ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌-ເດ ແອດເວັນຕິສ ຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ຊາວເອັດ

ນັບແຕ່ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນຕົ້ນມາ, ການນຳໃຊ້ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ບໍ່ເປັນການນຳໃຊ້ຄຳພະຍາກອນຢ່າງຖືກຕ້ອງອີກຕໍ່ໄປ ສຳລັບຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະແບ່ງແຍກພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ໄລຍະ 1290 ປີໃນຂໍ້ທີ່ສິບເອັດ ຕ້ອງນຳໃຊ້ເປັນໄລຍະເຊິງສັນຍາລັກຫຼັງຈາກ 1844, ແລະການນຳໃຊ້ຫຼັງຈາກ 1844, ຫຼື ໄລຍະທີ່ບໍ່ມີອົງປະກອບຂອງ “ເວລາ,” ຈະຕ້ອງຮັກສາຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານແຫ່ງຄວາມຈິງໄວ້ ຕາມທີ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈກັນກ່ອນປີ 1844. ເລກ 1290 ເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະ 30, ຕິດຕາມດ້ວຍ 1260. ຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ອນປີ 1844 ແມ່ນວ່າ ໄລຍະສາມສິບປີຈາກ 508 ເຖິງ 538 ເປັນໄລຍະແຫ່ງການຕຽມພ້ອມ ເພື່ອໃຫ້ປໍລະປັກແຫ່ງພຣະຄຣິດເລີ່ມປົກຄອງຕັ້ງແຕ່ 538 ເຖິງ 1798.

ຊ່ວງການປ່ຽນຜ່ານ 30 ປີ ແມ່ນຫົວຂໍ້ທີ່ໂປໂລກ່າວເຖິງໃນ 2 ເທຊະໂລນິກ. ໂປໂລບໍ່ໄດ້ກ່າວອ້າງເຖິງອົງປະກອບເລື່ອງ “ເວລາ” ແຕ່ທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງລັດທິນອກຮີດທີ່ຫັນປ່ຽນໄປສູ່ລັດທິພາບາໃນຊ່ວງສາມສິບປີນັ້ນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ຄວາມເຂົ້າໃຈທາງປະຫວັດສາດ ຊຶ່ງປາດສະຈາກອົງປະກອບໃດໆຂອງເວລາ ໄດ້ລະບຸການປ່ຽນຜ່ານຈາກອານາຈັກທີສີ່ໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີໄປສູ່ອານາຈັກທີຫ້າ ແລ້ວຕິດຕາມດ້ວຍການນອງເລືອດໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາຄັ້ງທຳອິດໃນສອງຄັ້ງ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງການປ່ຽນຜ່ານຈາກອານາຈັກທີຫົກໄປສູ່ສະຫະພາບສາມປະການຂອງພະຍານາກ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ ແລະການນອງເລືອດໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາຄັ້ງທີສອງ.

ການຕຽມພ້ອມເປັນເວລາສາມສິບປີ ຕາມດ້ວຍຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ເປັນສັນຍາລັກສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂອງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກ. ການປ່ຽນຜ່ານຂອງສອງອຳນາດຕະຫຼອດສາມສິບປີ ຊຶ່ງຕາມມາດ້ວຍ 1260 ປີແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງ ສອດຄ່ອງກັບສາມສິບປີແຫ່ງການຕຽມພ້ອມຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງຕາມມາດ້ວຍ 1260 ວັນແຫ່ງຄວາມລອດ. ການຕຽມພ້ອມສາມສິບປີຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ເປັນການປອມແປງແບບຢ່າງຕາມການຕຽມພ້ອມສາມສິບປີຂອງພຣະຄຣິດ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສາມສິບປີນັ້ນ ບົ່ງຊີ້ເຖິງບໍ່ວ່າຈະເປັນການຮັບອຳນາດຂອງພຣະຄຣິດໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ຫຼືການຮັບອຳນາດຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດໃນປີ 538. ການຮັບອຳນາດຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດມາຈາກການສະໜັບສະໜູນທາງເສດຖະກິດແລະທາງທະຫານ ຊຶ່ງມາຈາກອານາຈັກກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ແລະອຳນາດທີ່ຖືກເທລົງເທິງພຣະຄຣິດ ກໍມາຈາກອານາຈັກກ່ອນໜ້າທີ່ພຣະອົງໄດ້ຈາກມາຕັ້ງແຕ່ສາມສິບປີກ່ອນ.

ຈຸດແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງຊ່ວງເວລານັ້ນຖືກກຳນົດໂດຍການປະທານກຳລັງ, ແລະຈຸດແຕກຕ່າງໃນສອງຊ່ວງເວລາທີ່ Abram ແລະ Paul ໄດ້ນຳສະເໜີໄວ້ນັ້ນ ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ໂດຍການປຽບທຽບຢ່າງງ່າຍດາຍ. ໃນການແຍກອອກເປັນສາມສິບປີຂອງ Abram ແລະ Paul, ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຕຽມພ້ອມແມ່ນສາມສິບປີທຳອິດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ອັນໄດ້ປະທານກຳລັງໃຫ້ແກ່ລູກຫຼານຂອງ Abram ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການຕົກເປັນທາດໃນປະເທດເອຢິບສຳເລັດລົງ. ໄລຍະເວລາສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີນັ້ນຍັງມີການແບ່ງແຍກເຊີງສັນຍາລັກອີກ, ເພາະເມື່ອນຳໄປໃຊ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ສອງຮ້ອຍສິບຫ້າປີທຳອິດແມ່ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຜູ້ແທນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ Pharaoh. ສຳລັບ Joseph ແລະ 215 ປີທຳອິດນັ້ນ ແມ່ນ Pharaoh ຜູ້ດີ, ແລະສຳລັບ Moses ແລະ 215 ປີຫຼັງນັ້ນ ແມ່ນ Pharaoh ຜູ້ຊົ່ວ.

ການແບ່ງນັ້ນຊີ້ບອກເຖິງສອງຊ່ວງເວລາ ແຫ່ງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ. ສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນທຳອິດສາມາດນຳໄປວາງທຽບກັບສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນທີສອງແບບບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ແລະເມື່ອເຮັດດັ່ງນັ້ນ ໂຢເຊັບ ແລະ ໂມເຊ, ຊຶ່ງເປັນອານຟາ ແລະ ໂອເມກາໃນທາງຄຳພະຍາກອນ, ຈຶ່ງມີປະຕິສຳພັນກັບຟາໂຣອົງດີໃນຝ່າຍອານຟາ ແລະ ຟາໂຣອົງຊົ່ວໃນຝ່າຍໂອເມກາ. ມີແສງສະຫວ່າງຢ່າງຍິ່ງທີ່ສາມາດດຶງອອກມາໄດ້ຈາກການພິຈາລະນາແບບຂະໜານນີ້, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງພຽງແຕ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄຳທຳນາຍຂອງອັບຣາມກ່ຽວກັບຊົ່ວອາຍຸຄົນທີສີ່ ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງພະຍານສອງປະການຂອງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນໃນໄລຍະ 430 ປີ. ການເປັນຕົວແທນສອງຊັ້ນຂອງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນພົບໄດ້ໃນລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນປະຖົມມະການ ບົດ 4 ແລະ 5. ເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາ ກາອິນ ແລະ ເຊດ ເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງການລຽງລຳດັບສາຍເລືອດ, ພວກເຮົາພົບວ່າ ຈາກເຊດເຖິງໂນອາມີແປດຊົ່ວອາຍຸຄົນ, ແລະເມື່ອແບ່ງອອກກາງຄັນ ກໍປາກົດມີການເປັນຕົວແທນຂອງສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ. ສິ່ງນີ້ຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ໃນແນວເສັ້ນແຫ່ງແປດຊົ່ວອາຍຸຄົນ ທັງຂອງເຊດ ແລະ ຂອງກາອິນ.

ລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນບົດທີສີ່ແລະຫ້າໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍມີຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງສາຍຕະກູນ ຊຶ່ງກໍຄື ໂນອາ. ໂນອາເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຮຸ້ງກິນນ້ຳ. ອັບຣາມເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຄັດເລືອກ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍພິທີສຸນັດ. ພັນທະສັນຍາທັງສອງນັ້ນຖືກຜູກພັນເຂົ້າກັນຢູ່ສະເໝີ, ແລະໃນປະຖົມມະການບົດທີສິບເອັດ, ບ່ອນທີ່ເຮົາພົບເຫັນຫໍບາເບນທັນທີຫຼັງຈາກນ້ຳຖ້ວມໃນສະໄໝໂນອາ, ນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ລຳດັບເຊື້ອສາຍທີ່ນຳໄປສູ່ອັບຣາມໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້. ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນມີສິບຊົ່ວອາຍຸ ບໍ່ແມ່ນແປດ. ໃນຂໍ້ຄວາມທີ່ນຳໄປສູ່ອັບຣາມ ແລະໃນຂໍ້ຄວາມທີ່ນຳໄປສູ່ໂນອາ ພັນທະສັນຍາແຫ່ງໂນອາ ແລະພັນທະສັນຍາແຫ່ງອັບຣາຮາມໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນ.

ໃນຂໍ້ຄວາມຈາກບົດທີສິບເອັດທີ່ກ່າວເຖິງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ພວກເຮົາພົບວ່າ ສອງຊົ່ວຄົນໃນບັນດາຊົ່ວຄົນເຫຼົ່ານັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

ການອ້າງເຖິງເອເບີ ແມ່ນການອ້າງເຖິງຄໍາພາສາເຮັບເຣີເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ຖືກຈໍາແນກວ່າເປັນຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “Hebrew.” ໃນລໍາດັບເຊື້ອສາຍຂອງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກ, ໃນບັນດາຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍສິບຄົນ ມີຜູ້ໜຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ Hebrew, ຊຶ່ງເປັນຊື່ທີ່ປະຊາຊົນຜູ້ຖືກຊົງເລືອກຈະຖືກຮູ້ຈັກ. ໃນສາມຂໍ້ພຣະຄໍາພີ ໄດ້ໃຊ້ເອເບີ ແລະ ເປເລກ ເພື່ອໝາຍກໍານົດຄວາມແຕກຕ່າງຂອງເຊື້ອຊາດເຮັບເຣີທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ເອເບີ ໝາຍເຖິງ “ການຂ້າມຜ່ານ” ຫຼື “ຜູ້ທີ່ຂ້າມຜ່ານ” ແລະເປັນຮາກຂອງຄໍາວ່າ “Hebrew.” ອັບຣາມເປັນສັນຍາລັກຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຂ້າມອອກຈາກບາບີໂລນໄປສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. “Peleg” ໝາຍເຖິງ “ການແບ່ງອອກ” ຫຼື “ການແຍກອອກ,” ດັ່ງທີ່ອ້າງເຖິງໃນ Genesis 10:25, ບ່ອນທີ່ໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າໃນສະໄໝຂອງເປເລກ “ແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ຖືກແບ່ງອອກ.”

ເອເບີ ແລະ ເປເລກ ເປັນຕົວແທນຂອງການແບ່ງແຍກໃນຄຳພະຍາກອນ ສຳລັບຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະແບ່ງແຍກພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງໂນອາໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດສອງສາຍ ສາຍລະແປດ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສອງຊຸດ ຊຸດລະສີ່ຊົ່ວຄົນ, ເໝືອນດັ່ງ 430 ປີໃນອີຢິບ. ລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນ ປະຖົມມະການ 11 ນັ້ນ ຖືກສະແດງໂດຍສິບ ບໍ່ແມ່ນແປດ, ເພາະວ່ານັ້ນເປັນລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກນັ້ນຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງກຸ່ມ ກຸ່ມລະຫ້າ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສອດຄ່ອງກັບຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ຊຶ່ງເປັນຄຳອຸປະມາກ່ຽວກັບຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃນ​ລໍາດັບ​ເຊື້ອສາຍ​ຂອງ​ປະຊາຊົນ​ທີ່​ຖືກ​ຄັດ​ເລືອກ​ນັ້ນ, ຊື່​ຂອງ​ເປເລກ ແລະ​ການ​ສຳເລັດ​ຜົນ​ທາງ​ປະຫວັດສາດ​ຂອງ​ລາວ ເປັນ​ຕົວ​ແທນ​ຂອງ​ການ​ແບ່ງ​ແຍກ​ຄົນ​ສອງ​ພວກ, ຄື​ພວກ​ພົມມະຈາລີ​ທີ່​ສະຫລາດ ຫຼື​ພວກ​ພົມມະຈາລີ​ທີ່​ໂງ່​ຈ້າ, ໃນ​ຈຸດ​ນັ້ນ​ເອງ​ຂອງ​ປະຫວັດສາດ​ພຣະຄຳພີ ທີ່​ແຜ່ນດິນ​ໂລກ​ໄດ້​ຖືກ​ແບ່ງ​ອອກ​ຢູ່​ຫໍ​ບາເບນ. ໃນ​ບັນຊີ​ລາຍຊື່​ສິບ​ຄົນ​ນັ້ນ, ເປເລກ​ແມ່ນ​ຄົນ​ທີ​ຫ້າ, ເພາະ​ນັ້ນ​ແມ່ນ​ຈຸດ​ກາງ​ຂອງ​ສິບ. ເອເບີ ຊາວ​ເຮັບເຣີ, ຜູ້​ທີ່​ອັບຣາມ​ເປັນ​ຕົວ​ແບບ ເປັນ​ຕົວ​ແທນ​ຂອງ​ພົມມະຈາລີ​ທີ່​ໂງ່​ຈ້າ​ຜູ້​ຂ້າມ​ຜ່ານ ແລະ​ກາຍ​ເປັນ​ພົມມະຈາລີ​ທີ່​ສະຫລາດ ເມື່ອ​ຄົນ​ສອງ​ພວກ​ນັ້ນ​ຖືກ​ແບ່ງ​ອອກ​ໃນ​ສຽງ​ຮ້ອງ​ໃນ​ເວລາ​ທ່ຽງ​ຄືນ. ເອເບີ, ຜູ້​ເປັນ​ຊາວ​ເຮັບເຣີ​ຄົນ​ທຳອິດ​ໃນ​ນາມ, ເປັນ​ຕົວ​ແທນ​ຂອງ​ອັບຣາມ, ຜູ້​ເປັນ​ຊາວ​ເຮັບເຣີ​ຄົນ​ທຳອິດ​ໂດຍ​ພັນທະສັນຍາ. ເມື່ອ​ອົງ​ພຣະ​ຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ຊົງ​ເອີ້ນ​ອັບຣາມ​ໃຫ້​ອອກ​ມາ​ຈາກ​ບາບີໂລນ, ນັ້ນ​ເປັນ​ຕົວ​ແບບ​ຂອງ​ຂ່າວສານ​ແຫ່ງ​ສຽງ​ຮ້ອງ​ໃນ​ເວລາ​ທ່ຽງ​ຄືນ, ຊຶ່ງ​ເປັນ​ການ​ປະທານ​ອຳນາດ​ແກ່​ທູດສະຫວັນ​ອົງ​ທີ​ສອງ, ຜູ້​ຮຽກ​ເອີ້ນ​ບັນດາ​ຊາຍ​ແລະ​ຍິງ​ໃຫ້​ອອກ​ມາ​ຈາກ​ບາບີໂລນ.

ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ຖືກນຳສະເໜີໂດຍມີ Eber ແລະ Peleg ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຊົງເອີ້ນໃຫ້ອອກມາ ກ່ອນທີ່ເສັ້ນແບ່ງຂອງ Peleg ຈະປິດປະຕູແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ. ໃນຄວາມສຳພັນທາງຄຳພະຍາກອນ Eber ມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ອີກ 430 ປີຫຼັງຈາກ Peleg, ແລະຈາກນັ້ນ Peleg ມີຊີວິດຢູ່ 30 ປີ. ຂັ້ນຕອນທຳອິດຂອງພັນທະສັນຍາສາມຊັ້ນຂອງ Abram ຖືກນຳສະເໜີໂດຍ Eber ແລະ Peleg. Abram, ດັ່ງ Eber ແລະ Peleg, ເປັນເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງຄົນສອງຈຳພວກ. ການເພີ່ມຂອງ Paul ເຂົ້າໃນຄຳພະຍາກອນຂອງ Abram ແມ່ນການເພີ່ມຂອງ Peleg ເຂົ້າໃນຄຳພະຍາກອນຂອງ Eber. Eber ປະກາດ 400 ປີ, ແຕ່ Peleg ໄດ້ລະບຸ 430 ປີ. ດັ່ງນັ້ນ Peleg ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ Paul, ແລະການເພີ່ມຂອງ Paul ອີກ 30 ປີເຂົ້າໃນ 400 ປີ, ແລະພັນທະກິດຂອງ Paul ແມ່ນເພື່ອລະບຸ Peleg ໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ. “Peleg” ໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີທີ່ Paul ໄດ້ລະບຸນັ້ນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການແບ່ງແຍກຂອງຊາດຈາກຕົວອັກສອນໄປສູ່ຝ່າຍວິນຍານ.

ຈາກ ເຊມ ຫາ ເປເລກ ມີຜູ້ສືບຊາຍສາຍຕະກູນຫ້າຊົ່ວຄົນ, ແລະຈາກ ຣູ ຫາ ອັບຣາມ ກໍມີຫ້າຊົ່ວຄົນເຊັ່ນດຽວກັນ.

ອາຍຸສາມສິບປີ

ພຣະເຢຊູມີພຣະຊົນມາຍຸສາມສິບພັນສາ ເມື່ອພຣະອົງເລີ່ມພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ.

ໂຢເຊັບໄດ້ເລີ່ມຮັບໃຊ້ຟາໂຣໃນປະເທດເອຢິບເມື່ອລາວມີອາຍຸສາມສິບປີ.

ສາດສະດາເອເຊກຽນມີອາຍຸສາມສິບປີເມື່ອທ່ານເລີ່ມຕົ້ນພັນທະກິດຂອງທ່ານ, ແລະພັນທະກິດຂອງທ່ານໄດ້ດຳເນີນຢູ່ເປັນເວລາຊາວສອງປີ.

ເອເຊກຽນມີການອ້າງອີງທາງປະຫວັດສາດພາຍໃນບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງທ່ານຫຼາຍກວ່າສາດສະດາຜູ້ໃດທັງສິ້ນ. ໃນຂໍ້ຂຽນຂອງເອເຊກຽນມີການອ້າງອີງໂດຍກົງສິບສາມແຫ່ງເຖິງວັນເວລາທີ່ສາມາດກຳນົດໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນ, ແລະໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ ບັນດານັກວິຊາການພຣະຄຳພີແລະນັກປະຫວັດສາດກໍຢືນຢັນວ່າ ພາລະກິດຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານໄດ້ກິນເວລາຊາວສອງປີ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າ ຊາວສອງເປັນສັນຍະລັກຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ກະສັດດາວິດມີອາຍຸສາມສິບປີເມື່ອພຣະອົງເລີ່ມຄອງລາດ ແລະພຣະອົງໄດ້ຄອງລາດເປັນເວລາສີ່ສິບປີ.

ການຄອບຄອງລາຊຂອງດາວິດເປັນເວລາສີ່ສິບປີນັ້ນເປັນຕົວເລກເຊີງສັນຍະລັກ, ແລະໄລຍະເວລາ 40 ນັ້ນກໍເປັນເຊັ່ນດຽວກັບ 430 ປີຂອງອັບຣາມແລະໂປໂລ, ເພາະວ່າ 40 ປີນັ້ນຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງສ່ວນ (7 ປີເຄິ່ງ ແລະ 33 ປີ). ສອງໄລຍະຂອງການຄອບຄອງຄົບ 40 ປີຂອງດາວິດນັ້ນຍັງມີປິດສະນາເຊີງຄຳພະຍາກອນເພີ່ມເຂົ້າອີກ, ເພາະພະຍານອີກແຫ່ງໜຶ່ງໃນພຣະຄຳພີໄດ້ບັນທຶກສອງໄລຍະນັ້ນໄວ້ເປັນເຈັດປີ ແລະ ສາມສິບສາມປີ. ຫົກເດືອນທີ່ເພີ່ມເຂົ້າມາໃນພຣະທຳຊາມູເອນສອງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຫຍັງ, ແລະ 7.5 ກັບ 33 ຈຶ່ງເທົ່າກັບ 40 ໄດ້ແນວໃດ? ມີການທັບຊ້ອນກັນຢູ່ຫົກເດືອນ ຊຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງເຊີງຄຳພະຍາກອນ.

22 ເປັນຈໍານວນເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກ ແທນການປະສົມປະສານຂອງຄວາມເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດ ແລະ ພາລະກິດຮັບໃຊ້ຂອງເອເຊກຽນໄດ້ດໍາເນີນເປັນເວລາຊາວສອງປີ. ສິບສີ່ປີຂອງໂຢເຊບຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງ ຄື ເຈັດປີແລະເຈັດປີ, ອາທິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຄຣິດຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງທີ່ເທົ່າກັນ ຄື 1260 ວັນ, ແລະ ການປົກຄອງສີ່ສິບປີຂອງດາວິດກໍຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງ, ພ້ອມທັງມີສັນຍະລັກເພີ່ມອີກປະການໜຶ່ງທີ່ເຊື່ອມສອງຊ່ວງນັ້ນເຂົ້າດ້ວຍກັນ.

