ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິດຈັກເຊວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ຍຸກລາວໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ສິບເກົ້າ

ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ເປັນນາມໜຶ່ງຂອງພຣະເຢຊູ ຊຶ່ງເນັ້ນໜັກເຖິງພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການປະທັບຕາ ແລະຕໍ່ມາກໍເປີດຜະຜະນຶກພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີຫ້າ ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທັງຮາກເຫງົ້າຂອງດາວິດດ້ວຍ ໄດ້ຊົງມີໄຊເພື່ອເປີດໜັງສືມ້ວນນັ້ນ. “ຮາກເຫງົ້າ” ຂອງດາວິດຄື ເຢຊີ, ແລະຮາກເຫງົ້າຂອງເຢຊີຄື ຟາເຣດ, ແລະຮາກເຫງົ້າຂອງທ່ານຄື ຢູດາ, ແລະຮາກເຫງົ້າຂອງຢູດາຄື ຢາໂຄບ, ແລະຮາກເຫງົ້າຂອງຢາໂຄບຄື ອີຊາກ, ແລະຮາກເຫງົ້າຂອງອີຊາກຄື ອັບຣາຮາມ. ຄໍາວ່າຮາກເຫງົ້າຂອງດາວິດ ຫຼື ເຢຊີ ເມື່ອຖືກກ່າວເຖິງຄຽງຄູ່ກັບສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ກໍກໍາລັງເນັ້ນໜັກເຖິງຫຼັກການແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດ ຊຶ່ງຄື ອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ. ເມື່ອພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດຖືກເປີດຜະຜະນຶກໃນພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ ຄຸນລັກສະນະຫຼັກປະການຕົ້ນຂອງພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະອົງຄື ພຣະອົງຊົງເປັນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ. ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ໃດ ນັ້ນກໍເປັນຫຼັກການດຽວກັນທີ່ຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອເປີດຜະຜະນຶກຄໍາພະຍາກອນທັງຫຼາຍທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ປະທັບຕາໄວ້ ເມື່ອພຣະອົງຊົງກໍານົດວ່າເຖິງເວລາແລ້ວ.

ການເປີດຜະນຶກພຣະວັດຈະນະພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າເປັນອົງປະກອບໜຶ່ງໃນພຣະກິດແຫ່ງການໄຖ່ກູ້ຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພຣະອົງຊົງໃຊ້ລິດອຳນາດແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງເພື່ອກໍ່ໃຫ້ເກີດການຟື້ນຟູຕາມນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວວ່າ ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດໄດ້ຮັບຄວາມເຂົ້າໃຈດີຍິ່ງຂຶ້ນ ໃນທ່າມກາງພວກເຮົາຈະເຫັນການຟື້ນຟູອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະວັດຈະນະພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນແຫຼະ ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດການຟື້ນຟູ ແລະ ການປະຕິຮູບຕາມນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງ.

ເອື້ອຍ White ເມື່ອກ່າວເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ ໄດ້ຊີ້ໄປຫາການປະຕິຮູບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ເກີດຂຶ້ນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍ. ການຟື້ນຟູແລະການປະຕິຮູບທັງຫຼາຍໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ ລ້ວນແຕ່ເກີດຂຶ້ນຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະແຕ່ລະຍຸກສະໄໝອັນສັກສິດເຫຼົ່ານັ້ນກໍໄດ້ຊີ້ໄປຫາການຟື້ນຟູແລະການປະຕິຮູບຄັ້ງໃຫຍ່ຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນບໍ່ດົນກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການຟື້ນຟູເຫຼົ່ານັ້ນເກີດຂຶ້ນໂດຍການເປີດຜະນຶກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້, ດັ່ງເຊັ່ນດຽວກັນກັບໜັງສືຂອງດານີເອນໃນບົດທີສິບສອງ.

ເມື່ອພວກເຮົານຳລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ ທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບສັນຍາລັກ 1260 ມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້, ພວກເຮົາຈະພົບວ່າໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນເປັນເວລາສາມມື້ເຄິ່ງ. ເມື່ອເຖິງຂໍ້ທີສິບແປດ ເວລາແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນຊ່ວງກ່ອນການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດ. ພວກເຂົາຖືກກະຈັດກະຈາຍຢູ່ໃນຖະໜົນແຫ່ງໂຊໂດມ ແລະ ເອຢິບ ບ່ອນທີ່ພຣະເຢຊູຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ເປັນເວລາ 1260 ວັນຕາມສັນຍາລັກ.

ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ໄດ້ຖືກປະທານອຳນາດໃຫ້ເປັນພະຍານຂອງພວກເຂົາ ຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ທີສາມໄປຈົນເຖິງຂໍ້ທີເຈັດ ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາຖືກຂ້າຕາຍຢູ່ເທິງຖະໜົນ. ໂຢຮັນໄດ້ສຳເລັດການວັດພຣະວິຫານໃນຂໍ້ທີສອງ, ແລ້ວໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ກໍໄດ້ຖືກປະທານອຳນາດໃຫ້ເປັນພະຍານຂອງພວກເຂົາ ໂດຍນຸ່ງຫົ່ມຜ້າກະສອບ. ຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ ແລະ ໂມເຊ ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ Adventism ແບບ Millerite ຂອງຟີລາເດນເຟຍ ໃນປີ 1844, ແລະ ຮອດປີ 1863 ສຽງຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ພາຍໃຕ້ຂະທຳນຽມ ແລະ ປະເພນີທີ່ສືບທອດກັນມາຈາກຊົ່ວອາຍຸໜຶ່ງໄປສູ່ອີກຊົ່ວອາຍຸໜຶ່ງ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກປະທານອຳນາດໃຫ້ເປັນພະຍານເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ ໂດຍນຸ່ງຫົ່ມ “ຜ້າກະສອບ,” ອັນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄວາມມືດມົນທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ປີ 1863 ເປັນຕົ້ນໄປ.

