The Messianic fulfillment's in the book of Matthew include the waymark of the time of the end, the waymark of the message being formalized, two witnesses of the waymark of 9/11, one a witness of the internal message to Laodicea and the other the external message of Islam’s terrorism. It is fitting that the waymark of 9/11 is represented by two of the twelve Messianic fulfillment's in Matthew, for 9/11 includes the message of the second angel, where there is always a doubling. The death of July 18, 2020, was the fifth waymark we considered, and then the voice in the wilderness in July 2023, was the sixth and the resurrection of 2024 was number seven. The eighth Messianic fulfillment is the Midnight Cry.

ການສຳເລັດຄົບຖ້ວນແຫ່ງພຣະເມຊີອາໃນພຣະທຳມັດທາຍ ລວມເຖິງໝຸດໝາຍແຫ່ງເວລາສຸດທ້າຍ, ໝຸດໝາຍແຫ່ງການທີ່ຂ່າວສານຖືກຈັດໃຫ້ເປັນຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການ, ພະຍານສອງຄົນຂອງໝຸດໝາຍ 9/11, ຄົນໜຶ່ງເປັນພະຍານຂອງຂ່າວສານພາຍໃນເຖິງລາວດີເຊຍ ແລະ ອີກຄົນໜຶ່ງເປັນຂ່າວສານພາຍນອກຂອງການກໍ່ການຮ້າຍຂອງອິສລາມ. ນັບວ່າເໝາະສົມຢ່າງຍິ່ງທີ່ໝຸດໝາຍ 9/11 ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການສຳເລັດຄົບຖ້ວນແຫ່ງພຣະເມຊີອາສອງປະການໃນມັດທາຍ ເພາະວ່າ 9/11 ລວມເອົາຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ບ່ອນທີ່ມີການຊ້ຳຄູ່ຢູ່ສະເໝີ. ການຕາຍໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ແມ່ນໝຸດໝາຍທີຫ້າທີ່ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາ, ແລ້ວຕໍ່ມາ ສຽງໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານໃນເດືອນກໍລະກົດ 2023 ແມ່ນທີຫົກ ແລະ ການຄືນຊີວິດໃນປີ 2024 ແມ່ນໝາຍເລກເຈັດ. ການສຳເລັດຄົບຖ້ວນແຫ່ງພຣະເມຊີອາປະການທີແປດ ຄື ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ.

The Eighth Messianic Waymark is the Midnight Cry

ໝຸດໝາຍເມຊີອາຄັ້ງທີແປດ ຄື ສຽງຮ້ອງໃນຍາມເທັ່ຽງຄືນ

All this was done, that it might be fulfilled which was spoken by the prophet, saying, Tell ye the daughter of Sion, Behold, thy King cometh unto thee, meek, and sitting upon an ass, and a colt the foal of an ass. Matthew 21:4, 5.

ສິ່ງທັງປວງນີ້ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມທີ່ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, “ຈົ່ງບອກທິດາແຫ່ງສີໂອນວ່າ, ເບິ່ງແມ, ພະມະຫາກະສັດຂອງເຈົ້າສະເດັດມາຫາເຈົ້າ, ດ້ວຍຄວາມອ່ອນສຸພາບ, ແລະປະທັບຢູ່ເທິງລາ, ຄືລູກຂອງລາຕົວແມ່.” ມັດທາຍ 21:4, 5.

Prediction

ຄໍາພະຍາກອນ

Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy King cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass. Zechariah 9:9.

ຈົ່ງຊື່ນບານຢ່າງຍິ່ງ ໂອ ທິດາແຫ່ງສີໂອນ; ຈົ່ງຮ້ອງໂຮ ໂອ ທິດາແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ: ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ກະສັດຂອງເຈົ້າເສດັດມາຫາເຈົ້າ: ພຣະອົງຊອບທຳ ແລະ ຊົງນຳຄວາມລອດມາ; ຊົງອ່ອນນ້ອມ ແລະ ຂີ່ລາ, ຄື ລູກລາໂຕໜຶ່ງ ອັນເປັນລູກຂອງລາ. ເຊກາຣິຢາ 9:9.

“Five hundred years before, the Lord had declared by the prophet Zechariah, ‘Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem. Behold, thy King cometh unto thee. He is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass.’ [Zechariah 9:9.] Had the disciples realized that Christ was going to judgment and to death, they could not have fulfilled this prophecy.

ຫ້າຮ້ອຍປີກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະກາດໂດຍຜ່ານສາດສະດາເຊກາຣີຢາວ່າ, ‘ຈົ່ງຊື່ນຊົມຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ໂອ ບຸດສາວແຫ່ງຊີໂອນ; ຈົ່ງໂຮ່ຮ້ອງ, ໂອ ບຸດສາວແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ກະສັດຂອງເຈົ້າສະເດັດມາຫາເຈົ້າ. ພຣະອົງຊົງຊອບທຳ ແລະຊົງນຳຄວາມພົ້ນມາ; ຊົງອ່ອນສຸພາບ, ແລະຊົງປະທັບເທິງລາ, ແມ່ນເທິງລູກລາ ອັນເປັນລູກຂອງລາ.’ [Zechariah 9:9.] ຖ້າພວກສາວົກໄດ້ຮູ້ວ່າພຣະຄຣິດກຳລັງສະເດັດໄປສູ່ການພິພາກສາ ແລະສູ່ຄວາມຕາຍ, ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນນີ້ສຳເລັດໄດ້.

“In like manner, Miller and his associates fulfilled prophecy, and gave a message which inspiration had foretold should be given to the world, but which they could not have given had they fully understood the prophecies pointing out their disappointment, and presenting another message to be preached to all nations before the Lord should come. The first and second angels’ messages were given at the right time, and accomplished the work which God designed to accomplish by them.” The Great Controversy, 405.

“ໃນທຳນອງດຽວກັນນັ້ນ, ມິນເລີ ແລະ ຜູ້ຮ່ວມງານຂອງເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນສຳເລັດ, ແລະໄດ້ປະກາດຂ່າວສານໜຶ່ງຊຶ່ງການດົນໃຈໄດ້ບອກໄວ້ລ່ວງໜ້າວ່າຈະຕ້ອງຖືກປະກາດແກ່ໂລກ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ສາມາດປະກາດມັນໄດ້ ຖ້າຫາກວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃຈຄຳພະຍາກອນທັງປວງຢ່າງຄົບຖ້ວນ ທີ່ຊີ້ອອກເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາ, ແລະນຳສະເໜີຂ່າວສານອີກປະການໜຶ່ງທີ່ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດແກ່ທຸກປະຊາຊາດກ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດມາ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະ ອົງທີສອງ ໄດ້ຖືກປະກາດໃນເວລາອັນຖືກຕ້ອງ, ແລະໄດ້ສຳເລັດພາລະກິດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງມຸ່ງໝາຍໃຫ້ສຳເລັດໂດຍຂ່າວສານເຫຼົ່ານັ້ນ.” The Great Controversy, 405.

The misunderstanding of God’s prophetic Word was involved with the history of Christ’s triumphal entry, and also with the parallel history of the proclamation of the Midnight Cry message in 1844. The one hundred and forty-four thousand are required to understand “the prophecies pointing out their disappointment.” John in Revelation ten is told in advance, that the message of the little book that was going to be sweet in his mouth, would turn bitter.

ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດຕໍ່ພຣະວະຈະນະພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າມາກ່ຽວພັນກັບປະຫວັດຂອງການເສດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຂອງພຣະຄຣິດ ແລະຍັງກ່ຽວພັນກັບປະຫວັດຄູ່ຂະໜານຂອງການປະກາດຂ່າວສານສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນໃນປີ 1844 ດ້ວຍ. ຄົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຈໍາເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈ “ຄໍາພະຍາກອນທີ່ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາ.” ໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດບົດ 10 ໄດ້ຮັບການບອກໄວ້ລ່ວງໜ້າວ່າ ຂ່າວສານຂອງປຶ້ມນ້ອຍ ຊຶ່ງຈະຫວານໃນປາກຂອງລາວ ຈະກາຍເປັນຂົມ.

“We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

“ພວກເຮົາບໍ່ມີອັນໃດທີ່ຈະຕ້ອງຢ້ານກົວສຳລັບອະນາຄົດ ນອກຈາກວ່າພວກເຮົາຈະຫຼົງລືມວິທີທາງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳພາພວກເຮົາ ແລະຄຳສອນຂອງພຣະອົງໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງອະດີດຂອງພວກເຮົາ.” Life Sketches, 196.

The “Lord’s leading” in the past is represented among other providential acts, as His hand covering a mistake in the figures, for it was not best for the Millerites to understand their disappointment in advance, any more than it was for the disciples to understand all the elements of their disappointment at the cross. But the history of the proclamation of the Midnight Cry is identified as the very light that leads to heaven, and this is noted in Ellen White’s very first vision. The one hundred and forty-four thousand must understand the disappointments of the disciples and the Millerites. To refuse that light is to fall off the path.

“ການຊົງນຳຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ໃນອະດີດ ໄດ້ຖືກສະແດງອອກທ່າມກາງການກະທຳແຫ່ງພຣະພອນອັນຈັດຕຽມໄວ້ອື່ນໆ ວ່າເປັນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງທີ່ປົກຄຸມຄວາມຜິດພາດໃນການຄຳນວນຕົວເລກ, ເພາະວ່າມັນບໍ່ເປັນການດີທີ່ສຸດສຳລັບພວກ Millerites ທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາລ່ວງໜ້າ, ດັ່ງດຽວກັນກັບທີ່ບໍ່ເປັນການດີສຳລັບພວກສາວົກທີ່ຈະເຂົ້າໃຈອົງປະກອບທັງໝົດແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ແຕ່ປະຫວັດຂອງການປະກາດຂ່າວຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ ໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນແສງສະຫວ່າງອັນແທ້ທີ່ນຳໄປສູ່ສະຫວັນ, ແລະສິ່ງນີ້ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນນິມິດຄັ້ງທຳອິດທີ່ສຸດຂອງ Ellen White. ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກສາວົກ ແລະ ຂອງພວກ Millerites. ການປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງນັ້ນ ຄືການຕົກອອກຈາກເສັ້ນທາງ.

“They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

“ພວກເຂົາມີແສງສະຫວ່າງອັນເຈີດຈ້າຖືກຕັ້ງໄວ້ທາງຫຼັງພວກເຂົາ ຢູ່ຕອນຕົ້ນຂອງທາງເດີນ ຊຶ່ງທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໄດ້ບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ນັ້ນຄື ‘ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ.’ ແສງນີ້ໄດ້ສ່ອງສະຫວ່າງຕະຫຼອດຕາມທາງເດີນ ແລະໃຫ້ແສງແກ່ຕີນຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະບໍ່ສະດຸດ.”

“If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

“ຖ້າພວກເຂົາຮັກສາສາຍຕາໃຫ້ຈ້ອງຢູ່ແຕ່ພຣະເຢຊູ ຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ຂ້າງໜ້າພວກເຂົາ ນຳພາພວກເຂົາໄປສູ່ນະຄອນ ພວກເຂົາກໍປອດໄພ. ແຕ່ບໍ່ຊ້າ ບາງຄົນກໍເກີດຄວາມອິດເມື່ອຍ ແລະເວົ້າວ່າ ນະຄອນນັ້ນຍັງຢູ່ໄກຫຼາຍ ແລະພວກເຂົາຄາດຫວັງວ່າຄົງຈະໄດ້ເຂົ້າໄປເຖິງແລ້ວກ່ອນນີ້. ແລ້ວພຣະເຢຊູກໍຈະຊົງໃຫ້ກຳລັງໃຈແກ່ພວກເຂົາໂດຍຊູພຣະຫັດຂວາອັນຮຸ່ງໂລດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ ແລະຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງກໍມີແສງສະຫວ່າງອອກມາ ໂບກໄຫວຢູ່ເໜືອຄະນະແອດເວັນ ແລະພວກເຂົາກໍຮ້ອງວ່າ ‘ອາເລລູຢາ!’ ຄົນອື່ນໆອີກບາງຄົນໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ຢູ່ທາງຫຼັງພວກເຂົາຢ່າງບຸ່ມບ່າມ ແລະເວົ້າວ່າ ບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າທີ່ໄດ້ນຳພາພວກເຂົາອອກມາໄກປານນີ້. ແສງສະຫວ່າງທາງຫຼັງພວກເຂົາກໍດັບລົງ ປ່ອຍໃຫ້ຕີນຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມມືດສະໜິດຢ່າງສົມບູນ ແລະພວກເຂົາກໍສະດຸດ ແລະສູນເສຍການເຫັນເຄື່ອງໝາຍ ແລະພຣະເຢຊູ ແລະຕົກອອກຈາກທາງ ລົງໄປສູ່ໂລກອັນມືດມົນ ແລະຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຢູ່ຕ່ຳລຸ່ມ.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

The eighth waymark is the Midnight Cry as typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem.

ໝາຍຫຼັກປະການທີແປດແມ່ນສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການເສັດສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊຊະນະຂອງພຣະຄຣິດ.

“The midnight cry was not so much carried by argument, though the Scripture proof was clear and conclusive. There went with it an impelling power that moved the soul. There was no doubt, no questioning. Upon the occasion of Christ’s triumphal entry into Jerusalem, the people who were assembled from all parts of the land to keep the feast, flocked to the Mount of Olives, and as they joined the throng that were escorting Jesus, they caught the inspiration of the hour, and helped to swell the shout, ‘Blessed is he that cometh in the name of the Lord!’ [Matthew 21:9.] In like manner did unbelievers who flocked to the Adventist meetings—some from curiosity, some merely to ridicule—feel the convincing power attending the message, ‘Behold, the Bridegroom cometh!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250, 251.

“ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສົ່ງດ້ວຍການໂຕ້ຖຽງເປັນຫຼັກ ເຖິງແມ່ນຫຼັກຖານຈາກພຣະຄຳພີຈະແຈ້ງແລະເດັດຂາດກໍຕາມ. ມີອຳນາດອັນຜັກດັນຢ່າງໜຶ່ງຮ່ວມໄປກັບມັນ ຊຶ່ງປຸກເຄື່ອນຈິດວິນຍານ. ບໍ່ມີການສົງໄສ ບໍ່ມີການຕັ້ງຄຳຖາມ. ໃນຄາວທີ່ພຣະຄຣິດສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊ, ປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ຊຸມນຸມກັນມາຈາກທຸກພາກຂອງແຜ່ນດິນເພື່ອຮັກສາເທດສະການ ໄດ້ພາກັນໄຫຼໄປຍັງພູເຂົາມະກອກເທດ, ແລະເມື່ອເຂົາເຂົ້າຮ່ວມກັບຝູງຊົນທີ່ກຳລັງຕາມສົ່ງພຣະເຢຊູ, ເຂົາກໍໄດ້ຮັບແຮງບັນດານໃຈແຫ່ງໂມງເວລານັ້ນ ແລະຊ່ວຍກັນເຮັດໃຫ້ສຽງຮ້ອງນັ້ນດັງຂຶ້ນວ່າ, ‘ຜູ້ທີ່ສະເດັດມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງໄດ້ຮັບພຣະພອນ!’ [Matthew 21:9.] ໃນທຳນອງດຽວກັນນັ້ນ ບັນດາຜູ້ບໍ່ເຊື່ອທີ່ຫຼັ່ງໄຫຼໄປຍັງການປະຊຸມຂອງຊາວແອັດເວັນຕິສ—ບາງຄົນໄປດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້, ບາງຄົນກໍພຽງແຕ່ໄປເພື່ອເຢາະເຍີ້ຍ—ກໍຮູ້ສຶກເຖິງລິດອຳນາດອັນນຳໃຫ້ເຊື່ອທີ່ຕິດຕາມຂ່າວສານນັ້ນວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250, 251.

To be a wise virgin in the latter days, would of prophetic necessity require that those wise virgins suffer a disappointment, that in turn ushers in the tarrying time of the parable. Without the tarrying time experience you are not a wise or a foolish virgin.

ເພື່ອຈະເປັນພຣະກັນຍາພົມຈັນຜູ້ມີປັນຍາໃນວັນທ້າຍ, ຕາມຄວາມຈໍາເປັນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ຈໍາຕ້ອງໃຫ້ພຣະກັນຍາພົມຈັນຜູ້ມີປັນຍາເຫຼົ່ານັ້ນປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງ ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ນໍາເຂົ້າສູ່ເວລາແຫ່ງການຖ້າຖ່ວງຕາມຄໍາອຸປະມາ. ຖ້າປາດສະຈາກປະສົບການໃນເວລາແຫ່ງການຖ້າຖ່ວງນັ້ນ ທ່ານກໍບໍ່ແມ່ນທັງພຣະກັນຍາພົມຈັນຜູ້ມີປັນຍາ ຫຼື ພຣະກັນຍາພົມຈັນຜູ້ໂງ່.

“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

“ຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນໃນ ມັດທາຍ 25 ກໍໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນປະສົບການຂອງປະຊາຊົນແອດເວນຕິສດ້ວຍ.” The Great Controversy, 393.

Either way, the wise virgins of the last days must experience a disappointment that paralleled April 19, 1844, for the experience of the parable is the experience of the one hundred and forty-four thousand, who John in the Revelation identifies as virgins.

ບໍ່ວ່າຈະເປັນແນວໃດກໍຕາມ, ພວກຍິງພົມມະຈັນຜູ້ມີປັນຍາໃນຍຸກສຸດທ້າຍຈະຕ້ອງປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງອັນໜຶ່ງທີ່ສອດຄ່ອງກັບວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ເພາະວ່າປະສົບການໃນຄຳອຸປະມານັ້ນເປັນປະສົບການຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ທີ່ໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດໄດ້ລະບຸວ່າເປັນຍິງພົມມະຈັນ.

These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

ພວກເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເປື້ອນມົນກັບຍິງ; ເພາະພວກເຂົາເປັນພົມມະຈາລີ. ພວກເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ. ພວກເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຮັບການໄຖ່ອອກຈາກທ່າມກາງມະນຸດ, ເປັນຜົນລະປູກທຳອິດຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າແລະແກ່ພຣະເມສານ້ອຍ. ພຣະນິມິດ 14:4

How many parables of Christ are directly and specifically identified as being fulfilled to the very letter? Every parable will be fulfilled to the very letter, but the parable of the ten virgins is specifically set forth as being fulfilled in the past and the future “to the very letter.” It is compared to the third angel that is to remain present truth from 1844 onward until Michael stands up and human probation closes.

