ພຣະຄຳພີໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌ເດ ແອດເວັນຕິດ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ສາມສິບສອງ

ການເດີນທາງເພື່ອມາເຖິງພຣະທຳໂຢເອນນັ້ນເປັນການເດີນທາງທີ່ຄ່ອຍໆເຄື່ອນໄປ ໂດຍມີເປໂຕເປັນພະຍານຂອງພວກເຮົາ. ເປໂຕເປັນໜຶ່ງໃນສັນຍະລັກອັນນ່າອັດສະຈັນທີ່ສຸດພາຍໃນພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວພວກເຂົາທັງໝົດກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນບໍ່ແມ່ນຫຼື? ເປໂຕຢູ່ທີ່ Caesarea Philippi, ແລະທ່ານກໍຢູ່ທີ່ເພນເຕກອດໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງໃນຊົ່ວໂມງທີສາມ, ແລ້ວຕໍ່ມາຢູ່ໃນພຣະວິຫານໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າຂອງວັນດຽວກັນ. ພຣະເຢຊູຖືກຕອກກາງແຂນໃນຊົ່ວໂມງທີສາມ ແລະສິ້ນພຣະຊົນໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ. ເປໂຕຖືກຊົງເອີ້ນໄປຍັງ Caesarea ໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ, ແຕ່ Caesarea ທີ່ທ່ານຖືກຊົງເອີ້ນໄປນັ້ນໃນເລື່ອງຂອງໂກເນລີອຸສ ບໍ່ແມ່ນ Caesarea Philippi ທີ່ຕີນພູເຮີໂມນ, ແຕ່ເປັນ Caesarea ທີ່ຢູ່ແຄມທະເລ, ເອີ້ນວ່າ Caesarea Maritima.

ເຊຊາເຣຍ ມາຣິຕິມາ ເປັນເມືອງຊາຍຝັ່ງທະເລຢູ່ແຄມທະເລເມດິເຕີເຣນຽນ ຫ່າງຈາກເທລອາວີບໃນປັດຈຸບັນໄປທາງເໜືອປະມານ 30–35 ໄມລ໌ (ສ້າງໂດຍເຮໂຣດມະຫາລາດໃຫ້ເປັນເມືອງທ່າເຮືອໂຣມັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່). ມັນປາກົດຢູ່ເລື້ອຍໆໃນພຣະທຳກິດຈະການ (ຖືກກ່າວເຖິງ 15 ຄັ້ງ) ແລະເປັນເມືອງທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ໃນພຣະສັນຍາໃໝ່ຮຽກພຽງວ່າ “ເຊຊາເຣຍ”. ຟີລິບຜູ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນກັບບຸດສາວສີ່ຄົນຂອງລາວຜູ້ພະຍາກອນ (ກິດຈະການ 8:40; 21:8). ໂປໂລຖືກຈຳຄຸກຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນເວລາສອງປີ, ໄດ້ໄປປະກົດຕົວຕໍ່ໜ້າເຈົ້າເມືອງເຟລິກ ແລະ ເຟສຕັສ, ແລະກະສັດອາກຣິບປາ (ກິດຈະການ 23–26). ບາງທີສິ່ງທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນຄື ເປໂຕໄດ້ປະກາດແກ່ໂຄເນລິອຸສ ນາຍຮ້ອຍຊາວໂຣມັນທີ່ນີ້—ຊຶ່ງເປັນການກັບໃຈມາເຊື່ອໃນຄຣິດສະຕຽນຂອງຄົນຕ່າງຊາດຄັ້ງສຳຄັນຄັ້ງທຳອິດ (ກິດຈະການ 10) ໃນ ຄ.ສ. 34, ເມື່ອອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.

ເມືອງກາຍຊາເຣຍ ມາຣິຕິມາ ເປັນນະຄອນຫຼວງຝ່າຍການປົກຄອງຂອງໂຣມັນໃນແຂວງຢູເດຍ ແລະເປັນສູນກາງສຳຄັນຂອງຄົນຕ່າງຊາດ. ສ່ວນ ກາຍຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ເປັນອີກເມືອງໜຶ່ງ ຕັ້ງຢູ່ທາງເໜືອໄກ ໃກ້ຕີນພູເຮີໂມນ (ປະມານ 25–30 ໄມ ທາງເໜືອຂອງທະເລຄາລິເລ) ໃນບໍລິເວນທີ່ປັດຈຸບັນເອີ້ນວ່າ ໂກລານ ໄຮຕສ໌ (ບານີອາສ ໃນສະໄໝປັດຈຸບັນ). ເມືອງນີ້ຖືກກ່າວເຖິງພຽງແຕ່ໃນພຣະກິດຕິຄຸນເທົ່ານັ້ນ (Matthew 16:13 ແລະ Mark 8:27) ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ນຳພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄປຍັງ ກາຍຊາເຣຍ ຟີລິບປີ. ນີ້ແມ່ນສະຖານທີ່ອັນເລື່ອງລືທີ່ເປໂຕໄດ້ປະກາດຮັບວ່າ ພຣະເຢຊູເປັນ “ພຣະເມຊີອາ, ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່,” ແລະເປັນບ່ອນທີ່ພຣະເຢຊູຊົງປະກາດວ່າ “ເທິງຫີນກ້ອນນີ້ ເຮົາຈະສ້າງຄຣິດຕະຈັກຂອງເຮົາ ແລະປະຕູແຫ່ງແດນມໍລະນາຈະບໍ່ມີຊະນະເໜືອມັນ” (Matthew 16:13–20). ບ່ອນນັ້ນເປັນເຂດຂອງຄວາມເຊື່ອນອກສາສະໜາ ມີວິຫານທີ່ອຸທິດແດ່ພະຂອງກຣີກ ໂດຍສະເພາະແດ່ ແພນ ເທບພະເຈົ້າຮູບແບບແບ້ ຊຶ່ງຖ້ຳບູຊາຂອງແພນນັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ “ປະຕູແຫ່ງນະລົກ,” ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພຣະດຳລັດຂອງພຣະເຢຊູໃນສະຖານທີ່ນັ້ນຍິ່ງໂດດເດັ່ນເປັນພິເສດ.

ເມືອງທັງສອງນີ້ແຍກອອກຈາກກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງທັງໃນດ້ານພູມສາດແລະປະຫວັດສາດ—ເມືອງໜຶ່ງເປັນທ່າເຮືອໂຣມັນທີ່ຄຶກຄື້ນຢູ່ທາງຕາເວັນຕົກສຽງໃຕ້, ອີກເມືອງໜຶ່ງເປັນສະຖານທີ່ແບບເຮລເລນິດ/ນອກສາສະໜາຢູ່ທາງເໜືອ ໃກ້ຕົ້ນນ້ຳແມ່ນ້ຳຈໍແດນ. ເມືອງທີ່ຢູ່ຊາຍຝັ່ງນັ້ນມີບົດບາດເດັ່ນໃນພຣະທຳກິດຈະການ, ໃນຂະນະທີ່ອີກເມືອງທາງເໜືອເປັນຈຸດສູນກາງຂອງເຫດການສຳຄັນຍິ່ງໃນພຣະກິດຕິຄຸນ. ເຊຊາເຣຍແຫ່ງທະເລເປັນສັນຍາລັກຂອງໂຣມ—ຄືສັດຮ້າຍ, ແລະ ເຊຊາເຣຍແຫ່ງແຜ່ນດິນເປັນສັນຍາລັກຂອງພະຍານາກ. ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸໄລຍະເວລາຈາກໄມ້ກາງແຂນເຖິງເພັນເຕກອດ, “ລະດູການເພັນເຕກອດ,” ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ເພັນເຕກອດ.