ເມື່ອພວກເຮົານຳໃຊ້ຄຳນິຍາມຂອງຊິດເຕີ ວາຍ ທີ່ວ່າ ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງເຫດການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ ຕາມແບບແຜນ line upon line ພວກເຮົາກໍສ້າງປະຫວັດສາດສາຍໜຶ່ງຂຶ້ນມາ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງລົງມາພ້ອມຂ່າວສານ ແຕ່ໃນລັກສະນະ line upon line ນັ້ນ ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນເປັນທັງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ. ອົງໜຶ່ງໄດ້ວາງຕີນຂອງຕົນເທິງແຜ່ນດິນ ແລະອີກຕີນໜຶ່ງເທິງທະເລ ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະອີກອົງໜຶ່ງໄດ້ມາເຖິງໃນຄວາມຜິດຫວັງແຫ່ງວັນທີ 19 ເມສາ 1844.

ໝາຍຫຼັກຖັດໄປໃນແຕ່ລະປະຫວັດຄູ່ຂະໜານຄືພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບຕາຕະລາງຂອງ Habakkuk. ກັບທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແຜນພາບປີ 1843 ໄດ້ຖືກຈັດທຳຂຶ້ນ, ແຕ່ໃນບາງຕົວເລກມີຄວາມຜິດພາດ. ກັບທູດສະຫວັນອົງທີສອງ, ພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນໝາຍຫຼັກອັນໜຶ່ງຂອງຕາຕະລາງຂອງ Habakkuk; ຖືກເປັນຕົວແທນເມື່ອພຣະອົງຊົງຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຄວາມຜິດພາດນັ້ນ. ເມື່ອພຣະອົງຊົງຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ, ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ພັດທະນາຂຶ້ນຢ່າງຄ່ອຍໆເປັນລຳດັບ ຈົນເຖິງຈຸດສູງສຸດຂອງມັນທີ່ການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter, ກ່ອນໜ້າຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ພຽງເລັກນ້ອຍ.

ສອງເສັ້ນນັ້ນບົ່ງຊີ້ເຖິງຂ່າວສານທົ່ວໂລກ, ເພາະທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ມາເຖິງນັ້ນວາງຕີນໜຶ່ງໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນ ແລະອີກຕີນໜຶ່ງໄວ້ເທິງທະເລ, ແລະການດົນໃຈໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ສິ່ງນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທົ່ວໂລກ. ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນຍັງບົ່ງຊີ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການຖ່ວງຊ້າໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ. ໃນ waymark ທຳອິດນີ້ ພວກເຮົາຍັງເຫັນພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຕົວະ. ໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ໃນແງ່ຄຳພະຍາກອນ ມັນປາກົດປານປະໜຶ່ງວ່ານິມິດໄດ້ຕົວະ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ມີຄວາມອົດທົນໄດ້ຄອຍຖ້າ, ແລະເຖິງແມ່ນວ່ານິມິດນັ້ນຈະຖ່ວງຊ້າ, ມັນກໍບໍ່ໄດ້ຕົວະ. ແຕ່ເມື່ອເສັ້ນທາງທີ່ພວກເຮົາກຳລັງສ້າງເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ, ຄວາມຕົວະຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດນັ້ນຖືກໝາຍໄວ້ເປັນຄຸນລັກສະນະປະການໜຶ່ງຂອງ waymark ທຳອິດ.

ດັ່ງນັ້ນ ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ປົກຄຸມຄວາມຜິດພາດໜຶ່ງ ແລ້ວຈາກນັ້ນກໍຊົງຖອນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຄວາມຜິດພາດນັ້ນ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີໄຣດ໌ ຄວາມຜິດພາດນັ້ນໄດ້ຖືກພຣະເຈົ້າຊົງອະນຸຍາດໃນເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1842 ເມື່ອແຜນພູມໄດ້ຖືກພິມອອກ, ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນຄວາມຜິດພາດນັ້ນກໍໄດ້ປາກົດຊັດເມື່ອປີ 1843 ສິ້ນສຸດລົງ, ແຕ່ເປັນເວລາພາຍຫຼັງຈາກນັ້ນອີກ ທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຖອນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຄວາມຜິດພາດໃນຕົວເລກນັ້ນ. ຄວາມຜິດພາດນັ້ນດຳລົງຢູ່ຕັ້ງແຕ່ເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1842 ຈົນເຖິງເວລາໃດໜຶ່ງຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ. ສຳລັບທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1842, ແຕ່ການຖອນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ ໃນປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄລຍະສັ້ນໆຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ.

ນີ້ໄດ້ລະບຸເຄື່ອງໝາຍທາງຂອງ “ມື” ວ່າເປັນໄລຍະເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ເປັນໄລຍະໜຶ່ງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງປົກຄຸມຄວາມຜິດພາດ, ແລ້ວສິ້ນສຸດລົງເມື່ອພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຖືກຍົກອອກຈາກຄວາມຜິດພາດນັ້ນ. ໄລຍະແຫ່ງການປົກຄຸມແລະການເປີດເຜີຍດ້ວຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງນີ້ ເປັນພາບປະກອບແຫ່ງພຣະກິດຂອງພຣະສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງປະທັບຕາ ແລ້ວກໍເປີດຜະນຶກແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ພຣະອົງໄດ້ປົກຄຸມຄວາມຈິງ ແລ້ວຈຶ່ງຊົງເປີດເຜີຍຄວາມຈິງດຽວກັນນັ້ນ—ໃນແສງສະຫວ່າງອີກລັກສະນະໜຶ່ງ ທີ່ບໍ່ໄດ້ຂັດແຍ້ງກັບແສງສະຫວ່າງເດີມ. ພຣະອົງຊົງກະທໍາດັ່ງນັ້ນເພື່ອໃຫ້ເກີດການຟື້ນຟູແລະການປະຕິຮູບແຫ່ງ Millerite Midnight Cry.

ໄລຍະເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນ, ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຖືກຍົກອອກ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປີດຜະນຶກແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມການເຄື່ອນໄຫວ “ເດືອນທີເຈັດ” ທີ່ໄດ້ນຳໄປສູ່ຂ່າວສານສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນທີ່ການປະຊຸມຄ່າຍ Exeter, ບ່ອນທີ່ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ແປສະພາບເປັນດັ່ງຄື້ນນ້ຳຫຼາກອັນມະຫາສານ, ຈົນເຖິງປະຕູທີ່ຖືກປິດໃນຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ການສຳແດງອອກແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າຜ່ານການເປີດຜະນຶກພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການຟື້ນຟູແລະການປະຕິຮູບທີ່ທະວີຂຶ້ນເປັນລຳດັບ.

