ພຣະຄຳພີໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊວເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ສິບຫົກ

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍອະໄພລ່ວງໜ້າສໍາລັບຖ້ອຍຄໍາອັນຫຼວງຫຼາຍກ່ອນຈະເຂົ້າສູ່ຫົວຂໍ້ຫຼັກ. ຂ້າພະເຈົ້າປະສົງຈະວາງແນວເສັ້ນທາງຄໍາພະຍາກອນບາງປະການໄວ້ໃຫ້ເຂົ້າທີ່, ຊຶ່ງເປັນອົງປະກອບສໍາຄັນຂອງເຫດຜົນຕາມລໍາດັບທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມຸ່ງໝາຍຈະນໍາໃຊ້ ເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາພຣະທໍາໂຢເອນໂດຍກົງ. ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍໄດ້ກ່າວມາແລ້ວວ່າ ຄໍາພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກແປວ່າ “ຖືກຕັດຂາດ” ໃນພຣະທໍາໂຢເອນນັ້ນ ມີຮາກຖານຢູ່ໃນວິທີການຖວາຍບູຊາເພື່ອຮັບຮອງພັນທະສັນຍາໃນສະໄໝຂອງອັບຣາຮາມ.

ຄໍາພາສາເຮັບຣິວ “cut off” ແມ່ນ H3772, ແລະເປັນຮາກຄໍາດັ້ງເດີມທີ່ມີຄວາມໝາຍວ່າ ‘ຕັດ (ອອກ, ລົງ ຫຼື ໃຫ້ຂາດອອກເປັນທ່ອນໆ); ໂດຍນັຍຍະແລ້ວໝາຍເຖິງ ທໍາລາຍ ຫຼື ຜານໃຫ້ໝົດສິ້ນ; ໂດຍສະເພາະໝາຍເຖິງ ເຮັດພັນທະສັນຍາ (ຄື, ເຮັດພັນທະມິດ ຫຼື ຂໍ້ຕົກລົງ, ໃນດັ້ງເດີມໂດຍການຕັດເນື້ອໜັງ ແລະ ຍ່າງຜ່ານລະຫວ່າງຊິ້ນສ່ວນເຫຼົ່ານັ້ນ).’

ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າ ຄໍານິຍາມຂອງ Strong ສໍາລັບຄໍາວ່າ “cut off” ຮຽກມັນວ່າເປັນ “primitive root” ໃນຄວາມໝາຍທາງໄວຍາກອນ. ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ການຕັດທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບພັນທະສັນຍາແລະອັບຣາຮາມ ຊີ້ບອກວ່າ ແສງສະຫວ່າງຂອງພັນທະສັນຍາໄດ້ຜູກຕິດກັບພຣະວັດຈະນະ, ແລະແສງສະຫວ່າງນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງອອກໄວ້ໃນຮາກປະຫວັດສາດດັ້ງເດີມຂອງມັນ. “Cut” ໃນແງ່ຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ແມ່ນສັນຍາລັກເຊິ່ງພະຍາກອນອັນໜຶ່ງ ທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຮາກດັ້ງເດີມຂອງມັນ, ແລະໃນຂະນະດຽວກັນ ມັນກໍຖືກຈໍາແນກໃນທາງໄວຍາກອນວ່າເປັນ primitive root ເຊັ່ນກັນ.

ຖ້ອຍຄໍາປະກາດໃນຂໍ້ທີຫ້າ ມິໃຊ່ພຽງແຕ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ມີຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍ “ເຫຼົ້າອະງຸ່ນໃໝ່” ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຊີ້ອີກວ່າ ໃນຂະນະນັ້ນແລະໃນສະຖານະການນັ້ນ ພວກເຂົາຖືກປະຕິເສດເສຍແລ້ວຈາກການເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄືປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ສືບສາຍ “ຮາກເຫງົ້າເດີມແທ້” ຂອງພວກເຂົາຍ້ອນກັບໄປເຖິງອັບຣາຮາມ.

ຊົ່ວອາຍຸທີ່ຕາຍລົງໃນຖິ່ນກັນດານເປັນເວລາເກີນສີ່ສິບປີ ໄດ້ສືບສາຍຮາກເດີມຂອງຕົນຍ້ອນກັບໄປຫາອັບຣາຮາມ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງບິດາແຫ່ງຫຼາຍປະຊາຊາດ. ຊົ່ວອາຍຸທີ່ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາພ້ອມກັບໂຢຊວຍ ໄດ້ສືບສາຍຮາກເດີມຂອງຕົນຍ້ອນກັບໄປຫາອັບຣາຮາມ. ຊາວຢິວຜູ້ທີ່ຕອກພຣະຄຣິດໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ໄດ້ສືບສາຍຮາກເດີມຂອງຕົນຍ້ອນກັບໄປຫາອັບຣາຮາມ. ພວກໂປຣແຕສແຕນທີ່ອອກມາຈາກຍຸກມືດ ແລະຜູ້ທີ່ຕໍ່ມາໄດ້ຖືກທົດສອບ ແລະຖືກປະລະໄວ້ໃນປີ 1844 ໂດຍຖືກຂ້າມຜ່ານໄປໃນຖານະເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພຣະສັນຍາທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ ໄດ້ສືບສາຍຮາກເດີມຂອງຕົນຍ້ອນກັບໄປຫາອັບຣາຮາມ. ຂະບວນການ Millerite Philadelphian ທີ່ເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ສືບສາຍຮາກເດີມຂອງຕົນຍ້ອນກັບໄປຫາອັບຣາຮາມ. ຂະບວນການ Millerite Laodicean ທີ່ສ້າງເຢຣິໂຄຂຶ້ນໃໝ່ໃນປີ 1863 ໄດ້ສືບສາຍຮາກເດີມຂອງຕົນຍ້ອນກັບໄປຫາອັບຣາຮາມ. ຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist ແຫ່ງ Laodicean ທີ່ຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ໄດ້ສືບສາຍຮາກເດີມຂອງຕົນຍ້ອນກັບໄປຫາອັບຣາຮາມ. ຊົ່ວອາຍຸທັງປວງເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ສຳເລັດ ຫຼືຈະສຳເລັດ ຄຳອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນ.

ພວກຂີ້ເມົາໃນໂຢເອນຕື່ນຂຶ້ນມາເພື່ອພົບວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກປະຕິເສດຈາກການເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ມີຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງທີ່ກົງກັນຂ້າມກໍເປັນຄວາມຈິງ. ຜູ້ທີ່ໂຢເອນລະບຸວ່າສວມ “ມົງກຸດແຫ່ງລັດສະໝີພາບ,” ແລ້ວເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາ, ຖືກປະທັບຕາ ແລະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນເຄรື່ອງຖວາຍ. ພັນທະສັນຍາທີ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງເປັນຄັ້ງທໍາອິດລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການ “ຕັດ” ແບບດຽວກັນ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໃນການຖວາຍບູຊາຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການຕັດນັ້ນຄືການແຍກເຂົ້າສາລີອອກຈາກຫຍ້າລ້າງ. ຫຍ້າລ້າງຖືກປະຕິເສດ ແລະຖືກໂຍນເຂົ້າໃນໄຟ ແລະເຂົ້າສາລີຖືກມັດເຂົ້າຮວມກັນເປັນເຄรື່ອງຖວາຍເຂົ້າສາລີຜົນທໍາອິດແຫ່ງເພນເຕກອດ ແລ້ວຈຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນ, “ດັ່ງໃນປີກ່ອນໆ.”