ຄໍາອຸປະມາຂອງພຣະຄຣິດມີຈັກເທື່ອທີ່ຖືກລະບຸໂດຍກົງແລະໂດຍສະເພາະວ່າໄດ້ສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ “ຕາມຕົວອັກສອນ” ແທ້ໆ? ຄໍາອຸປະມາທຸກເລື່ອງຈະສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ “ຕາມຕົວອັກສອນ” ແທ້ໆ, ແຕ່ຄໍາອຸປະມາເຣື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນນັ້ນ ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໂດຍສະເພາະວ່າໄດ້ສໍາເລັດແລ້ວໃນອະດີດ ແລະຈະສໍາເລັດໃນອະນາຄົດ “ຕາມຕົວອັກສອນ” ແທ້ໆ. ມັນຖືກນໍາໄປປຽບທຽບກັບທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງຈະຕ້ອງດໍາລົງຢູ່ເປັນຄວາມຈິງສໍາລັບສະໄໝປະຈຸບັນ ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1844 ເປັນຕົ້ນໄປ ຈົນກວ່າມີຄາເອນຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະສິ້ນສຸດລົງ.

“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

“ຂ້າພະເຈົ້າມັກຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນ, ໃນນັ້ນຫ້າຄົນມີປັນຍາ ແລະ ຫ້າຄົນໂງ່. ອຸປະມານີ້ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ເພາະມັນມີການນຳໃຊ້ເປັນພິເສດສຳລັບເວລານີ້, ແລະ ເຫມືອນດັ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ມັນໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະຍັງຄົງເປັນຄວາມຈິງສຳລັບການເວລາປັດຈຸບັນຈົນຮອດວາລະສຸດທ້າຍຂອງເວລາ.” Review and Herald, August 19, 1890.

Until the close of time, the parable of the ten virgins is present truth, and the Midnight Cry will be fulfilled again to the very letter.

ຈົນກວ່າຈະເຖິງການສິ້ນສຸດແຫ່ງການເວລາ ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນເປັນຄວາມຈິງສຳລັບປັດຈຸບັນ ແລະ ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນຈະສຳເລັດອີກຄັ້ງຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ.

“There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

“ມີໂລກໜຶ່ງທີ່ນອນຈົມຢູ່ໃນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ, ໃນການຫຼອກລວງແລະຄວາມຫຼົງຜິດ, ໃນເງົາແຫ່ງຄວາມຕາຍນັ້ນເອງ,—ນອນຫຼັບ, ນອນຫຼັບ. ຜູ້ໃດແດ່ກຳລັງຮູ້ສຶກເຈັບປວດໃນຈິດວິນຍານເພື່ອປຸກເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ? ສຽງໃດຈະສາມາດເຂົ້າເຖິງເຂົາໄດ້? ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກນຳໄປສູ່ອະນາຄົດ, ເມື່ອສັນຍານຈະຖືກໃຫ້ຂຶ້ນ. ‘ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຈົ້າບ່າວມາແລ້ວ; ຈົ່ງອອກໄປຮັບພຣະອົງ.’ ແຕ່ບາງຄົນຈະໄດ້ຊັກຊ້າໃນການຈັດຫານ້ຳມັນເພື່ອເຕີມຕະກຽງຂອງຕົນ, ແລະຊ້າເກີນໄປພວກເຂົາຈະພົບວ່າ ອຸປະນິສັຍ, ຊຶ່ງຖືກເປັນພາບແທນໂດຍນ້ຳມັນນັ້ນ, ບໍ່ສາມາດຖ່າຍໂອນໄດ້.” Review and Herald, February 11, 1896.

The Midnight Cry is the next waymark on the horizon in the movement of the one hundred and forty-four thousand. That waymark is accompanied by the persecution that begins against the faithful in advance of the Sunday law. That persecution is external, and internal, and the internal persecution includes two distinct symbols. One of those symbols is Judas, the other the Sanhedrin.

ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນແມ່ນໝຸດໝາຍຕໍ່ໄປຢູ່ທີ່ຂອບຟ້າໃນຂະບວນການຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໝຸດໝາຍນັ້ນມາຄຽງຄູ່ກັບການຂົ່ມເຫັງທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນຕໍ່ຜູ້ສັດຊື່ກ່ອນໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການຂົ່ມເຫັງນັ້ນມີທັງຈາກພາຍນອກ ແລະຈາກພາຍໃນ, ແລະການຂົ່ມເຫັງຈາກພາຍໃນນັ້ນລວມມີສັນຍາລັກທີ່ແຕກຕ່າງກັນສອງປະການ. ໜຶ່ງໃນສັນຍາລັກເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຢູດາ, ອີກອັນໜຶ່ງແມ່ນສານເຮດຣິນ.

The Ninth Messianic Waymark is the Betrayal for 30 Silver Pieces

ຫຼັກໝາຍເມຊີອາລຳດັບທີເກົ້າ ແມ່ນການທີ່ຖືກທໍລະຍົດເພື່ອເງິນເງິນ 30 ຫຼຽນ

Then was fulfilled that which was spoken by Jeremy the prophet, saying, And they took the thirty pieces of silver, the price of him that was valued, whom they of the children of Israel did value; And gave them for the potter’s field, as the Lord appointed me. Matthew 27:9, 10.

ແລ້ວຄໍາທີ່ເຢເຣມີຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້ນັ້ນກໍສໍາເລັດ, ວ່າ, “ແລະພວກເຂົາໄດ້ເອົາເງິນສາມສິບເຫຼຽນ, ຄ່າຂອງຜູ້ທີ່ຖືກຕີຄ່າ, ຜູ້ທີ່ບັນດາລູກຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນໄດ້ຕີຄ່າໄວ້; ແລະໄດ້ໃຫ້ເງິນນັ້ນເພື່ອຊື້ທົ່ງນາຂອງຊ່າງປັ້ນ, ຕາມທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນຊາແກ່ຂ້ານ້ອຍ.” ມັດທາຍ 27:9, 10.

Prediction

ຄໍາພະຍາກອນ

And I said unto them, If ye think good, give me my price; and if not, forbear. So they weighed for my price thirty pieces of silver. And the Lord said unto me, Cast it unto the potter: a goodly price that I was prised at of them. And I took the thirty pieces of silver, and cast them to the potter in the house of the Lord. Zechariah 11:12, 13.

ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ, ຖ້າພວກທ່ານເຫັນວ່າດີ, ກໍຈົ່ງໃຫ້ຄ່າຈ້າງຂອງຂ້າພະເຈົ້າແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ; ແຕ່ຖ້າບໍ່, ກໍຈົ່ງງົດເສຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາທັງຫຼາຍຈຶ່ງຊັ່ງເງິນສາມສິບຫຼຽນເປັນຄ່າຈ້າງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ແລະພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງໂຍນມັນໃຫ້ແກ່ຊ່າງປັ້ນໝໍ້ເຖິດ: ເປັນລາຄາອັນສູງສົ່ງທີ່ເຂົາຕີຄ່າຂ້າພະເຈົ້າໄວ້. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນຳເງິນສາມສິບຫຼຽນນັ້ນ ແລະໂຍນມັນໃຫ້ແກ່ຊ່າງປັ້ນໝໍ້ໃນພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວ. ເຊກາຣີຢາ 11:12, 13.

The betrayal of Judas represents the betrayal of the counterfeit priests, for the number 30 represents the age of the priests. The priests, who are also Levites are purified as gold and silver by the Messenger of the Covenant. Judas’s thirty pieces of silver represents the purging of the false priests at the Sunday law, though Judas died just before the cross, it was still the same day. Judas is not the symbol of the Sanhedrin; he is a symbol of one who was thought to be among the disciples of Christ.

ການທໍລະຍົດຂອງຢູດາເປັນຕົວແທນຂອງການທໍລະຍົດຂອງປະໂລຫິດປອມ, ເພາະວ່າເລກ 30 ເປັນຕົວແທນອາຍຸຂອງພວກປະໂລຫິດ. ພວກປະໂລຫິດ, ຜູ້ຊຶ່ງກໍເປັນພວກເລວີເຊັ່ນກັນ, ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດດັ່ງຄໍາແລະເງິນໂດຍທູດຜູ້ສື່ຂອງພັນທະສັນຍາ. ເງິນສາມສິບຫຼຽນຂອງຢູດາເປັນຕົວແທນການຊໍາລະກວາດລ້າງພວກປະໂລຫິດປອມໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເຖິງແມ່ນວ່າຢູດາໄດ້ຕາຍກ່ອນໄມ້ກາງແຂນເລັກນ້ອຍ, ແຕ່ກໍຍັງເປັນມື້ດຽວກັນ. ຢູດາບໍ່ແມ່ນສັນຍະລັກຂອງສະພາແຊນເຮດຣິນ; ລາວເປັນສັນຍະລັກຂອງຜູ້ໜຶ່ງຜູ້ທີ່ເຄີຍຖືກເຂົ້າໃຈວ່າຢູ່ໃນໝູ່ສາວົກຂອງພຣະຄຣິດ.

As a disciple of Christ, you were a disciple of the anointing of Jesus. The anointing at His baptism changed Jesus’ name unto Jesus Christ, for Christ means—the anointed one. His name then changed, for He was then to confirm the covenant with many for one week, and a premier symbol of covenant relationship is a changed name. Jesus was anointed with power at His baptism. To be a disciple of Christ, meant you were a disciple of His baptism. It was at His baptism that He was anointed with power. The statement by Peter in Matthew 16:18 is known in the Christian theological world as the “Christian Confession.” It is one of the great themes for discussion among theologians and scholars. Generally, a discussion of the theologians and scholars identifies something of no, or perhaps minor importance, but the point remains, that Christianity understands that when Jesus was anointed, He then became the Messiah.

ໃນຖານະທີ່ເປັນສາວົກຂອງພຣະຄຣິດ, ທ່ານກໍເປັນສາວົກແຫ່ງການຊົງເຈີມຂອງພຣະເຢຊູ. ການຊົງເຈີມໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງໄດ້ປ່ຽນນາມຂອງພຣະເຢຊູໃຫ້ເປັນພຣະເຢຊູຄຣິດ, ເພາະວ່າ “ຄຣິດ” ໝາຍເຖິງ—ຜູ້ທີ່ຖືກຊົງເຈີມ. ເມື່ອນັ້ນນາມຂອງພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ປ່ຽນໄປ, ເພາະວ່າເມື່ອນັ້ນພຣະອົງຈະຕ້ອງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍໃນໜຶ່ງອາທິດ, ແລະສັນຍະລັກອັນສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຄືການປ່ຽນນາມ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຮັບການຊົງເຈີມດ້ວຍລິດອຳນາດໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ການເປັນສາວົກຂອງພຣະຄຣິດ ໝາຍຄວາມວ່າ ທ່ານເປັນສາວົກແຫ່ງບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມານັ້ນເອງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຮັບການຊົງເຈີມດ້ວຍລິດອຳນາດ. ຖ້ອຍຄຳຂອງເປໂຕໃນ Matthew 16:18 ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນໂລກແຫ່ງເທວະວິທະຍາຄຣິສຕຽນວ່າເປັນ “ການສາລະພາບຄວາມເຊື່ອຄຣິສຕຽນ.” ນີ້ເປັນໜຶ່ງໃນຫົວຂໍ້ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງສຳລັບການສົນທະນາໃນບັນດານັກເທວະວິທະຍາແລະນັກວິຊາການ. ໂດຍທົ່ວໄປ ການສົນທະນາຂອງນັກເທວະວິທະຍາແລະນັກວິຊາການມັກຈະຊີ້ໄປຫາບາງສິ່ງທີ່ບໍ່ສຳຄັນ ຫຼືບາງທີອາດຈະມີຄວາມສຳຄັນພຽງເລັກນ້ອຍ, ແຕ່ປະເດັນສຳຄັນຍັງຄົງຢູ່ວ່າ ຄຣິສຕະສາສນາເຂົ້າໃຈວ່າ ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ຮັບການຊົງເຈີມແລ້ວ ເມື່ອນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ເປັນພຣະເມຊີອາ.

He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. Matthew 16:15, 16.

ພຣະອົງຈຶ່ງຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ແຕ່ພວກທ່ານເວົ້າວ່າເຮົາເປັນຜູ້ໃດ?” ຊີໂມນ ເປໂຕ ຈຶ່ງທູນຕອບວ່າ, “ພຣະອົງຄືພຣະຄຣິດ, ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່.” ມັດທາຍ 16:15, 16.

Peter’s original name conveyed that very truth, for Simon Barjona means “one who hears the message of the dove,” which was the message of His baptism. His baptism aligns with 9/11, and Judas represents those who at some point professed an understanding of 9/11, but lose their way along the path. Judas is not a symbol of the Sanhedrin, for they represent the Laodicean Seventh-day Adventist church. Judas provided a witness for the Sanhedrin, but the symbolism of the Sanhedrin’s rebellion is different than the rebellion of Judas. The Sanhedrin’s rebellion is expressed in the following dream.

ຊື່ເດີມຂອງເປໂຕໄດ້ສື່ຄວາມຈິງນັ້ນໂດຍກົງ, ເພາະວ່າ Simon Barjona ໝາຍເຖິງ “ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຂ່າວສານຂອງນົກເຂົາ,” ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານແຫ່ງບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງສອດຄ່ອງກັບ 9/11, ແລະ ຢູດາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໃນຊ່ວງໜຶ່ງໄດ້ປະກາດວ່າຕົນເຂົ້າໃຈ 9/11, ແຕ່ກັບຫຼົງທາງໄປລະຫວ່າງເສັ້ນທາງ. ຢູດາບໍ່ແມ່ນສັນຍະລັກຂອງສະພາ Sanhedrin, ເພາະພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິດຈັກ Seventh-day Adventist ແຫ່ງ Laodicean. ຢູດາໄດ້ໃຫ້ພະຍານແກ່ສະພາ Sanhedrin, ແຕ່ສັນຍະລັກແຫ່ງການກະບົດຂອງສະພາ Sanhedrin ແຕກຕ່າງຈາກການກະບົດຂອງຢູດາ. ການກະບົດຂອງສະພາ Sanhedrin ໄດ້ຖືກສະແດງອອກໃນຄວາມຝັນຕໍ່ໄປນີ້.

“I gathered up my writings, and we started on our journey. On the way we held two meetings in Orange and had evidence that the church was profited and encouraged. We were ourselves refreshed by the Spirit of the Lord. That night I dreamed that I was in Battle Creek looking out from the side glass at the door and saw a company marching up to the house, two and two. They looked stern and determined. I knew them well and turned to open the parlor door to receive them, but thought I would look again. The scene was changed. The company now presented the appearance of a Catholic procession. One bore in his hand a cross, another a reed. And as they approached, the one carrying a reed made a circle around the house, saying three times: ‘This house is proscribed. The goods must be confiscated. They have spoken against our holy order.’ Terror seized me, and I ran through the house, out of the north door, and found myself in the midst of a company, some of whom I knew, but I dared not speak a word to them for fear of being betrayed. I tried to seek a retired spot where I might weep and pray without meeting eager, inquisitive eyes wherever I turned. I repeated frequently: ‘If I could only understand this! If they will tell me what I have said or what I have done!’

“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເກັບຮວບຮວມບົດຂຽນທັງຫຼາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄວ້, ແລະພວກເຮົາກໍໄດ້ເລີ່ມອອກເດີນທາງ. ລະຫວ່າງທາງ ພວກເຮົາໄດ້ຈັດການປະຊຸມສອງຄັ້ງຢູ່ Orange ແລະໄດ້ຮັບຫຼັກຖານວ່າຄຣິດຕະຈັກໄດ້ຮັບປະໂຫຍດ ແລະໄດ້ຮັບການໜຸນໃຈ. ພວກເຮົາເອງກໍໄດ້ຮັບການຟື້ນກຳລັງໂດຍພຣະວິນຍານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໃນຄືນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຝັນວ່າຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນ Battle Creek ກຳລັງມອງອອກຈາກແກ້ວດ້ານຂ້າງຂອງປະຕູ ແລະເຫັນຄະນະໜຶ່ງເດີນຂຶ້ນມາຫາເຮືອນ, ເປັນຄູ່ໆລະສອງຄົນ. ພວກເຂົາເບິ່ງເຄັ່ງຂຶມ ແລະມີຄວາມມຸ່ງໝັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກພວກເຂົາດີ ແລະໄດ້ຫັນໄປເພື່ອເປີດປະຕູຫ້ອງຮັບແຂກເພື່ອຕ້ອນຮັບພວກເຂົາ, ແຕ່ຄິດວ່າຈະຫັນໄປມອງອີກຄັ້ງ. ພາບເຫດການໄດ້ປ່ຽນໄປ. ບັດນີ້ ຄະນະນັ້ນປາກົດມີລັກສະນະເປັນຂະບວນແຫ່ແບບຄາທອລິກ. ຄົນໜຶ່ງຖືໄມ້ກາງແຂນຢູ່ໃນມື, ອີກຄົນໜຶ່ງຖືໄມ້ອໍ້. ແລະເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າໃກ້ມາ ຄົນທີ່ຖືໄມ້ອໍ້ໄດ້ຂີດວົງຮອບເຮືອນ ໂດຍກ່າວສາມເທື່ອວ່າ: ‘ເຮືອນຫຼັງນີ້ຖືກປະກາດຫ້າມ. ຊັບສິນທັງຫຼາຍຕ້ອງຖືກຍຶດ. ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວຕໍ່ຕ້ານຄະນະອັນສັກສິດຂອງພວກເຮົາ.’ ຄວາມສະຫວາດກົວໄດ້ເຂົ້າຍຶດຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແລ່ນຜ່ານເຮືອນ ອອກທາງປະຕູດ້ານເໜືອ, ແລະພົບວ່າຕົນເອງຢູ່ທ່າມກາງຄະນະຄົນໜຶ່ງ, ບາງຄົນໃນນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ກ້າເວົ້າຄຳໃດຄຳໜຶ່ງກັບພວກເຂົາ ເພາະຢ້ານຈະຖືກຫັກຫຼັງ. ຂ້າພະເຈົ້າພະຍາຍາມຊອກຫາບ່ອນສະງົບສ່ວນຕົວແຫ່ງໜຶ່ງ ບ່ອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮ້ອງໄຫ້ ແລະອະທິຖານໄດ້ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງພົບສາຍຕາອັນກະຕືລືລົ້ນ ແລະຊອບສອບຖາມບໍ່ວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະຫັນໄປທາງໃດ. ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວຊ້ຳໆຢູ່ເລື້ອຍໆວ່າ: ‘ຖ້າພຽງແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າສາມາດເຂົ້າໃຈເລື່ອງນີ້ໄດ້! ຖ້າພວກເຂົາຈະບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າຫຍັງ ຫຼືໄດ້ເຮັດຫຍັງ!’”