ໃນປີ 1863 ຂະບວນການມິນເລີໄທຕ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ ໄດ້ຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ຂ້າມແມ່ນ້ຳຈໍແດນ, ແລະຖືກກຳນົດໃຫ້ຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ ເນື່ອງຈາກການເອົາຫີນຂວ້າງເອລີຢາແລະໂມເຊ. ຂ່າວສານຂອງ William Miller ແມ່ນຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ, ແລະຂ່າວສານພື້ນຖານຂອງ Miller ຄື “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊ. ການປະຕິເສດ “ເຈັດເທື່ອ” ກໍເທົ່າກັບການສັງຫານໂມເຊ, ແລະການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານທີ່ Miller ໄດ້ນຳສະເໜີໄວ້ ກໍເທົ່າກັບການສັງຫານເອລີຢາ. ໃນປີ 1863 ຜູ້ນຳຂ່າວສານແລະຕົວຂ່າວສານເອງ ໄດ້ຖືກຂ້າຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນ, ແລະນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ວິທີດຽວທີ່ຈະພົບເຂົາໄດ້ ຄືການຄົ້ນຫາຫຼຸມຝັງສົບຂອງເຂົາໃນບັນດາທາງເກົ່າແກ່ຂອງ Jeremiah. ພວກເຂົາໄດ້ຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນ—ນັ້ນຄື ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະຖືກຊຸບໃຫ້ຄືນມາມີຊີວິດ. ພວກເຂົາຖືກຊຸບໃຫ້ຄືນມາມີຊີວິດ ເມື່ອ “ເຫດການໃນອະນາຄົດຂອງຟ້າຮ້ອງເຈັດສຽງ” ທີ່ຈະ “ຖືກເປີດເຜີຍຕາມລຳດັບຂອງມັນ” ຖືກທຳຊ້ຳອີກ—ໃນປະຫວັດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ເມື່ອປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຖືກນຳມາວາງຊ້ອນທັບເທິງປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ, ໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນກໍກ່ອດໃຫ້ເກີດຈຸດອ້າງອີງໜຶ່ງເພື່ອຕິດຕາມພຣະຫັດຂອງພຣະຄຣິດ, ຊຶ່ງເປັນແສງສະຫວ່າງເທິງເສັ້ນທາງຂອງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ແສງສະຫວ່າງເດີມຂອງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້ສ່ອງໃຫ້ເສັ້ນທາງສະຫວ່າງ, ແລະເປັນແສງແຫ່ງ “ພຣະກອນຂວາອັນຮຸ່ງໂລດ” ຂອງພຣະອົງທີ່ນຳທາງຂຶ້ນໄປຕາມເສັ້ນທາງນັ້ນ.

ເມື່ອພຣະຄຣິດຍົກແຂນອັນສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ, ພຣະອົງກຳລັງໃຊ້ “ມື” ຂອງພຣະອົງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງພະລາດກິດຂອງພຣະອົງໃນການນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອເຮົານຳການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງມາປະກອບເຂົ້າກັບທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ເຮົາຈະເຫັນວ່າທູດສະຫວັນທັງສອງອົງຕ່າງມີຂ່າວສານຢູ່ໃນມືຂອງຕົນ.

ທູດສະຫວັນທັງສອງອົງເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນທູດສະຫວັນສາມອົງ ຊຶ່ງຮ່ວມກັນເປັນສັນຍາລັກດຽວ ດັ່ງນັ້ນ ໃນແງ່ຂອງຂ່າວສານທີ່ພວກທ່ານເປັນຕົວແທນນັ້ນ ພວກທ່ານຈຶ່ງສອດຄ່ອງກັນ ແມ່ນແຕ່ແຕ່ລະອົງກໍເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານອັນເປັນເອກະລັກຂອງຕົນເອງ. ທູດສະຫວັນທັງສອງອົງມີ “ຂໍ້ຄວາມທີ່ຂຽນໄວ້” ຢູ່ໃນມືຂອງພວກທ່ານ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບ. “ທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະ ອົງທີສອງ ຈະຕ້ອງດໍາເນີນໄປຄຽງຄູ່ກັນ” ກັບທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ນາງສາວ White ລະບຸທູດອົງທີສາມວ່າເປັນທູດແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ, ແລະລະບຸວ່າທູດອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງຈະຕ້ອງດຳເນີນໄປຄຽງຄູ່ກັບປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທູດອົງທີສາມໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ. ດັ່ງນັ້ນ, ນາງຈຶ່ງກຳລັງຈັດໃຫ້ການລົງມາຂອງທູດອົງທຳອິດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ສອດຄ່ອງກັບ 9/11, ແລະລະບຸວ່າທູດແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດແມ່ນ “ທູດອົງທີສາມ.” ທູດອົງທີສາມແມ່ນອົງສຸດທ້າຍໃນສາມອົງນັ້ນ, ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໂດຍອົງທຳອິດ; ດ້ວຍເຫດນີ້ ນາງສາວ White ຈຶ່ງແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ພັນທະກິດຂອງທູດອົງທຳອິດນັ້ນຄືກັນກັບພັນທະກິດຂອງທູດແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ, ເພາະວ່າພັນທະກິດຂອງທູດທັງສອງອົງຄືການ “ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງມັນ.”

“ຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງ” ເປັນຕົວແທນຂອງການຈໍາແນກເຫດການຕ່າງໆພາຍໃນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ ຊຶ່ງຈະຖືກທໍາຊໍ້າອີກໃນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ພຣະວິນຍານແຫ່ງການດົນໃຈໄດ້ນໍາຊີ້ວ່າ ເມື່ອພວກເຮົາຈັດວາງປະຫວັດເຫຼົ່ານີ້ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ”, ການສະເດັດລົງມາຂອງທູດອົງທຳອິດໃນປີ 1840 ສອດຄ່ອງກັນກັບການສະເດັດລົງມາຂອງພຣະອົງໃນ 9/11. ນີ້ລະບຸເຖິງຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບທີ່ຕ້ອງຖືກກິນຮ່ວມກັບພະຍານສອງຄົນ, ແລະຈັດໃຫ້ຄວາມຜິດຫວັງສອດຄ່ອງກັບໝາຍເຫດທາງຫຼັກອັນທຳອິດ.

“ຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງ” ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງທີ່ໃຫຍ່ຫຼວງກວ່າ.