ໃນທາງເຕັກນິກ ລະດູການເພນເຕກອດຈະເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນສະຫຼອງຜົນທຳອິດ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ; ແຕ່ຖ້າປາດສະຈາກຄວາມຕາຍເທິງໄມ້ກາງແຂນ ກໍຈະບໍ່ມີໂລຫິດໃຫ້ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນຜູ້ຄືນພຣະຊົນໄດ້ນຳຕິດພຣະອົງໄປເມື່ອພຣະອົງຊົງຄືນຂຶ້ນ. ຖ້າປາດສະຈາກການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໃນຖານະເປັນເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງຊີວິດ ກໍຈະບໍ່ໄດ້ພັກໃນວັນແຫ່ງວັນສະຫຼອງເຂົ້າຈີ່ໄຮ້ເຊື້ອ, ແລະ ເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງຊີວິດຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ພັກກ່ອນລ່ວງໜ້າກ່ອນການຄືນຂຶ້ນຂອງພຣະອົງໃນວັນສະຫຼອງຜົນທຳອິດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການເລີ່ມຕົ້ນໄລຍະຫ້າສິບວັນ ທີ່ນຳໄປສູ່ວັນ ແລະ ວັນສະຫຼອງເພນເຕກອດ.

ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຢືນຢັນພັນທະສັນຍາໃຫ້ຄົບໜຶ່ງອາທິດ; ອາທິດນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນທີ່ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ແລ້ວ “ໃນກາງອາທິດ,” ສາມປີເຄິ່ງຕໍ່ມາ, ພຣະອົງຖືກຕຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ຊົງພັກຢູ່ໃນອຸບໂມງໃນວັນເທດສະການເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ, ຟື້ນຄືນພຣະຊົນໃນວັນອາທິດເປັນເທດສະການຜົນແຮກຂອງການກ່ຽວເຂົ້າບາເລ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປີດຕົ້ນລະດູການເພນເຕກອດຫ້າສິບວັນທີ່ດຳເນີນໄປຈົນເຖິງເທດສະການຜົນແຮກຂອງເຂົ້າສາລີ. ຈາກໄມ້ກາງແຂນໄປຈົນຮອດປາຍອາທິດ, ອີກສາມປີເຄິ່ງຕໍ່ມາ, ຊ່ວງເວລາເຈັດປີນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງກັບໂກເນລີອັດແຫ່ງ Caesarea Maritima, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນຄົນຕ່າງຊາດຄົນທຳອິດທີ່ໄດ້ກັບໃຈເຂົ້າມາໃນຄຣິສຕະຈັກຄຣິສຕຽນ—ໃນຕອນທ້າຍຂອງອາທິດ ໃນປີ ຄ.ສ. 34.

ອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດສະເດັດມາເພື່ອຮັບຮອງພັນທະສັນຍານັ້ນ ໃນທາງຄຳພະຍາກອນເທົ່າກັບ 2,520 ວັນ, ແລະໄມ້ກາງແຂນຢູ່ “ກາງອາທິດ,” ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນ 1,260 ວັນຫຼັງຈາກການຮັບບັບຕິສະມາ ແລະ 1,260 ວັນກ່ອນທີ່ຄໍເນລິອຸສຈະກັບໃຈ. ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ພຣະຄຣິດຖືກຄຶງໄວ້ໃນຊົ່ວໂມງທີສາມ, ແລະພຣະອົງສິ້ນພຣະຊົນໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ. ນັ້ນແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງລະດູການເພນເຕຄອສ ແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດ, (ເພາະພຣະເຢຊູຊົງສຳແດງຕອນສິ້ນສຸດດ້ວຍຕອນເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ) ໃນວັນເພນເຕຄອສ, ເປໂຕໄດ້ກ່າວຄຳເທດຄັ້ງທຳອິດຂອງລາວຈາກພຣະທຳໂຢເອນໃນຊົ່ວໂມງທີສາມໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງ, ບ່ອນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ພົບກັບພວກສາວົກໃນວັນແຫ່ງການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ. ຈາກນັ້ນ ເປໂຕໄດ້ກ່າວຄຳເທດຄັ້ງທີສອງຂອງລາວກ່ຽວກັບໂຢເອນໃນພຣະວິຫານ ໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ. ເຫັນໄດ້ຢ່າງແຈ້ງວ່າ ຊົ່ວໂມງທີສາມ ແລະ ຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ ເປັນສັນຍາລັກອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຂອງການເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ການສິ້ນສຸດຂອງລະດູການເພນເຕຄອສ.

ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ, ເມື່ອພວກເຮົາຈັດໃຫ້ຊົ່ວໂມງທີສາມ ແລະ ຊົ່ວໂມງທີເກົ້າຂອງເຫດການທັງສອງນີ້ສອດຄ່ອງກັນ, ພວກເຮົາພົບວ່າຫົກຊົ່ວໂມງນັ້ນເປັນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງທັງສອງຕ່າງໃຫ້ຄຳພະຍານເຖິງການແບ່ງແຍກ. ພຣະຄຣິດສະເດັດຈາກຊີວິດໄປສູ່ຄວາມຕາຍ ແລະ ຈາກຄວາມຕາຍກັບຄືນສູ່ຊີວິດ. ພຣະອົງສະເດັດຈາກແຜ່ນດິນໂລກໄປສູ່ສະຫວັນ ແລະ ກັບຄືນມາສູ່ແຜ່ນດິນໂລກ. ເປໂຕຢູ່ຂ້າງນອກ ແລະ ຕໍ່ມາຢູ່ຂ້າງໃນພຣະວິຫານ. ແນ່ນອນວ່າ ຍັງມີການຈັດວາງແບບຂະໜານອື່ນໆອີກລະຫວ່າງຊົ່ວໂມງທີສາມແລະຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ, ແຕ່ກ່ອນອື່ນພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາເຖິງເປໂຕ, ໂກເນລີອຸສ ແລະ ເມືອງເຊຊາເຣຍແຄມທະເລ.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການແບ່ງຍຸກສະໄໝແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຫົກຊົ່ວໂມງນັ້ນ ເມື່ອທູດສະຫວັນຖືກສົ່ງໄປຫາໂກເນລີອຸສເພື່ອຊີ້ນຳໃຫ້ລາວສົ່ງຄົນໄປເຊີນເປໂຕ ເວລານັ້ນແມ່ນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ.

ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານ ແລະຂອງໝຸດໝາຍ, ແລະທູດສະຫວັນກໍຢືນຢັນວ່ານັ້ນເປັນໝຸດໝາຍເມື່ອລາວກ່າວວ່າ, “ຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານ ແລະການໃຫ້ທານຂອງທ່ານໄດ້ຂຶ້ນໄປເປັນທີ່ລະນຶກຈຳຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ.” ໝຸດໝາຍຂອງການສິ້ນສຸດຂອງອາທິດນັ້ນຄືການທີ່ໂກເນລີອຸດໃຫ້ຄົນໄປເຊີນເປໂຕໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ ຫຼັງຈາກອົດອາຫານມາໄດ້ສີ່ມື້, ແລະເຫດການນັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ “ທີ່ລະນຶກຈຳ,” ຊຶ່ງເປັນໝຸດໝາຍ. ໃນຖານະເປັນ “ນາຍຮ້ອຍ,” ໂກເນລີອຸດເປັນນາຍກອງປົກຄອງທະຫານໜຶ່ງຮ້ອຍຄົນ.

