິຫານ. ເມື່ອສິ້ນສຸດໄລຍະນັ້ນ ພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນຕະຫຼອດສີ່ສິບຫົກປີນັ້ນ ຈະຕ້ອງຮ່ວມເຂົ້າກັບພຣະວິຫານຝ່າຍສະຫວັນ ໃນການສົມຣົດລະຫວ່າງພຣະພາວະກັບມະນຸດຊາດ. ການສົມຣົດແມ່ນລະຫວ່າງພຣະວິຫານສອງແຫ່ງ ແລະສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຜູກພັນເຂົ້າດ້ວຍກັນນັ້ນ ບໍ່ຄວນຖືກແຍກອອກ.

ນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳຕີກຣິສໄດ້ມາເຖິງປີ 1798 ແລະນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສໄດ້ມາເຖິງປີ 1844. ກ່ອນການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມພຽງເລັກນ້ອຍ, ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ມາເຖິງ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໃນການປະຊຸມຄ້າຍທີ່ Exeter, New Hampshire ໃນວັນທີ 12–17 ສິງຫາ 1844, ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໄດ້ຖືກເທລົງມາ. Exeter ຫມາຍຄວາມວ່າ “ປ້ອມປາການແຫ່ງນ້ຳ,” ແລະໃນການປະຊຸມຄ້າຍນັ້ນ ຍັງມີການປະຊຸມປອມອີກການຫນຶ່ງຖືກຈັດຂຶ້ນໃນເຕັນອື່ນ, ໂດຍກຸ່ມຄົນຈາກ Watertown, Massachusetts. ນ້ຳທັງຫຼາຍທີ່ມີຕົ້ນກຳເນີດຢູ່ໃນເອເດນ, ຕາມທີ່ Sister White ໄດ້ກ່າວໄວ້, ກຳລັງຈະຖືກກະຈາຍອອກໄປດັ່ງ “ຄື້ນຍັກ” ທົ່ວຕາມແນວຝັ່ງທະເລຕາເວັນອອກຂອງສະຫະລັດ. ແຜ່ນດິນໄຫວຊຶ່ງໄດ້ກະຕຸ້ນຄື້ນຍັກນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນສວນເອເດນ ເມື່ອຊາຕານໄດ້ພິຊິດມະນຸດຊາດ, ເຮັດໃຫ້ເກີດການສັ່ນສະເທືອນດັ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃນເອເດນ ຊຶ່ງຄື້ນຂອງມັນໄດ້ແຜ່ໄປເຖິງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ. ຄື້ນຍັກນັ້ນໄຫຼຖ້ວມເຂົ້າສູ່ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດສາດຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະຄື້ນທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຈາກແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງບາບຂອງອາດາມ ກໍໄປເຖິງແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11.

ສຽງຂອງພຣະຄຣິດແມ່ນສຽງຂອງນ້ຳຫຼາຍສາຍ, ແລະນ້ຳເຫຼົ່ານັ້ນເມື່ອລວມເຂົ້າກັນແລ້ວກໍເປັນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ. ອິຊາຢາ ແລະບຸດຊາຍຂອງທ່ານ ເຊອາຈາຊູບ ກຳລັງຢືນຢູ່ໃນຂໍ້ທີສາມຂອງບົດທີເຈັດ ທີ່ສະນ້ຳແຫ່ງທໍ່ສົ່ງນ້ຳຂ້າງເທິງ, ນຳສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ທີ່ນັ້ນ ຄຳປະກາດຂອງອິຊາຢາຕໍ່ກະສັດອາຮາດຜູ້ໂງ່ແລະອະທຳ ຄືວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະນຳນ້ຳແຫ່ງອັດຊີເຣຍ, ຄືກະສັດເຊນນາເຄຣິບ, ມາເໜືອອາຮາດ ແລະນ້ຳຂອງລາວຈະໄຫຼຂຶ້ນເຖິງຄໍ.