ພຣະເຢຊູເປັນພຣະຜູ້ພະຍາກອນ, ພຣະປະໂຣຫິດ ແລະ ພຣະມະຫາກະສັດ. ໃນວາລະສຸດທ້າຍ ພຣະອົງຈະຍົກຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງທີ່ມີໄຊຊະນະຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ, ແລະ ຄຣິສຕະຈັກນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະຄຣິດ, ຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ພະຍາກອນ, ພຣະປະໂຣຫິດ ແລະ ພຣະມະຫາກະສັດ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮວມພຣະທຳມະຊາດພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງເຂົ້າກັບມະນຸດ ອັນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອເຊກຽນ ຜູ້ພະຍາກອນ, ໂຢເຊັບ ພຣະປະໂຣຫິດ ແລະ ດາວິດ ພຣະມະຫາກະສັດ. ສັນຍະລັກທັງສີ່ນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ຊອບທຳສາມຄົນໃນເຕົາໄຟທີ່ຖືກເຜົາໃຫ້ຮ້ອນກວ່າປົກກະຕິເຈັດເທົ່າ, ແລ້ວອົງທີສີ່ກໍປາກົດຂຶ້ນ, ແລະ ພຣະອົງກໍເປັນດັ່ງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ທົ່ວໂລກທັງໝົດຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນພິທີສະເຫຼີມສະຫຼອງຮູບຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາ, ແລະ ພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ເຫັນຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີໄຊຊະນະ ອັນປະກອບຂຶ້ນດ້ວຍຜູ້ພະຍາກອນມະນຸດຄົນໜຶ່ງ, ພຣະປະໂຣຫິດມະນຸດຄົນໜຶ່ງ ແລະ ພຣະມະຫາກະສັດມະນຸດຄົນໜຶ່ງ, ຊຶ່ງຖືກຄ້ຳຈູນໂດຍພຣະບຸກຄົນຝ່າຍພຣະເຈົ້າອົງທີສີ່.

ໃນລະດັບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ສີ່ສິບເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງສີ່ຮ້ອຍຂອງອັບຣາມ, ແລະ ສີ່ກໍເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງສີ່ສິບ. ລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນໃດໆກໍຕາມທີ່ພົບໃນຈຳນວນສີ່ ຈຳເປັນຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບສັນຍະລັກຂອງສີ່ສິບ, ເຊິ່ງໃນທາງກັບກັນກໍຈຳເປັນຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບສັນຍະລັກຂອງສີ່ຮ້ອຍ. ໃນບໍລິບົດນີ້, ຈຳນວນສີ່ມັກເປັນຕົວແທນຂອງ “ທົ່ວໂລກ,” ອັນເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ, ແຕ່ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງ “ການດຳເນີນໄປເປັນລຳດັບ” ແລະ ໃນບາງບໍລິບົດ ຍັງໝາຍເຖິງ “ການທຳລາຍທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປ” ອີກດ້ວຍ.

ສຽງແກອັນດັບສີ່ປະການທຳອິດໃນບັນດາສຽງແກເຈັດປະການ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການທຳລາຍອານາຈັກໂຣມຕາເວັນຕົກຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ອານາຈັກໂຣມຕາເວັນອອກໃນນະຄອນຄອນສະຕານຕິໂນເປິນ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຍອມຈຳນົນຕໍ່ສຸລຕານອົດໂຕມັນສີ່ອົງ. ບັນທັດເໜືອບັນທັດ ອານາຈັກໂຣມຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກໄດ້ແຕກສະລາຍລົງຢ່າງຄ່ອຍໆຕະຫຼອດສີ່ຊ່ວງເວລາ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສຽງແກສີ່ປະການ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຖືກໂຄ່ນລົງໂດຍອິດສະລາມໃນສຽງແກປະການທີຫ້າແລະທີຫົກ. ຮ່ວມກັນແລ້ວ ສອງແນວນີ້ຊີ້ບອກເຖິງການລົ້ມສະລາຍຂອງອານາຈັກໂຣມຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸຂອງສຽງແກ, ໃນຂະນະທີ່ສົງຄາມກັບອິດສະລາມທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ ນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດສຸດທ້າຍ ເມື່ອສຸລຕານສີ່ອົງແຫ່ງອິດສະລາມໄດ້ຖືອຳນາດສູງສຸດເໜືອອານາຈັກ. ປະຫວັດສາດຂອງຕາເວັນຕົກແລະຕາເວັນອອກໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນດ້ວຍການແບ່ງຈັກກະພັດໂດຍຄອນສະແຕນຕິນ ໃນຄ.ສ. 330.

ແກສັງສີ່ອັນຂອງໂຣມຕາເວັນຕົກເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 330, ແລະແກທີຫ້າແລະທີຫົກເປັນຕົວແທນຂອງອໍານາດທີ່ນໍາໂຣມຕາເວັນອອກລົ້ມລົງ, ຊຶ່ງໂຣມຕາເວັນອອກກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເຊັ່ນກັນໃນປີ 330. ທັງໂຣມຕາເວັນອອກແລະໂຣມຕາເວັນຕົກຕ່າງກໍມີສ່ວນຮ່ວມໃນການສະຖາປະນາອໍານາດສັນຕະປາປາໃຫ້ຂຶ້ນຄອງບັນລັງຂອງແຜ່ນດິນໂລກໃນປີ 538, ດັ່ງນັ້ນ ສອງເສັ້ນຂອງຕາເວັນຕົກແລະຕາເວັນອອກຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງເຂົາສອງອັນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະນໍາອໍານາດສັນຕະປາປາກັບຄືນສູ່ບັນລັງອີກຄັ້ງໃນກົດຫມາຍວັນອາທິດ. ໂຣມຕາເວັນຕົກເປັນສັນຍະລັກຂອງການໃຊ້ອໍານາດຂອງສາສະໜາໃນຄວາມສຳພັນເຊີງຄໍາພະຍາກອນ ແລະໂຣມຕາເວັນອອກເປັນສັນຍະລັກຂອງການໃຊ້ອໍານາດຂອງລັດ.

ພາຍໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການລົ້ມສະລາຍຂອງໂຣມຕາເວັນຕົກແລະໂຣມຕາເວັນອອກ, ປະຫວັດສາດຂອງໂຣມພາບະປາຖືກນຳສະເໜີໄວ້. ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກສາວົກ, ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍເອເຟໂຊ, ຄຣິສຕະຈັກສາມແຫ່ງທຳອິດນຳໄປສູ່ຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງທີສີ່, ຊຶ່ງຄືອອຳນາດພາບະປາຕັ້ງແຕ່ ຄ.ສ. 538 ຈົນເຖິງ 1798. ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 13, ອຳນາດພາບະປາຖືກລະບຸວ່າປົກຄອງເປັນເວລາ 42 ເດືອນ, ຫຼັງຈາກບາດແຜຮ້າຍແຮງຂອງມັນໃນປີ 1798 ໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. “ເວລາບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ” ຫຼັງຈາກ 1844, ດັ່ງນັ້ນ ສີ່ສິບສອງເດືອນຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງໄລຍະແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຕັ້ງແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຈົນກວ່າມີຄາເອນຈະລຸກຂຶ້ນ. ພວກຜູ້ບຸກເບີກເຂົ້າໃຈວ່າ ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ, ຕາປະທັບ, ແລະແກດດັງ ເປັນຕົວແທນຂອງສາມເສັ້ນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ດຳເນີນຂະໜານກັນ. ການນຳພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມຕາເວັນຕົກມາວາງທັບເທິງເສັ້ນຂອງໂຣມຕາເວັນອອກ ແລະເສັ້ນຂອງໂຣມພາບະປາ ບໍ່ແມ່ນການນຳໃຊ້ຄຳພະຍາກອນທີ່ພວກມິນເລີໄຣດ້ນຳໃຊ້, ແຕ່ເທັກນິກນີ້ກໍບໍ່ຂັດແຍ້ງກັບຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ພວກເຂົາໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ແຕ່ປະການໃດ.

ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ ແກຣງທຳອິດສີ່ອັນຕ້ອງຖືກນຳໄປວາງທັບໃສ່ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໂດຍແກຣງທີຫ້າແລະທີຫົກ, ແລ້ວຈຶ່ງເປັນເສັ້ນຂອງຄຣິສຕະຈັກສາມແຫ່ງທຳອິດທີ່ນຳໄປສູ່ໄລຍະແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງສັນຕະປາປາທີ່ຖືກແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງທີສີ່. ແກຣງສີ່ອັນໃນເສັ້ນທຳອິດ, ສຸລຕານສີ່ອົງໃນເສັ້ນທີສອງ, ແລະຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງໃນເສັ້ນທີສາມ. ຈຳນວນ “ສີ່” ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມທົ່ວໂລກ, ແຕ່ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການທຳລາຍຢ່າງເປັນລຳດັບ ບໍ່ວ່າຈະເປັນອຳນາດຝ່າຍພົນລະເຮືອນ ຫຼື ອຳນາດຝ່າຍສາສະໜາ. ສິ່ງທີ່ມັນເປັນຕົວແທນນັ້ນ ຖືກກຳນົດໂດຍບໍລິບົດ.

ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາຈະຖືກຟື້ນຄືນອີກ. ໃນຄັ້ງທຳອິດທີ່ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາ ໄດ້ມີຊ່ວງເວລາການຕຽມການເປັນເວລາສາມສິບປີ. ໃນສີ່ຄຣິສຕະຈັກທຳອິດ ຄຣິສຕະຈັກທີສີ່ແມ່ນສັນຕະປາປາ ແລະຄຣິສຕະຈັກທຳອິດແມ່ນພວກສາວົກ ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍເມືອງເອເຟໂຊ. ສາມຊົ່ວອາຍຸທຳອິດຂອງຄຣິສຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນໄດ້ນຳໄປສູ່ຄຣິສຕະຈັກທີສີ່ ຄື ທູຢາທິຣາ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍ ເຢເຊເບນ. ເມື່ອທ່ານມາເຖິງທູຢາທິຣາ ໃນປີ 538 ໄດ້ມີການປະກາດໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດຢູ່ທີ່ສະພາເມືອງອໍລີອັງ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບົ່ງເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ເມື່ອບາດແຜຮ້າຍເຖິງຕາຍໃນປີ 1798 ໄດ້ຮັບການຮັກສາຫາຍ.

ປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທໍາອິດ. ຄຣິສຕະຈັກທີສີ່ຄື ທິອາໄທຣາ ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະການຂົ່ມເຫັງໂດຍສັນຕະປາປາທີ່ຕາມມາຫຼັງຈາກນັ້ນ. ຄຣິສຕະຈັກທໍາອິດຄື ເອເຟໂຊ ຄຣິສຕະຈັກຜູ້ທີ່ໄດ້ສູນເສຍຄວາມຮັກຄັ້ງທໍາອິດຂອງຕົນ ໄດ້ໄປຮອດໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງການທໍາລາຍແບບກ້າວໜ້າສີ່ຂັ້ນ ຄື ທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດແຫ່ງທິອາໄທຣາ. ຊົ່ວອາຍຸຄົນຮຸ່ນທີ່ນໍາໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດແຫ່ງທິອາໄທຣາ ແມ່ນຄົນຮຸ່ນທີສາມຂອງ ເພີກາໂມສ. ທິອາໄທຣາ ເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດຈົນເຖິງການປິດປະຕູແຫ່ງພຣະຄຸນ, ແລະ ເພີກາໂມສ ເປັນຕົວແທນຂອງການປະນີປະນອມຂອງຄົນຮຸ່ນທີສາມ ຊຶ່ງຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບ ທິອາໄທຣາ. ຄົນຮຸ່ນທີສາມຂອງ ເພີກາໂມສ ແລະການປະນີປະນອມທີ່ມັນເປັນຕົວແທນ ໄດ້ສໍາເລັດຄັ້ງທໍາອິດໃນສະໄໝຂອງ Constantine, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ອອກກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທໍາອິດທີ່ສຸດໃນປີ 321. ສະຫະລັດເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເປັນລູກແກະແຫ່ງ ເອເຟໂຊ, ແຕ່ເມື່ອມັນນໍາ ທິອາໄທຣາ ກັບຄືນໄປສູ່ບັນລັງອີກຄັ້ງ ມັນກໍເວົ້າດັ່ງມັງກອນ.

ການພິນາດທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກສີ່ແຫ່ງທຳອິດໃນພຣະນິມິດ. ການທຳລາຍຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຂອງອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ເກີດຂຶ້ນຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ບ່ອນທີ່ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ຊົ່ວອາຍຸຄົນສຸດທ້າຍຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍມັງກອນ ຊຶ່ງເປັນສັດເລືອຄານ ເໝືອນດັ່ງໃນສວນເອເດນ, ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ ທັງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະ ພຣະເຢຊູ ຈຶ່ງໄດ້ເອີ້ນຊົ່ວອາຍຸຄົນສຸດທ້າຍຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານວ່າ “ຊົ່ວອາຍຸຄົນແຫ່ງງູພິດ.”

ຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ ແລະ ທີ່ເປັນອັນສຸດທ້າຍ ແມ່ນຈະເປັນ “ຊົ່ວອາຍຸທີ່ຖືກເລືອກສັນ” ອັນເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຫຼືບໍ່ກໍແມ່ນຄູ່ຕົງກັນຂ້າມຂອງມັນ, ຄືຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດ. ຄົນຈຳພວກໜຶ່ງໄດ້ກໍ່ຮູບລັກຂອງພຣະຄຣິດຂຶ້ນ, ອີກຈຳພວກໜຶ່ງໄດ້ກໍ່ຮູບຂອງສັດຮ້າຍ—ຄືງູ. ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດແຈ້ງໂດຍກົງ ສີ່ເທື່ອ ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ບໍລິບົດໃນແຕ່ລະບ່ອນອ້າງອີງນັ້ນແຕກຕ່າງກັນ.