“I wept and prayed much as I saw our goods confiscated. I tried to read sympathy or pity for me in the looks of those around me, and marked the countenances of several whom I thought would speak to me and comfort me if they did not fear that they would be observed by others. I made one attempt to escape from the crowd, but seeing that I was watched, I concealed my intentions. I commenced weeping aloud, and saying: ‘If they would only tell me what I have done or what I have said!’ My husband, who was sleeping in a bed in the same room, heard me weeping aloud and awoke me. My pillow was wet with tears, and a sad depression of spirits was upon me.” Testimonies, volume 1, 577, 578.

“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ແລະອະທິຖານຢ່າງຫນັກ ເມື່ອໄດ້ເຫັນຊັບສິນຂອງພວກເຮົາຖືກຍຶດໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າພະຍາຍາມອ່ານຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈຫຼືຄວາມສົງສານທີ່ມີຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າໃນສາຍຕາຂອງຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ຮອບຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະໄດ້ສັງເກດໃບໜ້າຂອງຫຼາຍຄົນ ຜູ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າຄົງຈະເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າແລະປອບໃຈຂ້າພະເຈົ້າ ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ຢ້ານວ່າຄົນອື່ນຈະສັງເກດເຫັນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພະຍາຍາມຄັ້ງໜຶ່ງທີ່ຈະຫຼົບຫນີອອກຈາກຝູງຊົນ, ແຕ່ເມື່ອເຫັນວ່າຕົນເອງກຳລັງຖືກຈັບຕາເບິ່ງ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງປິດບັງເຈດຕະນາຂອງຕົນ. ຂ້າພະເຈົ້າເລີ່ມຮ້ອງໄຫ້ອອກສຽງ ແລະເວົ້າວ່າ: ‘ຖ້າພຽງແຕ່ພວກເຂົາຈະບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດຫຍັງ ຫຼືໄດ້ເວົ້າຫຍັງ!’ ສາມີຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງນອນຢູ່ເທິງຕຽງໃນຫ້ອງດຽວກັນ, ໄດ້ຍິນຂ້າພະເຈົ້າຮ້ອງໄຫ້ອອກສຽງ ແລະໄດ້ປຸກຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຕື່ນ. ໝອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າຊຸ່ມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ, ແລະຄວາມໂສກເສົ້າຫົດຫູ່ທາງຈິດໃຈອັນໜັກໜ່ວງໄດ້ຄອບງຳຂ້າພະເຈົ້າ.” Testimonies, volume 1, 577, 578.

Applying the principle that the prophets speak more about the latter days than the days in which they lived, raises a very solemn question for the leaders of the Seventh-day Adventist church. Sister White “gathered up” her “writings” and began a return journey to Battle Creek. Battle Creek was then the heart of the work, as is Tacoma Park today, or Jerusalem in the days of Christ. She gathered up her writings for the trip, after she set forth a struggle she had been having concerning her writings. The context of her dream is about her writings. The struggle took place in the town of Wright.

ການນໍາໃຊ້ຫຼັກການທີ່ວ່າພວກຜູ້ພະຍາກອນເວົ້າເຖິງວັນສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າວັນເວລາທີ່ພວກເຂົາດໍາລົງຊີວິດຢູ່ນັ້ນ ກໍຍົກຂຶ້ນມາເປັນຄໍາຖາມອັນໜັກແໜ້ນຢ່າງຍິ່ງສໍາລັບບັນດາຜູ້ນໍາຂອງຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ “ໄດ້ຮວບຮວມ” “ບົດຂຽນ” ຂອງນາງ ແລະເລີ່ມການເດີນທາງກັບຄືນໄປຍັງ Battle Creek. ໃນເວລານັ້ນ Battle Creek ແມ່ນສູນກາງຂອງພາລະກິດ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ Tacoma Park ເປັນຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ ຫຼືນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ນາງໄດ້ຮວບຮວມບົດຂຽນຂອງນາງໄວ້ສໍາລັບການເດີນທາງ ຫຼັງຈາກທີ່ນາງໄດ້ກ່າວເຖິງການຕໍ່ສູ້ອັນໜຶ່ງທີ່ນາງໄດ້ກໍາລັງປະສົບຢູ່ກ່ຽວກັບບົດຂຽນຂອງນາງ. ບໍລິບົດຂອງຄວາມຝັນຂອງນາງແມ່ນເກືອບທັງໝົດກ່ຽວກັບບົດຂຽນຂອງນາງ. ການຕໍ່ສູ້ນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນເມືອງ Wright.

“While in Wright we had sent my manuscript for No. 11 to the office of publication, and I was improving almost every moment when out of meeting in writing out matter for No. 12. My energies, both physical and mental, had been severely taxed while laboring for the church in Wright. I felt that I should have rest, but could see no opportunity for relief. I was speaking to the people several times a week, and writing many pages of personal testimonies. The burden of souls was upon me, and the responsibilities I felt were so great that I could obtain but a few hours of sleep each night.

“ໃນຂະນະທີ່ຢູ່ໃນ Wright ພວກເຮົາໄດ້ສົ່ງຕົ້ນສະບັບຂອງຂ້າພະເຈົ້າສໍາລັບ ເລກທີ 11 ໄປຍັງສໍານັກງານຈັດພິມແລ້ວ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍາລັງຟື້ນຕົວດີຂຶ້ນເກືອບທຸກຂະນະເມື່ອຢູ່ນອກຈາກການປະຊຸມ ໂດຍໄດ້ຂຽນເນື້ອຫາສໍາລັບ ເລກທີ 12. ພະລັງກໍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ທັງທາງຮ່າງກາຍແລະທາງຈິດໃຈ ໄດ້ຖືກໃຊ້ໄປຢ່າງໜັກໜ່ວງຫຼາຍ ໃນຂະນະທີ່ອອກແຮງເພື່ອຄຣິດຕະຈັກໃນ Wright. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າຄວນໄດ້ພັກຜ່ອນ, ແຕ່ກໍບໍ່ອາດເຫັນໂອກາດໃດໆສໍາລັບການຜ່ອນພາລະ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າກັບປະຊາຊົນຫຼາຍຄັ້ງໃນແຕ່ລະອາທິດ, ແລະຂຽນຫຼາຍໜ້າເປັນຄໍາພະຍານສ່ວນຕົວ. ພາລະເພື່ອດວງວິນຍານທັງຫຼາຍໄດ້ຫນັກທັບຢູ່ເທິງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກນັ້ນໃຫຍ່ຫຼວງຫຼາຍ ຈົນໃນແຕ່ລະຄືນຂ້າພະເຈົ້າສາມາດນອນຫຼັບໄດ້ພຽງບໍ່ກີ່ຊົ່ວໂມງ.”

“While thus laboring in speaking and writing, I received letters of a discouraging character from Battle Creek. As I read them I felt an inexpressible depression of spirits, amounting to agony of mind, which seemed for a short period to palsy my vital energies. For three nights I scarcely slept at all. My thoughts were troubled and perplexed. I concealed my feelings as well as I could from my husband and the sympathizing family with whom we were. None knew my labor or burden of mind as I united with the family in morning and evening devotion, and sought to lay my burden upon the great Burden Bearer. But my petitions came from a heart wrung with anguish, and my prayers were broken and disconnected because of uncontrollable grief. The blood rushed to my brain, frequently causing me to reel and nearly fall. I had the nosebleed often, especially after making an effort to write. I was compelled to lay aside my writing, but could not throw off the burden of anxiety and responsibility upon me, as I realized that I had testimonies for others which I was unable to present to them.

“ໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍກໍາລັງຕາກຕໍ່າໃນການກ່າວແລະການຂຽນດັ່ງນີ້, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບຈົດໝາຍຈາກ Battle Creek ທີ່ມີເນື້ອຫາຊວນໃຫ້ທໍ້ແທ້ໃຈ. ເມື່ອຂ້ານ້ອຍອ່ານມັນ ຂ້ານ້ອຍຮູ້ສຶກຖືກກົດທັບທາງຈິດໃຈຢ່າງບໍ່ອາດພັນລະນາໄດ້, ຫນັກໜ່ວງເຖິງຂັ້ນເປັນຄວາມທຸກທໍລະມານໃນຈິດໃຈ, ຊຶ່ງໃນຊ່ວງເວລາສັ້ນໜຶ່ງນັ້ນດູປະໜຶ່ງວ່າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເລີ່ມໝົດກໍາລັງແຫ່ງຊີວິດຂອງຂ້ານ້ອຍ. ຕະຫຼອດສາມຄືນ ຂ້ານ້ອຍແທບຈະບໍ່ໄດ້ນອນເລີຍ. ຄວາມຄິດຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກລົບກວນແລະສັບສົນ. ຂ້ານ້ອຍໄດ້ປິດບັງຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຕົນເທົ່າທີ່ຈະເຮັດໄດ້ຈາກສາມີຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຈາກຄອບຄົວທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ ທີ່ຂ້ານ້ອຍພັກອາໄສຢູ່ນໍາ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ເຖິງການພາກພຽນແລະພາລະໃນຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ ໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍຮ່ວມກັບຄອບຄົວໃນການນະມັດສະການເຊົ້າແລະແລງ, ແລະພະຍາຍາມວາງພາລະຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ເທິງພຣະອົງຜູ້ຊົງແບກພາລະອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ແຕ່ຄໍາວິງວອນຂອງຂ້ານ້ອຍອອກມາຈາກຫົວໃຈທີ່ຖືກບີບຮັດດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ, ແລະຄໍາອະທິຖານຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຂາດຕອນ ແລະບໍ່ຕໍ່ເນື່ອງ ເພາະຄວາມໂສກເສົ້າທີ່ບໍ່ອາດຄວບຄຸມໄດ້. ເລືອດພຸ່ງຂຶ້ນສູ່ສະໝອງຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເປັນຫຼາຍເທື່ອຈົນເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໂຊເຊ ແລະເກືອບຈະລົ້ມ. ຂ້ານ້ອຍມັກມີເລືອດກໍາເດົາໄຫຼ ໂດຍສະເພາະຫຼັງຈາກພະຍາຍາມຂຽນ. ຂ້ານ້ອຍຖືກບັງຄັບໃຫ້ຕ້ອງວາງງານຂຽນລົງ, ແຕ່ກໍບໍ່ສາມາດປົດພາລະແຫ່ງຄວາມກັງວົນແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ທັບຢູ່ເທິງຂ້ານ້ອຍໄດ້, ເພາະຂ້ານ້ອຍຮູ້ຢູ່ວ່າຂ້ານ້ອຍມີຄໍາພະຍານສໍາລັບຄົນອື່ນໆ ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍບໍ່ອາດນໍາສະເໜີໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາໄດ້.”

“I received still another letter, informing me that it was thought best to defer the publication of No. 11 until I could write out that which I had been shown in regard to the Health Institute, as those in charge of that enterprise stood in great want of means and needed the influence of my testimony to move the brethren. I then wrote out a portion of that which was shown me in regard to the Institute, but could not get out the entire subject because of pressure of blood to the brain. Had I thought that No. 12 would be so long delayed, I should not in any case have sent that portion of the matter contained in No. 11. I supposed that after resting a few days I could again resume my writing. But to my great grief I found that the condition of my brain made it impossible for me to write. The idea of writing testimonies, either general or personal, was given up, and I was in continual distress because I could not write them.

“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຈົດໝາຍອີກສະບັບໜຶ່ງ ແຈ້ງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຊາບວ່າ ເຫັນສົມຄວນທີ່ຈະເລື່ອນການພິມເລກທີ 11 ອອກໄປກ່ອນ ຈົນກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະສາມາດຂຽນສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່ຽວກັບ Health Institute ອອກມາໄດ້ ເນື່ອງຈາກວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັບຜິດຊອບກິດຈະການນັ້ນກຳລັງຂາດແຄນປັດໃຈຢ່າງຫນັກ ແລະຕ້ອງການອິດທິພົນແຫ່ງຄຳພະຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອກະຕຸ້ນພວກພີ່ນ້ອງ. ຕໍ່ມາ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຂຽນບາງສ່ວນຂອງສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່ຽວກັບ Institute ນັ້ນ ແຕ່ບໍ່ອາດຈະຂຽນເນື້ອຫາທັງໝົດອອກມາໄດ້ ເນື່ອງຈາກເລືອດຂຶ້ນສູ່ສະໝອງ. ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຄິດໄວ້ວ່າ ເລກທີ 12 ຈະຖືກຊັກຊ້າໄປດົນປານນັ້ນ ບໍ່ວ່າໃນກໍລະນີໃດ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຄົງຈະບໍ່ໄດ້ສົ່ງບາງສ່ວນຂອງເນື້ອຫາທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນເລກທີ 11 ນັ້ນໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຄາດວ່າ ຫຼັງຈາກໄດ້ພັກຜ່ອນສອງສາມມື້ແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະສາມາດກັບມາຂຽນຕໍ່ໄດ້ອີກ. ແຕ່ເພື່ອຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງຫຼວງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າພົບວ່າ ສະພາບຂອງສະໝອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະຂຽນ. ຄວາມຄິດທີ່ຈະຂຽນຄຳພະຍານ ບໍ່ວ່າແບບທົ່ວໄປ ຫຼືແບບສ່ວນຕົວ ຈຶ່ງຖືກລະທິ້ງໄປ ແລະຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນຄວາມທຸກລຳບາກຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ເພາະຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ສາມາດຂຽນຄຳພະຍານເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້.”

“In this state of things it was decided that we would return to Battle Creek and there remain while the roads were in a muddy, broken-up condition, and that I would there complete No. 12. My husband was very anxious to see his brethren at Battle Creek and speak to them and rejoice with them in the work which God was doing for him. I gathered up my writings, and we started on our journey. …” Testimonies, volume 1, 576, 577.

“ໃນສະພາບການເຊັ່ນນີ້ ໄດ້ມີການຕົກລົງວ່າ ພວກເຮົາຈະກັບໄປທີ່ Battle Creek ແລະຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນລະຫວ່າງທີ່ຖະໜົນຫົນທາງຍັງເປັນຕົມ ແລະເສຍຫາຍຈົນເດີນທາງລຳບາກ, ແລະວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະຈັດເຮັດ No. 12 ໃຫ້ສຳເລັດຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ສາມີຂອງຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະໄດ້ພົບພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານທີ່ Battle Creek ແລະກ່າວກັບພວກເຂົາ ແລະຊື່ນຊົມຍິນດີກັບພວກເຂົາໃນພະລາຊະກິດທີ່ພຣະເຈົ້າກຳລັງຊົງກະທຳເພື່ອທ່ານ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮວບຮວມບົດຂຽນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະພວກເຮົາກໍໄດ້ອອກເດີນທາງ. …” Testimonies, volume 1, 576, 577.

In the latter days, the leadership of the Seventh-day Adventist church, represented as Battle Creek and those she “knew well,” changed into a Catholic procession. The leadership of the Seventh-day Adventist church changed into a Catholic procession. In the dream they came “two by two,” one with a reed, another with a cross. They drew a circle around the house and proclaimed three times, “This house is proscribed. The goods must be confiscated. They have spoken against our holy order.” What are the “goods” in the “house” which the Catholic leaders of Battle Creek “confiscated?” What “holy order” of the Catholic church was “spoken against?”

ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຄະນະຜູ້ນໍາຂອງຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist, ຊຶ່ງຖືກແທນຄວາມໂດຍ Battle Creek ແລະຜູ້ທີ່ນາງ “ຮູ້ຈັກດີ,” ໄດ້ປ່ຽນກາຍເປັນຂະບວນແຫ່ຂອງຄາທອລິກ. ຄະນະຜູ້ນໍາຂອງຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist ໄດ້ປ່ຽນກາຍເປັນຂະບວນແຫ່ຂອງຄາທອລິກ. ໃນຄວາມຝັນ ພວກເຂົາໄດ້ມາ “ເປັນຄູ່ໆ,” ຄົນໜຶ່ງຖືໄມ້ອໍ້, ອີກຄົນໜຶ່ງຖືກາງແຂນ. ພວກເຂົາໄດ້ຂີດວົງຮອບເຮືອນ ແລະປະກາດສາມເທື່ອວ່າ, “ເຮືອນນີ້ຖືກຫ້າມ. ຊັບສິນຕ້ອງຖືກຍຶດ. ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວຕໍ່ຕ້ານລະບຽບອັນສັກສິດຂອງພວກເຮົາ.” “ຊັບສິນ” ໃນ “ເຮືອນ” ຊຶ່ງບັນດາຜູ້ນໍາຄາທອລິກແຫ່ງ Battle Creek ໄດ້ “ຍຶດໄປ” ນັ້ນແມ່ນຫຍັງ? “ລະບຽບອັນສັກສິດ” ອັນໃດຂອງຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກທີ່ “ຖືກກ່າວຕໍ່ຕ້ານ?”

More directly the question might be, “what order of Catholicism led out in the inquisition?” The inquisition began with the order of Dominicans, before the Jesuits arrived in history, but once involved they became the order that championed the cruelty and bloodshed.

ໂດຍກົງກວ່ານັ້ນ ຄໍາຖາມອາດຈະເປັນວ່າ, “ຄະນະໃດໃນຄາທອລິກເປັນຜູ້ນໍາອອກໜ້າໃນການໄຕ່ສວນສາສະໜາ?” ການໄຕ່ສວນສາສະໜາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບຄະນະໂດມິນິກັນ ກ່ອນທີ່ຄະນະເຢຊູອິດຈະປາກົດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດ, ແຕ່ເມື່ອເຂົ້າມາມີສ່ວນຮ່ວມແລ້ວ ພວກເຂົາກາຍເປັນຄະນະທີ່ຍືນຢັນແລະຜັກດັນຄວາມໂຫດຮ້າຍແລະການນອງເລືອດ.

“Throughout Christendom, Protestantism was menaced by formidable foes. The first triumphs of the Reformation past, Rome summoned new forces, hoping to accomplish its destruction. At this time the order of the Jesuits was created, the most cruel, unscrupulous, and powerful of all the champions of popery. Cut off from earthly ties and human interests, dead to the claims of natural affection, reason and conscience wholly silenced, they knew no rule, no tie, but that of their order, and no duty but to extend its power. The gospel of Christ had enabled its adherents to meet danger and endure suffering, undismayed by cold, hunger, toil, and poverty, to uphold the banner of truth in face of the rack, the dungeon, and the stake. To combat these forces, Jesuitism inspired its followers with a fanaticism that enabled them to endure like dangers, and to oppose to the power of truth all the weapons of deception. There was no crime too great for them to commit, no deception too base for them to practice, no disguise too difficult for them to assume. Vowed to perpetual poverty and humility, it was their studied aim to secure wealth and power, to be devoted to the overthrow of Protestantism, and the re-establishment of the papal supremacy.

