ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊວເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວັນຕິສ ລາວໂອດີເຊຍ — ເລກທີ ຊາວຫ້າ

ພຣະທຳໂຢເອນໄດ້ເຜີຍໜ້າບັນດາຜູ້ນຳຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊັບເວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເກອາ ດ້ວຍຄຳພະຍານເຖິງການກະບົດຂອງພວກເຂົາທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ. ສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນຍັງຖືກສະແດງໄວ້ໃນເອເຊກຽນ ບົດ 8 ອີກດ້ວຍ, ບ່ອນທີ່ຊາຍຊາວຫ້າຄົນໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ນັ້ນໄດ້ກົ້ມກາບຕໍ່ດວງອາທິດ. ໃນປີ 1901, ສິບສາມປີຫຼັງຈາກການກະບົດໃນປີ 1888, ຄຣິສຕະຈັກແອດເວນຕິສໄດ້ຈັດຕັ້ງຄະນະກຳມະການໜຶ່ງເພື່ອນຳພາຄຣິສຕະຈັກ.

ຄະນະບໍລິຫານຂອງກອງປະຊຸມໃຫຍ່ສາມັນຄະທໍາອິດ ໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນໃນຊ່ວງການປັບປຸງໂຄງສ້າງຄັ້ງໃຫຍ່ ໃນສະໄໝປະຊຸມກອງປະຊຸມໃຫຍ່ສາມັນ ປີ 1901, ແລະມັນປະກອບມີສະມາຊິກ 25 ຄົນ. ນີ້ເປັນການຂະຫຍາຍຢ່າງສໍາຄັນຈາກຄະນະກໍາມະການກ່ອນປີ 1901, ຊຶ່ງມີສະມາຊິກພຽງ 13 ຄົນເທົ່ານັ້ນ. ຕະຫຼອດຫຼາຍປີທີ່ຜ່ານມາ ຈໍານວນສະມາຊິກໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນ, ແຕ່ພຣະເຢຊູຊົງລະບຸຈຸດຈົບໄວ້ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນມີສະມາຊິກ 25 ຄົນ, ໂດຍມີຄົນໜຶ່ງເປັນຜູ້ນໍາ, ຊຶ່ງຂະໜານກັນກັບຜົນັດໜ້າທີ່ໃນສະຖານບໍລິສຸດ, ອັນປະກອບມີປະໂລຫິດ 24 ຄົນ ແລະມະຫາປະໂລຫິດ 1 ຄົນ.

ຢູດາ ແລະ ສະພາຊານເຮດຣິນ ແມ່ນສອງສັນຍາລັກແຫ່ງການກະບົດໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ສະພາຊານເຮດຣິນເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌ເດ ແອດເວັນຕິສ ຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ. ການເຂົ້າຮ່ວມຂອງສະພາຊານເຮດຣິນໃນການຕຶງພຣະຄຣິດໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງບົດບາດຂອງອັດເວັນຕິສໃນວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ. ສະພາຊານເຮດຣິນ—ສະພາສູງສຸດຂອງຊາວຢິວໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ປະກອບດ້ວຍພວກຫົວໜ້າປຸໂຣຫິດ, ພວກຜູ້ເຖົ້າ, ແລະພວກນັກຂຽນພຣະຄຳ, ໂດຍມີມະຫາປະໂຣຫິດ ກາຢາຟາ ເປັນປະທານ—ໄດ້ມີບົດບາດສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໃນເຫດການທີ່ນຳໄປສູ່ການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະເຢຊູ.

ຫຼັງຈາກການຈັບກຸມພຣະເຢຊູໃນສວນເກັດເຊມາເນ (ຊຶ່ງຖືກຈັດການຂຶ້ນຜ່ານການທໍລະຍົດຂອງຢູດາ), ພຣະອົງຖືກນໍາໄປຢືນຕໍ່ໜ້າສະພາແຊນເຮດຣິນໃນຕອນກາງຄືນ ທີ່ເຮືອນຂອງກາຢາຟາ. ພວກເຂົາສະແຫວງຫາຄໍາພະຍານເພື່ອປະນາມພຣະອົງ ໂດຍນໍາພະຍານຕ່າງໆອອກມາກ່າວຫາພຣະອົງວ່າໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະກໍ່ການກະບົດ.

ເມື່ອກາຢາຟາໄດ້ຖາມພຣະເຢຊູໂດຍກົງວ່າ ພຣະອົງແມ່ນພຣະເມຊີອາ (ຫຼື ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ) ຫຼືບໍ່, ຄໍາຕອບຮັບຂອງພຣະເຢຊູວ່າ “ທ່ານເວົ້າຢ່າງນັ້ນແລ້ວ” ໄດ້ເຮັດໃຫ້ມະຫາປະໂລຫິດປະກາດວ່າ “ໝິ່ນປະມາດພຣະເຈົ້າ!” ສະພາໄດ້ຕັດສິນໂທດພຣະອົງວ່າສົມຄວນແກ່ການຕາຍ. ເນື່ອງຈາກຂາດອໍານາດພາຍໃຕ້ການປົກຄອງຂອງໂຣມັນທີ່ຈະປະຫານຊີວິດໄດ້, ພວກເຂົາຈຶ່ງມອບພຣະເຢຊູໃຫ້ແກ່ປົນຕິອຸສ ປີລາດ, ເຈົ້າເມືອງໂຣມັນ, ໂດຍກ່າວຫາພຣະອົງວ່າເປັນກະບົດ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ການປະຫານຈາກຝ່າຍໂຣມັນ. ການຄຶງພຣະອົງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນຕົວຈິງນັ້ນ ໄດ້ດໍາເນີນໂດຍພວກທະຫານໂຣມັນຕາມຄໍາສັ່ງຂອງປີລາດ, ແຕ່ເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງທີ່ປີລາດຍອມຈໍານົນຕໍ່ແຮງກົດດັນຈາກພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ແລະ ຝູງຊົນ (ຜູ້ທີ່ຮ້ອງຂໍໃຫ້ປະຫານພຣະເຢຊູ ແລະ ໃຫ້ປ່ອຍບາຣັບບາສ).