ຖ້າ “ຊາດພັນງູພິດ” ເປັນພຽງຖ້ອຍຄຳດູຖູກບາງປະການທີ່ເວົ້າເຖິງພຽງບໍ່ກີ່ນິກາຍຂອງຜູ້ຄົນທີ່ໂຢຮັນບໍ່ມັກ, ເຊັ່ນນັ້ນກໍຈະບໍ່ມີຫຍັງໃຫ້ກ່າວເຖິງສຳນວນນີ້. ແຕ່ທຸກຖ້ອຍຄຳໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າເປັນສິ່ງສັກສິດ, ດັ່ງນັ້ນ ໂຢຮັນກຳລັງກຳນົດຄຳເອີ້ນທີ່ຈຳເພາະເຈາະຈົງໃຫ້ແກ່ພວກຊາດູກາຍ ແລະ ຟາຣີຊາຍ. ຄຳເອີ້ນນັ້ນຖືກນິຍາມໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນໂດຍບໍລິບົດຂອງຂໍ້ຄວາມຕອນທີ່ມັນຖືກກ່າວອອກມາ. ໃນຕອນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ໂຢຮັນຖືກລະບຸວ່າກຳລັງປະກອບພັນທະກິດຂອງຕົນ, ແລ້ວພວກຊາດູກາຍ ແລະ ຟາຣີຊາຍຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ເນື້ອເລື່ອງ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເປີດຕົ້ນ ໂຢຮັນຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ສຽງຂອງຜູ້ຮ້ອງໃນຖິ່ນກັນດານ” ຂອງອິຊາຢາ.

ຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຖືກເອີ້ນວ່າ “ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດ” ໂດຍຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ອອກມາຈາກຖິ່ນກັນດານ. ໂຢຮັນແມ່ນຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ທີ່ໄດ້ສຳເລັດບົດບາດເປັນຜູ້ສານຂອງມາລາກີ ຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບຜູ້ສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ຊຶ່ງກໍເປັນສຽງໃນຖິ່ນກັນດານຕາມທີ່ອິຊາຢາໄດ້ລະບຸໄວ້.

ຖ້າພວກເຮົາພິຈາລະນາ “ໃບ” ໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກ, ພວກເຮົາຈະພົບວ່າ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງ “ການປະກາດຕົນ.” ການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດຢູ່ກັບອາດາມແລະເອວາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ໃຊ້ໃບເດື່ອປົກຄຸມຄວາມບໍ່ຊອບທຳຂອງຕົນ. ກ່ອນໜ້ານັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ນຸ່ງຫົ່ມເສື້ອຜ້າແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ, ເສື້ອຜ້າແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ແຕ່ເມື່ອສິ່ງນັ້ນຫາຍໄປ, ພວກເຂົາກໍຕະໜັກວ່າ ຕົນເອງເປັນຊາວລາໂອດີເກຍທີ່ເປືອຍກາຍ, ຜູ້ທີ່ຄິດວ່າ ສິ່ງທີ່ຕົນຈຳເປັນຕ້ອງເຮັດກໍຄືການຫຼົບຢູ່ຫຼັງ “ໃບແຫ່ງການປະກາດຕົນ,” ແລະທຸກສິ່ງກໍຈະດີເອງ. ຕໍ່ມາອີກໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ, ໂຢຮັນໄດ້ກ່າວຕໍ່ຕ້ານໂດຍກົງຕໍ່ພວກຢິວລາໂອດີເກຍທີ່ໄວ້ວາງໃຈວ່າ ສາຍເລືອດຂອງອັບຣາຮາມຈະຊ່ອຍໃຫ້ພວກຕົນພົ້ນລອດ, ເພາະຄວາມທະນົງຕົນຂອງພວກເຂົານັ້ນ ເປັນພຽງແຕ່ໃບອັນຫວ່າງເປົ່າແຫ່ງການປະກາດຕົນເທົ່ານັ້ນ. ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງບຸກຄົນ ເປັນຕົວແທນວ່າ ຜູ້ນັ້ນເປັນໃຜ.

ຕົ້ນໄມ້ເປັນສັນຍະລັກຂອງມະນຸດແລະຂອງອານາຈັກຕ່າງໆ, ແລະຜົນ, ກິ່ງ, ເມັດພັນ, ດິນ, ນ້ຳ, ຮາກ ແລະແນ່ນອນ ໃບ ລ້ວນແຕ່ເປັນສັນຍະລັກພະຍາກອນຈຳເພາະໃນຕົວຂອງມັນເອງ, ແຕ່ຄວາມຈິງແຕ່ລະປະການເຫຼົ່ານັ້ນລ້ວນເຊື່ອມໂຍງກັບສັນຍະລັກອື່ນໆທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນແນວຄຳພະຍາກອນຕ່າງໆທີ່ໃຊ້ສັນຍະລັກພະຍາກອນທັງຫຼາຍອັນເປັນສ່ວນປະກອບຂອງ “ຕົ້ນໄມ້.” ແນ່ນອນ, ສັນຍະລັກພະຍາກອນປະການທຳອິດຂອງຕົ້ນໄມ້ກໍຄື ມັນເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບແຫ່ງຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍ.

ຂໍ້ຄວາມຂອງໂຢຮັນຖືກສະແດງອອກໂດຍເສື້ອຜ້າທີ່ລາວນຸ່ງ ແລະອາຫານທີ່ລາວກິນ. ອາຫານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ເຊັ່ນ ມານາໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ຫຼື ເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງສະຫວັນໃນຕອນສຸດທ້າຍ ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກກິນ. ອາຫານນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂໍ້ຄວາມແຫ່ງການທົດສອບທາງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງຖືກກິນ ເພາະວ່າມັນເປັນເນື້ອໜັງ ແລະເລືອດຂອງພຣະຄຣິດ. ເສື້ອຜ້າທີ່ໂຢຮັນນຸ່ງ ແລະອາຫານທີ່ລາວກິນ ໄດ້ບົ່ງຊີ້ເຖິງຂໍ້ຄວາມ ແລະຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ຜູ້ໄດ້ຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບພຣະຄຣິດ. ໂຢຮັນເປັນແບບຢ່າງຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນສຸດທ້າຍ ຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ຈະສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເມື່ອສິ່ງນັ້ນເກີດຂຶ້ນ ພວກຍິງພົມຈາລີທີ່ໂງ່ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຊາວລາໂອດີເກຍ ແລະເປັນຂ້າວລະຄົນເຊັ່ນກັນ ຈະເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຮຸ່ນທີສີ່ສຸດທ້າຍ ຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາອັນຊອບທຳຂອງອັບຣາຮາມ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກຟາຣີສາຍ ແລະພວກຊາດູກາຍໄດ້ກະທຳໃນເວລາທີ່ໂຢຮັນປາກົດອອກມາຈາກຖິ່ນກັນດານ.

ໂຢຮັນໄດ້ນຸ່ງຫົ່ມຂົນອູດ, ແລະຄາດແອວດ້ວຍໜັງສັດທີ່ມີສ່ວນຕໍ່ສຳລັບຜູກເຂົ້າກັບແອກ ເໝືອນດັ່ງທີ່ສັດໃນໄຮ່ນາໃຊ້ກັບແອກ. ທ່ານໄດ້ກິນ ແລະດັ່ງນັ້ນ ຂ່າວສານຂອງທ່ານຈຶ່ງເປັນເລື່ອງຕັກແຕນ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກອັນໂດດເດັ່ນຂອງອິດສະລາມໃນພຣະຄຳພີ, ແລະທ່ານໄດ້ຜະສົມຂ່າວສານຂອງທ່ານກ່ຽວກັບອິດສະລາມເຂົ້າກັບນ້ຳເຜິ້ງ.

ມານນາເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະມັນມີລົດຊາດດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງ, ຊຶ່ງພວກຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ຊີ້ວ່າເປັນລົດຊາດຂອງຂ່າວສານທີ່ພວກເຂົາຖືກພັນລະນາວ່າກິນ. ໂຢຮັນໄດ້ນຳຂ່າວສານຂອງອິສລາມມາ, ດັ່ງທີ່ຖືກພັນລະນາໂດຍຝູງຕັກແຕນ, ແລະເຂັມຂັດໜັງອູດກັບຂົນອູດ. ທັງຕັກແຕນແລະອູດລ້ວນເປັນສັນຍາລັກຂອງອິສລາມ. ຂ່າວສານແຫ່ງອິສລາມນັ້ນໄດ້ຖືກປະສົມເຂົ້າກັບຄວາມສ່ອງແຈ້ງແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາວ່າເປັນ “ນ້ຳເຜິ້ງ.”

ໂຢຮັນບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງຜູ້ແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງອິດສະລາມເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ທ່ານໄດ້ມາຈາກຖິ່ນກັນດານ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບເອລີຢາ; ແລະໂຢຮັນບໍ່ໄດ້ກິນນ້ຳເຜິ້ງທົ່ວໄປ, ທ່ານໄດ້ກິນນ້ຳເຜິ້ງປ່າ, ເພາະວ່າທ່ານ—ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພຣະຄຣິດ—ບໍ່ໄດ້ຖືກຝຶກຝົນໃນສະຖາບັນຕ່າງໆ ຂອງສະໄໝນັ້ນ ຊຶ່ງມີ “ນ້ຳເຜິ້ງ” ແຫ່ງຂ່າວສານຂອງພວກເຂົາເອງ ອັນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຊື້ອແປ້ງຂອງພວກຟາຣິສີ ແລະ ຊາດູກາຍ. ໂຢຮັນໄດ້ກິນນ້ຳເຜິ້ງຈາກຖິ່ນກັນດານ, ເພາະທ່ານໄດ້ຖືກຝຶກສອນໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຢູ່ນອກສະຖາບັນສາສະໜາຂອງສະໄໝຂອງທ່ານ. ສາຍຄາດແອວຕາມແບບຢ່າງໃນຊ່ວງເວລານັ້ນມີກົນໄກບານພັບຢູ່, ຊຶ່ງຄົນໜຶ່ງຈະໃຊ້ຜູກເຄື່ອງນຸ່ງຂົນອູດຂອງຕົນໄວ້. ບານພັບນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງໂຢຮັນ, ຜູ້ເປັນຈຸດຫັນປ່ຽນຈາກສະຖານນະມັດສະການຝ່າຍໂລກ ໄປສູ່ສະຖານນະມັດສະການຝ່າຍສະຫວັນ.

ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມທີ່ເປັນດັ່ງບານພັບຂອງໂຢຮັນ ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໃນຈຸດພໍດີແຫ່ງການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ, ຊຶ່ງເປັນຈຸດຫັນປ່ຽນ ແລະຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍສະຖານທີ່ທີ່ໂຢຮັນກໍາລັງໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາ. ສະຖານທີ່ນັ້ນມີຊື່ວ່າ Bethabara ໝາຍຄວາມວ່າ “ຈຸດຂ້າມແພ” ແລະເປັນສະຖານທີ່ນັ້ນເອງທີ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາເມື່ອພວກເຂົາອອກມາຈາກຖິ່ນກັນດານ, ດັ່ງທີ່ໂຢຮັນໄດ້ເຮັດ.

ແນ່ນອນວ່າ ການເຄື່ອນໄຫວຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ໂຢຮັນກຳລັງເປັນຕົວແທນ, ແຕ່ພວກເຮົາກໍພຽງແຕ່ກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອພຣະເຢຊູຮັບບັບຕິສະມານັ້ນ ຄົນຮຸ່ນນັ້ນແຫຼະທີ່ພຣະອົງແລະໂຢຮັນໄດ້ເອີ້ນວ່າ “ຊາດພັນງູພິດ.” ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຍົກຍ້ອງພຣະບັນຍັດສິບປະການຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ສູງສົ່ງຂຶ້ນ, ແລະພຣະອົງໄດ້ດົນໃຈທຸກຖ້ອຍຄຳໃນພຣະຄຳພີ; ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພຣະອົງຊົງເອີ້ນຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນໂບຮານວ່າເປັນຊາດພັນງູພິດ ພຣະອົງຍ່ອມຊົງຮູ້ຢ່າງຖ້ວນຖີ່ວ່າ ພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງໄດ້ລະບຸເຖິງການພິພາກສາທີ່ກຳລັງຖືກດຳເນີນຢູ່ໃນຄົນຮຸ່ນທີສາມແລະທີສີ່.

ຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທີສາມ ແລະ ທີສີ່ ເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາທີ່ດຳເນີນໄປເປັນລຳດັບ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທີສີ່, ຊຶ່ງເປັນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນຂອງພວກງູພິດ. ພິທີບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດເປັນພາບແທນຂອງ 9/11. ຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນເຊເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ຝ່າຍລາໂອດີເກຍ ໄດ້ຢູ່ໃນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງຕົນນັບແຕ່ເວລານັ້ນມາ. ຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນທີ່ມີຕໍ່ພວກຟາຣິສີ ແລະ ຊາດູກາຍ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງລາໂອດີເກຍ.

ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດມາຈາກແຂວງຄາລິເລ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກເຖິງຈຸດຫັນປ່ຽນອັນສອດຄ່ອງກັບບານພັບແຫ່ງສາຍຮັດແອວຂອງໂຢຮັນ ແລະ ຄວາມໝາຍຂອງເບັດທາບາຣາ. ດັ່ງນັ້ນ ພາລະກິດຂອງໂຢຮັນໃນການຈັດຕຽມທາງ ຈຶ່ງໄດ້ປ່ຽນໄປເປັນພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການຮັບຮອງພັນທະສັນຍາ. ສາມສິບປີແຫ່ງການຕຽມພ້ອມໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ສາມປີເຄິ່ງກ່ອນແລະຫຼັງໄມ້ກາງແຂນກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

ຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນເປັນຄຳເຕືອນເຖິງພຣະພິໂລດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງການທຳລາຍນັ້ນຍັງເປັນພາບແທນຂອງອະວະສານໂລກ ແລະ ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍດ້ວຍ. ຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນນັ້ນໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງອິດສະລາມ ແລະ ມັນໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍຊາຍຜູ້ໜຶ່ງຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຕາມຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງມາລາກີຜູ້ຈັດຕຽມທາງ ແລະ ສຽງໃນຖິ່ນກັນດານຂອງເອຊາຢາ ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຂ່າວສານຂອງເອລີຢາດ້ວຍ ເພາະວ່າເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງໂຢຮັນສອດຄ້ອງກັບຂອງເອລີຢາ ດັ່ງທີ່ຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນກໍສອດຄ້ອງກັບຂ່າວສານຂອງເອລີຢາເຊັ່ນດຽວກັນ.

