ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊວັນເດ ແອດເວນຕິສ ສະໄໝລາວໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ຊາວຫົກ

ສີ່ຊົ່ວອາຍຸໃນພຣະທຳໂຢເອນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການທຳລາຍສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ນັບແຕ່ປີ 1863 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຈຳນວນສີ່ຍັງເປັນສັນຍາລັກເຖິງຄຸນລັກສະນະສີ່ປະການໃນພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະຄຣິດ. ເຄຣູບິມໃນສະຖານນະມັດສະການມີການປາກົດຂອງໃບໜ້າສີ່ປະການ, ແລະການປາກົດເຫຼົ່ານັ້ນສອດຄ່ອງກັບການແບ່ງອອກເປັນສີ່ພາກຂອງອິສຣາເອນບູຮານ ເມື່ອພວກເຂົາຕັ້ງຄ້າຍອ້ອມຮອບສະຖານນະມັດສະການ. ພວກມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວປະເສີດທັງສີ່ດ້ວຍ.

ພຣະຄຳພີ (Numbers 2) ພັນລະນາເຖິງ 12 ເຜົ່າ (ບໍ່ນັບເລວີ, ຜູ້ທີ່ຕັ້ງຄ້າຍຢູ່ລ້ອມຮອບພະພັກຕະພັນໃນທັນທີ) ວ່າໄດ້ຖືກຈັດລະບຽບເປັນສີ່ຄ້າຍ ໂດຍແຕ່ລະຄ້າຍມີສາມເຜົ່າ, ຕັ້ງຢູ່ທັງສີ່ທິດຫຼັກຮອບສະຖານບໍລິສຸດ, ແຕ່ລະຄ້າຍຢູ່ໃຕ້ທຸງປະຈຳຄ້າຍ, ໝາຍເຖິງທຸງ ຫຼື ເຄື່ອງໝາຍສັນຍາລັກ. ການຈັດວາງນີ້ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄູ່ຂະໜານທາງສັນຍາລັກ ໂດຍທີ່ຄ້າຍຝ່າຍໂລກສະທ້ອນພຣະທີ່ນັ່ງໃນສະຫວັນ ຊຶ່ງເກຣູບິມເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາ.

ຢູດາໄດ້ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ໄປຫາຕາເວັນທີ່ກຳລັງຂຶ້ນ ຢູ່ທາງເຂົ້າຂອງສະຖານບໍລິສຸດ. ທຸງປະຈຳຂອງຢູດາແມ່ນສິງ ເພາະວ່າມັນເປັນຕົວແທນຂອງສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ. ສອງເຜົ່າທີ່ຢູ່ກັບຢູດາຄື ອິສສາຄາ ແລະ ເຊບູລຸນ. ໃນນິມິດຂອງໂຢຮັນ, ສັດມີຊີວິດຕົວທຳອິດເປັນດັ່ງສິງ ດັ່ງທີ່ເຄຣູບຂອງເອເຊກຽນມີໃບໜ້າເປັນສິງ. ຣູເບນ, ສັນຍາລັກຂອງມະນຸດ, ຢູ່ທາງທິດໃຕ້ ພ້ອມກັບ ຊິເມໂອນ ແລະ ກາດ. ທາງທິດຕາເວັນຕົກແມ່ນ ເອຟຣາອິມ, ພ້ອມກັບ ເບັນຢາມິນ ແລະ ມານາເຊ, ໂດຍມີງົວເປັນຕົວແທນ. ທາງທິດເໜືອແມ່ນ ດານ, ພ້ອມກັບ ອາເຊີ ແລະ ນັບທາລີ, ໂດຍມີນົກອິນຊີເປັນຕົວແທນ. ຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງເຜົ່າຕ່າງໆກັບສີ່ໃບໜ້າແຫ່ງສະຖານບໍລິສຸດໃນສະຫວັນ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະກິດຕິຄຸນທັງສີ່.