ທົ່ວທັງຄຣິສຕະຈັກ, ຝ່າຍໂປຣແຕສຕັງໄດ້ຖືກຄຸກຄາມໂດຍສັດຕູທີ່ນ່າຢ້ານກົວຢ່າງຍິ່ງ. ເມື່ອໄຊຊະນະທໍາອິດຂອງການປະຕິຮູບສາສະໜາໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປ, ໂຣມໄດ້ເອີ້ນກໍາລັງໃໝ່ເຂົ້າມາ, ຫວັງວ່າຈະທໍາໃຫ້ມັນພິນາດ. ໃນເວລານີ້ ຄະນະເຢຊູອິດໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນ, ເປັນບັນດານັກປົກປ້ອງລັດທິສັນຕະປາປາທີ່ໂຫດຮ້າຍທີ່ສຸດ, ປາສະຈາກຫຼັກສິນທໍາທີ່ສຸດ, ແລະມີອໍານາດທີ່ສຸດ. ຖືກຕັດຂາດອອກຈາກສາຍສຳພັນທາງໂລກ ແລະຜົນປະໂຫຍດຂອງມະນຸດ, ຕາຍແລ້ວຕໍ່ຂໍ້ຮ້ອງຂໍຂອງຄວາມຮັກຕາມທໍາມະຊາດ, ເຫດຜົນແລະມະນະທໍາຖືກປິດສຽງລົງຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກກົດເກນໃດ ຫຼືສາຍຜູກມັດໃດ ນອກຈາກຂອງຄະນະຂອງຕົນ, ແລະບໍ່ຮູ້ຈັກໜ້າທີ່ໃດ ນອກຈາກການຂະຫຍາຍອໍານາດຂອງຄະນະນັ້ນ. ຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນດາຜູ້ຍຶດໝັ້ນໃນຂ່າວປະເສີດສາມາດເຜີຍໜ້າຮັບອັນຕະລາຍ ແລະອົດທົນຕໍ່ຄວາມທຸກທໍລະມານ, ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວຕໍ່ຄວາມໜາວ, ຄວາມຫິວ, ການງານອັນຫນັກ, ແລະຄວາມຍາກຈົນ, ເພື່ອຍົກຊູທຸງຂອງຄວາມຈິງຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າແທ່ນທໍລະມານ, ຄຸກ, ແລະເສົາເຜົາ. ເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບກໍາລັງເຫຼົ່ານີ້, ລັດທິເຢຊູອິດໄດ້ດົນໃຈບັນດາຜູ້ຕິດຕາມຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມຄັ່ງໄຄ້ຢ່າງສຸດໂຕ່ງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສາມາດອົດທົນຕໍ່ອັນຕະລາຍຢ່າງດຽວກັນນັ້ນ, ແລະນໍາອາວຸດທຸກຢ່າງແຫ່ງການຫຼອກລວງມາຕໍ່ຕ້ານອໍານາດແຫ່ງຄວາມຈິງ. ບໍ່ມີອາຊະຍາກໍາໃດທີ່ໃຫຍ່ເກີນໄປສໍາລັບພວກເຂົາທີ່ຈະກະທໍາ, ບໍ່ມີການຫຼອກລວງໃດທີ່ຕໍ່າຊ້າເກີນໄປສໍາລັບພວກເຂົາທີ່ຈະນໍາໃຊ້, ແລະບໍ່ມີການປອມຕົວໃດທີ່ຍາກເກີນໄປສໍາລັບພວກເຂົາທີ່ຈະສວມໃສ່. ແມ່ນແມ່ນວ່າໄດ້ປະຕິຍານຕົນໄວ້ຕໍ່ຄວາມທຸກຍາກແລະຄວາມຖ່ອມຕົນຊົ່ວນິລັນດອນ, ແຕ່ເປົ້າໝາຍທີ່ພວກເຂົາວາງໄວ້ຢ່າງຈົງໃຈກໍຄືການສະແຫວງຫາຄວາມຮັ່ງມີແລະອໍານາດ, ການອຸທິດຕົນເພື່ອໂຄ່ນລົ້ມຝ່າຍໂປຣແຕສຕັງ, ແລະການສະຖາປະນາອໍານາດສູງສຸດຂອງສັນຕະປາປາຂຶ້ນໃໝ່.

“When appearing as members of their order, they wore a garb of sanctity, visiting prisons and hospitals, ministering to the sick and the poor, professing to have renounced the world, and bearing the sacred name of Jesus, who went about doing good. But under this blameless exterior the most criminal and deadly purposes were often concealed. It was a fundamental principle of the order that the end justifies the means. By this code, lying, theft, perjury, assassination, were not only pardonable but commendable, when they served the interests of the church. Under various disguises the Jesuits worked their way into offices of state, climbing up to be the counselors of kings, and shaping the policy of nations. They became servants to act as spies upon their masters. They established colleges for the sons of princes and nobles, and schools for the common people; and the children of Protestant parents were drawn into an observance of popish rites. All the outward pomp and display of the Romish worship was brought to bear to confuse the mind and dazzle and captivate the imagination, and thus the liberty for which the fathers had toiled and bled was betrayed by the sons. The Jesuits rapidly spread themselves over Europe, and wherever they went, there followed a revival of popery.

ເມື່ອປາກົດຕົວໃນຖານະເປັນສະມາຊິກແຫ່ງຄະນະຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາໄດ້ນຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງແບບແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດ ໄປຢ້ຽມຢາມຄຸກແລະໂຮງໝໍ ຮັບໃຊ້ຄົນເຈັບແລະຄົນຍາກຈົນ ປະກາດວ່າຕົນໄດ້ສະຫຼະໂລກນີ້ແລ້ວ ແລະຖືນາມອັນສັກສິດຂອງພຣະເຢຊູ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ສັນຈອນໄປກະທຳຄວາມດີ. ແຕ່ພາຍໃຕ້ພາບພາຍນອກອັນປາສະຈາກຕຳນິນີ້ ຈຸດປະສົງທີ່ເປັນອາຊະຍາກຳແລະເຖິງຕາຍທີ່ສຸດມັກຖືກປິດບັງໄວ້. ຫຼັກການພື້ນຖານປະການໜຶ່ງຂອງຄະນະນີ້ຄື ຈຸດໝາຍປາຍທາງເຮັດໃຫ້ວິທີການຊອບທຳ. ຕາມຫຼັກເກນນີ້ ການຕົວະ ການລັກຂະໂມຍ ການເບີກຄວາມເທັດ ແລະການລອບສັງຫານ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ອະໄພໄດ້ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນສິ່ງທີ່ນ່າຍົກຍ້ອງອີກດ້ວຍ ເມື່ອສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຮັບໃຊ້ຜົນປະໂຫຍດຂອງສາສນາຈັກ. ພາຍໃຕ້ການປອມຕົວຫຼາຍປະການ ພວກເຢຊູອິດໄດ້ແຊກຊຶມຕົນເອງເຂົ້າໄປໃນຕຳແໜ່ງການຂອງລັດ ໄຕ່ຂຶ້ນໄປເປັນທີ່ປຶກສາຂອງກະສັດ ແລະກຳນົດນະໂຍບາຍຂອງບັນດາປະເທດ. ພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ເພື່ອກະທຳໜ້າທີ່ເປັນສາຍລັບສອດແນມນາຍຂອງຕົນ. ພວກເຂົາສ້າງວິທະຍາໄລສຳລັບບຸດຊາຍຂອງເຈົ້າຊາຍແລະຂຸນນາງ ແລະສ້າງໂຮງຮຽນສຳລັບປະຊາຊົນທົ່ວໄປ; ແລະບຸດຫຼານຂອງພໍ່ແມ່ໂປຣແຕສຕັງຖືກດຶງເຂົ້າໄປສູ່ການຖືປະຕິບັດພິທີກຳແບບໂຣມັນຄາທອລິກ. ຄວາມໂອ່ອວດແລະການສຳແດງພາຍນອກທັງປວງຂອງການນະມັດສະການແບບໂຣມັນໄດ້ຖືກນຳມາໃຊ້ຢ່າງເຕັມທີ່ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈສັບສົນ ແລະເພື່ອໃຫ້ຈິນຕະນາການຕື່ນຕາຕື່ນໃຈແລະຖືກຄອບງຳ ແລະດັ່ງນັ້ນ ເສລີພາບທີ່ບັນພະບຸລຸດໄດ້ອົດທົນເຮັດວຽກແລະຫຼັ່ງເລືອດເພື່ອມັນ ກໍຖືກບຸດຫຼານທອດທິ້ງ. ພວກເຢຊູອິດໄດ້ແຜ່ກະຈາຍຕົວເອງຢ່າງວ່ອງໄວທົ່ວທະວີບຢຸໂຣບ ແລະບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຂົາໄປ ການຟື້ນຄືນຂອງລັດທິໂປບກໍຕິດຕາມມາ.

“To give them greater power, a bull was issued re-establishing the inquisition. Notwithstanding the general abhorrence with which it was regarded, even in Catholic countries, this terrible tribunal was again set up by popish rulers, and atrocities too terrible to bear the light of day were repeated in its secret dungeons. In many countries, thousands upon thousands of the very flower of the nation, the purest and noblest, the most intellectual and highly educated, pious and devoted pastors, industrious and patriotic citizens, brilliant scholars, talented artists, skillful artisans, were slain or forced to flee to other lands.

ເພື່ອຈະປະທານອຳນາດໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາຫຼາຍຂຶ້ນ ໄດ້ມີການອອກສາລະຕາຂອງສັນຕະປາປາສະບັບໜຶ່ງ ເພື່ອສະຖາປະນາສານໄຕ່ສວນສາສະໜາຂຶ້ນອີກ. ເຖິງແມ່ນວ່າສານອັນນ່າສະພຶງກົວນີ້ຈະຖືກຊັງຊາໂດຍທົ່ວໄປຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ແມ່ນແຕ່ໃນບັນດາປະເທດຄາທອລິກກໍຕາມ ແຕ່ມັນກໍຍັງຖືກຕັ້ງຂຶ້ນອີກໂດຍບັນດາຜູ້ປົກຄອງຝ່າຍສັນຕະປາປາ, ແລະຄວາມທາລຸນອັນໂຫດຮ້າຍທີ່ຮ້າຍແຮງເກີນກວ່າຈະທົນຕໍ່ແສງແຫ່ງກາງວັນໄດ້ ກໍຖືກກະທຳຊ້ຳອີກຢູ່ໃນຄຸກລັບຂອງມັນ. ໃນຫຼາຍປະເທດ, ຄົນຈຳນວນຫຼາຍພັນຄູນຫຼາຍພັນ ຜູ້ເປັນດອກຜົນອັນປະເສີດທີ່ສຸດຂອງຊາດ, ຜູ້ບໍລິສຸດແລະຜູ້ສູງສົ່ງທີ່ສຸດ, ຜູ້ມີປັນຍາສູງແລະໄດ້ຮັບການສຶກສາຢ່າງສູງ, ສິດຍາພິບານຜູ້ເຄົາລົບພຣະເຈົ້າແລະອຸທິດຕົນ, ພົນລະເມືອງຜູ້ຂະຫຍັນແລະຮັກຊາດ, ນັກປັນຍາຜູ້ໂດດເດັ່ນ, ນັກສິລະປິນຜູ້ມີພອນສະຫວັນ, ແລະຊ່າງຝີມືຜູ້ຊຳນານ ໄດ້ຖືກສັງຫານ ຫຼືຖືກບັງຄັບໃຫ້ຫຼົບໜີໄປຍັງດິນແດນອື່ນ.

“Such were the means which Rome had invoked to quench the light of the Reformation, to withdraw from men the Bible, and to restore the ignorance and superstition of the Dark Ages. But under God’s blessing and the labors of those noble men whom He had raised up to succeed Luther, Protestantism was not overthrown. Not to the favor or arms of princes was it to owe its strength. The smallest countries, the humblest and least powerful nations, became its strongholds. It was little Geneva in the midst of mighty foes plotting her destruction; it was Holland on her sandbanks by the northern sea, wrestling against the tyranny of Spain, then the greatest and most opulent of kingdoms; it was bleak, sterile Sweden, that gained victories for the Reformation.” The Great Controversy, 234, 235.

“ນີ້ແຫຼະແມ່ນວິທີການທີ່ໂຣມໄດ້ຮ້ອງຂໍໃຫ້ມີຂຶ້ນ ເພື່ອດັບແສງສະຫວ່າງແຫ່ງການປະຕິຮູບ, ເພື່ອຍຶດພຣະຄຳພີອອກໄປຈາກມະນຸດ, ແລະເພື່ອຟື້ນຄືນຄວາມບໍ່ຮູ້ແລະຄວາມງົມງາຍງົມເຊື່ອແຫ່ງຍຸກມືດ. ແຕ່ພາຍໃຕ້ພຣະພອນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະໂດຍການອຸທິດແຮງງານຂອງບຸລຸດຜູ້ສູງສົ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຍົກຂຶ້ນໃຫ້ສືບຕໍ່ຈາກລູເທີ, ຝ່າຍໂປຣແຕສຕັນບໍ່ໄດ້ຖືກໂຄ່ນລົ້ມ. ພະລັງຂອງມັນບໍ່ໄດ້ມາຈາກຄວາມໂປດປານ ຫຼືຈາກກອງອາວຸດຂອງເຈົ້າຜູ້ຄອງນະຄອນ. ບັນດາປະເທດນ້ອຍທີ່ສຸດ, ຊົນຊາດທີ່ຕໍ່າຕ້ອຍ ແລະມີອຳນາດນ້ອຍທີ່ສຸດ, ກັບກາຍເປັນປ້ອມປາການຂອງມັນ. ມັນຄື ເຈນີວານ້ອຍໆ ທ່າມກາງສັດຕູຜູ້ມີອຳນາດຫຼວງຫຼາຍທີ່ວາງແຜນທຳລາຍນາງ; ມັນຄື ຮອນແລນ ຢູ່ເທິງດອນຊາຍຂອງນາງຮິມທະເລພາກເໜືອ, ຕໍ່ສູ້ຢ່າງຫນັກຫນ່ວງກັບອຳນາດກົດຂີ່ຂອງສະເປນ, ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນເປັນອານາຈັກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ແລະມັ່ງຄັ່ງທີ່ສຸດ; ມັນຄື ສະວີເດນອັນເຢັນເຢືອກແລະແຫ້ງແລ້ງ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບໄຊຊະນະເພື່ອການປະຕິຮູບ.” The Great Controversy, 234, 235.

The Catholic church did all they could to hide the Bible from men, by claiming their pagan traditions and customs are above God’s Word. The leaders of Laodicean Adventism will not take dissenters to court over the writings of Ellen White, but Catholics professing to be the leaders of Battle Creek will. The very essence of the beast of Catholicism is employing secular power to accomplish religious purposes. When Adventism sought the legal secular power to manage its institutions, the fruits of their ”holy order” can be seen.

ຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກໄດ້ເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ຕົນສາມາດເຮັດໄດ້ເພື່ອປົກປິດພຣະຄຳພີຈາກມະນຸດ, ໂດຍອ້າງວ່າປະເພນີແລະຂະທຳນຽມນອກຮີດຂອງພວກເຂົາຢູ່ເໜືອພຣະວະຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ບັນດາຜູ້ນຳຂອງ Adventism ແຫ່ງ Laodicea ຈະບໍ່ນຳຜູ້ຄັດຄ້ານຂຶ້ນສານເນື່ອງດ້ວຍບົດຂຽນຂອງ Ellen White, ແຕ່ຄາທອລິກທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນຜູ້ນຳຂອງ Battle Creek ຈະເຮັດ. ແກ່ນແທ້ອັນສຳຄັນຍິ່ງຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງຄາທອລິກຄືການນຳໃຊ້ອຳນາດຝ່າຍໂລກເພື່ອໃຫ້ບັນລຸຈຸດປະສົງທາງສາສະໜາ. ເມື່ອ Adventism ໄດ້ສະແຫວງຫາອຳນາດທາງກົດໝາຍຂອງຝ່າຍໂລກເພື່ອຄຸ້ມຄອງສະຖາບັນຂອງຕົນ, ຜົນຜະລິດຂອງ “ລະບຽບອັນບໍລິສຸດ” ຂອງພວກເຂົາກໍສາມາດເຫັນໄດ້.

In the context of the Spanish Inquisitions auto-da-fé (act of faith) ceremonies, the reed and cross appear as symbolic elements tied to Christ’s crucifixion. The reed refers to the mock scepter placed in Jesus’ hand during his crowning with thorns, used by Roman soldiers to strike him, symbolizing mockery, suffering, and scorn.

ໃນບັນບົດຂອງພິທີ auto-da-fé (act of faith) ຂອງການສອບສວນສາສະໜາແຫ່ງສະເປນ, ອໍ້ແລະໄມ້ກາງແຂນປາກົດເປັນອົງປະກອບເຊີງສັນຍະລັກທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບການຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດ. ອໍ້ນັ້ນໝາຍເຖິງຄະທາຈຳລອງທີ່ຖືກວາງໄວ້ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະເຢຊູໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຖືກສວມມົງກຸດໜາມ, ແລະທະຫານໂຣມັນໄດ້ນຳມັນມາຕີພຣະອົງ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການເຍາະເຢີ້ຍ, ຄວາມທຸກທໍລະມານ, ແລະການດູໝິ່ນ.

The cross is prominently featured in auto-da-fé processions. A green cross (often veiled in black crepe) served as the emblem of the Inquisition, carried in a separate preparatory procession the day before and displayed during the event. It symbolized the tribunal’s authority.

ໄມ້ກາງແຂນເປັນສິ່ງທີ່ຖືກນຳສະເໜີຢ່າງໂດດເດັ່ນໃນຂະບວນແຫ່ auto-da-fé. ໄມ້ກາງແຂນສີຂຽວ (ຊຶ່ງມັກຖືກຄຸມດ້ວຍຜ້າເຄຣບສີດຳ) ເປັນເຄື່ອງໝາຍປະຈຳຂອງສານໄຕ່ສວນ, ຖືຢູ່ໃນຂະບວນແຫ່ຕຽມການທີ່ແຍກຕ່າງຫາກໃນມື້ກ່ອນໜ້າ ແລະ ຖືກຈັດສະແດງໃນລະຫວ່າງພິທີ. ມັນເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງອຳນາດຂອງສານນັ້ນ.

Proscribing of goods refers to the confiscation (sequestration or proscription) of a convicted person’s property, a common Inquisition penalty to fund the tribunal and punish heresy. This was publicly announced in the auto-da-fé sentences, emphasizing public humiliation and deterrence.