ອາຫາດໄດ້ປະຕິເສດນ້ຳທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ “ສົ່ງ” ມາ, ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ “ສົ່ງ” ນ້ຳແຫ່ງອັດຊີເຣຍມາສູ່ອາຫາດ. ອາຫາດໄດ້ “ຊື່ນຊົມ” ໃນພັນທະມິດຂອງ “ເຣຊິນ ແລະ ບຸດຂອງເຣມາລິຢາ.” ອາຫາດ “ຊື່ນຊົມ” ໃນຂ່າວສານຝົນປາຍປີອັນປອມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຣຊິນ ແລະ ບຸດຂອງເຣມາລິຢາ.

ເຣຊິນ ແລະ ບຸດຂອງເຣມາລີຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງຄື ເປກາ ກະສັດແຫ່ງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ, ເປັນຕົວແທນຂອງຂອງປອມຂອງອິຊາຢາ ແລະ ບຸດຂອງທ່ານ. ອາຮາດ ກະສັດຜູ້ໂງ່ເຂົາ ແລະ ຊົ່ວຮ້າຍ “ຊື່ນຊົມຍິນດີ” ໃນພັນທະມິດທີ່ຖືກແທນໂດຍສິບເຜົ່າຝ່າຍເໜືອຂອງອິດສະຣາເອນ ແລະ ຊີເຣຍ, ອັນເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງຄວາມສຳພັນອັນຜິດກົດໝາຍລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ລັດ ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ອາຮາດຊື່ນຊົມຍິນດີ, ເພາະວ່າຄວາມອັບອາຍ ແລະ ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ແມ່ນອາລົມສອງຢ່າງທີ່ກົງກັນຂ້າມ ຊຶ່ງການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳໃຊ້ເພື່ອກ່າວເຖິງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກແທນໃນການໂຕ້ວາທີຂອງຝົນປາຍ. ເມື່ອເຢເຣມີຢາໄດ້ກິນໜັງສືນ້ອຍນັ້ນ ມັນເປັນຄວາມຍິນດີ ແລະ ຄວາມຊື່ນຊົມແຫ່ງໃຈຂອງທ່ານ, ແລະ ໂຢເອນໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ມີວັນອັບອາຍ. ອາຮາດ, ໃນຖານະເປັນຊາວລາໂອດີເກຍ, ເປັນຄົນຕາບອດ; ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາຈຶ່ງກຳລັງຊື່ນຊົມຢູ່ໃນຂ່າວສານເລື່ອງນ້ຳອັນປອມ ແລະ ປະຕິເສດຂ່າວສານເລື່ອງນ້ຳອັນແທ້ຂອງອິຊາຢາ. ເຂົາຄວນຈະອັບອາຍ ເພາະໄວ້ວາງໃຈໃນຂ່າວສານຝົນປາຍອັນປອມທີ່ຖືກແທນໂດຍນ້ຳຖ້ວມຂອງກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອ, ແຕ່ເຂົາໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງຊີໂລອາ.