ເມື່ອເປໂຕຢູ່ທີ່ເມືອງເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ໃນມັດທາຍ ບົດທີສິບຫົກ ບໍ່ມີການອ້າງເຖິງຊົ່ວໂມງໃດໜຶ່ງ. ເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ແມ່ນຊື່ຂອງເມືອງໃນເວລາທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ພາພວກສາວົກໄປທີ່ນັ້ນ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 13 ຫາ 15, ຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນຍຸດທະການແຫ່ງພານຽມ ແລະເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງສົງຄາມທີ່ນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ, ເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ຖືກເອີ້ນວ່າ ພານຽມ. ເປໂຕຢູ່ໃນຂໍ້ 13 ຫາ 15 ເມື່ອລາວຢູ່ທີ່ເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ, ຊຶ່ງກໍຄື ພານຽມ.

ການຊີ້ບອກວ່າ ຍຸດທະການທີ່ Panium ເປັນການສຳເລັດຄວາມຂອງຂໍ້ພະຄຳພີ Daniel ບົດ 11 ຂໍ້ 13 ຫາ 15 ແລະວ່າ ຂໍ້ພະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນພ້ອມທັງປະຫວັດຂອງຍຸດທະການທີ່ Panium ຊີ້ບອກເຖິງສົງຄາມໜຶ່ງທີ່ນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ ນັ້ນແມ່ນຢ່າງແທ້ຈິງວິທີທີ່ລະບຽບວິທີ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ຖືກອອກແບບໃຫ້ເຮັດວຽກ. ການນຳໃຊ້ລະບຽບວິທີນັ້ນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ Caesarea Philippi ແລະ Panium ຕ້ອງຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນ, ເພາະກົດຫຼັກປະຖົມຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່າວເຖິງຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ແມ່ນວ່າ “ຜູ້ພະຍາກອນໃນສະໄໝບູຮານແຕ່ລະຄົນໄດ້ກ່າວເພື່ອຍຸກຂອງພວກເຮົາຫຼາຍກວ່າຍຸກທີ່ພວກເຂົາມີຊີວິດຢູ່.” Paul ເພີ່ມອີກວ່າ ວິນຍານຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນ, ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ພຽງແຕ່ພວກເຂົາທັງໝົດຊີ້ບອກເຖິງວັນທ້າຍເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາທັງໝົດຍັງສອດຄ່ອງເຫັນພ້ອມກັນອີກດ້ວຍ.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ຖ້າແລະເມື່ອ Panium ຖືກລະບຸໃນພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າວ່າເປັນ Panium ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນເປັນ Caesarea Philippi, ທັງສອງຊື່ນີ້ຈະຕ້ອງນຳໃຊ້ກັບຍຸກສຸດທ້າຍ ແລະຈະຕ້ອງສອດຄ່ອງກັນ, ເພາະວ່າມັນເປັນເມືອງດຽວກັນ.

ຄຽງຄູ່ກັບຕັກກະນີ້ ແມ່ນ Caesarea Philippi ແລະ Caesarea Maritima ຊຶ່ງແມ່ນຄ້າຍກັນ ແມ່ນແຕ່ແຕກຕ່າງອອກໄປເລັກນ້ອຍ. ເປໂຕໄດ້ໄປທີ່ Caesarea Philippi ກັບພຣະຄຣິດ ແຕ່ທ່ານໄດ້ຖືກພຣະວິນຍານບໍລິສຸດສົ່ງໄປທີ່ Caesarea Maritima. ແຕ່ໃນ Caesarea ທັງສອງແຫ່ງນັ້ນ ເປໂຕແມ່ນບຸກຄົນຫຼັກຂອງພັນທະສັນຍາ. ສິ່ງທີ່ອັດສະຈັນໃນແນວເສັ້ນນີ້ກໍຄື ຢູ່ໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ ໂກເນລີອຸສໄດ້ຮັບການຢ້ຽມຢາມຈາກທູດສະຫວັນ ແລະໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ສົ່ງຄົນໄປເອີ້ນເປໂຕ. ເປໂຕທີ່ Caesarea ເປັນສັນຍະລັກທາງຄຳພະຍາກອນ ແຕ່ Caesarea ທັງສອງແຫ່ງນັ້ນແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ. ແຫ່ງໜຶ່ງແມ່ນ Caesarea ຕິດທະເລ ແລະອີກແຫ່ງໜຶ່ງແມ່ນ Caesarea ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ. Caesarea ຕິດທະເລມີຄວາມກ່ຽວໂຍງກັບຄົນຕ່າງຊາດ ແລະໂກເນລີອຸສແມ່ນຜູ້ກັບໃຈເປັນຄຣິດສະຕຽນຄົນຕ່າງຊາດຄົນທຳອິດ ຢ່າງແນ່ນອນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອາທິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ໃນປີ 34 AD. Caesarea ຕິດທະເລແມ່ນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ ແລະສອດຄ່ອງກັບເປໂຕໃນພຣະວິຫານໃນວັນເພນເຕກອດ ແລະການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ.

ເຊຊາເຣຍທາງແຜ່ນດິນ, ນັ້ນຄື ເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ, ແມ່ນຊົ່ວໂມງທີສາມ. ບໍ່ມີທາງເລືອກອື່ນໃຫ້ເລືອກ. ເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ຢູ່ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ຊົ່ວໂມງທີສາມ, ແລະ ເຊຊາເຣຍ ມາຣິຕິມາ ຢູ່ໃນຕອນສຸດທ້າຍ, ຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ. ຟີລິບປີແມ່ນອັນຟາຂອງຊ່ວງເວລາຫົກຊົ່ວໂມງ ແລະ ມາຣິຕິມາແມ່ນໂອເມກາ. ໂອເມກາໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ ຄືການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດຢູ່ກາງສັບປະດາແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະ ເປໂຕໃນພຣະວິຫານໃນວັນເພນເຕກອດກໍແມ່ນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າເຊັ່ນກັນ. ການທີ່ໂກເນລີອຸດເອີ້ນຫາເປໂຕ ສອດຄ່ອງກັບການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະ ຍັງສອດຄ່ອງກັບເປໂຕໃນພຣະວິຫານໃນວັນເພນເຕກອດ, ຊຶ່ງອີກຄັ້ງໜຶ່ງກໍເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໂກເນລີອຸດ, ໃນຖານະຜູ້ກັບໃຈຈາກຄົນຕ່າງຊາດຄົນທຳອິດ, ເປັນຕົວແທນຂອງຄົນງານຄົນທຳອິດໃນຊົ່ວໂມງທີສິບເອັດ ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ໂມງທີສາມເມື່ອພຣະຄຣິດຖືກຕອກກາງແຂນ, ແລະໂມງທີສາມເມື່ອເປໂຕຢູ່ໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງ ຈຳເປັນຕ້ອງ, ແລະສາມາດເປັນໄດ້ເທົ່ານັ້ນ, ເປັນຕົວແທນຂອງ Caesarea Philippi. ຫ້ອງຊັ້ນເທິງທີ່ເປໂຕຢູ່ໃນວັນເພນເຕກອດນັ້ນ ແມ່ນຫ້ອງຊັ້ນເທິງແຫ່ງດຽວກັນແທ້ໆທີ່ພຣະຄຣິດຊົງປາກົດພາຍຫຼັງການຟື້ນຄືນພຣະຊົນ, ການສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະການສະເດັດລົງມາຂອງພຣະອົງ. ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາຍັງຫ້ອງຊັ້ນເທິງ ແລະຕໍ່ມາອີກຫ້າສິບວັນ, ໃນວັນເພນເຕກອດ, ເປໂຕໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງພຣະທຳໂຢເອນໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງແຫ່ງດຽວກັນນັ້ນ.