ຖ້າຂໍ້ຄວາມນັ້ນມີຄວາມໝາຍຕາມທີ່ມັນກ່າວໄວ້ຢ່າງແທ້ຈິງ, ແລ້ວບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຊີ້ວ່າເປັນ “ຜູ້ເລືອກບາຣາບາດ” ຈະບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ຂໍ້ຄວາມນັ້ນສອນ. ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຄືຄົນທີ່ຢູ່ໃນ 2 ເທຊະໂລນິກ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຫຼົງຜິດຢ່າງຮຸນແຮງ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັກຄວາມຈິງ. ນາງໄດ້ກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ເລືອກບາຣາບາດວ່າ, “ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ມອບຄວາມຮັກໃຄ່ຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຜູ້ນຳຄົນໃດນອກເໜືອຈາກພຣະຄຣິດ ຈະພົບວ່າຕົນເອງຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມ ທັງກາຍ, ຈິດວິນຍານ, ແລະຈິດໃຈ ຂອງຄວາມຫຼົງໃຫຼຢ່າງໜຶ່ງທີ່ຊວນໃຫ້ຫຼົງຢ່າງຫາທີ່ປຽບບໍ່ໄດ້ ຈົນພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງມັນ ຈິດວິນຍານທັງຫຼາຍຫັນໜີຈາກການຟັງຄວາມຈິງ ເພື່ອໄປເຊື່ອຄວາມຕົວະ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງເລືອກບາຣາບາດນັ້ນ ຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງຊາຕານກ່ອນເຖິງຫຼັກໝາຍແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນສະພາບນັ້ນ ພວກເຂົາບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ຂໍ້ຄວາມນັ້ນສອນໄດ້ເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຈະສະເໜີວ່າ, “ເງື່ອນໄຂໃນເວລາທີ່ Sister White ຂຽນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ ແມ່ນສຳລັບປະຫວັດສາດອັນຈຳເພາະນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນສຳລັບບັດນີ້.” ບາງທີພວກເຂົາອາດຈະກ່າວວ່າ, “ນາງກຳລັງເວົ້າເຖິງຄຣິດສະຕຽນໃນຄວາມໝາຍທົ່ວໄປ ແລະສິ່ງນີ້ບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ໂດຍກົງກັບ Seventh-day Adventists.” ເຫຼວໄຫຼສິ້ນດີ.

ແນ່ນອນ, ສະພາບການທາງປະຫວັດສາດໃນເວລາທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຂຽນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນຄຳອະທິບາຍຕໍ່ປະຫວັດສ່ວນຕົວຂອງນາງ, ແຕ່ດັ່ງເຊັ່ນດຽວກັບໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດ, ເມື່ອສາດສະດາຜູ້ໜຶ່ງຖືກບອກໃຫ້ຂຽນ, ທ່ານຖືກບອກໃຫ້ຂຽນ “ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນ, ແລະສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່, ແລະສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງນີ້.” ເມື່ອສາດສະດາບັນທຶກສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່, ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ທ່ານກໍກຳລັງບັນທຶກສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະເປັນດ້ວຍ.

ຜູ້ນໍາຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິສຖືກແທນຄວາມໂດຍຊາຍຊາວຫ້າສິບຫ້າຄົນໃນເອເຊກຽນ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນທາງຄໍາພະຍາກອນຍັງສອດຄ່ອງກັບຊາຍສອງຮ້ອຍຫ້າສິບຄົນທີ່ຢືນຢູ່ກັບໂກຣາ, ດາທານ ແລະ ອາບີຣາມ. ສໍາຄັນພຽງກັນນັ້ນ, ຜູ້ກະບົດໃນປີ 1888 ແລະ ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ມິນນີແອໂພລິສ ໄດ້ຖືກຊິດເຕີໄວທ໌ລະບຸວ່າກໍາລັງເຮັດຊ້ໍາການກະບົດຂອງໂກຣາ, ດາທານ ແລະ ອາບີຣາມ. ຊິດເຕີໄວທ໌ສອນໂດຍກົງວ່າ ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18 ລົງມາ ແລະ ເຮັດໃຫ້ໂລກສະຫວ່າງໄສວຍພຣະສິຣິຂອງທ່ານ, ຝົນປາຍລະດູກໍເລີ່ມຕົ້ນ.