ການຍຶດຊັບສິນໝາຍເຖິງການລິບຊັບ (ການອາຍັດ ຫຼື ການປະກາດຍຶດ) ຊັບສິນຂອງຜູ້ທີ່ຖືກພິພາກສາລົງໂທດ, ເປັນບົດລົງໂທດທີ່ພົບເຫັນໄດ້ທົ່ວໄປຂອງສານສືບສວນສາດສະໜາ ເພື່ອເປັນທຶນໃຫ້ແກ່ສານ ແລະ ເພື່ອລົງໂທດຄວາມນອກຮີດ. ສິ່ງນີ້ຖືກປະກາດຕໍ່ສາທາລະນະໃນຄຳຕັດສິນ auto-da-fé, ເນັ້ນຢ້ຳການປະຈານຕໍ່ສາທາລະນະ ແລະ ການຢັບຢັ້ງປ້ອງກັນ.

The writings of Ellen G. White clearly and conclusively condemn the leadership that will proscribe her writings in an attempt to silence the song of the vineyard being sung, but it is the last action of an unholy order, just before they manifest their characters openly at the Sunday law. A “Catholic procession,” aligns with 25 ancient men bowing to the sun. In the following four paragraphs, the first paragraph sets forth the “professed people of God,” in the “last days.” The passage clearly teaches that in the last days, Seventh-day Adventist ministers will in “churches and in large gatherings in the open air,” “urge upon the people the necessity of keeping the first day of the week.”

ບົດຂຽນຂອງ Ellen G. White ໄດ້ກ່າວປະນາມຢ່າງຊັດເຈນ ແລະ ຢ່າງສະຫຼຸບສິ້ນສຸດຕໍ່ຜູ້ນຳທີ່ຈະຫ້າມປາມບົດຂຽນຂອງນາງ ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະປິດສຽງເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນທີ່ກຳລັງຖືກຂັບຮ້ອງຢູ່, ແຕ່ນັ້ນແມ່ນການກະທຳສຸດທ້າຍຂອງລະບຽບອັນບໍ່ບໍລິສຸດ, ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະສະແດງນິສັຍຂອງຕົນອອກຢ່າງເປີດເຜີຍໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. “ຂະບວນແຫ່ຄາທໍລິກ,” ສອດຄ່ອງກັບຊາຍເຖົ້າ 25 ຄົນໃນສະໄໝບູຮານທີ່ກົ້ມຂາບດວງອາທິດ. ໃນສີ່ວັກຖັດໄປນີ້, ວັກທຳອິດໄດ້ສະແດງເຖິງ “ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ” ທີ່ “ອ້າງຕົນວ່າເປັນ,” ໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ຂໍ້ຄວາມນັ້ນສອນຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ສາສນາຈານແຫ່ງ Seventh-day Adventist ຈະໃນ “ໂບດຕ່າງໆ ແລະ ໃນການຊຸມນຸມໃຫຍ່ໆກາງແຈ້ງ,” “ຍືນຢັນຕໍ່ປະຊາຊົນເຖິງຄວາມຈຳເປັນໃນການຮັກສາວັນທຳອິດຂອງອາທິດ.”

“The Lord has a controversy with his professed people in these last days. In this controversy men in responsible positions will take a course directly opposite to that pursued by Nehemiah. They will not only ignore and despise the Sabbath themselves, but they will try to keep it from others by burying it beneath the rubbish of custom and tradition. In churches and in large gatherings in the open air, ministers will urge upon the people the necessity of keeping the first day of the week. There are calamities on sea and land: and these calamities will increase, one disaster following close upon another; and the little band of conscientious Sabbath-keepers will be pointed out as the ones who are bringing the wrath of God upon the world by their disregard of Sunday.”

“ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າມີຂໍ້ພິພາດກັບປະຊາຊົນທີ່ອ້າງຕົນວ່າເປັນຂອງພຣະອົງໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ໃນຂໍ້ພິພາດນີ້ ບັນດາຊາຍຜູ້ດຳລົງຕຳແໜ່ງທີ່ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຈະດຳເນີນໃນແນວທາງທີ່ກົງກັນຂ້າມໂດຍສິ້ນເຊີງກັບແນວທາງທີ່ເນເຫມີຢາໄດ້ດຳເນີນ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ພຽງແຕ່ບໍ່ສົນໃຈແລະດູໝິ່ນວັນຊະບາໂຕດ້ວຍຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງຈະພະຍາຍາມຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ຜູ້ອື່ນຮັກສາວັນນັ້ນ ໂດຍກົບຝັງມັນໄວ້ພາຍໃຕ້ກອງຂີ້ເຫຍື້ອແຫ່ງຂະນົບທຳນຽມແລະຈາຮີດປະເພນີ. ໃນບັນດາຄຣິດຕະຈັກ ແລະໃນການຊຸມນຸມໃຫຍ່ໆກາງແຈ້ງ, ບັນດາສັດຕະບັນລຸດຈະຍ້ຳເນັ້ນຕໍ່ປະຊາຊົນເຖິງຄວາມຈຳເປັນໃນການຮັກສາວັນທຳອິດຂອງອາທິດ. ຈະມີໄພພິບັດທັງໃນທະເລແລະເທິງບົກ; ແລະໄພພິບັດເຫຼົ່ານີ້ຈະເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ, ພິບັດໜຶ່ງຈະຕິດຕາມອີກພິບັດໜຶ່ງຢ່າງກະຊັ້ນຊິດ; ແລະກຸ່ມນ້ອຍໆຂອງຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕດ້ວຍຈິດສຳນຶກອັນທ່ຽງທຳຈະຖືກຊີ້ອອກວ່າເປັນຜູ້ທີ່ນຳພາພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າມາເທິງໂລກ ເນື່ອງດ້ວຍການບໍ່ຖືຮັກສາວັນອາທິດຂອງພວກເຂົາ.”

This is clearly identifying Seventh-day Adventists as the “professed people of God” who will encourage Sunday keeping, and that they will also point “out” “the little band of conscientious Sabbath-keepers.” The next paragraph she emphasizes that the persecution of past ages will be repeated. The previous paragraph ended with her identifying the professed people of God in contrast with those she says are conscientious Sabbath-keepers. She then introduces past histories, and warns those histories will be repeated in the latter days. She is very clear.

ນີ້ແມ່ນການລະບຸຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventists ແມ່ນ “ປະຊາຊົນຜູ້ອ້າງຕົນວ່າເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ” ຜູ້ຈະສົ່ງເສີມການຮັກສາວັນອາທິດ, ແລະວ່າພວກເຂົາຈະຊີ້ “ອອກ” ເຖິງ “ກຸ່ມນ້ອຍໆຂອງຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕທີ່ຖືຕາມມະໂນທໍາ.” ໃນວັກຕໍ່ໄປ ນາງເນັ້ນວ່າ ການຂົ່ມເຫັງໃນຍຸກສະໄໝອະດີດຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ. ວັກກ່ອນໜ້ານັ້ນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທີ່ນາງລະບຸ “ປະຊາຊົນຜູ້ອ້າງຕົນວ່າເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ” ໂດຍປຽບທຽບກັບບຸກຄົນທີ່ນາງເອີ້ນວ່າ ຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕທີ່ຖືຕາມມະໂນທໍາ. ຈາກນັ້ນ ນາງໄດ້ນຳເອົາປະຫວັດສາດໃນອະດີດມາກ່າວເຖິງ ແລະເຕືອນວ່າ ປະຫວັດສາດເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກໃນວັນສຸດທ້າຍ. ນາງໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນຫຼາຍ.

“Satan urges this falsehood that he may take the world captive. It is his plan to compel men to accept errors. He takes an active part in the promulgation of all false religions, and will stop at nothing in his efforts to enforce erroneous doctrines. Under a cloak of religious zeal, men, influenced by his spirit, have invented the most cruel tortures for their fellow-men, and have inflicted the most awful sufferings upon them. Satan and his agents have the same spirit still; and the history of the past will be repeated in our day.

“ຊາຕານຍຸແຍ່ຄວາມເທັດນີ້ເພື່ອມັນຈະຈັບໂລກໄວ້ເປັນຊະເລີຍ. ນີ້ແມ່ນແຜນຂອງມັນທີ່ຈະບັງຄັບມະນຸດໃຫ້ຍອມຮັບຄວາມຜິດ. ມັນມີສ່ວນຢ່າງແຂງຂັນໃນການເຜີຍແຜ່ສາສະໜາເທັດທຸກຢ່າງ, ແລະຈະບໍ່ຢຸດຢັ້ງຢູ່ທີ່ສິ່ງໃດເລີຍໃນຄວາມພະຍາຍາມຂອງມັນທີ່ຈະບັງຄັບໃຊ້ຄໍາສອນອັນຜິດພາດ. ພາຍໃຕ້ຜ້າຄຸມແຫ່ງຄວາມຮ້ອນຮົນທາງສາສະໜາ, ມະນຸດທີ່ຖືກອິດທິພົນໂດຍວິນຍານຂອງມັນ ໄດ້ປະດິດການທໍລະມານອັນໂຫດຮ້າຍທີ່ສຸດຂຶ້ນສໍາລັບເພື່ອນມະນຸດດ້ວຍກັນ, ແລະໄດ້ນໍາຄວາມທຸກທໍລະມານອັນໜ້າສະຫວັນກົວທີ່ສຸດມາສູ່ພວກເຂົາ. ຊາຕານແລະບັນດາຕົວແທນຂອງມັນຍັງຄົງມີຈິດວິນຍານດຽວກັນນັ້ນຢູ່; ແລະປະຫວັດສາດໃນອະດີດຈະຖືກຊໍ້າຮອຍອີກໃນສະໄໝຂອງພວກເຮົາ.”

“There are men who have set their minds and will to accomplish evil; in the dark recesses of their hearts they have resolved what crimes they will commit. These men are self-deceived. They have rejected God’s great rule of right, and in its stead have erected a standard of their own, and comparing themselves with this standard they pronounce themselves holy. The Lord will permit them to reveal what is in their hearts, to act out the spirit of the master that controls them. He will let them show their hatred of his law in their treatment of those who are loyal to its requirements. They will be actuated by the same spirit of religious frenzy that goaded on the mob that crucified Christ; church and State will be united in the same corrupt harmony.

“ມີມະນຸດບາງຄົນທີ່ໄດ້ຕັ້ງຈິດໃຈແລະເຈດຈຳນົງຂອງຕົນໄວ້ເພື່ອກະທຳຄວາມຊົ່ວ; ໃນຊ່ອງເລິກມືດຂອງໃຈພວກເຂົາ ພວກເຂົາໄດ້ຕົກລົງແລ້ວວ່າຈະກະທຳອາຊະຍາກຳໃດແດ່. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຫຼອກລວງຕົນເອງ. ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດມາດຖານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະໄດ້ຕັ້ງມາດຖານຂອງຕົນເອງຂຶ້ນແທນ; ແລະເມື່ອນຳຕົນເອງໄປປຽບທຽບກັບມາດຖານນັ້ນ ພວກເຂົາກໍປະກາດຕົນວ່າບໍລິສຸດ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງຍອມໃຫ້ພວກເຂົາເປີດເຜີຍສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນໃຈຂອງຕົນ, ໃຫ້ກະທຳອອກມາຕາມຈິດວິນຍານຂອງນາຍຜູ້ຄວບຄຸມພວກເຂົາ. ພຣະອົງຈະຊົງປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາສະແດງຄວາມຊັງຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ໂດຍຜ່ານການປະພຶດທີ່ມີຕໍ່ຜູ້ທີ່ສັດຊື່ຕໍ່ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະບັນຍັດນັ້ນ. ພວກເຂົາຈະຖືກຂັບດັນໂດຍຈິດວິນຍານແຫ່ງຄວາມຄຸ້ມຄັ່ງທາງສາສະໜາອັນດຽວກັນ ທີ່ໄດ້ຍຸແຍງຝູງຊົນໃຫ້ຕອກພຣະເຢຊູຄຣິດໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ; ສາສະໜາຈັກແລະລັດຈະຮ່ວມເປັນໜຶ່ງດຽວກັນໃນຄວາມປະສານອັນເສື່ອມຊາມນັ້ນ.”

“The church of today has followed in the steps of the Jews of old, who set aside the commandments of God for their own traditions. She has changed the ordinance, broken the everlasting covenant, and now, as then, pride, unbelief, and infidelity are the result. Her true condition is set forth in these words from the song of Moses: ‘They have corrupted themselves, their spot is not the spot of his children; they are a perverse and crooked generation. Do ye thus requite the Lord, O foolish people and unwise? is not he thy father that hath bought thee? hath he not made thee, and established thee?’” Review and Herald, March 18, 1884.

“ຄຣິດຕະຈັກໃນສະໄໝປະຈຸບັນໄດ້ດຳເນີນຕາມຮອຍຂອງຊາວຢິວໃນອະດີດ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ລະຖິ້ມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອຍຶດຖືປະເພນີຂອງຕົນເອງ. ນາງໄດ້ປ່ຽນແປງກົດບັນຍັດ, ທຳລາຍພັນທະສັນຍາອັນຖາວອນ, ແລະບັດນີ້ ດັ່ງເຊັ່ນໃນຄາວນັ້ນ ຄວາມຈອງຫອງ, ຄວາມບໍ່ເຊື່ອ, ແລະການບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ສັດທາ ແມ່ນຜົນທີ່ຕາມມາ. ສະພາບອັນແທ້ຈິງຂອງນາງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈາກບົດເພງຂອງໂມເຊ: ‘ພວກເຂົາໄດ້ທຳໃຫ້ຕົນເອງເສື່ອມຊາມ; ຮອຍດ່າງຂອງພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນຮອຍດ່າງຂອງບຸດທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງ; ພວກເຂົາເປັນຊົ່ວອາຍຸຄົນທີ່ວິປະລິດແລະຄົດງໍ. ປະຊາຊົນທີ່ໂງ່ເຂົາແລະຂາດປັນຍາເອີຍ, ພວກເຈົ້າຈະຕອບແທນພຣະຢາເວຢ່າງນີ້ຫຼື? ພຣະອົງບໍ່ແມ່ນພຣະບິດາຂອງເຈົ້າຜູ້ໄດ້ຊື້ເຈົ້າໄວ້ຫຼື? ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊົງສ້າງເຈົ້າ ແລະສະຖາປະນາເຈົ້າໄວ້ຫຼື?’” Review and Herald, March 18, 1884.

There is passage after passage in the Spirit of Prophecy identifying the latter-day persecution of God’s faithful, and the “church of today” which she is identifying is not Christianity in general, it is the church she repeatedly identifies as being typified by the Jewish church. Those clear passages in her writings are the motivation for the Seventh-day Adventist church to attempt to place restrictions upon the writings of Sister White, as her dream so aptly identifies. Their actions against her writings, which were the obvious goods of her house that are to be proscribed by the leaders of Battle Creek who changed into a holy order of Catholicism. Their attack upon her writings is also represented by the attack upon Jeremiah’s writings. Ellen White’s dream is a second witness to Jeremiah’s writings being burned.

ມີຂໍ້ຄວາມຕອນແລ້ວຕອນເລົ່າໃນ Spirit of Prophecy ທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການຂົ່ມເຫັງໃນວາລະສຸດທ້າຍຕໍ່ບັນດາຜູ້ຊື່ສັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ “ຄຣິດຕະຈັກໃນປັດຈຸບັນ” ທີ່ນາງກໍາລັງຊີ້ບອກນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຄຣິສຕຽນໂດຍທົ່ວໄປ, ແຕ່ເປັນຄຣິດຕະຈັກທີ່ນາງໄດ້ລະບຸຊ້ໍາໆ ວ່າຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບໂດຍຄຣິດຕະຈັກຢິວ. ຂໍ້ຄວາມທີ່ຊັດເຈນເຫຼົ່ານັ້ນໃນບົດຂຽນຂອງນາງ ແມ່ນແຮງຈູງໃຈໃຫ້ຄຣິດຕະຈັກ Seventh-day Adventist ພະຍາຍາມວາງຂໍ້ຈໍາກັດເທິງບົດຂຽນຂອງ Sister White ດັ່ງທີ່ຄວາມຝັນຂອງນາງໄດ້ຊີ້ລະບຸໄວ້ຢ່າງເໝາະສົມຍິ່ງ. ການກະທໍາຂອງພວກເຂົາຕໍ່ບົດຂຽນຂອງນາງ, ຊຶ່ງເປັນສິ່ງຂອງອັນດີເດັ່ນແຫ່ງເຮືອນຂອງນາງຢ່າງແຈ້ງຊັດ ທີ່ຈະຖືກຫ້າມໂດຍບັນດາຜູ້ນໍາແຫ່ງ Battle Creek ຜູ້ທີ່ໄດ້ປ່ຽນໄປເປັນລະບຽບອັນສັກສິດຂອງ Catholicism. ການໂຈມຕີຂອງພວກເຂົາຕໍ່ບົດຂຽນຂອງນາງ ຍັງຖືກນໍາສະເໜີໂດຍການໂຈມຕີຕໍ່ບົດຂຽນຂອງ Jeremiah ອີກດ້ວຍ. ຄວາມຝັນຂອງ Ellen White ເປັນພະຍານຄົນທີສອງຕໍ່ການທີ່ບົດຂຽນຂອງ Jeremiah ຖືກເຜົາ.

In the third generation of Laodicean Adventism compromise was the predominant theme. The third generation is represented by the church of Pergamos. Beginning with the publication of W. W. Prescott’s book titled The Doctrine of Christ in 1919, through to the publication of Questions on Doctrine in 1957, marks a period of transition represented by an alpha publication and ending with an omega publication. The first book represented W. W. Prescott’s rejection of the Lion of the tribe of Judah, for the apostate Protestant view of Christ. Prescott’s book, aptly titled The Doctrine of Christ, gutted the Millerite prophetic message, leaving the empty definition of Jesus that is worshipped by Catholicism and apostate Protestantism. The last book in that generation defines a sanctification and justification that destroys God’s law, His justice and mercy. Ancient Israel was given the responsibility to be the depositaries of God’s law, and Adventism was to be the depositaries of not only God’s law, but also His prophetic Word. In 1919 a book that rejected the defense of God’s prophetic Word, marking the beginning of the third generation of Laodicean Adventism that ended with a book that rejects God’s law.