ຂໍ້ຄວາມຂອງຊີໂລອາໃນເອຊາຢາ ບົດ 8 ແມ່ນຂໍ້ຄວາມແຫ່ງຝົນປາຍ. ສະລະຂອງຊີໂລອາໄດ້ຖືກລະບຸໃນພຣະສັນຍາໃໝ່ວ່າເປັນສະລະຂອງສີໂລອາມ. ໃນພາສາເຮັບເຣີ ຫຼື ພາສາກຣີກ ຄຳນີ້ຫມາຍວ່າ “ຖືກສົ່ງ.” ເປັນການສົມຄວນທີ່ພຣະຄຣິດຈະຈາກໄປ ເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ “ສົ່ງ” ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ເອຊາຢາ ແລະ ອາຮາດ ຢູ່ທີ່ສະລະຊີໂລອາ, ແລະການທົດສອບນັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງວ່າ ຈະມີຄວາມເຊື່ອໃນສະລະຊີໂລອາ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອຊາຢາ ແລະ ບຸດຂອງລາວ, ຫຼື ຈະມີຄວາມເຊື່ອໃນເຣຊິນ ແລະ ບຸດຂອງເຣມາລີຢາ? ອາຮາດກຳລັງເລືອກລະຫວ່າງນ້ຳສອງຢ່າງ, ຄື ນ້ຳແຫ່ງຊີໂລອາ ຫຼື ນ້ຳຂອງກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ. ອາຮາດໄດ້ຊື່ນຊົມຢູ່ໃນພັນທະມິດ ແລະ ຂໍ້ຄວາມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຣຊິນ ແລະ ບຸດຂອງເຣມາລີຢາ, ແລະເພາະສະນັ້ນ ລາວຈຶ່ງໄດ້ຮັບນ້ຳຖ້ວມແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ແທນທີ່ຈະໄດ້ຮັບນ້ຳທີ່ໄຫຼຢ່າງອ່ອນໂຍນໃນຍາມພິພາກສາຂອງລາວ. ການພິພາກສາຂອງລາວເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອໄຫຼຖ້ວມທົ່ວທັງໂລກເໝືອນດັ່ງນ້ຳຖ້ວມ. ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນນັບແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນຕົ້ນໄປ, ເມື່ອນ້ຳຖ້ວມແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນກໍກຳລັງກວາດຜ່ານໂລກເຊັ່ນກັນ.

ອາຮາດໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພັນທະມິດຂອງສິບເຜົ່າທາງເໜືອແລະຊີເຣຍ, ແລະເພາະສະນັ້ນກໍຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຂ່າວສານທີ່ປະສົມປະສານຄຣິດຕະຈັກແລະລັດ, ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍທຸກພັນທະມິດອັນຜິດກົດໝາຍທີ່ພົບໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ອິຊາຢາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ຝ່າຍຟີລາເດນເຟຍ ແລະ ອາຮາດເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເຊື່ອມໂຍງຄຳພະຍານຂອງອິຊາຢາເຂົ້າກັບຂອງພຣະອົງເອງ ເມື່ອພຣະອົງຊົງຮັກສາຄົນຕາບອດຜູ້ໜຶ່ງ, ຄືຜູ້ຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ, ທີ່ສະນ້ຳສີໂລອາມ.

ຊາຍຕາບອດພ້ອມກັບກະສັດອາຮາດຜູ້ໂງ່ເຂົາ ແລະ ຊົ່ວຮ້າຍ ຖືກທົດສອບວ່າຈະວາງຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂອງຕົນໃນສະນ້ຳສີໂລອາມ ຫຼື ໃນກະແສນ້ຳຖ້ວມຂອງອັດຊີເຣຍ. ຊາຍຕາບອດຮູ້ວ່າຕົນເອງຕາບອດ, ແຕ່ອາຮາດນັ້ນຮັ່ງມີ, ເພີ່ມພູນດ້ວຍຊັບສິນ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງການສິ່ງໃດເລີຍ. ອາຮາດແມ່ນພົມມະຈາລີໂງ່ທີ່ຢູ່ຂ້າງສະນ້ຳແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ, ແລະ ຊາຍຕາບອດເປັນພົມມະຈາລີມີປັນຍາ. ນ້ຳທີ່ຖືກສົ່ງມາຈາກ, ຫຼື ນ້ຳທີ່ຖືກສົ່ງມາຈາກອັດຊີເຣຍ ແມ່ນບົດທົດສອບ.