ນາງໄວທ໌ໄດ້ສອນຢ່າງຊັດແຈ້ງວ່າ ທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໄດ້ລົງມາໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ ຄ.ສ. 1888 ພ້ອມກັບຂ່າວສານຂອງ A. T. Jones ແລະ E. J. Waggoner. ເມື່ອນາງຢູ່ໃນກອງປະຊຸມນັ້ນ ນາງຖືກຄວາມກະບົດທີ່ເກີດຂຶ້ນຄອບງຳຢ່າງຫນັກຈົນຕັດສິນໃຈຈະເກັບຂອງແລະຈາກໄປ, ແຕ່ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ບອກນາງວ່າ ນາງຕ້ອງຢູ່ຕໍ່ແລະບັນທຶກປະຫວັດການນັ້ນໄວ້, ເພາະມັນເປັນການຊ້ຳຮອຍຂອງການກະບົດຂອງໂກຣາ. ເປັນຫຍັງທູດສະຫວັນຈຶ່ງປາຖະໜາໃຫ້ມັນຖືກບັນທຶກໄວ້, ຖ້າບໍ່ແມ່ນເພື່ອເປັນຄຳພະຍານໃນວັນສຸດທ້າຍ? ຖ້າມັນເປັນຄຳພະຍານສຳລັບວັນສຸດທ້າຍ, ແລ້ວມັນຈະຫມາຍເຖິງສິ່ງອື່ນໃດໄດ້ອີກ; ນອກຈາກວ່າ ຄຣິດຕະຈັກແອດເວນຕິສວັນທີເຈັດແຫ່ງລາໂອດີເກຍ ຈະດຳເນີນຕາມຮອຍຕີນຂອງສະພາຊານເຮດຣິນໃນວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະໂດຍສະເພາະ ປະຫວັດການທີ່ນຳໄປສູ່ວິກິດການນັ້ນ.

ຂໍ້ຄວາມຂອງ Jones ແລະ Waggoner ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນ “ຂໍ້ຄວາມເລື່ອງການຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ຕາມຄວາມຈິງ,” ເປັນ “ຂໍ້ຄວາມລາວດີເຊຍ,” ເປັນ “ຂໍ້ຄວາມເລື່ອງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ” ແລະເປັນ “ຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.” ພວກກະບົດໄດ້ຕໍ່ຕ້ານຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ແລະຍັງໄດ້ປະຕິເສດການຊົງນຳຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນ ແລະຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ໄດ້ຖືກເລືອກໃນການປະຊຸມນັ້ນ. ຊິດສະເຕີ White ຍັງສອນອີກວ່າ ເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ທັງຫຼາຍຂອງນະຄອນ New York ຖືກເຮັດໃຫ້ພັງລົງໂດຍການແຕະຕ້ອງແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລ້ວ Revelation 18:1–3 ຈະສຳເລັດເປັນຈິງ. ນັບແຕ່ 9/11 ເປັນຕົ້ນມາ ຜູ້ນຳຂອງຄຣິດຕະຈັກ Seventh-day Adventist ແຫ່ງລາວດີເຊຍ ໄດ້ກຳລັງເຮັດຊ້ຳການກະບົດຂອງ Korah, ການກະບົດຂອງຊາຍໂບຮານ 25 ຄົນ, ການກະບົດຂອງຜູ້ນຳໃນປີ 1888 ແລະການກະບົດຂອງສະພາ Sanhedrin ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ນຳໄປສູ່ໄມ້ກາງແຂນ. ຊາຍ 25 ຄົນນັ້ນ ເປັນສັນຍາລັກທີ່ສະແດງເຖິງຖານະປຸໂຣຫິດເລວີປອມ.

ຄົນເລວີຄົນໜຶ່ງຕ້ອງມີອາຍຸ 25 ປີເມື່ອເຂົາເລີ່ມຕົ້ນຮັບໃຊ້.

ຄົນເລວີເລີ່ມຕົ້ນການຮັບໃຊ້ຂອງຕົນເມື່ອອາຍຸຊາວຫ້າປີ ແລະຮັບໃຊ້ເປັນເວລາຊາວຫ້າປີ ຈົນເຖິງອາຍຸຫ້າສິບປີ. ທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນມາລາກີບົດ 3 ກຳລັງຊຳລະລ້າງ ແລະກໍກຳລັງຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແກ່ພວກເລວີໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳແລ້ວໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ຈໍານວນ “25” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ ບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງພຽງແຕ່ເລວີທີ່ສັດຊື່ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງໝາຍເຖິງເລວີປອມອີກດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ “25” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ ຈຶ່ງກໍາລັງຊີ້ບອກການແຍກອອກຂອງຜູ້ນະມັດສະການສອງຈໍາພວກ, ບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະເປັນຍິງພົມມະຈາລີທີ່ສະຫລາດແລະໂງ່ຈ້າ, ແກະແລະແບ້, ເຂົ້າສາລີແລະຫຍ້າລະຫວ່າງ. ຈໍານວນຊາວຫ້າເປັນສັນຍາລັກ ບໍ່ພຽງແຕ່ຂອງເລວີເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ສໍາຄັນພໍໆກັນ ມັນຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງການແຍກອອກ (ການຊໍາລະ) ບັນດາເລວີ. ການແຍກອອກນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະມັນເປັນຫົວຂໍ້ຫຼັກປະການໜຶ່ງໃນພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈຶ່ງເໝາະສົມຢ່າງຍິ່ງທີ່ພຣະທຳມັດທາຍ ບົດທີຊາວຫ້າ ເປັນພຽງການສືບຕໍ່ຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະເຢຊູກ່ຽວກັບອະວະສານຂອງໂລກໃນ ມັດທາຍ 24.

ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຈາກພຣະວິຫານໄປແລ້ວ, ພຣະອົງກໍບໍ່ໄດ້ກັບຄືນມາອີກເລີຍ. ໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດທີສອງສິບສາມ, ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດການພິພາກສາເໜືອສະພາແຊນເຮດຣິນ, ແລະການພິພາກສານັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງອອກເປັນ “ແປດ” ຄຳວິບັດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການປອມແປງແປດຊີວິດໃນນາວາ, ວັນທີແປດຂອງການຕັດ, ວັນທີແປດແຫ່ງການຄືນພຣະຊົນ, ແປດຊົ່ວອາຍຸຄົນຈາກອັບຣາຮາມ 430 ປີ ແລະຕໍ່ໄປ. ຕົວເລກ “ແປດ” ອັນປອມແປງນີ້ ສອດຄ່ອງກັບເລວີອັນປອມແປງ.