ຖ້າພວກເຂົາຈະຖາມເຖິງໂຢຮັນ, ແລະບໍ່ແມ່ນເຖິງເອລີຢາ, ວ່າ “ລາວເປັນຄົນລັກສະນະແນວໃດ?” ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຄໍາຕອບວ່າ “ເປັນຄົນນຸ່ງຫົ່ມຂົນຫຍາບ, ແລະຄາດແອວດ້ວຍສາຍໜັງຮອບແອວ.” ພັນທະກິດທັງໝົດຫົກເດືອນຂອງໂຢຮັນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນທີ່ຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນສຸດທ້າຍ ແລະ ຮຸ່ນທີສີ່ ຖືກລະບຸແລະນິຍາມໄວ້ຢ່າງຈົງແຈ້ງ. ຂ່າວສານເຖິງລາວດີເຊຍທີ່ສົ່ງເຖິງພວກເຂົານັ້ນ ໂຈມຕີໂດຍກົງຕໍ່ການອ້າງຕົນວ່າເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ມັນເຕືອນພວກເຂົາເຖິງພຣະພິໂລດທີ່ກໍາລັງຈະມາ ດັ່ງທີ່ສະແດງໂດຍຂວານທີ່ຟາດລົງໃສ່ຮາກຂອງຕົ້ນໄມ້. ຂ່າວສານນັ້ນຍັງລວມເຖິງວ່າ ພຣະຄຣິດຈະຊົງໃຫ້ຂະບວນການທົດສອບທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໂດຍໂຢຮັນນັ້ນສໍາເລັດລົງ. ຕໍ່ມາໃນພຣະທຳມັດທາຍ, ພຣະເຢຊູກໍຊົງເອີ້ນຊາວຢິວວ່າ “ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດ,” ແລະພຣະອົງຊົງສືບຕໍ່ແນວຄວາມຄິດນັ້ນຈາກຫົວຂໍ້ຂອງໂຢຮັນເລື່ອງການຕັດຕົ້ນໄມ້ລົງ, ແລະຊົງອະທິບາຍເຫດຜົນວ່າເປັນເພາະຫຍັງ.

ວັນແຫ່ງການພິພາກສາ ຕາມພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງ ຢູ່ໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່. ການພິພາກສານັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງຂ່າວສານທີ່ເຮົາເວົ້າ, ແລະຂ່າວສານນັ້ນກໍອອກມາຈາກໃຈຂອງເຮົາ. ຂ່າວສານທີ່ເຮົາເວົ້ານັ້ນແຫຼະ ເປັນສິ່ງທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ເຮົາເປັນ “ຊົ່ວອາຍຸທີ່ຖືກເລືອກ” ຂອງ Peter ຫຼືເປັນ “ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູຮ້າຍ.” ທັງສອງພວກນີ້ຖືກສຳແດງອອກໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງຂະບວນການທົດສອບ ເມື່ອພຣະຄຣິດ, ດັ່ງຊາຍຜູ້ກວາດຝຸ່ນ, ຊຳລະພື້ນຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງເຊັ່ນນ້ຳມັນໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ຂ່າວສານນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໃຈຊົ່ວ ຫຼືໂດຍໃຈດີ. ຄຳອ້າງຂອງພຣະຄຣິດຍັງເພີ່ມອີກວ່າ ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູຮ້າຍນີ້ ຊຶ່ງເປັນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ແລະເປັນຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍ ແສວຫາໝາຍສຳຄັນ, ແລະໝາຍສຳຄັນດຽວທີ່ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບ ກໍຄື ໝາຍສຳຄັນຂອງ Jonah.

ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງກ່າວເຖິງຊາວຢິວວ່າເປັນຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດ, ແລະພຣະອົງຊົງໃຊ້ພາບປຽບເຖິງການພິພາກສາ ດັ່ງເຊັ່ນຂ່າວສານຂອງໂຢນາ, ແລະຂ່າວສານແຫ່ງພຣະປັນຍາຂອງຊາໂລໂມນ. ພຣະເຢຊູກໍາລັງຊົງຊີ້ບອກໂດຍບໍລິບົດ, ແລະໂດຍພະຍານສອງຄົນ, ວ່າຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດນັ້ນແມ່ນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່, ເພາະວ່າໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ນັ້ນ ການພິພາກສາຈຶ່ງສໍາເລັດ.

ຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນແມ່ນທຸງສັນຍາ, ຫຼື ໝາຍສຳຄັນຂອງວັນສຸດທ້າຍ, ເຊັ່ນດຽວກັບພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ວັນຊະບາໂຕ. ໝາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາແມ່ນໝາຍສຳຄັນຂອງການຟື້ນຄືນຊີວິດ, ຊຶ່ງສຳລັບພວກຢິວໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດນັ້ນ ຄືການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ສະເດັດລົງມາ ໂດຍຖືກສະແດງເປັນນົກເຂົາ. ໂຢນາໝາຍເຖິງ “ນົກເຂົາ.” ໂຢນາ, ໂຢຮັນຜູ້ເປີດເຜີຍ, ດານີເອນ, ໂຢເຊັບ ແລະ ລາຊະໂຣ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ຖືກຟື້ນຄືນຈາກການເປັນຄົນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນເປັນເວລາສາມມື້ເຄິ່ງ. ໃນຈຸດນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຜ່ານຈາກການເປັນລາວດີເກຍໄປສູ່ການເປັນຟີລາເດລເຟຍ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງກາຍເປັນອົງທີແປດຊຶ່ງມາຈາກເຈັດ. ໂຢນາເປັນຕົວແທນຂອງບັບຕິສະມາ, ເພາະລາວໄດ້ຖືກໂຍນລົງໃນນ້ຳ ແລະ ໄດ້ຕາຍໃນຄວາມໝາຍເຊິ່ງສັນຍະລັກ ເມື່ອລາວຖືກປາວານກືນກິນ. ພາຍຫຼັງນັ້ນລາວໄດ້ຖືກຟື້ນຄືນຂຶ້ນ, ເຊັ່ນດຽວກັບໂຢຮັນ ເມື່ອລາວຖືກນຳອອກຈາກນ້ຳມັນຕົ້ມເດືອດ, ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັບດານີເອນ ເມື່ອລາວຖືກນຳອອກຈາກຖ້ຳສິງໂຕ, ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັບໂຢເຊັບ ເມື່ອລາວຖືກນຳອອກຈາກຫຼຸມ, ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັບລາຊະໂຣ, ອັນເປັນການອັດຕາປະທັບແຫ່ງການຜະຈັນອັດສະຈັນໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກຢິວບໍ່ສາມາດເຫັນໝາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການຟື້ນຄືນຂອງພຣະຄຣິດ, ໄດ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດຫຼາຍໄປກວ່າທີ່ອັດເວນຕິດສະມ໌ເຫັນໝາຍສຳຄັນຂອງ 9/11, ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງໂຢນາ.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນຫົວຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.