ມີສີ່ບ່ອນທີ່ໂດຍປົກກະຕິຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າເປັນຕົວແທນຂອງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ. ໃນປະຖົມມະການບົດ 12 ອັບຣາຮາມຖືກ “ເອີ້ນ” ແລະໄດ້ຮັບຄຳສັນຍາວ່າພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ທ່ານເປັນຊົນຊາດໃຫຍ່. ສິ່ງນີ້ບໍ່ແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພັນທະສັນຍາ, ແຕ່ເປັນການຊົງເອີ້ນແຫ່ງຄຳສັນຍາ. ໃນເວລານັ້ນ ຊື່ຂອງທ່ານແມ່ນ ອັບຣາມ, ເພາະວ່າໜຶ່ງໃນສັນຍາລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຄືການປ່ຽນຊື່. ຊື່ຂອງອັບຣາມຖືກປ່ຽນໃນຂັ້ນທີສາມຂອງສີ່ຂັ້ນຂອງພັນທະສັນຍາ.

ການຊົງເອີ້ນນັ້ນເປັນພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ໃຫ້ແກ່ອັບຣາມ, ແລະພຣະອົງໄດ້ປະທານພະຍານຄົນທີສອງດ້ວຍ “ຄຳສາບານ” ທີ່ຕິດຕາມມາ. “ຄຳສາບານ” ທີ່ຕິດຕາມມານັ້ນເປັນສາມຊັ້ນ. ຫຼັງຈາກການຊົງເອີ້ນແຫ່ງພຣະສັນຍາ, ຊຶ່ງເປັນຂັ້ນຕອນທຳອິດ, ຂັ້ນຕອນທີສອງ, ທີສາມ ແລະ ທີສີ່ ແມ່ນພັນທະສັນຍາສາມຊັ້ນທີ່ແທ້ຈິງ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ໃນປະຖົມມະການ ບົດທີ 15 ພຣະເຈົ້າຊົງ “ຕັດ” (ສະຖາປະນາ) ພັນທະສັນຍາຢ່າງເປັນທາງການ ໂດຍຜ່ານພິທີກຳອັນຊົງພະລັງ ທີ່ພຣະເຈົ້າພຽງພຣະອົງດຽວຊົງຜ່ານລະຫວ່າງສັດທີ່ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງສ່ວນ, ຊົງສັນຍາແບບບໍ່ມີເງື່ອນໄຂວ່າຈະປະທານແຜ່ນດິນແກ່ລູກຫຼານຂອງອັບຣາຮາມ. ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາໄດ້ຖືກນຳສະເໜີເປັນແຜ່ນດິນທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງແມ່ນ້ຳສອງສາຍ; ແມ່ນ້ຳແຫ່ງອີຢິບ ແລະ ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສ. ຂັ້ນຕອນທຳອິດຂອງພັນທະສັນຍາສາມຊັ້ນນີ້ ລວມເຖິງການອ້າງອີງໂດຍກົງເຖິງສັນຍະລັກທາງຄຳພະຍາກອນຂອງແມ່ນ້ຳສອງສາຍ, ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ຜູກພັນກັບສັນຍະລັກນັ້ນ. ເມື່ອການດົນໃຈຊີ້ໄປທີ່ແມ່ນ້ຳອູໄລ ແລະ ຮິດເດເກນ ວ່າເປັນເຫດການທີ່ບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສຳເລັດ, ແມ່ນ້ຳສອງສາຍນັ້ນກໍໄດ້ຖືກວາງແບບໄວ້ແລ້ວໃນຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມ. ພາບເຫດການນັ້ນຢູ່ລະຫວ່າງແມ່ນ້ຳສອງສາຍຂອງອັບຣາມ, ຊຶ່ງເມື່ອນຳມາຮ່ວມກັນກັບແມ່ນ້ຳສອງສາຍຂອງດານີເອນ ກໍກາຍເປັນສີ່ແມ່ນ້ຳ, ເພາະວ່າພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດເປັນສຸລະສຽງແຫ່ງນ້ຳຫຼາຍສາຍ.

ແຜ່ນດິນທີ່ໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ແກ່ອັບຣາມນັ້ນ ແມ່ນໂລກທັງສິ້ນ ຊຶ່ງໃນຍຸກສຸດທ້າຍໄດ້ຖືກແທນດ້ວຍກະສັດສິບອົງ; ແຕ່ໃນຍຸກແຮກຂອງພັນທະສັນຍານັ້ນ ກັບໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ເປັນສິບເຜົ່າ ບໍ່ແມ່ນກະສັດ. ຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຈະຢູ່ໃນຄວາມຂັດແຍ້ງກັບໂລກທັງສິ້ນ. ແລ້ວໂລກຈະເຂົ້າມາພົວພັນກັບຂະບວນການທົດສອບແຫ່ງການບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການໃນວັນອາທິດ ໂດຍລັດຖະບານໂລກດຽວ ພາຍໃຕ້ການຊີ້ນຳຂອງຍິງໂສເພນີສີແດງເຂັ້ມໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ ຜູ້ຊຶ່ງປົກຄອງເໜືອກະສັດສິບອົງແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ໃນເລື່ອງຂອງອັບຣາມ ສັນຍາລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ ອັນເປັນຮູບຂອງສັດຮ້າຍ ຖືກສະແດງໂດຍແມ່ນ້ຳແຫ່ງອີຢິບ ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງການເມືອງຝ່າຍລັດ ແລະແມ່ນ້ຳແຫ່ງບາບີໂລນ ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງການເມືອງຝ່າຍສາສະໜາ.

ພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງຈະຊົງນຳພາໂມເຊ ແລະ ພວກລູກຫລານອິສຣາເອນ ດ້ວຍເສົາໄຟໃນຍາມຄືນ ແລະ ເມກໃນຍາມກາງວັນ ໄດ້ສະເດັດຜ່ານລະຫວ່າງຊິ້ນສ່ວນທີ່ “ຖືກຜ່າ” ເຫຼົ່ານັ້ນ ໃນພຣະລັກສະນະເປັນເຕົາຄວັນ ແລະ ຄົບໄຟທີ່ລຸກໄໝ້.

ໂຄມໄຟທີ່ລຸກໄໝ້ ແລະ ເຕົາທີ່ມີຄວັນ ເປັນສິ່ງທີ່ເປັນແບບຢ່າງຂອງເສົາເມກ ຫຼື ເສົາໄຟ ແລະ ເປັນຕົວແທນຂອງອົງປະກອບຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນໃນຂັ້ນຕອນທໍາອິດ ໃນສາມຂັ້ນຕອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສະຖາປະນາພັນທະສັນຍາກັບອັບຣາມ. ບົດນີ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາວ່າ, “ຢ່າຢ້ານ,” ເພາະຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດແມ່ນ ຈົ່ງຍໍາເກງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຜູ້ທີ່ຍໍາເກງພຣະເຈົ້າເຫມືອນດັ່ງອັບຣາມ ຈະບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງຢ້ານພຣະເຈົ້າ. ຄວາມຢ້ານມີສອງປະເພດ, ເພາະມີຄົນຢູ່ສອງຈໍາພວກ.