ເມື່ອເສັ້ນທາງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ, ມັນກໍກ່ອດເກີດເປັນ “ໂຄງສ້າງແຫ່ງຄວາມຈິງ.” ຄວາມຈິງຖືກນິຍາມເປັນສາມຂັ້ນຕອນ, ໂດຍທີ່ຂັ້ນຕອນທຳອິດແລະຂັ້ນຕອນສຸດທ້າຍເປັນສິ່ງດຽວກັນ ແລະຂັ້ນຕອນກາງເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດ. ການນຳທູດສະຫວັນສອງອົງທຳອິດມາຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບແບບແຜນນີ້ ຈຶ່ງກ່ອດເປັນໂຄງສ້າງທີ່ປະກອບດ້ວຍທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ ຊຶ່ງສະແດງເຖິງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ, ແລະທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດນັ້ນ ເປັນການປະສົມຮ່ວມກັນຂອງທັງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ.

ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ປະກອບດ້ວຍສອງສຽງ. ສຽງທໍາອິດໄດ້ສໍາເລັດຄວາມເປັນຈິງເມື່ອອາຄານຕ່າງໆໃນນະຄອນນິວຢອກພັງທະລາຍລົງໃນເຫດການ 9/11 ແລະສຽງທີສອງຂອງຂໍ້ທີສີ່ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ພາຍໃນຊ່ວງເວລາຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ເປັນຕົວແທນຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດແລະອົງທີສອງ. ເມື່ອຂໍ້ເທັດຈິງເປັນດັ່ງນີ້, ການນໍາເອົາປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນສອງອົງນັ້ນ “line upon line,” ມາໃຊ້ເພື່ອເປັນຕົວແທນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ—ກໍຄືການຈັດໃຫ້ທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດແລະອົງທີສອງ ສອດຄ່ອງກັບທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດແລະອົງທີສອງ.

ທູດສະຫວັນສອງອົງມາຮອດທີ່ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ, ແລະທູດສະຫວັນທັງສອງອົງກໍມີຄວາມກ່ຽວພັນກັນໃນທາງຄໍາພະຍາກອນ, ແລະທັງສອງອົງກໍມີຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງທູດສະຫວັນ. ໝຸດໝາຍຕໍ່ໄປທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໃນເສັ້ນນັ້ນຄື ແຜ່ນຈາລຶກຂອງຮາບາກຸກ, ຊຶ່ງມີຄວາມກ່ຽວໂດຍກົງກັບພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນເສັ້ນຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ, ແຜນພາບ 1843 ໄດ້ຖືກຈັດທໍາຂຶ້ນໃນເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1842, ແລະໃນເສັ້ນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ບໍ່ມີແຜນພາບ. ແຜນພາບນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສອງມາຮອດ. ໝຸດໝາຍຂອງແຜ່ນຈາລຶກຂອງຮາບາກຸກໃນເສັ້ນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແມ່ນການຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າອອກຈາກຄວາມຜິດພາດໃນຕົວເລກຂອງແຜນພາບ 1843.

ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ປົກຄຸມຄວາມຜິດພາດໜຶ່ງໃນໝຸດໝາຍແຫ່ງທາງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະພຣະຫັດຂອງພຣະອົງກໍໄດ້ຖືກເອົາອອກໃນໝຸດໝາຍແຫ່ງທາງອັນດຽວກັນນັ້ນ, ໃນແນວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ດັ່ງນັ້ນ ໝຸດໝາຍແຫ່ງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກໃນແນວທີ່ຂະໜານກັນຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ ເປັນຕົວແທນຂອງສອງຂັ້ນຕອນ. ໃນຂັ້ນຕອນທຳອິດ ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງປົກຄຸມຄວາມຜິດພາດໜຶ່ງ, ແລະໃນຕອນທ້າຍຂອງໄລຍະແຫ່ງໝຸດໝາຍທາງຂອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ ພຣະອົງຊົງເອົາພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ. ເວລາແຫ່ງການລໍຄອຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນພ້ອມກັບການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະເວລາແຫ່ງການລໍຄອຍນັ້ນກໍສິ້ນສຸດລົງຢ່າງເປັນຂັ້ນເປັນຕອນ ໂດຍເລີ່ມຈາກການທີ່ພຣະອົງຊົງເອົາພຣະຫັດອອກ. ໝຸດໝາຍແຫ່ງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກກຳນົດໝາຍໄວ້ດ້ວຍພຣະຫັດຂອງພຣະຄຣິດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະດ້ວຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໃນຕອນສິ້ນສຸດ.

ມີສອງມືທີ່ຖືກກໍານົດໄວ້ໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ, ແລະທັງສອງມີຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບທີ່ຕ້ອງຮັບເອົາແລະກິນ. ຈາກນັ້ນ ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງພື້ນຖານ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໂດຍມືຂອງພຣະເຈົ້າປົກຄຸມ ແລະສິ້ນສຸດລົງໂດຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເປີດເຜີຍ. ຫຼັກໝຸດຖັດໄປແມ່ນການປະຊຸມຄ່າຍທີ່ Exeter ບ່ອນທີ່ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້ແຍກແລະຊໍາລະຜູ້ທີ່ຈະຕິດຕາມພຣະຫັດຂອງພຣະຄຣິດເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ.

ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ພຣະອົງຊົງຍົກພຣະຫັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະຊົງປະຕິຍານວ່າ ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ. ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະອົງຫາກໄດ້ປະທັບຕາ “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເຊິ່ງເປັນຕົວແທນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນສອງອົງທໍາອິດ ໂດຍຖືກທວນຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດຂອງອົງທີສາມ. ພຣະອົງໄດ້ປະທັບຕາ “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະທັບຕາຄໍາພະຍາກອນທັງຫຼາຍຂອງດານີເອນໃນບົດທີສິບສອງ. ໃນບົດທີສິບສອງຂອງດານີເອນ ໃນຊ່ວງເວລາເຊີງສັນຍາລັກຊ່ວງທໍາອິດໃນສາມຊ່ວງ ພຣະຄຣິດຊົງຍົກພຣະຫັດທັງສອງຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະປະກາດວ່າ ເມື່ອການກະຈັດກະຈາຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າສໍາເລັດລົງ ຜູ້ທີ່ກາຍເປັນ “ຄົນທີ່ໜ້າພິສະວົງ” ຈະຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນເຄື່ອງບູຊາ. ໂຄງສ້າງຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດແລະອົງທີສອງ ຊຶ່ງພວກເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາຢູ່ໃນຂະນະນີ້ ໄດ້ສະແດງພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າໃນເຊີງສັນຍາລັກໃນທຸກຂັ້ນຕອນ.