ໃນລຸ້ນທີສາມຂອງ Adventism ແຫ່ງລາໂອດິເຊຍ ການປະນີປະນອມແມ່ນຫົວຂໍ້ຫຼັກທີ່ເດັ່ນຊັດ. ລຸ້ນທີສາມນີ້ຖືກແທນດ້ວຍຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງເປີກາໂມສ. ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການຕີພິມປຶ້ມຂອງ W. W. Prescott ທີ່ມີຊື່ວ່າ The Doctrine of Christ ໃນປີ 1919 ໄປຈົນເຖິງການຕີພິມ Questions on Doctrine ໃນປີ 1957 ໄດ້ໝາຍເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານ ອັນຖືກແທນດ້ວຍສິ່ງພິມ alpha ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສິ່ງພິມ omega. ປຶ້ມເຫຼັ້ມທຳອິດເປັນຕົວແທນການປະຕິເສດຂອງ W. W. Prescott ຕໍ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ເພື່ອຫັນໄປຮັບຖືທັດສະນະຂອງຝ່າຍໂປຣແຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍກ່ຽວກັບພຣະຄຣິດ. ປຶ້ມຂອງ Prescott ທີ່ມີຊື່ຢ່າງເໝາະສົມວ່າ The Doctrine of Christ ໄດ້ຄວ້ານໄສ້ຂ່າວສານພະຍາກອນຂອງພວກ Millerite ຈົນເຫຼືອແຕ່ນິຍາມທີ່ຫວ່າງເປົ່າກ່ຽວກັບພຣະເຢຊູ ຊຶ່ງສາສະໜາຄາທອລິກ ແລະຝ່າຍໂປຣແຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍນະມັດສະການ. ປຶ້ມເຫຼັ້ມສຸດທ້າຍໃນລຸ້ນນັ້ນໄດ້ໃຫ້ນິຍາມການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະການຊົງນັບວ່າຊອບທຳ ອັນທຳລາຍພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ. ຊາດອິສຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານໄດ້ຮັບມອບໜ້າທີ່ໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາຝາກພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ Adventism ກໍຖືກກຳນົດໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາຝາກ ບໍ່ພຽງແຕ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງລວມເຖິງພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະອົງດ້ວຍ. ໃນປີ 1919 ໄດ້ມີການຕີພິມປຶ້ມເຫຼັ້ມໜຶ່ງທີ່ປະຕິເສດການປົກປ້ອງພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງລຸ້ນທີສາມຂອງ Adventism ແຫ່ງລາໂອດິເຊຍ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍປຶ້ມເຫຼັ້ມໜຶ່ງທີ່ປະຕິເສດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ.

“If you indulge stubbornness of heart, and through pride and self-righteousness do not confess your faults, you will be left subject to Satan’s temptations. If when the Lord reveals your errors you do not repent or make confession, his providence will bring you over the ground again and again. You will be left to make mistakes of a similar character, you will continue to lack wisdom, and will call sin righteousness, and righteousness sin. The multitude of deceptions that will prevail in these last days will encircle you, and you will change leaders, and not know that you have done so.” Review and Herald, December 16, 1890.

“ຖ້າທ່ານປ່ອຍໃຫ້ຄວາມດື້ດ້ານໃນໃຈຄອບງໍາ, ແລະດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງແລະການເຫັນຕົນຊອບທໍາ ຈຶ່ງບໍ່ຍອມສາລະພາບຄວາມຜິດຂອງຕົນ, ທ່ານຈະຖືກປ່ອຍໄວ້ໃຕ້ການລໍ້ລວງຂອງຊາຕານ. ຖ້າເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປີດເຜີຍຄວາມຜິດພາດຂອງທ່ານ ທ່ານບໍ່ກັບໃຈ ຫຼືບໍ່ສາລະພາບ, ການຊົງຈັດຕຽມແຫ່ງພຣະອົງຈະນໍາທ່ານກັບໄປເທິງພື້ນທີ່ເດີມຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ທ່ານຈະຖືກປ່ອຍໃຫ້ເຮັດຜິດພາດທີ່ມີລັກສະນະຄ້າຍກັນ, ທ່ານຈະຍັງຄົງຂາດປັນຍາ, ແລະຈະເອີ້ນບາບວ່າຄວາມຊອບທໍາ ແລະເອີ້ນຄວາມຊອບທໍາວ່າບາບ. ບັນດາການຫຼອກລວງອັນຫຼວງຫຼາຍທີ່ຈະມີອໍານາດໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້ຈະຫ້ອມລ້ອມທ່ານໄວ້, ແລະທ່ານຈະປ່ຽນຜູ້ນໍາ ໂດຍບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າທ່ານໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ.” Review and Herald, December 16, 1890.

Pergamos, the third church led to Thyatira, the papal church, which is the fourth generation, when the 25 men bow to the symbol of Thyatira’s authority.

ເພີກາໂມ, ຄຣິສຕະຈັກທີສາມ, ໄດ້ນຳໄປສູ່ທະຍາທີຣາ, ຄຣິສຕະຈັກສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງເປັນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່, ເມື່ອຊາຍ 25 ຄົນໂຄ້ງຄຳນັບຕໍ່ສັນຍະລັກແຫ່ງອຳນາດຂອງທະຍາທີຣາ.

“The regulation adopted by the early colonists, of permitting only members of the church to vote or to hold office in the civil government, led to most pernicious results. This measure had been accepted as a means of preserving the purity of the state, but it resulted in the corruption of the church. A profession of religion being the condition of suffrage and officeholding, many, actuated solely by motives of worldly policy, united with the church without a change of heart. Thus the churches came to consist, to a considerable extent, of unconverted persons; and even in the ministry were those who not only held errors of doctrine, but who were ignorant of the renewing power of the Holy Spirit. Thus again was demonstrated the evil results, so often witnessed in the history of the church from the days of Constantine to the present, of attempting to build up the church by the aid of the state, of appealing to the secular power in support of the gospel of Him who declared: ‘My kingdom is not of this world.’ John 18:36. The union of the church with the state, be the degree never so slight, while it may appear to bring the world nearer to the church, does in reality but bring the church nearer to the world.” The Great Controversy, 297.

“ກົດລະບຽບທີ່ພວກອານານິຄົມຍຸກຕົ້ນໄດ້ຮັບຮອງ, ຊຶ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ມີແຕ່ສະມາຊິກຂອງຄຣິສຕະຈັກເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຈະມີສິດອອກສຽງ ຫຼື ດຳລົງຕຳແໜ່ງໃນລັດຖະບານພົນລະເຮືອນໄດ້, ໄດ້ນຳໄປສູ່ຜົນຮ້າຍອັນຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ. ມາດຕະການນີ້ໄດ້ຖືກຍອມຮັບວ່າເປັນວິທີຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດຂອງລັດ, ແຕ່ຜົນທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບກາຍເປັນການເສື່ອມຊາມຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ເນື່ອງຈາກການປະກາດຕົນວ່ານັບຖືສາສະໜາເປັນເງື່ອນໄຂສຳລັບການມີສິດອອກສຽງແລະການດຳລົງຕຳແໜ່ງ, ຄົນເປັນຈຳນວນຫຼາຍ ຊຶ່ງຖືກຂັບດັນໂດຍແຮງຈູງໃຈທາງນະໂຍບາຍໂລກໆເທົ່ານັ້ນ ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມຄຣິສຕະຈັກໂດຍບໍ່ມີການປ່ຽນແປງໃນຈິດໃຈ. ດັ່ງນັ້ນ ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍຈຶ່ງປະກອບດ້ວຍຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ກັບໃຈໃໝ່ເປັນສ່ວນຫຼາຍພໍສົມຄວນ; ແລະແມ່ນແຕ່ໃນຄະນະຜູ້ຮັບໃຊ້ກໍຍັງມີຜູ້ທີ່ບໍ່ພຽງແຕ່ຍຶດຖືຄຳສອນທີ່ຜິດພາດ ແຕ່ຍັງບໍ່ຮູ້ຈັກລິດອຳນາດແຫ່ງການຟື້ນຟູໃໝ່ຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດອີກດ້ວຍ. ດັ່ງນີ້ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຜົນຮ້າຍຂອງການກະທຳນັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເຫັນຢູ່ເລື້ອຍໆໃນປະຫວັດຂອງຄຣິສຕະຈັກ ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງຄອນສະແຕນຕິນຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ, ໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ປະຈັກອີກຄັ້ງ—ຄື ການພະຍາຍາມສ້າງຄຣິສຕະຈັກໃຫ້ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນໂດຍອາໄສການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກລັດ, ດ້ວຍການຮ້ອງຂໍອຳນາດຝ່າຍໂລກໃຫ້ມາສະໜັບສະໜູນຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດວ່າ: ‘ອານາຈັກຂອງເຮົາບໍ່ແມ່ນຂອງໂລກນີ້.’ John 18:36. ການຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວຂອງຄຣິສຕະຈັກກັບລັດ ບໍ່ວ່າຈະໃນລະດັບເບົາບາງພຽງໃດກໍຕາມ, ແມ່ນແມ່ນອາດຈະປາກົດເໝືອນວ່ານຳໂລກເຂົ້າມາໃກ້ຄຣິສຕະຈັກຫຼາຍຂຶ້ນ, ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ ກັບເປັນການນຳຄຣິສຕະຈັກໃຫ້ເຂົ້າໃກ້ໂລກຫຼາຍຂຶ້ນ.” The Great Controversy, 297.

The “union of the church with the state, be the degree never so slight, while it may appear to bring the world nearer to the church, does in reality but bring the church nearer to the world.” On May 18, 1977, Bert B. Beach (a director in the church’s Northern Europe-West Africa Division and involved in interchurch relations) presented a gold-covered medallion to the antichrist, Pope Paul VI during a group audience in Rome. It was part of a meeting of the Conference of Secretaries of World Confessional Families. The event was reported in the Adventist Review (August 11, 1977) and noted by Religious News Service as the first time an official SDA representative met a Pontiff.

“ການຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວຂອງຄຣິສຕະຈັກກັບລັດ ບໍ່ວ່າຈະມີຂັ້ນຫຼືລະດັບນ້ອຍພຽງໃດກໍຕາມ ແມ່ນແມ່ນອາດຈະເບິ່ງຄືວ່ານຳໂລກເຂົ້າໃກ້ຄຣິສຕະຈັກຫຼາຍຂຶ້ນ ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ ກັບເປັນພຽງການນຳຄຣິສຕະຈັກເຂົ້າໃກ້ໂລກຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.” ໃນວັນທີ 18 ພຶດສະພາ 1977, Bert B. Beach (ຜູ້ອຳນວຍການຄົນໜຶ່ງໃນພະແນກ Northern Europe-West Africa Division ຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະມີສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງໃນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກ) ໄດ້ມອບຫຼຽນທີ່ຫຸ້ມດ້ວຍຄຳໃຫ້ແກ່ປະຕິຄຣິດ, Pope Paul VI ໃນລະຫວ່າງການເຂົ້າພົບແບບກຸ່ມທີ່ນະຄອນໂຣມ. ນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການປະຊຸມຂອງ Conference of Secretaries of World Confessional Families. ເຫດການນີ້ຖືກລາຍງານໃນ Adventist Review (11 ສິງຫາ 1977) ແລະຖືກບັນທຶກໂດຍ Religious News Service ວ່າເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ຜູ້ແທນ SDA ຢ່າງເປັນທາງການໄດ້ພົບກັບ Pontiff.

“The Lord has pronounced a curse upon those who take from or add to the Scriptures. The great I AM has decided what shall constitute the rule of faith and doctrine, and he has designed that the Bible shall be a household book. The church that holds to the word of God is irreconcilably separated from Rome. Protestants were once thus apart from this great church of apostasy, but they have approached more nearly to her, and are still in the path of reconciliation to the Church of Rome. Rome never changes. Her principles have not altered in the least. She has not lessened the breach between herself and Protestants; they have done all the advancing. But what does this argue for the Protestantism of this day? It is the rejection of Bible truth which makes men approach to infidelity. It is a backsliding church that lessens the distance between itself and the Papacy.

“ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະກາດຄຳສາບແຊ່ງເໜືອຜູ້ທີ່ເອົາອອກຈາກພຣະຄຳພີ ຫຼືເພີ່ມເຂົ້າໃນພຣະຄຳພີ. ພຣະອົງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ “I AM” ໄດ້ຊົງກຳນົດແລ້ວວ່າ ສິ່ງໃດຈະເປັນຫຼັກມາດຕະຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອແລະຄຳສອນ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງອອກແບບໃຫ້ພຣະຄຳພີເປັນໜັງສືປະຈຳຄົວເຮືອນ. ຄຣິສຕະຈັກທີ່ຍຶດຖືພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມຖືກແຍກອອກຈາກໂຣມຢ່າງບໍ່ອາດປະນີປະນອມໄດ້. ຄັ້ງໜຶ່ງ ພວກໂປຣເຕສແຕນເຄີຍແຍກອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກໃຫຍ່ແຫ່ງການຫຼົງຖອຍນີ້ເຊັ່ນກັນ ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃກ້ນາງຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະຍັງຄົງເດີນຢູ່ໃນເສັ້ນທາງແຫ່ງການຄືນດີກັບຄຣິສຕະຈັກໂຣມ. ໂຣມບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ຫຼັກການຂອງນາງບໍ່ໄດ້ປ່ຽນໄປແມ່ນແຕ່ເລັກນ້ອຍ. ນາງບໍ່ໄດ້ຫຼຸດຊ່ອງຫ່າງລະຫວ່າງຕົນເອງກັບພວກໂປຣເຕສແຕນລົງ; ພວກເຂົາຕ່າງຫາກທີ່ເປັນຝ່າຍກ້າວເຂົ້າໄປທັງໝົດ. ແຕ່ສິ່ງນີ້ຊີ້ບອກຫຍັງກ່ຽວກັບຄວາມເປັນໂປຣເຕສແຕນໃນສະໄໝນີ້? ການປະຕິເສດຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະຄຳພີນັ້ນເອງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ມະນຸດເຂົ້າໃກ້ຄວາມບໍ່ເຊື່ອ. ຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖອຍຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອ ຍ່ອມຫຼຸດລະຍະຫ່າງລະຫວ່າງຕົນເອງກັບສັນຕະປາປາລົງ.”

“It is souls like Luther, Cranmer, Ridley, Hooper, and the thousands of noble men who were martyrs for the truth’s sake, who are the true Protestants. They stood as faithful sentinels of truth, declaring that Protestantism is incapable of union with Romanism, but must be as far separated from the principles of the Papacy as is the east from the west. Such advocates of truth could no more harmonize with ‘the man of sin’ than could Christ and his apostles. In earlier ages the righteous felt that it was impossible to affiliate with Rome, and, though their antagonism to this system of error was maintained at risk of property and life, yet they had courage to maintain their separation, and manfully struggled for the truth. Bible truth was dearer to them than wealth, honor, or even life itself. They could not endure to see the truth buried under a mass of superstition and lying sophistry. They took the word of God in their hands, and raised the standard of truth before the people, boldly declaring that which God had revealed unto them through diligent searching of the Bible. They died the cruelest of deaths for their fidelity to God, but by their blood they purchased for us liberties and privileges that many who claim to be Protestants are easily yielding up to the power of evil. But shall we yield up these dearly bought privileges? Shall we offer insult to the God of heaven, and, after he has freed us from the Romish yoke, again place ourselves in bondage to this antichristian power? Shall we prove our degeneracy by signing away our religious liberty, our right to worship God according to the dictates of our own conscience?

“ບຸກຄົນທັງຫຼາຍເຊັ່ນ Luther, Cranmer, Ridley, Hooper, ແລະຜູ້ຊາຍຜູ້ສູງສົ່ງນັບພັນຄົນທີ່ໄດ້ເປັນມໍຣະນະສັກຂີເພາະເຫັນແກ່ຄວາມຈິງ ນັ້ນແຫຼະແມ່ນພວກໂປຣແຕສຕັງທີ່ແທ້ຈິງ. ພວກເຂົາໄດ້ຢືນຢັດເປັນຍາມເຝົ້າອັນຊື່ສັດແຫ່ງຄວາມຈິງ, ປະກາດວ່າລັດທິໂປຣແຕສຕັງບໍ່ອາດສາມັກຄີເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັບ Romanism ໄດ້, ແຕ່ຈະຕ້ອງແຍກອອກຈາກຫຼັກການຂອງອຳນາດ Papacy ໃຫ້ຫ່າງກັນເທົ່າທີ່ທິດຕາເວັນອອກຫ່າງຈາກທິດຕາເວັນຕົກ. ບັນດາຜູ້ປົກປ້ອງຄວາມຈິງເຊັ່ນນັ້ນຈະບໍ່ອາດກົມກຽວກັບ ‘ມະນຸດແຫ່ງບາບ’ ໄດ້ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດແລະພວກອັກຄະສາວົກຂອງພຣະອົງບໍ່ອາດກົມກຽວກັນໄດ້. ໃນຍຸກກ່ອນໆ ບັນດາຄົນຊອບທຳຮູ້ສຶກວ່າເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະສັງກັດຕົນເຂົ້າກັບ Rome, ແລະເຖິງແມ່ນການຕໍ່ຕ້ານຂອງພວກເຂົາຕໍ່ລະບົບແຫ່ງຄວາມຜິດນີ້ຈະຖືກດຳລົງໄວ້ພ້ອມກັບຄວາມສ່ຽງຕໍ່ຊັບສິນແລະຊີວິດກໍຕາມ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍມີຄວາມກ້າຫານທີ່ຈະຮັກສາການແຍກຕົນອອກນັ້ນໄວ້, ແລະໄດ້ຕໍ່ສູ້ຢ່າງອົງອາດເພື່ອຄວາມຈິງ. ຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະຄຳພີມີຄ່າປະເສີດແກ່ພວກເຂົາຫຼາຍກວ່າຄວາມຮັ່ງມີ, ກຽດສັກສີ, ຫຼືແມ່ນກະທັ້ງຊີວິດຂອງຕົນເອງ. ພວກເຂົາບໍ່ອາດທົນເຫັນຄວາມຈິງຖືກຝັງໄວ້ພາຍໃຕ້ກອງໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມງົມງາຍງົງເຂົາ ແລະການໃຫ້ເຫດຜົນອັນຫຼອກລວງ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ໃນມື, ແລະຍົກມາດຕະຖານແຫ່ງຄວາມຈິງຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນ, ປະກາດຢ່າງກ້າຫານເຖິງສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳແດງແກ່ພວກເຂົາຜ່ານການຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີຢ່າງດຸໝັ່ນ. ພວກເຂົາໄດ້ຕາຍດ້ວຍຄວາມຕາຍອັນໂຫດຮ້າຍທີ່ສຸດເພາະຄວາມສັດຊື່ຂອງຕົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ໂດຍເລືອດຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາໄດ້ຊື້ເອົາເສລີພາບແລະສິດພິເສດຕ່າງໆໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ ຊຶ່ງຫຼາຍຄົນທີ່ອ້າງວ່າຕົນເປັນໂປຣແຕສຕັງກຳລັງຍອມສະຫຼະໃຫ້ແກ່ອຳນາດແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຢ່າງງ່າຍດາຍ. ແຕ່ພວກເຮົາຈະຍອມສະຫຼະສິດອັນຊື້ມາດ້ວຍລາຄາແພງເຫຼົ່ານີ້ບໍ? ພວກເຮົາຈະຖວາຍການດູໝິ່ນແກ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ ແລະຫຼັງຈາກທີ່ພຣະອົງໄດ້ປົດປ່ອຍພວກເຮົາຈາກແອກຂອງ Rome ແລ້ວ ຈະກັບໄປວາງຕົນເອງໄວ້ໃນຄວາມເປັນທາດຕໍ່ອຳນາດຕ້ານພຣະຄຣິດນີ້ອີກບໍ? ພວກເຮົາຈະພິສູດຄວາມເສື່ອມຖອຍຂອງຕົນເອງໂດຍການລົງນາມມອບເສລີພາບທາງສາສະໜາຂອງພວກເຮົາ, ສິດຂອງພວກເຮົາໃນການນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຕາມຄຳຊີ້ນຳແຫ່ງຈິດສຳນຶກຂອງຕົນເອງບໍ?”