ຕໍ່ເນື່ອງເຂົ້າໄປໃນຂໍ້ຄວາມແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ອັບຣາມໄດ້ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມເຊື່ອນັ້ນຖືກນັບໃຫ້ແກ່ທ່ານເປັນຄວາມຊອບທໍາ. ທູດສະຫວັນສາມອົງສອດຄ່ອງກັນກັບພຣະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ດັ່ງທີ່ໂຢຮັນໄດ້ສະແດງໄວ້ ຜູ້ຊຶ່ງສອນວ່າພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຊົງໃຫ້ໂລກຮູ້ສຶກຜິດໃນສາມປະການຄື: ບາບ, ຄວາມຊອບທໍາ, ແລະການພິພາກສາ. ລັກສະນະເຫຼົ່ານັ້ນສອດຄ່ອງກັບທູດສະຫວັນສາມອົງ ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັງຈາກຄວາມຢໍາເກງພຣະເຈົ້າຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມແຫ່ງພັນທະສັນຍາແລ້ວ ຂັ້ນຕອນທີສອງຄືຄວາມຊອບທໍາຈຶ່ງຖືກລະບຸຂຶ້ນ ແລະຕໍ່ມາຈຶ່ງຕາມດ້ວຍການປະກາດການພິພາກສາ ຊຶ່ງເປັນພຣະກິດປະການທີສາມຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ແລະເປັນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຂັ້ນຕອນທໍາອິດຂອງພັນທະສັນຍາເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ ຊຶ່ງເປັນຮູບແບບແບບຟຣັກທອນຂອງຂ່າວສານທັງສາມຢູ່ສະເໝີ. ສາມຂັ້ນຕອນຂອງຂະບວນການແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 14.

ຫຼັງຈາກທີ່ອັບຣາມຖືກນັບວ່າເປັນຄົນຊອບທຳ ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ທ່ານກໍຈັດຕຽມເຄື່ອງບູຊາ ເພາະວ່າເຄື່ອງບູຊານັ້ນຖືກຈັດຕຽມໄວ້ກ່ອນຂັ້ນຕອນທີສາມແຫ່ງການພິພາກສາ. ເຄື່ອງບູຊານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງເຄື່ອງບູຊາຂອງພວກເລວີໃນມາລາກີບົດທີສາມ ຊຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ. ດັ່ງທີ່ສາມຊ່ວງເວລາຢ່າງລະສີ່ສິບປີໃນຊີວິດຂອງໂມເຊເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ ສີ່ສິບປີທຳອິດຂອງໂມເຊກໍມີຄົບທັງສາມຂັ້ນຕອນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ.

ບ່ອນທີ່ຄຳພະຍານຂອງໂມເຊເລີ່ມຕົ້ນ ແມ່ນການທີ່ບິດາມານດາຂອງລາວຍຳເກງພຣະເຈົ້າ, (ຂັ້ນຕອນທຳອິດ), ຕາມດ້ວຍການທົດສອບທາງການເບິ່ງເຫັນ. ຂັ້ນຕອນທີສອງປະກອບມີການທົດສອບທາງການເບິ່ງເຫັນ, ດັ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນດານີເອນບົດທີໜຶ່ງ, ເມື່ອດານີເອນເລີ່ມຍຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະປະຕິເສດທີ່ຈະກິນອາຫານຂອງບາບີໂລນ, ແລ້ວຈຶ່ງຖືກທົດສອບໂດຍອີງໃສ່ຮູບລັກສະນະທາງກາຍຂອງລາວ. ຈາກນັ້ນ ສຳລັບດານີເອນ ກໍມີການທົດສອບຄັ້ງທີສາມໃນອີກສາມປີຕໍ່ມາໂດຍກະສັດເນບູກາດເນັດຊາ, ຜູ້ເປັນສັນຍະລັກຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງແມ່ນຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ບິດາມານດາຂອງໂມເຊຢຳເກງພຣະເຈົ້າ, ຈຶ່ງໄດ້ນຳທ່ານໃສ່ໄວ້ໃນນາວາຢູ່ໃນນ້ຳ, ແລະທິດາຂອງຟາໂຣກໍໄດ້ຖືກນຳພາໃຫ້ເຫັນສະພາບການນັ້ນ, ແລ້ວຈຶ່ງຕັດສິນໃຫ້ຊ່ວຍຊີວິດເດັກນ້ອຍນັ້ນ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຊີວິດຂອງໂມເຊເປັນພາບປະກອບຂອງພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກະທຳໄວ້ກັບມະນຸດຊາດ, ແລະຕໍ່ມາໂດຍຜ່ານທາງໂມເຊ, ພຣະເຈົ້າກໍຊົງໄດ້ກະທຳພັນທະສັນຍາກັບຊາດທີ່ຖືກເລືອກສັນຈາກມະນຸດຊາດ. ພັນທະສັນຍາຂອງໂນອາກັບມະນຸດຊາດເປັນຕົວແທນຂອງຝູງຊົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະພັນທະສັນຍາຂອງໂມເຊກັບປະຊາຊົນທີ່ຖືກເລືອກນັ້ນຄື ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ເຄື່ອງບູຊາທີ່ອັບຣາມຕ້ອງຖວາຍເພື່ອຮັບຮອງພັນທະສັນຍານັ້ນມີເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງໂນອາຢູ່, ດັ່ງດຽວກັນກັບໂມເຊຜູ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມສຳເລັດລົງຫຼາຍສັດຕະວັດຕໍ່ມາ.

ເຄື່ອງບູຊານັ້ນປະກອບດ້ວຍສັດຫ້າຊະນິດທີ່ຕ່າງກັນ; ແມ່ງົວອາຍຸສາມປີ, ແມ່ແບ້ອາຍຸສາມປີ, ແກະໂຕຜູ້ອາຍຸສາມປີ, ນົກເຂົາ ແລະ ນົກພິລາໜຸ່ມ. ນົກທັງຫຼາຍຖືກປະໄວ້ທັງຕົວ, ແລະ ແມ່ງົວ, ແກະໂຕຜູ້ ແລະ ແມ່ແບ້ ຖືກ “ຜ່າ” ອອກເປັນສອງສ່ວນ. ເຄື່ອງບູຊານີ້ເປັນແບບຢ່າງເຖິງການຍົກຂຶ້ນຊຶ່ງທຸງສັນຍານໃນວາລະສຸດທ້າຍ ເພື່ອເປັນບົດທົດສອບທາງສາຍຕາແກ່ມະນຸດຊາດ. ໝາຍສຳຄັນທາງສາຍຕາສຳລັບທິດາຂອງຟາໂຣ ຄື ເດັກນ້ອຍໂມເຊຢູ່ໃນຫີບ. ຫີບນັ້ນຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍແປດວິນຍານຢູ່ໃນຫີບ. ຈຳນວນ “ແປດ” ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ເປັນໜຶ່ງໃນລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງທຸງສັນຍານຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ເມື່ອທ່ານພິຈາລະນາເຄື່ອງບູຊາສັດທັງຫ້າ ແລະ ແບ່ງສາມຕົວນັ້ນອອກເປັນສອງສ່ວນ, ແລ້ວເຄື່ອງບູຊາຂອງທ່ານກໍປະກອບຂຶ້ນເປັນແປດຊິ້ນ, ດັ່ງທີ່ໂນອາໄດ້ເປັນແບບຢ່າງໄວ້, ແລະ ຕໍ່ມາໄດ້ຖືກຢືນຢັນໃນເຄື່ອງບູຊາຂອງອັບຣາມ.