ມັດທາຍແມ່ນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ມາຣະໂກແມ່ນງົວຜູ້ຖືກຖວາຍບູຊາ, ລູກາແມ່ນມະນຸດ ແລະ ໂຢຮັນແມ່ນນົກອິນຊີຜູ້ບິນສູງ. ພຣະຄຣິດໃນຖານະສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນພຣະອົງຜູ້ປະທັບຕາ ແລະ ເປີດຜະນຶກພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ. ໜັງສືມັດທາຍມີການອ້າງເຖິງໂດຍກົງຫຼາຍກວ່າເລື່ອງການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບພຣະເມຊີອາ (12) ຫຼາຍກວ່າພຣະກິດຕິຄຸນອີກສາມເຫຼັ້ມລວມກັນ. ມັນຫ່າງກັນຫຼາຍຈົນທຽບບໍ່ຕິດ.

ພຣະທຳມັດທາຍເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ລູກາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນນາຍແພດ, ໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວປະເສີດຂອງທ່ານຈາກທັດສະນະຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະພຣະບຸດແຫ່ງມະນຸດ, ເພາະລູກາແມ່ນໃບໜ້າຂອງມະນຸດ. ມາຣະໂກໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວປະເສີດເລື່ອງພຣະຄຣິດຂອງທ່ານຈາກທັດສະນະຂອງເຄື່ອງບູຊາອັນເປັນການຖວາຍບູຊາ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດຊົງເປັນຕົວແທນ, ເພາະມາຣະໂກແມ່ນງົວ. ໂຢຮັນແມ່ນນົກອິນຊີທີ່ໂຜບິນສູງ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ນຳສະເໜີບັນດາສິ່ງເລິກຊຶ້ງຂອງພຣະເຈົ້າໃນການນຳສະເໜີຂ່າວປະເສີດເລື່ອງພຣະຄຣິດຂອງທ່ານ.

ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະເຂົ້າໃຈພຣະທຳມັດທາຍຕາມທີ່ມັນຖືກສຳແດງໄວ້ໃນພຣະວັດຈະນະອັນເປັນຄຳພະຍາກອນ. ພຣະທຳມັດທາຍແມ່ນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ພຣະອາຈານແຫ່ງພຣະວັດຈະນະອັນເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ, ພຣະຜູ້ຊົງນັບຄວາມລັບອັນອັດສະຈັນ, ພຣະຜູ້ຊົງພາສາອັນອັດສະຈັນ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງປະທັບຕາ ແລະ ເປີດຜະນຶກພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຢຊູຄືອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ແລະ ພຣະອົງຄືພຣະວັດຈະນະ. ພຣະທຳເຫຼັ້ມທຳອິດຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ ແລະ ພຣະທຳເຫຼັ້ມສຸດທ້າຍຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ແມ່ນພຣະທຳຄຳພະຍາກອນ. ຄົນສ່ວນຫຼາຍຮູ້ຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ກ່ຽວກັບພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແຕ່ພວກເຂົາອາດຍັງບໍ່ໄດ້ຕະໜັກວ່າ ພຣະທຳມັດທາຍແມ່ນອັນຟາຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່, ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບໂອເມກາຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່. ມັນຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດຈົບ, ຊຶ່ງກໍຄືພຣະທຳພຣະນິມິດ.

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພວກເຮົາພົບເຫັນໃນພຣະທຳມັດທາຍ ເສັ້ນຂະໜານຂອງເສັ້ນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນປະຖົມມະການ ທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນບົດທີ່ສິບເອັດເຖິງຊາວສອງ ນັ້ນກໍບໍ່ແມ່ນສິ່ງອື່ນໃດ ນອກຈາກຄວາມຈິງທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າມັດທາຍກຳລັງເປີດຜະນຶກຢູ່. ສິບສອງບົດຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນປະຖົມມະການ, ມັດທາຍ ແລະ ພຣະນິມິດ ບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະ ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາກຳລັງຊີ້ບອກກໍຄືວ່າ ບົດທີ່ຊາວສາມຂອງມັດທາຍ ເປັນຕົວແທນຂອງການແຍກລະຫວ່າງຜູ້ມີປັນຍາ ແລະ ຜູ້ໂງ່ຈ້າ ໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນ. ວິບັດແປດປະການເໜືອຜູ້ຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມ ຊຶ່ງພົບຄູ່ຂະໜານໃນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງຕົວແທນໂດຍແປດດວງວິນຍານ ຜູ້ເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ທີ່ຂຶ້ນໄປໃນນາວາແຫ່ງຄວາມປອດໄພ. ເລກ 23 ເປັນຕົວແທນຂອງພະລາຊະກິດທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນສະຖານນະມັດສະການໃນສະຫວັນ ເມື່ອ 2300 ມື້ໄດ້ມາເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະ ຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນອີກຄັ້ງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ. ບົດທີ່ 23 ກຳລັງໝາຍຊີ້ຄວາມຈິງນີ້.

ບົດທີຊາວສີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ພຣະຄຣິດພຶ່ງສິ້ນສຸດການສົນທະນາຂອງພຣະອົງກັບອິດສະຣາເອນທີ່ກະບົດຫຼົ່ນໄປ ແລະໄດ້ອອກຈາກພຣະວິຫານຂອງຊາວຢິວເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ຈໍານວນ 24 ເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານຈາກອິດສະຣາເອນບູຮານໄປສູ່ອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ຄືຈຸດສໍາຄັນແທ້ໆໃນປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢູ່ ເມື່ອພຣະອົງຊົງນໍາສະເໜີຂ່າວສານຂອງພຣະອົງໃນ ມັດທາຍ ບົດທີຊາວສີ່. ຂ່າວສານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນ ມັດທາຍ 24 ເປັນການສາທິດໂດຍພຣະເຈົ້າເຖິງວິທີການ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ທີ່ເຈາະຈົງກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະເພາະສະນັ້ນ ຈຶ່ງກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນດ້ວຍ. ຈໍານວນ 24 ຖືກນໍາສະແດງໂດຍຄຣິດຈັກໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສອງ ຊຶ່ງຢືນຢູ່ເທິງດວງຈັນທີ່ສະທ້ອນແສງສະຫວ່າງຂອງດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາ. ເທິງສີສະຂອງນາງມີດາວສິບສອງດວງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ 24 ເພາະນາງເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດທີ່ນໍາໄປສູ່ການປະສູດຂອງພຣະຄຣິດ ເມື່ອສິບສອງເຜົ່າຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານຈະກາຍເປັນສິບສອງສາວົກຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່. ໃນບົດທີຊາວສີ່ ປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້. ແລ້ວຈຶ່ງມາເຖິງ ມັດທາຍ 25.

ເລກ 25 ເປັນສັນຍາລັກຂອງຊາວເລວີ ບໍ່ວ່າຈະດີຫຼືຊົ່ວ; ແຕ່ທີ່ສຳຄັນບໍ່ຍິ່ງຢ່ອນໄປກວ່ານັ້ນ ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການແຍກອອກລະຫວ່າງຊາວເລວີທີ່ສະຫຼາດກັບຊາວເລວີທີ່ອະທຳ. ມັດທາຍ 25 ຊີ້ບອກໂດຍອາໄສພະຍານສາມປະການ ຫຼື ຄຳອຸປະມາສາມເລື່ອງ ເຖິງຂະບວນການແຍກທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເລກຊາວຫ້າ. ແນ່ນອນ ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະຍັງເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນດ້ວຍ. ປະຫວັດນັ້ນຄືປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ຄຳອຸປະມາເລື່ອງຕະລັນແມ່ນທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະ ຄຳອຸປະມາເລື່ອງແກະກັບແບ້ແມ່ນການພິພາກສາຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ບົດທີຊາວຫົກເຖິງຊາວແປດຊີ້ບອກເຖິງປະຫວັດຂອງປັດສະຄາໄປຈົນເຖິງພະລາຊະກິດມອບໝາຍຂ່າວປະເສີດຫຼັງການຖືກຄຶງໄວ້ກາງແຂນ.