ສະນ້ຳແມ່ນບ່ອນທີ່ນ້ຳຖືກຮວບຮວມເຂົ້າໄວ້ນຳກັນ, ແລະໃນຄວາມໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນ ສະນ້ຳແມ່ນບ່ອນທີ່ສາຍນ້ຳ, ແມ່ນ້ຳ, ຫ້ວຍ, ທະເລ, ມະຫາສະໝຸດ, ໜອງ, ຝົນ ແລະ ນ້ຳຄ້າງ ອັນເປັນ “ນ້ຳ” ທັງປວງທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າໄວ້ນຳກັນ. ສະນ້ຳຂອງຝົນປາຍຖືກກໍ່ຕັ້ງຂຶ້ນດ້ວຍນ້ຳທີ່ໄຫຼລົງມາຈາກສະນ້ຳເທິງ. ສະນ້ຳນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍໃນບໍລິບົດຂອງການທົດສອບ. ອາຮາດໄດ້ປະຕິເສດນ້ຳທີ່ໄຫຼຢ່າງອ່ອນໂຍນ, ແຕ່ຄົນຕາບອດນັ້ນໄດ້ເຊື່ອຟັງຕໍ່ຂ່າວສານທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບສະນ້ຳ. ພຣະເຢຊູໄດ້ນຳພຣະພາບຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງບາງສ່ວນ, ຊຶ່ງຖືກແທນໄວ້ດ້ວຍ “ນ້ຳລາຍ,” ມາປະສົມກັບດິນໜຽວ, ອັນເປັນຕົວແທນຂອງການຮວມເຂົ້າກັນລະຫວ່າງພຣະພາບຄວາມເປັນພຣະກັບມະນຸດສະພາບ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດຊົງກະທຳໃຫ້ສຳເລັດໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ.

ພຣະຄຣິດໄດ້ຖ່ມລົງໃນດິນ ແລະຜະສົມນ້ຳລາຍຂອງພຣະອົງໃຫ້ເປັນຕົມ. ພຣະອົງໄດ້ໃຊ້ຂ່າວສານແຫ່ງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າ ແລະມະນຸດສະພາບ ເພື່ອຊະໂລມຕາຂອງຄົນຕາບອດ. ຂ່າວສານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າ ແລະມະນຸດສະພາບ ຄືຂ່າວສານຂອງປີ 1888, ແລະມັນຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອປ່ຽນແປງບຸກຄົນໜຶ່ງຈາກສະພາບຂອງລາໂອດີເຊຍ ໄປສູ່ສະພາບຂອງຟີລາເດນເຟຍ. ແຕ່ຂ່າວສານນັ້ນຕ້ອງອາໄສການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງມະນຸດ. ພວກເຂົາຕ້ອງໄປທີ່ສະນ້ຳ ແລ້ວຈຶ່ງລ້າງ.

ທຸກຄົນໄດ້ເຮັດບາບ ແລະ ຂາດຈາກພຣະສິລິສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ພຣະເຢຊູກ່າວວ່າ ຊາຍຕາບອດຄົນນັ້ນ ແລະ ບິດາມານດາຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບ. ພຣະເຢຊູກຳລັງຍົກຄຳຖາມເລື່ອງການກ່າວໂທດອອກຈາກສະພາບຕາບອດຂອງຊາຍຄົນນັ້ນ, ແລະ ຊົງລະບຸເຂົາວ່າເປັນຊາຍຜູ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອຖວາຍພຣະສິລິແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ແລະ ມະນຸດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ຜູ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອຈຸດປະສົງທີ່ວ່າ “ພຣະລາຊກິດຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກສະແດງໃຫ້ປາກົດ” ນັ້ນ ຄື ທຸງສັນຍານ, ຊຶ່ງປະກອບຂຶ້ນດ້ວຍຊາຍແລະຍິງຜູ້ໄດ້ຍ້າຍຜ່ານຈາກ Laodicea ໄປສູ່ Philadelphia. ທຸງສັນຍານແມ່ນບ່ອນທີ່ພຣະລາຊກິດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກສະແດງໃຫ້ປາກົດ, ເພາະວ່າພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງຄືການຮວມເອົາຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າເຂົ້າກັບມະນຸດຊາດ (ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂີ້ຕົມທີ່ທາລົງນັ້ນ), ແລະ ຖ້ວຍລາງວັນແຫ່ງພຣະລາຊກິດນັ້ນ ຄື ຜູ້ທີ່ບໍ່ພຽງແຕ່ໄດ້ຍິນຂ່າວສານ Laodicea ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຮັກສາໃນຂ່າວສານນັ້ນດ້ວຍ. ຄຳສັ່ງຮັກສາສຳລັບຊາຍຕາບອດຄື ໃຫ້ໄປ ແລະ ຊຳລະລ້າງ. ເມື່ອເຂົາສາມາດເຫັນແລ້ວ ເຂົາກໍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງພະຍາຍາມຖວາຍພຣະສິລິແດ່ພຣະເຈົ້າ; ສະພາບແວດລ້ອມທີ່ລ້ອມຮອບເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ສິ່ງນັ້ນເກີດຂຶ້ນ.

ມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການເຂົ້າມາໃກ້ຂອງພຣະຄຣິດ ຕາມມາດ້ວຍພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດ. ພຣະກິດສຸດທ້າຍຂອງພຣະຄຣິດໃນສະຖານບໍລິສຸດໃນສະຫວັນ ທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບມະນຸດ ແມ່ນການປ່ຽນມະນຸດຄົນໜຶ່ງຈາກຮ່ອມພູແຫ່ງກະດູກແຫ້ງຕາຍ ຫຼືຈາກການເປັນດັ່ງຄົນຕາຍຢູ່ຕາມຖະໜົນ ຫຼືຈາກການຕາບອດສິ້ນເຊີງ. ພຣະກິດສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງ ຄືການສ້າງຊົນຊາດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນໃໝ່ໃຫ້ເປັນຕາມພຣະສຸລັກຂອງພຣະອົງ, ແລະນັ້ນແຫຼະແມ່ນພຣະກິດດຽວກັນທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳເມື່ອພຣະອົງຊົງສ້າງອາດາມຈາກຜົງດິນແຫ່ງແຜ່ນດິນ ແລ້ວຊົງລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດເຂົ້າໃນເຂົາ. ພຣະກິດສຸດທ້າຍຄືພຣະກິດທຳອິດ ເພາະໃນຕອນຕົ້ນພຣະອົງຊົງປັ້ນດິນກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງຊົງເຈີມດິນນັ້ນດ້ວຍຊີວິດແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ. ສຳລັບອາດາມ ພຣະວິນຍານນັ້ນຄືລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະອົງ; ສຳລັບຄົນຕາບອດ ມັນຄືນ້ຳ. ສຳລັບຮ່ອມພູແຫ່ງກະດູກແຫ້ງຕາຍຂອງເອເຊກຽນ ມັນແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງການຮວບຮວມ ຊຶ່ງໄດ້ສ້າງຮ່າງກາຍຂຶ້ນ. ແລ້ວຂ່າວສານເລື່ອງລົມທັງສີ່ທິດໄດ້ຖືກພົ່ນລົງເທິງຮ່າງກາຍນັ້ນ, ແລະເມື່ອນັ້ນມັນກໍລຸກຂຶ້ນຢືນເປັນກອງທັບອັນເກີນກຳລັງ.

ໃນຂະນະທີ່ຊາຍຕາບອດຄົນນັ້ນຍັງຄົງຕາບອດຢູ່, ພຣະເຢຊູໄດ້ທອດພຣະເນດເຫັນລາວ ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າໄປຫາລາວ. ພຣະອົງເຂົ້າໄປຫາຊາຍຕາບອດນັ້ນພາຍໃນບໍລິບົດຂອງຄຳຖາມໜຶ່ງທີ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ຍົກຂຶ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊົງໃຫ້ພຣະອົງສາມາດສະຖາປະນາສະພາບແວດລ້ອມທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກຕ້ອງສຳລັບອຸປະມານີ້. “ພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ” ເປັນສັນຍາລັກທາງຄຳພະຍາກອນໃນຫຼາຍແນວທາງອັນຫຼາກຫຼາຍຂອງພະຍານຫຼັກຖານໃນພຣະຄຳພີ. ທຸກການສຳແດງຂອງ “ພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ” ໃນພຣະຄຳພີຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນເວລາແຫ່ງຝົນປາຍ. ພຣະເຢຊູກຳລັງວາງບໍລິບົດຂອງເລື່ອງນີ້ໃນແງ່ຂອງຂ່າວສານສຸດທ້າຍ, ດັ່ງທີ່ເອລີຢາເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີສຸດທ້າຍແຫ່ງມາລາກີ.