ພຣະກິດຕິຄຸນມັດທາຍ ບົດທີ 22 ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍພາບປຽບທຽບເຖິງການມັດພວກຄົນຊົ່ວໄວ້ເປັນຟ່ອນໆ, ແລະຈົບລົງດ້ວຍການປະສານສຸດທ້າຍລະຫວ່າງພຣະຄຣິດກັບພວກຢິວຜູ້ຊອກຫາຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງ. ຈາກນັ້ນໃນບົດທີ 24 ພຣະອົງສະເດັດອອກຈາກພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ຊົງຢຸດຕິການພະລະກິດຂອງພຣະອົງເພື່ອອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ບົດນັ້ນຈົບລົງຢູ່ບ່ອນທີ່ມັນເລີ່ມຕົ້ນ, ດ້ວຍການປະກາດວ່າເຮືອນຂອງພວກເຂົາຖືກປະໄວ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາຢ່າງວ່າງເປົ່າ, ແລະສິ່ງທີ່ພຣະອົງເຄີຍເອີ້ນວ່າເຮືອນຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພຣະອົງຊົງຊໍາລະພຣະວິຫານໃນຄັ້ງທໍາອິດ, ບັດນີ້ໄດ້ກາຍເປັນເຮືອນຂອງພວກຢິວທີ່ວ່າງເປົ່າ.

ໃນບົດທີ 24, ພຣະເຢຊູຈະຕອບຄໍາຖາມກ່ຽວກັບພຣະວິຫານ ແລະການທໍາລາຍຂອງມັນທີ່ກໍາລັງເຂົ້າມາໃກ້. ການທໍາລາຍນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນນັ້ນເອງ, ຊຶ່ງເປັນຊົ່ວອາຍຸຄົນແຫ່ງງູຮ້າຍ. ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດອອກຈາກພຣະວິຫານນັ້ນ ແລະຈະບໍ່ກັບຄືນອີກ, ດັ່ງນັ້ນຄໍາພະຍາກອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະກາດໄວ້ນັ້ນຈຶ່ງກ່າວເຖິງອິດສະຣາເອນຝ່າຍຈິດວິນຍານ ບໍ່ແມ່ນອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ. ເມື່ອພຣະຄຣິດສະເດັດອອກຈາກພຣະວິຫານ ຊຶ່ງຄືຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທໍາກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານນັ້ນ; ໃນເວລາດຽວກັນ ພຣະວິຫານມະນຸດຂອງຄົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຈະຖືກຮ່ວມເຂົ້າກັບພຣະວິຫານຝ່າຍພຣະເຈົ້າຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ. ເມື່ອພຣະເຢຊູສະເດັດອອກຈາກພຣະວິຫານຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ພຣະອົງໄດ້ຢ່າຮ້າງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າຂອງພຣະອົງໄປຕະຫຼອດເປັນນິດ.

ບົດທີສິບເອັດຈົນເຖິງບົດທີຊາວສອງໃນພຣະທຳມັດທາຍ ແມ່ນໂອເມກາຂອງເສັ້ນບົດທີສິບເອັດຫາຊາວສອງໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ. ເມື່ອເສັ້ນນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນໃນປະຖົມມະການບົດທີສິບເອັດ ນັ້ນກໍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງບາເບນ ແລະພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງບາເບນດ້ວຍ, ຊຶ່ງໄປເຖິງການສຳເລັດຢ່າງໂອເມກາຂອງມັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ ຂໍ້ສິບເອັດ ຄືຂໍ້ທີ່ຢູ່ກາງແທ້ຂອງບັນດາຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ປະກອບເປັນບົດທີສິບເອັດຈົນເຖິງຊາວສອງ. ກາງຂອງບົດທີສິບເອັດຫາຊາວສອງໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ, ມັດທາຍ ແລະພຣະນິມິດ ແຕ່ລະເລື່ອງຕ່າງກໍເນັ້ນເຖິງທຸງສັນຍານ ຫຼືທຸງສັນຍານປອມຂອງມັນ. ໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ ນັ້ນຄືການຕັດໜັງປາຍ, ໃນມັດທາຍ ນັ້ນຄືເປໂຕ ແລະສີລາອັນພຣະຄຣິດຈະສ້າງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງເທິງນັ້ນ, ແລະໃນພຣະນິມິດ ນັ້ນຄືສັດຮ້າຍປອມທີ່ເຄີຍເປັນ ແລະເປັນຢູ່ ແລະຈະຂຶ້ນມາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນອົງທີແປດ, ອັນເປັນມາຈາກທັງເຈັດ, ແລະຜູ້ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ອະພິເສກກັບມັງກອນ.

ເລກສິບເອັດ ແລະ ຊາວສອງ ເປັນສັນຍາລັກທີ່ບົ່ງຊີ້ເຖິງການປະສົມປະສານຂອງພຣະພາວະກັບມະນຸດຊາດ, ຊຶ່ງເປັນປະເດັນດຽວກັນນັ້ນທີ່ຖືກສະແດງໂດຍພຣະຄຣິດຊົງຂຽນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງໃຈ ແລະ ຄວາມຄິດຂອງເຮົາ. 11 ແລະ 22 ເປັນສັນຍາລັກຂອງພັນທະສັນຍາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໃນພຣະທຳມັດທາຍ ບົດທີຊາວສາມ ຖານະປຸໂຣຫິດປອມໄດ້ຮັບວິບັດແປດປະການ; ໃນຈຸດເວລາດຽວກັນນັ້ນ ຖານະປຸໂຣຫິດແທ້ໄດ້ຮັບການເຈີມຕັ້ງ. ພວກປຸໂຣຫິດໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດເປັນເວລາເຈັດວັນ, ແລະ ໃນວັນທີແປດພວກເຂົາໄດ້ເລີ່ມຮັບໃຊ້.

ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງບັງເອີນທີ່ການຊຳລະຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງພວກປະໂລຫິດເປັນເວລາເຈັດວັນ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ການເລີ່ມຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຂົາໃນວັນທີແປດ ເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ໃນພຣະທຳກັນດາລະວິຖີ ບົດ 8 ຂໍ້ 1, ເພາະ “81” ເປັນສັນຍະລັກຂອງພວກປະໂລຫິດ.

ບົດທີ່ຊາວສາມກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງພວກເລວີປອມ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍໃນເວລາທີ່ພວກເລວີແທ້ຖືກປະທັບຕາ. ບົດທີ່ຊາວສອງຂອງມັດທາຍ ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດຖາມພຣະເຢຊູອີກເລີຍ, ແລ້ວໃນບົດທີ່ຊາວສາມ ພຣະອົງໄດ້ຊົງສະແດງຄຳວິບັດແປດປະການ ເພື່ອຊີ້ບອກວ່າເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງສະພາຊານເຮັດຣິນໄດ້ປິດລົງແລ້ວ ແລະວ່າການພິພາກສາພາກປະຕິບັດກຳລັງຈະເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ. ໃນບົດທີ່ຊາວສີ່ ພຣະອົງຊົງລະບຸພຣະວິຫານວ່າເປັນເຮືອນຂອງພວກຢິວ. ການເຫັນລຳດັບໃນແຕ່ລະບົດເປັນສິ່ງສຳຄັນ.

ບົດທີສິບເອັດເຖິງບົດທີຊາວສອງຂອງມັດທາຍ ກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງການສໍາເລັດສິ້ນຂອງການປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໃນບໍລິບົດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ນິມິດສັນຍະຂອງ Palmoni ໃນອາລະຟາບົດທີສິບເອັດ ແລະ ນິມິດສັນຍະຂອງພຣະອົງໃນໂອເມກາບົດທີຊາວສອງ ໄດ້ເພີ່ມເຕີມເຂົ້າໃນເລື່ອງລາວພາຍໃນບົດທັງຫຼາຍນັ້ນ.

ບົດທີຊາວສາມແມ່ນການຊົດໃຊ້ບາບ, ຄືການຮວມເຂົ້າກັນຂອງພຣະທຳມະຊາດຝ່າຍພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເລກຊາວສາມ. ແຕ່ບົດນີ້ກໍາລັງກ່າວເຖິງການພິພາກສາຝ່າຍບໍລິຫານຕໍ່ພວກຂ້າວລະມານ, ຕໍ່ຖານະປະໂຣຫິດປອມ, ແລະຕໍ່ພວກເລວີປອມ. ປະໂຣຫິດທຸກຄົນແມ່ນຊາວເລວີ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນວ່າຊາວເລວີທຸກຄົນຈະເປັນປະໂຣຫິດ. ໃນບັນດາຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຂອງເລວີ, ມີພຽງແຕ່ສາຍເລືອດຂອງອາໂຣນເທົ່ານັ້ນທີ່ມີຄຸນສົມບັດສໍາລັບຖານະປະໂຣຫິດ. ພຣະຄໍາພີລະບຸວ່າພວກເລວີຈະເລີ່ມຮັບໃຊ້ເມື່ອອາຍຸຊາວຫ້າປີ, ແຕ່ບັນດາບຸດຂອງໂກຮາດຈະຮັບໃຊ້ເມື່ອອາຍຸສາມສິບປີ.

ເລກ “30” ເປັນຕົວແທນຂອງພວກປະໂຣຫິດທີ່ຢູ່ໃນສາຍເລືອດຂອງ Kohath, ຜູ້ເປັນບຸດຂອງ Levi, ແລະບຸດຂອງ Kohath ຄື Amram, ຜູ້ເປັນບິດາຂອງ Aaron. Levi ໝາຍຄວາມວ່າ “ຕິດສະໜິດ ຫຼື ຖືກຜູກເຂົ້າກັບພຣະເຈົ້າ.” Kohath ໝາຍຄວາມວ່າ “ຖືກຊຸມນຸມຢູ່ອ້ອມພຣະສະຖານະການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະອົງ.” Amram ໝາຍຄວາມວ່າ “ຊົນຊາດທີ່ຖືກຍົກສູງ,” ແລະ Aaron ໝາຍຄວາມວ່າ “ຜູ້ນໍາແສງສະຫວ່າງ ຫຼື ຄົນກາງທີ່ຖືກຍົກສູງ.” ເມື່ອນໍາມາຮ່ວມກັນແລ້ວ, ພວກເຂົາສະແດງເສັ້ນທາງການເຄື່ອນໄຫວຈາກທະເລແດງໄປສູ່ Sinai, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບລັກສະນະຂອງພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພຣະວິຫານມະນຸດທີ່ເຂົ້າຮ່ວມກັບພຣະວິຫານຝ່າຍພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງຢືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງເພື່ອຮວບຮວມປະຊາກອນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງພຣະອົງເຂົ້າສູ່ສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ, ບ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະຊົງຍົກພວກເຂົາຂຶ້ນ ແລະ ຍົກຊູພວກເຂົາ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຖືກສ່ອງແຈ້ງໂດຍມະຫາປະໂຣຫິດແຫ່ງສະຫວັນ, ເຫມືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ສ່ອງແຈ້ງແກ່ Shadrach, Meshach ແລະ Abednego.