ບົດສະຫຼຸບຂອງຫຼັກໝຸດຕ່າງໆໃນບົດທີ 26 ແມ່ນແຜນການຈະຂ້າພຣະເຢຊູໃນຂໍ້ທີ 3 ຫາ 5. ຕໍ່ມາ ພຣະເຢຊູຊົງໄດ້ຮັບການເຈີມທີ່ເບທານີໃນຂໍ້ທີ 6 ຫາ 13. ໃນຂໍ້ທີ 14 ຫາ 16 ຢູດາໄດ້ຊົ່ງຂາຍພຣະຄຣິດດ້ວຍເງິນສາມສິບຫຼຽນ. ຈາກນັ້ນ ກໍເຖິງປັດສະຄາກັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ໃນຂໍ້ທີ 17 ຫາ 25. ໃນຂໍ້ທີ 26 ຫາ 29 ພຣະເຢຊູຊົງສະຖາປະນາອາຫານຄ່ຳຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະໃນຂໍ້ທີ 30 ພຣະເຢຊູຊົງພະຍາກອນລ່ວງໜ້າເຖິງການປະຕິເສດຂອງເປໂຕ. ໃນຂໍ້ທີ 36 ຫາ 46 ພຣະເຢຊູຢູ່ໃນເກັດເຊມາເນ. ຂໍ້ທີ 47 ຫາ 56 ພຣະເຢຊູຖືກຈັບກຸມ, ແລ້ວໃນຂໍ້ທີ 57 ຫາ 68 ພຣະເຢຊູຢູ່ຕໍ່ໜ້າຄາຢາຟາ ແລະສະພາຊານເຮດຣິນ. ຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ທີ 69 ເປັນຕົ້ນໄປ ການປະຕິເສດພຣະຄຣິດຂອງເປໂຕຖືກນຳສະເໜີໄວ້. ບົດນີ້ປະກອບດ້ວຍຫຼັກໝຸດຈຳເພາະສິບປະການ ຊຶ່ງຈະຕ້ອງຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ບົດທີຊາວເຈັດກໍມີເຄື່ອງໝາຍທີ່ໂດດເດັ່ນສິບປະການເຊັ່ນກັນ. ພຣະເຢຊູຖືກມອບໃຫ້ແກ່ປີລາດ, ຈາກນັ້ນຢູດາໄດ້ແຂວນຄໍຕົນເອງ, ຕໍ່ມາພຣະເຢຊູຖືກນຳໄປຢືນຕໍ່ໜ້າປີລາດ, ຈາກນັ້ນບາຣາບາຖືກເລືອກ, ປີລາດມອບພຣະເຢຊູໃຫ້ຖືກຕຶງກາງແຂນ, ຈາກນັ້ນພຣະອົງຖືກເຍາະເຍີ້ຍ, ຈາກນັ້ນການຕຶງກາງແຂນ, ຈາກນັ້ນການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະເຢຊູ, ຈາກນັ້ນພຣະອົງຖືກຝັງໄວ້ ແລະຈາກນັ້ນກອງຍາມທີ່ອຸບມຸງສົບໄດ້ເປັນພະຍານ.

ບົດທີຊາວແປດມີພຽງແຕ່ສາມໝຸດໝາຍ, ໂດຍທີ່ອັນທຳອິດແມ່ນການຟື້ນຄືນພຣະຊົນ, ຕາມມາດ້ວຍຄຳຕົວະຂອງສະພາແຊນເຮດຣິນ ແລະຈາກນັ້ນແມ່ນພຣະບັນຊາອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ສາມບົດທີ່ມີຊາວສາມໝຸດໝາຍອັນແຈ້ງຊັດຂອງໄມ້ກາງແຂນ ຊຶ່ງຈະຖືກທວນຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ດັ່ງເຊັ່ນທີ່ປະສົບການຂອງພຣະຄຣິດ ຕັ້ງແຕ່ການຊົງຮັບການເຈີມທີ່ເບທານີ ຈົນເຖິງພຣະບັນຊາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນໂລກ ແລະການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂ່າວປະເສີດແກ່ທຸກປະຊາຊາດ, ສັນໃດ ຫຼັກໝຸດເຫຼົ່ານີ້ດຽວກັນກໍໄດ້ຖືກຊ້ຳອີກໃນປະສົບການຂອງຊົນທີ່ຍັງເຫຼືອຂອງພຣະເຈົ້າ ເມື່ອພວກເຂົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ ແລະໄຊຊະນະສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ.