“The voice of Luther, that echoed in mountains and valleys, that shook Europe as with an earthquake, summoned forth an army of noble apostles of Jesus, and the truth they advocated could not be silenced by fagots, by tortures, by dungeons, by death; and still the voices of the noble army of martyrs are telling us that the Roman power is the predicted apostasy of the last days, the mystery of iniquity which Paul saw beginning to work even in his day. Roman Catholicism is rapidly gaining ground. Popery is on the increase, and those who have turned their ears away from hearing the truth are listening to her delusive fables. Papal chapels, papal colleges, nunneries, and monasteries are on the increase, and the Protestant world seems to be asleep. Protestants are losing the mark of distinction that distinguished them from the world, and they are lessening the distance between themselves and the Roman power. They have turned away their ears from hearing the truth; they have been unwilling to accept light which God shed upon their pathway, and are therefore going into darkness. They speak with contempt of the idea that there will be a revival of the past cruel persecution on the part of Romanists and those who affiliate with them. They do not recognize the fact that the word of God fully predicts such a revival, and will not concede that the people of God in the last days shall suffer persecution, although the Bible says, ‘The dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’

“ສຽງຂອງລູເທີ ທີ່ກ້ອງກັງວານໄປທົ່ວພູເຂົາແລະຫຸບເຂົາ ທີ່ສັ່ນສະເທືອນຢຸໂຣບດັ່ງແຜ່ນດິນໄຫວ ໄດ້ເອີ້ນໃຫ້ກ້າວອອກມາເປັນກອງທັບແຫ່ງອັກຄະສາວົກຜູ້ສູງສົ່ງຂອງພຣະເຢຊູ ແລະຄວາມຈິງທີ່ພວກເຂົາປະກາດນັ້ນບໍ່ອາດຖືກປິດປາກໄດ້ດ້ວຍກອງເຜົາໄຟ ດ້ວຍການທໍລະມານ ດ້ວຍຄຸກຄັງ ຫຼືດ້ວຍຄວາມຕາຍ; ແລະຈົນບັດນີ້ ສຽງຂອງກອງທັບອັນສູງສົ່ງແຫ່ງບັນດາຜູ້ພະລີຊີວິດ ຍັງຄົງບອກແກ່ພວກເຮົາວ່າ ອຳນາດໂຣມັນແມ່ນການຫຼົງຖອຍຕາມຄຳພະຍາກອນໃນວັນສຸດທ້າຍ ແລະເປັນຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມອະທຳ ທີ່ໂປໂລໄດ້ເຫັນວ່າເລີ່ມກະທຳການຢູ່ແລ້ວແມ່ນແຕ່ໃນສະໄໝຂອງທ່ານ. ຄາທອລິກໂຣມັນກຳລັງຂະຫຍາຍອິດທິພົນຢ່າງວ່ອງໄວ. ລັດທິສັນຕະປາປາກຳລັງເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ເບນຫູອອກຈາກການຟັງຄວາມຈິງ ກຳລັງຮັບຟັງນິທານຫຼອກລວງຂອງນາງ. ໂບດນ້ອຍຂອງສັນຕະປາປາ ວິທະຍາໄລຂອງສັນຕະປາປາ ສຳນັກຊີ ແລະອາຮາມ ກຳລັງເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະໂລກໂປຣແຕສຕັງເບິ່ງເໝືອນກຳລັງຫຼັບໄຫຼ. ບັນດາໂປຣແຕສຕັງກຳລັງສູນເສຍເຄรື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມແຕກຕ່າງ ທີ່ເຄີຍແຍກພວກເຂົາອອກຈາກໂລກ ແລະພວກເຂົາກຳລັງຫົດລະຍະຫ່າງລະຫວ່າງຕົນເອງກັບອຳນາດໂຣມັນໃຫ້ສັ້ນລົງ. ພວກເຂົາໄດ້ເບນຫູອອກຈາກການຟັງຄວາມຈິງ; ພວກເຂົາບໍ່ເຕັມໃຈຮັບແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າສ່ອງລົງໃນເສັ້ນທາງຂອງພວກເຂົາ ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງກຳລັງເຂົ້າໄປສູ່ຄວາມມືດ. ພວກເຂົາເວົ້າດ້ວຍຄວາມດູໝິ່ນຕໍ່ແນວຄິດທີ່ວ່າ ຈະມີການຟື້ນຄືນມາອີກຂອງການຂົ່ມເຫັງອັນໂຫດຮ້າຍໃນອະດີດ ໂດຍຝ່າຍໂຣມັນ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຄົບຄ້າສົມທົບກັບພວກເຂົາ. ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບຮູ້ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນເຖິງການຟື້ນຄືນດັ່ງກ່າວ ແລະບໍ່ຍອມຮັບວ່າ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍຈະຕ້ອງທົນຮັບການຂົ່ມເຫັງ ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ, ‘ມັງກອນໄດ້ໂກດແຄ້ນຕໍ່ແມ່ຍິງນັ້ນ ແລະໄດ້ໄປເຮັດສົງຄາມກັບເຊື້ອສາຍທີ່ເຫຼືອຂອງນາງ ຄືຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະມີຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.’”

“Popery is the religion of human nature, and the mass of humanity love a doctrine that permits them to commit sin, and yet frees them from its consequences. People must have some form of religion, and this religion, formed by human device, and yet claiming divine authority, suits the carnal mind. Men who think themselves wise and intelligent turn away in pride from the standard of righteousness, the ten commandments, and do not think it is in harmony with their dignity to inquire into the ways of God. Therefore they go into false ways, into forbidden paths, become self-sufficient, self inflated, after the pattern of the pope, not after the pattern of Jesus Christ. They must have the form of religion that has the least requirement of spirituality and self-denial, and as unsanctified human wisdom will not lead them to loathe popery, they are naturally drawn toward its provisions and doctrines. They do not want to walk in the ways of the Lord. They are altogether too much enlightened to seek God prayerfully and humbly, with an intelligent knowledge of his word. Not caring to know the ways of the Lord, their minds are all open to delusions, all ready to accept and believe a lie. They are willing to have the most unreasonable, most inconsistent falsehoods palmed off upon them as truth.

“ສາສະໜາໂປບເປີຣີແມ່ນສາສະໜາຂອງທຳມະຊາດມະນຸດ, ແລະມວນມະນຸດສ່ວນໃຫຍ່ຮັກຄຳສອນທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຂົາກະທຳບາບ ແລະຍັງປົດປ່ອຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຜົນຂອງມັນອີກ. ຜູ້ຄົນຈຳເປັນຕ້ອງມີສາສະໜາຮູບແບບໃດໜຶ່ງ, ແລະສາສະໜານີ້, ຊຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍອຸບາຍຂອງມະນຸດ ແຕ່ກັບອ້າງສິດອຳນາດຈາກພຣະເຈົ້າ, ກໍເໝາະກັບຈິດໃຈຝ່າຍເນື້ອໜັງ. ມະນຸດທັງຫຼາຍຜູ້ທີ່ຄິດວ່າຕົນເອງສະຫຼາດ ແລະມີປັນຍາ ຫັນໜີດ້ວຍຄວາມຍິ່ງຈອງຫອງຈາກມາດຕະຖານແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ຄືພຣະບັນຍັດສິບປະການ, ແລະບໍ່ຄິດວ່າການສອບຖາມເຖິງວິຖີທາງຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນສອດຄ່ອງກັບກຽດສັກສີຂອງຕົນ. ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເດີນເຂົ້າໄປໃນທາງຜິດ, ໃນວິຖີທາງທີ່ຖືກຫ້າມ, ກາຍເປັນຜູ້ເພິ່ງຕົນເອງ, ອວດຕົນພອງຕົວ, ຕາມແບບຢ່າງຂອງສັນຕະປາປາ, ບໍ່ແມ່ນຕາມແບບຢ່າງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງມີຮູບແບບຂອງສາສະໜາທີ່ຮຽກຮ້ອງຄວາມຝ່າຍວິນຍານ ແລະການປະຕິເສດຕົນເອງໜ້ອຍທີ່ສຸດ, ແລະເນື່ອງຈາກປັນຍາມະນຸດທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຈະບໍ່ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ກຽດຊັງໂປບເປີຣີ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກດຶງດູດໂດຍທຳມະຊາດໄປຫາຂໍ້ກຳນົດ ແລະຄຳສອນຂອງມັນ. ພວກເຂົາບໍ່ປາຖະໜາຈະເດີນໃນວິຖີທາງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ພວກເຂົາຄິດວ່າຕົນເອງຮູ້ແຈ້ງຫຼາຍເກີນໄປຢ່າງສິ້ນເຊີງ ຈົນບໍ່ຍອມສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າດ້ວຍການອະທິຖານ ແລະດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ, ພ້ອມດ້ວຍຄວາມຮູ້ຢ່າງເຂົ້າໃຈໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ. ເພາະບໍ່ໃສ່ໃຈຈະຮູ້ຈັກວິຖີທາງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງເປີດອອກທັງໝົດຮັບເອົາຄວາມລວງຫຼອກ, ພ້ອມທັງໝົດທີ່ຈະຮັບ ແລະເຊື່ອຄຳຕົວະ. ພວກເຂົາເຕັມໃຈໃຫ້ຄວາມເທັດອັນບໍ່ສົມເຫດສົມຜົນທີ່ສຸດ ແລະຂັດແຍ້ງໃນຕົນເອງທີ່ສຸດ ຖືກຍັດເຢັດໃສ່ພວກເຂົາເສມືອນເປັນຄວາມຈິງ.”

“Satan’s masterpiece of deception is popery; and while it has been demonstrated that a day of great intellectual darkness was favorable to Romanism, it will also be demonstrated that a day of great intellectual light is also favorable to its power; for the minds of men are concentrated on their own superiority, and do not like to retain God in their knowledge. Rome claims infallibility, and Protestants are following in the same line. They do not desire to search for truth and go on from light to a greater light. They wall themselves in with prejudice, and seem willing to be deceived and to deceive others.

“ຜົນງານອັນເປັນເອກຂອງການຫຼອກລວງຂອງຊາຕານຄືລັດທິສັນຕະປາປາ; ແລະໃນຂະນະທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ປະຈັກແຈ້ງແລ້ວວ່າ ຍຸກແຫ່ງຄວາມມືດມົນທາງສະຕິປັນຍາຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງເປັນປະໂຫຍດແກ່ໂຣມັນນິຍົມ, ກໍຈະຖືກສະແດງໃຫ້ປະຈັກແຈ້ງເຊັ່ນກັນວ່າ ຍຸກແຫ່ງແສງສະຫວ່າງທາງສະຕິປັນຍາຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງກໍເປັນປະໂຫຍດແກ່ອຳນາດຂອງມັນເຊັ່ນກັນ; ເພາະຈິດໃຈຂອງມະນຸດຖືກຮວບຮວມໄວ້ຢູ່ກັບຄວາມເໜືອກວ່າຂອງຕົນເອງ, ແລະບໍ່ພໍໃຈທີ່ຈະຮັກສາພຣະເຈົ້າໄວ້ໃນຄວາມຮູ້ຂອງຕົນ. ໂຣມອ້າງສິດໃນຄວາມບໍ່ຜິດພາດ, ແລະພວກໂປຣເຕສຕັງກໍກຳລັງດຳເນີນຕາມແນວທາງດຽວກັນ. ພວກເຂົາບໍ່ປາຖະໜາທີ່ຈະຄົ້ນຫາຄວາມຈິງ ແລະກ້າວຕໍ່ໄປຈາກແສງສະຫວ່າງໄປສູ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ. ພວກເຂົາກໍ່ກຳແພງຕົນເອງໄວ້ດ້ວຍອະຄະຕິ, ແລະເບິ່ງເໝືອນວ່າເຕັມໃຈທີ່ຈະຖືກຫຼອກລວງ ແລະຫຼອກລວງຜູ້ອື່ນ.”

“But though the attitude of the churches is discouraging, yet there is no need of being disheartened; for God has a people who will preserve their fidelity to his truth, who will make the Bible, and the Bible alone, their rule of faith and doctrine, who will elevate the standard, and hold aloft the banner on which is inscribed, “The commandments of God and the faith of Jesus.” They will value a pure gospel, and make the Bible the foundation of their faith and doctrine.

“ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າທ່າທີຂອງຄຣິດຈັກທັງຫຼາຍຈະເປັນເຫດໃຫ້ທໍ້ແທ້ໃຈ, ແຕ່ກໍບໍ່ມີຄວາມຈຳເປັນທີ່ຈະຕ້ອງສິ້ນກຳລັງໃຈ; ເພາະພຣະເຈົ້າມີຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຈະຮັກສາຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ຈະຍຶດພຣະຄຳພີ, ແລະພຣະຄຳພີເທົ່ານັ້ນ, ເປັນຫຼັກເກນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອແລະຄຳສອນຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ຈະຍົກມາດຕະຖານຂຶ້ນ ແລະຊູຜືນທຸງໃຫ້ສູງ ຊຶ່ງມີຄຳຈາລຶກວ່າ, “ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມເຊື່ອຂອງພຣະເຢຊູ.” ພວກເຂົາຈະເຫັນຄຸນຄ່າຂອງຂ່າວປະເສີດອັນບໍລິສຸດ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ພຣະຄຳພີເປັນຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອແລະຄຳສອນຂອງພວກເຂົາ.”

“For such a time as this, when men are casting aside the law of the Lord of hosts, the prayer of David is applicable,—‘It is time for thee, Lord, to work; for they have made void thy law.’ We are coming to a time when almost universal scorn will be heaped upon the law of God, and God’s commandment-keeping people will be severely tried; but will they lose their respect for the law of Jehovah because others do not see and realize its binding claims? Let God’s commandment-keeping people, like David, reverence God’s law in proportion as men cast it aside and heap upon it disrespect and contempt.” Signs of the Times, February 19, 1894.

“ໃນເວລາເຊັ່ນນີ້, ເມື່ອມະນຸດກຳລັງປະຖິ້ມພຣະບັນຍັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນຈອມໂຍທາ, ຄຳອະທິຖານຂອງດາວິດຍັງເໝາະສົມຢູ່,—‘ຂ້າແຕ່ພຣະຢາເວ, ເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ພຣະອົງຈະຊົງກະທຳ; ເພາະພວກເຂົາໄດ້ທຳໃຫ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງເປັນໂມຄະ.’ ພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ເວລາໜຶ່ງທີ່ການເຍາະເຢີ້ຍຢ່າງແທບຈະທົ່ວສາກົນຈະຖືກເທລົງໃສ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະປະຊາຊົນຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງຈະຖືກທົດລອງຢ່າງຮຸນແຮງ; ແຕ່ພວກເຂົາຈະສູນເສຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວຍ້ອນວ່າຄົນອື່ນບໍ່ເຫັນແລະບໍ່ສຳນຶກເຖິງຂໍ້ຜູກພັນອັນມີອຳນາດບັງຄັບຂອງພຣະບັນຍັດນັ້ນຫຼື? ຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເໝືອນດັ່ງດາວິດ, ເຄົາລົບພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນຕາມສັດສ່ວນທີ່ມະນຸດປະຖິ້ມພຣະບັນຍັດນັ້ນ ແລະສະສົມການບໍ່ໃຫ້ກຽດແລະຄວາມໝິ່ນປະໝາດໃສ່ພຣະບັນຍັດນັ້ນ.” Signs of the Times, February 19, 1894.

Two years before the antichrist was given a golden medal by a leader of the Laodicean Seventh-day Adventist church, in 1975, a lawsuit was brought against the Seventh-day Adventist church; EEOC v. Pacific Press Publishing Association (Case No. C-74-2025 CBR in the U.S. District Court for the Northern District of California), where the Equal Employment Opportunity Commission sued the church’s publishing house on behalf of two female employees—Merikay Silver (a former editor who had left by the time of the suit) and Lorna Tobler—alleging gender-based discrimination in pay and benefits. The church defended its practices partly by invoking religious exemptions and discussing its governance structure.

ສອງປີກ່ອນທີ່ອັນຕິຄຣິດຈະໄດ້ຮັບຫຼຽນຄຳຈາກຜູ້ນຳຄົນໜຶ່ງຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເກຍ, ໃນປີ 1975, ໄດ້ມີການຍື່ນຄະດີຟ້ອງຮ້ອງຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສ; EEOC v. Pacific Press Publishing Association (Case No. C-74-2025 CBR in the U.S. District Court for the Northern District of California), ໃນຄະດີນັ້ນ ຄະນະກຳມະການໂອກາດການຈ້າງງານທີ່ເທົ່າທຽມໄດ້ຟ້ອງສຳນັກພິມຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນນາມຂອງພະນັກງານຍິງສອງຄົນ—Merikay Silver (ອະດີດບັນນາທິການຜູ້ໄດ້ລາອອກໄປແລ້ວໃນເວລາທີ່ມີການຟ້ອງຄະດີ) ແລະ Lorna Tobler—ໂດຍກ່າວຫາວ່າມີການຈຳແນກໂດຍອີງໃສ່ເພດໃນເລື່ອງຄ່າຈ້າງແລະຜົນປະໂຫຍດ. ຄຣິສຕະຈັກໄດ້ປ້ອງກັນແນວປະຕິບັດຂອງຕົນບາງສ່ວນໂດຍອ້າງເຖິງຂໍ້ຍົກເວັ້ນທາງສາສະໜາ ແລະໂດຍການກ່າວເຖິງໂຄງສ້າງການປົກຄອງຂອງຕົນ.