ສັດທັງຫ້ານັ້ນ ເມື່ອຖືກແບ່ງຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນຊາ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງຈຳນວນ “ແປດ,” ແລະໂດຍການນັ້ນ ພວກມັນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາດວງວິນຍານໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍດວງວິນຍານ “ແປດ” ດວງເທິງນາວາ. ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການຕັດຮອບ ຊຶ່ງເປັນຂັ້ນທີສອງໃນພັນທະສັນຍາສາມປະການຂອງ Abram ຈະຕ້ອງຖືກປະຕິບັດໃນວັນທີ “ແປດ” ຫຼັງຈາກການເກີດ, ແລະພິທີນັ້ນໄດ້ຖືກແທນທີ່ໂດຍພິທີບັບຕິສະມາ, ຊຶ່ງເປັນແບບແຫ່ງການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ ອັນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ “ແປດ.” ຈຳນວນ “ແປດ” ເປັນລັກສະນະອັນຕັ້ງຢູ່ແລ້ວຂອງພັນທະສັນຍາທັງຂອງໂນອາແລະຂອງໂມເຊ, ແລະພັນທະສັນຍາເຫຼົ່ານັ້ນເປັນແບບຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍທຸງຊັຍ, ແລະຜູ້ຊຶ່ງເປັນ “ຄົນທີແປດ” ອັນອອກມາຈາກເຈັດ.

ສັດຫ້າຕົວນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງພວກພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫຼາດຫ້າຄົນ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍ “ແປດ” ຄົນໃນນາວາ, ຈະຂ້າມຜ່ານຈາກໂລກເກົ່າໄປສູ່ໂລກໃໝ່—ໂດຍບໍ່ເຫັນຄວາມຕາຍ.

ເຄື່ອງຖວາຍຂອງອັບຣາມເປັນເຄື່ອງຖວາຍອັນບໍລິສຸດ, ເພາະສັດທັງໝົດໃນເຄື່ອງຖວາຍນັ້ນເປັນສັດສະອາດ, ແລະໂດຍລວມແລ້ວພວກມັນເປັນຕົວແທນຂອງສັດຫຼັກທີ່ໃຊ້ໃນການຖວາຍບູຊາເຜົາໝົດ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດປະກອບມີພຣະບັນຊາໃຫ້ນະມັດສະການພຣະຜູ້ສ້າງ, ແລະສັດບູຊາຫຼັກຂອງການປະກອບພິທີໃນພຣະວິຫານ ທີ່ຈະຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນເມື່ອຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມສຳເລັດຜົນໃນສະໄໝຂອງໂມເຊ ຖືກສະແດງໄວ້ເປັນເຄື່ອງຖວາຍແຫ່ງການນະມັດສະການ ຂະນະດຽວກັນກໍຍັງເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງການເອີ້ນຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃຫ້ນະມັດສະການພຣະຜູ້ສ້າງອີກດ້ວຍ.

ຂໍ້ທີສິບແປດໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ, “ໃນວັນນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳພັນທະສັນຍາກັບອັບຣາມ.” ສິ່ງນັ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຂັ້ນຕອນທຳອິດໃນສາມຂັ້ນຕອນ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສີ່. ຂັ້ນຕອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນປະຖົມມະການ ບົດທີສິບຫ້າ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສີ່, ຊຶ່ງຕໍ່ມາມີທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງເປັນແບບໂດຍຂັ້ນຕອນທີສອງຂອງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາມ ທີ່ພົບເຫັນໃນປະຖົມມະການ ບົດທີສິບເຈັດ.

ໃນຂັ້ນຕອນທີສອງ ຊື່ຂອງ Abram ໄດ້ຖືກປ່ຽນເປັນ Abraham. Abram ຫມາຍເຖິງ “ບິດາໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງ,” ແລະ Abraham ຫມາຍເຖິງ “ບິດາຂອງຫຼາຍປະຊາຊາດ.” ໃນການຊົງເອີ້ນ Abram ນັ້ນ ຄໍາສັນຍາເລື່ອງການກາຍເປັນຊາດໃຫຍ່ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້, ແຕ່ຄໍາສັນຍານັ້ນຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງຢ່າງເປັນທາງການ ຈົນກວ່າຊື່ຂອງ Abram ຈະຖືກປ່ຽນ. ແລ້ວທ່ານຈຶ່ງກາຍເປັນບິດາຄົນທໍາອິດຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ຂັ້ນຕອນຖັດໄປໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ເມື່ອ Abraham ໄດ້ຖືກທົດສອບໃນເລື່ອງການຖວາຍ Isaac ເປັນບູຊາ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງກົດຫມາຍວັນອາທິດ—ຊຶ່ງຄືຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຂັ້ນຕອນທີສາມຂອງພັນທະສັນຍານັ້ນໄດ້ສໍາເລັດລົງໃນວັນທີຊາວສອງເດືອນຕຸລາ ຄ.ສ. 1844, ແລະມັນໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນປະຖົມມະການ ບົດ 22.

ໃນຂັ້ນທີສອງ ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ໃນທີ່ຊຶ່ງຊື່ຂອງອາບຣາມໄດ້ຖືກປ່ຽນ ພິທີສຸນັດກໍໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາໃຫ້ເປັນ “ໝາຍສຳຄັນ” ຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ແລະຄວາມສຳພັນຂອງເຂົາກັບພຣະເຈົ້າ. ໃນປະຫວັດຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງນັ້ນ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບການປະທັບຕາ. ພວກເຂົາຖືກຊູຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານໃນຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍກົດໝາຍວັນອາທິດ ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບການປະທັບຕາໃນຊ່ວງເວລາກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດເລັກນ້ອຍ ຊຶ່ງໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີ ກໍຈະເປັນກ່ອນທີ່ປະຕູໄດ້ຖືກປິດໃນວັນທີ October 22, 1844.

ຫຼັກການດຽວກັນນີ້ກໍເປັນຈິງກັບຄຳສັ່ງສາມສະບັບທີ່ອອກຈາກບາບີໂລນ ຊຶ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນ 2300 ປີ ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ພຣະວິຫານໄດ້ສຳເລັດລົງໃນຊ່ວງປະຫວັດຂອງຄຳສັ່ງສະບັບທີສອງ ຫຼັງຈາກສະບັບທຳອິດ ແຕ່ກ່ອນສະບັບທີສາມ. ຮາກຖານໄດ້ຖືກວາງລົງໃນຊ່ວງຄຳສັ່ງສະບັບທຳອິດ ແລະຕົວອາຄານພຣະວິຫານໄດ້ສຳເລັດໃນປະຫວັດຂອງຄຳສັ່ງສະບັບທີສອງ. ຄຳສັ່ງສະບັບທີສາມໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງ 2300 ປີ, ໃນຂະນະທີ່ຕົວຄຳສັ່ງນັ້ນເອງໄດ້ຄືນອຳນາດອະທິປະໄຕແຫ່ງຊາດໃຫ້ແກ່ຊາວຢິວ. ທີ່ waymark ທີສາມ ອານາຈັກໜຶ່ງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການຟື້ນຄືນອຳນາດອະທິປະໄຕແຫ່ງຊາດໃນຄຳສັ່ງສະບັບທີສາມ ແລະໂດຍການຍົກຊູຄຣິດຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍໃນວັນອາທິດ law.

ພຣະຣາຊກຳນົດສະບັບທີສາມເປັນພາບແທນການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມເຂົ້າສູ່ພິທີອະພິເສກໃນວັນທີ October 22, 1844. ເຈົ້າສາວຈັດຕຽມຕົນເອງໃຫ້ພ້ອມກ່ອນພິທີອະພິເສກ ບໍ່ແມ່ນໃນຂະນະພິທີອະພິເສກ. ການປະທັບຕາຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຖືກທຳໃຫ້ສຳເລັດລົງກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດເລັກນ້ອຍ ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ໃນຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກແທນໄວ້ເປັນການທົດສອບຮູບສັດຮ້າຍ. ພວກເຮົາຖືກແຈ້ງວ່າ ການທົດສອບຮູບສັດຮ້າຍແມ່ນການທົດສອບທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງຜ່ານກ່ອນເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນຈະປິດລົງ.

ປະຕູໄດ້ປິດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ອັນເປັນການເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຕູທີ່ປິດໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວໄວ້ວ່າ ການທົດສອບເລື່ອງຮູບຂອງສັດຮ້າຍເປັນການທົດສອບທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງຜ່ານ “ກ່ອນ” ເວລາແຫ່ງການປິດການທົດລອງຈະມາເຖິງ, ແລະ ນາງຍັງກ່າວອີກວ່າ ການທົດສອບນັ້ນແມ່ນຈຸດທີ່ຊະຕາກຳນິລັນດອນຂອງພວກເຮົາຖືກຕັດສິນ. ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເຈົ້າສາວກະກຽມຕົນໃຫ້ພ້ອມ, ແລະ ສິ່ງນີ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີເສື້ອຜ້າງານມົງຄຸນທີ່ຖືກຕ້ອງ, ເປັນເສື້ອຜ້າທີ່ຈະຕ້ອງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍໄຟແຫ່ງການຫຼອມຊຳລະຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ການປະທັບຕາຖືກວາງໄວ້ກ່ອນງານມົງຄຸນ, ແລ້ວຈາກນັ້ນງານມົງຄຸນຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ນາງ ໄວທ໌ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການປະທັບຕານັ້ນ ແມ່ນການຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ໃນຄວາມຈິງ ທັງໃນດ້ານສະຕິປັນຍາ ແລະ ທາງຈິດວິນຍານ. ນາງຍັງຊີ້ອີກວ່າ “ເມື່ອ” ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກປະທັບຕາແລ້ວ “ໃນເວລານັ້ນ” ການສັ່ນສະເທືອນແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຈະມາເຖິງ. ການສັ່ນສະເທືອນນັ້ນ ແມ່ນການພິພາກສາທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນເຫດການແຜ່ນດິນໄຫວໃນ Revelation ບົດ 11, ຊຶ່ງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

ພຣະວິຫານຂອງພວກມິນເລີໄທ໌ສຳເລັດລົງໃນເວລາແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າຕາປະທັບຖືກປະທັບກ່ອນຈຸດໝາຍທີສາມແຫ່ງການພິພາກສາ. ໃນພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ ຂັ້ນທີສາມຂອງການພິພາກສາຄືອິຊາກເທິງພູໂມຣິຢາ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງບໍ່ພຽງແຕ່ຂອງພຣະຄຣິດເທິງໄມ້ກາງແຂນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຂອງການຖວາຍບູຊາຂອງພວກເລວີໃນມາລາກີບົດທີສາມອີກດ້ວຍ.

ຫຼັງຈາກຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ, ເຄື່ອງບູຊາຈະ “ແລ້ວຈຶ່ງ” ເປັນດັ່ງໃນວັນເກົ່າກ່ອນ, ແລະເຄື່ອງບູຊານັ້ນຖືກຈັດຕຽມໃນລະຫວ່າງການກະທຳຂັ້ນສຸດທ້າຍແຫ່ງການພິພາກສາ, ເພາະໃນເວລານັ້ນເອງ ພວກເລວີຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຖືກຈັດຕຽມເປັນເຄື່ອງບູຊາ ຖືກນຳມາປຽບທຽບກົງກັນຂ້າມກັບພວກພົມມະຈັນໂງ່ ຜູ້ທີ່ພຣະຄຣິດຈະເປັນ “ພະຍານຢ່າງໄວ” ຕໍ່ພວກນາງ. “ພະຍານຢ່າງໄວ” ນັ້ນຄື “ພະຍານທີ່ສັດຊື່ຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ Laodicean,” ຜູ້ຊຶ່ງໂຍນ Shebna ອອກໄປເໝືອນລູກບານເຂົ້າໄປໃນທົ່ງໄກ, ແລະຜູ້ຊຶ່ງສຳຮອກຊາວ Laodiceans ອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງຢ່າງຮຸນແຮງດັ່ງວັດຖຸທີ່ຖືກຍິງອອກ. ການແຍກຂ້າວສາລີອອກຈາກຫຍ້າລານຈະເປັນໄປຢ່າງວ່ອງໄວ, ເພາະການເຄື່ອນໄຫວສຸດທ້າຍເປັນການເຄື່ອນໄຫວທີ່ຮວດເລັວ. ຜູ້ສົ່ງຂ່າວຢ່າງວ່ອງໄວນັ້ນຄືພຣະອົງຜູ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນໃນ Malachi ບົດ 3.

ການ​ຍົກ​ຂຶ້ນ​ແຫ່ງ​ເຄື່ອງ​ຖວາຍ​ໃນ​ພຣະທຳ​ມາລາກີ “ດັ່ງ​ໃນ​ວັນ​ເກົ່າ​ກ່ອນ,” ແມ່ນ​ການ​ຍົກ​ຂຶ້ນ​ແຫ່ງ​ທຸງ​ໝາຍ​ຂອງ​ຜູ້​ໜຶ່ງ​ແສນ​ສີ່​ສິບ​ສີ່​ພັນ; ມັນ​ແມ່ນ​ການ​ຍົກ​ຂຶ້ນ​ແຫ່ງ​ເຄື່ອງ​ຖວາຍ​ຂະໜົມ​ປັງ​ແບບ​ໂບກ​ສອງ​ກ້ອນ​ໃນ​ເທດສະການ​ເພັນເຕກອດ; ມັນ​ແມ່ນ​ການ​ຍົກ​ຂຶ້ນ​ແຫ່ງ​ງູ​ເທິງ​ເສົາ​ໃນ​ຖິ່ນ​ກັນດານ; ມັນ​ແມ່ນ​ການ​ຍົກ​ຂຶ້ນ​ແຫ່ງ​ພຣະຄຣິດ​ເທິງ​ໄມ້​ກາງ​ແຂນ ແລະ​ມັນ​ແມ່ນ​ການ​ຍົກ​ຂຶ້ນ​ແຫ່ງ​Shadrach, Meshack ແລະ Abednego ໃນ​ເຕົາ​ໄຟ​ທີ່​ລຸກ​ໂຊນ​ພ້ອມ​ກັບ​ພຣະຄຣິດ ໃນ​ຂະນະ​ທີ່​ຊາວ​ໂລກ​ທັງ​ປວງ​ປະຫລາດ​ໃຈ ແລະ​ພາກັນ​ພິສະວົງ; ມັນ​ແມ່ນ​ການ​ຈັດ​ພິມ​ແຜນ​ພາບ​ປີ 1843, ແລະ​ຈຸດ​ປະສົງ​ທີ່​ຕັ້ງ​ໄວ້​ສຳລັບ​ແຜນ​ພາບ​ປີ 1850.