ບົດທີຊາວຫົກເຖິງຊາວແປດ ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງປັດສະຄາ ທີ່ຖືກຈັດໂຄງສ້າງຢູ່ເທິງ 23 ຈຸດໝາຍສຳຄັນ ຊຶ່ງຖືກທຳຊ້ຳໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດທີ່ນຳໄປສູ່ ແລະທີ່ຕິດຕາມຫຼັງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງ 2300 ມື້ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຖືກເຮັດຊ້ຳອີກໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໝຸດໝາຍ 23 ປະການທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນສາມບົດສຸດທ້າຍຂອງ Matthew ຊີ້ບອກເຖິງໂລຫິດອັນລ້ຳຄ່າທີ່ຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອປະສານຄວາມເປັນພຣະພາບເຂົ້າກັບມະນຸດພາບ.

ບົດທີ 23 ຂອງມັດທາຍເນັ້ນໜັກເຖິງການປະກາດໂທດເໜືອລະບົບປຸໂລຫິດຈອມປອມ. ບົດທີ 26 ຫາ 28 ເປັນ omega ຂອງບົດທີ 23. ພວກເລວີຈອມປອມ, ການກະບົດທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນຂອງພວກຜູ້ເຖົ້າຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸ, ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດ waymarks ໃນສາມບົດສຸດທ້າຍ.

ບົດທີຊາວສີ່ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ວິທີການ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ແມ່ນວິທີການຂອງພຣະຄຣິດ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງໃຊ້ການທໍາລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມເພື່ອພັນລະນາເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່, ສິ່ງທີ່ໄດ້ເປັນມາແລ້ວ ແລະສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ.

ການລົ້ມລົງຂອງເຢຣູຊາເລັມໃນປີ ຄ.ສ. 70 ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນດຽວກັນຂອງປີກັບວັນທີ່ເຢຣູຊາເລັມຖືກທຳລາຍເປັນຄັ້ງທຳອິດໂດຍເນບູກາດເນັດຊາ. ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມໂດຍເນບູກາດເນັດຊາເປັນປະຫວັດສາດໃນອະດີດ, ແລະປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດ, ເມື່ອຕີໂຕໄດ້ຍຶດເຢຣູຊາເລັມ, ໄດ້ເປັນສັນຍາລັກຕົວແບບເຖິງຈຸດຈົບຂອງໂລກ. ມັດທາຍ 24 ກຳລັງຍົກຊູວິທີການ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ຂຶ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ “ວິທີການ” ເປັນອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

ຢູ່ໃນບົດທີ 24 ນີ້ເອງ ທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຈໍາເປັນແຫ່ງການເຂົ້າໃຈ “ສິ່ງໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້ ຊຶ່ງເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານຢ່າງແທ້ຈິງຂອງ William Miller, ແລະເປັນສັນຍະລັກທີ່ສະຖາປະນານິມິດໃນພຣະທໍາດານີເອນ. ມັນຍັງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການກະບົດຂອງ Adventism ອີກດ້ວຍ ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດຄວາມເຂົ້າໃຈແບບ Millerite ກ່ຽວກັບ “ສິ່ງປະຈໍາວັນ” ໃນພຣະທໍາດານີເອນ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ມີສ່ວນໃນຄວາມຫລົງຜິດອັນແຮງກ້າຕາມ 2 ເທຊະໂລນິກາ ບົດທີສອງ. ບົດນີ້ເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບ ລູກາ 21 ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງວັນທີ August 11, 1840 ຈົນເຖິງ October 22, 1844, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງ 9/11 ໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ມັນຍັງເຊື່ອມໂຍງກັບ “ເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດ” ໃນ ລູກາ 21:24 ອີກດ້ວຍ ຊຶ່ງເປັນກຸນແຈຫຼັກສໍາລັບການໄຂເປີດ “ເຈັດເວລາ” ຂອງໂມເຊ ພ້ອມທັງສອດຄ່ອງກັບການວັດພຣະວິຫານໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ.

ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍບົດທີຊາວສາມ, ຕາມດ້ວຍ 24 ແລະ 25, ແລ້ວຈຶ່ງສິ້ນສຸດດ້ວຍບົດທີ 26 ຫາ 27, ສາມບົດທີ່ມີຫຼັກໝາຍຊາວສາມປະການ ຊຶ່ງເປັນໂອເມກາຕໍ່ອາລຟາຂອງບົດທີຊາວສາມ. ບົດທີຊາວຫົກ ບວກກັບ ຊາວເຈັດ ແລະ ຊາວແປດ ເທົ່າກັບ “81,” ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຖານະປະໂລຫິດ. ໂດຍອາໄສພະຍານສາມປະການ (ປະຖົມມະການ, ມັດທາຍ ແລະ ພຣະນິມິດ) ບົດທີ 11 ຫາ 22 ເປັນເສັ້ນດຽວ. ບົດທີ 23 ຫາ 28 ເປັນເສັ້ນແຫ່ງຄວາມຈິງ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ 23 ແລະ ສິ້ນສຸດດ້ວຍ 23.

ບົດທີໜຶ່ງຈົນເຖິງບົດທີສິບ ແມ່ນແນວຄຳພະຍາກອນສາຍທຳອິດໃນພຣະທຳມັດທາຍ. ສິບບົດ, ຕາມດ້ວຍສິບສອງບົດ, ແລະຕາມດ້ວຍຫົກບົດ. ການດົນໃຈແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ພຣະທຳທຸກເຫຼັ້ມໃນພຣະຄຳພີລ້ວນມາບັນຈົບ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະນິມິດ; ເພາະສະນັ້ນ ພຣະທຳທຸກເຫຼັ້ມໃນພຣະຄຳພີລ້ວນມາບັນຈົບ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະທຳມັດທາຍເຊັ່ນກັນ. ມັດທາຍ, ໃນຖານະເປັນພຣະພັກແຫ່ງສິງໂຕຈາກເຜົ່າຢູດາ, ໄດ້ຊີ້ບອກຄຳພະຍາກອນພຣະເມຊີອາຢ່າງແນ່ຊັດຈຳນວນສິບສອງປະການ, ແລະຂໍ້ຄວາມທັງສິບສອງຕອນນັ້ນກໍ່ກຳເນີດເປັນໝຸດໝາຍຂອງປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ ແລະ ຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ດັ່ງທີ່ພຣະນິມິດເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ພຣະທຳມັດທາຍບົດທີໜຶ່ງກໍ່ນຳສະເໜີການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດຊຶ່ງເຊື່ອມໂຍງກັບຊີວິດ ແລະ ຄຳພະຍານຂອງໂມເຊ, ກັບປະຫວັດສາດຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ໃນຂະນະທີ່ຊີ້ບອກອົງປະກອບສາມປະການຂອງຄຣິດຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຜູ້ພະຍາກອນ, ປະໂລຫິດ, ແລະ ກະສັດ.

ພຣະກິດຕິຄຸນມັດທາຍເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດໃນບັນບົດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ຈາກອັບຣາຮາມເຖິງດາວິດມີ 14 ຊົ່ວອາຍຸ, ຈາກດາວິດເຖິງການຖືກກວາດຕ້ອນໄປບາບີໂລນມີ 14 ຊົ່ວອາຍຸ, ແລະຈາກບາບີໂລນເຖິງພຣະຄຣິດກໍມີອີກ 14 ຊົ່ວອາຍຸ. ລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງພຣະຄຣິດໃນມັດທາຍສອດຄ່ອງກັບໂມເຊ, ເພາະໂມເຊແມ່ນອາລຟາຂອງພຣະຄຣິດຜູ້ເປັນໂອເມກາ. ຊີວິດຂອງໂມເຊອັນມີໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວປີ ສອດຄ່ອງກັບໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງເວລາທົດລອງໃນປະຫວັດຂອງໂນອາ. ເຫດສະນັ້ນ ພັນທະສັນຍາຂອງໂນອາຈຶ່ງເຊື່ອມໂຍງກັບພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວປີຂອງໂມເຊເປັນຕົວແທນຂອງສາມຊ່ວງເວລາລະ 40 ປີ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໂດຍໂມເຊຂ້າຊາວອີຢິບໃນຕອນທ້າຍຂອງ 40 ປີທຳອິດ, ແລະບຸດຫົວປີ, ຟາໂຣ ແລະກອງທັບຂອງລາວຖືກຂ້າໃນຕອນທ້າຍຂອງຊ່ວງ 40 ປີທີສອງ. ຊ່ວງ 40 ປີທີສອງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການກະບົດທີ່ກາເດັດ ແລະຊ່ວງ 40 ປີທີສາມສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການກະບົດຄັ້ງທີສອງທີ່ກາເດັດ. ເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທັງສາມຂອງອາລຟາສິ້ນສຸດລົງທີ່ກາເດັດ ແລະເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທັງສາມຂອງລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນມັດທາຍສິ້ນສຸດລົງທີ່ດາວິດ, ການຖືກກວາດຕ້ອນໄປບາບີໂລນ ແລະຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ.