ຈໍານວນ “30” ເປັນຕົວແທນແຫ່ງໄລຍະເວລາສໍາລັບການຕຽມພ້ອມຂອງພວກປະໂລຫິດ; ແລະ 25, ໃນຖານະເປັນອາຍຸຂອງພວກເລວີ, ຈະຕ້ອງນໍາໄປປະຍຸກຕໍ່ກັບ 30, ບັນທັດເທິງບັນທັດ, ເພາະວ່າປະໂລຫິດທຸກຄົນເປັນຄົນເລວີ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຄົນເລວີທຸກຄົນເປັນປະໂລຫິດ. ຈໍານວນສາມສິບເປັນຕົວແທນແຫ່ງໄລຍະເວລາຂອງການຕຽມພ້ອມ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1989, ໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ, ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ. ຈໍານວນຊາວຫ້າ, ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງພວກເລວີ, ກໍເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການແຍກອອກລະຫວ່າງຄົນສອງຈໍາພວກດ້ວຍ, ແລະໃນຄວາມສຳພັນກັບພວກປະໂລຫິດ ມັນບົ່ງຊີ້ເຖິງການແຍກອອກຢ່າງໜຶ່ງ. ຈໍານວນຊາວຫ້າໝາຍເຖິງການແຍກອອກຂອງພວກເລວີ ແລະພວກເລວີປອມແປງໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະໃນບໍລິບົດຂອງພວກປະໂລຫິດແທ້ ແລະພວກເລວີແທ້ ມັນຍັງສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງຂຶ້ນອີກດ້ວຍ, ແມ່ນແທ້ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ບໍ່ແມ່ນການແຍກອອກໃນທາງລົບ ເຊັ່ນດັ່ງໃນກໍລະນີຂອງພວກເລວີປອມແປງ.

ໂຄຮາດແມ່ນໜຶ່ງໃນສາມສາຍຫຼັກຂອງພວກເລວີ (ຄຽງຄູ່ກັບ ເກີໂຊນ ແລະ ເມຣາຣີ). ສາຍປຸໂຣຫິດໄດ້ມາໂດຍສະເພາະຜ່ານອາໂຣນ ຜູ້ເປັນຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຈາກໂຄຮາດ. ອາໂຣນເປັນຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍລຸ້ນທີສີ່ຈາກເລວີ, ແລະສິດພິເສດໃນການເປັນປຸໂຣຫິດໄດ້ຖືກຈຳກັດໄວ້ສຳລັບລູກຫຼານຊາຍຂອງທ່ານພາຍໃນສາຍໂຄຮາດນີ້. ພວກໂຄຮາດໂດຍລວມ (ຄື ລູກຫຼານທັງໝົດຂອງໂຄຮາດ) ໄດ້ຮັບກຽດໃນການແບກຫາມສິ່ງຂອງອັນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ແຕ່ມີພຽງສາຍຂອງອາໂຣນເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດປະກອບໜ້າທີ່ຂອງປຸໂຣຫິດຢ່າງແທ້ຈິງທີ່ແທ່ນບູຊາ ແລະໃນສະຖານບໍລິສຸດ. ອາໂຣນເປັນຕົວແທນຂອງລຸ້ນທີສີ່ດຽວກັນກັບ “ຄົນເຖົ້າ” ຂອງໂຢເອນ, ຫຼື “ບັນດາຊາຍຊະລາ” ໃນເອເຊກຽນບົດທີແປດ, ຜູ້ທີ່ກົ້ມຂາບດວງອາທິດ.

ລະບົບຂອງ 24 ຜະແນກຜັດປ່ຽນກັນ (ການແບ່ງຫມວດ) ສຳລັບພວກປະໂລຫິດ (ແລະເຊັ່ນດຽວກັນສຳລັບພວກເລວີທີ່ບໍ່ແມ່ນປະໂລຫິດ ໃນພາລະບົດຊ່ວຍຮັບໃຊ້ ເຊັ່ນ ນັກດົນຕີ ແລະ ຄົນເຝົ້າປະຕູ) ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໂດຍກະສັດດາວິດ. ດາວິດໄດ້ຈັດລະບຽບລູກຫລານຂອງອາໂຣນອອກເປັນ 24 ຜະແນກ (ການແບ່ງຫມວດ) ເພື່ອຮັບໃຊ້ຕາມລຳດັບຜັດປ່ຽນກັນ (1 ຂ່າວຄາວ 24:1–19). ດາວິດ ດ້ວຍຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຂອງປະໂລຫິດຊາໂດກ (ຈາກສາຍຂອງເອເລອາຊາ) ແລະ ອາຮິເມເລັກ (ຈາກສາຍຂອງອິທາມາ) ໄດ້ແບ່ງພວກເຂົາອອກເປັນ 24 ກຸ່ມ (16 ກຸ່ມຈາກຄອບຄົວທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຂອງເອເລອາຊາ, 8 ກຸ່ມຈາກອິທາມາ). ໄດ້ຈັບສະຫລາກເພື່ອກຳນົດລຳດັບການຮັບໃຊ້.