ເມື່ອພຣະອົງປົກຄຸມຄວາມຈິງ ມັນກໍ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງ, ແລະເມື່ອພຣະອົງຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ ຄວາມສະຫວ່າງກໍ່ເກີດຂຶ້ນ, ແລະຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນຄືຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງຂ່າວສານຂອງການຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ມີລາຍເຊັນຂອງອາລະຟາແລະໂອເມກາ ແລະຖືກສະແດງໄວ້ພາຍໃນໂຄງສ້າງແຫ່ງຄວາມຈິງ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດຈົບ, ແລະໝາຍທາງລະຫວ່າງຄວາມຜິດຫວັງທັງສອງນັ້ນ ສະແດງພາບຜົນຂອງການປະທັບຕາແລະການເປີດຜະນຶກຕາຕະລາງຂອງ Habakkuk, ຊຶ່ງເປັນການເປີດຜະນຶກທາງເກົ່າຂອງ Jeremiah ດ້ວຍ, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງຮາກຖານທີ່ພຣະວິຫານຖືກສ້າງຂຶ້ນກ່ອນຫນ້າກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອພຣະວິຫານທີ່ສໍາເລັດແລ້ວຖືກຍົກຂຶ້ນເຫນືອພູທັງປວງ. ໝາຍທາງກາງໃນພຣະວາຈາແຫ່ງຄວາມຈິງ ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດ, ແລະໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການແຍກຂາດຄັ້ງສຸດທ້າຍລະຫວ່າງເຂົ້າສາລີແລະຫຍ້າລ້າຍ ມັນສໍາແດງການກະບົດຂອງພວກພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ຈ້າ.

ການກະບົດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍໝຸດໝາຍຕາມທາງຂອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ ຖືກນໍາສະເໜີວ່າເປັນການກະບົດທີ່ຄ່ອຍໆດໍາເນີນໄປ ເພາະວ່າມັນບໍ່ແມ່ນໝຸດໝາຍຕາມທາງອັນດຽວ ແຕ່ເປັນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ມີຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດທີ່ກໍານົດໄວ້ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໂດຍພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າປາກົດສອງເທື່ອໃນການຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ ເພາະມີທູດສະຫວັນສອງອົງ ຊຶ່ງທັງສອງຕ່າງມີຂ່າວສານຢູ່ໃນມືຂອງຕົນ. ໝຸດໝາຍຕາມທາງຕໍ່ໄປຂອງການກະບົດມີພຣະຫັດໃນຕອນເລີ່ມແລະຕອນສິ້ນສຸດ ດັ່ງນັ້ນ ໃນລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງມັນ ມັນຈຶ່ງມີພຣະຫັດສອງຂ້າງເຊັ່ນກັນ. ໝຸດໝາຍຕາມທາງອັນທີສາມ ຄືການຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ ຊີ້ບອກເຖິງພຣະຄຣິດຜູ້ຊູພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ ແລະສາບານຕໍ່ຟ້າສະຫວັນ ຢູ່ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນດຽວກັນນັ້ນເອງທີ່ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດຖືກປະທັບຕາໄວ້ ດັ່ງທີ່ເປັນໃນພຣະທໍາດານີເອນບົດທີສິບສອງ. ໃນຈຸດນັ້ນເອງທີ່ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໂຄງສ້າງທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງທູດສະຫວັນສອງອົງທໍາອິດທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້ ພຣະອົງກໍຊົງຍຸດການນໍາໃຊ້ເວລາທາງຄໍາພະຍາກອນ ແລະຊົງຈັດວາງພຣະອົງໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມຄູ່ຂະໜານໃນພຣະທໍາດານີເອນ ບ່ອນທີ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊູພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນພຽງຂ້າງດຽວ ແຕ່ຊົງຊູຂຶ້ນທັງສອງພຣະຫັດ.

ໃນດານີເອນ ບົດທີ 12 ມີສາມຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນວັນສຸດທ້າຍ, ເພາະນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ຈະບັງເກີດແກ່ຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ. ສິ່ງທໍາອິດທີ່ຖືກກ່າວເຖິງໃນນິມິດສຸດທ້າຍອັນເປັນຈຸດສູງສຸດຂອງດານີເອນ ຄື ດານີເອນ, ຜູ້ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງຊົນຊາດທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າ, ມີຄວາມເຂົ້າໃຈທັງໃນເລື່ອງນັ້ນແລະໃນນິມິດ. ສິ່ງສຸດທ້າຍທີ່ດານີເອນບັນທຶກໄວ້ ຄື ວິທີທີ່ຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນນັ້ນຖືກນໍາໃຊ້ໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ເພື່ອກໍ່ໃຫ້ເກີດການຟື້ນຟູແລະການປະຕິຮູບຂັ້ນສຸດທ້າຍທ່າມກາງຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ຖືກຈໍາແນກວ່າເປັນຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈ. ພຣະອົງຊົງກະທໍາໃຫ້ການປະທັບຕາຊົນຊາດຂອງພຣະອົງສໍາເລັດ ໂດຍການເປີດຜະນຶກ “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ໃນພຣະນິມິດ ໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບການເປີດຜະນຶກ “ສາມຊ່ວງເວລາ” ຂອງດານີເອນ ບົດທີ 12.