In a sworn statement dated February 6, 1976 (part of a defense brief submitted to the court), Neal C. Wilson (then president of the church’s North American Division, and later General Conference president from 1979–1990) addressed the church’s historical views on Roman Catholicism. The statement was made in the context of arguing against characterizations of the church as having a “hierarchy” similar to the papal system. The full relevant quote is: “Although it is true that there was a period in the life of the Seventh-day Adventist Church when the denomination took a distinctly anti-Roman Catholic viewpoint, and the term ‘hierarchy’ was used in a pejorative sense to refer to the papal form of church governance, that attitude on the Church’s part was nothing more than a manifestation of widespread anti-popery among conservative protestant denominations in the early part of this century and the latter part of the last, and which has now been consigned to the historical trash heap so far as the Seventh-day Adventist Church is concerned.”

ໃນຄໍາໃຫ້ການພາຍໃຕ້ຄໍາສາບານ ລົງວັນທີ 6 ກຸມພາ 1976 (ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄໍາແກ້ຕ່າງທີ່ຍື່ນຕໍ່ສານ), Neal C. Wilson (ໃນເວລານັ້ນເປັນປະທານຂອງ North American Division ຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ແລະຕໍ່ມາເປັນປະທານ General Conference ຈາກປີ 1979–1990) ໄດ້ກ່າວເຖິງທັດສະນະທາງປະຫວັດສາດຂອງຄຣິສຕະຈັກຕໍ່ Roman Catholicism. ຄໍາໃຫ້ການນັ້ນໄດ້ຖືກກ່າວໃນບໍລິບົດຂອງການໂຕ້ຖຽງຄັດຄ້ານການຈໍາແນກຄຣິສຕະຈັກວ່າມີ “ລະບົບລໍາດັບຊັ້ນ” ທີ່ຄ້າຍຄືກັບລະບົບສັນຕະປາປາ. ຂໍ້ຄວາມສໍາຄັນເຕັມໆມີດັ່ງນີ້: “ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເປັນຄວາມຈິງວ່າ ເຄີຍມີຊ່ວງເວລາໜຶ່ງໃນຊີວິດຂອງຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist ທີ່ນິກາຍນີ້ໄດ້ຖືຈຸດຍືນຕໍ່ຕ້ານ Roman Catholic ຢ່າງຊັດເຈນ, ແລະຄໍາວ່າ ‘ລະບົບລໍາດັບຊັ້ນ’ ກໍໄດ້ຖືກນໍາໃຊ້ໃນຄວາມໝາຍທີ່ເປັນການຫຍາມໝິ່ນເພື່ອອ້າງເຖິງຮູບແບບການປົກຄອງຄຣິສຕະຈັກແບບສັນຕະປາປາ, ແຕ່ທ່າທີດັ່ງກ່າວຂອງຄຣິສຕະຈັກນັ້ນ ກໍບໍ່ແມ່ນຫຍັງອື່ນນອກຈາກການສະແດງອອກຂອງກະແສການຕໍ່ຕ້ານສັນຕະປາປາຢ່າງແຜ່ຫຼາຍໃນບັນດານິກາຍ Protestant ສາຍອະນຸລັກ ໃນຊ່ວງຕົ້ນຂອງສັດຕະວັດນີ້ ແລະຊ່ວງທ້າຍຂອງສັດຕະວັດກ່ອນ, ແລະບັດນີ້ໄດ້ຖືກໂຍນລົງໄປໃນກອງຂີ້ເຫຍື້ອແຫ່ງປະຫວັດສາດແລ້ວ ໃນຂອບເຂດທີ່ກ່ຽວກັບຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist.”

This reflects a shift away from the church’s traditional prophetic interpretation, which identified the papacy as the ‘beast’ or antichrist in Revelation. Critics within and outside the church have interpreted it as downplaying or abandoning that anti-Catholic stance to align with modern ecumenism or legal defenses. Wilson, in 1985 identified the Presidents of the various Divisions of the church as “cardinals,” when he stated, “… there is no ‘cardinal’ from all the countries of the Far East, while there will probably be two ‘cardinals’ from Africa.”

ນີ້ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນການຫັນອອກຈາກການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນແບບດັ້ງເດີມຂອງຄຣິດຈັກ, ຊຶ່ງໄດ້ລະບຸສັນຕະປາປາໄວ້ວ່າເປັນ “ສັດຮ້າຍ” ຫຼື ປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ໃນພຣະນິມິດ. ນັກວິຈານທັງພາຍໃນແລະພາຍນອກຄຣິດຈັກໄດ້ຕີຄວາມສິ່ງນີ້ວ່າເປັນການຫຼຸດທອນ ຫຼື ລະຖິ້ມຈຸດຍືນຕ້ານຄາທອລິກນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຂະບວນການເອກະພາບຄຣິດຕະຈັກສະໄໝໃໝ່ ຫຼື ການປ້ອງກັນທາງກົດໝາຍ. ວິນສັນ, ໃນປີ 1985, ໄດ້ລະບຸປະທານຂອງພະແນກຕ່າງໆຂອງຄຣິດຈັກວ່າເປັນ “cardinals,” ເມື່ອທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, “… there is no ‘cardinal’ from all the countries of the Far East, while there will probably be two ‘cardinals’ from Africa.”

Sister White stated that it is a backslidden church that lessens the distance between itself and the pope! The compromise of the third generation is represented as weeping for Tammuz in Ezekiel eight, and by the compromise of Pergamos. The first generation from 1863 unto 1888 represented the church of Ephesus, a church that lost its first love, and the Millerite movements first love was the prophetic message, and the first chapter of that prophetic message was the “seven times” that were set aside in 1863.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວວ່າ ໂບດທີ່ຖອຍຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອ ຄືໂບດທີ່ຫຼຸດຜ່ອນລະຍະຫ່າງລະຫວ່າງຕົນເອງກັບພະສັນຕະປາປາ! ການປະນີປະນອມຂອງຄົນຮຸ່ນທີສາມ ຖືກສະແດງໄວ້ເປັນການຮ້ອງໄຫ້ເພື່ອຕັມມູຊ ໃນ ເອເຊກຽນ ແປດ, ແລະໂດຍການປະນີປະນອມຂອງ Pergamos. ຄົນຮຸ່ນທໍາອິດຕັ້ງແຕ່ 1863 ຈົນເຖິງ 1888 ເປັນຕົວແທນຂອງໂບດເອເຟໂຊ, ໂບດທີ່ສູນເສຍຄວາມຮັກເດີມຂອງຕົນ, ແລະຄວາມຮັກເດີມຂອງຂະບວນການ Millerite ແມ່ນຂ່າວສານຄໍາພະຍາກອນ, ແລະບົດທໍາອິດຂອງຂ່າວສານຄໍາພະຍາກອນນັ້ນ ຄື “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຖືກວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງໃນປີ 1863.

From 1888 unto 1919, the second generation represented by Smyrna and Ezekiel’s secret chambers, witnessed the death of the Spirit of Prophecy, as Sister White was laid to rest in 1915. More details of the four generations are necessary to complete the testimony, but the progressive rebellion must be understood to fully appreciate how an apostate people could “proscribe” the writings of Ellen White, or how they could promote the first day of the week as acceptable. Judas works with the “drunkards of Ephraim” that “rule this people” in Jerusalem, and those that rule Jerusalem and bow to the sun, are represented by the Sanhedrin.

ນັບແຕ່ປີ 1888 ຫາ 1919, ຄົນຮຸ່ນທີສອງ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Smyrna ແລະ ຫ້ອງລັບຂອງ Ezekiel, ໄດ້ເປັນພະຍານເຫັນການຕາຍຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ເມື່ອ Sister White ໄດ້ຖືກນຳໄປຝັງໃນປີ 1915. ລາຍລະອຽດເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບຄົນທັງສີ່ຮຸ່ນແມ່ນຈຳເປັນເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍານນັ້ນສົມບູນ, ແຕ່ການກະບົດທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປນັ້ນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກເຂົ້າໃຈ ເພື່ອຈະຊື່ນຊົມຢ່າງເຕັມທີວ່າ ປະຊາຊົນຜູ້ຫຼົງຫາຍໄປໃນຄວາມເຊື່ອ ຈະສາມາດ “ຫ້າມ” ບົດຂຽນຂອງ Ellen White ໄດ້ແນວໃດ, ຫຼືຈະສາມາດສົ່ງເສີມວັນທຳອິດຂອງອາທິດວ່າເປັນທີ່ຍອມຮັບໄດ້ແນວໃດ. Judas ຮ່ວມມືກັບ “ພວກຂີ້ເຫຼົ້າແຫ່ງ Ephraim” ຜູ້ທີ່ “ປົກຄອງປະຊາຊົນນີ້” ໃນ Jerusalem, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ປົກຄອງ Jerusalem ແລະ ກົ້ມກາບຕໍ່ດວງອາທິດ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Sanhedrin.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

“Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

“ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນລູກຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ, ຄວາມອົດທົນໄດ້ຖືກສະແດງອອກພຽງເລັກນ້ອຍພຽງໃດ, ຖ້ອຍຄໍາຂົມຂື່ນຖືກກ່າວອອກໄປຫຼາຍພຽງໃດ, ຄໍາກ່າວປະນາມໄດ້ຖືກປະກາດອອກຕໍ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນຄົນໃນຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາຫຼາຍພຽງໃດ. ຫຼາຍຄົນໄດ້ມອງຜູ້ທີ່ສັງກັດຢູ່ໃນຄຣິດຈັກອື່ນໆວ່າເປັນຄົນບາບຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ, ໃນຂະນະທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງມອງພວກເຂົາເຊັ່ນນັ້ນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ມອງສະມາຊິກຂອງຄຣິດຈັກອື່ນໆເຊັ່ນນັ້ນ ຈໍາເປັນຕ້ອງຖ່ອມຕົນລົງຢູ່ໃຕ້ພຣະຫັດອັນຊົງຣິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາປະນາມນັ້ນ ອາດໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງພຽງເລັກນ້ອຍ, ມີໂອກາດແລະສິດພິເສດພຽງເລັກນ້ອຍ. ຖ້າຫາກພວກເຂົາໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງດັ່ງທີ່ສະມາຊິກຫຼາຍຄົນໃນຄຣິດຈັກຂອງພວກເຮົາໄດ້ຮັບ, ພວກເຂົາອາດໄດ້ກ້າວໜ້າໄປໄດ້ໃນອັດຕາທີ່ໄກກວ່າຫຼາຍ, ແລະໄດ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນຕໍ່ໂລກໄດ້ດີກວ່າ. ສ່ວນບັນດາຜູ້ທີ່ໂອ້ອວດເຖິງແສງສະຫວ່າງຂອງຕົນ ແຕ່ກັບລົ້ມເຫຼວທີ່ຈະດໍາເນີນຕາມແສງນັ້ນ, ພຣະຄຣິດຕັດກັບພວກເຂົາວ່າ, ‘ແຕ່ເຮົາຂໍກ່າວແກ່ພວກເຈົ້າວ່າ, ໃນວັນພິພາກສາ ເມືອງໄທເຣ ແລະ ຊີໂດນ ຈະຮັບໂທດເບົາກວ່າພວກເຈົ້າ. ແລະເຈົ້າ, ຄາເປີນາອຸມ [Seventh-day Adventists, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຫຼວງຫຼາຍ], ຜູ້ຖືກຍົກຂຶ້ນເຖິງສະຫວັນ [ໃນດ້ານສິດພິເສດ], ຈະຖືກຖິ້ມລົງໄປເຖິງນະລົກ: ເພາະຖ້າການອັດສະຈັນອັນຊົງຣິດ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກະທໍາໃນເຈົ້າ, ໄດ້ຖືກກະທໍາໃນເມືອງໂຊໂດມ, ມັນກໍຄົງຈະຍັງຄົງຢູ່ຈົນຮອດວັນນີ້. ແຕ່ເຮົາຂໍກ່າວແກ່ພວກເຈົ້າວ່າ, ໃນວັນພິພາກສາ ແຜ່ນດິນຂອງໂຊໂດມຈະຮັບໂທດເບົາກວ່າເຈົ້າ.’ ໃນເວລານັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງຕອບແລະຕັດວ່າ, ‘ຂ້າແດ່ພຣະບິດາ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ, ຂ້າພຣະອົງຂໍຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງປິດບັງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ຈາກຄົນສະຫລາດແລະຄົນມີປັນຍາ [ໃນການປະເມີນຂອງພວກເຂົາເອງ], ແລະໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນແກ່ບັນດາເດັກນ້ອຍ.’”

“‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.’

“‘ແລະບັດນີ້ ເນື່ອງຈາກພວກເຈົ້າໄດ້ກະທຳບັນດາການເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດ, ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, ແລະເຮົາໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຈົ້າ, ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະເວົ້າ, ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຟັງ; ແລະເຮົາໄດ້ເອີ້ນພວກເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕອບ; ສະນັ້ນ ເຮົາຈະກະທຳຕໍ່ນິເວດນີ້, ຊຶ່ງເອີ້ນຕາມນາມຂອງເຮົາ, ທີ່ພວກເຈົ້າໄວ້ວາງໃຈ, ແລະຕໍ່ສະຖານທີ່ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າແລະແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳຕໍ່ຊີໂລ. ແລະເຮົາຈະຂັບໄລ່ພວກເຈົ້າອອກໄປຈາກສາຍພຣະເນດຂອງເຮົາ, ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຂັບໄລ່ບັນດາພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຈົ້າອອກໄປແລ້ວ, ຄືວົງພັນທັງໝົດຂອງເອຟຣາອິມ.’”

“The Lord has established among us institutions of great importance, and they are to be managed, not as worldly institutions are managed, but after God’s order. They are to be managed with an eye single to his glory, that by all means perishing souls may be saved. To the people of God the testimonies of the Spirit have come, and yet many have not taken heed to reproofs, warnings, and counsels.

“ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສະຖາປະນາສະຖາບັນຕ່າງໆທີ່ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໄວ້ທ່າມກາງພວກເຮົາ, ແລະສະຖາບັນເຫຼົ່ານັ້ນຕ້ອງໄດ້ຮັບການບໍລິຫານ ບໍ່ແມ່ນດັ່ງທີ່ສະຖາບັນຂອງໂລກນີ້ຖືກບໍລິຫານ, ແຕ່ຕາມລະບຽບຂອງພຣະເຈົ້າ. ສະຖາບັນເຫຼົ່ານັ້ນຕ້ອງຖືກບໍລິຫານໂດຍມີສາຍຕາມຸ່ງຢູ່ແຕ່ພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ, ເພື່ອວ່າດ້ວຍທຸກວິທີທາງ ຈິດວິນຍານທີ່ກຳລັງພິນາດຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ. ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຄຳພະຍານຂອງພຣະວິນຍານໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ, ແຕ່ກໍຍັງມີຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈຕໍ່ການຕັກເຕືອນ, ຄຳເຕືອນ, ແລະຄຳແນະນຳ.”

“‘Here now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: fear ye not me saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual degree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? but this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. . . . They judge not the cause, the cause of the fatherless, yet they prosper; and the right of the needy do they not judge. Shall I not visit for these things? saith the Lord; shall not my soul be revenged on such a nation as this?’

“‘ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງສິ່ງນີ້ ໂອ ປະຊາຊົນທີ່ໂງ່ຈ້າ ແລະ ປາດສະຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈ; ຜູ້ທີ່ມີຕາ ແຕ່ບໍ່ເຫັນ; ມີຫູ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ: ພວກເຈົ້າບໍ່ຢຳເກງເຮົາດອກຫຼື ພຣະຢາເວກ່າວ; ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ສັ່ນສະທ້ານຕໍ່ໜ້າເຮົາດອກຫຼື, ເຮົາຜູ້ໄດ້ວາງຊາຍໄວ້ເປັນເຂດແດນຂອງທະເລ ດ້ວຍກົດອັນຖາວອນ ເພື່ອມັນຈະຂ້າມຜ່ານບໍ່ໄດ້; ແມ່ນວ່າຄື້ນຂອງມັນຈະຊັດສາດກໍຕາມ ມັນກໍບໍ່ອາດເອົາຊະນະໄດ້; ແມ່ນວ່າມັນຈະຄຳລາມ ມັນກໍບໍ່ອາດລ່ວງຂ້າມໄດ້. ແຕ່ປະຊາຊົນນີ້ມີໃຈທີ່ກະບົດ ແລະ ດື້ດ້ານ; ພວກເຂົາໄດ້ຫັນໜີ ແລະ ຈາກໄປ. ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ກ່າວໃນໃຈຂອງຕົນວ່າ, ບັດນີ້ ໃຫ້ພວກເຮົາຢຳເກງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຜູ້ປະທານຝົນ ທັງຝົນຕົ້ນລະດູ ແລະ ຝົນປາຍລະດູ ຕາມລະດູການຂອງມັນ: ພຣະອົງຊົງສະຫງວນອາທິດທັງຫຼາຍທີ່ກຳນົດໄວ້ຂອງການກ່ຽວກ່ຽວໄວ້ໃຫ້ພວກເຮົາ. ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ເບື່ອງເບນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄປ, ແລະ ບາບຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຫ້າມສິ່ງດີທັງຫຼາຍໄວ້ຈາກພວກເຈົ້າ.... ພວກເຂົາບໍ່ພິພາກສາຄະດີ, ຄະດີຂອງພວກກຳພ້າພໍ່ ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງຈະເລີນ; ແລະ ສິດຂອງຄົນຂັດສົນ ພວກເຂົາກໍບໍ່ພິພາກສາ. ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ ເຮົາຈະບໍ່ລົງໂທດເພາະເຫດສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ດອກຫຼື? ຈິດວິນຍານຂອງເຮົາຈະບໍ່ແກ້ແຄ້ນຕໍ່ປະຊາຊາດເຊັ່ນນີ້ດອກຫຼື?’”

“Shall the Lord be compelled to say, ‘Pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee’? ‘Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain. . . . Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth?’” Review and Herald, August 1, 1893.

“ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກບັງຄັບໃຫ້ກ່າວຫຼືວ່າ, ‘ຢ່າອະທິຖານເພື່ອຊົນຊາດນີ້ ແລະຢ່າຍົກສຽງຮ້ອງຫຼືຄຳອະທິຖານເພື່ອເຂົາທັງຫຼາຍ ແລະຢ່າວິງວອນຕໍ່ເຮົາເພື່ອເຂົາ: ເພາະເຮົາຈະບໍ່ຟັງເຈົ້າ’? ‘ເພາະສະນັ້ນ ຝົນໂປຍໄດ້ຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້ ແລະບໍ່ມີຝົນປາຍລະດູ.... ຕັ້ງແຕ່ເວລານີ້ໄປ ເຈົ້າຈະບໍ່ຮ້ອງທູນຕໍ່ເຮົາຫຼືວ່າ, ພຣະບິດາຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະອົງເປັນຜູ້ນຳທາງແຫ່ງວັຍໜຸ່ມຂອງຂ້ານ້ອຍ ບໍ?’” Review and Herald, August 1, 1893.