ບິດາມານດາ ແລະ ເດັກນ້ອຍຕາບອດ ບໍ່ໄດ້ຖືກພິພາກສາລົງໂທດວ່າເປັນຄົນບາບ, ເພາະວ່ານີ້ແມ່ນເວລາແຫ່ງພຣະລາຊການອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະໃນເວລານັ້ນ ໃຈຂອງບິດາມານດາ ແລະ ໃຈຂອງບຸດຫຼານ ຈະຖືກຫັນໃຫ້ເຫັນປະເດັນທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າ. ປະເດັນນັ້ນຄື—ວ່າຊາຍລາວດິເຊຍຜູ້ຕາບອດ ໄດ້ຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນຊາຍຟີລາເດລເຟຍຜູ້ໄດ້ຮັບການເຈີມແລ້ວ ຫຼື ບໍ່. ນັ້ນແຫຼະແມ່ນປະເດັນທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າບິດາມານດາ ແລະ ເດັກນ້ອຍ ໃນເວລາແຫ່ງຝົນປາຍ, ເພາະວ່ານັ້ນກໍແມ່ນເວລາແຫ່ງການພິພາກສາດ້ວຍ. ແລະ ເວລາແຫ່ງການພິພາກສານັ້ນ ຖືກດຳເນີນໄປໃນຊົ່ວອາຍຸທີສາມ ແລະ ທີສີ່ ຕາມຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ. ຊາຍຕາບອດແມ່ນຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍ ແລະ ເປັນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່, ແລະ ບິດາມານດາຂອງລາວແມ່ນຊົ່ວອາຍຸທີສາມ. ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ ໄດ້ນຳຄອບຄົວທັງຫຼາຍເຂົ້າສູ່ສະພາບການທີ່ພວກເຂົາຖືກບັງຄັບໃຫ້ຍອມຮັບ ຫຼື ປະຕິເສດ ຂ່າວສານແຫ່ງສະນ້ຳສີໂລອາມ. ກະສັດອາຫາດຜູ້ໂງ່ຈ້າ ແລະ ຊົ່ວຮ້າຍ ໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງສະນ້ຳນັ້ນ, ແຕ່ຊາຍຕາບອດໄດ້ຍອມຮັບ. ຂ່າວສານເອລີຢາໃນພຣະທຳມາລາກີ ຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງຄຳສາບແຊ່ງ ກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ນ່າຢ້ານກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

ເມື່ອພຣະເຢຊູຈັດວາງສະພາບການທີ່ເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນັ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ລວມເຂົ້າໃນຄຳສະຫຼຸບກ່ຽວກັບຈຸດປະສົງຂອງການອັດສະຈັນນັ້ນວ່າ ພຣະອົງຈະຕ້ອງກະທຳພະລາຊະກິດໃນເວລານັ້ນ, ເພາະຈະມີເວລາໜຶ່ງມາເຖິງເມື່ອບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດກະທຳການໄດ້. ພະລາຊະກິດທີ່ພຣະອົງກ່າວເຖິງນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນຍາມກາງເວັນ, ແລະການສິ້ນສຸດຂອງວຽກງານກໍຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍຍາມກາງຄືນ. ການອ້າງເຖິງຂອງພຣະອົງແມ່ນໝາຍເຖິງການປິດສິ້ນແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ.