ເມື່ອພຣະເຢຊູຊີ້ບອກວ່າ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສາມມື້ເຄິ່ງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງການກະຈາຍອຳນາດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ, “ສິ່ງອັດສະຈັນ” ທັງປວງຈະສຳເລັດລົງ—ພຣະອົງກຳລັງຊີ້ເຖິງເດືອນກໍລະກົດ 2023, ເມື່ອສາມມື້ເຄິ່ງແຫ່ງຄວາມຕາຍຢູ່ຕາມຖະໜົນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ບັດນີ້ ສິ່ງອັດສະຈັນທັງຫລາຍຈະສຳເລັດລົງກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ພຣະອົງໄດ້ໝາຍເດືອນກໍລະກົດ 2023 ໄວ້ ໂດຍການຍົກມືຂຶ້ນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຂ້າງດຽວ, ແຕ່ທັງສອງຂ້າງ. ໃນການກະທຳດັ່ງກ່າວນັ້ນ ພຣະອົງກຳລັງໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ດັ່ງເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຖອນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຄວາມຜິດພາດໃນປະຫວັດສາດຂອງກຸ່ມມິນເລີໄຣດ໌. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ດັ່ງທີ່ຖືກແທນແບບໄວ້ໂດຍຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງກຸ່ມມິນເລີໄຣດ໌, ແລະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າພຣະອົງຈະຢືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອຮວບຮວມຊົນຊົນທີ່ເຫຼືອຂອງພຣະອົງໃນເດືອນກໍລະກົດ 2023.

ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດຖືກແທນຄ່າໂດຍພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ປົກຄຸມຄວາມຜິດພາດໜຶ່ງ ຊຶ່ງສໍາລັບພວກມິນເລີໄຣຕ໌ແມ່ນການລະບຸປີ 1843 ແທນທີ່ຈະເປັນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນຖືກແທນຄ່າໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບສອງຂອງບົດທີສິບສອງ. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດຖືກແທນຄ່າໂດຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງທີ່ປົກຄຸມຄວາມຜິດພາດ ແລະໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໂດຍພວກມິນເລີໄຣຕ໌ຜູ້ທີ່ໄດ້ມາເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ. ຄໍາໃນຂໍ້ທີສິບສອງແມ່ນ “ມາເຖິງ.” ສຸກແທ້ຄືຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າ ແລະຜູ້ທີ່ “ມາເຖິງ” 1335; ສຸກແທ້ຄືຜູ້ທີ່ “ມາເຖິງ” ຄວາມຜິດຫວັງຂອງວັນທີ 19 ເມສາ 1844. ຄໍາທີ່ແປວ່າ “ມາເຖິງ” ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ສໍາຜັດ.” ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ປະສົບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດເມື່ອປີ 1843 ໄດ້ສໍາຜັດກັບປີ 1844. ຂໍ້ທີສິບສອງຂອງດານີເອນບົດທີສິບສອງລະບຸຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດທັງຂອງວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ແຕ່ໂດຍກົງຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ແມ່ນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020.

ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທຳອິດ ແລະ ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສຸດທ້າຍ ໃນບັນດາສາມໄລຍະທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາສຸດທ້າຍ ເມື່ອຄວາມຮູ້ເພີ່ມພູນຂຶ້ນ ແລະ ກະທຳໃຫ້ການແຍກຂັ້ນສຸດທ້າຍລະຫວ່າງເຂົ້າສາລີກັບຫຍ້າລ້າງນາສຳເລັດລົງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າການເປີດຜະນຶກແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນ ທີ່ປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ເປັນໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນດຽວກັນ.

ໄລຍະທຳອິດຂອງຂໍ້ທີເຈັດ ແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການກະຈັດກະຈາຍໃນສາມວັນເຄິ່ງຂອງ Revelation ບົດ 11 ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023, ແລະໄລຍະໃນຂໍ້ທີສິບສອງ ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການກະຈັດກະຈາຍດຽວກັນນັ້ນໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. Alpha ແລະ Omega ໄດ້ກຳນົດເຄື່ອງໝາຍໃຫ້ແກ່ປະຫວັດຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໃນ Daniel ບົດ 12 ວ່າເປັນປະຫວັດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ແລະສິ້ນສຸດລົງອີກສາມວັນເຄິ່ງໃນເຊິງສັນຍາລັກຕໍ່ມາ ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023. ສິ່ງທີ່ສຳຄັນບໍ່ຍິ່ງຫຍ່ອນໄປກວ່າກັນຄື ເມື່ອ Alpha ແລະ Omega ໄດ້ກຳນົດເຄື່ອງໝາຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເວລາຄອຍຖ້າສຸດທ້າຍ ພຣະອົງໄດ້ຊູມືຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນບໍ່ແມ່ນພຽງຂ້າງດຽວ ແຕ່ທັງສອງຂ້າງຂອງພຣະອົງ ແລະໄດ້ປະຕິຍານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງດຳລົງຢູ່ເປັນນິດນິລັນດອນ.

ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເປັນບຸດແຫ່ງມະນຸດ ກໍາລັງຊົງກະທໍາຄໍາສາບານກັບພຣະບິດາ ຢູ່ໃນສະຖານທີ່ດຽວກັນນັ້ນ ບ່ອນທີ່ຈຸດສູງສຸດຂອງເລື່ອງລາວແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຢູ່ໃນພັນທະສັນຍາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເອີ້ນອັບຣາມໃນຕອນຕົ້ນດ້ວຍພຣະສັນຍາ ແລ້ວຕໍ່ມາກໍຊົງຢືນຢັນພຣະສັນຍານັ້ນດ້ວຍຄໍາສາບານ. ຈົ່ງຖອດເກີບຂອງທ່ານອອກ ເພາະທ່ານກໍາລັງຢືນຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນອັນບໍລິສຸດ!

ຕົວອັກສອນກາງຂອງສາມຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງໃດອື່ນນອກຈາກການສໍາເລັດສົມບູນຂັ້ນ omega ຂອງຄໍາພະຍາກອນເວລາແຫ່ງພັນທະສັນຍາ 430 ປີຂອງ Abram ແລະ Paul ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໃນ 1290 ປີຂອງຂໍ້ທີສິບເອັດ. ຂໍ້ນັ້ນ ເມື່ອເຂົ້າໃກ້ດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈແບບ Millerite ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາ 30 ປີແຫ່ງການຕຽມພ້ອມສໍາລັບສັນຕະປາປາ, ແລ້ວຕາມມາດ້ວຍ 1260 ປີແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງສັນຕະປາປາ. 430 ປີຂອງ Abram ເປັນຕົວແທນຂອງການເປັນທາດແລະການປົດປ່ອຍໃນປະຊາຊາດໜຶ່ງໂດຍສະເພາະ, ຄວບຄູ່ກັບ 30 ປີທໍາອິດທີ່ເປັນຕົວແທນວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບ Abram. ການຕຽມພ້ອມ 30 ປີສໍາລັບພວກປະໂຣຫິດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1989 ໃນເວລາແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດ, ແລະ 30 ປີນັ້ນສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອຂໍ້ພຣະຄໍານັ້ນລະບຸວ່າສິ່ງນ່າຊັງຊຶ່ງນໍາໄປສູ່ຄວາມຮ້າງເປົ່າຈະຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ, ແລະຈາກນັ້ນຈະຂົ່ມເຫັງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າເປັນເວລາ 1260 ປີໃນເຊີງສັນຍະລັກ ຊຶ່ງສອດຄ້ອງກັບ 42 ເດືອນໃນເຊີງສັນຍະລັກຂອງ John ໃນ Revelation ບົດ 13.

ການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການປະຕິຮູບຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1989 ເມື່ອພຣະເຈົ້າເລີ່ມພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນການຕຽມຖານະປະໂລຫິດໜຶ່ງເພື່ອຮັບໃຊ້ໃນຊ່ວງວິກິດເວລາທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ພຣະອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ໄດ້ຊົງປະທັບຢູ່ເທິງນ້ຳແຫ່ງ Hiddekel ແລະຊູພຣະຫັດທັງສອງຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ຊົງສາບານວ່າ ເມື່ອການກະຈາຍກະຈັດຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ຈົນເຖິງ ກໍລະກົດ 2023 ໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນແລ້ວ ການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍທີ່ເກື່ອງກັບພຣະລາຊກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການປະສານພຣະທຳມະຊາດອັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງເຂົ້າກັບມະນຸດຊາດ ຈະສຳເລັດລົງ.

ນີ້ແມ່ນຄໍາປະກາດອັນດຽວກັນກັບບົດທີສິບ ໃນແນວຂອງສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ, ເພາະວ່າພຣະອົງບໍ່ພຽງແຕ່ໄດ້ຊົງສິ້ນສຸດການນໍາໃຊ້ເຊິ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງເວລາຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພຣະອົງຍັງໄດ້ຊົງຊີ້ບອກອີກວ່າ ໃນວັນເວລາແຫ່ງການເປົ່າແກທີເຈັດ ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າຈະສໍາເລັດລົງ. ຂໍ້ຄວາມຄູ່ຂະໜານໃນດານີເອນ 12 ຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອການກະຈັດກະຈາຍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023, ການສໍາເລັດແຫ່ງການປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະສໍາເລັດລົງດ້ວຍ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການເປົ່າແກທີເຈັດ ຊຶ່ງກົງກັນກັບທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຍົກພຣະຫັດຂຶ້ນ ແລະຊົງປະຕິຍານໃນຂໍ້ຄວາມຄູ່ຂະໜານທັງສອງ.

ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຊ່ວງທຳອິດ ແລະ ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຊ່ວງສຸດທ້າຍ ຂອງຂ່າວສານສາມປະການໃນ Daniel ບົດ 12 ມີລັກສະນະປະທັບຕາ alpha ແລະ omega. ໄລຍະເວລາທຳອິດຂອງຂໍ້ 7 ຊີ້ໄປຫາຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາດຽວກັນນັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ ຊຶ່ງຂໍ້ 12 ໄດ້ກຳນົດໄວ້ວ່າເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ຢູ່ໃນກາງຂອງຂໍ້ 7 ແລະ ຂໍ້ 12 ນັ້ນ ປະຫວັດສາດແຫ່ງເວລາສຸດທ້າຍ ນັບແຕ່ປີ 1989 ຈົນເຖິງການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້. ຢູ່ໃນກາງຂອງໄລຍະ alpha ຂອງຂໍ້ 7 ແລະ ປະຫວັດສາດ omega ຂອງຂໍ້ 12 ນັ້ນ ການກະບົດຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງມະນຸດຊາດ ນັບແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ຈົນເຖິງເວລາທີ່ Michael ລຸກຂຶ້ນ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້, ແລະ ມັນຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນບົດດຽວກັນນັ້ນເອງທີ່ Michael ລຸກຂຶ້ນ.

ການກະບົດໃນຊ່ວງກາງ ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວແມ່ນປະຫວັດສາດພາຍນອກຂອງການກະບົດ, ແຕ່ສາມສິບປີທຳອິດແມ່ນປະຫວັດສາດພາຍໃນຂອງການຕຽມພວກປະໂລຫິດ ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນການເຜຊິນໜ້າໂດຍກົງກັບກຳລັງພາຍນອກ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຊ່ວງ 1260 ຕໍ່ໄປ.

ໄລຍະກາງເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຂອງອັກສອນຕົວທີສິບສາມໃນອັກຂະລະຮີບຣູ, ແລະມັນປະກອບເຂົ້າກັບພາຍໃນ ເມື່ອມັນພັນລະນາເຖິງສົງຄາມຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນຄວາມຂັດແຍ້ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເທິງໂລກນີ້, ໃນຂະນະທີ່ເວລາແຫ່ງການພິສູດຍັງຄົງດໍາເນີນຢູ່. ການປະສົມປະສານຂອງພາຍນອກແລະພາຍໃນຂອງມັນ ກໍເປັນຂ່າວສານຂອງນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນເຊັ່ນກັນ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳ Hiddekel ແລະດ້ວຍສາມບົດທີ່ມີລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega ເຊັ່ນກັນ, ແລະຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງໂຄງສ້າງແຫ່ງຄວາມຈິງ. ບົດທໍາອິດແລະບົດສຸດທ້າຍກ່າວເຖິງການປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາວ່າເປັນດວງດາວທີ່ສ່ອງແສງຕະຫຼອດໄປ. ບົດກາງແຫ່ງການກະບົດລະບຸປະຫວັດສາດດຽວກັນທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ ດ້ວຍໄລຍະ 1290 ປີ, ຊຶ່ງເປັນຂໍ້ກາງໃນໂຄງສ້າງດຽວກັນນັ້ນ.

ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງໃຊ້ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງພາຍໃນໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ສິ່ງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງຫຼາຍປະການ ແຕ່ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງເສັ້ນທາງທີ່ພຣະອົງກຳລັງຊົງນຳພາປະຊາກອນຂອງພຣະອົງດຳເນີນຢູ່. ການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດໄດ້ເລີ່ມຖືກເປີດຜະນຶກໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023. ການເປີດຜະນຶກນັ້ນລວມເຖິງການເປີດຜະນຶກສຽງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ ແລະຂ່າວສານໃນພຣະທຳດານີເອນດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນບົດທີສິບສອງ. ການເປີດຜະນຶກເກີດຂຶ້ນພາຍໃນປະຫວັດສາດອັນຊ່ອນເຮັ້ນຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ ຊຶ່ງເລີ່ມໃນປີ 1989 ແລະສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກປະທັບຕາ ແລະພວກເຂົາຖືກປະທັບຕາໂດຍການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ການເທລົງມາຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີແປດ ບ່ອນທີ່ມັນຖືກເປັນຕົວແທນວ່າເປັນຕາປະທັບທີເຈັດ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕາປະທັບສຸດທ້າຍ. ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ຊົງມີໄຊໃນບົດທີຫ້າ ເພື່ອເປີດໜັງສືທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ດ້ວຍຕາປະທັບເຈັດດວງ.

ຕາປະທັບທີຫົກໄດ້ຍົກຄຳຖາມຂຶ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງບົດທີຫົກ ໂດຍຖາມວ່າ ຜູ້ໃດຈະສາມາດຍືນຢັດຢູ່ໄດ້ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ບໍ່ມີການເປັນຄົນກາງເພື່ອຄວາມບາບອີກຕໍ່ໄປ.

ບົດຕໍ່ໄປ, ຫຼືອາດກ່າວໄດ້ວ່າຂໍ້ຕໍ່ໄປ, ໄດ້ນຳສະເໜີການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະຝູງຊົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງຜູ້ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າສູ່ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໃນລະຫວ່າງວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນແມ່ນຄຳຕອບຂອງຄຳຖາມໃນຕາປະທັບທີຫົກ. ຫຼັງຈາກພວກເຂົາຖືກນຳສະເໜີໃນບົດທີເຈັດແລ້ວ, ບົດທີແປດຈຶ່ງລະບຸເຖິງການເປີດອອກຂອງຕາປະທັບທີເຈັດ ແລະເປັນຕາປະທັບສຸດທ້າຍ.

“ໄຟ” ທີ່ຖືກສະແດງໃນ ເອຊາຢາ ບົດທີ 6 ວ່າເປັນ “ຖ່ານໄຟ” ຊຶ່ງ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຖືກນຳມາຈາກແທ່ນບູຊາ ແລະ ຖືກໂຍນລົງສູ່ໂລກ. “ໄຟ” ຈາກສະຫວັນໃນວັນເພນເທຄອດ ຖືກສະແດງເປັນລີ້ນແຫ່ງ “ໄຟ.” “ໄຟ” ແມ່ນສິ່ງທີ່ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃຊ້ເພື່ອຊຳລະບຸດທັງຫຼາຍຂອງເລວີໃຫ້ບໍລິສຸດ.

ໄຟແມ່ນສິ່ງທີ່ໄດ້ລົງມາເທິງເຄື່ອງຖວາຍບູຊາຂອງເອລີຢາ, ດັ່ງທີ່ມັນໄດ້ລົງມາເທິງເຄື່ອງຖວາຍບູຊາຂອງກິເດໂອນແກ່ທູດສະຫວັນດ້ວຍ. “ໄຟ” ແຫ່ງການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດນັ້ນຄືພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າການຖືກເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດ ກໍຄືການຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ. “ໄຟ” ທີ່ຖືກໂຍນລົງມາສູ່ແຜ່ນດິນໂລກເມື່ອຕາປະທັບທີເຈັດຖືກເປີດອອກນັ້ນ ບົ່ງຊີ້ເຖິງການປະທານຣິດອໍານາດແກ່ຂ່າວສານພະຍາກອນທີ່ຖືກເປີດເຜີຍໃນວັນສຸດທ້າຍ, ໃນລະຫວ່າງການເປົ່າແກທີເຈັດ, ໃນລະຫວ່າງການສໍາເລັດຢ່າງສຸດທ້າຍແລະສົມບູນແບບຂອງເຫດການທັງຫລາຍທີ່ຖືກເປັນນິມິດໄວ້ໂດຍສຽງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ ແລະທີ່ຖືກຢືນຢັນໂດຍສາມຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນດານີເອນບົດ 12 ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ຈົນເຖິງວັນສຸດທ້າຍ.

ການເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນບໍ່ດົນກ່ອນການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາການທົດລອງຂອງມະນຸດ—ລວມເຖິງການເປີດຜະນຶກເຈັດຟ້າຮ້ອງ, ການຍົກອອກໄປແຫ່ງຕາປະທັບທີ່ເຈັດ, ການເປີດຜະນຶກ Daniel ບົດ 12, ແລະການເປີດຜະນຶກປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຂໍ້ 40 ໃນ Daniel ບົດ 11, ອັນເປັນປະຫວັດສາດນັ້ນແທ້ໆທີ່ທູດສະຫວັນໄດ້ຖາມຊາຍຜູ້ນຸ່ງຜ້າປ່ານວ່າ ສິ່ງອັດສະຈັນເຫຼົ່ານີ້ຈະມີຈຸດຈົບຢ່າງໃດ.

ບຸລຸດຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າລິນິນໄດ້ຕອບແລະກ່າວວ່າ—ເມື່ອທ່ານໄປເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023 ທ່ານກໍໄດ້ມາເຖິງປະຫວັດຂອງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ພຣະອົງຍັງໄດ້ກ່າວອີກວ່າ—ໃນຕອນທ້າຍຂອງສາມວັນເຄິ່ງແບບສັນຍາລັກໃນພຣະນິມິດບົດ 11, ຂໍ້ຄວາມແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຈາກພຣະທຳດານີເອນຈະຖືກເປີດຜະນຶກ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1798. ຄວາມຈິງທີ່ຈະຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລານັ້ນ, ໃນຕອນທ້າຍຂອງສາມວັນເຄິ່ງແບບສັນຍາລັກ, ຈະຕັ້ງຢູ່ໃນເກົ້າຂໍ້ນັ້ນເອງຈາກພຣະທຳດານີເອນ ຊຶ່ງລະບຸແລະນິຍາມການຜະນຶກແລະການເປີດຜະນຶກຂອງພຣະທຳດານີເອນ.

ພວກເຮົາຈະດໍາເນີນເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.