ໃນຂັ້ນທີສອງຂອງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ, ພິທີສຸນັດໄດ້ຖືກສະຖາປະນາແລະບັງຄັບໃຫ້ຖືປະຕິບັດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງກາຍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ອັບຣາຮາມ, ບໍ່ເໝືອນໂມເຊ, ໄດ້ເຮັດພິທີສຸນັດໃຫ້ອີຊາກໃນທັນທີ, ດັ່ງນັ້ນເມື່ອທ່ານຍົກລາວຂຶ້ນເປັນເຄື່ອງຖວາຍໃນຂັ້ນທີສາມ, ອີຊາກຈະເປັນຕົວແທນຂອງເຄື່ອງໝາຍນັ້ນ. ຕໍ່ມາເຄື່ອງໝາຍນັ້ນຈະຖືກແທນທີ່ໂດຍບັບຕິສະມາ, ຊຶ່ງທັງສອງຮ່ວມກັນໃຫ້ພະຍານສອງປະການແກ່ເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ.

ໃນຂັ້ນຕອນທຳອິດຂອງພັນທະສັນຍາໃນ ປະຖົມມະການ ບົດ 15, ຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລາ 400 ປີແຫ່ງການຕົກຢູ່ໃນຄວາມເປັນທາດໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້, ແລະ ໂປໂລ ໄດ້ລະບຸຊ່ວງເວລາດຽວກັນນີ້ວ່າເປັນ 430 ປີ. ການຄຳນວນຂອງ ໂປໂລ ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການຊົງເອີ້ນຢູ່ໃນ ອົບພະຍົບ ບົດ 12, ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ນັບລວມເວລາທີ່ ອັບຣາມ ພຳນັກຢູ່ເປັນຄົນຕ່າງດ້າວ. ເມື່ອພິຈາລະນາຢ່າງຖີ່ຖ້ວນ, 400 ປີ ໃນຄວາມສຳພັນກັບ 30 ປີ ເປັນສັນຍາລັກຊຸດໜຶ່ງທີ່ ໂປໂລ ໄດ້ສະແດງໄວ້, ແລະ 400 ປີ ທີ່ ອັບຣາມ ໄດ້ສະແດງໄວ້ນັ້ນເປັນອີກສັນຍາລັກຊຸດໜຶ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ, ຊ່ວງເວລາ 400 ປີ ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຫຍັງ, ແລະ ຊ່ວງເວລາ 430 ປີ ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຫຍັງ, ແລະ 30 ປີ ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຫຍັງ?

ນັກວິຊາການທັງຫຼາຍໄດ້ສະແດງໄວ້ຢ່າງເໝາະສົມວ່າ ສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີນັ້ນສາມາດແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງ ຊ່ວງລະສອງຮ້ອຍສິບຫ້າປີ, ໂດຍຊ່ວງທຳອິດປາດສະຈາກການຖືກຈອງຈຳແລະຄວາມເປັນທາດ, ສ່ວນຊ່ວງທີສອງແມ່ນຄວາມເປັນທາດ.

ອັບຣາຮາມໄດ້ເຂົ້າໄປໃນດິນແດນການາອານເມື່ອອາຍຸ 75 ປີ, ແລະອີຊາກໄດ້ເກີດເມື່ອອັບຣາຮາມມີອາຍຸ 100 ປີ (ຕໍ່ມາອີກ 25 ປີ). ຢາໂຄບໄດ້ເກີດເມື່ອອີຊາກມີອາຍຸ 60 ປີ, ແລະຢາໂຄບໄດ້ເຂົ້າໄປປະເທດເອຢິບເມື່ອລາວມີອາຍຸ 130 ປີ. ນີ້ລວມເປັນ 215 ປີໃນການາອານ ແລະ 215 ປີໃນເອຢິບ, ລວມທັງໝົດເປັນ 430 ປີ. ສໍາລັບນັກສຶກສາຄໍາພະຍາກອນ ສິ່ງນີ້ໃຫ້ຄໍາພະຍານສອງປະການ, ຈາກສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາສອງຢ່າງ, ເພາະວ່າໂປໂລ, ເຊັ່ນດຽວກັບອັບຣາມ, ໄດ້ຮັບການປ່ຽນຊື່. ໂປໂລລະບຸ 430 ປີ ແລະອັບຣາມລະບຸ 400 ປີ. ການສໍາເລັດເປັນລໍາດັບຂັ້ນຕາມຫຼັກ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ຂອງຄໍາພະຍາກອນເວລາສອງປະການທີ່ສໍາພັນກັນ ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບຊ່ວງແຫ່ງພັນທະສັນຍາທໍາອິດ ທີ່ນໍາໄປສູ່ການສະຖາປະນາປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຄັດເລືອກ.

ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດເຂົ້າມາໃນປະຫວັດສາດເພື່ອຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ, ອາທິດນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາສອງປະການທີ່ສຳພັນກັນ. ຄຳພະຍາກອນ 430 ປີຂອງໂປໂລສາມາດແບ່ງອອກເປັນສອງພາກທີ່ເທົ່າກັນ ເຊັ່ນດຽວກັບອາທິດຂອງພຣະຄຣິດ. 215 ປີໃນຄານາອານ ຕາມດ້ວຍ 215 ປີໃນອີຢິບ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງການເປັນພະຍານຂອງພຣະຄຣິດດ້ວຍພຣະອົງເອງເປັນເວລາ 1260 ວັນ, ຕາມດ້ວຍ 1260 ວັນແຫ່ງການເປັນພະຍານຂອງພຣະຄຣິດໃນຕົວບຸກຄົນຂອງສາວົກຂອງພຣະອົງ. 2520 ວັນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍານັ້ນ ຍັງເປັນຕົວແທນເຖິງເຈັດເວລາ ຊຶ່ງເປັນ “ການໂຕ້ຖຽງແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ.”

ນັບແຕ່ປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງປີ 1798 ແມ່ນ 2520 ປີ, ແລະປີເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງ ຄື 1260 ປີ, ເປັນຕົວແທນຂອງລັດທິນອກຮີດຢຽບຍ່ຳສະຖານນະມັດສະການ ແລະພົນໄພ່ເປັນເວລາ 1260 ປີ, ແລ້ວຕາມມາດ້ວຍລັດທິສັນຕະປາປາຢຽບຍ່ຳສະຖານນະມັດສະການ ແລະພົນໄພ່ເປັນເວລາ 1260 ປີ. ກາງສັບປະດາຂອງພຣະຄຣິດແມ່ນກາງແຂນ, ແລະກາງຂອງສັບປະດາ (538) ກໍ່ໃຫ້ເກີດ 1260 ປີແຫ່ງພະຍານຂອງລັດທິນອກຮີດ ຕາມມາດ້ວຍ 1260 ປີແຫ່ງພະຍານຂອງລັດທິນອກຮີດຈາກສາວົກຂອງລັດທິນອກຮີດຄືລັດທິສັນຕະປາປາ. ເມື່ອອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບອຳນາດທີ່ກາງແຂນ, ນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປີ 538, ເມື່ອອານາຈັກຂອງປໍລະປັກແຫ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບອຳນາດ. ທີ່ກາງແຂນ, ອິສຣາເອນຕາມເນື້ອໜັງໄດ້ຖືກຜ່ານພົ້ນໄປ ແລະອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ໃນປີ 538, ລັດທິນອກຮີດຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ຖືກຜ່ານພົ້ນໄປ, ແລະລັດທິນອກຮີດຝ່າຍວິນຍານໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

ຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມທີ່ວ່າສີ່ຮ້ອຍປີ ກໍແມ່ນສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີດ້ວຍ. ນີ້ແມ່ນຄຳພະຍາກອນດຽວກັນ ແຕ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໂດຍສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາສອງຢ່າງ. ຄຳພະຍາກອນກ່ຽວແກ່ເວລາສອງປະການທີ່ສຳພັນກັນນັ້ນ ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການເປັນທາດແລະການຊ່ວຍກູ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຈະສຳເລັດຜົນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ. ໃນຕອນທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ມີຄຳພະຍາກອນເວລາຫນຶ່ງປະການທີ່ສອດຄ່ອງກັບອີກປະການຫນຶ່ງ ໃນຄວາມສຳພັນແບບວັນເທົ່າກັບປີ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງຄຳພະຍາກອນເວລາສອງປະການ ທີ່ເນັ້ນຫນັກເລື່ອງການຊ່ວຍກູ້ແລະການເປັນທາດ.