ເມືອງ Caesarea Philippi ແມ່ນຊົ່ວໂມງທີສາມທີ່ສອດຄ່ອງກັບການຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ ແລະຫ້ອງຊັ້ນເທິງໃນວັນ Pentecost. ການຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນເປັນສັນຍາລັກຂອງການກະຈັດກະຈາຍ ແລະຫ້ອງຊັ້ນເທິງເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວ. ສິ່ງນີ້ຊີ້ບອກວ່າ Caesarea Philippi ເປັນຈຸດກ່ອນໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດ ບ່ອນທີ່ຄົນກຸ່ມໜຶ່ງຖືກກະຈັດກະຈາຍ ແລະອີກກຸ່ມໜຶ່ງຖືກເກັບຮວບຮວມ. ເມື່ອປະຫວັດຂອງຍຸດທະການ Battle of Panium ເລີ່ມຖືກທຳໃຫ້ຊ້ຳອີກຄັ້ງ, ພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ ແລະພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫຼາດຈະຖືກແຍກອອກຈາກກັນຢ່າງຖາວອນ, ແລະພວກເຂົາຈະຖືກແຍກອອກເພາະໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການເຂົ້າໃກ້ມາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ທີ່ Caesarea Philippi ນັ້ນເອງ ທີ່ພຣະຄຣິດຊົງເລີ່ມສອນກ່ຽວກັບກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງເຂົ້າໃກ້ມາ. ເມື່ອພຣະອົງຊົງກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ, Peter ໄດ້ຄັດຄ້ານຂ່າວສານນັ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ພາຍໃນເກົ້າຂໍ້, Peter ເປັນຕົວແທນຂອງທັງຜູ້ທີ່ຖືກປະທັບຕາ ແລະຜູ້ທີ່ຖືກກະຈັດກະຈາຍໂດຍຂ່າວສານແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ການຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນໃນຊົ່ວໂມງທີສາມ ແລະ ຂ່າວສານຂອງເປໂຕໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງ ສອດຄ່ອງກັບການປ່ຽນຜ່ານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ຕໍ່ສູ້, ຊຶ່ງກຳນົດວ່າເປັນຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີທັງເຂົ້າສາລີ ແລະ ຫຍ້າລະຄອນ, ໄປສູ່ຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະ. ຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະນັ້ນ ແມ່ນເຄື່ອງຖວາຍເຂົ້າສາລີຜົນແຮກແຫ່ງເພນເຕກອດ, ຊຶ່ງແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເມື່ອຫຍ້າລະຄອນ ແລະ ເຂົ້າສາລີເຕີບເຕັມວັຍແລ້ວ, ບັນດາທູດສະຫວັນຈະແຍກສອງຈຳພວກນັ້ນອອກຈາກກັນ. ຝົນທີ່ເລີ່ມໂປຍລົງໃນເຫດການ 9/11 ນັ້ນ ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົ້າສາລີ ແລະ ຫຍ້າລະຄອນ ມາສູ່ຄວາມສຸກງອມ.

ໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງການປະຊຸມຄ່າຍ Exeter ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ການເສັດສະເດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະຂອງພຣະຄຣິດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ການເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂອງກະສັດດາວິດພ້ອມດ້ວຍຫີບພັນທະສັນຍາ. ຊົ່ວໂມງທີເກົ້າຍັງເປັນເວລາຂອງການຖວາຍບູຊາໃນຕອນແລງອີກດ້ວຍ, ປະມານ 3 ໂມງແລງ.

ຄຳທີ່ຖືກແປວ່າ “ແມ່ນແຕ່,” ບາງຄັ້ງກໍຖືກສະແດງວ່າ “ລະຫວ່າງຕອນແລງທັງສອງ.” ຄຳວ່າ ລະຫວ່າງຕອນແລງທັງສອງ ຊີ້ໄປເຖິງໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງລະຫວ່າງຊົ່ວໂມງທີສາມແລະຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ. ອາທິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຄຣິດເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງທີ່ກາງໄມ້ກາງແຂນ ຊຶ່ງກາຍເປັນອາລຟາຂອງໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງໃນວັນເພນເຕກອດ. ພະຍານສອງຄົນໃນອາທິດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ລະບຸໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງ ຊຶ່ງເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງ ບໍ່ແຕ່ກັບຄຳພະຍາກອນຂອງອາທິດອັນສັກສິດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງກັບສັນຍະລັກຂອງລະດູການເພນເຕກອດອີກດ້ວຍ. ແລ້ວໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອາທິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນ, ເປໂຕໄດ້ຖືກເອີ້ນໄປຍັງ Caesarea ໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ. ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ມີສາມຊົ່ວໂມງທີເກົ້າຢູ່ພາຍໃນໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນດຽວກັນຂອງອາທິດອັນສັກສິດ; ສອງໃນນັ້ນເປັນຕອນຈົບແບບ omega ຂອງໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງ, ຊຶ່ງກໍເປັນໄລຍະລະຫວ່າງການຖວາຍບູຊາຕອນເຊົ້າແລະຕອນແລງດ້ວຍ, ຮຽກຮ້ອງຕາມຄວາມຈຳເປັນທາງຄຳພະຍາກອນວ່າ ຈະຕ້ອງມີຊົ່ວໂມງທີສາມຢູ່ ເປັນອາລຟາຂອງໄລຍະເວລາທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າຂອງ Cornelius.

ເມືອງເຊຊາເຣຍສອງແຫ່ງ ຊຶ່ງທັງສອງແຫ່ງມີເປໂຕເປັນບຸກຄົນສຳຄັນ ບົ່ງຊີ້ວ່າ ເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ແມ່ນຊົ່ວໂມງທີສາມ. ໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍເຊຊາເຣຍ, ເພາະວ່າຈຸດຈົບໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ.

ລູກແກະປັດສະຄາຕ້ອງຖືກຂ້າໃນເວລາຕອນແລງ ຊຶ່ງເປັນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ—ເມື່ອພຣະຄຣິດສິ້ນພຣະຊົນ.

ເວລາແຫ່ງການອະທິຖານນັ້ນກໍແມ່ນໂມງທີເກົ້າດ້ວຍ, ເພາະວ່າເປັນເວລາແຫ່ງການຖວາຍບູຊາໃນຕອນແລງ.

ໃນຄວາມສອດຄ່ອງກັບການຖວາຍບູຊາໃນຕອນແລງທີ່ເປັນໂມງແຫ່ງການອະທິຖານນັ້ນ, ເອຊະຣາກຳລັງອະທິຖານຢູ່ໃນເວລາຖວາຍບູຊາຕອນແລງ, ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງອະທິຖານໃນຊົ່ວໂມງທີ່ເກົ້າ, ເມື່ອເປໂຕຢູ່ໃນພຣະວິຫານ, ເມື່ອພຣະຄຣິດສິ້ນພຣະຊົນ ແລະເມື່ອໂຄເນລິອັດໄດ້ຮັບຄຳບອກໃຫ້ໄປເຊີນເປໂຕ.

ໃນຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານ, ເອຊຣາໄດ້ກັບໃຈເສຍໃຈພາຍຫຼັງຈາກເຂົ້າໃຈວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນເພື່ອສ້າງພຣະວິຫານແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຄືນໃໝ່ ໄດ້ຜູກພັນກັບພັນລະຍາຕ່າງຊາດຜູ້ນັບຖືຄົນຕ່າງພຣະ.

ພັນທະສັນຍາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໄດ້ຖືກສະແດງເປັນການແຍກອອກຈາກບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເອົາພັນລະຍາຕ່າງດ້າວ. ນີ້ແມ່ນການແຍກຂອງພົມມະຈາຣີຜູ້ສະຫຼາດ ແລະ ຜູ້ໂງ່, ແລະມັນເກີດຂຶ້ນໃນໂມງທີເກົ້າ, ຊຶ່ງຄືການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ, ເປໂຕຢູ່ໃນພຣະວິຫານໃນວັນເພນເຕກອດ, ແລະ ເປໂຕຖືກເອີ້ນໃຫ້ໄປເມືອງເຊຊາຣີຢາທາງຊາຍທະເລ. ການແຍກຂອງເອສຣາ ກໍແມ່ນການຊຳລະພວກເລວີເຊັ່ນກັນ ໂດຍພຣະຜູ້ສົ່ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ໃນມາລາກີບົດທີສາມ. ການຊຳລະໃນມາລາກີ ສະແດງໃຫ້ເຫັນການຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງຂອງພຣະຄຣິດ.

ເອຊະຣາ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາ ຖືກບອກໃຫ້ “ລຸກຂຶ້ນ” ແລະ ໂຢຊວຍ ກໍຖືກບອກໃຫ້ລຸກຂຶ້ນ ຫຼັງຈາກພວກກະບົດທັງໝົດໄດ້ຕາຍລົງຕະຫຼອດຊ່ວງເວລາສາມສິບແປດປີ. ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໃຊ້ເວລາສອງປີເພື່ອລົ້ມເຫຼວໃນຂະບວນການທົດສອບສິບປະການ, ແລະ ອີກສາມສິບແປດປີຕໍ່ມາ ພວກກະບົດກໍໄດ້ຕາຍໝົດ ແລະ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງບອກພວກເຂົາໃຫ້ລຸກຂຶ້ນ.

ໃນ ໂຢຮັນ ບົດ 5, ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຮັກສາຊາຍຜູ້ພິການຄົນໜຶ່ງທີ່ເປັນຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນມາໄດ້ສາມສິບແປດປີ, ແລະເມື່ອພຣະອົງຊົງຮັກສາເຂົາແລ້ວ, ພຣະອົງໄດ້ບອກຊາຍຜູ້ນັ້ນວ່າ “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ.”

ໃນພາບປະກອບຂອງເອສະຣາກ່ຽວກັບພັນທະສັນຍາຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ປະຊາຊົນຖືກໃຫ້ “ລຸກຂຶ້ນ.” ໃນປີ 1838 ໂຢຊີຢາ ລິດຈ໌, ນັກເທດຂອງຂະບວນການມິນເລີທີ່ມີຊື່ສຽງ, ໄດ້ພະຍາກອນການສິ້ນສຸດຂອງອຳນາດສູງສຸດຂອງອົດໂຕມັນໃນຊ່ວງປະມານປີ 1840, ແລະຂ່າວສານຂອງຂະບວນການມິນເລີໄດ້ລຸກຂຶ້ນ, ແຕ່ໄດ້ຮັບລິດອຳນາດດ້ວຍການສຳເລັດຢ່າງແນ່ນອນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ການຍົກຂຶ້ນຂອງຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ ປະກອບມີຄຳພະຍາກອນທີ່ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າລຸກຂຶ້ນ ເມື່ອພັນທະສັນຍາໄດ້ຖືກສະຖາປະນາ. ໃນການແຍກຕົວຂອງເອສະຣາອອກຈາກພັນລະຍາຕ່າງຊາດ ພວກເຮົາພົບເຫັນການຊຳລະຂອງພວກເລວີຕາມທີ່ມາລາຄີກ່າວໄວ້, ແລະຍັງພົບເຫັນການຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງຂອງພຣະຄຣິດອີກດ້ວຍ, ແລະໃນແຕ່ລະແນວນັ້ນລ້ວນຊີ້ບອກເຖິງການແຍກເຂົ້າສາລີອອກຈາກຫຍ້າລະອອງ, ຊຶ່ງຈະສຳເລັດເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງກຳຈັດບາບອອກຈາກໃຈຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຢ່າງຖາວອນ. ຊົ່ວໂມງທີເກົ້າຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະສອງຊົ່ວໂມງທີເກົ້າຂອງເປໂຕ ພ້ອມທັງຄຳອະທິຖານຂອງເອສະຣາເພື່ອການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອຝົນປາຍລະດູຈະຖືກເທລົງມາຢ່າງບໍ່ຈຳກັດ. ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 9, ດານີເອນໄດ້ຮັບຄຳຕອບຕໍ່ຄຳອ້ອນວອນຂອງທ່ານໃນເວລາແຫ່ງການຖວາຍບູຊາຕອນແລງ, ຊຶ່ງແມ່ນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ.

ພວກເຮົາໄດ້ຮັບຂ່າວແຈ້ງວ່າ ນິມິດທັງຫຼາຍທີ່ຖືກປະທານແກ່ດານີເອນຢູ່ຮິມແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ແຫ່ງຊີນາ ບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສຳເລັດເປັນຈິງ ແລະວ່າ ພວກເຮົາຄວນຈະພິຈາລະນາບັນດາສະພາບການໃນເວລາທີ່ຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປະທານ.

ແສງແຫ່ງນິມິດທີ່ກ່ຽວພັນກັບແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ ແລະ ອູໄລ ເປັນຕົວແທນຂອງຫົກບົດສຸດທ້າຍແຫ່ງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ. ໃນບົດທີເກົ້າ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍແມ່ນ້ຳອູໄລ ດານີເອນໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງກ່ຽວກັບບົດທີເຈັດ, ແປດ ແລະ ເກົ້າ. ໃນບົດທີສິບ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ ດານີເອນໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງຂອງບົດທີສິບ, ສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ. ຂໍ້ມູນຄຳພະຍາກອນນັ້ນຖືກແທນດ້ວຍທັງເຫດການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກແທນຢູ່ພາຍໃນບົດເຫຼົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຖືກແທນໂດຍດານີເອນດ້ວຍ, ເພາະພວກເຮົາຄວນພິຈາລະນາສະພາບການຂອງຊາດຢິວໃນເວລາທີ່ຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປະທານ.