ແຕ່ລະພວກໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ (ຈາກວັນຊະບາໂຕໜຶ່ງເຖິງວັນຊະບາໂຕໜຶ່ງ), ປີລະສອງເທື່ອ, ພ້ອມທັງໃນບັນດາເທດສະການໃຫຍ່ທັງຫມົດ ທຸກພວກກໍໄດ້ຮ່ວມປະຕິບັດໜ້າທີ່ພ້ອມກັນ (ປັດສະຄາ, ເພັນເຕກອດ, ເທດສະການຢູ່ເພີງ). ດາວິດກໍໄດ້ຈັດລະບຽບຊາວເລວີທີ່ບໍ່ແມ່ນປະໂຣຫິດອອກເປັນ 24 ພວກເຊັ່ນກັນ ສຳລັບດົນຕີ, ການເຝົ້າປະຕູ, ແລະອື່ນໆ (1 Chronicles 23–26). ລະບົບນີ້ໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ໃນສະໄໝຂອງໂຊໂລໂມນ (2 Chronicles 8:14) ແລະສືບຕໍ່ມາຕະຫຼອດຊ່ວງສະໄໝພຣະວິຫານຫຼັງທີສອງ. ເຊຄາຣີຢາ ບິດາຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ຢູ່ໃນພວກຂອງອາບີຢາ—Luke 1:5; 1 Chronicles 24:10. ລຳດັບຂອງ 24 ພວກຂອງປະໂຣຫິດໄດ້ຖືກກຳນົດໂດຍການຈັບສະຫລາກ, ແລະເຊຄາຣີຢາຢູ່ໃນພວກຂອງອາບີຢາ ຜູ້ຊຶ່ງໃນບັນດາພວກທັງຊາວສີ່ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງພວກທີ “ແປດ.” ເຊຄາຣີຢາ ຫມາຍຄວາມວ່າ “ພຣະເຈົ້າຊົງຈົດຈຳ,” ແລະຊື່ຂອງບິດາຂອງລາວ ອາບີຢາ ຫມາຍຄວາມວ່າ “ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພຣະບິດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.”

ພຣະບິດາໃນສະຫວັນຊົງລະນຶກເຖິງພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງທີ່ຈະຊົງຍົກຕັ້ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນໜຶ່ງຂຶ້ນມາ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບພຣະເມຊີອາ. ແຕ່ເຊກາຣີຢາກໍສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດເຊັ່ນກັນ, ເພາະວ່າຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນເອງທີ່ວັນຊະບາໂຕ, ຊຶ່ງເປັນວັນທີ່ມະນຸດຄວນຈະລະນຶກເຖິງຢູ່ສະເໝີ—ໄດ້ກາຍເປັນບົດທົດສອບສຸດທ້າຍ. ເຊກາຣີຢາເປັນຕົວແທນຂອງປະໂລຫິດຜູ້ໜຶ່ງ, ຈາກຜັດຂອງອາບີຢາ, ຊຶ່ງເປັນຜັດທີ “ແປດ”. ເຊກາຣີຢາບໍ່ເຊື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນ ແລະຈຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນໃບ້, ຈົນເຖິງການເກີດຂອງໂຢຮັນບຸດຂອງລາວ. ເມື່ອໂຢຮັນເກີດມາ ເຊກາຣີຢາກໍເຂົ້າຮ່ວມໃນການສົນທະນາກ່ຽວກັບຊື່ຂອງໂຢຮັນ, ແລະແລ້ວລາວກໍເວົ້າໄດ້. ການເວົ້າໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງຍຸກສຸດທ້າຍ ຄືເວລາທີ່ສະຫະລັດອາເມລິກາເວົ້າດັ່ງມັງກອນ.

ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ສັງກັດຢູ່ໃນຜັນທີ່ແປດຂອງອາບີຢາ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບບິດາຂອງທ່ານ. ໃນພິທີສຸນັດຂອງໂຢຮັນ ໃນວັນທີແປດ ຊື່ຂອງທ່ານຖືກປ່ຽນ. ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນປະໂຣຫິດ ອັນເປັນຄົນຮຸ່ນທີສີ່ ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງປ່ຽນຊື່ຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ (ຈາກ Laodicea ໄປສູ່ Philadelphia), ປະທັບຕາພວກເຂົາດ້ວຍໝາຍສຳຄັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ເມື່ອສະຫະລັດອາເມລິກາເວົ້າດັ່ງມັງກອນ.

ພວກເຮົາແມ່ນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່າວເຖິງພຣະວິຫານນັ້ນ ກຳລັງກ່າວກັບຊາຍແລະຍິງໃນຖານະປັດເຈກບຸກຄົນ ແລະຍັງກ່າວໃນຖານະໝູ່ຄະນະດ້ວຍ ເພາະວ່າຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກໍເປັນພຣະວິຫານເຊັ່ນກັນ. ແລະແນ່ນອນ ຍັງມີພຣະວິຫານໃນສະຫວັນ ແລະເປັນພຣະຄຣິດຜູ້ຊົງສ້າງພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ພຣະອົງຄືຜູ້ວາງຮາກຖານ ແລະຊົງວາງຫີນຍອດໄວ້ເທິງພຣະວິຫານ. ໃນແງ່ທີ່ເລກ “25” ເປັນສັນຍະລັກນັ້ນ, 25 ເປັນຕົວແທນຂອງພວກເລວີ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກຊຳລະ (ແຍກອອກ) ຈາກພວກເລວີປອມໃນມາລາກີບົດທີສາມ ແລະຜູ້ຊຶ່ງຍັງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໃນຂໍ້ຄວາມດຽວກັນນັ້ນດ້ວຍ. ໃນເອເຊກຽນບົດທີ 40 ຫາ 48 ມີການບັນຍາຍເຖິງພຣະວິຫານເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກຢ່າງລະອຽດຫຼາຍ. ນ້ຳແຫ່ງຊີວິດໄຫຼອອກຈາກພຣະວິຫານນັ້ນ ແລະເຕັມໄປທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກ.