ເມື່ອອັນຟາຂອງໂມເຊຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບໂອເມກາຂອງພຣະຄຣິດ ກໍມີພະຍານຫົກປະການຂອງກາເດດ ຊຶ່ງຄື 1863 ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດ. ລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນພຣະທຳມັດທາຍໄດ້ຈັດວາງກະສັດດາວິດໄວ້ທີ່ກາເດດ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ແອດເວນຕິສທີ່ຕົກອອກຈາກຄວາມເຊື່ອຖືກນຳໄປສູ່ບາບີໂລນ ໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໂດຍການຈັດວາງດາວິດໄວ້ທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ພະຍານປະການທີສອງຂອງດາວິດຈຶ່ງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ໂດຍດາວິດເປັນໜຶ່ງໃນສາມຕົວແທນມະນຸດທີ່ເລີ່ມຮັບໃຊ້ເມື່ອພວກເຂົາມີອາຍຸສາມສິບປີ. ພຣະຄຣິດ, ດາວິດ, ໂຢເຊັບ ແລະ ເອເຊກຽນ ລ້ວນແຕ່ເລີ່ມພາລະກິດຂອງຕົນເມື່ອອາຍຸສາມສິບປີ. ຮ່ວມກັນແລ້ວ ບຸກຄົນທັງສີ່ຜູ້ມີອາຍຸສາມສິບປີທີ່ເລີ່ມຮັບໃຊ້ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງການປະສານຮ່ວມກັນລະຫວ່າງພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດສະພາບ ເມື່ອຄຣິສຕະຈັກນັກຮົບຖືກປ່ຽນສະພາບເປັນຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ. ຄຣິສຕະຈັກນັ້ນປະກອບດ້ວຍຜູ້ພະຍາກອນ, ປະໂຣຫິດ ແລະ ກະສັດ. ການປ່ຽນສະພາບນັ້ນຖືກໝາຍໄວ້ທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງກໍຄືກາເດດເຊັ່ນກັນ ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດໃນລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງມັດທາຍຈຶ່ງສອດຄ່ອງກັບດາວິດຜູ້ມີອາຍຸສາມສິບປີ.

ສາມສິບປີແຫ່ງການຕຽມພ້ອມນັ້ນສອດຄ່ອງກັບສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ, ແລະຍັງສອດຄ່ອງກັບອາຍຸຂອງປະໂລຫິດ ແລະ 1290 ປີຂອງດານີເອນ 12:11 ອີກດ້ວຍ. ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຄຳພະຍາກອນຝ່າຍພຣະເມຊີອາທັງສິບສອງຂໍ້ນັ້ນພາຍໃນພຣະທຳມັດທາຍ. ກ່ອນອື່ນ ພວກເຮົາກຳລັງລະບຸແນວຄຳພະຍາກອນສາມແນວພາຍໃນມັດທາຍ; ບົດທີໜຶ່ງເຖິງບົດທີສິບ, ຕໍ່ດ້ວຍບົດທີສິບເອັດເຖິງບົດທີຊາວສອງ, ແລະຈາກນັ້ນບົດທີຊາວສາມເຖິງບົດທີຊາວແປດ.