ພວກເຮົາຕ້ອງນໍາເອົາຂໍ້ພິຈາລະນາເຫຼົ່ານັ້ນມາສູ່ວັນສຸດທ້າຍ ແລະຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຄໍາພະຍານຂອງຜູ້ພະຍາກອນອີກທ່ານໜຶ່ງ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ເປໂຕຢູ່ທັງໃນ Caesarea Philippi ແລະ Caesarea Maritima, ດານີເອນກໍໄດ້ຮັບການຢ້ຽມຢາມໂດຍ Gabriel ໃນຍາມທີ່ເກົ້າໃນບົດທີເກົ້າ, ແລະລາວໄດ້ຮັບການຢ້ຽມຢາມໃນວັນທີຊາວສອງໃນບົດທີສິບ. ແສງສະຫວ່າງຂອງ Ulai ແລະ Hiddekel ສໍາລັບວັນສຸດທ້າຍ ຖືກເປີດຜະນຶກແກ່ດານີເອນໃນຍາມທີ່ເກົ້າຂອງວັນທີຊາວສອງ. ແສງສະຫວ່າງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການເທລົງມາຂອງຝົນປາຍໂດຍບໍ່ມີຂອບເຂດໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ຄຳພະຍານຂອງດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນໂມງທີເກົ້າ, ເພາະມັນຊີ້ບອກທັງປະຫວັດພາຍນອກແລະພາຍໃນຂອງສິ່ງທີ່ “ເກີດຂຶ້ນແກ່” ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນທ້າຍ. ເມື່ອຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນຖືກປະກາດແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ, ຜູ້ທີ່ມີໂຄເນລີອັດເປັນຕົວແທນ, ພວກເຂົາຈະສົ່ງໄປເອີ້ນຫາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກສັງຫານໂດຍການບັງຄັບຖືວັນອາທິດ, ແລະເປໂຕຈະນຳຂ່າວສານໜຶ່ງໄປຍັງພຣະວິຫານທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ ແລະຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງລະບຸວ່າເປັນເຮືອນຫວ່າງເປົ່າຂອງພວກຢິວ. ເປໂຕກ່າວແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ, ແລະຕໍ່ພວກສານເຮັດຣິນດ້ວຍ, ໃນຂະນະທີ່ເອສຣາວິງວອນເພື່ອການແຍກອອກ ແລະດານີເອນອົດອາຫານແລະອະທິຖານເພື່ອຂໍຄວາມສະຫວ່າງ. ໂມງທີເກົ້າໃນວັນເພນເຕຄອດ, ໃນເວລາການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ, ໃນເວລາທີ່ໂຄເນລີອັດເອີ້ນຫາເປໂຕ, ແລະໃນການຖວາຍບູຊາຕອນແລງ ລ້ວນສອດຄ່ອງກັນກັບເອລີຢາເທິງພູເຂົາກາເມນ.

ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດແຈ້ງວ່າ ໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະໜຶ່ງທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແຕ່ວ່າມັນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍເຫດການໜຶ່ງທີ່ເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບຈຸດຈົບ, ດັ່ງເຊັ່ນການຖວາຍບູຊາຕອນເຊົ້າແລະຕອນແລງ. ໃນຖ້ອຍຄຳຂອງເປໂຕ, ໄລຍະເວລາຫົກຊົ່ວໂມງແມ່ນຈາກ Caesarea Philippi ເຖິງ Caesarea by the sea. ໃນວັນ Pentecost ມັນແມ່ນຈາກຫ້ອງຊັ້ນເທິງເຖິງພຣະວິຫານ. ໄລຍະເວລານັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນແສງສະຫວ່າງເຈີດຈ້າທີ່ຖືກຕັ້ງໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຂອງເສັ້ນທາງ, ຄືສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ, ແລະໄລຍະນັ້ນຍືດໄປເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຫົກຊົ່ວໂມງ, ລະຫວ່າງຕອນແລງທັງສອງ, ເປັນຕົວແທນຂອງການສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊຂອງພຣະຄຣິດ, ຊຶ່ງໃນທາງກັບກັນໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາຈາກການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter ລະຫວ່າງວັນທີ 12 ຫາ 17 ສິງຫາ 1844, ອັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນການປະກາດຂ່າວສານທີ່ໄດ້ບັນລຸຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງມັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. Exeter ແມ່ນ Caesarea Philippi ແລະ Caesarea by the sea ແມ່ນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍ Caesarea ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຈຸດສິ້ນສຸດ.

ການເຂົ້າສູ່ຢ່າງມີໄຊຂອງພຣະອົງ ຖືກໝາຍໄວ້ດ້ວຍຂໍ້ຂັດແຍ່ງໃນຕອນຕົ້ນ ແລະ ຂໍ້ຂັດແຍ່ງໃນຕອນທ້າຍ. ຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ Exeter ໄດ້ຖືກແທນໂດຍການນະມັດສະການອັນເທັດທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນຢູ່ໃນບໍລິເວນເຕັນຂອງ Watertown. ຂ່າວສານສອງຢ່າງໄດ້ຖືກແທນໂດຍເຕັນສອງຫຼັງນັ້ນ, ແລະ ເມື່ອພຣະຄຣິດເຂົ້າສູ່ເຢຣູຊາເລັມ ພວກຢິວທີ່ຊອຍຫາເລື່ອງໂຕ້ຖຽງໄດ້ຈົ່ມວ່າຕໍ່ຂ່າວສານທີ່ກຳລັງຖືກປະກາດ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງສະເດັດລົງມາຈາກພູເຂົາໝາກກອກ ຊົງມ້າລາທີ່ພຶ່ງຖືກປ່ອຍອອກ ເຂົ້າສູ່ເຢຣູຊາເລັມ. ຂໍ້ຂັດແຍ່ງທຳອິດ ແລະ ຂໍ້ຂັດແຍ່ງສຸດທ້າຍ ບົ່ງຊີ້ເຖິງ alpha ແລະ omega ຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນ. ທີ່ Exeter ພວກກຸ່ມ Watertown ເປັນຕົວແທນຂອງພວກພົມມະຈາລີກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ບໍ່ມີນ້ຳມັນ, ແລະ ສຳລັບພວກເຂົາ ປະຕູແຫ່ງຄວາມລອດໄດ້ຖືກປິດ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນ ປະຕູເຂົ້າສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດໄດ້ຖືກປິດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການຈັດວາງ alpha ແລະ omega ໃຫ້ແກ່ຊ່ວງເວລານັ້ນ. alpha ແລະ omega ນັ້ນສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງສອງປະການຂອງການເຂົ້າສູ່ຢ່າງມີໄຊ, ແລະ Caesarea ຫາ Caesarea ກັບ Peter.

ທີ່ເມືອງເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ, ຊື່ຂອງ ຊີໂມນ ບາຣໂຢນາ ຖືກປ່ຽນເປັນ ເປໂຕ, ໃນຕອນໜຶ່ງຂອງພຣະຄຳພີທີ່ລາວຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນປາກສຽງແຫ່ງການດົນໃຈ, ແລ້ວຕໍ່ມາກໍຖືກປະນາມວ່າເປັນຊາຕານ ເພາະໄດ້ຄັດຄ້ານຂ່າວສານແຫ່ງກາງແຂນ. ເປໂຕເປັນສັນຍາລັກຂອງຄົນສອງຈຳພວກທີ່ຖືກແຍກອອກໂດຍຂ່າວສານເລື່ອງບັບຕິສະມາແລະກາງແຂນ, ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານຂອງ 9/11 ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ, ຊຶ່ງເປັນເວລາແຫ່ງເຄື່ອງບູຊາຕອນແລງ ໂດຍເປັນຄໍາຕອບຕໍ່ຄໍາອະທິຖານຂອງເອລີຢາ, ໄຟໄດ້ລົງມາແລະເຜົາຜານເຄື່ອງບູຊາ ເພື່ອໃຫ້ຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນຄືພຣະເຈົ້າ. ມີສອງຈໍາພວກທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກຢູ່ເທິງພູຄາເມນ, ຈໍາພວກໜຶ່ງຄືຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນໄດ້ຮູ້ວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າ, ແລະອີກຈໍາພວກໜຶ່ງຖືກແທນໂດຍພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະບາອານ ຜູ້ຊຶ່ງຕໍ່ຈາກນັ້ນຖືກປະຫານ.