ເມື່ອພຣະອົງສຳເລັດພຣະລາຊກິດແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງແລ້ວ ພຣະອົງກໍຖອດສະຫຼອງພຣະອາພອນແຫ່ງປະໂລຫິດຂອງພຣະອົງອອກ ແລະຊົງສວມສະຫຼອງພຣະອາພອນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ. ເມື່ອພຣະອົງສຳເລັດພຣະລາຊກິດນັ້ນຄືການແຍກຜູ້ສູນຫາຍອອກຈາກຜູ້ທີ່ຖືກຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ພຣະລາຊກິດແຫ່ງຄວາມພົ້ນກໍສິ້ນສຸດລົງ. ເວລາແຫ່ງການທົດລອງໄດ້ປິດລົງແລ້ວ ແລະບັດນີ້ເປັນເວລາກາງຄືນ ເມື່ອບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເຮັດວຽກໄດ້. ຂ່າວສານຂອງພຣະຄຣິດບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຂ່າວສານເຖິງຊາວລາໂອດີເກຍແກ່ຄົນຕາບອດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເປັນຂ່າວສານຂອງເອລີຢາທີ່ຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດແຫ່ງຄວາມໃກ້ເຂົ້າມາຂອງການປິດເວລາແຫ່ງການທົດລອງ ຊຶ່ງເປັນແຮງຈູງພຣະໄທອັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະຄຣິດໃນການທຳງານເພື່ອຊ່ອຍດວງວິນຍານໃຫ້ພົ້ນ.

ກ່ອນອື່ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ເຂົ້າຫາຊາຍຕາບອດຜູ້ນັ້ນ, ແລ້ວຈຶ່ງຕຽມແລະທາຂີ້ເຜິ້ງ, ຈາກນັ້ນກໍປະທານຄໍາຊີ້ແນະສໍາລັບກິດງານທີ່ຊາຍຕາບອດຈໍາເປັນຕ້ອງເຮັດດ້ວຍຕົນເອງ; ແລະສໍາຄັນບໍ່ຍິ່ງຫຍ່ອນໄປກວ່າກັນກໍຄື ໃນຂະນະທີ່ເຂົາລົງມືເຮັດກິດງານນັ້ນ ສາຍຕາຂອງເຂົາກໍໄດ້ຖືກຟື້ນຄືນ. ເມື່ອເຂົາໄດ້ເຫັນແລ້ວ ເຂົາກໍໄດ້ຖືກປ່ຽນຈາກຊາວລາໂອດີເກຍທີ່ຕາບອດ ໃຫ້ກາຍເປັນຊາວຟີລາເດັນເຟຍ. ໄລຍະແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານຂອງຄຣິສຕະຈັກສອງແຫ່ງນັ້ນ ໄດ້ສໍາເລັດລົງໃນຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1856 ຈົນຮອດ 1863.

ໄລຍະເວລານັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການແຍກຂ້າວສາລີອອກຈາກຫຍ້າລ້ານ, ແລະການປະທັບຕາຄັ້ງສຸດທ້າຍແກ່ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຜູ້ຊຶ່ງຕໍ່ຈາກນັ້ນຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ. ທັນທີນັ້ນຄົນຕາບອດກາຍເປັນຈຸດສົນໃຈຂອງສາທາລະນະ—ເມື່ອເຂົາໄດ້ປ່ຽນຈາກຊາວ Laodicean ໄປເປັນຊາວ Philadelphian. ຄົນຕາບອດນັ້ນຄືໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ແລະກະສັດ Ahaz ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍແລະໂງ່ຈ້າ ແມ່ນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າ ຜູ້ຖືກພົ່ນອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໃນຈຸດດຽວກັນຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ, ພຣະເຢຊູກຳລັງໃຊ້ນ້ຳລາຍຂອງພຣະອົງເພື່ອເຈີມຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ຂອງພຣະອົງ, ຫຼືບໍ່ກໍພຣະອົງກຳລັງຖົ່ມປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.