ພຣະວິຫານຂອງເອເຊກຽນເປັນສັນຍາລັກເຊີງຄຳພະຍາກອນຊັ້ນສູງສຸດ, ແລະໂຢຮັນໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ໃຫ້ວັດແທກພຣະວິຫານ ແຕ່ໃຫ້ລະເວັ້ນເດີ່ນຊັ້ນນອກໄວ້. ເມື່ອພວກເຮົາກະທຳຕາມສິ່ງນັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງກັບພຣະວິຫານຂອງເອເຊກຽນ, ພວກເຮົາພົບວ່າຕົວເລກສອງຄ່າທີ່ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດໃນມິຕິຂອງພຣະວິຫານນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຖານະປຸໂຣຫິດ. 50 ສອກເປັນຕົວເລກທີ່ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດ, ແລະມັນຖືກກ່າວຊ້ຳ 11 ເທື່ອໃນຖານະຄວາມຍາວລວມຂອງແຕ່ລະຊຸດປະຕູ (ເອເຊກຽນ 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, ແລະອື່ນໆ). 50 ຍັງຖືກໃຊ້ສຳລັບຄວາມຍາວຂອງກຳແພງ ແລະຫ້ອງບາງແຫ່ງອີກດ້ວຍ (42:7–8). ມັນກຳນົດເສັ້ນທາງຜ່ານປະຕູທັງໝົດຈາກຂອບປະຕູຊັ້ນນອກເຖິງຂອບປະຕູຊັ້ນໃນ.

25 ສອກແມ່ນຂະໜາດທີ່ໂດດເດັ່ນເປັນອັນດັບສອງຢ່າງຊັດເຈນ. ມັນຖືກກ່າວຊ້ຳ 10 ຄັ້ງໃນຖານະເປັນຄວາມກວ້າງແລະຄວາມໜາຂອງກຸ່ມປະຕູຕ່າງໆ (ເອເຊກຽນ 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). ເມື່ອນຳມາປະກອບກັນ, 50 ແລະ 25 ກໍເຮັດໃຫ້ເກີດແບບແຜນຮູບສີ່ຫຼ່ຽມຜືນຜ້າ 50 ຄູນ 25 ອັນສະໝ່ຳເສມສຳລັບປະຕູໃຫຍ່ທັງຫົກ. ຄູ່ຂະໜາດ 50 ຄູນ 25 ນີ້ຄອບງຳຄຳບັນຍາຍທາງສະຖາປັດຕະຍະກຳຂອງປະຕູທີ່ນຳເຂົ້າໄປສູ່ບໍລິເວນຊັ້ນໃນ. ບໍ່ມີຄູ່ຂະໜາດອື່ນໃດທີ່ຖືກກ່າວຊ້ຳດ້ວຍຄວາມຖີ່ຢ່າງເປັນລະບົບເຊັ່ນນີ້ໃນຕົວອາຄານພຣະວິຫານເອງ.

ຊາວເລວີເຂົ້າຮັບໃຊ້ຢ່າງເປັນການເມື່ອອາຍຸ 25 ປີ (ຈົດເລກ 8:24: “ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຊາວຫ້າປີຂຶ້ນໄປ ພວກເຂົາຈະເຂົ້າມາປະຕິບັດການໃນການຮັບໃຊ້”). ພວກເຂົາຮັບໃຊ້ຈົນເຖິງອາຍຸ 50 ປີ (ຈົດເລກ 4:3, 39, 43; 8:25: “ຈົນເຖິງອາຍຸຫ້າສິບປີ”). ດັ່ງນີ້ຈຶ່ງເທົ່າກັບ 25 ປີແຫ່ງການຮັບໃຊ້ຢ່າງເປັນການພໍດີ (50 – 25 = 25).

ດັ່ງນັ້ນ, ໄລຍະເວລາ 25 ປີແຫ່ງການຮັບໃຊ້ຂອງພວກເລວີ ຈຶ່ງຖືກສະທ້ອນຢ່າງໂດຍກົງໃນຂະໜາດ 25 ຄູນ 50 ສອກ ທີ່ເປັນຂະໜາດເດັ່ນຂອງປະຕູແລະໂຄງສ້າງພຣະວິຫານ—ສະຖານທີ່ອັນແທ້ຈິງທີ່ພວກເລວີໄດ້ຮັບໃຊ້. ຂະໜາດຫຼັກຂອງພຣະວິຫານໃນນິມິດຂອງເອເຊກຽນ, ກ່າວຄື ພຣະວິຫານຂອງຄຣິດຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ ແລະຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຖືກອອກແບບໄວ້ທາງສະຖາປັດຕະຍະກຳໃນຕົວພຣະວິຫານນັ້ນເອງ ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຮັບໃຊ້; ເຊັ່ນດຽວກັນຢ່າງແທ້ຈິງ ດັ່ງທີ່ໂຄໂມໂຊມ 46 ແທ່ງ ຖືກສ້າງຝັງໄວ້ໃນພຣະວິຫານນັ້ນເອງ ບ່ອນທີ່ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຮັບໃຊ້. ປານໂມນີໄດ້ປະທັບລາຍເຊັນຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງພຣະວິຫານມະນຸດສ່ວນບຸກຄົນ ແລະເທິງພຣະວິຫານແຫ່ງກາຍຮ່ວມຂອງຊຸມຊົນ ຊຶ່ງຈະເປັນເຈົ້າສາວຂອງພຣະອົງ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ແນວຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.