ການ​ຖວາຍ​ບູຊາ​ໃນ​ເວລາ​ແລງ, ການ​ສິ້ນ​ພຣະ​ຊົນ​ຂອງ​ພຣະ​ຄຣິດ, ເປໂຕ​ຮັກສາ​ຊາຍ​ງ່ອຍ, ເປໂຕ​ນຳ​ຂ່າວສານ​ໄປ​ສູ່​ຄົນ​ຕ່າງ​ຊາດ, ດານີເອນ​ໄດ້​ຮັບ​ແສງ​ແຫ່ງ​ຄຳ​ພະຍາກອນ, ຄຳ​ອະທິຖານ​ຂອງ​ເອລີຢາ​ໄດ້​ຮັບ​ຄຳ​ຕອບ​ດ້ວຍ​ໄຟ, ໃນ​ຂະນະ​ທີ່​ເອຊະຣາ​ນຸ່ງ​ຜ້າ​ກະສອບ​ແລະ​ນັ່ງ​ໃນ​ຂີ້​ເຖົ່າ ອະທິຖານ​ເພື່ອ​ການ​ຜ່ານ​ຈາກ Laodicea ໄປ​ສູ່ Philadelphia, ເພື່ອ​ການ​ຜ່ານ​ຂອງ​ຄຣິດຕະຈັກ​ທີ່​ຕໍ່ສູ້​ຢູ່​ໄປ​ສູ່​ຄຣິດຕະຈັກ​ທີ່​ມີ​ໄຊ. ຊົ່ວໂມງ​ທີ​ເກົ້າ​ແມ່ນ​ຊົ່ວໂມງ​ແຫ່ງ​ການ​ຖວາຍ​ບູຊາ, ເປັນ​ຊົ່ວໂມງ​ແຫ່ງ​ຄຳ​ອະທິຖານ​ທີ່​ໄດ້​ຮັບ​ຄຳ​ຕອບ, ເປັນ​ຊົ່ວໂມງ​ທີ່​ສະຫວັນ​ສຳຜັດ​ແຜ່ນດິນ​ໂລກ, ເປັນ​ຂົວ​ເຊື່ອມ​ລະຫວ່າງ​ການ​ພິພາກສາ​ແລະ​ພຣະ​ກະລຸນາ, ແລະ​ນັ້ນ​ແຫຼະ​ເປັນ​ເຫດ​ທີ່​ພຣະ​ຄຣິດ​ສິ້ນ​ພຣະ​ຊົນ​ໃນ​ຊົ່ວໂມງ​ທີ​ເກົ້າ, ເພາະ​ຊົ່ວໂມງ​ທີ​ເກົ້າ​ແຫ່ງ​ການ​ຖວາຍ​ບູຊາ​ໄດ້​ເປີດ​ຂ່າວປະເສີດ​ໃຫ້​ແກ່​ຄົນ​ຕ່າງ​ຊາດ, ຜູ້​ທີ່​ເຄີຍ​ນັ່ງ​ຢູ່​ໃນ​ຄວາມ​ມືດ, ແຕ່​ຈະ​ໄດ້​ເຫັນ​ແສງ​ສະຫວ່າງ​ອັນ​ຍິ່ງ​ໃຫຍ່ ເມື່ອ​ພຣະທຳ​ດານີເອນ​ຖືກ​ເປີດ​ອອກ​ຢ່າງ​ຄົບຖ້ວນ​ໃນ​ເວລາ​ກົດໝາຍ​ວັນ​ອາທິດ.

ໃນເລື່ອງເຄື່ອງຖວາຍຂອງກິເດໂອນໃນ ຜູ້ປົກຄອງ 6:21 ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ແຕະຕ້ອງເນື້ອສັດແລະເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອຂອງກິເດໂອນດ້ວຍໄມ້ທຽນຂອງທ່ານ, ແລະໄຟໄດ້ພຸ່ງຂຶ້ນຈາກຫີນເພື່ອເຜົາຜານມັນໃຫ້ໝົດສິ້ນ. ໄຟນັ້ນໄດ້ຢືນຢັນການຊົງເອີ້ນຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ກິເດໂອນ ແລະການຊົງຮັບເອົາໝາຍສຳຄັນນັ້ນ.

ທູດສະຫວັນໄດ້ປາກົດແກ່ກີເດໂອນໃນຂໍ້ທໍາອິດຂອງບົດນັ້ນ ແລະໄດ້ເອີ້ນກີເດໂອນວ່າ “ບຸລຸດຜູ້ກ້າຫານມີລິດເດດ” ແລະກີເດໂອນໄດ້ຂໍໝາຍສໍາຄັນເພື່ອພິສູດຄໍາກ່າວນັ້ນ. ຕໍ່ມາ ກີເດໂອນໄດ້ຂໍໃຫ້ທູດສະຫວັນຢຸດຖ້າຄອຍຢູ່ ແລະທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ຢຸດຖ້າຄອຍຢູ່ໃນຄໍາພະຍາກອນນັ້ນຄືທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ຫຼັງຈາກເວລາແຫ່ງການຖ້າຄອຍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ ກີເດໂອນໄດ້ນໍາເຄື່ອງຖວາຍອອກມາ ແລະໄຟໄດ້ເຜົາຜານເຄື່ອງຖວາຍນັ້ນ. ກີເດໂອນຢູ່ໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ ເພາະເອລີຢາແມ່ນເຄື່ອງຖວາຍໃນເວລາແລງ ແລະຊົ່ວໂມງທີເກົ້າຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອລິ້ນໄຟແຫ່ງເພນເຕກອດສອດຄ່ອງກັນ. ກີເດໂອນເປັນຕົວແທນຂອງຊົນຈໍາພວກໜຶ່ງທີ່ເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໜ້າຕໍ່ໜ້າ ຊຶ່ງນັ້ນຄືສິ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ດານີເອນໃນບົດທີສິບ. ເມື່ອກີເດໂອນໄດ້ເຫັນໄຟເຜົາຜານເຄື່ອງຖວາຍແລ້ວ ໃນເວລານັ້ນເຂົາຈຶ່ງຮູ້ວ່າ ເຂົາໄດ້ມີປະຕິສຳພັນກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ເຂົາໄດ້ເຫັນໜ້າຕໍ່ໜ້າ.

ກີເດໂອນໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນສູ່ຄວາມເປັນຈິງນີ້ ເມື່ອການອັດສະຈັນແຫ່ງໄຟໄດ້ຢືນຢັນໝາຍສຳຄັນນັ້ນ, ແລະ ໝາຍສຳຄັນນັ້ນກໍຄືກີເດໂອນ, ຜູ້ຊາຍຜູ້ມີລິດເດດໃນພຣະເຈົ້າ, ແລະ ກອງທັບປະໂລຫິດ 300 ຄົນ, ຜູ້ທັງໝົດໄດ້ຖື 300 ແຜ່ນຈາລຶກຂອງຮາບາກຸກໄວ້ໃນມືຂອງຕົນ. ໝາຍສຳຄັນ ຫຼື ທຸງໝາຍນັ້ນ ກໍຄືກີເດໂອນເອງ, ແລະ ກອງທັບສາມຮ້ອຍຄົນນັ້ນ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນກອງທັບອັນມີລິດເດດຂອງເອເຊກຽນດ້ວຍ—ທີ່ລຸກຂຶ້ນຢືນໃນບົດທີສາມສິບເຈັດ.

ເມື່ອຫໍເຕັນສັກສິດໄດ້ຖືກຖວາຍແລ້ວໃນ ພຣະບັນຍັດເລວີ 9:23, 24 ຫຼັງຈາກການຖວາຍບູຊາເປັນເທື່ອທຳອິດຂອງອາໂຣນໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດ, ໄຟໄດ້ອອກມາຈາກຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ ແລະເຜົາຜານເຄື່ອງບູຊາເຜົາໝົດແລະໄຂມັນທີ່ຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາ. ປະຊາຊົນຮ້ອງໂຮ ແລະກົ້ມລົງໝອບໜ້າຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມເກງຂາມ. ສິ່ງນີ້ຈຳເປັນຕ້ອງ, ບັນທັດເໜືອບັນທັດ, ສອດຄ່ອງກັບໄຟຂອງເອລີຢາ.