ໃນປະຫວັດສາດຊ່ວງກາງລະຫວ່າງການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ພວກເຮົາພົບດານີເອນຢູ່ໃນການເປັນເຊີຍແຫ່ງບາບີໂລນ. ຈາກປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍານັ້ນ ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການຕົກຢູ່ໃນພັນທະແລະພຣະສັນຍາເລື່ອງການປົດປ່ອຍ ຄໍາພະຍາກອນທີ່ຜູກເຂົ້າປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານເຂົ້າກັບປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ຈຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີອອກມາ. ໃນພຣະທໍາດານີເອນ ມີການຊີ້ບອກເຖິງຄໍາພະຍາກອນເວລາສອງປະການ. “ຄໍາສາບານ” ຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊໃນເລວີນິຕິ ບົດ 26 ຖືກຊີ້ບອກໃນດານີເອນ 9/11 ພ້ອມທັງຄໍາຖາມໃນຂໍ້ສິບສາມຂອງດານີເອນ ບົດ 8 ຊຶ່ງນໍາໄປສູ່ຄໍາຕອບໃນຂໍ້ສິບສີ່ ທີ່ຊີ້ບອກຄໍາພະຍາກອນ 2300 ປີ. “ຄໍາສາບານ” ນັ້ນ ຊຶ່ງຖ້າຖືກລະເມີດ ກໍເປັນ “ຄໍາສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊ” ໃນດານີເອນ 9:11 ເມື່ອໄດ້ຖືກປະຕິບັດໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຕໍ່ອານາຈັກພາກໃຕ້ ມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເຊັ່ນດຽວກັນກັບ 2300 ປີ. ການກະຈັດກະຈາຍ 2520 ທັງສອງຄັ້ງຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນຄໍາຖາມຂອງຂໍ້ສິບສາມ ແລະຄໍາຕອບໃນຂໍ້ສິບສີ່ແມ່ນ 2300.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບໂມເຊ ຜູ້ເປັນອາລະຟາແຫ່ງປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ແລະເຊັ່ນດຽວກັນກັບພຣະຄຣິດ ຜູ້ເປັນໂອເມກາແຫ່ງປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ປະຫວັດສາດເລີ່ມຕົ້ນອັນເປັນອາລະຟາຂອງອິສຣາເອນຍຸກໃໝ່ກໍໄດ້ລວມເອົາຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາສອງປະການທີ່ສຳພັນກັນຢ່າງແນບແໜ້ນ. ປະການໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການຕົກເປັນທາດແລະຄວາມເປັນຂ້າທາດ ແລະອີກປະການໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການປົດປ່ອຍ. ການແບ່ງໄລຍະ 430 ປີອອກເປັນສອງຊ່ວງທີ່ເທົ່າກັນໃນປະຫວັດສາດອາລະຟາຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງການແບ່ງແບບຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ, ແລະໄລຍະເວລາທີ່ສຳພັນກັນແຫ່ງການພິພາກສາເນື່ອງຈາກການລະເມີດພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງທີ່ເທົ່າກັນ, ໄດ້ສະແດງພະຍານສອງປາກ; ວ່າປະຫວັດສາດອາລະຟາຂອງອິສຣາເອນຍຸກໃໝ່ຈະມີຫຼັກຍຶດທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ຄ້າຍຄືກັນ. ໄລຍະ 2520 ປີ ແລະ 2300 ປີ ທີ່ສິ້ນສຸດພ້ອມກັນ ເປັນພະຍານປາກທີສາມຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາສອງປະການທີ່ສຳພັນກັນ ຊຶ່ງມີຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງບົດທີ່ຖືກແບ່ງຢ່າງເທົ່າກັນໃນກາງ.

ພະຍານສາມປະການຈະນຳພາຈິດວິນຍານໜຶ່ງໃຫ້ຄາດໝາຍວ່າ ເມື່ອພຣະອົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນໃນປະຫວັດສາດໂອເມກາຂອງອິດສະຣາເອນຍຸກສະໄໝໃໝ່ ກໍຈະມີຄຳພະຍາກອນເວລາສອງປະການທີ່ສຳພັນກັນ ແລະມີຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ເກື່ອມໂຍງຢູ່ນຳ ຊຶ່ງຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງພາກທີ່ເທົ່າກັນ ແຕ່ສິ່ງນີ້ຈະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ ເພາະເມື່ອພຣະອົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິດສະຣາເອນຍຸກສະໄໝໃໝ່ ພຣະອົງໄດ້ຊູພຣະຫັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະປະກາດວ່າ ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.

ພັນທະສັນຍາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຂົ້າຈີ່ຖວາຍແບບໂບກສອງກ້ອນ ຈາກເຄື່ອງຖວາຍຂ້າວສາລີຜົນທໍາອິດ. ໂຄງສ້າງແບບຄໍາພະຍາກອນຂອງພະຍານສາມປະການ ຕາມດ້ວຍພະຍານສອງປະການທີ່ຂາດການຈໍາແນກເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ປາກົດຢູ່ໃນເຄື່ອງຖວາຍຂອງອັບຣາມ ຄື ແມ່ງົວເພດເມຍໂຕໜຶ່ງ (ທີ່ຖືກແບ່ງອອກເທົ່າກັນ), ແມ່ແບ້ໂຕໜຶ່ງ (ທີ່ຖືກແບ່ງອອກເທົ່າກັນ), ແລະແກະຜູ້ໂຕໜຶ່ງ (ທີ່ຖືກແບ່ງອອກເທົ່າກັນ), ຕາມດ້ວຍນົກເຂົາ ແລະ ນົກພິຣາບ.

ເຄື່ອງຖວາຍສາມຢ່າງທໍາອິດລ້ວນມີສາມປີຜູກຕິດກັບສັນຍະລັກຂອງມັນ ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າມັນເປັນຕົວແທນຂອງເຄື່ອງຖວາຍສາມຢ່າງທີ່ມີເວລາແບບຄໍາພະຍາກອນ. ບໍ່ພຽງແຕ່ເຄື່ອງຖວາຍທັງສາມຢ່າງນັ້ນລ້ວນມີເວລາແບບຄໍາພະຍາກອນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ແຕ່ລະຢ່າງຍັງມີເວລາແບບຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກແບ່ງຢ່າງເທົ່າກັນອອກເປັນສອງຊ່ວງ. ສ່ວນນົກເຂົາເຕົ່າ ແລະ ນົກພິຣາບ ບໍ່ມີອາຍຸກໍານົດໄວ້; ພຽງແຕ່ຕ້ອງເປັນນົກອ່ອນເທົ່ານັ້ນ, ເພາະວ່າມັນເປັນຕົວແທນຂອງຊົນຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນົກສອງຕົວ ຫຼື ຝູງສອງຝູງ.

ຝູງສັດສອງຝູງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຝູງຊົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແຕ່ນົກສອງໂຕນັ້ນມີຄວາມໝາຍຮອງລົງມາ. ນົກເຂົາເປັນໜຶ່ງໃນເຄື່ອງບູຊາສໍາລັບພະວິຫານ, ແລະເມື່ອທ່ານຄົ້ນຫາການລະບຸຊະນິດຂອງນົກເຂົາໃນຖານະເຄື່ອງບູຊາ, ສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວມັນໝາຍເຖິງນົກກາງເຂນຊະນິດໜຶ່ງ; ໃນຂະນະທີ່ນົກເຂົາໃນເຄື່ອງບູຊາຂອງອັບຣາມນັ້ນ ກໍາລັງລະບຸເຖິງນົກທີ່ຍັງອ່ອນຫຼາຍຈົນຍັງບໍ່ມີຂົນ, ຫຼືຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຄືນົກທີ່ຂົນຂອງມັນຖືກຖອນອອກແລ້ວ. ໃນລະດັບແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນນີ້ ນົກສອງໂຕນັ້ນຄື ເຂົ້າສາລີ ແລະ ຫຍ້າອ້າຍ.

ໃນວັນສຸດທ້າຍ ທຸງໝາຍຈະຖືກຍົກຂຶ້ນສູ່ຟ້າສະຫວັນດັ່ງນົກ, ແລະສິ່ງນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນໃນເວລາດຽວກັນກັບທີ່ນົກບໍ່ສະອາດສອງຕົວກຳລັງຈະຍົກຄວາມອະທຳຂຶ້ນ ແລະຈັດວາງນາງໄວ້ເທິງບັນລັງຂອງນາງໃນຊີນາຣ໌.

ລະບົບສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງຖືກແທນໄວ້ວ່າເປັນ “ຄວາມອະທຳ,” ຫຼືໂດຍໂປໂລວ່າ “ຜູ້ອະທຳນັ້ນ,” ໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍເຖິງຕາຍຂອງມັນໃນປີ 1798, ເມື່ອກ້ອນຕະກົ່ວໜຶ່ງຖືກວາງໄວ້ເທິງກະຈ່າທີ່ນາງນັ່ງຢູ່. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ລັດທິວິນຍານນິຍົມ ແລະ ໂປຣເຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍ ຈະຍົກນາງຂຶ້ນ ແລະ ສ້າງເຮືອນໃຫ້ນາງໃນແຜ່ນດິນຊີນາຣ໌, ໃນເວລາດຽວກັນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດການສ້າງເຮືອນທີ່ພຣະອົງຈະຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ. ໃນເຊກາຣີຢາ ທຸງໝາຍປອມນັ້ນແມ່ນຍິງແຫ່ງຄວາມອະທຳ ແລະ ທຸງໝາຍທີ່ແທ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍນົກເຂົາ. ເມື່ອນັ້ນ ໂລກຈະກຳລັງເລືອກລະຫວ່າງໂຣມ, ຊຶ່ງເປັນກົງຂັງຂອງນົກທຸກຊະນິດທີ່ບໍ່ສະອາດ ແລະ ໜ້າຊັງ, ຫຼືນົກເຂົາ, ອັນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດ.

ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວເກືອບພັນກັບການສິ້ນພຣະຊົນ ແລະ ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງວ່າ, ‘ຈົ່ງທຳລາຍພຣະວິຫານນີ້ ແລະ ໃນສາມວັນເຮົາຈະຍົກມັນຂຶ້ນອີກ.’ ສາມວັນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເມື່ອພຣະວິຫານຖືກຍົກຂຶ້ນ, ດັ່ງທີ່ເປັນກໍລະນີກັບໂມເຊ, ກັບພຣະຄຣິດ ແລະ ກັບພວກມິນເລີໄຣທ໌. ຂໍ້ກຳນົດໃຫ້ອາບຣາມຖວາຍງົວແມ່, ແບ້ແມ່ ແລະ ແກະແກ່ອາຍຸສາມປີ ເປັນຕົວແທນວ່າພາຍໃນແຕ່ລະປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາທັງສາມທີ່ເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້, ພຣະວິຫານແຫ່ງໜຶ່ງຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ພຣະວິຫານແຫ່ງພັນທະສັນຍາສຸດທ້າຍຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ຄືທຸງໝາຍທີ່ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນມົງກຸດສູ່ສະຫວັນ. ເພາະເຫດນີ້, ງົວແມ່, ແບ້ແມ່ ແລະ ແກະແກ່ ເປັນສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດການຈຳແນກຈາກນົກທີ່ບິນຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນ. ພຣະວິຫານແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄືເວລາທີ່ເຢຣູຊາເລັມຖືກຍົກຂຶ້ນເໜືອພູເນີນ ແລະ ພູເຂົາທັງປວງ.

ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ລະບຸທຸກອົງປະກອບຂອງຂັ້ນຕອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂັ້ນທຳອິດໃນສາມຂັ້ນຕອນຂອງອັບຣາມໄດ້ຄົບຖ້ວນເທື່ອ, ແຕ່ເທົ່າທີ່ຜ່ານມາ ທຸກອົງປະກອບທີ່ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາ ລ້ວນມີຄູ່ຂະໜານຢູ່ໃນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນແບບຕົວອັກສອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະໃນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່. ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງແລ້ວເຖິງສາມຂັ້ນຕອນຂອງທູດສະຫວັນໃນ Revelation 14 ຢູ່ໃນຂັ້ນຕອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂັ້ນທຳອິດຂອງອັບຣາມ. ຮູບແບບແຟຣັກທັນຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ ຊຶ່ງຢູ່ໃນຂັ້ນຕອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂັ້ນທຳອິດຂອງອັບຣາມ ຈະຖືກຢືນຢັນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງຍິ່ງຂຶ້ນອີກ ເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາຂັ້ນຕອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂັ້ນທີສອງແລະຂັ້ນທີສາມຂອງອັບຣາມ.

ເຄື່ອງບູຊາ “ແປດ” ຂອງອັບຣາມ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເປັນເຄື່ອງບູຊາທີ່ຕໍ່ມາຈະກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພິທີກຳໃນພະວິຫານຂອງໂມເຊເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຊີ້ບອກແລະຢືນຢັນບົດບາດຂອງເວລາແບບຄຳພະຍາກອນໃນເລື່ອງລາວຂອງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ມັນຢືນຢັນທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນໃນຖານະເປັນປະຊາກອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກສັນ, ບໍ່ວ່າໃນຄວາມໝາຍຕາມຕົວອັກສອນ ຫຼື ໃນຄວາມໝາຍຝ່າຍຈິດວິນຍານ.

430 ປີຂອງໂປໂລ ເປັນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ບໍ່ອາດຖືກແຍກອອກຈາກ 400 ປີຂອງອັບຣາມໄດ້ຢ່າງມີເຫດຜົນ. ເມື່ອນຳທັງສອງມາວາງຊ້ອນທັບກັນ ພວກມັນຈະສະແດງໃຫ້ເຫັນຊ່ວງເວລາສາມສິບປີ ຕິດຕາມດ້ວຍສີ່ຮ້ອຍປີ. ນີ້ແມ່ນຈຸດທີ່ພວກເຮົາຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.