ຄຳ​ອະທິຖານ​ຂອງ​ເອສຣາ​ໃນ​ຊົ່ວ​ໂມງ​ທີ​ເກົ້າ​ເພື່ອ​ການ​ແຍກ​ເຂົ້າ​ສາລີ​ອອກ​ຈາກ​ຫຍ້າ​ລະ​ອອງ, ຊຶ່ງ​ເກີດ​ຂຶ້ນ​ໃນ​ຊ່ວງ​ກົດໝາຍ​ວັນ​ອາທິດ, ກໍ​ສຳ​ເລັດ​ຜົນ​ໃນ​ເວລາ​ນັ້ນ​ເມື່ອ​ຄຣິດຕະຈັກ​ທີ່​ຍັງ​ຕໍ່ສູ້​ແປສະພາບ​ເປັນ​ຄຣິດຕະຈັກ​ຜູ້​ມີ​ໄຊ. ມັນ​ຈຳ​ເປັນ​ຕ້ອງ​ສອດຄ່ອງ​ກັບ​ໄຟ​ຂອງ​ກິເດໂອນ​ດ້ວຍ. ໄຟ​ທີ່​ເຜົາ​ຜານ​ເທິງ​ເຄື່ອງ​ບູຊາ​ທຳອິດ​ຂອງ​ອາໂຣນ, ຊຶ່ງ​ຖືກ​ຖວາຍ​ຫຼັງ​ຈາກ​ເຈັດ​ວັນ​ແຫ່ງ​ການ​ຊຳລະ​ອຸທິດ​ໃນ​ວັນ​ທີ​ແປດ, ໄດ້​ກັບ​ມາ​ອີກ​ໃນ​ວັນ​ດຽວ​ກັນ, ແລະ​ໄດ້​ທຳລາຍ​ບຸດ​ຊາຍ​ສອງ​ຄົນ​ອັນ​ຊົ່ວຮ້າຍ​ຂອງ​ອາໂຣນ. ເມື່ອ​ພຣະວິນຍານ​ບໍລິສຸດ​ຖືກ​ເທ​ລົງ​ຢ່າງ​ບໍ່​ຈຳກັດ​ໃນ​ຊົ່ວ​ໂມງ​ທີ​ເກົ້າ, ໃນ​ຊ່ວງ​ກົດໝາຍ​ວັນ​ອາທິດ, ຈະ​ມີ​ການ​ແຍກ​ປະໂລຫິດ​ອອກ​ເປັນ​ສອງ​ຈຳພວກ, ແລະ​ຄຣິດຕະຈັກ​ຜູ້​ມີ​ໄຊ​ຈະ​ເລີ່ມ​ວຽກ​ງານ​ທີ່​ຖືກ​ເປັນ​ພາບ​ແທນ​ໂດຍ​ມ້າ​ຂາວ​ແຫ່ງ​ເອເຟໂຊ, ຊຶ່ງ​ອອກ​ໄປ​ຢ່າງ​ມີ​ໄຊ ແລະ​ເພື່ອ​ຈະ​ຊະນະ. ການ​ເຈີມ​ຂອງ​ຄຣິດຕະຈັກ​ຜູ້​ມີ​ໄຊ​ພົບ​ພະຍານ​ປະການ​ທີ​ສອງ​ໃນ​ພຣະ​ວິຫານ​ຂອງ​ໂຊໂລໂມນ.

ໃນພິທີອຸທິດພຣະວິຫານຂອງຊາໂລໂມນໃນ 2 Chronicles 7:1–3 ຫຼັງຈາກຄຳອະທິຖານຂອງຊາໂລໂມນ ໄຟໄດ້ລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະເຜົາເຄື່ອງບູຊາເຜົາທັງຫມົດແລະເຄື່ອງສັກກະລະບູຊາ. ພຣະສິຣິລັດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຕັມພຣະວິຫານ ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນນະມັດສະການ ແລະປະກາດວ່າ ພຣະອົງດີ ແລະພຣະກະລຸນາອັນຍືນຍົງຂອງພຣະອົງດຳລົງຢູ່ເປັນນິດ. ໃນວາລະແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເໜືອພູທັງປວງ ເປັນດັ່ງມົງກຸດແລະເປັນທຸງໝາຍ ຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງເຊຄາຣິຢາ ແລະ ອິຊາຢາ. ເມື່ອໄຟໄດ້ລົງມາໃນພິທີອຸທິດພຣະວິຫານຂອງຊາໂລໂມນ ພຣະວິຫານໄດ້ເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິຣິລັດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກວ່າການເປົ່າແກທີເຈັດໄດ້ສຳເລັດກິດງານຂອງມັນເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ ແລະກຳລັງຈະສຳເລັດກິດງານນັ້ນເອງເໜືອຄົນງານໃນຊົ່ວໂມງທີສິບເອັດ. ແກທີເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງການລົບມົນທິນບາບ ຄືການປະສານກັນຂອງພຣະພາບແລະມະນຸດພາບ ທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອພຣະເຢຊູຍົກອານາຈັກແຫ່ງພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ. ໄຟນັ້ນທີ່ລົງມາໃນພະພັກພຳຂອງໂມເຊ ແລະໃນພຣະວິຫານຂອງຊາໂລໂມນ ກໍເປັນໄຟແຫ່ງການພິພາກສາສຳລັບບຸດຊາຍຂອງອາໂຣນເຊັ່ນກັນ ເຫມືອນດັ່ງທີ່ເປັນສຳລັບດາວິດ.

ການຖວາຍບູຊາຂອງດາວິດເທິງລານນວດເຂົ້າຂອງອາຣາອຸນາ/ອໍເນັນ ໃນ 1 ຂ່າວຄາວ 21:26, ໃນເວລາທີ່ໂລກລະບາດເກີດຂຶ້ນເນື່ອງຈາກການນັບປະຊາກອນຂອງດາວິດ, ໄດ້ຮັບຄໍາຕອບດ້ວຍໄຟຈາກສະຫວັນເທິງແທ່ນບູຊາ ເປັນເຄື່ອງໝາຍວ່າຊົງຮັບໄວ້ ແລະເຮັດໃຫ້ໂລກລະບາດນັ້ນຢຸດລົງ. ໂລກລະບາດຂອງລາໂອດີເຊຍສິ້ນສຸດລົງເມື່ອໄຟໄດ້ລົງມາເທິງເຄື່ອງຖວາຍບູຊາຂອງດາວິດ ເພື່ອຢັບຢັ້ງໂລກລະບາດແຫ່ງການພຶ່ງພາກໍາລັງ ແລະສະຕິປັນຍາຂອງມະນຸດ. ການປ່ຽນຜ່ານຈາກມະນຸດໄປສູ່ມະນຸດຝ່າຍພຣະເຈົ້າ ຖືກກໍານົດໄວ້ຢ່າງແຈ້ງເມື່ອການລົບມົນທິນສໍາເລັດລົງ, ແລະຄຣິສຕະຈັກຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ. ໃນຈຸດນັ້ນ, ສອດຄ່ອງກັບພຣະວິຫານຂອງຊາໂລໂມນ, ສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງໄດ້ເຕັມພຣະວິຫານ ເມື່ອພາວະພຣະເຈົ້າຖືກຮ່ວມເຂົ້າກັບມະນຸດ.

ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ພິຈາລະນາເຖິງຊ່ວງເວລາຂອງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊົ່ວໂມງທີສາມ ແລະ ຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ.